Author Archives: zenithmag

ΤΕΡΓΕΣΤΗ (TRIESTE): Η μικρή πρωτεύουσα του Πουθενά

 

ΤΕΡΓΕΣΤΗ  (ΤRIESTE)

Η ΜΙΚΡΗ ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ ΤΟΥ ΠΟΥΘΕΝΑ (Τζέημς Τζόυς)



Επίνειο της άλλοτε πανίσχυρης Αψβουργικής Αυτοκρατορίας.

Πύλη της Ιταλίας προς κεντρική και ανατολική Ευρώπη.

Ιστορικό κέντρο του παροικιακού Ελληνισμού.

Μπέπε Σεβερνίνι, Γιώργος Στάμκος

Μελαγχολική και γοητευτική η Τεργέστη μοιάζει με παρένθεση ανάμεσα στο Παρίσι και στη Βιέννη. Η αλήθεια είναι πως υπάρχει πολύ περισσότερη Τεργέστη απ’ όση φανταζόμαστε… Η Τεργέστη είναι κτισμένη στο βορειοανατολικό άκρο των ακτών της Αδριατικής Θάλασσας. Η πόλη αποτελεί στην ουσία το σημαντικότερο επίνειο της κεντρικής Ευρώπης και μια πύλη προς τον κόσμο των Βαλκανίων. Από το 1382 άνηκε στην Αυτοκρατορία των Αμψβούργων και μετά την κατάλυση της Βενετικής Δημοκρατίας, το 1797 από το Ναπολέοντα, η Τεργέστη καθίσταται ο σημαντικότερος λιμένας της Αδριατικής Θάλασσας. Ο πληθυσμός της εκτινάσσεται από τις 6.000 κατοίκους το 1750 στους 250.000 στο τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά το 1918 και την εξαφάνιση της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας η Τεργέστη έχασε την τεράστια ενδοχώρα της. Πέρασε στον έλεγχο της Ιταλίας αλλά περικυκλώνονταν ασφυκτικά από εδάφη της Γιουγκοσλαβίας. Ο πληθυσμός της δεν μπόρεσε ποτέ να ξεπεράσει τις 250.000 κατοίκους. Μετά το 1991 και τη διάλυση του ανατολικού μπλοκ η Τεργέστη άρχισε και πάλι να αναπτύσσεται δυναμικά, φιλοδοξώντας και πάλι να λειτουργήσει όχι μόνο ως βασικό λιμάνι της Αυστρίας, αλλά και ολόκληρης της Κεντρικής Ευρώπης… “ Μου αρέσει η Τεργέστη. Δεν ξέρω γιατί. Δεν γεννήθηκα εδώ, δεν μεγάλωσα εδώ, δεν ερωτεύτηκα καν εδώ. Νομίζω πως μου αρέσει η Τεργέστη επειδή είναι ένα γεωγραφικό όριο, ένα διανοητικό όριο και ακόμη περισσότερα. Χωμένη στη βορειοανατολική γωνιά της Ιταλίας, είναι λατινική, γερμανική και σλαβική. Είναι καθολική, ορθόδοξη, εβραϊκή. Είναι ένας τόπος λογοτεχνίας και εμπορίου. Ο Νότος σταματά εδώ: η Αδριατική Θάλασσα γλείφει τις ακτές της Ευρώπης κι ύστερα αποφασίζει ότι δεν μπορεί να πάει παραπέρα. Ο Βορράς σταματά εδώ: το οροπέδιο του Καρστ είναι μια βεράντα της ηπείρου, την οποία οι κάτοικοι της Βιέννης επισκέπτονταν ανά τους αιώνες για να απολαύσουν τη θέα. Η Ανατολή σταματά εδώ: οι αναστεναγμοί της Ρωσίας δεν προχώρησαν ποτέ περισσότερο. Η Δύση σταματά εδώ: οι νατοϊκές βάσεις που είναι έτοιμες να αποκρούσουν τους εισβολείς από το Σύμφωνο της Βαρσοβίας παραμένουν διασκορπισμένες τριγύρω” (Μπέπε Σεβερνίνι). Η Τεργέστη δημιουργήθηκε από την Αυτοκρατορία των Αψβούργων, που δεν διέθετε πολλές παράκτιες εκτάσεις. Στις αρχές της δεκαετίας του 1700 δεν ήταν παρά ένα μεγάλο χωριό ψαράδων, καλλιεργητών και εργαζόμενων στα αλατωρυχεία. Η αυτοκρατορία τη μετέτρεψε σε λιμάνι, με μονοπώλιο εισαγωγών και εξαγωγών, προνομιακούς φόρους και χαμηλούς σιδηροδρομικούς δασμούς – έναν κόσμο που μαράζωσε πριν από έναν αιώνα.

ΤΕΡΓΕΣΤΗ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ Η σχέση της Τεργέστης με τον Ελληνισμό μετρά ιστορία αρκετών αιώνων. Ακόμη και σήμερα ο ταξιδιώτης από την Ελλάδα, που παίρνει το Φέρι Μποτ Πάτρα-Τεργέστη, έχει την αίσθηση πως ακολουθεί τον ανιχνευτικό πλου των πρώτων Ελλήνων των Ιονίων Νήσων, της Πελοποννήσου και της δυτικής Ελλάδας, που έφτασαν σ’ αυτό το φιλόξενο λιμάνι στις αρχές του 18ου αιώνα. Προσεγγίζοντας στο λιμάνι της Τεργέστης ο ταξιδιώτης από την Ελλάδα αντικρίζει στην παραλία το επιβλητικό Palazzo Carciotti (Μέγαρο Καρτσιώτη), το Κτίριο της Ελληνικής Κοινότητας και δίπλα του τον ελληνο-ορθόδοξο ναό του Αγίου Νικολάου. Λίγο πιο πέρα, μετά το μεγάλο κανάλι (Canal Grande), βρίσκεται και ο σέρβικος ορθόδοξος ναός του Αγίου Σπυρίδωνα –μια απόδειξη της έντονης σχέσης αυτής της πόλης με τους ορθόδοξους λαούς των Βαλκανίων… Τον 19ο αιώνα οι Έλληνες αποτελούσαν το 12% του πληθυσμού της Τεργέστης. Είχαν τις δικές τους επιχειρήσεις, εκκλησίες, σχολεία, λέσχες και κοιμητήρια. Οι περισσότεροι ήταν έμποροι και επιχειρηματίες, αξιότιμα μέλη της τοπική αστικής τάξης. Στο χρηματιστήριο της πόλης το 28% των μετοχών που διακινούνταν άνηκαν σε ελληνικές επιχειρήσεις.
Οι περισσότεροι Έλληνες της Τεργέστης ήταν έμποροι, τεχνίτες ή ασχολούνταν με ναυτιλιακές επιχειρήσεις. Ορισμένοι Έλληνες απέκτησαν τεράστιες περιουσίες και τα μέγαρα που έκτισαν κοσμούν μέχρι σήμερα αυτή την πόλη της Αδριατικής. Χαρακτηριστικό της εμπορικής δραστηριότητας των Ελλήνων στα τέλη του 18ου αιώνα είναι το γεγονός ότι εκείνη την εποχή ιδρύεται στην Τεργέστη η πρώτη ελληνική ασφαλιστική εταιρεία (Societa Greca di Assicurazioni). Επιφανείς Έλληνες επιχειρηματίες και επιστήμονες, όπως ο Παύλος Ράλλης (1845-1907), ο Άγγελος Γιαννικέσης, ο Κωνσταντίνος Οικονόμου, η οικογένεια Χατζηκώστα και η οικογένεια Στρατή, έβαλαν την προσωπική τους σφραγίδα στην ιστορία της Τεργέστης. Ως ένα βαθμό τα επιφανή μέλη της Ελληνικής Κοινότητας αποτελούσαν τμήμα της «αριστοκρατίας» της Τεργέστης. Δυστυχώς οι γεωπολιτικές ανακατατάξεις μετά τον Πρώτο και τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο άλλαξαν την τύχη της Τεργέστης και οδήγησαν στη συρρίκνωση του Ελληνισμού της πόλης. Ο Ελληνισμός της Τεργέστης μπορεί να συρρικνώθηκε αλλά δεν εξαφανίστηκε. Συνέχισε να ζει και να εξελίσσεται και να εμπλουτίζεται με το «νέο αίμα» των φοιτητών πλέον που άρχισαν να καταφθάνουν εδώ από την Ελλάδα κατά τη δεκαετία του 1970 και του 1980. Οι Έλληνες συνεχίζουν να βρίσκουν τη φιλόξενη γη της Τεργέστης ένα δυναμικό περιβάλλον που τους γοητεύει και συνεχίζει να τους προσφέρει ευκαιρίες για την πρόοδό τους…

Η ΤΕΡΓΕΣΤΗ, Ο ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΤΖΕΗΜΣ ΤΖΟΙΣ, Ο «ΟΔΥΣΣΕΑΣ» ΚΑΙ ΟΙ ΈΛΛΗΝΕΣ

Η Τεργέστη αποτελούσε πάντα ένας τόπο μυθοπλασίας, που ενέπνεε καλλιτέχνες και συγγραφείς. Ίσως δεν είναι ευρύτερα γνωστό αλλά η πόλη της Τεργέστης και οι άνθρωποι της ελληνικής παροικίας επέδρασαν στο έργο του μεγάλου Ιρλανδού συγγραφέα Τζέημς Τζόις. Ο Τζόις έζησε στην Τεργέστη από το 1905 μέχρι το 1915 και έπειτα για ένα ακόμη χρόνο μέχρι το 1919, πριν αναχωρήσει οριστικά για το Παρίσι. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Τεργέστη ο Τζόις θα εμπνευστεί και συγγράψει αρκετά έργα, όπως το «Δουβλινέζοι». Εδώ θα εμπνευστεί και το μεγαλύτερο ίσως λογοτεχνικό του έργο, τον «Οδυσσέα». Οι οικονομικές δυσκολίες είχαν αναγκάσει τον Τζέημς Τζόις να περιπλανηθεί για κάποιο διάστημα στη μιζέρια των ενοικιαζόμενων δωματίων της Τεργέστης, όπου θα συγχρωτιστεί με το λαϊκό στοιχείο και θα γνωρίσει και Έλληνες εργάτες, που θα αποτελέσουν «πρώτη ύλη» έμπνευσης για τον «Οδυσσέα» του. Ο Τζόις γνώρισε επίσης και επιφανείς Έλληνες της πόλης, προστάτες των γραμμάτων και των τεχνών, στο πρόσωπο των οποίων θα αισθανθεί μια ασφάλεια αντίστοιχη εκείνης που περιγράφεται στο τέλος του βιβλίου «Οδυσσέας»….

TO ΔΙΛΗΜΜΑ ΤΗΣ ΣΗΜΕΡΙΝΗΣ ΤΕΡΓΕΣΤΗΣ Από τότε, η Τεργέστη έχει περάσει πολλά. Την πήρε πίσω η Ιταλία το 1918 και ο φασισμός τη μετέτρεψε σε εμβληματική του πόλη. Την κατέλαβαν οι Ναζί το 1943, για να την πάρουν πίσω οι γιουγκοσλάβοι κομμουνιστές το 1945. Το 1947, εγκαταστάθηκε εκεί αγγλοαμερικανική στρατιωτική κυβέρνηση. Μόλις το 1954 εντάχθηκε στο ιταλικό κράτος. Σήμερα, επιτέλους, είναι μια ανθηρή και ειρηνική ευρωπαϊκή πόλη. Το λιμάνι, οι ασφαλιστικές εταιρείες, οι επιχειρήσεις του καφέ και τα ναυπηγεία παρέχουν απασχόληση σε όλους. Είναι μια πόλη όμως που πολιτικά μετακινείται συνεχώς, καθώς βρίσκεται στο ολισθαίνον τεκτονικό ρήγμα της ευρωπαϊκής ισχύος. Πάνω απ’ όλα, όμως, η Τεργέστη αντανακλά τα διλήμματα που έχει σήμερα η Ιταλία υπό τη νέα εθνικιστική της κυβέρνηση. Η κυβέρνηση αυτή, που αποτελείται από δύο ευρωσκεπτικιστικά κόμματα, είναι για πρώτη φορά στραμμένη προς την Ανατολή. Η Τεργέστη όμως ήταν πάντα ένα δυτικό φυλάκιο και διευκόλυνε τη μεταφορά ανθρώπων από περιοχές όπως η Δαλματία και η Ιστρια (που ανήκουν σήμερα στην Κροατία, αλλά φιλοξενούσαν επί αιώνες πολλούς Ιταλούς) προς την Ιταλία και άλλες χώρες της ΕΕ. Η πόλη ήταν πάντα υπερήφανη για αυτόν τον ρόλο και τώρα προσπαθεί να παρακολουθήσει τις εξελίξεις. Η σημερινή ιταλική κυβέρνηση κοιτάζει άραγε απλώς προς Ανατολάς ή οδεύει προς τα εκεί; Η Τεργέστη φοβόταν πάντα τα μεγάλα γεγονότα της ιστορίας και διαισθανόταν τους αβέβαιους καιρούς. Η Ανατολή φιλοξενεί άραγε παλιούς εχθρούς ή καινούργιους φίλους; Αν και βρίσκεται στις παρυφές του βαλκανικού κόσμου η Τεργέστη είναι μια πόλη πλούσια σε αντιθέσεις, με μια ετερογένεια και μια πολλαπλότητα στοιχείων, που ποτέ δεν συμπτύχθηκαν σε μια ομοιογενή ενότητα. Το μοντέλο της ετερογένειας της Τεργέστης, είναι αυτό που χαρακτηρίζει ανά τους αιώνες και ολόκληρα τα Βαλκάνια. Υπό αυτή την έννοια η Τεργέστη, αν και εξωτερικά μοιάζει με πόλη της Κεντρικής Ευρώπης, είναι στην ουσία μια πόλη με «Βαλκανική Ψυχή»
* Ο Μπέπε Σεβερνίνι είναι αρχισυντάκτης του περιοδικού 7 της Corriere della Sera. * Ο Γιώργος Στάμκος (stamkos@post.com) είναι δημοσιογράφος, ειδικός για τα Βαλκάνια,και συγγραφέας αρκετών βιβλίων σχετικών με τα Βαλκάνια. Το νέο του βιβλίο έχει τίτλο ΒΑΛΚΑΝΙΑ TERRA INCOGNITA. Στοιχειωμένα Βαλκάνια Εξώφυλλο unknownservia-egnarts (1) tesla-vs-edison-strange-ad-ok
Advertisements

Εθνογένεση στα Βαλκανια: ΣΥΝΟΠΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΘΝΟΓΕΝΕΣΗΣ ΤΩΝ ΣΛΑΒΟΜΑΚΕΔΟΝΩΝ

 

Η Εθνογένεση στα Βαλκάνια

ΣΥΝΟΠΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΘΝΟΓΕΝΕΣΗΣ

ΤΩΝ ΣΛΑΒΟΜΑΚΕΔΟΝΩΝ

Βαλκάνια Η Γένεση των Εθνών.jpg

Γράφει ο Γιώργος Στάμκος

    Στα τέλη 19ου αιώνα η Οθωμανική Αυτοκρατορία, έπειτα από δύο αιώνες στασιμότητας και παρακμής, φυλλοροεί και τα άκρα της στα Βαλκάνια αρχίζουν να ξηλώνονται. Τα ευρωπαϊκά εδάφη της, όσα δεν προσαρτώνται από την Αψβουργική ή την Ρωσική Αυτοκρατορία, γίνονται πεδίο αντιπαράθεσης είτε εθνοτήτων που ζητούν αυτοδιάθεση είτε νεοσύστατων εθνών-κρατών που επιθυμούν να επεκτείνουν την εδαφική τους κυριαρχία, απελευθερώνοντας “αλύτρωτους αδελφούς”.   Συνέχεια

