Author Archives: zenithmag

ΛΗΣΤΑΡΧΟΣ ΓΙΑΓΚΟΥΛΑΣ (1894-1925): Ιστορία και θρύλοι του «Βασιλιά των Ορέων»

«ΛΗΣΤΑΡΧΟΣ ΓΙΑΓΚΟΥΛΑΣ (1894-1925)

Ιστορία και θρύλοι του «Βασιλιά των Ορέων»

«Τί πιέζεις τους εργατικούς ανθρώπους και τους κτηνοτρόφους αφού βρε κωλογαλονάδες γαμώ τ’ αστέρια σας και όλη την οικογένειά σας, αφού σας στέλλω είδηση όπου περνώ και δεν έρχεστε να πολεμήσωμε. Τί φταίγει ο κόσμος ο εργατικός και τους κακοπιέζεις; Έλα εσύ ρε αρχίδι και γίνε τσομπάνος και αν θέλης πρόδωσέ με. Την μίαν την βραδυάν θα με προδώσεις, την άλλη την βραδυάν θα σε κόψω σαν τ’ αρνάκι. Από σήμερα και εντεύθεν να ξεύρης εάν κακοποιήσεις τους ανθρώπους θα σε κάνωμε στρατοκαρτέρια και θα σε πελεκήσωμε με τα σπαθιά μας. Τ’ άντερα σου θα σου τα κάνωμε κοκορέτσι και θα σου τα δώσουμε να τα φας. Κι αυτή τη στιγμή σε καλούμε να έλθης βρε αρχίδι να έλθης να πολεμήσωμε εδώ απάνω εις τον άγιον Προφήτην Ηλίαν…» 

Γράμμα του Λήσταρχου Φώτου Γιαγκούλα προς τον αρχηγό της χωροφυλακής  

Σχετική εικόνα

«Ο πιο διαβόητος απ’ όλους ήταν ο λήσταρχος Γιαγκούλας, που περιφερόταν στις πλαγιές του Ολύμπου. Κάθε τόσο ξεθάρρευε και κατέβαινε και στον κάμπο, και τον Ιούνιο του 1925 αναφέρθηκε πως είχε μπει στην πόλη (σ.σ. στη Θεσσαλονίκη) ντυμένος παπάς, είχε πιει καφέ στο ζαχαροπλαστείο Ντορέ κι είχε πάει βόλτα προς τον Λευκό Πύργο, με την αστυνομία κατά πόδας. Ο Γιαγκούλας ήταν άξιος απόγονος των ληστρικών εκείνων σωματων που είχαν τρομοκρατήσει τη Θεσσαλονίκη και την ενδοχώρα της επί αιώνες. Όπως οι προκάτοχοί του, έτσι κι αυτός καυχιόταν μεγαλόστομα για τη ‘δική του δικαιοσύνη’, την οποία απένειμε, και στις μισογράμματες επιστολες του αποκαλούσε τον εαυτό του »Βασιλιά των Ορεών'».

Mark Mazower, Θεσσαλονίκη: Πόλη των Φαντασμάτων, σελ.454

 

Αποτέλεσμα εικόνας για Γιαγκούλας λήσταρχος

 

Γράφει ο Αστέριος Ντάλλας 

 

Η ακριβής ημερομηνίας γέννησης του διαβόητου λήσταρχου Γιαγκούλα, του φόβου και τρόμου του Ολύμπου και των Πιερίων, παραμένει άγνωστη, αν και μία πιθανή χρονολογία είναι το 1894.  Ο Φώτης ή Φώτος Γιαγκούλας είδε το φως του κόσμου κάπου στα τέλη του 19ου αιώνα στο χωριό Μεταξάς κοντά στα Σέρβια Κοζάνης, λίγα χιλιόμετρα νοτίως του Βελβεντού. Ο θάνατος του στις 20 Σεπτεμβρίου 1925, υπήρξε ωστόσο, επεισοδιακός όσο και ο βίος του και έγινε πρώτη είδηση.

Ο αμφιλεγόμενος Φώτης Γιαγκούλας, ο άνθρωπος που λέγεται ότι είχε στο ενεργητικό του τόσους φόνους όσες και αγαθοεργίες, αγαπούσε την καλή ζωή, γοήτευε τις γυναίκες και ευκαιρίας δοθείσης, χλεύαζε και εξευτέλιζε τη χωροφυλακή.

Σύμφωνα με το βιβλίο του Βασίλη Τζανακάρη «Φώτης Γιαγκούλας: Ο απέθαντος και άλλες ληστρικές ιστορίες» (εκδόσεις Μεταίχμιο), «[…] Ο λήσταρχος Φώτης, γνωστός ως Φώτος ή Φώτης Γιαγκούλας [….] ξεκινά τη δράση του με ένα ‘έγκλημα τιμής’, καθώς κατεβαίνει στην Αθήνα και φονεύει έναν υπομοίραρχο που είχε βιάσει μια ξαδέλφη του. Στη συνέχεια «βγαίνει στο κλαρί», επικηρύσσεται το 1920 και σκοτώνεται σε συμπλοκή με τα καταδιωκτικά αποσπάσματα. Έδρασε κυρίως στην περιοχή του Ολύμπου, με φόνους, ληστείες και απαγωγές να καταγράφονται στο ενεργητικό του, ενώ για ένα μικρό διάστημα διέμεινε στην Αθήνα, όπου ανέπτυξε σχέση με κυρία της αριστοκρατίας, φυσικά».

Κατά μία άλλη εκδοχή, στα χρόνια του Α’ Παγκοσμίου, ο νεαρός Γιαγκούλας κατηγορήθηκε για ζωοκλοπή από τους συγχωριανούς του, σε μια εποχή πείνας και εξαθλίωσης. Φώναζε ότι είναι αθώος, αλλά φυλακίστηκε για τέσσερις μήνες στη Λάρισα. Βγαίνοντας πήρε τα βουνά και τον δρόμο της παρανομίας. 

O θρυλικός λήσταρχος λοιπόν, έδρασε την άγρια εποχή του Μεσοπολέμου στον Όλυμπο και στα Πιέρια, την Ελασσόνα και την Κοζάνη. Έστηνε τα καρτέρια του στις κλεισούρες και με τη συμμορία του, ριχνόταν σε ληστείες και απαγωγές. Η ιστορία του, όπως και οι ιστορίες άλλων ληστών και λησταρχαίων της εποχής, κυκλοφορούσαν σε φτηνά αναγνώσματα ήδη από τα τέλη του 19ου αιώνα και τροφοδοτούσαν τη λαϊκή φαντασία. Ίσως, επειδή, όπως λέγεται, με τα κέρδη του βοηθούσε φτωχούς.