Η γεωπολιτική σημασία και ο νέος ρόλος της Ελλάδας στα Βαλκάνια

Η γεωπολιτική σημασία και ο νέος ρόλος της Ελλάδας στα Βαλκανια

 
Σχετική εικόνα

Γράφει ο Γιώργος Στάμκος

Η Ελλάδα του 2018, βγαίνοντας από την δεκαετή οικονομική της κρίση, το καθεστώς των Μνημονίων και την πολυετή εσωστρέφεια στην εξωτερική της πολιτική, αρχίζει να επανακτά τον φυσικό γεωπολιτικό της ρόλο σε όλη την περιφέρειά της και ειδικά στα Βαλκάνια. Επανακτά τη χαμένη αυτοπεποίθησή της και συνειδητοποιεί εκ νέου πως έχει τα απαραίτητα προσόντα για να διαδραματίσει ρόλο δραστήριου γεωπολιτικού παίκτη στα Βαλκάνια και να καταστεί, αν το επιθυμεί, περιφερειακή δύναμη στην περιοχή. Πρέπει να σημειωθεί πως “γεωπολιτικός παίκτης” μπορεί να θεωρηθεί μια χώρα η οποία έχει την ικανότητα αλλά, κυρίως, τη θέληση να επεκτείνει την επιρροή της πέρα από τα σύνορά της. Τα κίνητρά της είναι ποικίλα και ξεκινούν από επιθυμία για οικονομική επέκταση και φτάνουν ως την ιδεολογική ολοκλήρωση και το “μεσσιανισμό”. Στην περίπτωση της Ελλάδας τον πρώτο λόγο φαίνεται να έχει η γεωοικονομική επέκταση και η συνανάπτυξη και το δεύτερο η επιδίωξη ενός ιστορικά θεμελιωμένου “εθνικού μεγαλείου”. Δεν πρέπει όμως να παραβλεφθεί και το κίνητρο της ιστορικής εκπλήρωσης του Ελληνισμού ο οποίος, έχοντας άμεσα ή έμμεσα κυβερνήσει αυτοκρατορίες, αισθάνεται ότι ήρθε η ώρα ν’ αναλάβει ευρύτερο ρόλο στην περιφέρειά του. Μολονότι γεωγραφικά η Ελλάδα αντιπροσωπεύει το νότιο άκρο της χερσονήσου, πέφτει δηλαδή κάπως έκκεντρη, ωστόσο έχει τις δυνατότητες να εξελιχθεί σε γεωοικονομικό πυρήνα της. Το οικονομικό “κέντρο βάρους” της Βαλκανικής δεν είναι πλέον ούτε η Κωνσταντινούπολη, ούτε η Αθήνα, ούτε βεβαίως το Βελιγράδι. Το νέο γεωοικονομικό κέντρο της χερσονήσου μας, όπως αναδιαμορφώνεται με βάση την Ευρωατλαντική ενσωμάτωση, συμπίπτει με το ιστορικό επίνειό της: τη Θεσσαλονίκη. Η ανάδειξη της πρωτεύουσας του ελληνικού βορρά σε γεωοικονομική, εμπορική, πολιτιστική, τεχνολογική, επικοινωνιακή, ενεργειακή κ.ά. πρωτεύουσα των Βαλκανίων, αποτελεί το σημαντικότερο πλεονέκτημα της Ελλάδας, το σίγουρο εισιτήριο για τη γεωπολιτική εξακτίνωσή της στη Νοτιανατολική Ευρώπη. Αυτή τη στιγμή στα Βαλκάνια δεν υπάρχει κάποιος άλλος υποψήφιος περιφερειακός ανταγωνιστής έναντι της Ελλάδας. Άλλωστε η γεωπολιτική ανάσχεση της Τουρκίας, η οποία στρέφει όλο και περισσότερο το ενδιαφέρον της προς της Μέση Ανατολή (Συρία, Ιρακινό Κουρδιστάν κλπ.) και αρχίζει να αντιμετωπίζει μια νέα βαθιά οικονομική κρίση η αντιμετώπιση της οποίας απορροφά τον δυναμισμό της, έχει σε μεγάλο βαθμό επιτευχθεί χάρη στη μετριοπαθή, ευέλικτη και πολυδιάστατη ελληνική εξωτερική πολιτική και διπλωματία των τελευταίων χρόνων π.χ. Τετραμερή Συνεργασία Ελλάδας-Βουλγαρίας-Ρουμανίας-Σερβίας. Επί χρόνια η Τουρκία χρησιμοποιούσε ως κύρια μέσα γεωπολιτικής διείσδυσής της στα Βαλκάνια την εργαλειοποίηση των μουσουλμανικών και τουρκογενών μειονοτήτων της χερσονήσου -τα λεγόμενα “ορφανά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας”- καθώς και τον οικονομικό δυναμισμό της, που μεταφράζονταν σε αύξηση του όγκου των εμπορικών συναλλαγών με τις βαλκανικές χώρες και των αντίστοιχων επενδύσεων. Ωστόσο τα πράγματα έχουν δυσκολέψει για την Τουρκία και στους δύο τομείς. Από τη μία οι μουσουλμανικές κοινότητες και μειονότητες των Βαλκανίων θέλουν να απογαλακτιστούν από την εξάρτησή τους από μια όλο και πιο ισλαμιστική Ερντογανική Τουρκία, υιοθετώντας το μοντέλο ενός πιο κοσμικού Ευρω-ισλάμ, συμβατό με τις ευρωατλαντικές αξίες, και από την άλλη η οικονομική κρίση που μαστίζει πλέον την Τουρκία την οδηγεί σε βαθμιαία γεωοικονομική αναδίπλωσή της από τα Βαλκάνια. Αυτή τη στιγμή κανένα κράτος ή συνδυασμός κρατών δεν είναι σε θέση να περιορίσουν το ρόλο της Ελλάδας στα Βαλκάνια, τα οποία ωστόσο προσελκύουν όλο και περισσότερο τελευταία το ενδιαφέρον των μεγάλων γεωπολιτικών παικτών της Ευρώπης καθώς τα θεωρούν πλέον ζωτική για τα συμφέροντά και την ασφάλεια τους περιφέρεια. Η Γερμανία, αφού σταμάτησε να ασχολείται πλέον με την ανασυγκρότηση της Μεσευρώπης καθώς οι στόχοι της εκεί έχουν σε μεγάλο βαθμό επιτευχθεί, στρέφει και πάλι το ενδιαφέρον της στα Βαλκάνια, ειδικά στα δυτικά, προωθώντας με ζήλο την ευρωατλαντική τους ενσωμάτωση, όχι μόνον για οικονομικούς λόγους αλλά και για λόγους γεωπολιτικής σταθερότητας και ασφάλειας, όπως έδειξε και η ανάγκη ανακοπής του “βαλκανικού διαδρόμου” κατά τη διάρκεια της προσφυγικής κρίσης του 2015. Από την πλευρά της η Γαλλία, η δεύτερη μεγαλύτερη δύναμη της Ε.Ε., αν και υπολογίζει πρωτίστως την ευρωμεσογειακή της προοπτική, κρατώντας πάντοτε στο μανίκι της και το βορειοαφρικανικό “άσσο”, επανακάμπτει στα Βαλκάνια σε ρόλο στρατηγικού επενδυτή σε τομείς ενέργειας, μεταφορών, οπλικών συστημάτων και νέων τεχνολογιών. Μια άλλη μεγάλη ευρωπαϊκή, αλλά και ασιατική, δύναμη που παρουσιάζει ζωτικό ενδιαφέρον για τα Βαλκάνια είναι η Ρωσία. Έχοντας εδώ και χρόνια σταματήσει την περαιτέρω αποσύνθεσή της και αφού ανέκτησε, χάρη στη “σιδερένια πυγμή” του Πούτιν και τα άφθονα έσοδα από τους υδρογονάνθρακές της, τη χαμένη της αυτοκρατορική αυτοπεποίθηση και δυναμισμό της, η Ρωσία έχει ανακτήσει το γεωπολιτικό της ρόλο σχεδόν σε όλο το “Εγγύς Εξωτερικό” της, δηλαδή στις χώρες που άνηκαν κάποτε στη Σοβιετική Ένωση, προσάρτησε την Κριμαία (2014) και δημιούργησε μια σειρά από μη αναγνωρισμένα κρατίδια-προτεκτοράτα της, προκαλώντας φυσικά την έντονη αντίδραση της Δύσης. Εκτός από το “Εγγύς Εξωτερικό” της η Μόσχα προωθεί και τη γεωπολιτική της διείσδυση στα Βαλκάνια, προχωρώντας με εργαλείο την ενεργειακή της πολιτική, τους αγωγούς αερίου και την εξαγορά εγχώριων εταιριών ενέργειας κ.ά, ενώ δεν αρνείται να αξιοποιήσει και το χαρτί των πολιτιστικών σχέσεων, ειδικά στο ζήτημα της κοινής ορθόδοξης θρησκείας επενδυμένης, όπου χρειάζεται π.χ. Σερβία, και με “πανσλαβιστική αλληλεγγύη”. Βασικός στόχος της Ρωσίας είναι να χρησιμοποιεί τα Βαλκάνια και ειδικά τα αποσταθεροποιημένα δυτικά Βαλκάνια ως μοχλό πίεσης στο “μαλακό υπογάστριο” της Ευρώπης, για την επίτευξη των ευρύτερων και παγκόσμιων στόχων της Μόσχας. Η Κίνα επίσης, μια ανερχόμενη παγκόσμια οικονομική δύναμη, φαίνεται να έχει στρατηγικής σημασίας σχέδια για τη νοτιοανατολική Ευρώπη στα πλαίσια του νέου “Δρόμου του Μεταξιού”, όπως έχουν δείξει και οι στρατηγικές επενδύσεις της στο λιμάνι του Πειραιά αλλά και στη σιδηροδρομική σύνδεση Βελιγραδίου-Βουδαπέστης. Και όπως και σε άλλες περιοχές του κόσμου το Πεκίνο έχει δείξει πως δεν θα διστάσει να μετατρέψει, αν χρειαστεί, τη γεωοικονομική διείσδυσή του και σε πολιτική. Οι βασικοί πάντως γεωπολιτικοί παίκτες, που φαίνεται ότι έχουν κάποιο σχέδιο για τα Βαλκάνια, είναι οι ΗΠΑ και η Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία βέβαια είναι νωρίς ακόμη για ν’ αντιμετωπίζεται ως μία οντότητα με ενιαία γεωπολιτική άποψη. Οι ΗΠΑ προωθούν μια σφαίρα επιρροής στα Βαλκάνια με σκοπό όχι μόνο να δημιουργήσουν ένα προγεφύρωμα στο “μαλακό υπογάστριο” της Ευρασίας αλλά και να διεισδύσουν βαθύτερα στην Ανατολική Ευρώπη για να μπορούν να εμποδίσουν την ενδεχόμενη σύμπτυξη ενός ηπειρωτικού γεωπολιτικού άξονα ανάμεσα στη Γερμανία και τη Ρωσία είτε απλώς για να δημιουργούν πίεση στις Βρυξέλλες και γεωπολιτικά αναχώματα στη Μόσχα. Ο χειρότερος εφιάλτης αυτής της ναυτικής και μάλιστα μη ευρασιατικής υπερδύναμης είναι ένας ενδεχόμενος ηπειρωτικός άξονας Βερολίνου-Μόσχας, στον οποίο θα προστεθεί αργότερα και το Πεκίνο. Σε περίπτωση που συμβεί κάτι τέτοιο τότε οι ΗΠΑ θα εκτοπιστούν από την Ευρασία, που καταλαμβάνει σχεδόν τη μισή χερσαία επιφάνεια του πλανήτη μας, κατοικείται από το 75% του παγκόσμιου πληθυσμού και κατέχει πάνω από το 65% της παγκόσμιας οικονομίας. Χωρίς τον έλεγχο του κέντρου της παγκόσμιας ισχύος που λέγεται Ευρασία, οι ΗΠΑ θα είναι απλά μια “συνηθισμένη” περιφερειακή δύναμη. Για ν’ αποφευχθεί κάτι τέτοιο οι ΗΠΑ προωθούν σταθερό το γεωπολιτικό πλουραλισμό στην Ευρασία, δηλαδή την εκτεταμένη “βαλκανοποίησή” της με το διαμελισμό των μεγάλων πολιτικών ενοτήτων της. Ταυτόχρονα επιδιώκουν την αποτροπή ελέγχου των ευαίσθητων γεωπολιτικά περιοχών της από μεγάλες ευρασιατικές δυνάμεις, όπως η Ρωσία και η Κίνα. Ακολουθούν πολιτική αποτροπής δημιουργίας συνασπισμών που στρέφονται κατά των συμφερόντων τους. Τέλος, επιδιώκουν να διατηρήσουν τον έλεγχο της “περιμέτρου” της Ευρασίας με τη βοήθεια μιας αλυσίδας προγεφυρωμάτων και με μια σειρά προνομιακών σχέσεων με στρατηγικούς εταίρους και “χώρες-πυλώνες”, όπως θεωρούν το Ισραήλ, τη Νότια Κορέα, και την Ιαπωνία ή όπως θεωρούσαν ως πρόσφατα την Τουρκία, τμήμα του ρόλου της οποίας αναλαμβάνει πλέον η Ελλάδα και η Κύπρος στους σχεδιασμούς της Ουάσιγκτον.
Από αυτήν την οπτική η συνολική γεωπολιτική αναβάθμιση της Ελλάδας στα Βαλκάνια αλλά και στην ανατολική Μεσόγειο, όχι μόνο δεν ενοχλεί τις ΗΠΑ, αλλά φαίνεται ότι είναι κάτι που επιδιώκουν κιόλας, αρκεί βεβαίως να συμμετάσχει στα ευρύτερα γεωπολιτικά τους σχέδια. Για τις ΗΠΑ η Ελλάδα αποτελεί χώρα-πυλώνα στην ευρύτερη περιοχή της. Τη βλέπουν ως στρατηγικό τους σύμμαχο και εταίρο, ως πολύτιμο οικονομικό συνεργάτη αλλά και γεωπολιτικό τους προπύργιο, ενώ βαραίνει σημαντικά υπέρ της στρατηγικής σχέσης Αθήνα-Ουάσιγκτον η ιστορία, οι κοινές δημοκρατικές αξίες, αλλά και η σημαντική παρουσία και δράση της πολυάριθμης Ελληνο-αμερικανικής κοινότητας και του σχετικού λόμπι. Υπολογίζουν γι’ αυτό στην ταύτιση σε μεγάλο βαθμό των γεωπολιτικών συμφερόντων των δυο χωρών, που είναι παραδοσιακά ναυτικές δυνάμεις κι ανήκουν στο ίδιο γεωπολιτισμικό και γεωφιλοσοφικό στρατόπεδο. Επίσης παίζει σημαντικό ρόλο η ιστορική τους φιλία και η δημοκρατική τους παράδοση, η συμμετοχή τους στο ΝΑΤΟ και, φυσικά, η ύπαρξη των εκατομμυρίων Ελληνοαμερικανών, που αποτελούν μια ζωντανή γέφυρα φιλίας και συνεργασίας. Υπολογίζουν επίσης στη θέληση της Ελλάδας ν’ ασκήσει περιφερειακή επιρροή, στο βαθμό που αυτή δε θίγει τα συμφέροντά τους, χωρίς να τους ενδιαφέρει αν προέρχεται από την επιδίωξη εθνικού μεγαλείου ή απλά της οικονομικής επέκτασης και πολιτιστικής υπεροχής. Η Ελλάδα αρχίζει να αντιμετωπίζεται εκ μέρους των ΗΠΑ ως περιφερειακός παίκτης, η ενίσχυση του οποίου δεν αναμένεται να προκαλέσει κανενός είδους αποσταθεροποίηση, εφόσον είναι δημοκρατική και συνεπώς μη επεκτατική δύναμη Status Quo, στην οποία αναλογεί ως “μερίδιο συνευθύνης” όχι μόνον η περιοχή των Βαλκανίων, αλλά και τμήματα της νοτιοανατολικής Μεσογείου. Αυτό προϋποθέτει όμως την γεωπολιτική εξακτίνωση της χώρας μας προς όλες τις κατευθύνσεις, ταυτόχρονα με την προώθηση της διαδικασίας διεύρυνσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης προς τα δυτικά Βαλκάνια.
Αποτέλεσμα εικόνας για greece geopolitical map
Σύμφωνα με το νέο γεωπολιτικό χάρτη της Ευρώπης, που σχεδιάζεται από “δεξαμενές σκέψης” της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η ελληνική χερσόνησος δεν αποτελεί απλά μια μεσογειακή προέκταση της Μεσευρώπης, αλλά και νότιο άκρο της νέας “Κεντρικής Ευρώπης” και μάλιστα βασικός γεωπολιτικός παίκτης του λεγόμενου “βαλκανικού γεωσυστήματος”. Έτσι, στην παραδοσιακή ναυτική ισχύ της Ελλάδας προστίθεται και η προοπτική να διαδραματίσει ρόλο και “χερσαίας δύναμης” στα Βαλκάνια και, ενδεχομένως, ενός δραστήριου γεωπολιτικού παίκτη που θα καταστεί πυρήνας του “βαλκανικού γεωσυστήματος”. Έχει ωστόσο η σημερινή Ελλάδα, που εξέρχεται από μια δεκάχρονη βαθιά οικονομική κρίση και ανακάμπτει οικονομικά, όλα εκείνα τα προσόντα για να καταστεί πρωταγωνίστρια δύναμη στη βαλκανική χερσόνησο; Αρκεί μια απλή ματιά στο σημερινό χάρτη της περιοχής και λίγες γνώσεις ιστορίας, οικονομίας και διεθνούς πολιτικής, για να καταλάβει κανείς ότι η Ελλάδα διαθέτει αρκετά προσόντα για να εξελιχτεί σε ηγέτιδα δύναμη στο βαλκανικό χώρο. Καταρχάς η γεωστρατηγική της σημασία, που εκπορεύεται από τη γεωγραφική της θέση, εμφανίζεται αναβαθμισμένη. Η Ελλάδα είναι ένας πολύτιμος γεωστρατηγικός χώρος, μια κομβική χώρα, που συνδέει τρεις ηπείρους. Αποτελεί τον απαραίτητο ζωτικό κρίκο διασύνδεσης της Τουρκίας, του Ισραήλ και της Αιγύπτου, με το Ευρωατλαντικό σύστημα (ΝΑΤΟ και Ε.Ε.). Είναι η μεσογειακή κατάληξη της κεντρικής και ανατολικής Ευρώπης, με το λιμάνι της Θεσσαλονίκης να συνδέει αυτές τις περιοχές με τον Ινδικό Ωκεανό μέσω του Σουέζ. Ελέγχει τις σημαντικότερες θαλάσσιες οδούς της Μεσογείου, με τη δεσπόζουσα θέση της ανάμεσα σε τρεις θάλασσες. Χάρη στο Αιγαίο και στα πολυάριθμα νησιά του ελέγχει αποτελεσματικά τη δίοδο προς και από τη Μαύρη Θάλασσα. Η Κρήτη είναι ο σημαντικότερος θαλάσσιος στρατηγικός κόμβος της Μεσογείου, ελέγχοντας τον κυριότερο θαλάσσιο άξονα της Μεσογείου (Γιβραλτάρ-Σουέζ). Η Κέρκυρα ελέγχει επίσης τον πορθμό του Οτράντο και την κυκλοφορία Αδριατικής-Ιονίου. Είναι επίσης ένας ανερχόμενος ενεργειακός κόμβος -και μελλοντικά και προμηθευτής ενέργειας- στα Βαλκάνια και στην ανατολική Μεσόγειο.
Αποτέλεσμα εικόνας για greece geopolitical map
Πέρα από τη Μεσόγειο η Ελλάδα κατέχει σημαντικότατη γεωστρατηγική θέση και στα Βαλκάνια, χάρη στη Βόρεια Ελλάδα που αποτελεί το “μπαλκόνι” της χερσονήσου, την έξοδο της ενδοχώρας προς το Αιγαίο. Κατέχοντας αυτήν τη σημαντική λωρίδα γης από το Ιόνιο έως τον Έβρο ποταμό, η Ελλάδα αποτελεί τη φυσική πύλη των Βαλκανίων προς τη Μεσόγειο και ταυτόχρονα είναι η μοναδική χώρα που μπορεί να συνδέσει από μόνη της τα δυο άκρα της χερσονήσου (Αδριατική-Μαύρη Θάλασσα). Γι’ αυτόν το λόγο και η κατασκευή της Εγνατίας αναβάθμισει κατά πολύ το ρόλο της χώρας μας, ευνοώντας τη γεωοικονομική αλλά και τη γεωπολιτική της διείσδυση προς τη βαλκανική ενδοχώρα. Το ίδιο και η κατασκευή των αγωγών φυσικού αερίου, όπως ο ΤΑΡ, που ολοκληρώνεται το 2019. Επίσης η Θεσσαλονίκη, το επίνειο της Βαλκανικής, επεκτείνει προς τη Μεσόγειο το σημαντικότερο άξονα οδικών και σιδηροδρομικών μεταφορών της χερσονήσου, τον Πανονο-αιγαιακό, που μέσω του Μοράβα και του Αξιού/Βαρδάρη, συνδέει τη Βουδαπέστη, το Βελιγράδι και τα Σκόπια με τη Θεσσαλονίκη. Σ’ όλα αυτά μπορεί να προστεθεί ότι ο ελληνικός χώρος, εκτός από κόμβος θαλάσσιων μεταφορών, χάρη και στην αξιοποίηση του λιμανιού του Πειραιά από την COSCO, είναι και θα γίνει ακόμη περισσότερο στο μέλλον κι ένας σημαντικός κόμβος για τις εναέριες συγκοινωνίες. Για να μην εμποδιστεί λοιπόν η διαφαινόμενη γεωπολιτική αναβάθμιση της Ελλάδας στην ευρύτερη περιοχή και ειδικά στα Βαλκάνια θα πρέπει, μια σειρά από “κακοφορμισμένα” ζητήματα και διενέξεις της χώρας μας με τους γείτονές της, να επιλυθούν άμεσα και ουσιαστικά με γνώμονα τόσο τα καλώς ενοούμενα εθνικά μας συμφέροντα, όσο και με γνώμονα την ασφάλεια, τη σταθερότητα και το κοινό ευρωπαϊκό μέλλον των χωρών της περιοχής και ιδιαίτερα των πολύπαθων λαών τους. Προς αυτή την κατεύθυνση η επίτευξη της Συμφωνίας των Πρεσπών και η σταδιακή εφαρμογή της αποτελεί ένα ιστορικό και αποφασιστικό βήμα, που απελευθερώνει σημαντικό διπλωματικό και γεωπολιτικό κεφάλαιο για την Ελλάδα, που θα αποδειχθεί πολύτιμο ειδικά για την αντιμετώπιση μιας όλο και πιο αναθεωρητικής Τουρκίας. Η Ελλάδα του 21ου αιώνα, ξεπερνώντας την Κρίση και διδαχόμενη από αυτή, μπορεί να καταστεί μια υπολογίσιμη περιφερειακή δύναμη, η ισχύς της οποίας θα βασίζεται λιγότερο στη βία και περισσότερο στην οικονομία, στη τεχνογνωσία και στον πολιτισμό. Θα είναι μια ήπια δημοκρατική δύναμη, δηλαδή εκ φύσεως μη επεκτατική (μια δύναμη Status Quo), άρα ευπρόσδεκτη από τους άλλους λαούς της περιοχής, που θα πρέπει να περιορίσουν τα αρνητικά ιστορικά αντανακλαστικά απέναντί της. Αν όλα εξελιχθούν ομαλά τότε η Ελλάδα θα δει την ισχύ της ν’ αυξάνει χρόνο με το χρόνο, με αποτέλεσμα η γεωπολιτική της εκδίπλωση να θεωρείται κάτι το “φυσιολογικό”, αν όχι αναγκαίο στα Βαλκάνια, καθώς θα οδηγεί σε περισσότερη σταθερότητα, ασφάλεια, ευημερία, δημοκρατία και συνανάπτυξη όλης της περιοχής, στα πλαίσια μιας ανασυγκροτημένης Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποίας θα αναλαμβάνει έναν όλο και πιο ενεργό και δημιουργικό ρόλο στο παγκόσμιο γίγνεσθαι.
Σχετική εικόνα
Ο Γιώργος Στάμκος (stamkos@post.com) είναι συγγραφέας, αναλυτής-δημοσιογράφος, ειδικός για τα βαλκανικά ζητήματα και δημιουργός του Ζενίθ (www.zenithmag.wordpress.com). Το τελευταίο του βιβλίο έχει τίτλο ΤΕΣΛΑ Vs ΕΝΤΙΣΟΝ: Σύγκρουση για το Μέλλον του Κόσμου.  

ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΑΡΧΙΠΕΛΑΓΟΥΣ

Ελληνική Γεωφιλοσοφία και οι Προκλήσεις της Παγκομιοποίησης 

geopolitiki-book

ΠΩΣ MΠΟΡΩ ΝΑ ΠΡΟΜΗΘΕΥΤΩ ΤΗ«ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΑΡΧΙΠΕΛΑΓΟΥΣ»;

To βιβλίο στοιχίζει 20 ευρώ και σας αποστέλλεται άμεσα (μέσω ΕΛΤΑ) στη διεύθυνσή σας με ΔΩΡΕΑΝ τα έξοδα αποστολής και αντικαταβολής.

Τηλεφωνείστε ΤΩΡΑ στο

2392.110215

ή στο 6945522050

ή στείλτε στον ίδιο αριθμό μήνυμα (SMS) με τα στοιχεία σας (Ονοματεπώνυμο, Διεύθυνση, Ταχυδρομικός Κώδικας και Τηλέφωνο) γράφοντας “Γεωπολιτική του Αρχιπελάγους”.
Μπορείτε επίσης να δώσετε την παραγγελία σας και τα στοιχεία σας στο mail: stamkos@post.com
geopolitiki-stamkos1

ΠΡΟΣΟΧΗ: ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΕΧΕΙ ΕΞΑΝΤΛΗΘΕΙ ΑΠΟ ΠΑΝΤΟΥ ΚΑΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΔΙΑΘΕΣΙΜΑ ΜΟΝΟΝ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΑ ΑΝΤΙΤΥΠΑ!

Βελιγράδι: Μουσείο Νίκολα Τέσλα

Στο Μουσείο Νίκολα Τέσλα (Βελιγράδι)

NIKOLA TESLA MUSEUM BEOGRAD

.
Μουσείο Τέσλα-είσοδος με κόσμο-α

Γράφει η Αικατερίνη Τεμπέλη 

  Το να επισκέπτεται κάποια, κάποιος το Μουσείο Τέσλα στο Βελιγράδι, στο νούμερο 51 της οδού Krunska τη μέρα των γενεθλίων του μεγαλοφυή αυτού εφευρέτη κι επιστήμονα, έχει μια διαφορετική βαρύτητα. Έτσι ένιωσα τουλάχιστον εγώ ανεβαίνοντας τη λευκή στριφογυριστή σκάλα εκείνη την Ιουλιανή μέρα, παρατηρώντας τη μεγάλη αφίσα στην πρόσοψη και το πλήθος κόσμου που βρισκόταν εκεί. Πριν κάνω ένα βήμα στο εσωτερικό του μια ευγενέστατη κυρία με πληροφόρησε πως η είσοδος είναι δωρεάν σε άπταιστα αγγλικά και μου έδειξε μια προτομή του Τέσλα στην οποία είχαν ακουμπήσει έλα λευκό τριαντάφυλλο. .
Μουσείο Τέσλα 3-α
. Έμεινα για λίγο να την παρατηρώ, όσο στο μυαλό μου έπαιζαν τραγούδια του συγκροτήματος που πήρε τ’ όνομά του από κείνον που μας έδειξε τις δυνάμεις του ηλεκτρισμού. Μας τις έδειξε όλες όμως; Όσα διάβασα στα βιβλία του Γιώργου Στάμκου και σε πλήθος άρθρων με έπεισαν πως κράτησε και πολλά μυστικά για τον εαυτό του και πώς να τον αδικήσουμε γι’ αυτό, με το FBI κι ένα σωρό άλλους στο κατόπι του; Ίσως γι’ αυτό απ’ το συγκεκριμένο Μουσείο πέρασαν όχι μόνο αθώοι επισκέπτες μα και πλήθος ..άλλοι όσο μαίνονταν ο άτυπος πόλεμος των μυστικών υπηρεσιών. .
Μουσείο Τέσλα 19-α-η τσάντα του κτλ
. Σοβιετικοί, Ιάπωνες και διάφοροι ακόμη που έψαχναν στις σημειώσεις του τις απαντήσεις σε θέματα τεράστια όπως η πρόκληση τεχνητών σεισμών, ο επηρεασμός του κλίματος (διαμέσου του ελέγχου του καιρού) και φυσικά προσπάθησαν μελετώντας τις να φτιάξουν κάποια απ’ τα υπερόπλα Τέσλα όπως την “ακτίνα θανάτου”. Κάπως έτσι φτάσαμε να συζητάμε για τον “Σοβιετικό Τρυποκάρυδο”, για την “ομάδα 69”, για το μυστηριώδη σεισμό της Αυστραλίας το 1993, για την επίθεση στο μετρό του Τόκυο το 1995 που ανέλαβαν οι ίδιοι Ιάπωνες “τουρίστες” (μέλη της θρησκευτικής αίρεσης Aum Shinrikyo) που επισκέπτονταν καθημερινά το Μουσείο τότε και προσπάθησαν να υποκλέψουν πολύτιμα έγγραφα του Σέρβου επιστήμονα. .
Μουσείο Τέσλα 13-α-αντικείμενα και συσκευές
. Σέρβου γράφω, αλλά έφερε με περηφάνια  την Αμερικανική υπηκοότητα και σήμερα η περιοχή που γεννήθηκε (το χωριό Smiljan δηλαδή) ανήκει στην Κροατία. Τότε η περιοχή αποτελούσε τμήμα της Vojna Krajina. Αλλά αυτά μπορείτε να τα διαβάσετε και μόνοι σας εδώκαι στις πηγές που αναφέρω και μακάρι να το κάνετε για να μάθετε τις συνδιαλλαγές του με τον Thomas Edison, τον J. P. Morgan, το αν είχε όντως εμπλακεί στο Πείραμα της Φιλαδέλφειας, αν σχετιζόταν με την ανεξήγητη έκρηξη στην Τονγκούστα της Σιβηρίας ή όλ’ αυτά είναι συνωμοσιολογικές θεωρίες και πολλά ακόμη. Ας σας μιλήσω καλύτερα εγώ για όσα είδα στο Μουσείο, ξέροντας απ’ την αρχή πως θα φανούν φτωχά όπως φτωχά φαίνονται σε κάποιους και τα εκθέματά του. Είναι όμως έτσι; Ποιος χώρος τάχα θα μπορούσε να “χωρέσει” τον μύθο του; .
Μουσείο Τέσλα 9-κουστούμι-α
. Τι θα μπορούσαμε να δούμε εκεί που να φτάνει για παράδειγμα σε μεγαλείο εκείνους τους κεραυνούς ύψους 40 μέτρων που δημιούργησε στο Κολοράντο Σπρινγκς; Και μόνο οι φωτογραφίες του ενώ κάθεται αμέριμνος και πάνω του μαίνεται ένα ηλεκτρισμένο χάος μοιραία μας έχουν στοιχειώσει. Κι έτσι εμένα, όχι, το Μουσείο αυτό, που εγκαινιάστηκε στις 20 Οκτωβρίου του ‘55 (αλλά είναι οίκημα του 1927 σχεδιασμένο απ’ τον περίφημο αρχιτέκτονα Dragisa Brasovan κι απ’ το 2003 έχει καταχωρηθεί από την Unesco ως μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς), δεν μου φάνηκε καθόλου “λίγο”(το πωλητήριό του πάντως επιδέχεται βελτιώσεων). Μου είπαν κάποιοι πως πρέπει να το δω οπωσδήποτε και το “άλλο” αλλά αφενός όσο έμεινα στην Κροατία δεν το επιδίωξα (την επόμενη φορά ίσως) και κυρίως οι γνώμες είναι υποκειμενικές κι οι συγκρίσεις περιττές. .
Μουσείο Τέσλα 14-α-βραβεία κτλ
. Περιπλανήθηκα λοιπόν μες το πολύβουο μελίσσι που είχε κατακλύσει το συγκεκριμένο χώρο στις 10 Ιουλίου (οι ξεναγήσεις πραγματοποιούνται από τις 9.45 π.μ. ως τις 20:00 και διαρκούν 45 λεπτά), δυσκολεύτηκα αρκετά ακόμη και να βγάλω τις φωτογραφίες που βλέπετε, αλλά απ’ την άλλη μπόρεσα να θαυμάσω αρκετά εκθέματα. Υπάρχουν φυσικά εκεί διάφορες εφευρέσεις του (σκεφτείτε πως είχε κατοχυρώσει περίπου 700 πατέντες όσο ζούσε) , ρούχα του κι αντικείμενα καθημερινής χρήσης,  βιβλία, βραβεία, αποκόμματα εφημερίδων, φωτογραφίες, διαγράμματα, επιστολές, τεχνικά σχέδια κτλ. .
Μουσείο Τέσλα 21α-περιοχή πειραμάτων
. Πραγματοποιούνται και κάποια διαδραστικά πειράματα για το κοινό που εντυπωσιάζουν κατά τη διάρκεια της ξενάγησης που γίνεται στ’ αγγλικά και προβάλλεται και ένα σχετικό ταινιάκι. Τα παιδιά, μου είπαν, εκστασιάζονται περισσότερο απ’ τους μεγάλους κατά τη διάρκεια αυτών των πειραμάτων, αλλά εγώ είδα μόνο ενθουσιώδεις ενηλίκους να υποκλίνονται στα κόλπα του χρυσού ηλεκτρισμού. Μπορεί να έτυχε, τι να σας πω; Ήταν καλό για μένα πάντως που η προσοχή στρεφόταν αλλού, γιατί μπόρεσα έτσι να σταθώ ολομόναχη μπροστά στην τεφροδόχο του ευφυέστατου επιστήμονα για λίγο… .
Μουσείο Τέσλα 20α-τεφροδόχος
. Βγαίνοντας απ’ το Μουσείο μετά από αρκετή ώρα και περπατώντας προς το παλιό σπίτι που έμενα στην Prote Mateje, λίγα μέτρα μόλις μακριά απ’ το Μουσείο δηλαδή κι ενώ άκουγα απ’ την εφεύρεσή του το ραδιόφωνο (μετά θάνατον αναγνωρίστηκε ως δική του) στ’ ακουστικά μου να είναι πρώτη είδηση στο δελτίο η επέτειος της γέννησής του, σκεφτόμουν όσα γράφονταν και γράφονται ακόμα για τους βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ στο Βελιγράδι την άνοιξη του 1999 όταν καταρρίφθηκε το αμερικανικό μαχητικό F-117 που βασιζόταν στην τεχνολογία Στελθ, για την υποτιθέμενη ασπίδα Τέσλα, τα κύματα Τέσλα κτλ. Οι εν λόγω αναλύσεις, υποθέσεις κι εικασίες τροφοδοτούνται από μιας σειρά τηλεγραφημάτων, όπως αυτό της 26ης Δεκεμβρίου του 1941, που είχε στείλει ο Τέσλα στον ανιψιό του Σάβα Κοσάνοβιτς και μπορείτε να το δείτε στο Μουσείο. Εκεί αναφερόταν στη δημιουργία ενός συστήματος άμυνας που θα μπορούσε να προστατεύσει την αγαπημένη του χώρα από κάθε είδους επίθεση. .
Τέσλα-βιβλία
. Αξιοποιήθηκε άραγε κάτι απ’ όλα αυτά τα σχέδια, τα έγγραφα, αναρωτιόμουν βλέποντας στις βιτρίνες των βιβλιοπωλείων να φιγουράρουν βιβλία για κείνον; Έγγραφα, που ας σημειωθεί παρέλαβε ο Κοσάνοβιτς μαζί με άλλα αντικείμενα μέσα σε πάμπολλα κιβώτια και βαλίτσες σχεδόν δέκα χρόνια μετά το θάνατο του θείου του κι αφού είχε περαστεί καθετί σε μικροφίλμ στην Αμερική… Παρατηρώντας τα βομβαρδισμένα κτήρια που υπάρχουν ακόμη στο κέντρο του Βελιγραδίου, κρίνοντας απ’ την έκβαση του πολέμου, δυσκολεύεται κανείς να το πιστέψει. Ίσως να το προσπάθησαν βέβαια κάτι να κάνουν οι άνθρωποι, ίσως να μη μάθουμε ποτέ την αλήθεια, αλλά σίγουρα πολλοί επιστήμονες ακόμη δουλεύουν πάνω στις ιδέες του. Και θα δουλεύουν οπωσδήποτε και στις επόμενες δεκαετίες. Δεν μπόρεσε να μας προσφέρει την ασύρματη μεταφορά ενέργειας που ονειρευόταν, δωρεάν, σκεφτόμουν ατενίζοντας απ’ το φρούριο Kalemegdan -που κι εκείνος είχε επισκεφτεί όταν βρέθηκε στη Σερβία-, το ολόφωτο Νέο Βελιγράδι. Αυτός ο γιος του ορθόδοξου ιερέα που τον κατάτρυχε ο θάνατος του μεγαλύτερου αδερφού του,  που ναι φοβόταν τα μικρόβια, απείχε απ’ το σεξ, λάτρευε τα περιστέρια κι είχε σταματήσει πολύ νέος να πίνει τσάι, καφέ, να καπνίζει, να κοιτιέται στον καθρέφτη, να φοράει ρολόι, να τρώει κάτι μαγειρεμένο από άλλους.  Δεν μπόρεσε να μας την προσφέρει, αλλά σίγουρα είναι μια απ’ τις πιο επιδραστικές προσωπικότητες της εποχής μας. .
Μουσείο Τέσλα 8-πορτρέτο-α
. Γνωρίζω φυσικά πως κάποιοι βγάζουν «διάγνωση» με όσα διαβάζουν για τη συμπεριφορά του και κάνουν λόγο για ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή και όχι μόνο. Έπασχε από κάποια ψυχική διαταραχή όμως όντως ή όχι; Θα το δούμε στο άμεσο μέλλον, σε μιαν άλλη ανάρτηση. Γενικά πάντως, πρέπει να λαμβάνουμε υπόψη και το πολιτιστικό υπόβαθρο, την κουλτούρα του κάθε ανθρώπου στον οποίο προσπαθούμε να φορέσουμε μια ταμπέλα. Ο Τέσλα προερχόταν από μια χώρα που μέχρι σήμερα ο λαός της έχει πεποιθήσεις που διαφέρουν απ’ αυτές της Δυτικής Ευρώπης και της Βόρειας Αμερικής (το ίδιο θα μπορούσαμε να πούμε και για κάποιες πεοιθήσεις που απαντώνται στην Ελλάδα σαφώς) και ορισμένες θεωρούνται ως μη-ορθολογικές. Είχε οπωσδήποτε άλλο σύστημα αξιών και αποδεικνύεται η εντιμότητά του μέσα από συγκεκριμένα περιστατικά. Μόνο όσα συνέβησαν με κείνον και τον Edison να διαβάσετε, στον «πόλεμο των ρευμάτων» φτάνει για να πάρετε μια ιδέα. Όσα μελέτησα πάντως για τη ζωή του, προσωπικά, μου έδειξαν πως ήταν ένας άνθρωπος έντιμος, εργατικός, προσηλωμένος στους στόχους του κι ικανός να ξεπεράσει ποικίλες ματαιώσεις.Κι είχε δίκιο όταν έλεγε πως οι μελλοντικές γενιές θα καταλάβουν καλύτερα την αξία όσων δημιούργησε. Είχε απόλυτο δίκιο.- ΣΚΕΨΟΥ ΟΠΩΣ Ο ΤΕΣΛΑ.jpg   Βιβλιογραφία-Πηγές -Στάμκος Γιώργος, Νίκολα Τέσλα: Ο Προφήτης του 21ου αιώνα, εκδόσεις Αρχέτυπο, 1999, 8η έκδοση 2008. -Στάμκος Γιώργος, Ο θαυμαστός κόσμος του Τέσλα, εκδόσεις Πύρινος Κόσμος, 2015 -Στάμκος Γιώργος, Ο απαγορευμένος επιστήμονας, εκδόσεις Άγνωστο, 2007 -Στάμκος Γιώργος, Τέσλα Vs Έντισον-Σύγκρουση για το μέλλον του κόσμου, 2018 -Ray Russell, Nikola Tesla-Master of Imagination, 1998 -Nikola Tesla, My inventions, 1919 -Peter A. Lindemann, Free Energy Secrets with Tesla Patents, Clear Tech, 2000 -John R.H. Penner, The strange life of Nikola Tesla, 1995   ΝΙΚΟΛΑ ΤΕΣΛΑ ΛΑΜΠΑ    
  • Η Αικατερίνη Τεμπέλη είναι συγγραφέας αρκετών βιβλίων. Οι φωτογραφίες είναι δικές της κι έχουν ανέβει στο flickr.
  • Επισκεφθείτε τον διαδικτυακό της χώρο: https://aikaterinitempeli.wordpress.com/2018/09/22/%CE%B2%CE%B5%CE%BB%CE%B9%CE%B3%CF%81%CE%AC%CE%B4%CE%B9-%CE%BC%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%B5%CE%AF%CE%BF-%CE%BD%CE%AF%CE%BA%CE%BF%CE%BB%CE%B1-%CF%84%CE%AD%CF%83%CE%BB%CE%B1/
tesla-vs-edison-strange-ad-ok .TeslaADwallpaper .book-tesla-1-430x320 .NIKOLA TESLA The Prophet of 21th Century Cover of 8th Edition George Stamkos.jpg .NIKOLA TESLA THE Forbidden Scientist George Stamkos .Οι Εφευρέσεις μου Εξώφυλλο

ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟ ΙΕΡΑΤΕΙΟ ΚΑΙ ΑΠΕΙΘΕΙΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ

ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟ ΙΕΡΑΤΕΙΟ ΚΑΙ ΑΠΕΙΘΕΙΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ

«Μόνο εκείνοι που προσπαθούν το παράλογο, θα επιτύχουν το αδύνατο.» M. C. Escher

«Όλες οι μεγάλες αλήθειες ξεκίνησαν σαν βλασφημίες» George Bernard Shaw,  (Αφιερωμένο στην Ηώ)

Αποτέλεσμα εικόνας για modern free energy scientists
Αποτέλεσμα εικόνας για modern free energy scientists

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

Διανύουμε πια την τρίτη χιλιετία, αλλά η επιστήμη διέρχεται μια βαθιά κρίση. Οι παραδοσιακές αρχές της ελεύθερης κριτικής και αμφισβήτησης δεν υφίστανται πια. Τα πεδία της έρευνας είναι ελάχιστα, όχι επειδή κατακτήθηκαν πλήρως όλα τα υπόλοιπα, αλλά διότι η κυριαρχούσα ελίτ επιβάλλει την έρευνα σε ορισμένους μόνον τομείς, που επιβεβαιώνουν και ισχυροποιούν την κυρίαρχη άποψη και διατηρούν τα κεκτημένα συμφέροντά της.

Η επιστήμη δεν ασχολείται πια με τη συνεχή αναζήτηση της αλήθειας, αλλά με την παθολογική υπεράσπιση και διατήρηση του ισχύοντος δόγματος. Δεν ενδιαφέρεται να φωτίσει με τη γνώση το θεολογικό σκοτάδι, αλλά έχει αρχίσει η ίδια να θεολογεί, να δογματίζει και να θρησκεύεται, δημιουργώντας το δικό της ιερατείο: Το Επιστημονικό Ιερατείο: μια ιδιαίτερη κάστα επιστημόνων που διαχειρίζεται και υπερασπίζεται το κατεστημένο δόγμα, πολεμώντας τους «άπιστους» και «αιρετικούς» που το αμφισβητούν. Η διαρκής επιστημονική αμφισβήτηση έχει αντικατασταθεί πια από το διωγμό των αμφισβητιών.

Στο βιβλίο του «Εργασία και Επιστήμη στον 20ο και 21ο αιώνα: Σκέψεις και Προβολές», ο Robert G. Jahn παρατηρεί: «Στην αυγή του 21ου αιώνα, βρίσκουμε πάλι μια ελίτ, ένα αυτάρεσκα ικανοποιημένο επιστημονικό κατεστημένο, το οποίο είναι όμως τώρα προικισμένο με πολύ περισσότερη δημόσια εξουσία και σεβασμό από την προγενέστερη έκδοσή του. Ένα αληθινό ιερατείο υψηλής επιστήμης ελέγχει σημαντικά τμήματα της δημόσιας και ιδιωτικής πολιτικής για την έρευνα, την ανάπτυξη, την κατασκευή, την παραγωγή, την εκπαίδευση και τη δημοσίευση σε όλο τον κόσμο, απολαμβάνοντας πολιτιστική εμπιστοσύνη και σεβασμό που επεκτείνονται πολύ πιο πέρα από την πραγματική αξία του. Είναι ένα κατεστημένο που επιμένει να αποκρύβει μανιωδώς τις συσσωρευόμενες ανωμαλίες κάτω από το διανοητικό του τάπητα, αρνούμενο τη δική του, καλά τεκμηριωμένη, κληρονομιά ότι ΟΙ ΑΝΩΜΑΛΙΕΣ ΕΙΝΑΙ Η ΠΟΛΥΤΙΜΟΤΕΡΗ ΠΡΩΤΗ ΎΛΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΣΧΗΜΑΤΙΖΕΤΑΙ Η ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΗΜΗ.»

Ο μελετητής Henry H. Bauer επίσης παρατηρεί: «Η επικρατούσα ορθοδοξία αντιστέκεται κατά συνήθεια στις καινοτομίες που γίνονται αργότερα αποδεκτές. Πράγματι, το πιθανότερο η καταστολή των ανορθόδοξων απόψεων στην επιστήμη βρίσκεται σε μια περίοδο αύξησης παρά πτώσης. Ο John Ziman έχει περιγράψει στον «Προμηθέας Δεσμώτης» (1994) πώς άλλαξε η επιστήμη στη διάρκεια του 20ου αιώνα: Παραδοσιακά (από τον 17ο ίσως αιώνα) από μια σχετικά αμερόληπτη δραστηριότητα γνώσης και έρευνας, η επιστήμη έγινε σταδιακά ο υπηρέτης της βιομηχανίας και της κυβέρνησης με την κατεύθυνσή της να επηρεάζεται όλο και πιο πολύ από διάφορα κεκτημένα συμφέροντα και αυτάρεσκες γραφειοκρατίες, συμπεριλαμβανομένων αυτών που υποτίθεται ότι προάγουν τη σωστή επιστήμη, όπως οι Εθνικές Ακαδημίες, το Ίδρυμα Εθνικής Επιστήμης και τα Εθνικά Ιδρύματα Υγείας.»

Ο Robert Anton Wilson έχει μιλήσει για μια «νέα ιερά εξέταση» που αντικατέστησε τη φυσική περιέργεια και την αμερόληπτη έρευνα και εξέταση με μια νέα ορθοδοξία καρδιναλίων και παπών. Οι πρώτοι είναι οι εκδότες των μεγάλων επιστημονικών περιοδικών και οι κριτές ή «αξιολογητές» των επιστημονικών εργασιών που θα δημοσιευτούν τελικά σε αυτά και θα γίνουν έτσι γνωστές και αναγνωρίσιμες και θα μπορέσουν επίσης να χρηματοδοτηθούν σε αντίστοιχα ερευνητικά προγράμματα.

Οι τελευταίοι (οι «πάπες») είναι αυτοί που έχουν τα πιο ισχυρά και ακλόνητα πόστα και κρυφές διασυνδέσεις με την ελίτ της παγκόσμιας πολιτικής και οικονομικής εξουσίας. Είναι αυτοί που ελέγχουν τη διαχείριση της γνώσης και τη χρηματοδότησης τη έρευνας, καταπνίγοντας εν τη γενέσει της κάθε επαναστατική θεωρία που θα μπορούσε να οδηγήσει σε επαναστατικές επίσης ελευθερίες των ελεγχόμενων πολιτικά, ενεργειακά και οικονομικά μαζών.

Αποτέλεσμα εικόνας για scientific heretics

ΜΕΘΟΔΟΙ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ

«Οι θεωρίες έχουν τέσσερα στάδια αποδοχής:

i) Αηδίες. Δεν έχει καμιά αξία…

ii) Ενδιαφέρουσα, αλλά ρε παιδί μου ασυμμάζευτη…

iii) Αληθινή, όμως αρκετά ασήμαντη…

iv) Πάντα το έλεγα αυτό!»

J.B.S. Haldane

Κάθε επιστήμονας σήμερα που θέλει να δημοσιεύσει μια εργασία του σε ένα μεγάλο επιστημονικό περιοδικό, όπως π.χ. το «Nature» πρέπει προηγουμένως να την προδημοσιεύσει σε έναν ειδικό χώρο, ώστε να αξιολογηθεί αυτή επιστημονικά για την επάρκειά της. Αν η εργασία του περάσει με επιτυχία αυτή την αξιολόγηση και εγκριθεί για προδημοσίευση, τότε μπορεί να την προτείνει για δημοσίευση και σε ένα επιστημονικό περιοδικό. Εκεί πάλι θα αξιολογηθεί εκ δευτέρου από ειδικούς επιστήμονες, για το αν εκπληρώνει τους όρους δημοσίευσης, σύμφωνα με την πολιτική του εν λόγω περιοδικού. Οι περισσότερες επιστημονικές εργασίες σήμερα (φυσικής, μαθηματικών, πληροφορικής, βιολογίας κ.λ.π.) προδημοσιεύονται ηλεκτρονικά στον ιστοχώρο www.arXiv.org, που διαχειρίζεται το Πανεπιστήμιο Cornell της πολιτείας της Νέας Υόρκης. Όσοι επιστήμονες αποτύχουν να προδημοσιεύσουν εκεί τις εργασίες τους, θεωρούνται νεκροί επαγγελματικά.

Στο παρελθόν το arXiv.org είχε προβληθεί σαν «το Κέντρο Διανόησης όπου η ελευθερία της σκέψης τροφοδοτεί τους δημιουργικούς χυμούς των λαμπρότερων μυαλών του πλανήτη μας». Πλην όμως η καθημερινή του πολιτική αποδεικνύει το ακριβώς το αντίθετο: Όποια επιστημονική εργασία κριθεί σαν ανορθόδοξη προς το ισχύον δόγμα (ακόμα και από τα λίγα πρώτα λόγια της αρχικής της περίληψης), παρότι μπορεί να εκπληρώνει όλα τα απαιτούμενα επιστημονικά κριτήρια και στοιχεία, αμέσως απορρίπτεται ή μετακινείται αυθαίρετα από τους διαχειριστές του αρχείου σε μια άσχετη με το θέμα της κατηγορία, για να υποτιμηθεί.

Ο διωγμός των «απειθών» επιστημόνων που τολμούν να αμφισβητήσουν με τις πρωτοποριακές εργασίες τους το επιστημονικό κατεστημένο και την αποδεκτή «ορθοδοξία» είναι συνεχής και απηνής. Οι εργασίες τους απορρίπτονται αμέσως και μπαίνουν στη μαύρη λίστα για οποιαδήποτε νέα μελλοντική απόπειρά τους, ενώ ειδοποιούνται παρασκηνιακά οι συνάδελφοί τους να τους απομονώσουν σαν αιρετικούς. Οι διαμαρτυρίες από την άλλη μεριά των προδιαγραφέντων επιστημόνων σπάνια θα απαντηθούν από τους διατηρούντες ψευδώνυμο διαχειριστές του ιστοχώρου… Και αν απαντηθούν, θα είναι ενός συνοπτικού περιεχομένου του είδους: «Η εργασία σας κρίνεται υπερβολικά εικοτολογική» ή «σύμφωνα με τη γνώμη του συντονιστή, η εργασία σας έχει ελάχιστο ενδιαφέρον για τους αναγνώστες».

Με άλλα λόγια ο συντονιστής προστατεύει τους αναγνώστες από τις «επιστημονικές ανοησίες» μερικών παλαβιάρηδων συναδέλφων τους, παρότι μεταξύ αυτών των παλαβιάρηδων περιλαμβάνονται συνήθως και πολλοί καθηγητές πανεπιστημίων. Είναι ο εκπρόσωπός τους, αν και κανείς δεν τον ξέρει και κανείς δεν τον πρότεινε ή τον ψήφισε ποτέ γι’ αυτή τη θέση. Δε χρειάζεται… Άλλοι του τη δίνουν και αυτός απλά επιβάλλει τη γνώμη του κάνοντας ό,τι θέλει στο όνομά τους.! Πώς λέγεται αυτό παρακαλώ στη γλώσσα σας; Φασισμός; Σωστά είπατε! Φασισμός για μια ακόμη φορά στη χώρα της «ελευθερίας»!

Ο γνωστός νομπελίστας φυσικός Brian Josephson («επαφές Josephson») έχει καταγγείλει ανοιχτά το arXiv.org σαν «ένα οργανωμένο σύστημα σύμφωνα με τα πρότυπα μιας μυστικής κοινότητας και μιας κλασσικής γραφειοκρατίας, ένα εργαλείο συγκαλυμμένων λογοκριτών, που αποσκοπεί στην καταστολή των επιστημονικών εργασιών που δε συμμορφώνονται με την κυρίαρχη άποψη». Αναφέρει επίσης ότι επιστολές διαμαρτυρίες που εστάλησαν στο δημιουργό του ηλεκτρονικού αυτού αρχείου PaulGinsparg, απαντήθηκαν με τη δήλωση της αναρμοδιότητάς του για τον τρόπο καθημερινής διαχείρισης του συστήματος … Ο καθηγητής Josephson έχει δημοσιεύσει την προσωπική ιστορία του και τη μάχη του εναντίον της λογοκρισίας και δίωξης των επιστημόνων στη διεύθυνση: … tcm.phy.cam.ac.uk/~bdj10/archivefreedom/main.html

Ο προδιαγεγραμμένος από το arXiv.org φυσικός του Πανεπιστημίου του Νέου Μεξικού Δρ. FlorentinSmarandache δε διστάζει να μιλήσει καθαρά για μια «διεθνή επιστημονική μαφία» που το ελέγχει και καταγγέλλει: «Στη φυσική είναι ακόμα χειρότερα! Οποιοδήποτε έγγραφο προκαλεί τη θεωρία της σχετικότητας ή άλλη επικρατούσα ιδέα, απορρίπτεται πάραυτα, όπως ακριβώς συνέβη με πολλές εργασίες μου Τις ίδιες εργασίες ανέβασα στο σέρβερ του CERN-EXT, που όμως δεν υπάρχει πια. Στη φυσική κάθε έγγραφο που φέρει το όνομά μου διαγράφεται αυτόματα από το arXiv! … Και συνεχίζει: «Οι προδιαγεγραμμένοι επιστήμονες υφίστανται χλευασμό, προσβολές, συκοφάντηση, προσωπικές επιθέσεις, αρνήσεις βραβείων, υποτροφιών και υψηλών θέσεων κ.ο.κ. Τα πάντα τα διαχειρίζεται αυτή η διεθνής μαφία στην επιστήμη που απορρίπτει κάθε διαφωνούντα επιστήμονα.»

Οι διαχειριστές του αρχείου μιλούν χλευαστικά για «ιστορίες συνωμοσίας»… Το περιοδικό όμως Newsweek ομολογεί σε αντίστοιχο άρθρο του (6 Απριλίου 1993) ότι «πολύ συχνά, οι μη συμβατικές ή μη δημοφιλείς επιστημονικές απόψεις απλά καταστέλλονται.»

Ο γνωστός αστρονόμος και φυσικός Paul La Violette (δημιουργός της Υποκβαντικής Κινητικής) έχει απορριφθεί δυο φορές μέχρι τώρα από το arXiv.org για εργασίες του επικυρωμένες μάλιστα από πολλούς συναδέλφους του, μεταξύ των οποίων και ένας Νομπελίστας. Μια τρίτη, τελευταία εργασία του έγινε τελικά δεκτή, αλλά μεταφέρθηκε, για λόγους υποτίμησης, σε μια άλλη, άσχετη με το θέμα της κατηγορία! (δείτε εδώ την ιστορία του, …etheric.com/physarchive/suppression.html)

Ο κοινωνιολόγος Michael J. Mahoney του κρατικού πανεπιστημίου της Πενσυλβάνιας εξάτασε πειραματικά τον τρόπο λειτουργίας του συστήματος προδημοσιεύσεων και αξιολόγησης των επιστημονικών εργασιών. Έστειλε αντίγραφα μιας επιστημονικής εργασίας σε 75 αξιολογητές, αλλοιώνοντας όμως τα αποτελέσματα σε αυτές, έτσι ώστε άλλοτε να φαίνεται ότι η έρευνα υποστηρίζει την κυρίαρχη άποψη και άλλοτε ότι την αμφισβητεί. Όπως επεξηγεί: «Όταν τα αποτελέσματα ήταν αντίθετα με τις θεωρητικές απόψεις των αξιολογητών, συνέβαινε επίπληξη και απόρριψη της εργασίας. Όταν τα αποτελέσματα “επιβεβαίωναν” τις πεποιθήσεις τους, οι ίδιες αυτές εργασίες επαινούνταν και συστήνονταν για δημοσίευση»

(Δειίτε: http://www.mang.canterbury.ac.nz/…/AcademicWriti…/Prejud.htm)

Πολύ γρήγορα, μετά την παρουσίαση των αποτελεσμάτων του στο Συνέδριο της Αμερικανικής Ένωσης για την Πρόοδο της Επιστήμης, ο Mahoney δέχθηκε εκατοντάδες επιστολές και τηλεφωνήματα από επιστήμονες που πίστευαν ότι είχαν πέσει θύματα αυτής ακριβώς της προκατάληψης. Ο Daniel Koshland, εκδότης του επιστημονικού περιοδικού Science, υπερασπίστηκε την όλη διαδικασία της αξιολόγησης, αλλά πρόσθεσε και τα εξής: «Νομίζω ότι είναι σωστό να πούμε ότι μια νέα ιδέα που συγκρούεται με το υπάρχον δόγμα, έχει έναν ανηφορικό δρόμο μπροστά της, όχι όμως και έναν αδύνατο δρόμο». Ανέφερε σαν παράδειγμα την αρχική εργασία του βιοχημικού EdwinG. Krebs για τον «κύκλο του Krebs» μια θεμελιώδης σειρά βιολογικών ενζυματικών αντιδράσεων για την οποία πήρε αργότερα το βραβείο Νόμπελ, αλλά η οποία είχε αρχικά απορριφθεί από το σύστημα αξιολόγησης: «Μπορείτε να βρείτε και άλλα παραδείγματα σαν αυτό. Βέβαια κανείς δεν αμφισβητεί ότι υπάρχει μια προκατάληψη υπέρ του ισχύοντος δόγματος»!

Μερικοί από τους διωγμένους επιστήμονες αποφάσισαν να αντιδράσουν και δημιούργησαν τον ιστοχώρο Archive Freedom (archivefreedom.org/) όπου δημοσιεύονται οι ιστορίες τους.

Για τους διαφωνούντες υπάρχουν επίσης τα εξής περιοδικά:

Scientific Exploration: Δημοσιεύει ανωνύμως εργασίες ακαδημαϊκών επιστημόνων που ασχολούνται με την έρευνα και προσφέρει ένα φόρουμ για την παρουσίαση, κριτική και συζήτηση θεμάτων που αγνοούνται ή γελοιοποιούνται από την κυρίαρχη άποψη. scientificexploration.org/jse.php

Galilean Electrodynamics:  Δέχεται μόνον επαγγελματικές εργασίες από το πεδίο των μαθηματικών και της εφαρμοσμένης μηχανικής που προκαλούν τη Θεωρία Σχετικότητας του Αϊνστάιν. home.comcast.net/~adring/

Infinite Energy: Ιδρύθηκε από τον Eugene Mallove και ασχολείται με ενεργειακά πειράματα πέρα από το πεδίο της ορθόδοξης επιστήμης. infinite-energy.com/

Οι «ανωμαλίες» που απειλούν τις καθιερωμένες θεωρίες αρχικά αγνοούνται. Αν σηκώσουν κεφάλι και παρουσιαστούν δημόσια, γελοιοποιούνται. Αν αυτό αποτύχει, αρχίζουν οι διωγμοί και οι προσωπικές επιθέσεις. Ο «ανττιφρονών» επιστήμονας θα απορριφθεί από τα επιστημονικά συνέδρια και τα επιστημονικά περιοδικά. Θα εξοντωθεί μέσω αφάνειας. Όλες οι πόρτες και τα βήματα θα είναι κλειστές και άβατα γι’ αυτόν. Θα πεθάνει με αναγκαστική απουσία και επαγγελματική δίωξη. Αν τολμήσει να εκφραστεί δημόσια, έγκυροι καθηγητές θα τον γελοιοποιήσουν και εάν αυτά που λέει και υποστηρίζει θίγουν και τα κεκτημένα συμφέροντα ισχυρών οικονομικών ομάδων και παραγόντων, θα αρχίσουν οι προσωπικές απειλές, οι ξυλοδαρμοί, οι εμπρησμοί και βανδαλισμοί ή ίσως και η δολοφονία του!

Αποτέλεσμα εικόνας για modern free energy scientists

ΠΑΤΕΝΤΕΣ

«Η πρόοδος έρχεται απαντώντας στα ερωτήματα και οι ανακαλύψεις αμφισβητώντας τις απαντήσεις». Bernhard Haisch, αστροφυσικός

Δεν είναι μόνον ο ηλεκτρονικός χώρος προδημοσίευσης επιστημονικών εργασιών Arxiv.org, όπου εκδηλώνονται οι κατασταλτικοί μηχανισμοί του επιστημονικού ιερατείου. Ένας άλλος χώρος είναι το Γραφείο Παροχής Διπλωμάτων Ευρεσιτεχνίας, το οποίο έχει κλειστές εντελώς τις πόρτες του για τους «αιρετικούς εφευρέτες» και ιδιαίτερα γι’ αυτούς της «δωρεάν ενέργειας».

Ο Pall Laviolette, που είχε εργαστεί παλαιότερα σε αυτό και εκδιώχθηκε λόγω των ανορθόδοξων ιδεών του, θα μπορούσε να μας πει πολλά γι’ αυτό. Εδώ οι εντεταλμένοι γραφειοκράτες επιστήμονες αποφασίζουν για το ποιους άθλους θα επιτρέψουν να επιτελέσει η φύση και ποιους θα της απαγορέψουν! Και βεβαίως ο άθλος της «δωρεάν ενέργειας» είναι γι’ αυτούς μια φυσική αδυνατότητα, το ίδιο ακριβώς που πιστεύει και η οικονομική ολιγαρχία που πλουτίζει από τον έλεγχο της ενέργειας! Η «αδυνατότητα» λοιπόν που απαγορεύει η οικονομική ολιγαρχία επιβάλλεται και στη φύση, η οποία αναγκάζεται να υπακούσει και να αποκαλύψει εκείνα μόνον τα μυστικά της που συνδέονται με νέες καταναλωτικές εξαρτήσεις και ελέγχους των μεγάλων μαζών!

Αυτοκίνητα που τρέχουν με νερό αντί για βενζίνη; Σίγουρα τρελός και παλαβός θα είναι αυτός ο άνθρωπος και ζητά μάλιστα και δίπλωμα ευρεσιτεχνίας! Και τι θα γίνει η βενζίνη κύριε; Τι θα την κάνουμε; Πού θα την βάλουμε; Πώς θα την πουλήσουν τ’ αφεντικά μας, όταν όλοι θα χρησιμοποιούν νεράκι για τα καύσιμά τους; Άντε στο καλό άνθρωπέ μου. Παλαβός θα είσαι να νομίζεις πώς μπορούν να συμβούν αυτά τα πράγματα. Τα απαγορεύουν οι θεμελιώδεις νόμοι της φυσικής!

Το 1979 ο Νεοζηλανδός εφευρέτης Archie Blue παρουσίασε δημόσια μια μηχανή που μπορούσε να κάνει οποιονδήποτε βενζινοκινητήρα να δουλεύει μόνο με νερό! Αυτόπτες μάρτυρες της Βασιλικής Αυτοκινητιστικής Λέσχης της Αγγλίας επιβεβαίωσαν τους ισχυρισμούς του και το ότι με ένα γαλόνι νερό ένα αυτοκίνητο μπορούσε να διατρέξει με αυτή τη συσκευή 160 χιλιόμετρα!

Δεν ήταν όμως κάτι καινοφανές. Η πρώτη επιβεβαιωμένη παρουσίαση μιας τέτοιας εφεύρεσης έγινε στο Ντάλας του Τέξας το 1934. Μια απόδοση της ίδιας ιδέας εμφανίστηκε το 1936 και επιβεβαιώθηκε από εκατοντάδες θεατές στην Αγγλία. Τη δεκαετία επίσης του ’50 Guido Franchκατέπληξε τους μηχανικούς αυτοκινήτων με μια χημική ουσία που επέτρεπε στο νερό να καεί, όπως ακριβώς και η βενζίνη, και με φανταστική μάλιστα απόδοση.