Τα περισσότερα από αυτά που έκλεβε από τους πλούσιους και τις Αρχές, τα μοίραζε σε αγαθοεργίες και στους φτωχούς. Εξανάγκαζε δύστροπους γονείς να παντρέψουν τα ερωτευμένα παιδιά τους με εκείνους που πραγματικά αγαπούσαν -γινόταν μάλιστα και ο ίδιος κουμπάρος για να επιβλέπει πως θα τελεστεί κανονικά ο γάμος των ερωτευμένων παιδιών- αντί να τα δώσουν με το ζόρι να παντρευτούν σε γάμους συμφέροντος. Ένα τέτοιο ερωτευμένο ζευγάρι, που παντρεύτηκε με τις «ευλογίες» του Γιαγκούλα και σε πείσμα των γονιών τους, ήταν και στο Ελατοχώρι Πιερίας και το ευτυχισμένο ζευγάρι απέκτησε πολλούς απογόνους και τα εγγόνια τους στο Ελατοχώρι μνημονεύουν με τα καλύτερα λόγια την δίκαιη παρέμβαση του λήστραρχου Γιαγκούλα χωρίς την οποία δεν θα ζούσαν τόσα παιδιά, που ήταν καρποί του έρωτα και όχι του εξαναγκασμού.

«Ο βασιλεύς των Ορέων»

Ο Γιαγκούλας ήταν επικηρυγμένος αντί 600.000 δραχμών, ποσό πολύ υψηλό για την εποχή και η χωροφυλακή τον κυνηγούσε μανιωδώς, με τη βοήθεια πρόθυμων καταδοτών, που λίγα χρόνια αργότερα, κατά τη Γερμανική Κατοχή διέπρεψαν κι ως καταδότες και συνεργάτες των Ναζί κατακτητών προδίδοντας αντάρτες και αγωνιστές.

Για να μπορεί να κυκλοφορεί και να πηγαίνει στις αγαπημένες του ταβέρνες ο Γιαγκούλας μεταμφιεζόταν. Είχε γίνει μάλιστα μαέστρος στη μεταμφίεση. Συχνά πυκνά δε, καθόταν ακριβώς δίπλα στους χωροφύλακες και τους άκουγε να φλυαρούν για κείνον και να εξυφαίνουν σχέδια για τη σύλληψη του. Συχνά περνούσε μεταμφιεσμένος δίπλα από αφίσες Επικύρηξης που είχαν τη φωτογραφία του και κανένας δεν τον έπαιρνε χαμπάρι.

Μια φορά φεύγοντας από ένα ταβερνείο άφησε κάτω από το πιάτο του ένα χαρτάκι που έγραφε «βασιλεύς των Ορέων, Γιαγκούλας». Ο ταβερνιάρης το βρήκε και το έδειξε στους διώκτες του. Εκείνοι φυσικά, έγιναν έξω φρενών, αλλά δεν ήταν και η πρώτη φορά που τους κορόϊδευε κατάμουτρα. Τον Ιούνιο του 1925 μπήκε μάλιστα στη Θεσσαλονίκη μεταμφιεσμένος σε παπά. Ήπιε αμέριμνος τον καφέ του στο γνωστίο ζαχαροπλαστείο «Ντορέ» στην Πλατεία Τσιρογιάννη και πήγε βόλτα προς τον Λευκό Πύργο με την αστυνομία κατά πόδας…

Αποτέλεσμα εικόνας για Γιαγκούλας λήσταρχος

Το γράμμα προς τον αρχηγό της χωροφυλακής

Κάποια στιγμή έφτασαν στα αφτιά του ιστορίες ότι οι χωροφύλακες κακομεταχειρίστηκαν χωρικούς, πρακτική που ήταν εξαιρετικά διαδεδομένη κατά την καταδίωξη ληστών.

Εξοργισμένος έστειλε στον αρχηγό της χωροφυλακής ένα γράμμα, στο οποίο του εξηγούσε (με πολύ γλαφυρό τρόπο) τον λόγο για τον οποίον κανένας βοσκός δεν επρόκειτο να τον προδώσει.

Το γράμμα έγραφε τα εξής: «Τί πιέζεις τους εργατικούς ανθρώπους και τους κτηνοτρόφους αφού βρε κωλογαλονάδες γαμώ τ’ αστέρια σας και όλη την οικογένειά σας, αφού σας στέλλω είδηση όπου περνώ και δεν έρχεστε να πολεμήσωμε. Τί φταίγει ο κόσμος ο εργατικός και τους κακοπιέζεις; Έλα εσύ ρε αρχίδι και γίνε τσομπάνος και αν θέλης πρόδωσέ με. Την μίαν την βραδυάν θα με προδώσεις, την άλλη την βραδυάν θα σε κόψω σαν τ’ αρνάκι. Από σήμερα και εντεύθεν να ξεύρης εάν κακοποιήσεις τους ανθρώπους θα σε κάνωμε στρατοκαρτέρια και θα σε πελεκήσωμε με τα σπαθιά μας. Τ’ άντερα σου θα σου τα κάνωμε κοκορέτσι και θα σου τα δώσουμε να τα φας. Κι αυτή τη στιγμή σε καλούμε να έλθης βρε αρχίδι να έλθης να πολεμήσωμε εδώ απάνω εις τον άγιον Προφήτην Ηλίαν…»

Σχετική εικόνα

 

Η μεγάλη απόδραση

Η πρώτη μεγάλη, επισήμως καταγεγραμμένη, προσβολή προς τις αρχές ήταν όταν ο Γιαγκούλας απέδρασε σιδηροδέσμιος, μέσα από το τρένο που τον μετέφερε στο Γκεντί Κουλέ στη Θεσσαλονίκη για να εκτίσει την ποινή του.

Οι αρχές τον είχαν συλλάβει λίγο νωρίτερα, αλλά ο Γιαγκούλας κατάφερε να γλιστρήσει μέσα από τα χέρια τους.

Η απόδραση έγινε για άλλη μια φορά θέμα στον Τύπο της εποχής, κυρίως εξαιτίας της… τακτικής του: Τους έβαλε να πιουν κρασί, έκανε τον κοιμισμένο και όταν οι χωροφύλακες όντες ζαλισμένοι αποκοιμήθηκαν, εκείνος πήδηξε έξω από το τρένο….