Και όμως, παρ’ όλες αυτές τις επιτυχείς παρουσιάσεις, καμιά από αυτές τις συσκευές δεν κυκλοφορεί σήμερα. Πώς θα μπορούσε άλλωστε; Το απαγορεύουν οι νόμοι της φυσικής, με συγχωρείτε, οι νόμοι των Μόργκαν, Ροκφέλερ και Ροτσάιλδ ήθελα να πω… Αμέτρητοι εφευρέτες έχουν «πειστεί» με εκβιασμό, εκφοβισμό ή δολιοφθορά να εγκαταλείψουν τα σχέδιά τους. Μερικοί έχουν αναγκαστεί μάλιστα να τις παραδώσουν επί απειλή θανάτου. Αν μερικοί παράτολμοι επιμείνουν να τα γνωστοποιήσουν, θα τους σκοτώσει σίγουρα η ορθόδοξη επιστήμη με τη ρητορική της που θα πείσει τον κόσμο ότι η φύση απαγορεύει αυτές τις αδυνατότητες που παραβιάζουν τους «θεμελιώδους νόμους» της φυσικής και παράγουν περισσότερη ενέργεια από αυτήν που καταναλώνουν…

Κανείς πάντως απ’ αυτούς τους εφευρέτης δεν ήταν τόσο τολμηρός για να πεθάνει για χάρη της δημοσιοποίησης της εφεύρεσής του, αναγκάζοντας τις 7 μεγάλες αδελφές να βάλουν λουκέτο στις πετρελαϊκές επιχειρήσεις τους. Μερικοί υποστηρίζουν όμως ότι έχουν συμβεί και πραγματικοί θάνατοι εφευρετών που «δεν συνεμορφώθησαν προς τας υποδείξεις». Το κακό είναι ότι πολλοί εφευρέτες πέθαναν μαζί με τα μυστικά τους, χωρίς να μπορέσει να επωφεληθεί το κοινό από αυτά. Ο εγωισμός ή η παραμένουσα πάντα ελπίδα πλουτισμού τους κάποτε από αυτά τους εμπόδισε να τα προσφέρουν αφιλοκερδώς στην ανθρωπότητα, αποκαλύπτοντάς τα π.χ. στο διαδίκτυο και κάνοντας έτσι κοινωνούς όλους των ευεγερτημάτων τους.

Σχετική εικόνα

ΠΑΡΑΠΟΙΗΣΗ ΑΠΟΔΕΙΚΤΙΚΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ

Μια άλλη δημοφιλής μέθοδος του επιστημονικού ιερατείου για την κατάπνιξη των νέων επαναστατικών εφευρέσεων είναι η παραποίηση των στοιχείων. Το Μάρτιο του 1989 οι φυσικοί Stanley Pons και Martin Fleischman ανάγγελλαν ότι είχαν επιτύχει πυρηνική σύντηξη με ηλεκτροχημικό τρόπο. Μεγάλα Αμερικανικά Πανεπιστήμια (Caltech, MIT, Yale κ.λ.π) μετά από αυτό, επανέλαβαν τα πειράματά τους, αλλά ανέφεραν αρνητικά αποτελέσματα σε σχέση με τον ισχυρισμό τους περί «ψυχρής σύντηξης», κατηγορώντας τους για παρανόηση και κακής ποιότητας πειραματική εργασία.

Ο μακαρίτης Eugene Mallove (δολοφονήθηκε με ξυλοδαρμό), βασικός επιστημονικός στυντάκτης τότε στο γραφείο ειδήσεων του MIT, παραιτήθηκε από τη θέση του καταγγέλλοντας ότι τα υποτιθέμενα «μηδενικά αυτά πειράματα» είχαν πολλαπλά λάθη στα πειραματικά τους πρωτόκολλα, στην εκτίμηση των δεδομένων και στην παρουσίασή τους. Όλα στην πραγματικότητα περιελάμβαναν στοιχεία έκλυσης μιας υπερβολικής θερμότητας, όπως ακριβώς απαιτούνταν από τους Fleischmannκαι Pons. Υπάρχουν στοιχεία ότι το ΜΙΤ παραποίησε σκόπιμα αυτά τα στοιχεία για να διαγραφεί η ένδειξη της υπερβολικής θερμότητας. Η επίσημη αναφορά του ΜΙΤ άσκησε μια δραματική επίδραση στην αντίληψη πολλών επιστημόνων και δημοσιογράφων για την αδυνατότητα της ψυχρής σύντηξης. Οι περισσότεροι έτσι άνθρωποι, ακόμα και σήμερα, δυσπιστούν ως προς τη δυνατότητα των πυρηνικών αντιδράσεων χαμηλής ενέργειας (LENR), παρότι αυτές έχουν πια επιβεβαιωθεί σε εκατοντάδες πειράματα.

Εκτός από την ψυχρή σύντηξη, το επιστημονικό κατεστημένο, που διαχειρίζεται επί δεκαετίες τα κονδύλια της χρηματοδότησης, αντιδρά επίσης εναντίον της νέας μεθόδου θερμής σύντηξης (Focus Fusion) υδρογόνου και βορίου, η οποία, αντίθετα από την διερευνούμενη μέχρι τώρα πυρηνική σύντηξη δευτερίου και τριτίου, δε δημιουργεί κανένα θανατηφόρο νετρόνιο και είναι αποδοτικότερη αυτής.

Είναι όμως μόνον τα διακυβευόμενα άμεσα συμφέροντα μιας ομάδας επιστημόνων που αντιδρούν στην ανάπτυξη της ψυχρής σύντηξης, η οποία θα μπορούσε να προσφέρει τη δυνατότητα μιας φτηνής, καθαρής και ανεξάντλητης ενέργειας ή μήπως και τα γνωστά οικονομικά συμφέροντα που σιχαίνονται το «φτηνό», το «καθαρό» και το «ανεξάντλητο»; «Δωρεάν ενέργεια», «το νερό σαν καύσιμο», «ψυχρή σύντηξη» ή ακόμα «ενέργεια από το κενό» είναι απαράδεκτοί όροι και ιδέες που προκαλούν αναγούλα στη διεθνή οικονομική ελίτ, όπως και κάθε τι που θα μπορούσε να συνδυαστεί με την απελευθέρωση και απεξάρτησή μας από την ενεργειακή και οικονομική σκλαβιά.

Το επιστημονικό ιερατείο έχει πάντως περισσότερες «ευαισθησίες». Σιχαίνεται επίσης και αφορίζει κάθε τι που σχετίζεται με ψυχικά ή παραφυσικά φαινόμενα, εναλλακτικές θεραπείες, UFO και τα ανάλογα. Νηφάλιος εκ μέρους του ο Αμερικανικός στρατός, δεν επηρεάζεται καθόλου από αυτές τις ιδεοληψίες, αλλά αφήνει ελεύθερους τους δικούς του επιστήμονες να πειραματιστούν σε όλα τα προσφερόμενα πεδία. Η Αμερικανική έτσι Πολεμική Αεροπορία διεξήγαγε τελευταία μια έρευνα για τέτοια εξωτικά θέματα όπως οι τηλεμεταφορείς τύπου “Star Trek”, οι διαστημικές σκουληκότρυπες και η ψυχική τηλεμεταφορά.

Όταν το περιοδικό USA Today, ρώτησε γιατί η αεροπορία ξόδεψε τόσα χρήματα για τέτοιες περιθωριακές μελέτες, ο εκπρόσωπός της Ranney Adams απήντησε ως εξής: «εάν δεν αναποδογυρίσουμε τις πέτρες, δεν θα ξέρουμε ποτέ εάν χάσαμε κάτι ή όχι»! Όχι μόνον ο στρατός, αλλά και οι ιδιωτικές εταιρίες φαίνονται να έχουν περισσότερο μυαλό από τους σκεπτικιστές επιστήμονες. Η γνωστή έτσι αεροναυπηγική εταιρία Boeing ξοδεύει εκατομμύρια δολάρια για την έρευνα της αντιβαρύτητας – μιας αίρεσης κι ενός βδελύγματος για τους εκκλησιαστικούς πατέρες του επιστημονικού ιερατείου!

Οι «ψευδοσκεπτικιστές» επιστήμονες οφείλουν να ανοίξουν τα μάτια τους και τ’ αυτιά τους και να καταλάβουν ότι το έδαφος πια συγκλονίζεται κάτω από τα πόδια, τη στιγμή αυτή ακριβώς που διαλαλούν με ευήθη έπαρση το «τέλος» δήθεν της επιστήμης και των μεγάλων επιστημονικών ανακαλύψεων, διότι υποτίθεται έχει ήδη ανακαλυφθεί ό,τι σπουδαίο ήταν να ανακαλυφθεί κι ελάχιστες μόνον λεπτομέρειες παραμένουν. Τι μωρία και τι κοντοφθλαμισμός! Τα ίδια ακριβώς έλεγαν άλλοι κοντόφθαλμοι επιστήμονες το 18ο και το 19ο αιώνα και ότι δήθνε οι μελλοντικές ανακαλύψεις θα έπρεπε να αναζητηθούν πια «στο δέκατο δεκαδικό ψηφίο”! Και πιο παρακαλώ είναι το δέκατο δεκαδικό ψηφίο του απείρου;

Αποτέλεσμα εικόνας για modern scientific heretics energy

ΚΑΤΑΠΙΕΣΕΙΣ ΣΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ

«Ο καθένας θεωρεί τα όρια της άποψής του σαν τα όρια του κόσμου.»
Arthur Schopenhauer

Το πρόβλημα της καταπίεσης των καινούργιων ιδεών από το κυρίαρχο κατεστημένο δεν είναι κάτι το καινούργιο. Είναι γνωστή σε όλους μας η περιπέτεια του Γαλιλαίου στις αρχές του 17ου αιώνα και η δίωξή και φυλάκισή του σαν αιρετικού, επειδή τόλμησε να πει ότι η γη κινείται γύρω από τον ήλιο! Είναι γνωστή επίσης η ιστορία των αδελφών Ράιτ, οι οποίοι πετούσαν επί ένα χρόνο με τη συσκευή τους στους αγρούς και κανείς επιστήμονας ή δημοσιογράφος δεν τους πίστευε, διότι σύμφωνα με τις επιστημονικές αυθεντίες της εποχής ήταν αδύνατον να πετάξει με μια μηχανή βαρύτερη από τον αέρα! Οι αδελφοί Ράιτ απηύδησαν με την αδιαφορία τους και τράβηξαν τελικά για την Ευρώπη…

Μεγάλα ονόματα και αυθεντίες του παρελθόντος έπεσαν σε τρομακτικά σφάλματα και προσπάθησαν να εμποδίσουν νέες, πρωτοποριακές ιδέες. Ο Αντουάν Λαβουαζιέ, ο πατέρας της σύγχρονης χημείας διαβεβαίωσε τους ακαδημαϊκούς ότι οι μετεωρίτες δε μπορούν να πέσουν από τον ουρανό, διότι δεν υπάρχει «καμιά πέτρα στον ουρανό»! Οι συνεχείς αναφορές των χωρικών αγνοήθηκαν και τα μουσεία και οι ιδιωτικοί συλλέκτες πίστεψαν τα λόγια του «μεγάλου επιστήμονα» και άρχισαν να πετάνε στα σκουπίδια τις «άχρηστες πέτρες» που διατηρούσαν μέχρι τότε στις συλλογές τους. Γι’ αυτό υπάρχουν ελάχιστα δείγματα μετεωριτών πριν το 1790. Χρειάστηκε η επισταμένη μελέτη του Ernst Chladni στις αρχές του 1800 για να αποδειχθεί τελικά η αλήθεια και να εγκαταλειφθεί το κυρίαρχο δόγμα.

Ο Βρετανός γεωλόγος Adam Sedgwick γράφοντας στο Δαρβίνο για τη Θεωρία της Εξέλιξης, τον ενημέρωνε ότι γέλασε με τη καρδιά του, μέχρι που πονούσαν τα πλευρά του, όταν άκουσε γι’ αυτήν!

Ο Γάλλος καθηγητής Φυσιολογίας Pierre Pachet έκρινε σα μια «γελοία μυθιστοριογραφία» τη θεωρία μικροβίων του Louis Pasteur.

Ο Τόμας Έντισον έκανε την πρώτη επίδειξη του ηλεκτρικού λαμπτήρα του με την παντελή απουσία επιστημόνων, παρ’ όλες τις προσκλήσεις που τους έστειλε. Όπως του απάντησε ο Sir WilliamSiemens, ο πιο διακεκριμένος τότε μηχανικός της Αγγλίας: «Ανακοινώσεις σαν αυτή πρέπει να αποδοκιμαστούν σαν ανάξιες της επιστήμης και σαν κακές για την πραγματική πρόοδό της». Ο Έντισον δεν έβαλε μυαλό από αυτά που του είχαν του ίδιου συμβεί και αργότερα, καταξιωμένος πια, εναντιώθηκε στο εναλλασσόμενο ρεύμα, το οποίο θεώρησε σα μια «ανόητη σπατάλη χρόνου».

Τι να πρωτοθυμηθούμε τα παραδείγματα είναι εκατοντάδες. Τα πιο μεγάλα ονόματα της επιστήμης αντιμετώπισαν στην εποχή τους, ξανά και ξανά, με τυφλή προκατάληψη τις νέες, πρωτοποριακές, ιδέες και εφευρέσεις επικρίνοντάς τες σαν «γελοιότητες», «εξαπατήσεις», «απαταιωνιές» ή «φάρσες» και στηλιτεύοντας τους δημιουργούς τους!

Η επιστημονική λοιπόν τυφλότητα και παρωπιδισμός δεν είναι ένα καινούργιο φαινόμενο. Οφείλεται, εκτός των άλλων, στη δειλία επίσης και στο φόβο της άγνοιας, αλλά και σε κάτι πιο απλό: στην αντίδραση των περισσοτέρων ανθρώπων να μάθουν κάτι καινούργιο και να ξεμάθουν αυτό που ήδη νομίζουν ότι γνωρίζουν πολύ καλά – κάτι που παρατηρείται ιδιαίτερα στους ηλικιωμένους: «Νεκρόν θεραπεύειν ή γέροντα νουθετείν ταυτόν», έλεγαν με περίσκεψη αρχαίοι Έλληνες.

Τελειώνουμε αναφέροντας τα μεγαλύτερα ταμπού του σύγχρονου επιστημονικού κατεστημένου, τα οποία απαγορεύεται ρητά κανείς να αμφισβητήσει: τη Θεωρία της Ειδικής Σχετικότητας και τη Θεωρία της Μεγάλης Έκρηξης της σύγχρονης κοσμολογίας. Η Θεωρία της Γενικής Σχετικότητας υποστηρίζεται και αυτή με θέρμη, αλλά όχι τόσο πολύ όσο η Ειδική Σχετικότητα, για την οποία ακόμα και ο Ισαάκ Ασίμωφ έχει πει ότι μόνον οι εντελώς παλαβοί επιστήμονες θα τολμούσαν να την αμφισβητήσουν, συμβάλλοντας έτσι και αυτός στη παγίωση του επικρατούντος δόγματος.

Η Ειδική Σχετικότητα στηρίζεται στο θεμελιώδες αξίωμα ότι η ταχύτητα του φωτός στο κενό παραμένει παντού σταθερή για όλα τα μη επιταχυνόμενα συστήματα αναφοράς. Και όμως το θεμελιώδες αυτό αξίωμα και ακρογωνιαίος λίθος της κινδυνεύει να καταρριφθεί μετά την καταγραφή πέρυσι το Σεπτέμβρη από το τηλεσκόπιο ακτίνων γάμα MAGIC στο Λας Πάλμας των Καναρίων Νήσων 4 λεπτών καθυστέρησης των φωτονίων που προέρχονταν από το γαλαξία Markarian 501, που απέχει μισό δισεκατομμύριο έτη φωτός από τη Γη.

Αποτέλεσμα εικόνας για modern scientific heretics energy

Όσοι επιστήμονες έχουν ανακαλύψει μέχρι τώρα ασυμφωνίες και ανωμαλίες στις θεωρίες του Αϊνστάιν, έχουν διωχθεί ή έχουν κατηγορηθεί για «αντισημιτισμό» από τους εκφραστές και υπερασπιστές του ισχύοντος δόγματος. Οι ανωμαλίες όμως που έχουν συσσωρευτεί είναι τόσες πολλές, που δεν μπορούν πια να κρύβονται κάτω από το χαλί.

Όσον αφορά τώρα την περίφημη Θεωρία της Μεγάλης Έκρηξης, έχουμε να παρατηρήσουμε ότι αυτή δεν κάνει στην πραγματικότητα καμιά πρόβλεψη (το άμεσα αναμενόμενο από κάθε αποδεκτή επιστημονική θεωρία), αλλά προσαρμόζεται συνεχώς a posteriori στα δεδομένα, έτσι ώστε να συμφωνεί πάντα με αυτά, υιοθετώντας έτσι όλο και πιο παράξενες υποθέσεις όπως η «διόγκωση», η «σκοτεινή ύλη» (ένα είδος ύλης που δεν μπορεί να ανιχνευθεί, αλλά που εντούτοις πρέπει να υπάρχει για να διασωθεί η θεωρία) και τελευταία η “σκοτεινή ενέργεια” (μια επίσης μη παρατηρήσιμη ποσότητα, που χρειάζεται για τη διάσωση της θεωρίας).

Όσο για την περίφημη «διαστολή του σύμπαντος», είναι και πια ισχυρά αμφισβητήσιμη. Η μετατόπιση προς το ερυθρό του φάσματος του φωτός των μακρινών γαλαξιών, δεν εξηγείται μόνον με την απομάκρυνση αυτών των γαλαξιών από εμάς με μεγάλη ταχύτητα, αλλά και με πλείστες άλλες θεωρίες, όπως π.χ. με τη θεωρία του κουρασμένου φωτός σύμφωνα με την οποία το φως χάνει ενέργεια κατά τη δίοδο του από το διαστρικό χώρο. Από την άλλη μεριά, ο διάσημος παλαίμαχος αστρονόμος Halton Arp (που τελεί υπό δυσμένεια από το επιστημονικό κατεστημένο) έχει παρατηρήσει ζεύγη κβάζαρς, σχετικά κοντά σε μας, που δίνουν όμως πολύ μεγάλες μετατοπίσεις προς το ερυθρό (και όφειλαν έτσι να είναι πολύ μακρύτερα), εμφανίζοντας νέες ανωμαλίες στη θεωρία.

Εκτός από τις βασικές αυτές θεωρίες διακινδυνεύουν άμεσα και αυτοί ακόμα οι περίφημοι «θεμελιώδεις νόμοι της φυσικής», όπως π.χ. ο δεύτερος νόμος της θερμοδυναμικής, σύμφωνα με τον οποίο η ωφέλιμη ενέργεια αποσυντίθεται τελικά σε θερμότητα και δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ξανά. Σε ένα σχετικά πρόσφατο έγγραφό τους με τίτλο Ένας Δαίμονας Στερεάς κατάστασης του Maxwell, οι φυσικοί D.P. Sheehan και A.R. Putnam και ο μαθηματικός J.H. Wright έχουν προτείνει μια συσκευή ημιαγωγών που θα μπορεί να παράγει ωφέλιμη ενέργεια από το θερμικό θόρυβο ενός ηλεκτρονικού κυκλώματος. Το εργαστηριακό μοντέλο τους αναμενόταν για το 2007, οπότε θα πρέπει ήδη να έχει κατασκευαστεί.

Το επιστημονικό ιερατείο καταλαβαίνει υποσυνείδητα ότι οι συσσωρευμένες ανωμαλίες και αντιφάσεις των δογματικών θεωριών του, απειλούν να το συντρίψουν εντελώς, μαζί με την εκκλησία του! Αυτός είναι ο λόγος που αμύνεται τόσο λυσσαλέα εναντίον των επίδοξων καταλυτών του. Γι’ αυτό τους λοιδορεί, γι’ αυτό τους περιγελά ανόητα, διότι όπως λέει και το εκκλησιαστικό ρητό «μωραίνει ο Κύριος ον βούλεται απωλέσαι». Είναι η τελευταία αντίστασή τους πριν την πτώση! Ναι πλησιάζει το τέλος, όχι όμως της φυσικής, όπως νομίζουν μερικοί ανόητοι, αλλά το τέλος του δόγματός τους!

@ Δημήτριος Ευαγγελόπουλος

ΠΕΤΡΟΣ ΖΩΓΡΑΦΟΣ: Η Παράκαμψη της Περιοριστικής Διάταξης Carnot του 2ου Νόμου της Θερμοδυναμικής

 

ΠΕΤΡΟΣ ΖΩΓΡΑΦΟΣ

Η παράκαμψη της περιοριστικής διάταξης Carnot του 2ου νόμου της θερμοδυναμικ

Η παράκαμψη της περιοριστικής διάταξης Carnot του 2ου νόμου της θερμοδυναμικής

Του Πέτρου Ζωγράφου

 
Ο Πέτρος Ζωγράφος, ηλεκτρομηχανικός και εφευρέτης
Η ανάγκη αλλαγής πλεύσης της ανθρωπότητας είναι προφανής, ιδιαίτερα ως προς τον τρόπο παραγωγής της χρήσιμης για την διαβίωσηκαι την ανέλιξή μας ενέργειας, αφού τα ορυκτά καύσιμα έχουν οδηγήσει την εξελικτική μας πορεία σε λανθασμένο δρόμο. Η θεωρητική θεμελίωση του προτεινόμενου από την ομάδα μας «αντιδραστήρα ψυχρής καύσης», που παρουσιάσθηκε ήδη ως πρακτική εφαρμογή και τάραξε τα λιμνάζοντα ύδατα του κατεστημένου της παραγωγής ενέργειας, είναι το ίδιο απαραίτητη, έτσι ώστε να διευκρινισθούν οι θεωρητικές λεπτομέρειες και να αρθούν ή έστω να «παρακαμφθούν» οι έωλες αντιρρήσεις των οπαδών της καθεστηκυίας τάξης. Παρουσιάζουμε λοιπόν σήμερα την θεωρητική προσέγγιση της καινοτομίας και πιστεύουμε ότι με τον τρόπο αυτό λύνονται καθαρά οι απορίες για τους περιορισμούς που επιβάλλονται από το θεώρημα Carnot του 2ου νόμου της θερμοδυναμικής. Ένα μεγάλο ευχαριστώ αξίζει σε όλες τις φίλες και όλους τους φίλους που στήριξαν με αυταπάρνηση όλο αυτό τον καιρό τις προσπάθειες της ερευνητικής ομάδας μας. Σε αυτούς αφιερώνουμε και την θεωρητική ανάλυση που αναρτούμε σήμερα εδώ. Εκ μέρους της ερευνητικής ομάδας Πέτρος Ζωγράφος