Αποτέλεσμα εικόνας για Γιαγκούλας λήσταρχος

Με δυό σφαίρες 

Ο Γιαγκούλας σκοτώθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 1925, στην Κλεφτόβρυση Ολύμπου. Η συμπλοκή κράτησε οκτώ ολόκληρες ώρες.

Ο Γιαγκούλας και η συμμορία του βρέθηκαν αντιμέτωποι με 27 χωροφύλακες, αγροφύλακες και καταδότες.

Επικεφαλής ήταν ο μοίραρχος της χωροφυλακής και ορκισμένος εχθρός του, Ιωάννης Πετράκης. Τελικά, ο Φώτος έπεσε νεκρός με δύο σφαίρες στην κοιλιά.

Στη συμπλοκή σκοτώθηκαν επίσης, ο συνεργάτης του, Πάνος Μπαμπάνης, ο λήσταρχος Τσαμήτρας και ο χωροφύλακας Κωνσταντίνος Σαλιώρας.

Σχετική εικόνα

Τα κεφάλια των ληστών εκτέθηκαν σε κοινή θέα στην Κατερίνη, επάνω σε ένα κοντάρι μπροστά στο κτίριο του δικαστηρίου.

Η φωτογραφία με τα κομμένα κεφάλια δημοσιεύτηκε στον Τύπο, ώστε να επιβεβαιωθεί ο θάνατος του και να «ησυχάσει» ο κόσμος. «Οι τρομεροί αρχιλησταί Γιαγκούλας και Μπαμπάνης, οι οποίοι είχον καταστή το φόβητρν ολόκληρων επαρχιών και εκρατούν διαρκώς εν αναστατώσει την χωροφυλακή και τον στρατόν με την καταδίωξιν ρων εξωντώθησαν επί τέλους προχθές εις τον Όλυμπον, κατόπιν πολύωρου συμπλοκής», έγραψε σε σχετικό πηχαίο άρθρο της η εφημερίδα «Μακεδονία».

Αποτέλεσμα εικόνας για Γιαγκούλας λήσταρχος ταινια 1928

«Στις 26 Σεπτεμβρίου 1925 τα κεφάλια των Γιαγκούλα, Μπαμπάνη, Τσαμήτρα μεταφέρθηκαν στην Αθήνα και παραδόθηκαν στο ιατροδικαστικό εργαστήριο της οδού Σωκράτους. Και τα τρία διατηρούνταν σε καλή κατάσταση».Αποτέλεσμα εικόνας για Γιαγκούλας λήσταρχος ταινια 1928

Η μαρτυρία για τον αποκεφαλισμό του

Σχετικά με τα όσα ακολούθησαν τον θάνατο του λήσταρχου, διασώζεται η εξής μαρτυρία:

«Ύστερα από το τέλος των τριών λήσταρχων, ένας κτηνοτρόφος, ονόματι Καλαϊτζής, παρακάλεσε το μοίραρχο Πετράκη να αναλάβει το μακάβριο έργο να κόψει αυτός το κεφάλι του Φώτη Γιαγκούλα, και μάλιστα με το ίδιο μαχαίρι με το οποίο, όταν ο λήσταρχος ήταν εν ζωή, κατά τα λεγόμενα του Καλαϊτζή, τον είχε απειλήσει τέσσερις φορές να τον σφάξει. Ο μοίραρχος το αποδέχθηκε, ‘διότι κανείς άλλος δεν ήθελε να κάνει το έργον του χειρούργου’. Και ο κτηνοτρόφος ‘όρμησε κατά του άψυχου Γιαγκούλα και τον ήρπασεν από τα μαλλιά. Έσυρε στο κατόπιν το μαχαίρι του ίδιου του λήσταρχου (ένα μικρό ευτελέστατον που κόβουν το ψωμί) και μετ’ ολίγον εχώριζε την κεφαλήν από το σώμα κρατήσας το μαχαίρι ως ενθύμιον αφού του το προσέφερεν ο κ. Πετράκης’».

Στις τσέπες του θα βρεθεί μια ερωτική επιστολή της Μπήλιως. Λέγεται ότι οι ερωμένες του ήταν τουλάχιστον πέντε, παρότι υπήρξε παντρεμένος με συγχωριανή του.

Η περίφημη, φονική «Παρδάλα»

Το κεφάλι του Γιαγκούλα, μαζί με την περίφημη «Παρδάλα» (με την οποία εκτιμάται ότι δολοφόνησε 54 ανθρώπους) εκτίθενται στο Εγκληματολογικό Μουσείο.

Στην «Παρδάλα», τη μαχαίρα του, που είχε αποκτήσει το 1917 και η οποία θεωρείται δείγμα της παρορμητικής, ιδιόμορφης και φλογερής ιδιοσυγκρασίας του, είχε χαράξει τα εξής λόγια:

«Προς τους πάντας. Μη δηνάμενος να εύρο ίδινος δικαίου παρά της δυκαιοσήνης των Ελλήνων, ηναγγάσθην να τονίσο το δίκαιον της Παρδάλας ή Μαχαίρας. Όθεον η ύψηστος αυτή λειτουργός της ανάνδρου Δικαιοσύνης ονόματι Παρδάλα έχη τον λόγον από σήμερον εις πάντας τους αιωθούντας και απίστους. Η λειτουργία αυτής έσετε πάντοτε ειλικρινής και ουδέποτε θέλη λησμονήση τα Ιερά καθήκοντά της προς αναμονή του δικαίου. Μαρτίου 1917».

Ελεύθερη απόδοση στη νέα ελληνική: «Προς όλους. Επειδή δεν μπορώ να βρω δίκαιο στη δικαιοσύνη των Ελλήνων, αναγκάσθηκα να τονίσω το δίκαιο της Παρδάλας ή Μαχαίρας. Από τώρα και στο εξής η ύψιστη αυτή λειτουργός της άνανδρης Δικαιοσύνης, η ονομαζόμενη ‘Παρδάλα’, έχει τον λόγο απέναντι σε όλους τους υπεύθυνους και άπιστους. Η λειτουργία αυτής της μαχαίρας θα είναι πάντα ειλικρινής και πότε δεν θα λησμονήσει τα ιερά της καθήκοντα για την απονομή του δικαίου. Μάρτιος 1917».

Σχετική εικόνα

Μπορούμε συνεπως να φανταστούμε τι σοκ ένιωσε, τρία χρόνια αργότερα, ένας οδηγός αυτοκινήτουόταν, διασχίζοντας τους λόφους ακριβώς έξω από τα τείχη της Θεσσαλονίκης, είδε τον «Γιαγκούλα» και τη «συμμορία» του σε εξαιρετική φόρμα. ‘Εκανε γρήγορα όπισθεν και κατευθύνθηκε προς το πλησιέστερο αστυνομικό τμήμα. Μισή ώρα αργότερα μια δύναμη του ιππικού έφτασε επιτόπου και κυνηγησε το ληστή. Μονάχα την τελευταία στιγμή αντιλήφθηκαν οι στρατιώτες ότι το φουστανελοφόρο ληστρικό σώμα που ήταν έτοιμοι να εφορμήσουν εναντίον του, ήταν στην πραγματικότητα μια ομάδα κομπάρσοι του Σινεμά. (Mark Mazower, Θεσσαλονίκη: Πόλη των Φαντασμάτων, σελ. 455).

Το 1928 η ζωή και η δράση του Γιαγκούλα αποτέλεσαν το θέμα ομώνυμης ταινίας του Κομινάκη, ενός Θεσσαλονικιού παραγωγού, σε μια εμβρυακή εποχή του ελληνικού κινηματογράφου. Τον Γιαγκούλα τον έπαιζε ένας Σαλονικιός δημοσιογράφος, τη «σύζυγο» του μια γνωστή ηθοποιός. Αφού δόθηκαν οι απαραίτητες εξηγήσεις στους χωροφύλακες, προστέθηκε στην ταινία μια νέα σκηνή καταδίωξης και οι αξιωμςετικοί πήραν κι αυτοί μετά χαράς μέρος…

Αποτέλεσμα εικόνας για Γιαγκούλας λήσταρχος ταινια 1928

 

Advertisements

«ΔΙΚΑΙΗ ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ»: H Σεισάχθεια και η Γέννηση της Ατομικής Ιδιοκτησίας

«ΔΙΚΑΙΗ ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ»

Η «Παγίδα του Σόλωνα»

H Σεισάχθεια και η Γέννηση της Ατομικής Ιδιοκτησίας

Σχετική εικόνα

Γράφει ο Κώστας Λάμπος  (claslessdemocracy@gmail.com)

Το ανθρώπινο είδος κατάφερε, στην εκατομμυριόχρονη βασανιστική πορεία του, να επιβιώσει και να δημιουργήσει τον πολιτισμό του Εμείς, της αλληλεγγύης και της ισοκατανομής χάρη στην αντιμετώπιση της Φύσης και ιδιαίτερα του εδάφους ως ελεύθερο-κοινό αγαθό, ενώ από την σχετικά πρόσφατη βίαιη καθιέρωση της ατομικής ιδιοκτησίας πάνω σε ανθρώπους, στο έδαφος και στα μέσα παραγωγής οδηγήθηκε στον ‘πολιτισμό’ του νοσηρού Εγώ, του ανταγωνισμού μέχρι θανάτου του αντιπάλου και συνεπώς της κοινωνικής ανισότητας με αποκορύφωμα την καπιταλιστική βαρβαρότητα η οποία το απειλεί με νέες και χειρότερες μορφές δουλείας και με εξαφάνιση.

*Αποτέλεσμα εικόνας για Solon athens

Πρωτοπόρος αρχιτέκτονας της ιστορικής καμπής της ανθρωπότητας από την κοινοκτημοσύνη στον «πολιτισμό της ατομικής ιδιοκτησίας» θεωρείται, σύμφωνα με τον Πλούταρχο[2] και άλλες ιστορικές πηγές,[3] ο Θησέας,[4] ο οποίος απελευθέρωσε την Αθήνα, που ήταν «φόρου υποτελής» στην Κρήτη, γύρω στο 1000 π.χ., γεγονός που αποδόθηκε συμβολικά με το μύθο του Θησέα που σκότωσε τον Μινώταυρο.[5] Για την ενίσχυση της άμυνας και την αποτροπή κάποιας νέας υποδούλωσης, ο Θησέας κατάφερε να συνενώσει τα μικρά γένη και τις πολλές μικρές πόλεις της Αττικής «στας Αθήνας», σε μια ενιαία κοινωνία, η οποία στην πορεία μετεξελίχθηκε στην ενιαία Αθηναϊκή Δημοκρατική Πολιτεία. Αυτή η κίνηση ενοποίησης των γενών σε ενιαία κοινωνία ταξικής διαστρωμάτωσης εκφράστηκε ως κεντρική εξουσία που θεωρήθηκε αναγκαία για την ίδια την επιβίωση των γενών που κατοικούσαν στο λεκανοπέδιο της Αττικής και ήταν εκτεθειμένα σε διαρκείς εχθρικές επιθέσεις άλλων γενών από διάφορες κοντινές και μακρινές περιοχές. Η νέα δυναμική κοινωνική αναδιάταξη προκάλεσε τη σταδιακή διάλυση του συστήματος των γενών και είχε ως επακόλουθο τη σταδιακή υποχώρηση του εθιμικού δικαίου της κοινοκτημοσύνης και την αντικατάστασή του από νέους πολιτικούς νομικούς θεσμούς. Έτσι, οι σχέσεις ιδιοκτησίας πάνω στη γη μετεξελίσσονται από κοινοκτησία του γένους σε κρατική ιδιοκτησία στην αρχαία Σπάρτη και σε ένα είδος δημοτικής ιδιοκτησίας στην αρχαία Αθήνα. Όσο όμως η κεντρική εξουσία απομακρυνόταν από την κοινωνία, ως ξεχωριστό και επικυρίαρχο όργανο που νομοθετούσε και συγκροτούσε όργανα επιβολής και καταστολής, τόσο έκανε την εμφάνισή της η τάση για το βίαιο κομμάτιασμα της κοινόκτητης γης σε αμφισβητούμενες ατομικές ιδιοκτησίες.Αποτέλεσμα εικόνας για Solon athens