Η παράκαμψη της περιοριστικής διάταξης Carnot του 2ου νόμου της θερμοδυναμικής

Ο λόγος που με ώθησε να πραγματοποιήσω αυτή την ανάλυση είναι η βαθμιαία αλλά σταθερή ανοδική πορεία του ανορθόδοξου τρόπου, που έχει επιλεχθεί και καθιερωθεί για τη μετατροπή της χημικής ενέργειας των καυσίμων σε ηλεκτρική ενέργεια. Φαίνεται πλέον ξεκάθαρα, ότι ο πλανήτης μας ρυπαίνεται με γεωμετρική πρόοδο και αυτή η ρύπανση οφείλεται κυρίως σε ανθρωπογενή αίτια. Η συνεχώς αυξανόμενη κακή χρήση των υδρογονανθράκων (φυσικού αερίου, πετρελαίου και υποκατάστατων, όπως βενζίνης κλπ.) ως καύσιμης ύλης έχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο και είναι συντελεί στην διαρκή υποβάθμιση του γήινου περιβάλλοντος. Η χρήση της καύσης του άνθρακα και ειδικά των υδρογονανθράκων με την εδώ και περίπου 150 χρόνια εφαρμοζόμενη μέθοδο μετατροπής τους (χημική – θερμική) σε ηλεκτρική, κινητική κλπ. ενέργεια, μας προσφέρει έναν πολύ μικρό βαθμό απόδοσης. Τούτο οφείλεται στο γεγονός, ότι κάθε θερμική μηχανή έχει απώλειες ενέργειας, που αποβάλλονται υπό μορφή θερμότητας, με συνέπεια η ωφέλιμη ενέργεια της θερμικής μηχανής να είναι κατά πολύ μικρότερη από την αρχική ενέργεια που της δόθηκε. Εν κατακλείδι, ο δεύτερος νόμος της θερμοδυναμικής υποδηλώνει, ότι σε κάθε θερμικό σύστημα υπάρχει πολύ μεγάλη απώλεια ενέργειας.Nicolas Leonard Sadi Carnot διατύπωσε το 1824 τις πρώτες θεωρίες για την μέγιστη απόδοση των θερμικών μηχανών, που έθεσαν τις βάσεις και αργότερα χρησιμοποιήθηκαν από τον Rudolf Clausius αλλά και από τον Λόρδο Kelvin για την ποσοτικοποίηση και οριστικοποίηση του 2ου νόμου της θερμοδυναμικής και τον καθορισμό της έννοιας της εντροπίας. Για τον λόγο αυτό ο Sadi Carnot αναφέρεται συχνά ως «πατέρας της θερμοδυναμικής». Το θεώρημα Carnot που προτάθηκε το 1824 και ονομάζεται κανόνας του Carnot και καθορίζει τα όρια της μέγιστης απόδοσης των θερμικών μηχανών, αφού σύμφωνα με αυτό η απόδοση μιας θερμικής, μηχανής εξαρτάται αποκλειστικά από τη διαφορά των θερμών και ψυχρών περιοχών. (βλ.σχήμα 3 NASA).
Η παράκαμψη της περιοριστικής διάταξης Carnot του 2ου νόμου της θερμοδυναμικής 2
Αναλυτικότερα, για μια τέτοια μετατροπή χημική – θερμική, πρώτα έχουμε την καύση και μετατροπή σε θερμότητα, εν συνεχεία μετατροπή σε μηχανική ενέργεια και σε τρίτο στάδιο μετατροπή σε ηλεκτρική η κινητική ενέργεια. Στις μηχανές εσωτερικής καύσης, δηλαδή στις μηχανές των αυτοκινήτων, πλοίων και αεροσκαφών που χρησιμοποιούμε μέχρι σήμερα, κατά την πρώτη μετατροπή (ανάφλεξη και καύση) της καύσιμης ύλης (π.χ. βενζίνη) λαμβάνουμε την θερμότητα (θερμική ενέργεια) και από αυτήν εκμεταλλευόμαστε μόνον τα παράπλευρα αποτελέσματα της ολικής καύσης, δηλαδή τα παραγόμενα αέρια, τα οποία στην συνέχεια οδηγούμενα στους αντίστοιχους κυλίνδρους των μηχανών εσωτερικής καύσης πιέζουν τα έμβολα και έχουμε την μετατροπή σε μηχανική ενέργεια, από την οποία μηχανική ενέργεια κατόπιν περαιτέρω μετατροπής λαμβάνουμε την επιθυμητή ηλεκτρική ή κινητική ενέργεια. Από τις παραπάνω συνεχείς μετατροπές προκύπτει ευχερώς η περιοριστική διάταξη του κύκλου Carnot του 2ου νόμου της θερμοδυναμικής (βλ. σχήμα 3 NASA). Αξίζει να αναφερθεί, ότι εκείνη την χρονική περίοδο (1824), που διατύπωνε το συγκεκριμένο θεώρημα, ο Leonard Sadi Carnot είχε υπ’ όψιν του μόνον τις μηχανές εσωτερικής καύσης και τις ατμομηχανές. Αυτού του είδους οι θερμικές μηχανές μετατρέπουν την χημική ενέργεια σε θερμική ενέργεια πριν την μετατροπή σε κινητική ή ηλεκτρική ενέργεια, έτσι ώστε λόγω της «έμμεσης» ενδιάμεσης παραγωγής μηχανικής και θερμικής ενέργειας να έχει εφαρμογή η περιοριστική αρχή του κύκλου Carnot του 2ου νόμου της θερμοδυναμικής, που καθορίζει μερική, ουσιαστικά πολύ μικρή μετατροπή της αρχικής ενέργειας σε ηλεκτρική ή κινητική. Η φύση όμως έχει επιλέξει έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο να παράγει ενέργεια, όπως π.χ. στους βιολογικούς οργανισμούς, όπου παρατηρείται η μέγιστη απόδοση κατά την μετατροπή ενέργειας χωρίς να προκαλείται και μόλυνση του περιβάλλοντος. Αυτή η μετατροπή ενέργειας στους βιολογικούς οργανισμούς επιτυγχάνεται με την διαδικασία της «οξειδοαναγωγής», ως εξής : Από χημική άποψη η «οξείδωση» αναφέρεται στην απώλεια ηλεκτρονίων. Η οξείδωση του άνθρακα σημαίνει, ότι τα άτομα του άνθρακα στο καύσιμο χάνουν ηλεκτρόνια καθώς μετατρέπονται σε διοξείδιο του άνθρακα, τα δε ηλεκτρόνια που χάνονται ανήκουν σε άτομα υδρογόνου, τα οποία αποτελούνται από ένα πρωτόνιο και ένα ηλεκτρόνιο. Αυτή η αντίδραση οξείδωσης συνδέεται χημικά με μια αντίδραση αναγωγής, που η επιστήμη της χημείας ορίζει ως αντιδράσεις «οξειδοαναγωγής». Όταν ένα άτομο χάνει ηλεκτρόνια («οξείδωση»), ένα άλλο άτομο κερδίζει («αναγωγή»), αφού κατά την καύση του “καυσίμου” τα ηλεκτρόνια (στα άτομα υδρογόνου) μεταφέρονται από τον άνθρακα στο οξυγόνο. Όπως τα άτομα αναδιατάσσονται, τα μεταφερόμενα ηλεκτρόνια απελευθερώνουν ενέργεια, η οποία “συλλαμβάνεται” από τα κύτταρα του οργανισμού στο ATP (ΜΙΤΟΧΟΝΔΡΙΟ). Η ως άνω διαδικασία μετατροπής ενέργειας, που έχει επιλεγεί από την φύση, ουδεμία σχέση έχει με τις συνήθεις διαδικασίες παραγωγής ενέργειας από τα ορυκτά καύσιμα, αφού τα περισσότερα τέτοια μηχανήματα που κατασκευάζονται από ανθρώπους χρησιμοποιούν πολύ λιγότερο την χημική ενέργεια από το καύσιμο τους (μεταξύ 8% – 22%), όπως π.χ. τα αυτοκίνητα που αξιοποιούν-εκμεταλλεύονται κατά μέσον όρο μόνον το 22%, ως αποτέλεσμα της εφαρμογής του 2ου νόμου της θερμοδυναμικής, ήτοι : n = T1 – T2 / T1 = Q1 – Q2 / Q1 Επομένως, πρέπει να επαναδιατάξουμε τις προσπάθειές μας προς μια τεχνολογία «ψυχρής» μετατροπής των καυσίμων, αντί της «χημικής – θερμικής» που εφαρμόζεται μέχρι σήμερα. Κατωτέρω παραθέτω την εξήγηση, για ποιους λόγους πρέπει να γίνει αυτή η μετάβαση από την θερμική προς την ψυχρή μετατροπή. Πρώτα από όλα, οφείλουμε να κατανοήσουμε, ότι η βάση της λειτουργίας των ψυχρών μετατροπών είναι η φυσικοχημική μεταβολή που λαμβάνει χώραν εντός αυτών ή στο εσωτερικό τους. Από ενεργειακής απόψεως, το μέγιστο δυνατό μηχανικό έργο μπορεί πραγματικά να παρέχεται από την αντιστρεπτή θερμοδυναμική μεταφορά χημικού συστήματος από μια κατάσταση σε μία άλλη με την εκμετάλλευση της ελεύθερης ενέργειας ΔG του χημικού συστήματος. Για να πετύχουμε λοιπόν τον μέγιστο βαθμό αποδόσεως, είναι απαραίτητο να εργάζεται μια διάταξη σε απολύτως αντιστρεπτές συνθήκες. Όσο το ρεύμα ανταλλαγής είναι μεγαλύτερο και όσο η αντίσταση του ύδατος με την παρουσία κράματος υλικών είναι μικρότερη, τόσο πιο καλά μπορεί να πραγματοποιηθεί η λειτουργία της διάταξης σε απολύτως αντιστρεπτές συνθήκες. Ως παράδειγμα, μπορούμε να θεωρήσουμε μια αντίδραση, όπου το νερό μετατρέπεται με βρασμό αναστρέψιμα σε ατμό. Για να είναι αναστρέψιμη η αντίδραση, ας υποθέσουμε ότι το μείγμα νερού και ατμού περιέχεται σε έναν κύλινδρο με κινητό έμβολο και διατηρείται σε σημείο βρασμού με πίεση μιας ατμόσφαιρας από μια δεξαμενή θερμότητας. Η αλλαγή ενθαλπίας είναι : ΔΗ = 40,65 kilojoules ανά mole, η οποία είναι η λανθάνουσα θερμότητα εξάτμισης. Η αλλαγή εντροπίας είναι : Δ S = 40,65 373  = 0,109 kilojoules ανά γραμμομόριο . Κ που αντιπροσωπεύει τον μεγαλύτερο βαθμό διαταραχής, όταν το νερό εξατμίζεται και μετατρέπεται σε ατμό. Η ελεύθερη ενέργεια γνωστή και ως λειτουργία Gibbs ορίζεται ως G=H-Tδ όπου το S αναφέρεται στην εντροπία του συστήματος. Έτσι για κάθε αλλαγή στην κατάσταση, μπορούμε να γράψουμε την εξαιρετικά σημαντική σχέση ΔG=ΔΗ-ΤΔS Η ελεύθερη αλλαγή ενέργειας Gibbs είναι : ΔG = ΔΗ – ΤΔ S . Στην περίπτωση αυτή η ελεύθερη αλλαγή ενέργειας Gibbs ισούται με το μηδέν, επειδή ο ατμός και το νερό ευρίσκονται σε ισορροπία και δεν μπορεί να εξαχθεί χρήσιμο έργο από τον συγκεκριμένο μηχανισμό (εκτός από το έργο μέσω της ατμόσφαιρας). Με άλλα λόγια, ελεύθερη ενέργεια Gibbs ανά μόριο νερού (ονομαζόμενη επίσης «χημικό δυναμικό») είναι η ίδια, τόσο για το νερό σε υγρή μορφή όσο και για τον ατμό, αφού με τον τρόπο αυτό τα μόρια του νερού μπορούν να περνούν ελεύθερα από την μια φάση στην άλλη, χωρίς να αλλάζουν την συνολική ελεύθερη ενέργεια του συστήματος. Με αντίστοιχο θερμοδυναμικά αντιστρεπτό τρόπο και χρησιμοποιώντας την ψυχρή καύση επιτυγχάνεται η ελάττωση της αποδιδόμενης στο περιβάλλον ελεύθερης ενέργειας (ΔG) κατά την ένωση του άνθρακα με το οξυγόνο και κατά συνέπεια η εκμετάλλευση μεγάλου ποσού μηχανικής ενέργειας.

Λίγα λόγια για τον παρεξηγημένο όρο εντροπία

Όταν έχουμε ένα ποτήρι ζεστό γάλα το οποίο κρυώνει, τότε η εντροπία του μειώνεται, Δεν αυξάνει. Όμως η εντροπία του περιβάλλοντος αυξάνει ακόμα περισσότερο αφού το ζεστό γάλα είναι θερμότερο από το περιβάλλον. Ερώτημα: Μπορούμε να καταρρίψουμε την αλλαγή της εντροπίας που προκύπτει από αλλαγές στις συγκεκριμένες ιδιότητες του συστήματος μας? Υπάρχουν αλλαγές σε πέντε πράγματα που θα οδηγήσουν σε μια αλλαγή στην εντροπία του συστήματος.
  1. Οι αλλαγές στη θερμοκρασία θα προκαλέσουν αλλαγές στην εντροπία Όσο μεγαλύτερη είναι η θερμοκρασία τόσο μεγαλύτερη είναι η θερμική ενέργεια που έχει το σύστημα. Όσο πιο μεγάλη θερμική ενέργεια έχει το σύστημα, τόσο πιο πολλοί τρόποι υπάρχουν για την διανομή της ενέργειας. Όσο πιο πολλοί τρόποι υπάρχουν για να μοιραστεί αυτή η ενέργεια, τόσο μεγαλύτερη είναι η εντροπία. Η αύξηση της θερμοκρασίας θα αυξήσει την εντροπία.
  2. Οι αλλαγές στον όγκο θα οδηγήσουν σε αλλαγές στην εντροπία. Όσο μεγαλύτερος είναι ο όγκος, τόσο πιο πολλοί τρόποι υπάρχουν για τη διανομή των μορίων σε αυτόν τον όγκο, όσο πιο πολλοί τρόποι υπάρχουν για τη διανομή των μορίων (ενέργεια), τόσο μεγαλύτερη είναι η εντροπία. Η αύξηση της έντασης θα αυξήσει την εντροπία.
  3. Αλλαγές στη φάση θα οδηγήσουν σε αλλαγές στην εντροπία. Ορισμένες φάσεις έχουν μεγαλύτερο αριθμό συχνοτήτων και συνεπώς υψηλότερη ενέργεια. Τα στερεά δονούνται σε χαμηλότερες συχνότητες και επομένως τη μικρότερη εντροπία. Τα υγρά έχουν περισσότερες μικροσκοπικές μονάδες υψηλότερες συχνότητες και έτσι έχουν υψηλότερη εντροπία. Όταν μια ουσία είναι αέριο, έχει πολλές περισσότερες μικροσκοπικές μονάδες και έχει υψηλότερη εντροπία.
  4. Η μίξη των ουσιών αυξάνει την εντροπία. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι υπάρχουν πολλά περισσότερα μικροστοιχεία για το μικτό σύστημα χωρίς ανάμιξη. Περισσότερες συχνότητες (μικροκέντρα) σημαίνουν μεγαλύτερη εντροπία. Αυτό είναι ένα από τα παραδείγματα από τα οποία προκύπτει η εσφαλμένη αντίληψη ότι η εντροπία είναι διαταραχή.
  5. Τέλος η εντροπία μπορεί να αλλάξει ως αποτέλεσμα χημείας. Τα διάφορα μόρια έχουν διαφορετικέ εντροπίες. Έτσι μπορεί να είναι δύσκολο να κοιτάξετε μια αντίδραση και να μαντέψετε εάν ανεβαίνει η κατεβαίνει. Εντούτοις γενικά αν τα προϊόντα έχουν μεγαλύτερο αριθμό μορίων από τα αντιδρώντα τότε η εντροπία μπορεί να αυξηθεί. Εάν τα βρίσκονται σε φάσεις υψηλότερης εντροπίας από τα αντιδρώντα η αντίδραση πιθανόν να έχει μεγαλύτερη εντροπία π.χ 2Fe(s)+3O2(g) > 2Fe2O3(ες)ΔSr<O). Η αλλαγή στην εντροπία γι αυτήν την αντίδραση θα είναι αρνητική. Αυτό επειδή τα αντιδραστήρια έχουν τόσο ένα στερεό όσο και ένα αέριο, ενώ το προϊόν είναι απλώς μια στερεή ένωση.

ΑΝΑΛΥΣΗ ΧΗΜΙΚΗΣ – ΘΕΡΜΙΚΗΣ ΜΕΤΑΤΡΟΠΗΣ ΤΩΝ ΚΑΥΣΙΜΩΝ (ΥΔΡΟΓΟΝΑΝΘΡΑΚΩΝ κλπ.)

Ο μηχανισμός της χημικής – θερμικής μετατροπής της ενέργειας σε κινητική και κατόπιν σε ηλεκτρική μπορεί να εξηγηθεί απλά βάσει της κινητικής θεωρίας των μορίων, όπου η μεταβολή στην ενέργεια μεταξύ των αρχικών στοιχείων και των αποτελεσμάτων της δράσης εκδηλώνεται ως θερμότητα. Αν εξετάσουμε μια Μηχανή Εσωτερικής Καύσης , όταν πυροδοτηθεί η καύση του καυσίμου προκαλείται κινητική ενέργεια των μορίων των θερμανθέντων αερίων συστατικών της δράσης και αυτά (τα μόρια των αερίων) προσκρούουν π.χ. στο πιστόνι της Μηχανής Εσωτερικής Καύσης, αλλά δυστυχώς η μεταφορά της ορμής τους σε αυτό το πιστόνι δεν είναι ολοκληρωμένη . Έτσι η κινητική ενέργεια ανά Κελβίνο ΄΄μονοατομικό ιδανικό αέριο΄΄ είναι 3[R/2] =3R/2:  ανά γραμμομόριο: 12.47 J. Ανά μόριο: 20.7 yJ = 129μev. Σε κανονική θερμοκρασία 273.15Κ παίρνουμε: Ανά γραμμομόριο: 3406 J  και ανά μόριο: 5.65 ZJ = 35.2 mev Ο όγκος της μεταφοράς του ποσοστού κινήσεως αυτών των μορίων (κινητική ενέργεια κάθε μορίου) υπολογίζεται με τον τύπο :(3/2 ΚΤ). Με δεδομένο ότι η θερμοκρασία του μορίου είναι Τ1 πριν την σύγκρουσή του και μεταβάλλεται σε Τ2 μετά την σύγκρουση και απομάκρυνση από το πιστόνι, τότε η μετατρεπόμενη ενέργεια ανά μόριο θα καθορίζεται από την εξίσωση: 3/2ΚΤ1/ – 3/2 ΚΤ2 Το μικρό ποσοστό ενέργειας, που παραμένει στο μόριο, δεν μπορεί να γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης με οποιονδήποτε μέχρι σήμερα γνωστό τρόπο, καθ’ όσον   μεταφέρεται μετά την πρόσκρουση από το μόριο στο πιστόνι, που  αποτελεί το αντίθετο της θερμής πηγής, δηλαδή την ψυχρή πηγή. n=3/2KT1-3/2ΚΤ2/3/2ΚΤ1=Τ1-Τ2/Τ1. Και εδώ συνίσταται το πρόβλημα του τελικού βαθμού απόδοσης στην χημική – θερμική μετατροπή για τις συμβατικές μηχανές εσωτερικής καύσης, ο οποίος (τελικός βαθμός απόδοσης) είναι αυτός που προβλέπεται πολύ σωστά έως εδώ, από την περιοριστική διάταξη του κύκλου Carnot του 2ου θερμοδυναμικού νόμου. Αντιθέτως, στον αντιδραστήρα ψυχρής καύσης δεν υπάρχουν ούτε κρούσεις ούτε τριβές αλλά ούτε και θερμοκρασίες, που συνεπάγονται ενεργειακές απώλειες, αλλά μόνον κινήσεις ηλεκτρονίων: 2H2   > 4H +  4eΑποβολ.   Ο+ 4H+ 4e– > 2H2O προσλ. Λόγω της ανωτέρω διαδικασίας, μπορούμε να λάβουμε ηλεκτρική ενέργεια μέσω ενός εξωτερικού ηλεκτρικού φορτίου καταλλήλου αντιστάσεως, μόνον μια ελάχιστη διαφορά ανάμεσα στη (-ΔG) και στη (-ΔΗ)  μπορεί να διαπιστωθεί,  η οποία διαφορά ισούται με τον πολύ μικρό εντροπικό όρο ΤΔs, που σε τελική ανάλυση είναι άνευ αξίας. Όσο μικρότερος είναι ο εντροπικός όρος ΤΔS τόσο μεγαλύτερο βαθμό απόδοσης έχει ο αντιδραστήρας ψυχρής καύσης εάν ληφθεί υπόψιν  και  o  ΔΗ. Το ιδανικό πρότυπο δυναμικό ενός στοιχείου του αντιδραστήρα ψυχρής καύσης είναι Η20) και είναι 1228mv με υγρό νερό σαν αποτέλεσμα, και 1217mv για νερό με αέριο. Αυτή η τιμή είναι το δυναμικό οξείδωσης του υδρογόνου, Το δυναμικό αυτό το ονομάζουμε και ως αλλαγή στην ελεύθερη ενέργεια του Gibbs για την δράση υδρογόνου και οξυγόνου. Η ελεύθερη ενέργεια του Gibbs αυξάνεται καθώς μειώνεται η θερμοκρασία του αντιδραστήρα σε σχέση με της θερμικές μηχανές εσωτερικής καύσης, όπου συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο, δηλαδή όσο αυξάνεται η θερμοκρασία (διαφορά θερμού-ψυχρού) αυξάνεται και ο βαθμός απόδοσης τους. Για την πληρέστερη κατανόηση της θερμικής – χημικής μετατροπής παρατίθεται το αντίστοιχο σχήμα του μηχανικού αναλόγου (σχήμα 1).
Η παράκαμψη της περιοριστικής διάταξης Carnot του 2ου νόμου της θερμοδυναμικής 3

ΘΕΡΜΟΔΥΝΑΜΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΕΤΑΤΡΟΠΗ ΣΕ ΗΛΕΚΤΡΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΜΕΘΟΔΟΥ ΨΥΧΡΗΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑΣ

Πρέπει να γνωρίζουμε, ότι οι θερμοδυναμικοί υπολογισμοί βασίζονται στο γεγονός, ότι οι χημικές μεταβολές γίνονται κοντά στην κατάσταση ισορροπίας. Η τάση ενός αντιδραστήρα ψυχρής καύσης είναι περίπου ίση με την τάση της θερμοδυναμικής ισορροπίας, δηλαδή ο αντιδραστήρας ψυχρής καύσης λειτουργεί ως »ισοθερμική στατική μηχανή», οπότε δεν έχει ανάγκη δύο διαφορετικών πηγών θερμοκρασίας δηλαδή μιας δεξαμενής υψηλής θερμοκρασίας, και μιας δεξαμενής χαμηλής θερμοκρασίας (αρχή Carnot δεύτερος νόμος της θερμοδυναμικής – (βλ. σχήμα 3 NASA). Όπως προβλέπεται από τον δεύτερο νόμο της θερμοδυναμικής και την συναφή περιοριστική διάταξη Carnot, «θερμικές μηχανές» είναι οι μηχανές που παράγουν έργο στηριζόμενες σε θερμιδικά φαινόμενα, ενώ για να λειτουργήσουν απαιτείται η περιοδική μεταβολή της θερμοκρασίας κάποιου «σώματος» ύλης, συνήθως κάποιου αερίου. Η μεταβολή της θερμοκρασίας αυτού του σώματος γίνεται με μεταφορά θερμότητας, δηλαδή προσδίδεται αρχικά στο σώμα θερμική ενέργεια, ήτοι αυξάνεται η θερμοκρασία του, οπότε τότε το σώμα αποβάλλει την ενέργεια παράγοντας έργο, με σκοπό να επανέλθει στην αρχική του κατάσταση και να προσλάβει και πάλι ενέργεια (πχ βενζίνη, πετρέλαιο, φυσικό αέριο, κλπ.). Η ανωτέρω διαδικασία ονομάζεται κύκλος λειτουργίας. Σύμφωνα δε με τον δεύτερο νόμο της θερμοδυναμικής, σε κάθε κύκλο λειτουργίας υπάρχει ένα πολύ μεγάλο ποσόν ενέργειας, το οποίο αποβάλλεται από το σώμα όχι με την μορφή έργου, αλλά με την μορφή θερμότητας, προκαλώντας έτσι μεγάλη απώλεια ενέργειας. Όμως, ένας αντιδραστήρας ψυχρής καύσης μετατρέπει την χημική ενέργεια απευθείας σε ηλεκτρική ενέργεια, παρακάμπτοντας με τον τρόπο αυτό την ανεπάρκεια που σχετίζεται με την μετατροπή της θερμικής ενέργειας, έτσι ώστε η διαθέσιμη ενέργεια να είναι ίση με την ελεύθερη ενέργεια Gibbs. Η απόδοση του αντιδραστήρα ψυχρής καύσης διέπεται από την καμπύλη πόλωσής του. Για να κατανοήσουμε την απόδοση που έχει μια ψυχροδυναμική μετατροπή ενέργειας δεδομένης χημικής δράσης σε ηλεκτρική ενέργεια έχουμε: – ΔG =(Wa–PΔV) και η μέγιστη χρήσιμη εργασία που λαμβάνεται από τον αντιδραστήρα ψυχρής καύσης είναι: dG = dH – TdS . Όπου W δίνεται από το : ΔG ( ή NFE ). Βάσει της ανωτέρω σχέσης η μείωση της ελεύθερης κατά Gibbs ενέργειας για μια δράση ισούται με το αντιστρεπτά ολικό έργο μείον το έργο διαστολής του συστήματος. Εάν ωθήσουμε να πραγματοποιηθεί μια δράση με ψυχροδυναμικό τρόπο και εάν τροφοδοτήσουμε αυτή την δράση με υδρογόνο και οξυγόνο και σαν απόβλητο αυτής της διαδικασίας σχηματιστεί νερό  (Η2O), τότε έχουμε: 2H2 + O2  > 2H2O Όπως αντιλαμβάνεται κανείς, έχουμε μια αλλαγή στην ελεύθερη ενέργεια ΔG της διάταξης 2H2 + O2. Εάν όμως παρατηρήσουμε το φαινόμενο με μεγαλύτερη λεπτομέρεια, θα διαπιστώσουμε ότι έχουμε μια μεταφορά 4 ηλεκτρικών φορτίων μέσω μιας ολικής διαφοράς δυναμικού Ε εν κενώ, ή μιας τάσης U υπό φορτίο. Σε γενικές γραμμές όταν έχουμε μεταφορές ηλεκτρονίων σε κάθε μόριο του κράματος που βρίσκεται εντός του αντιδραστήρα ψυχρής καύσης, τότε το ηλεκτρικό έργο θα εξαρτάτε από την εξίσωση: Wh= Q .V και πρέπει να γνωρίζουμε όταν γίνεται μεταφορά ηλεκτρονίων σε κάθε μόριο του κράματος υλικών του αντιδραστήρα ψυχρής καύσης τότε το ηλεκτρικό έργο θα είναι Whl = n FE για κάθε mole του κράματος υλικών που βρίσκεται αναμεμιγμένο εντός του νερού. Ανάλογη επίσης θα είναι και η μείωση στην ελεύθερη ενέργεια της εκάστοτε διαδικασίας. Πχ για 2Η+ Ο> 2Η2Ο  οπότε θα έχουμε  -ΔG = nFE Επομένως τα v/ – v// = – dζ / de όπου v/ και v // δηλώνουν τα ηλεκτρικά δυναμικά του κράματος υλικών, το de είναι μια διαφορική ποσότητα ηλεκτρικής ενέργειας, και το dζ (διαφορά ΖΗΤΑ) είναι η μεταβολή της διαθέσιμης ενέργειας, η ισοθερμική ισοβαρική ελεύθερη ενέργεια GGbs dG, που ΔF = – NFE, αν το Δ είναι η ελεύθερη ενέργεια Lewis στη θέση της ελεύθερης ενέργειας G ή Gibbs, το F είναι ισοδύναμο Faraday και το N αντί του n είναι ο αριθμός των ισοδυνάμων που διέρχονται μέσω του αντιδραστήρα ψυχρής καύσης όταν η δράση συμβαίνει, όπως έχει γραφτεί. Αν η τάση του ψυχροδυναμικού αντιδραστήρα ήταν ακριβώς ίση με την τάση ισορροπίας, τότε όλη η ΔG της διαδικασίας της δράσης θα μετατρεπόταν σε ηλεκτρική ενέργεια και θα ήταν ίση με – nFE , οπότε ο αντιδραστήρας ψυχρής καύσης θα είχε βαθμό απόδοσης 100% . Δηλαδή μια αρκετά υψηλή απόδοση, που δεν παρατηρείται σε καμία θερμική μηχανή μέχρι σήμερα. Εκ των ως άνω αναλύσεων προκύπτει, ότι οι αποδόσεις μετατροπής με βάση αυτήν την πρόταση είναι κατά πολύ μεγαλύτερες από τις αποδόσεις των θερμικών μετατροπών, οι οποίες μετά βίας αγγίζουν το 22% λόγω της απώλειας ενέργειας και της συνακόλουθης εφαρμογής της περιοριστικής διάταξης του κύκλου Carnot του 2ου νόμου της θερμοδυναμικής. Τονίζω, ότι και σε αυτή την θέση η μεταβολή της ελεύθερης ενέργειας της διαδικασίας, η οποία μετατρέπεται σε ηλεκτρικό έργο, διαφέρει από την μεταβολή της ενθαλπίας ΔΗ της αντίστοιχης δράσεως. Μπορούμε να συμπεράνουμε, ότι η θερμότητα που παρουσιάζεται στην διαδικασία, στην περίπτωση που αυτή ελάμβανε χώρα καθαρά χημικώς θα είχε μια μικρή διαφορά από την ελάττωση στην ελεύθερη ενέργεια, ήτοι από το παραγόμενο ηλεκτρικό έργο, κάτι που προκύπτει εύκολα από την θερμοδυναμική εξίσωση του Gibbs: ΔG = ΔH + T . [(d (ΔG) / dT)].   Για μια δεδομένη δράση  ΔG0 = G0προ– G0αντι Λόγω των ανωτέρω αλλά και της παραμέτρου -ΔG = nFE , λαμβάνουμε την γνωστή θερμοδυναμική εξίσωση των g.e: ΔΗ = ΔG + nFT (dE / dT). Το αποτέλεσμα nF (dE / dT) μας δίνει την αλλαγή της εντροπίας Δs της διαδικασίας, εφ’ όσον ΔΗ = ΔG + T Δs, ενώ το (dE/dT) μας υποδεικνύει τον θερμικό συντελεστή του δυναμικού του αντίστοιχου ψυχροδυναμικού στοιχείου του αντιδραστήρα ψυχρής καύσης. Για να έχουμε όμως σωστά αποτελέσματα στα ανωτέρω, απαραίτητη προϋπόθεση είναι ότι το όλο σύστημα πρέπει να λειτουργεί υπό σταθερή πίεση. Σε εντελώς αντιστρεπτές συνθήκες των διαδικασιών, ο θερμικός συντελεστής ισούται με το μηδέν (0), και ο εντροπικός όρος ΤΔs δεν συμμετέχει στην περίπτωση αυτή στην θερμοδυναμική εξίσωση, έτσι έχουμε: (- ΔG) = ( – ΔΗ). Όταν όμως ο αντιδραστήρας ψυχρής καύσης, είναι υπό φορτίο και τροφοδοτεί με ηλεκτρικό ρεύμα κάποια ηλεκτρικά φορτία τα οποία μπορεί να είναι ωμικά, επαγωγικά ή σύνθετα, μειούμενο το Ε, παρουσιάζεται μια πάρα πολύ μικρή αύξηση σχεδόν αμελητέα της θερμοκρασίας του, έτσι έχουμε: (dE / dT) <0 που σημαίνει ότι θα έχουμε πλέον σε πλήρη εφαρμογή την εξίσωση ( -ΔG ) < ( -ΔH ). Αυτά όμως συμβαίνουν όταν η καρδιά του αντιδραστήρα (cavity) δεν διατηρείται σε χαμηλές θερμοκρασίες. Όταν όμως διατηρείται σε χαμηλές θερμοκρασίες παρατηρείται ότι ( dE/dT ) > 0, άρα κατά την εργασία του αντιδραστήρα ψυχρής καύσης μειούμενο το Ε μειώνεται και η θερμοκρασία του. Τότε θα έχουμε, (-ΔG) > (-ΔH). Από όσα παρατηρούμε με έκπληξη στην συγκεκριμένη περίπτωση, λαμβάνουμε επί πλέον κέρδος ενέργειας, που το παίρνουμε από το περιβάλλον. Τούτο συμβαίνει, γιατί η θερμοκρασία του αντιδραστήρα ψυχρής καύσης μειούται σε επίπεδο πολύ χαμηλότερο από την θερμοκρασία του περιβάλλοντος, γεγονός που έχει ως αποτέλεσμα και την μετατροπή μέρους της θερμοκρασίας του περιβάλλοντος σε ηλεκτρικό έργο μέσω ενός θερμοηλεκτρικού στοιχείου, που τροφοδοτεί με τάση μόνον κάποιους ηλεκτρονόμους (ρελέ) του συστήματος. Σε γενικές γραμμές όμως το αποτέλεσμα της εξίσωσης (-ΔG) / (-ΔΗ) δεν ισούται με το 100% οπότε ο βαθμός αποδόσεως του αντιδραστήρα ψυχρής καύσης βάσει της ΔΗ θα είναι ελάχιστα πιο χαμηλός. Η θεωρητική τάση στον αντιδραστήρα ψυχρής καύσης είναι ανάλογη προς το ΔG, ήτοι : V = ΔG / nF. Λαμβάνοντας υπ όψιν όλα τα παραπάνω: Ορίζουμε πλέον την πτώση τάσης ενεργοποίησης με την εξίσωση: Va= RT / a2F ln ( l/l) = T [a + bln (I)] = Va+ Vact2 Η αναστρέψιμη τάση σε έναν αντιδραστήρα ψυχρής καύσης μπορεί να υπολογιστεί από την σχέση : Ε = ΔGO / NF. Από τα προεκτεθέντα προκύπτει αβίαστα το συμπέρασμα, ότι η ενεργειακή απόδοση των αντιδραστήρων ψυχρής καύσης, όταν πραγματοποιείται ψυχροδυναμικά, διαφέρει σημαντικά ως προς τον βαθμό απόδοσης σε σχέση με την πραγματοποίησή της χημικά – θερμικά, η οποία εφαρμόζεται μέχρι σήμερα κατά κόρον για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας και που έχει ως αποτέλεσμα την θερμική μόλυνση και την αλόγιστη ρύπανση του πλανήτη. Όμως, για την ψυχρή καύση με το Ο2 έχουμε: – nFE / ΔΗ ή αλλιώς το κλάσμα ΔG / ΔΗ. Εάν η ΔG= 265 KJ / mol και η ΔΗ= 271 KJ / mol.  τότε καταλήγουμε σε βαθμό απόδοση περίπου 98% Στο παρατιθέμενο Σχήμα 2 διακρίνουμε σε γενικές γραμμές τον πολύ μεγάλο βαθμό αποδόσεως του αντιδραστήρα ψυχρής καύσης σε συνάρτηση με το ρεύμα εξόδου και την ροή εισόδου (κράμα υλικών + νερό) του συστήματος. Στην συνέχεια αποδεικνύεται, ότι, κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες θερμοκρασίας και πίεσης και βάσει ειδικών κραμάτων, είναι δυνατόν ο βαθμός απόδοσης ενός αντιδραστήρα ψυχρής καύσης να φθάσει σε υπερβολικά υψηλό επίπεδο, που πολλές φορές να φαίνεται ότι τείνει να υπερβαίνει το 100%. Παραδείγματος χάριν, για μια διάταξη C + 1/2 O2  > CO, όπου το (-ΔG) είναι 32,811 Kcal και το (-ΔΗ) είναι 27,411 Kcal  ενώ το Ε είναι 0,7121 , τότε η χημική διαδικασία προκαλεί, όπως δείχνουν οι υπολογισμοί, μια γ. απόδοση της χ.α. της τάξης του 117,85% περίπου, οπότε σε αυτή την περίπτωση, όπως παρατηρούμε, παρουσιάζεται αύξηση της εντροπίας, ήτοι : (Δs > 0) της διαδικασίας. Τα ως άνω συμβαίνουν, όταν η καρδιά του αντιδραστήρα ψύχεται κατά την λειτουργία του, ούτως ώστε η (-ΔG) γίνεται μεγαλύτερη από την (-ΔΗ). Κατ’ εφαρμογή των ανωτέρω προκύπτει, ότι ο βαθμός απόδοσης του αντιδραστήρα ψυχρής καύσης κατά την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας είναι πολύ μεγαλύτερος ακόμα και από τον βαθμό απόδοσης ενός πυρηνοηλεκτρικού αντιδραστήρα. Τέλος είναι δεδομένο, ότι η απόδοση των θερμικών μηχανών, ιδίως των μηχανών εσωτερικής καύσης και των στροβίλων, υπακούοντας στη περιοριστική διάταξη του κύκλου Carnot του δευτέρου νόμου της θερμοδυναμικής, εξαρτάται από το ύψος της θερμοκρασίας λειτουργίας τους. Για παράδειγμα, η ως άνω  περιοριστική – απαγορευτική διάταξη Carnot επιβάλλει ότι, για να αυξήσουν οι ανωτέρω θερμικές μηχανές το βαθμό απόδοσής τους στο 80%, πρέπει η θερμοκρασία λειτουργίας τους να φθάσει σε πολύ μεγάλα επίπεδα, ήτοι στους 2200Co η θερμή περιοχή και πάρα πολύ χαμηλά η ψυχρή περιοχή, δηλαδή μια τεράστια διαφορά μεταξύ της ψυχρής και της θερμής πλευράς (βλ. σχήμα 3 NASA). Φυσικά, για να επιτευχθούν αυτά χρειάζεται να καταναλώσουμε τεράστια ποσά ενέργειας, δηλαδή περισσότερα καύσιμα, οπότε οι θερμικές μηχανές και ιδίως οι μηχανές εσωτερικής καύσης συμβάλλουν ακόμη περισσότερο στην θερμική και τοξική μόλυνση του περιβάλλοντος.Σε αντίθεση με τις θερμικές μηχανές, ο αντιδραστήρας ψυχρής καύσης είναι μια ισοθερμική στατική διάταξη, η οποία δεν εξαρτάται από μια θερμή και μια ψυχρή περιοχή (βλ. σχήμα 3 NASA), αφού με αυτήν την προτεινόμενη μέθοδο όσο ελαττώνεται αυτή η διαφορά, τόσο αυξάνει ο βαθμός απόδοσής του, ή καλλίτερα μειώνεται το ΔG. Συνεπώς, η περιοριστική διάταξη του κύκλου Carnot του 2ου νόμου της θερμοδυναμικής »παρακάμπτεται» και δεν μπορεί πλέον να εφαρμοστεί στον αντιδραστήρα ψυχρής καύσης που προτείνoυμε, διότι ο αντιδραστήρας αυτός είναι μια »στατική ισοθερμική διάταξη» παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας και ασφαλώς δεν είναι θερμική μηχανή ούτε περιλαμβάνεται στις θερμικές μηχανές, τις οποίες είχε υπ’ όψιν του ο Nicolas Leonard Sadi Carnot κατά την περίοδο (1824) που διατύπωνε την εν λόγω περιοριστική – απαγορευτική αρχή Carnot του 2ου θερμοδυναμικού νόμου, σύμφωνα με την οποία για να παραχθεί έργο απαιτούνται δύο δεξαμενές με διαφορά θερμοκρασίας, ήτοι μια θερμής και μια ψυχρής περιοχής (βλ. σχήμα 3 NASA) Για τον λόγο αυτό, προτείνω στους επιστήμονες όλου του κόσμου, να στρέψουν τις έρευνές τους προς την κατεύθυνση μετατροπής της χημικής ενέργεια των καυσίμων απευθείας σε ηλεκτρική ενέργεια, παρακάμπτοντας την ως άνω περιοριστική διάταξη του κύκλου Carnot του 2ου νόμου της θερμοδυναμικής. Έχει επέλθει πλέον το πλήρωμα του χρόνου, για να απεμπλακεί ο άνθρωπος από τις βλαβερές συνέπειες που προκαλούνται από την καύση των υδρογονανθράκων, που αποτελεί παράλληλα την κύρια αιτία της ενεργειακής σκλαβιάς της ανθρωπότητας και της συντελούμενης περιβαλλοντικής καταστροφής του πλανήτη.

Ο ΠΕΤΡΟΣ ΖΩΓΡΑΦΟΣ είναι ηλεκτρομηχανικός και εφευρέτης.

ΠΗΓΗ:  https://www.hellagen.gr/%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CE%BA%CE%B1%CE%BC%CF%88%CE%B7/   

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ ΜΕ ΤΟ Hellagen.gr

Η καταγραφή των άρθρων στο hellagen.gr είναι αποτέλεσμα ιδιωτικής πρωτοβουλίας με αφιλοκερδή σκοπό. H αναδημοσίευση υλικού σε άλλη ιστοσελίδα επιτρέπεται, (όπως επισημαίνεται στους όρους χρήσης)μόνο με την προϋπόθεση αναφοράς της πηγής με ενεργό link προς το πρωτότυπο άρθρο και με την ένδειξη Hellagen.gr. Επικοινωνήστε μαζί μας για οποιοδήποτε θέμα.

ΑΡΘΡΑ ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

Πώς η εφεύρεση του Πέτρου Ζωγράφου παρακάμπτει την απαγορευτική διάταξη του 2ου θερμοδυναμικού νόμου

Πώς η εφεύρεση του Πέτρου Ζωγράφου παρακάμπτει την απαγορευτική διάταξη του 2ου θερμοδυναμικού νόμου

24 Ιουνίου 2018
Οι καινοτομίες του Πέτρου Ζωγράφου

Οι καινοτομίες του Πέτρου Ζωγράφου

7 Ιουνίου 2018
Το Υδρογόνο ως μέταλλο από τον Πέτρο Ζωγράφο

Το υδρογόνο ως μέταλλο από τον Πέτρο Ζωγράφο

17 Φεβρουαρίου 2017
Πέτρος Ζωγράφος

Η εφεύρεση που αλλάζει τον κόσμο – Πέτρος Ζωγράφος

3 Δεκεμβρίου 2015

ΕΠΙΣΗΣ

Αβαθής Γεωθερμία του καθηγητή Γεώργιου Φλωρίδη

Αβαθής Γεωθερμία με Συντελεστή Ενεργειακής Απόδοσης Πέραν του 300% του καθηγητή πανεπιστημίου Γεώργιου Φλωρίδη Η …

UNABOMBER: Το Μέλλον της Βιομηχανικής Κοινωνίας

UNABOMBER MANIFESTO

Το Μέλλον της Βιομηχανικής Κοινωνίας

Tου Ted Taczynski (Unabomber)

 
Αποτέλεσμα εικόνας για unabomber

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ *

171. Αλλά τώρα ας υποθέσουμε πως η βιομηχανική κοινωνία όντως επιβιώνει τις επόμενες δεκαετίες και πως οτιδήποτε προβλήματα προκύπτουν στο σύστημα επιλύονται και λειτουργεί σωστά. Τι είδους σύστημα θα είναι; Θα εξετάσουμε αρκετές πιθανότητες.   172. Πρώτα ας υποθέσουμε πως οι σχεδιαστές υπολογιστών καταφέρνουν να φτιάξουν έξυπνα μηχανήματα που μπορούν να κάνουν τα πάντα καλύτερα από ότι οι άνθρωποι. Σε αυτή την περίπτωση υποτίθεται πως όλη η δουλειά θα γίνεται από τεράστια, άκρως οργανωμένα συστήματα μηχανημάτων και πως δεν θα χρειάζεται καμία ανθρώπινη προσπάθεια. Μπορεί να συμβεί οποιαδήποτε από τις δύο περιπτώσεις. Μπορεί να επιτρέπεται στα μηχανήματα να παίρνουν τις δικές τους αποφάσεις χωρίς ανθρώπινη επίβλεψη ή αλλιώς μπορεί να διατηρηθεί ο ανθρώπινος έλεγχος επάνω στα μηχανήματα.   173. Αν επιτραπεί στα μηχανήματα να παίρνουν όλες τις αποφάσεις, δεν μπορούμε να κάνουμε προβλέψεις για τα αποτελέσματα, επειδή είναι αδύνατον να μαντέψουμε πως μπορεί να συμπεριφερθούν αυτά τα μηχανήματα. Απλά επισημαίνουμε πως η μοίρα των ανθρώπων θα είναι στο έλεος των μηχανημάτων. Μπορούμε να υποστηρίξουμε πως το ανθρώπινο είδος δεν θα ήταν ποτέ τόσο ανόητο ώστε να μεταβιβάσει όλη τη δύναμη του στα μηχανήματα. Αλλά δεν προτείνουμε ούτε πως το ανθρώπινο είδος θα μεταβίβαζε τη δύναμη εθελούσια στα μηχανήματα ούτε πως τα μηχανήματα θα σφετεριζόταν τη δύναμη σκόπιμα. Αυτό που προτείνουμε είναι πως το ανθρώπινο είδος μπορεί εύκολα να παρασυρθεί και να βρεθεί σε μια θέση τέτοιας εξάρτησης από τα μηχανήματα που δεν θα έχει καμία πρακτική επιλογή από το να δεχτεί τις αποφάσεις των μηχανημάτων. Καθώς η κοινωνία και τα προβλήματα που αντιμετωπίζει γίνονται όλο και πιο πολύπλοκα και τα μηχανήματα όλο και πιο έξυπνα, οι άνθρωποι θα επιτρέψουν στα μηχανήματα να παίρνουν όλο και περισσότερες αποφάσεις για αυτούς, απλά επειδή οι αποφάσεις των μηχανημάτων θα έχουν καλύτερα αποτελέσματα από ότι αυτές των ανθρώπων. Τελικά θα φτάσουμε σε ένα στάδιο στο οποίο οι αποφάσεις που θα είναι απαραίτητες για να λειτουργεί το σύστημα θα είναι τόσο πολύπλοκες που οι άνθρωποι θα είναι ανίκανοι να τις παίρνουν με νοήμονα τρόπο. Σε αυτό το επίπεδο τα μηχανήματα θα ασκούν τον πραγματικό έλεγχο. Οι άνθρωποι δεν θα μπορούν απλά να διακόψουν την λειτουργία τους, επειδή θα εξαρτώνται τόσο πολύ από αυτά που η διακοπή της λειτουργίας τους θα ισοδυναμεί με αυτοκτονία.   174. Από την άλλη πλευρά, είναι δυνατόν να διατηρηθεί ο ανθρώπινος έλεγχος επάνω στις μηχανές. Σε αυτή την περίπτωση ο μέσος άνθρωπος μπορεί να ελέγχει κάποια δικά του μηχανήματα, όπως το αυτοκίνητό του, τον προσωπικό του υπολογιστή, αλλά ο έλεγχος των μεγάλων συστημάτων μηχανών θα βρίσκεται στα χέρια μιας πολύ μικρής ελίτ –όπως και σήμερα, αλλά με δύο διαφορές. Εξαιτίας των βελτιωμένων τεχνικών η ελίτ θα ασκεί μεγαλύτερο έλεγχο επάνω στις μάζες κι επειδή η ανθρώπινη εργασία δεν θα είναι πια απαραίτητη, οι μάζες θα είναι περιττές, ένα άχρηστο βάρος για το σύστημα. Αν η ελίτ είναι ανελέητη μπορεί απλά να αποφασίσει να εξολοθρεύσει το μεγαλύτερο μέρος της ανθρωπότητας. Αν δεν είναι μπορεί να χρησιμοποιήσει την προπαγάνδα ή άλλες ψυχολογικές ή βιολογικές τεχνικές για να μειώσει τα ποσοστά γεννήσεων μέχρι η μάζα της ανθρωπότητας να εξαφανιστεί και να αφήσει τον κόσμο στην ελίτ. Ή, αν η ελίτ αποτελείται από ευσπλαχνικούς φιλελεύθερους ανθρώπους, μπορεί να αποφασίσουν να παίξουν τον ρόλο των «καλών ποιμένων» για το υπόλοιπο ανθρώπινο είδοος. Θα φροντίσουν να καλύπτονται όλες οι υλικές ανάγκες, όλα τα παιδιά να ανατρέφονται κάτω από ψυχολογικά σωστές συνθήκες, όλοι να έχουν κάποιο εποικοδομητικό χόμπι για να απασχολούνται και όποιος μπορεί να είναι δυσαρεστημένος θα «υποβάλλεται» σε θεραπεία για το «πρόβλημά» του. Φυσικά, η ζωή θα είναι τόσο άσκοπη που οι άνθρωποι θα πρέπει να είναι βιολογικά ή ψυχολογικά κατασκευασμένοι ή για να τους αφαιρεθεί η ανάγκη τους για την διαδικασία της δύναμης ή για να «εξευγενιστεί» η ενστικτώδη τους παρόρμηση για δύναμη και να λοξοδρομήσει σε κάποιο άκακο χόμπι. Αυτά τα κατασκευασμένα ανθρώπινα όντα μπορεί να είναι ευτυχισμένα σε μια τέτοια κοινωνία, αλλά σίγουρα δεν θα είναι ελεύθερα. Θα έχουν υποβιβαστεί σε κατοικίδια ζώα.   175. Αλλά τώρα ας υποθέσουμε πως οι ειδικοί των υπολογιστών δεν καταφέρνουν να αναπτύξουν την τεχνητή νοημοσύνη και η ανθρώπινη εργασία παραμένει απαραίτητη. Ακόμη και έτσι, τα μηχανήματα θα κάνουν όλο και περισσότερα από τα απλά πράγματα και έτσι θα υπάρχει ένα αυξανόμενο πλεόνασμα εργατών στα κατώτερα επίπεδα ικανοτήτων. (Αυτό ήδη το βλέπουμε να συμβαίνει. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που δυσκολεύονται ή τους είναι αδύνατον να βρουν δουλειά, επειδή για διανοητικούς και ψυχολογικούς λόγους δεν μπορούν να αποκτήσουν το επίπεδο εκπαίδευσης που είναι απαραίτητο για να γίνουν χρήσιμοι στο παρόν σύστημα). Για αυτούς που εργάζονται, οι απαιτήσεις όλο και αυξάνονται. Θα χρειαστούν όλο και περισσότερη εκπαίδευση, όλο και περισσότερες ικανότητες και θα πρέπει να είναι όλο και περισσότεροι αξιόπιστοι, ευπροσάρμοστοι και πειθήνιοι, επειδή θα είναι όλο και περισσότερο σαν τα κύτταρα ενός γιγάντιου οργανισμού. Η δουλειά τους θα γίνεται όλο και πιο εξειδικευμένη και, κατά μία έννοια, δεν θα έχει καμία σχέση με τον πραγματικό κόσμο, επειδή θα επικεντρώνει σε ένα υπερβολικά μικρό κομμάτι της πραγματικότητας. Το σύστημα θα πρέπει να χρησιμοποιεί οποιαδήποτε μέσα μπορεί, ψυχολογικά ή βιολογικά, για να κάνει τους ανθρώπους πειθήνιους, για να έχουν τις ικανότητες που απαιτεί το σύστημα και για «εξευγενίσει» την παρορμητική τους ώθηση για δύναμη και να την διοχετεύσει σε κάποιο εξειδικευμένο έργο. Η δήλωση όμως πως οι άνθρωποι μιας τέτοιας κοινωνίας θα πρέπει να είναι πειθήνιοι μπορεί να χρειάζεται κάποια διευκρίνιση. Η κοινωνία μπορεί να βρίσκει την ανταγωνιστικότητα χρήσιμη, με την προϋπόθεση όμως πως θα βρεθούν τρόποι διοχέτευσης της ανταγωνιστικότητας σε κανάλια που εξυπηρετούν τις ανάγκες του συστήματος. Μπορούμε να φανταστούμε τα κανάλια που θα εξυπηρετούν το σύστημα. Μπορούμε να φανταστούμε μια μελλοντική κοινωνία στην οποία υπάρχει ατελείωτος ανταγωνισμός για θέσεις και δύναμη. Πολλοί λίγοι άνθρωποι όμως θα φτάσουν ποτέ στην κορυφή, όπου βρίσκεται η μόνη δύναμη (βλέπε τέλος παραγράφου 163). Η κοινωνία στην οποία ένα άτομο μπορεί να ικανοποιήσει τις ανάγκες του για δύναμη μόνο βγάζοντας από την μέση μεγάλους αριθμούς άλλων ανθρώπων και στερώντας τους την ΔΙΚΗ τους ευκαιρία για δύναμη είναι μια αποκρουστική κοινωνία.   176. Μπορούμε να οραματιστούμε σενάρια που ενσωματώνουν πτυχές περισσοτέρων της μιας από τις πιθανότητες που συζητήσαμε. Για παράδειγμα, μπορεί τα μηχανήματα να αναλάβουν το μεγαλύτερο μέρος της εργασίας που είναι πραγματική, πρακτικής σπουδαιότητας, αλλά τα ανθρώπινα όντα θα απασχολούνται σε σχετικά ασήμαντες εργασίες. Έχει προταθεί, για παράδειγμα, πως μια μεγάλη ανάπτυξη των βιομηχανιών παροχής υπηρεσιών μπορεί να προσφέρει δουλειές στους ανθρώπους. Έτσι οι άνθρωποι θα περνάνε τον χρόνο τους γυαλίζοντας ο ένας τα παπούτσια του άλλου, σερβίροντας ο ένας τον άλλο, κλπ. Αυτό μας φαίνεται ένας τελείως άθλιος τρόπος για να καταλήξει το ανθρώπινο γένος και αμφιβάλλουμε αν πολλοί άνθρωποι θα νοιώσουν πως οι ζωές τους είναι ικανοποιητικές με ένα τέτοιο είδος άσκοπης δουλειάς. Θα αναζητούν κάποιες άλλες, επικίνδυνες διεξόδους (ναρκωτικά, έγκλημα, «λατρείες», ομάδες μίσους), εκτός και αν επέμβουν επάνω τους βιολογικά ή ψυχολογικά για να τους προσαρμόσουν σε έναν τέτοιο τρόπο ζωής.   177. Δεν χρειάζεται να πούμε, πως τα σενάρια που σκιαγραφήσαμε παραπάνω δεν εξαντλούν όλες τις πιθανότητες. Απλά δείχνουν τα είδη των συνεπειών που μας φαίνονται πιο πιθανά. Παρόλα αυτά δεν μπορούμε να οραματιστούμε κανένα πιο πιθανό σενάριο από αυτά που περιγράψαμε. Είναι εξαιρετικά πιθανό, αν το βιομηχανικό-τεχνολογικό σύστημα επιβιώσει τα επόμενα 40 με 100 χρόνια, να έχει μέχρι τότε αναπτύξει ορισμένα γενικά χαρακτηριστικά: Τα άτομα (τουλάχιστον αυτά του «μεσοαστικού, μπουρζουά» τύπου, που θα είναι ενσωματωμένα στο σύστημα και θα το κάνουν να λειτουργεί, και οι οποίοι σαν συνέπεια θα έχουν όλη την δύναμη) θα εξαρτώνται περισσότερο από ποτέ από τους μεγάλους οργανισμούς. Θα είναι περισσότερο «κοινωνικοποιημένα» από ποτέ και οι σωματικές και διανοητικές τους ιδιότητες, μέχρις σε έναν σημαντικό βαθμό, (πιθανώς σε πολύ μεγάλο βαθμό) θα είναι αυτές που θα τους έχουν δοθεί μέσω της γενετικής μηχανικής αντί να είναι αποτέλεσμα της τύχης (ή του θελήματος του Θεού ή οποιουδήποτε). Και οτιδήποτε έχει αφεθεί από την άγρια Φύση τους ή την φυσική τους κατάσταση δεν θα είναι παρά απομεινάρια που θα έχουν διατηρηθεί για επιστημονική μελέτη και κάτω από την επίβλεψη και την διαχείριση των επιστημόνων (για αυτό δεν θα είναι πια πραγματικά άγρια ή φυσικά). Μακροπρόθεσμα (ας πούμε μερικούς αιώνες από τώρα) είναι πιθανόν να μην υπάρχει ούτε το ανθρώπινο είδος ούτε και άλλοι σημαντικοί οργανισμοί όπως τους ξέρουμε σήμερα, επειδή από την στιγμή που αρχίζουμε να τροποποιούμε οργανισμούς μέσω της γενετικής μηχανικής δεν υπάρχει λόγος να σταματήσουμε σε κάποιο συγκεκριμένο σημείο, έτσι η τροποποίηση προφανώς θα συνεχίσει μέχρι ο άνθρωπος και άλλοι οργανισμοί να έχουν τελείως μεταβληθεί.   178. Όπως και να είναι, είναι σίγουρο πως η τεχνολογία δημιουργεί για τα ανθρώπινα όντα ένα νέο φυσικό και κοινωνικό περιβάλλον ριζικά διαφορετικό από το φάσμα των περιβαλλόντων στα οποία η φυσική επιλογή έχει προσαρμόσει το ανθρώπινο είδος, σωματικά και ψυχολογικά. Αν ο άνθρωπος δεν προσαρμοστεί σε αυτό το νέο περιβάλλον τεχνητά, μέσω γενετικής επέμβασης, τότε θα προσαρμοστεί σε αυτό μέσω μιας μακράς και οδυνηρής διαδικασίας φυσικής επιλογής. Η πρώτη περίπτωση είναι πιο πιθανή από την δεύτερη.   179. Θα ήταν καλύτερα να απορρίψουμε όλο αυτό το βρωμερό σύστημα και να δεχτούμε τις συνέπειες.  
  • Απόσπασμα από το «Μανιφέστο του Unabomber»,  με αρχικό τίτλο Η Βιομηχανική Κοινωνία και το Μέλλον της του Ted Kaczynski (Unabomber)
Αποτέλεσμα εικόνας για unabomber
ΣΧΟΛΙΟ Γ. Στάμκου: «Τελικά τι είναι ο UNABOMBER (Τεντ Κατζίνσκι); Ένας παράφρονας εκκεντρικός εγκληματίας-μεγαλοφυΐα; Ένας τεχνοφοβικός τρομοκράτης ή ένας προφητικός φιλόσοφος, που προσπάθησε να εμποδίσει την αναπόφευκτη (;) πορεία της ανθρωπότητας προς μια νέα μορφή σκλαβιάς; Ένας παρανοϊκός αναρχοδεξιός οικολόγος ή ένας μεταμοντέρνος επαναστάτης; Ένας φαντασιόπληκτος μεγαλομανής ή ένας νεολουδίτης εσχατολόγος; Πιθανόν όλα αυτά μαζί και ταυτόχρονα ένα προϊόν του σύγχρονου βιομηχανοποιημένου αμερικανικού πολιτισμού. Όπως άλλωστε παραδέχτηκε και ο ίδιος: «Η Φαντασία δεν γεννά παραφροσύνη. Αυτό που γεννά την παραφροσύνη είναι η λογική!»»
Αποτέλεσμα εικόνας για unabomber
 
O Γιώργος Στάμκος (Stamkos@post.com) είναι συγγραφέας και δημοσιογράφος και έχει κάνει την εισαγωγή -επιμέλεια της ελληνικής έκδοσης του βιβλίου  του Τεντ Κατζίνσκι (Unabomber) με τίτλο «Το Μανιφέστο του Unabomber: Η Βιομηχανική Κοινωνία και το Μέλλον της», που είχε κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Άγνωστο και είναι πλέον εξαντλημένο.