Αυτή η διαδικασία ολοκληρώθηκε και έκλεισε με τη νομοθεσία του Σόλωνα που καθιέρωσε την de jure ατομική ιδιοκτησία κάπου στις αρχές του 6ου αιώνα της παλιάς χρονολογίας, όταν οι νέοι εξουσιαστές, οι αριστοκράτες-δουλοκτήτες, άρχισαν να κατατέμνουν την κοινή γη των υπό διάλυση γενών της Αττικής σε de facto ατομικές ιδιοκτησίες. Το γεγονός όμως ότι η κατάτμηση της γης σε ατομικές ιδιοκτησίες προκάλεσε μεγάλες κοινωνικές αναταραχές και αιματηρές συγκρούσεις, γιατί η κοινωνική πλειονότητα κατανοούσε ότι αυτή η εξέλιξη την περιθωριοποιούσε και την οδηγούσε στη σκλαβιά και στην εξαθλίωση, δείχνει ότι υπήρχε και άλλη εναλλακτική λύση, αυτή της από κοινού καλλιέργειας και χρήσης της γης, όμως αυτή η λύση προϋπέθετε κατάργηση των ήδη διαμορφωμένων κοινωνικών τάξεων. Ατυχώς, όμως, για την ανθρωπότητα, κι αυτό γιατί δεν νομοθετούσε πια η εργαζόμενη κοινωνία της αυτοδιεύθυνσης και της ισοκατανομής, αλλά η άρχουσα τάξη της ανισοκατανομής, μέλος της οποίας ήταν και ο Σόλωνας,[6] με τα μέχρι σήμερα γνωστά αποτελέσματα της νομοθεσίας του, μιας νομοθεσίας που μετέτρεψε το έδαφος σε αντικείμενο αγοραπωλησίας, αισχροκέρδειας και κερδοσκοπίας. Το γεγονός ότι η ιστορία γράφτηκε, όπως γράφτηκε, δεν σημαίνει ότι δεν θα μπορούσε να έχει, ή και ότι δεν μπορεί να, γραφτεί και διαφορετικά, γιατί η ιστορία δεν γράφεται καθ’ υπαγόρευση φυσικών νόμων, αλλά ως συνισταμένη κοινωνικών νόμων, όπως αυτοί διαμορφώνονται στα πεδία σύγκρουσης των κοινωνικών δυνάμεων, από τα οποία κάποιοι εξέρχονται ως νικητές και κάποιοι άλλοι ως ηττημένοι, γεγονός που μπορεί να οφείλεται και σε απρόβλεπτους, τυχαίους και τεχνικούς λόγους.

Αποτέλεσμα εικόνας για Solon athens

Γεγονός όμως είναι και παραμένει ότι για πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία η ατομική ιδιοκτησία, επιβάλλεται με την «κοινωνική επανάσταση του Σόλωνα που εγκαινίασε επέμβαση στην ιδιοκτησία»[7] με την καθιέρωση του κληρονομικού δικαιώματος[8] στην αρχαία Αθήνα.[9] Πρόκειται για τη γνωστή ως Σεισάχθεια (592-591 π.χ.), η οποία στην πραγματικότητα λειτούργησε ως «Παγίδα του Σόλωνα», γιατί στην πράξη συντελέστηκε σε πολιτικό-εξουσιαστικό αυθαίρετο θεσμικό επίπεδο η καθιέρωση της ατομικής ιδιοκτησίας πάνω στη γη, σε βάρος της κοινής γαιοκτησίας. Με τους Νόμους του Σόλωνα η αθηναϊκή αριστοκρατία καταργούσε το εθιμικό δίκαιο της κοινοκτημοσύνης, επικύρωνε, στα πλαίσια της Σεισάχθειας, την ατομική ιδιοκτησία[10] πάνω στη γη και αποκτούσε ένα σταθερό και μόνιμο οικονομικό υπόβαθρο της πολιτικής της εξουσίας. Η επιπόλαιη θεώρηση της σολώνειας νομοθεσίας στέκεται μονάχα στην υποτιθέμενη θετική πλευρά της και αναδείχνει μόνο το γεγονός πως κάποιοι δούλοι εξαιτίας χρεών απελευθερώθηκαν, αλλά αγνοεί πεισματικά τη σκοτεινή πλευρά της, ότι οι προσωρινά απελευθερωμένοι σκλάβοι ξανάγιναν πολύ γρήγορα σκλάβοι των νέων ιδιοκτητών και το γεγονός ότι για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας θεσπίστηκαν νόμοι που καταργούσαν το κοινό συμφέρον χάριν του ιδιωτικού, πράγμα που έμελλε να αποτελέσει τη βάση για όλες τις επόμενες δουλείες που κόστισαν ωκεανούς αίματος και κοστίζουν, και ποιος ξέρει για πόσο ακόμα αν συνεχίσουμε να μη διδασκόμαστε από τη λογική της ιστορίας και του κοινού συμφέροντος.

Φως σ’ αυτή τη σκοτεινή πλευρά της σολώνειας νομοθεσίας ρίχνει με μια φωτεινή αχτίδα ο Ερνέστος Κούρτιος, γράφοντας: «Ο Σόλων αναλαβών τούτον τον αγώνα υπεστηρίχθη μεγάλως υπό δύο τινών, τούτον μεν υπό της προς αυτόν ευνοίας των συμπολιτών, ων τους νοημονεστέρους είχεν πείσει ότι μόνον δι’ εγκαίρων θυσιών θα ηδύναντο να σώσουν το εν τη πολιτεία αξίωμα αυτών, τούτο δε υπό των φυσικών χαρισμάτων του αττικού κλίματος και του εδάφους».[11] Αυτή η ευφυής διατύπωση δεν αφήνει περιθώρια για αφελείς ερμηνείες αναφορικά με το ποιους ευνόησε και ποιους τελικά ήθελε να ευνοήσει ο Σόλωνας με την περίφημη Σεισάχθειά του, την οποία επιζητούν ακόμα και σήμερα σύγχρονοι δούλοι και δουλόφρονες επαγγελματίες συνδικαλιστές, εξουσιαστικά κόμματα, βολεμένοι ακαδημαϊκοί και καλοπληρωμένοι κονδυλοφόροι, αντί να ζητήσουν την κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας και της ταξικής εξουσίας των εξ αυτής πλουτισάντων σε βάρος της εργαζόμενης κοινωνίας.

Έκτοτε, «όλες οι επαναστάσεις που έγιναν είναι επαναστάσεις για την υπεράσπιση ενός είδους ιδιοκτησίας ενάντια σε ένα άλλο είδος ιδιοκτησίας. Δεν μπορούν να υπερασπίσουν το ένα σύστημα χωρίς να παραβιάσουν το άλλο. […] Όλες οι πολιτικές λεγόμενες επαναστάσεις έγιναν για την προστασία ενός είδους ιδιοκτησίας που πραγματοποιήθηκε με την κατάσχεση (που λέγεται και κλοπή) ενός άλλου είδους ιδιοκτησίας. Και αυτό είναι τόσο αληθινό που επί 2.500 χρόνια η ατομική ιδιοκτησία μπόρεσε να διατηρηθεί μονάχα με την παραβίαση της κοινής ιδιοκτησίας».[12] Ο Σόλωνας φαίνεται να πίστευε ότι με τη συμψηφιστική κατάργηση των νόμων του Δράκοντα, που μετέτρεπαν ελεύθερους ανθρώπους σε δούλους λόγω χρεών, θα εξασφάλιζε σχέσεις κοινωνικής ειρήνης[13] στην Αθηναϊκή Δημοκρατία, στην οποία η ιδιότητα του πολίτη ταυτίστηκε πια με την ιδιότητα του ιδιοκτήτη γης.[14] Η ιστορική εμπειρία δείχνει πως οι νόμοι του Σόλωνα, που επιδίωξαν «μια δίκαιη ανισότητα», εξασφάλισαν πράγματι κάποια πρόσκαιρη εσωτερική κοινωνική ειρήνη, που επέτρεψε την εμφάνιση της Αθηναϊκής Δημοκρατίας, με αποκορύφωμα τον χρυσό αιώνα του Περικλή.

Σχετική εικόνα

Ένα οξύμωρο, άδικο και αντιφατικό στη σύλληψή του σχήμα που περιείχε στον πυρήνα του την ανισότητα ήταν επόμενο στην εφαρμογή του να οδηγήσει στην αύξηση της ανισότητας, σε βαθμό που να την καταστήσει ακραία άδικη ανισότητα σε βάρος της δικαιοσύνης και της κοινωνικής συνοχής. Αυτός είναι και ο λόγος που αυτό το σύστημα της λεγόμενης «δίκαιης ανισότητας» κράτησε μέχρις ότου οι νέοι «σολώνειοι» μεγαλογαιοκτήμονες να αποκτήσουν μεγάλο πλούτο, ατομική και ταξική εξουσιαστική συνείδηση, κοινωνική και στρατιωτική δύναμη, πράγμα που επανειλημμένα απείλησε την Αθηναϊκή Δημοκρατία, η οποία επιβίωσε χάρη στις τολμηρές δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις του Κλεισθένη,[15] του Εφιάλτη[16] και του Περικλή[17] και απέδειξε ότι η αμεσοδημοκρατική Πολιτεία μπορεί να πλησιάσει και να δικαιώσει το διαχρονικό όραμα της ανθρωπότητας για κοινωνική ισότητα, ελευθερία και πολιτισμό. Όμως αυτό το όραμα σ’ εκείνες τις ανώριμες και αντιφατικές συνθήκες ξεπερνούσε, ως αναλαμπή και μήνυμα, την εποχή του, οπότε η τυραννία νίκησε τη Δημοκρατία και από τότε η εκάστοτε κυρίαρχη τάξη-μειονότητα των ατομικών ιδιοκτητών μετασχηματίζει τη μορφή της ατομικής ιδιοκτησίας και συνεπώς και της κοινωνίας, χωρίς να αλλάζει την ουσία της δουλείας της πλειονότητας των ανθρώπων.

Έτσι απλά, με τη στρατιωτική βία των όπλων αρχικά και την πολιτική βία των νόμων των εξουσιαστών στη συνέχεια, εμφανίστηκε η ατομική ιδιοκτησία σε βάρος της κοινής-κοινωνικής ιδιοκτησίας, κι αυτό όχι γιατί το επέβαλε η Φύση ή το προκάλεσε η ανθρώπινη φύση, όπως κάποιοι ισχυρίζονται, αλλά γιατί κάποιοι ελάχιστοι ήθελαν να είναι πιο ίσοι από τους άλλους. Αυτή η πραγματικότητα δεν επιδέχεται αμφισβήτηση, γιατί είναι ιστορικά βεβαιωμένο το γεγονός ότι η μόνη μορφή «ιδιοκτησίας» μέχρι τη «Σεισάχθεια του Σόλωνα» (592 π.χ.) ήταν η συλλογική χρήση της γης, η οποία ανήκε στην κοινότητα και εκχωρούνταν για καλλιέργεια στο γένος ή στην πατριά, στη μεγάλη οικογένεια, και μάλιστα για ορισμένο χρόνο, με την πάροδο του οποίου η πατριά μετακινούνταν σε άλλο κομμάτι γης για να κατοικήσει και να καλλιεργήσει, τόσο για λόγους ίσης μεταχείρισης όσο και για να μη δημιουργηθεί μόνιμη σχέση μεταξύ συγκεκριμένων οικογενειών με συγκεκριμένα χωράφια. Μέχρι τότε, η γη δεν ήταν αντικείμενο αγοραπωλησίας, γιατί δεν ανήκε σε κανέναν ατομικά ή συλλογικά και η οικειοποίησή της επέτρεπε μόνο την καλλιέργεια ή τη χρήση της για τους κοινούς σκοπούς της κοινότητας που, ωστόσο, δεν ήταν δικαίωμα πώλησης.

Με τη «Σεισάχθεια», που καθιέρωσε το ατομικό δικαίωμα της απόλυτης ιδιωτικής εξουσίας πάνω σε τμήμα τής μέχρι τότε κοινόκτητης γης, καταλύεται με νόμο της εξουσίας, για πρώτη φορά στη μέχρι τότε ιστορία της ανθρωπότητας, η ενότητα της κοινωνίας με τη Φύση, ιδιαίτερα με το έδαφος, και αναγνωρίζεται η υπεροχή του ιδιωτικού έναντι του δημόσιου χώρου και συμφέροντος. Πρόκειται για την αλαζονεία της εξουσίας που εγγίζει τα όρια της ύβρεως του φθαρτού και θνητού δημιουργήματος της Φύσης ενάντια στην άφθαρτη και αθάνατη δημιουργό του. Η ιδιοκτησία και συνεπώς η αγοραπωλησία της γης ήταν αδιανόητη για ολόκληρη την προϊστορική και αρχαϊκή ανθρωπότητα, κι αυτό γιατί η γη, όπως ο αέρας, το νερό, ο ήλιος, η Φύση γενικά, ήταν ελεύθερα-κοινά αγαθά.