ΠΩΣ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΠΡΟΜΗΘΕΥΤΩ AMEΣΑ ΤO ΒΙΒΛΙO;

Το βιβλίο To Mανιφέστο του UNABOMBER (που είναι ΕΞΑΝΤΛΗΜΕΝΟ από όλα τα βιβλιοπωλεία) κοστίζει, μαζί με τα έξοδα αποστολής και αντικαταβολής (μέσω ΕΛΤΑ),

18 ευρώ και σας αποστέλλεται άμεσα στη διεύθυνσή σας.

Τηλεφωνείστε ΤΩΡΑ στο

2392.110215 ή στο 6945522050

ή στείλτε στον ίδιο αριθμό μήνυμα (SMS) με τα στοιχεία σας (Ονοματεπώνυμο, Διεύθυνση, Ταχυδρομικός Κώδικας και Τηλέφωνο) γράφοντας “Μανιφέστο Unabomber”. Μπορείτε επίσης να δώσετε την παραγγελία σας και τα στοιχεία σας στο mail:  stamkos@post.com

ΠΡΟΣΟΧΗ: ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΕΙΝΑΙ ΕΞΑΝΤΛΗΜΕΝΟ ΑΠΟ ΠΑΝΤΟΥ ΚΑΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΜΟΝΟΝ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΑ ΑΝΤΙΤΥΠΑ!

 

ΥΔΡΟΓΟΝΟ: Μπορεί να μας Απελευθερώσει;

Υδρογόνο

Ο σύγχρονος Προμηθέας Δεσμώτης*

Γράφει ο Κώστας Λάμπος
Αποτέλεσμα εικόνας για Hydrogen power
Αποτέλεσμα εικόνας για Hydrogen power

«Έκλεψα απ’ τους θεούς της φλόγας το σπέρμα

κρυμμένο σε κούφιο ξύλο, που δάσκαλος στην πάσα τέχνη

εστάθη και μέγας τρόπος οι θνητοί να ωφεληθούνε.»

Αισχύλου, Προμηθέας Δεσμώτης


«Μπορεί να ανήκετε σ’ εκείνους τους ανθρώπους που νομίζουν ότι η ενέργεια του υδρογόνου είναι μια φαντασίωση κάποιων μελλοντολόγων ή κάποιων άλλων συγγραφέων επιστημονικής φαντασίας.

Ή, στην καλύτερη περίπτωση, μπορεί να την θεωρείτε ως μια πολλά υποσχόμενη μελλοντική τεχνολογία που, αν κάποτε εφαρμοστεί, αυτό θα γίνει στο μακρινό μέλλον. Εάν όντως σκέφτεστε μ’ αυτόν τον τρόπο, ξανασκεφτείτε το σοβαρά… Φανταστείτε έναν κόσμο στον οποίο η … (ανθρωπότητα) κέρδισε την ελευθερία της από το πετρέλαιο…

Μπορούμε να χτίσουμε αυτόν τον κόσμο μέσα σε δέκα χρόνια με την υπάρχουσα τεχνολογία… Φανταστείτε έναν κόσμο στον οποίο η (ανθρωπότητα) αποφάσισε να ξεπεράσει την ενεργειακή και την κλιματική κρίση που απειλεί την… (ύπαρξή) της. Μπορούμε να χτίσουμε αυτόν τον κόσμο σήμερα με συνειδητές επιλογές και πολιτική βούληση».


Jerry Brown, Rinaldo Brutoco και James Cusumano, Freedom From

Mid-East Oil, Edition of World Business Academy, 2007

Σχετική εικόνα

Το είδος και η ποσότητα των πηγών ενέργειας που κάθε φορά μπορούσαν και μπορούν να αξιοποιούν οι άνθρωποι καθόριζαν και καθορίζουν ακόμα την ποιότητα και την επάρκεια ή την ανεπάρκεια των μορφών ενέργειας που χρησιμοποιούν και σε συνδυασμό με το είδος και τον τρόπο οργάνωσης της κοινωνίας και της επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων καθόριζαν την εξέλιξη των επιμέρους κοινωνιών και διαμόρφωναν πάντα και συνεχίζουν να διαμορφώνουν το κοινωνικό-ιστορικό αποτύπωμα του ανθρώπινου πολιτισμού. Αυτή η διαδικασία βρίσκεται σήμερα σε κρίσιμη φάση.

Το κρισιμότερο πρόβλημα της εποχής μας είναι, χωρίς καμιά αμφιβολία, το ενεργειακό. Κι αυτό, γιατί το υφιστάμενο ακραία συγκεντρωτικό ενεργειακό σύστημα των ορυκτών καυσίμων δεν μπορεί να καλύψει ούτε τις βασικές ανάγκες της ανθρωπότητας, όπως την καθολική ευημερία, την οικονομική και κοινωνική ισότητα, την ελευθερία, τον κοινωνικό αμεσοδημοκρατικό αυτοπροσδιορισμό και την οικουμενική ειρήνη επειδή η ενέργεια αυτή:

·      Ταυτίζεται με την εμφάνιση, την ύπαρξη και την επιβίωση του απάνθρωπου και καταστροφικού εκμεταλλευτικού συστήματος της εξουσίας του κεφαλαίου, δηλαδή του καπιταλισμού, σε όλες τις πιθανές εκδοχές και βαθμίδες ανάπτυξής του.

·      Είναι πολύ ακριβή, με αποτέλεσμα να την στερείται απόλυτα ή σχετικά το μεγαλύτερο μέρος του ανθρώπινου πληθυσμού.

·      Ρυπαίνει επικίνδυνα το περιβάλλον και υποβαθμίζει τους όρους ζωής στον πλανήτη.

·      Πυροδοτεί αλλεπάλληλους καταστροφικούς πολέμους για τον έλεγχο των ενεργειακών πηγών.

Αποτέλεσμα εικόνας για Hydrogen power

Το υδρογόνο μπορεί να αλλάξει αυτήν την πραγματικότητα, γιατί υπάρχει παντού, γιατί είναι ανεξάντλητο, γιατί η μαζική και σε συνδυασμό με τις άλλες ανανεώσιμες πηγές ενέργειας αξιοποίησή του δίνει άφθονη, φτηνή και καθαρή ενέργεια, η οποία μπορεί, όταν αναπτυχθεί σε ολοκληρωμένο ενεργειακό σύστημα, να αλλάξει όχι μόνο τις ενεργειακές, αλλά και όλες τις οικονομικές και κοινωνικές δομές. Η ελεύθερη υδρογονοενέργεια μπορεί να απελευθερώσει όλες τις δημιουργικές κοινωνικές δυνάμεις, η αμεσοδημοκρατική και αλληλέγγυα δράση των οποίων μπορεί να αλλάξει το σύστημα αξιών μέχρι και την έννοια του πλούτου, ως καθολική ευτυχία και όχι ως ψευδαίσθηση ευτυχίας των λίγων που σημαίνει δυστυχία των πολλών, και μ’ αυτό μπορεί να αλλάξει το παραγωγικό και καταναλωτικό μοντέλο και τελικά ολόκληρη την αρχιτεκτονική δομή της κοινωνίας.

Οι Ανανεώσιμες, ή Εναλλακτικές, ή Ήπιες Πηγές Ενέργειας (ΑΠΕ) είναι ανεξάντλητες, και η αξιοποίησή τους δεν προκαλεί περιβαλλοντικά προβλήματα. Αυτό σημαίνει πως με τη σταδιακή αξιοποίησή τους και σε συνδυασμό με τη γενικότερη σύγχρονη τεχνολογία μπορεί να παραχθεί επαρκής, καθαρή, αποκεντρωμένη και ελάχιστου κόστους ενέργεια από κάθε χρήστη και σε κάθε τόπο, με άλλα λόγια το κάθε νοικοκυριό, η κάθε γειτονιά, η κάθε πόλη, η κάθε χώρα θα παράγουν την ενέργεια που είναι αναγκαία για την ευημερία τους. Το αποτέλεσμα θα είναι η αποκατάσταση της ισορροπίας μεταξύ κοινωνίας και Φύσης και η εξάλειψη της κύριας αιτίας των σύγχρονων καταστροφικών πολέμων μεταξύ των ανταγωνιζόμενων πετρελαϊκών εταιρειών και κρατών για το πετρέλαιο, το ουράνιο και τις άλλες μη-ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Το τελικό και σημαντικότερο όλων αποτέλεσμα, εξ αιτίας της εύκολης, της αποκεντρωμένης, της καθαρής και φτηνής απόκτησης ηλεκτρικής ενέργειας, μπορεί να είναι η δυνατότητα να παραχθούν παντού και σε κάθε γωνιά του πλανήτη άφθονα αγαθά ευημερίας με μεγαλύτερη ευκολία και μικρότερο κόστος, προϋπόθεση για να καταστεί εφικτός ένας καθαρός, ενεργειακά αποκεντρωμένος, αυτοπροσδιοριζόμενος, αυτάρκης σε τοπικό, περιφερειακό, εθνικό και οικουμενικό επίπεδο καινούργιος κόσμος. Οι σύγχρονες επιστήμες και τεχνολογίες που κατέστησαν εφικτή την υδρογονοενέργεια δημιούργησαν τις προϋποθέσεις για ευημερούσες αμεσοδημοκρατικές τοπικές κοινωνίες, για μια ειρηνική ανθρωπότητα και για έναν οικουμενικό ουμανιστικό πολιτισμό.

Αποτέλεσμα εικόνας για Hydrogen power

Το κεφάλαιο, βέβαια, αντιστέκεται με πολλούς μύθους και άπειρα ψέματα αναφορικά με τον κοινωνικοαπελευθερωτικό χαρακτήρα της υδρογονοενέργειας επιβάλλοντας την άγνοια και εξαγοράζοντας την σιωπή πολλών ειδικών επιστημόνων που γνωρίζουν την αλήθεια για την υδρογονοενέργεια, αλλά και με την υπονομευτική λειτουργία διεθνών οργανισμών, θεσμών και δομών στην απαίτηση των καιρών και της κοινωνίας-ανθρωπότητας για υδρογονοενέργεια, αλλά στον βαθμό που αυτή η δυνατότητα θα συνειδητοποιηθεί ως κατάκτηση και ταυτόχρονα ως απελευθερωτής της ανθρωπότητας από τα σκοταδιστικά και τα εξουσιαστικά/ενεργειακά ιερατεία, στον ίδιο βαθμό το κεφάλαιο θα υποχωρεί μέχρι να καταστεί παρελθόν και ιστορία.

Οι δυνατότητες εφαρμογής της υδρογονοενέργειας ξεπερνάνε ήδη το φάσμα της παραδοσιακής ενέργειας από ορυκτά καύσιμα και συνεχώς το διευρύνουν, με αποτέλεσμα να διευρύνεται ταυτόχρονα και η δυνατότητα για ενεργειακή αποκέντρωση, για ενεργειακή αυτάρκεια και για αφθονία φτηνής και καθαρής ενέργειας. Όμως η σκιά των συμφερόντων γύρω από τα ορυκτά καύσιμα πέφτει πυκνή πάνω στις δυνατότητες που θα μπορούσε ένα γενικευμένο και ολοκληρωμένο ενεργειακό σύστημα υδρογόνου να προσφέρει στον μεμονωμένο χρήστη, στις τοπικές κοινωνίες, στις επιμέρους χώρες και στην ανθρωπότητα συνολικά, με αποτέλεσμα η μεγάλη πλειονότητα των ανθρώπων, εκτός από μια μικρή μειονότητα που ασχολείται με την έρευνα και τις εφαρμογές του υδρογόνου ως πηγής ηλεκτρικής ενέργειας, να μη γνωρίζει τίποτα, ακόμα και για πράγματα που συμβαίνουν εδώ και δεκαετίες γύρω μας. Το κεφάλαιο, ως mafia economic system, έχει επιβάλλει ένα είδος παγκόσμιας omerta την οποία όμως αποκαλύπτει και σταδιακά την εξαφανίζει η προϊούσα διάχυση της επιστημονικά έγκυρης και κοινωνικά χρήσιμης Γνώσης από τις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, με τις πρωτοπόρες πρωτοβουλίες ατόμων, συλλογικοτήτων και νέων κοινωνικών κινημάτων που καταγράφουν και ενισχύουν την παρουσία τους σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη μας. Το αποτέλεσμα όλης αυτής της κοινωνικής διεργασίας είναι ο ραγδαίος πολλαπλασιασμός των εφαρμογών της υδρογονοενέργειας, πράγμα που ο σκληρός πυρήνας του παγκοσμιοποιημένου κεφαλαίου προσπαθεί να αποτρέψει με νόμους (βλέπε λ. χ. Οδηγία Ευρωπαϊκής Ένωσης 6000/60 που έγινε Νόμος 3199/2003, Περί προστασίας και διαχείρισης υδάτων στην Ελλάδα) που μετατρέπουν το νερό από ελεύθερο κοινωνικό αγαθό σε ελεγχόμενο εμπόρευμα από τις πολυεθνικές εταιρείες του και σε απαγορευμένο καρπό για ιδιοπαραγωγή από τις τοπικές κοινωνίες και τα άτομα/χρήστες της ηλεκτρικής ενέργειας.

Αποτέλεσμα εικόνας για Hydrogen power

Επειδή, όμως, περιθώρια για άλλες αυταπάτες δεν υπάρχουν, είναι σημαντικό να κατανοηθεί από το σύνολο των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού ότι το αίτημα των καιρών δεν είναι η αναζήτηση μιας καλής αστικοδημοκρατικής ή και τάχα κάποιας αριστερής εξουσίας, ή ένα μοντέλο καπιταλιστικής αποανάπτυξης, αλλά η ριζική αποκαπιταλιστικοποίηση του καθενός μας, της οικονομίας, των θεσμών, της κοινωνίας, της ανθρωπότητας και του πλανήτη και συνακόλουθα η κατάργηση κάθε μορφής εξουσίας από την κοινωνική αυτοδιεύθυνση στη μορφή της άμεσης δημοκρατίας και της αταξικής κοινωνίας248. Η κατάργηση κάθε μορφής εξουσίας, όμως, προϋποθέτει την αποεξουσιοποίηση της υφιστάμενης επιστημονικής γνώσης, έρευνας και τεχνολογίας τόσο στη σφαίρα παραγωγής των αγαθών, όσο και στη σφαίρα της χειραγώγησης των ανθρώπων που παράγουν τα αγαθά. Σε συνθήκες καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής η τεχνολογία, όπως και η επιστήμη, δεν είναι και δεν μπορεί να είναι κοινωνικά ουδέτερες. Αντίθετα, είναι ένα είδος αντικειμενοποιημένης ιδεολογίας της κατεστημένης εξουσίας και ως καπιταλιστική ιδιοκτησία λειτουργούν σαν εργαλεία εκμετάλλευσης και ταξικής κυριαρχίας πάνω στην κοινωνία.

Με τη σκόπιμη επιστημοφοβία και τεχνοφοβία οι ανεκπαίδευτοι και τεχνολογικά αμύητοι άνθρωποι της ανάγκης υποτάσσονται στην εξουσία και στη χυδαία εκμετάλλευση των «θεοποιημένων» ειδικών και «μάγων» που στελεχώνουν σε κάθε επίπεδο, δομή και θεσμό την εξουσία του κεφαλαίου.

Ως κοινωνικό δημιούργημα, όμως, η επιστήμη και η τεχνολογία μπορεί και πρέπει να απαλλαγούν από τον αντικοινωνικό έλεγχο του κεφαλαίου που τις μετατρέπει σε όργανα απάνθρωπης εκμετάλλευσης και καταστροφής της βιόσφαιρας και να υπαχθούν στον κοινωνικό έλεγχο. Αυτό, όμως, μπορεί να συμβεί μόνο σε συνθήκες κοινωνικοποίησης και εκδημοκρατισμού της διαδικασίας παραγωγής γνώσης και έρευνας, αλλά και του κοινωνικού προσδιορισμού της σκοπιμότητας της τεχνολογίας με στόχο, όχι τον βίαιο πλουτισμό των λίγων, αλλά την απελευθέρωση των πολλών από τον καταναγκασμό και τη φτώχεια, ώστε να μπορούν να έχουν ελεύθερο δημιουργικό χρόνο και να αποκτήσουν την αναγκαία γνώση για να πάρουν τη ζωή και το μέλλον τους στα χέρια τους. Όταν οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού ως συμπαγής αμεσοδημοκρατική κοινωνία, και όχι η οικονομία ή οι σχεδιαστές της τεχνολογίας, θα επιλέγει το είδος και την ποιότητα της γνώσης, το είδος, την ποιότητα και την κατεύθυνση της έρευνας, το είδος της τεχνολογίας και της ενέργειας που θα της είναι αναγκαία για να αυτοπραγματώνεται ως κοινωνία της ισότητας, της ελευθερίας και της συναδέλφωσης, τότε θα γίνει εφικτή η καθολική ευημερία και η ειρήνευση μεταξύ ανθρώπων, τάξεων, λαών και χωρών, καθώς επίσης και η αρμονία μεταξύ ανθρωπότητας και Φύσης, ανοίγοντας διάπλατα τους ορίζοντες ενός Οικουμενικού Ουμανιστικού Πολιτισμού.

Αποτέλεσμα εικόνας για Hydrogen power

Ας φανταστούμε έναν κόσμο χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα, χωρίς φως και θέρμανση. Είναι ο κόσμος του Νότου και των τριτοκοσμικών θυλάκων του Βορρά, στον οποίο ζει ο μισός και πλέον πληθυσμός του πλανήτη.

Ας φανταστούμε, όσοι δεν το έχουμε ζήσει, έναν κόσμο χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα για μια εβδομάδα εξ αιτίας μιας μεγάλης βλάβης του συγκεντρωτικού ενεργειακού συστήματος, όπως αυτή του Τσερνομπίλ και της Φουκοσίμα, ή γιατί κάποιο ακραίο καιρικό φαινόμενο κατέστρεψε τα εργοστάσια παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος, ή εξ αιτίας ενός black out λόγω της υπερφόρτωσης του δικτύου, ή γιατί κάποια συντεχνία ή κάποια χούντα αποφάσισε να κατεβάσει τον κεντρικό διακόπτη, ή γιατί κάποια επιχείρηση ηλεκτρισμού χρεοκόπησε, ή γιατί ‘χρεοκοπήσαμε’ εμείς και δεν μπορούμε να πληρώσουμε το ‘ηλεκτρικό’. Δεν είναι φαντασία. Είναι ο κόσμος στο οποίο ζούμε, ο ‘αναπτυγμένος’ κόσμος του Βορρά.

Ας φανταστούμε έναν κόσμο χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα για ένα μήνα, γιατί ο Οργανισμός των χωρών που εξάγουν πετρέλαιο (OPEC) αποφάσισε να διπλασιάσει την τιμή του αργού πετρελαίου, ή γιατί οι επίδοξοι ηγεμόνες παίζουν ‘πολεμικά παιχνίδια’ για τον έλεγχο των πετρελαιοπηγών. Δυστυχώς, ούτε αυτό είναι φαντασία. Είναι η σημερινή πραγματικότητα, η καθημερινότητα όλων των κατοίκων του πλανήτη.

Ας φανταστούμε έναν κόσμο χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα, γιατί τα ορυκτά καύσιμα του πλανήτη τελείωσαν. Είναι ο κόσμος του 21ου αιώνα. και είναι ένας υπαρκτός και ορατός πια εφιάλτης –δεν είναι φαντασία.

Και στη συνέχεια ας φανταστούμε έναν κόσμο στον οποίο τα νοικοκυριά, τα χωριά, οι πόλεις, τα κράτη και τελικά η ανθρωπότητα απέκτησαν την ενεργειακή αυτονομία τους, γιατί μπορούν να έχουν άφθονη, φτηνή έως δωρεάν, ασφαλή και καθαρή ενέργεια από το υδρογόνο. Είναι ο κόσμος της υδρογονοενέργειας που γεννιέται και δυναμώνει μέρα με τη μέρα και δημιουργεί τις προϋποθέσεις για αυτόνομη αειφόρο τοπική ανάπτυξη χωρίς ανασφαλείς εργαζόμενους και ανασφάλιστους ανέργους, χωρίς ξενοφοβικούς αυτόχθονες, ξεσπιτωμένους και καθημαγμένους μετανάστες. Είναι ένας κόσμος της ενεργειακής αφθονίας, της καθολικής ευημερίας και της κοινωνικής ισότητας, ένας κόσμος των ίσων ευκαιριών και δικαιωμάτων, χωρίς πλούσιους και φτωχούς, χωρίς αφεντικά και δούλους.

Ας φανταστούμε έναν κόσμο χωρίς σκοταδιστικούς και εξουσιαστικούς μύθους, χωρίς ρύπανση του περιβάλλοντος και χωρίς πολυεθνικά ενεργειακά μονοπώλια, χωρίς πολέμους για τον έλεγχο της ενέργειας και για την παγκόσμια ηγεμονία. Αυτός ο κόσμος είναι πια, χάρη στην απλοχεριά της Φύσης και τις τεράστιες δυνατότητες της επιστημονικοτεχνικής και υδρογονοενεργειακής επανάστασης, μια υπαρκτή πραγματικότητα και δεν είναι φαντασία. Είναι ο κόσμος που ονειρευτήκαμε ως ανθρωπότητα και χτίσαμε με τον ιδρώτα και το αίμα χιλιάδων γενεών.

Τέλος, ας κάνουμε τη σύγκριση των δυο κόσμων, ας σκεφτούμε μόνοι και με άλλους, ως δημότες μιας πόλης και ως πολίτες μιας χώρας και του πλανήτη, και ας αποφασίσουμε ποιον από τους δυο κόσμους προτιμάμε και ας πράξουμε ανάλογα, με καθαρό μυαλό και νηφαλιότητα, αλλά με γνώση της κρισιμότητας των περιστάσεων και αποφασιστικότητα, γιατί, αν δεν το κάνουμε εμείς, θα το κάνουν κάποιοι άλλοι και, όπως είδαμε σ’ αυτό το βιβλίο, το κάνουν ήδη ερήμην μας για λογαριασμό τους και εναντίον μας.

Ας φανταστούμε… «πως δεν υπάρχει κανένας λόγο για απληστία και πείνα…, πως δεν υπάρχει κανένας λόγος για να σκοτώσεις ή να σκοτωθείς».

Ας φανταστούμε μια ανθρώπινη ανθρωπιστική κοινωνία, η οποία είναι σήμερα εφικτή χάρη στις επιστήμες και στην τεχνολογία που προσφέρουν ελεύθερη υδρογονοενέργεια για όλους, αποσυνθέτοντας στην κυριολεξία όλες τις εξουσιαστικές πυραμίδες, διαμορφώνοντας για πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία τις υλικές προϋποθέσεις για ένα καλύτερο κόσμο. Τονκόσμο της Νέας Ελευθερίας, τον κόσμο τού, για πρώτη φορά στην ιστορία της Ανθρωπότητας, πραγματικά Ελεύθερου Ανθρώπου, τον κόσμο του Νέου Ανθρώπου, του homo humanisticus universalis.

Ο καπιταλισμός και το πετρέλαιο ήταν μια μικρή περίοδος στην ιστορία μας και επομένως δεν είναι η μοίρα της ανθρωπότητας, και συνεπώς το τέλος τους δεν μπορεί παρά να είναι μια νέα αρχή για την ιστορία της, για την Άμεση Δημοκρατία, την Αταξική Κοινωνία και τον Ουμανισμό.

Ένας καλύτερος κόσμος, ο κόσμος της κοινωνικής ισότητας, δεν είναι μόνο αναγκαίος και εφικτός, αλλά στις μέρες μας γίνεται και αναπόφευκτος. Η αλήθεια, το δίκιο, η υδρογονοενέργεια και ο συλλογικός αγώνας μας, ως ακαταμάχητη κοινωνική δύναμη και δημιουργική ενέργεια, θα μας οδηγήσουν σ’ αυτόν.

____________________

*Αποσπάσματα από το βιβλίο «Ποιος φοβάται το Υδρογόνο; Η επανάσταση του υδρογόνου, η ελεύθερη ενέργεια και η απελευθέρωση της ανθρωπότητας από τα ορυκτά καύσιμα και την καπιταλιστική βαρβαρότητα, Εκδόσεις ΝΗΣΙΔΕΣ, Θεσσαλονίκη 2013.

Larry Cool: Ο Πυρο-Τεχνουργός της Ποιήσης

Larry Cool

«Οι εκδότες ας πάρουν τ’ αρχίδια μου…!»

Συνέντευξη

Share
Larry Cool: «Αυτό που επωάζεται στη μήτρα του μέλλοντος είναι άγνωστο» / Συνέντευξη
Συνέντευξη στον Γιώργο Κόκκινο   Το «Larry Cool» είναι ψευδώνυμο συνταξιούχου πυροτεχνουργού της αστυνομίας ο οποίος επί 35 χρόνια εξουδετέρωνε τις βόμβες που έβαζαν αναρχικοί. Όταν ο Larry είδε την σύνταξή του να μειώνεται στα 400 ευρώ, εξοργίστηκε τόσο που προσχώρησε στο στρατόπεδο των αντιπάλων του. Μετά από πολλά πειράματα ανακάλυψε ένα νέο είδος πανίσχυρης εκρηκτικής ύλης –την ύλη των ιδεών– την οποία προσφέρει στα ανύποπτα θύματά του σε περιτύλιγμα ποιήματος. Έτσι, οι συντηρητικές αντιλήψεις των αναγνωστών που διαβάζουν τις ύπουλες νάρκες-ποιήματα, ανατινάζονται στον αέρα αφήνοντας ελεύθερο χώρο για καινούργιες, επαναστατικές ιδέες. Εργογραφία: «Αστρικές Συνουσίες», συλλογή 6 νουβελών, Modern Times, 2000. «Τον Κανένα θα τον Φάω Τελευταίο», μυθιστόρημα, Τυφλόμυγα-Αμόνι, 2006. «Fortune Cookies», συμμετοχή με μια νουβέλα σε συλλογή, Αμόνι 2007. «Άγγελοι Καρφώνονται με το Κεφάλι στην Άσφαλτο», μυθιστόρημα, διαδικτυακή έκδοση 2010. «Με Χίλια Μάτια θα σε δω, με Χίλια Στόματα θα σε Καταβροχθίσω», μυθιστόρημα, Τυφλόμυγα 2018. «100 Ποιήματα», διαδικτυακή έκδοση 2014. ― Αγαπητέ Larry, σε γνώρισα πολλά χρόνια πριν μέσα από τα ποιήματά σου που κατά καιρούς έκανες γνωστά στο διαδίκτυο ως διαδικτυακός ποιητής (άλλωστε έτσι σε γνωρίσαμε οι περισσότεροι) και πρωτοτύπησες κυρίως γιατί κράτησες μια καθαρά προσωπική γραφή – σαν ένα ιδίωμα – που μόνο ο Larry Cool θα μπορούσε να εφεύρει, έπειτα και από τη μάσκα οξυγονοκόλλησης που κάλυπτε μέχρι σήμερα το πρόσωπό σου. Θέλω λοιπόν να σε ρωτήσω, πως προέκυψε καταρχήν η ανάγκη να εκφραστείς μέσα από το διαδίκτυο πρωτίστως, γράφοντας ποιήματα. Πήγα τα ποιήματά μου σε μερικούς εκδότες. Ούτε που τα κοίταξαν. Αν τους έδινα μερικά χιλιάρικα σίγουρα θα τα εξέδιδαν. Ένα μεσημέρι θυμάμαι μπήκα στον ‘ Ίκαρο.’ Με κοίταξαν υποτιμητικά σε στυλ, «εμείς κύριε εκδίδουμε Σεφέρη και Ελύτη· τί θέλετε εσείς εδώ…» Χέστηκα· ο Σεφέρης κι ο Ελύτης είναι υπερτιμημένοι επειδή τα Νόμπελ τονώνουν το εθνικό αίσθημα των ταπεινωμένων Ελλήνων. Ευτυχώς που ο Τιμ Μπέρνερς δημιούργησε το διαδίκτυο. Του ’χω κάνει εικόνισμα. Το δίκτυο είναι δωρεάν, άμεσα προσβάσιμο στον καθένα, ιδανικό μέσο για δημοσίευση ποιημάτων, κι έχω και προσωπικό διάλογο με τους αναγνώστες μου. Οι εκδότες ας πάρουν τ’ αρχίδια μου…
― Πώς δημιουργήθηκε η ανάγκη για την επιλογή ως προς το ψευδώνυμο Larry Cool με το οποίο μας συστήθηκες; Όταν άρχισα να γράφω αυτά τα «ακατανόμαστα» ποιήματα και πεζά, ήμουν υποδιευθυντής σ’ ένα λύκειο. Φαντάζεστε τί θα κάνανε οι μαθητές αν ξέρανε αυτά που γράφω; Οι γονείς θα με κατηγορούσαν για σάτυρο κι επικίνδυνο για τα παιδιά τους και το υπουργείο θα με απέλυε. Είχα και δυο μικρά παιδιά που θα ΄ταν εκτεθειμένα στις κακόβουλες επιθέσεις των συμμαθητών τους. Έπρεπε λοιπόν να προστατέψω τα παιδιά μου και τη δουλειά μου και γι’ αυτό επέλεξα να έχω ψευδώνυμο και φόρεσα μάσκα. Τώρα που τα παιδιά μου μεγάλωσαν κι έφυγα απ’ την Ελλάδα έβγαλα τη μάσκα.
«…Έπρεπε λοιπόν να προστατέψω τα παιδιά μου και τη δουλειά μου και γι’ αυτό επέλεξα να έχω ψευδώνυμο και φόρεσα μάσκα..…»
  Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα, άτομα κάθονται, πίνακας και εσωτερικός χώρος ― Γνωρίζω ότι τα ποιήματά σου τελικά δεν κυκλοφόρησαν σε βιβλίο (ή κάνω λάθος), παρά μαζεύτηκαν σε ένα ψηφιακό αρχείο και τα κατέθεσες προς ανάγνωση στους επόμενους. Πώς και δεν ευοδώθηκε κάποιου είδους συνεργασία γύρω από την ποίηση και γιατί; Αντιθέτως κυκλοφόρησαν βιβλία με πεζά σου κείμενα μεταγενέστερα. Υπήρξε μια συνεργασία… Θα σου πω την ιστορία: Ένα βράδυ ήρθε στην Ασκληπιού όπου έμενα, ο Bilos που έχει τον «Κακό Βήχα». Του ’κανα μπιφτέκια, πατάτες τηγανητές, κι εκεί που τρώγαμε και πίναμε καλό κρασί μου λέει: «Μου δίνεις τα ποιήματά σου να στα βγάλω;» «Καν’ τα ό,τι θες,» του λέω. Την άλλη μέρα του τυπώνω 100 ποιήματα και του τα δίνω. «Είναι πολλά» μου λέει σκεφτικός· «κανείς δεν κάθεται να διαβάσει 100 ποιήματα» Παίρνω τις μισές σελίδες, χρατς! τις σχίζω. «Ορίστε 50. Είναι καλά τώρα;» Περνά καιρός, τον πετυχαίνω μετά από μήνες. «Τί γίνονται ΄κείνα τα ποιήματα, ρε Bilo,» τον ρωτώ. «Δεν έχω μία. Μου δίνεις ένα πενηντάρικο ν’ αγοράσω χαρτί;» «Ρε μαλάκα,» του λέω, «αφού ξέρεις ότι δεν πληρώνω για να μου εκδώσουν ποιήματα· για ψώνιο με πέρασες;» Τέλος πάντων του ’δωσα 50 ευρώ γιατί δεν ήταν πολλά και γιατί ο Bilos είναι καλό παλληκάρι. Περνάνε πάλι κάτι μήνες. Πηγαίνοντας μια μέρα στο μαγαζί του Gus στην Αραχώβης, βλέπω τον Bilo με πεντ’ έξι άλλους χαλασμένους στο πατάρι. «Τί κάνετε εκεί πάνω ρε;» «Ρε μαλάκα έλα πάνω να βοηθήσεις. Το βιβλίο σου φτιάχνουμε. Για σένα δουλεύουμε κι εσύ κάθεσαι.» Τέτοιος παραλογισμός. Τέλος πάντων ο Bilos όπως είπα, είναι καλό παλληκάρι και τον αγαπώ κι αν μου ζητήσει κι άλλα ποιήματα θα του δώσω. Κάθισα λοιπόν στο πατάρι κι έγραψα έναν πρόλογο για την έκδοση, μια ψευδο-νεκρολογία, ότι τάχατες ο Larry πέθανε από εγκεφαλικό μιαν ανοιξιάτικη νύχτα που το άρωμα των νεραντζιών έμπαινε απ’ τ’ ανοιχτό παράθυρο του νοσοκομείου, και ότι ο φίλος του ο Bilos πήγε σπίτι του Larry και συγκέντρωσε ό,τι ποιήματα βρήκε στα συρτάρια και τα εξέδωσε σ’ αυτή τη μικρή συλλογή εις μνήμη του. Και την άλλη μέρα ερχόταν διάφοροι τύποι και ρωτούσαν έκπληκτοι, «ρε συ, πέθανε ο Larry;!» Κι εγώ έσκασα μύτη μετά από μερικές μέρες κι έγινε της πουτάνας…
Larry Cool: «Οι εκδότες ας πάρουν τ’ αρχίδια μου...» / Συνέντευξη
― Έχοντας διαβάσει το βιβλίο σου «Αστρικές Συνουσίες» και έχοντας κατά καιρούς μελετήσει διαδικτυακά το πρόσφατο εκδοτικό εγχείρημά σου «Με χίλια μάτια θα σε δω» όπου διαφαίνεται και η πλέον ώριμη ματιά του Larry Cool μέσα στον λογοτεχνικό κόσμο, προσωπικά σε κατατάσσω σε μια ανεξάρτητη LarryCoolίστικη κατηγορία, εξαιτίας της προσωπικής σου γραφής. Κατατάσσεις τον εαυτό σου σε κάποια λογοτεχνική κατηγορία; Νιώθεις ποιητής, λογοτέχνης ή απλά συγγραφέας; Πιστεύεις ότι εντάσσεσαι σε μια ανεξάρτητη κατηγορία ενός συγγραφέα που αποσκοπεί σε τι τελικά; Τι επιχειρείς να μας πεις εν κατακλείδι μέσα από τα κείμενά σου; Καλλιτέχνης είναι αυτός που έχει βρει το προσωπικό του ύφος, τη φωνή του. Από ένα και μόνο πλάνο του Ταρκόφσκι μπορείς να καταλάβεις ότι αυτή η ταινία είναι «Ταρκόφσκι». Πόσοι το ’χουν καταφέρει αυτό; Τα γραπτά μου είναι χαρακτηριστικά γιατί έχω σκάψει ένα εσωτερικό πηγάδι και βρήκα νερό που έχει μια ιδιαίτερη γεύση. Αν ανήκω σε κάποια κατηγορία; Είμαι ιδρυτής και μοναδικό μέλος (δεν βρήκα την απήχηση που περίμενα) του κινήματος του «Ονειρισμού». Ονειριστής δεν είναι εκείνος που ψωλαρμενίζει και «ξεχνιέται μ’ ένα βιβλίο». Ονειριστής είναι αυτός που αντιλαμβάνεται ότι ουσία του κόσμου είναι το όνειρο. Χαρακτηριστικό του ονείρου είναι ότι παρουσιάζεται στον κοιμισμένο σαν πραγματικότητα. Ονειριστής είναι εκείνος ο οποίος αντιλαμβάνεται ότι αυτό που βλέπει είναι όνειρο και περιγράφει τον κόσμο σαν τέτοιο. Τί επιχειρώ να πω; Επιχειρώ –έστω κι αν είμαι καταδικασμένος σε αποτυχία– να πάω πριν από τον ποιητικό ή πεζό λόγο, πολύ πιο πριν απ’ τη φιλοσοφία και τη θρησκεία, πέρα από την κωμωδία και την τραγωδία, να κραυγάσω την άηχη, πρωταρχική κραυγή από την οποία ξεπηδούν όλα τα είδη του λόγου.
«…Τα γραπτά μου είναι χαρακτηριστικά γιατί έχω σκάψει ένα εσωτερικό πηγάδι και βρήκα νερό που έχει μια ιδιαίτερη γεύση.…»
― Σήμερα υπάρχει λογοτεχνία και κατ΄ επέκταση ποίηση, Larry; Κι αν ναι, πού μπορεί κανείς να την αντλήσει και να την διαβάσει; Υπάρχουν ποιητές; Ας δούμε καθαρά την κατάστασή μας. Έχουμε μπει πια σ’ έναν νέο Μεσαίωνα. Ζούμε σε μια βάρβαρη εποχή που δεν έχει μουσική. Η μουσική έχει πεθάνει· είναι ανίκανη να βγάλει μια μελωδία. Η «μουσική» στους καιρούς μας μας είναι, είτε ένας μηχανοποιημένος θόρυβος για αυτιστικά ανδροειδή, είτε νιαουρίσματα· οι managers την έχουν στραγγαλίσει. Κινηματογράφος δεν υπάρχει. Υπάρχουν κάτι ταινιούλες που το επόμενο πρωί δεν θυμάσαι τι είδες. Τα εικαστικά, μια απέραντη ανιαρή έρημος. Τα ελέγχουν οι γκαλερίστες κι οι συλλέκτες. Ζω στο Λονδίνο σε μια από τις μητροπόλεις του κόσμου. Το City είναι παγκόσμιας οικονομικής εμβέλειας ενώ η τέχνη είναι σε επαρχιακό επίπεδο. Η διαφορά είναι δυσθεώρητη. Σπόνσορες της Tate Modern είναι η BP και οι τράπεζες. Οι ατζέντηδες λογοτεχνίας κάνουν «τικ» σε κουτάκια για να δουν αν ένα βιβλίο πληροί τις προϋποθέσεις για έκδοση. Κομπάζουν ότι μέσα σε δυο λεπτά μπορούν να κρίνουν ένα βιβλίο. Χώνουν την τέχνη σε μικρά κουτάκια του μυαλού τους. Αν είναι δυνατόν! Μιλάμε για απειρομεγέθη βλακεία. Αλλ’ όμως, ναι! Σε πείσμα των καιρών, ναι, υπάρχουν ποιητές! Τους συναντώ στο internet. Είναι κάτι παράξενα κι επίμονα πλάσματα που δεν καταλαβαίνουν από εξουσίες και μαλακίες και κάνουν το θαύμα όταν όλοι οι άλλοι έχουν παραιτηθεί απ’ αυτό. Τους σκοτώνουν κι αυτοί συνεχίζουν να γράφουν. Γράφουν το μέγα έπος της «Ζομπιάδας».
«…Σε πείσμα των καιρών, ναι, υπάρχουν ποιητές! Τους συναντώ στο internet. Είναι κάτι παράξενα κι επίμονα πλάσματα που δεν καταλαβαίνουν από εξουσίες.…»
― Πώς είναι ο κόσμος των εκδόσεων σε γενικές γραμμές, καλός ή κακός; Τα βιβλία σου εκδόθηκαν εύκολα ή κατ΄ ανάγκη κυνήγησες ευκαιρίες ώστε να τυπωθείς; Μίλησέ μας λίγο για την εκδοτική εμπειρία, αλλά και πως προέκυψε το πρόσφατο εκδοτικό σου εγχείρημα. Θα σου πω πώς εκδόθηκε ο «Κανένας»… Τον είχα πάει σε καμιά 20σαριά εκδότες. Μια μέρα τον πήγα και στον Λιβάνη. Ο «Κανένας…» είναι γραμμένος σε καθαρεύουσα. Μια κυρία με γυαλιά φυλλομετράει το δακτυλόγραφο και μου λέει με αφ’ υψηλού ύφος: «Δεν γράφουμε πια σ’ αυτή τη γλώσσα, κύριε!», «Μπα, δεν τό ’ξερα! Από πότε;» λέω παριστάνοντας τον έκπληκτο. Το βιβλίο μου έμεινε στο ράφι. Περνούν μήνες, μια μέρα χτυπάει το τηλέφωνο: «Μ’ αρέσει το βιβλίο σου και θα στο βγάλω» «ποιος είναι;» ρωτώ «Aris Velouchiwtis,» λέει η φωνή. «Καλά,» του λέω, «βγαλ’ το.» Περνούν κάτι μήνες, ξέχασα το περιστατικό, ντριίν! το τηλέφωνο: «Aris Velouchiwtis εδώ, έλα γωνία Ιπποκράτους κι Αραχώβης στο υπόγειο. Θα βγάλουμε το βιβλίο σου.» Από μέσα μου σκεφτόμουν: «ρε μπας κι είναι τίποτα κωλομπαράδες και θέλουν με γαμήσουν;» Πήρα το ρίσκο και πήγα. Ήταν ένα υπόγειο-αποθήκη με σωλήνες αποχετεύσεων απ’ όπου ακούγονταν τα νερά απ’ τα καζανάκια που παρέσερναν τα σκατά. «Aris Velouchiwtis,» μου συστήνεται ένας ψηλός, γεροδεμένος τύπος, «Gus» μου συστήνεται ο άλλος, ο πιο κοντός· «εμείς θα σου βγάλουμε το βιβλίο.» Κρύο, Φλεβάρης μήνας κι οι τρεις με μπουφάν, όρθιοι, ούτε καρέκλες δεν είχε. «Αλλά δεν μ’ αρέσει ο τίτλος,» λέει ο Gus –είχα άλλον τίτλο τότε· δεν θυμάμαι ποιον. Κάνει έτσι, πιάνει μια Οδύσσεια, την ανοίγει στην τύχη και διαβάζει τον πρώτο στίχο που πέφτει το μάτι του: «τον Κανένα θα τον φάω τελευταίο… Αυτός είναι ο τίτλος!» λέει ενθουσιασμένος· «ωραία» λέω· «θα υπογράψουμε συμβόλαιο;» «τί συμβόλαια και μαλακίες· πάω να φέρω μπύρες απ’ το περίπτερο να το γιορτάσουμε.» Επιστρέφει με τρεις παγωμένες μπύρες, κρύο, Φλεβάρης μήνας και πίναμε όρθιοι στο υπόγειο που έπεφταν τα σκατά. «Εγώ παιδιά, δεν έχω λεφτά,» λέει ο Velouchiwtis. «Θα πάω στη Δανία, σ’ έναν γνωστό μου εργολάβο να δουλέψω και θα στείλω τα λεφτά. Εσείς ξεκινήστε την έκδοση.» Ξεκινά ο Gus, κανένα νέο απ’ τον Velouchiwti. Όπως εκ των υστέρων μάθαμε, ο εργολάβος τον είχε πιάσει με τη γυναίκα του και τον έδιωξε. Κι ο Velouchiwtis με τα λεφτά που είχε πάρει, έκανε tour Βερολίνο, Παρίσι, Λονδίνο και περνούσε μια χαρά… Τελικά ο «Κανένας…» βγήκε. ― Μεταγενέστερα τι άλλο μπορούμε να περιμένουμε να δούμε από τον Larry Cool στα γράμματα. Τι μας επιφυλάσσεις για το άμεσο μέλλον; Πώς να ξέρω, ρε Γιώργο; Εδώ δεν ξέρουμε τί μας ξημερώνει αύριο! Αυτό που επωάζεται στη μήτρα του μέλλοντος είναι άγνωστο… Î— εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα Η Συνέντευξη του ποιητή Larry Coll στον Γιώργο Κόκκινο πρωτοφημοσιεύτηκε στο eBooks4Greeks (https://www.ebooks4greeks.gr/larry-cool ) στις 13.9.2018.

ΑΒΥΣΣΟΣ ΚΑΙ ΕΞΩΓΗΙΝΟΙ: Υπάρχει Εξωγήινη ζωή στους Ωκεανους;

 

ΑΒΥΣΣΟΣ ΚΑΙ ΕΞΩΓΗΙΝΟΙ

ΥΔΡΟΒΙΟΙ ΕΞΩΓΗΙΝΟΙ

ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΗΡΘΑΜΕ ΑΚΟΜΗ ΣΕ ΕΠΑΦΗ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ

Μπορεί να υπάρχει εξωγήινη ζωή στους ωκεανούς της γης;

 

Γράφει ο Γιώργος Στάμκος

Παρά την αντίθετη πεποίθηση Τελευταία Σύνορα (Final Frontier), δεν είναι μόνο το αχανές κι ανεξερεύνητο διάστημα, αλλά υπάρχουν και στη Γη. Είναι οι απέραντοι βυθοί των ωκεανών, που αποτελούν ένα ανήλιαγο εσωτερικό διάστημα τρεις φορές μεγαλύτερο σε έκταση από το σύνολο της ξηράς. Ωστόοο τα αβυσσαλέα και μυστηριώδη βάθη των ωκεανών αρχίζουν σταδιακά να αποκαλύπτονται. Χάρη στα νέα γενιάς, κυρίως ρομποτικά, βαθυσκάφη καταφέρνουμε σιγά-σιγά να καταδυθούμε σ’ ένα σκοτεινό περιβάλλον σχεδόν το ίδιο εχθρικό με το διάστημα, που κρύβει ακόμη πολλά μυστικά…
“Γνωρίζουμε καλύτερα ορισμένες περιοχές του Άρη τα ωκεάνια βάθη της Γης”, έγραφε ο Carl Sagan στο βιβλίο του Κοσμική Σύνδεση. Ωστόσο μια νέα γενιά ρομποτικών βαθυσκαφών έφεραν στο φως νέες ανακαλύψεις όπως γιγαντιαία καλαμάρια μήκους 30-40 μέτρων, όπως αυτά που περιέγραφαν με τη φαντασία τους οι θαλάσσιοι χάρτες της Ευρώπης του 15ου αιώνα και κατατρόμαζαν τους ναυτικούς που δεν ήθελαν με τίποτε να ξανοιχτούν στον ανοικτό ωκεανό, ώσπου ο Κολόμβος έσπασε αυτό το ταμπού. Κατεβαίνοντας στον πυθμένα των ωκεανών, εκεί που συγκρούονται απέραντες γεωτεκτονικές πλάκες, τα ρομποτικά βαθυσκάφη ανακάλυψαν μοναδικές και παράξενες μορφές ζωής που ζουν σε ανήλιαγα βάθη χιλιάδων μέτρων, αποκλειστικά γύρω από πηγές γεωθερμικής ενέργειας, σ’ ένα εντελώς κλειστό και απομονωμένο οικοσύστημα, αλλάζοντας και τις θεωρίες μας για την ανακάλυψη και την εξέλιξη της ζωής στη Γη. Εξωτερικά αυτές οι αβυσσαλέες μορφές ζωής, ορισμένες εκ των οποίων φωσφορίζουν κιόλας, είναι τόσο παράξενες ώστε στους ωκεανολόγους, αλλά και στον καθένα μας δε θυμίζουν με τίποτε κάτι το “γήινο”, όπως τουλάχιστον το ξέρουμε, αλλά περισσότερο ταιριάζουν με τις μορφές που η φαντασία μας έχει πλάσει για τους εξωγήινους. Κι αν όμως αυτοί οι εξωγήινοι δεν υπάρχουν μόνο στο διάστημα και σε άλλους πλανήτες, όπως συνήθως τους φανταζόμαστε, αλλά συνήθως ζουν “παγιδευμένοι” μέσα σε τεράστιους πλανητικούς ωκεανούς, που βρίσκονται κάτω από χιλιόμετρα πάγων, όπως είναι για παράδειγμα η Ευρώπη, ο παγωμένος δορυφόρος του Δία;
Ο Alan Stern, ένας πρώην επιστήμονας της NASA, ισχυρίζεται πως οι εξωγήινοι όχι μόνο υπάρχουν αλλά δεν έχουν έρθει σε επαφή με τη Γη, επειδή πιθανότατα ζουν στο βάθος ενός κατεψυγμένου ωκεανού. Ο ίδιος, που εργάζεται πλέον σε Ινστιτούτο Ερευνών του Τέξας, πραγματοποίησε πρόσφατα μια ομιλία στο Τμήμα Πλανητικών Επιστημών για να απαντήσει και σε ερωτήματα περί εξωγήινων και γιατί δεν έχουν εντοπιστεί ακόμα στη Γη. «Υπάρχουν πολλές πιθανές εξηγήσεις σχετικά μ’ αυτό το παράδοξο. Εμείς όμως προτείνουμε ένα άλλο: δηλαδή ότι η μεγαλύτερη πλειοψηφία των κόσμων με βιολογία και πολιτισμούς είναι υδάτινοι κόσμοι στον ωκεανό». Ο ίδιος έσπευσε να αιτιολογήσει την απάντηση του αυτή, υποστηρίζοντας ότι οι εξωγήινοι θα είχαν μια “άνετη” ζωή εάν ζούσαν στο βυθό των ωκεανών επειδή το νερό θα τους προστάτευε από τις εκρήξεις αστεριών, τη διαστημική ακτινοβολία ή άλλες φυσικές καταστροφές.  
Ωστόσο, ο Stern θεωρεί ότι αυτοί οι υδάτινοι κόσμοι είναι πιθανόν να είναι εξαιρετικά κρύοι, πράγμα που σημαίνει ότι οι εξωγήινοι, πιθανότατα, ζουν κάτω από μια παχιά κρούστα πάγου. Αυτός είναι πιθανόν και ο λόγος που δεν μπορούμε να επικοινωνήσουμε μαζί τους: «Οι κόσμοι του ύδατος αποκόπτονται φυσικά από την επικοινωνία… Επομένως δεν είναι εύκολο να τους ανακαλύψεις». Στις αρχές του 2017 ο Dr. Fergus Simpson από το Ινστιτούτο Επιστημών Cosmos του Πανεπιστημίου της Βαρκελώνης χρησιμοποίησε μια περίπλοκη μορφή μαθηματικών που ονομάζεται Πιθανότητα Bayesian, για να καταλήξει ότι πάνω από το 90% της επιφάνειας των περισσότερων πλανητών είναι πιθανό να καλύπτεται με νερό. Πιστεύει ωστόσο ότι τα “ψάρια” που μοιάζουν με εξωγήινους είναι απίθανο να είναι ένα εξελιγμένο είδος. Ο ίδιος αναφέρει: «Ο κύριος λόγος για τον οποίο είμαι σκεπτικός σχετικά με την ύπαρξη πολλών ευφυών υδρόβιων εξωγήινων ειδών, είναι ότι νομίζω ότι είναι δύσκολο για τα υδρόβια πλάσματα όπως τα δελφίνια να χρησιμοποιούν εργαλεία ή να φτιάξουν φωτιά». Ο Dr. Simpson κατέληξε ότι αυτή η ασυνήθιστη ισορροπία μεταξύ γης και νερού μπορεί να συνδέεται με την εξέλιξη της ζωής στον πλανήτη μας. Ο πρώην αστροναύτης της NASA Michael Collins είχε παραδεχθεί από το μακρινό ακόμη 1984 πως “έχουμε να κάνουμε πολλές ακόμη εξερευνήσεις στη Γη. Για παράδειγμα δεν καταλαβαίνουμε τι συμβαίνει στους ωκεανούς”. Τι θα συνέβαινε ωστόσο αν κάποια στιγμή ανακαλύπταμε πως οι υδρόβιοι εξωγήινοι δεν βρίσκονται μόνο σε εξωπλανήτες, παγιδευμένοι κάτω από επιφανειακά κατεψυγμένους ωκεανούς, αλλά βρίσκονται ήδη εδώ στον πλανήτη μας και ειδικά αν “κρύβονται” στα αβυσσαλέα κι ανεξερεύνητα βάθη των ωκεανών μας, που ήταν και η βασική υπόθεση της ταινίας ε.φ. Η Άβυσσος (The Abyss, 1989);