Η νομοθεσία του Σόλωνα ανέτρεψε την ασφάλεια που πρόσφερε στο κοινωνικό σύνολο η κοινοκτημοσύνη και άνοιξε το δρόμο του ανταγωνισμού για την απόκτηση πλούτου και εξουσίας που στηρίχτηκε στην ατομική ιδιωτικοποίηση της γης, η οποία βέβαια κάπως ατόνησε κατά τη διάρκεια της Άμεσης Αθηναϊκής Δημοκρατίας, αλλά μετά την ανατροπή της άνοιξε ένας οξύτατος δημόσιος διάλογος μεταξύ του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη. Ο Πλάτωνας, αν και ο ίδιος αριστοκράτης και μεγαλογαιοκτήμονας, υποστήριζε την κοινοκτημοσύνη ως προϋπόθεση της «Ιδανικής Πολιτείας».[18] Αντίθετα, ο μοναρχικός Αριστοτέλης[19] ήταν υπέρμαχος της ατομικής ιδιοκτησίας ως προϋπόθεση της Άριστης Πολιτείας. Έλεγε: «Δεν χρειάζεται η κοινοκτημοσύνη, για την οποία μίλησαν ορισμένοι», εννοώντας κύρια τους λεγόμενους προσωκρατικούς φιλοσόφους, αλλά και το δάσκαλό του τον Πλάτωνα, και προτείνει «την ατομική ιδιοκτησία ως κάτι συμβατό με την ανθρώπινη φύση».[20] Την οποία βέβαια «ανθρώπινη φύση» ο ίδιος δεν θεωρούσε δεδομένη και αναλλοίωτη, αλλά κοινωνικά επίκτητη και προϊόν της συνήθειας.[21] Η αλήθεια είναι ότι δεν υπήρξε και δεν υπάρχει ποτέ και πουθενά μία δεδομένη, σταθερή και αμετάβλητη, καλή ή κακή, ανθρώπινη φύση, αλλά ολόκληρη σειρά από ανθρώπινες φύσεις. «Αυτό συμβαίνει γιατί η λεγόμενη ανθρώπινη φύση είναι ιστορική. Κάθε κοινωνία κατασκευάζει τη δικιά της»,[22] οπότε το πρόβλημα της ανθρώπινης φύσης είναι πρόβλημα καλής ή κακής κοινωνίας, δηλαδή καλής ή κακής εξουσίας, αυτοπροσδιοριζόμενης-αυτεξούσιας κοινωνίας χωρίς ανεξάρτητη εξουσία ή ετεροπροσδιοριζόμενης κοινωνίας από εξουσία Φόβου, καταπίεσης και αλλοτρίωσης.[23]

Αυτές οι αναφορές στον Πλάτωνα και στον Αριστοτέλη είναι ενδεικτικές για τον παραλογισμό της ατομικής ιδιοκτησίας, για τη μεγάλη πληγή που άνοιξε η βίαιη καθιέρωσή της και για τις τραγικές συνέπειες που θα έχει στη μετέπειτα πορεία της ανθρωπότητας, η οποία θα περιδινείται γύρω από ατέλειωτες αιματηρές διαμάχες για την επέκταση του ζωτικού χώρου των κατεχόντων, με σκοπό την αύξηση της ιδιοκτησίας και του πλούτου των λίγων εξουσιαστών, την κατάκτηση ξένων χωρών και την υποδούλωση ολόκληρων λαών.

Αποτέλεσμα εικόνας για athenian democracy

Εκατόν πενήντα χρόνια μετά τον Σόλωνα, οι Ρωμαίοι αντιγράφουν τις «μεταρρυθμίσεις» του και «με το νόμο της Δωδεκαδέλτου που για πρώτη φορά δημοσιεύτηκε το 449 π.Χ. περιέχει τους κανόνες της κληρονομίας, όπως τότε καθιερώθηκαν. Η ιδιοκτησία περνούσε για πρώτη φορά στα παιδιά».[24] Στις συνθήκες του ρωμαϊκού δουλοκτητικού τρόπου παραγωγής και διανομής του κοινωνικού πλούτου, η ατομική ιδιοκτησία έφτασε στα όρια του απόλυτου δικαιώματος όταν η γη περιήλθε στο λεγόμενο dominium, «το υπέρτατο δικαίωμα, το δικαίωμα που δεν είχε άλλο δικαίωμα πιο πάνω από αυτό, το δικαίωμα το οποίο νομιμοποίησε τα άλλα, ενώ το ίδιο δεν είχε ανάγκη νομιμοποίησης»,[25] γιατί ακριβώς το ιδιωτικό dominium πάνω στη γη είχε αποκτηθεί παράνομα και με τη βία. «Ο όρος dominium, δηλαδή η κυριότητα, θεωρείται ότι αποτελεί κατάλοιπο αυτής της συλλογικής ιδιοκτησίας της οικογένειας (domus = οίκος, οικογένεια), που κατέληξε να εννοεί την ιδιοκτησία του αρχηγού του οίκου (dominus). […] Η έννοια της κυριότητας αποσαφηνίζεται πλήρως, ως ιδιωτικό δικαίωμα που παρέχει πλήρη, άμεση και απόλυτη εξουσία επί του πράγματος, καλούμενη dominium ex iure Quiritium».[26]

Αποτέλεσμα εικόνας για Roman democracy

Η άσκηση τοκογλυφίας από την πλευρά των πατρίκιων μεγαλογαιοκτητών προκάλεσε τη γρήγορη και βίαιη απαλλοτρίωση των μικροϊδιοκτητών, που ευνοήθηκε και από τους αλλεπάλληλους τοπικούς εμφύλιους πολέμους και τις εξεγέρσεις ενάντια στην κεντρική αυτοκρατορική εξουσία. Αυτή η διαδικασία αναγκαστικής απαλλοτρίωσης προκάλεσε υπερσυγκέντρωση της ατομικής ιδιοκτησίας και οδήγησε στο σχηματισμό όλο και μεγαλύτερων γαιοκτησιών. Οι μεγάλες γαιοκτησίες, τα λατιφούντια, όμως, για να μπορέσουν να αποφέρουν πλούτο στους ιδιοκτήτες τους, έπρεπε να δώσουν μεγάλες ποσότητες προϊόντων για την αγορά, αλλά γι’ αυτό χρειάζονταν καλλιεργητές με κίνητρα και όχι δούλους, πράγμα που αποτέλεσε και την αιτία της κατάρρευσης της δουλοκτητικής κοινωνίας και το σταδιακό πέρασμα στον φεουδαρχικό τρόπο παραγωγής, στη βάση της ημιδουλείας των δουλοπάροικων.

Αποτέλεσμα εικόνας για Roman democracy

 

Η διαδικασία μετάβασης συνοδεύτηκε από μεγάλες και διαρκείς κοινωνικές εντάσεις, εξαιτίας της προλεταριοποίησης των πληβείων μικροϊδιοκτητών, που ανάγκασαν τη Ρώμη να εκδώσει το 367 π.Χ. τον «αγροτικό νόμο περί μεγίστων ορίων ιδιοκτησίας», που καθιέρωνε πως «κανένας Ρωμαίος πολίτης δεν έχει το δικαίωμα να κατέχει περισσότερα από 500 juggera [περίπου 600 στρέμματα] από την ιδιοκτησία του κράτους (ager publicus)»[27] και παράλληλα προέβλεπε τη διανομή κρατικής γης σε φτωχούς καλλιεργητές, χωρίς ωστόσο αυτή η μεταρρύθμιση να τύχει ποτέ ευρείας εφαρμογής,[28] με αποτέλεσμα τις αλλεπάλληλες αγροτικές εξεγέρσεις που καταστέλλονταν βίαια, ή αναστέλλονταν με υποσχέσεις για αγροτικές μεταρρυθμίσεις, οι οποίες όμως δεν γίνονταν ποτέ, αλλά κι αν γίνονταν, εφαρμόζονταν σε πολύ μικρή κλίμακα και για σύντομο διάστημα.[29] Κάτω από τέτοιες συνθήκες γινόταν όλο και περισσότερο φανερό πως η παλιά τάξη πραγμάτων καταρρέει, αλλά και η νέα τάξη πραγμάτων, για να κυριαρχήσει, έπρεπε στη θέση της παλιάς δουλείας να βάλει μια νέα, πιο αποτελεσματική, μορφή δουλείας για τους απελεύθερους δούλους που έγιναν δουλοπάροικοι. Αυτή η νέα μορφή δουλείας δεν έπρεπε να στηρίζεται στον άδικο νόμο και στην ωμή και φανερή βία, αλλά στην «πίστη» και στην εθελοδουλεία, πράγμα που οι εξουσιαστικοί κύκλοι το πέτυχαν σε συνεργασία με τα διάφορα σκοταδιστικά ιερατεία και τις οργανωμένες και κρατικά αναγνωρισμένες θρησκείες, όπως λ.χ. ο ιουδαιοχριστιανισμός της Ρώμης, που έκτοτε λειτουργούν ως ιδεολογικά στηρίγματα και συνέταιροι της εκάστοτε εξουσίας.

ΠΗΓΗ: http://classlessdemocracy.blogspot.gr/2017/09/normal-0-21-false-false-false-de-x-none.html

Σχετική εικόνα

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ 

[1] Λάμπος Κώστας, Η γέννηση και ο θάνατος της ατομικής ιδιοκτησίας, ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήνα 2017, σελ. 140-152.

[2] Πλουτάρχου, Βίοι Παράλληλοι, Τυπογρ. Α. Κορομηλά και Π. Μαντζαράκη, Αθήνα 1838.

[3] Lewis Henry Morgan, Η αρχαία κοινωνία, σελ. 265 κ.επ. Βλ. επίσης, Φρίντριχ Ένγκελς, Η καταγωγή της οικογένειας, της ατομικής ιδιοκτησίας και του κράτους, σελ 118 κ.επ., καθώς και Χρήστος Γ. Ρήγας, Η Δημοκρατία του Εφιάλτη. Η εξουσία των πολιτών, Έλευσις, Αθήνα 2008, 2η έκδοση, σελ. 18 κ.επ.

[4] «Ως εισηγητής δε της ευεργετικής ταύτης συνενώσεως της χώρας ετιμήθη ο Θησεύς. Δι’ αυτού δε άρχεται η πλήρης ζωή της τρίτης περιόδου της αττικής ιστορίας, ην δυνάμεθα να καλέσωμεν ιωνικήν, επειδή από της φυλής των Ιώνων προήλθεν πάσα πρόοδος και επί τα πρόσω ανάπτυξης του πολιτικού βίου εν Αττική. Διά της εις μίαν πόλιν συγκεντρώσεως του πολιτικού βίου συνετελέσθη εν Αττική πρόοδος, εις ην ουδείς κλάδος της ιωνικής φυλής εν ουδεμία άλλη χώρα προέβη μετά τοιαύτης επιτυχίας. Τότε δε μόνο ότε μετά την ειρήνευσιν της χώρας συνεζεύχθησαν εις εν όλον τα διαφόρου προελεύσεως γένη περί πρωτεύουσαν πόλιν εις ην συνεισέρρεον πάσαι αι ζωτικαί δυνάμεις, τότε μόνον ήρχισεν η αττική ιστορία, εγεννήθη λαός αττικός», Ερνέστος Κούρτιος (Ernst Curtius), Ελληνική Ιστορία, Τύποις Δ. Σακελλαρίου, Αθήνα 1898, τόμος 1, σελ. 446 (υπογράμμιση Κ.Λ.).

[5] Τώρα γιατί γεγονότα με ιστορικές μαρτυρίες θεωρούνται ακόμα μύθοι, ενώ άλλα κατά χιλιάδες χρόνια αρχαιότερα θεωρούνται ιστορικά γεγονότα, αυτό μόνο με τη λογική εκείνων που γράφουν, ξαναγράφουν, παραγράφουν, πλαστογραφούν και υπογράφουν την ιστορία της ανθρωπότητας μπορεί να γίνει κατανοητό, μέχρι να εκλείψουν οι λόγοι τής «κατά παραγγελίαν», των εκάστοτε νικητών, ιστοριογραφίας.

[6] Ο Σόλωνας ήταν ο ίδιος πλούσιος αριστοκράτης και συνεπώς εκφραστής του φόβου της τάξης των δυνατών, που «κλέβουν αριστερά και δεξιά χωρίς σεβασμό σε ιερά ή δημόσια κτήματα», κι αυτό, σε συνδυασμό με το γεγονός πως οι διαμαρτυρίες και οι εξεγέρσεις των μικροκαλλιεργητών, των θυτών και των δούλων θα μπορούσαν να ανατρέψουν την αριστοκρατική τάξη πραγμάτων, μας επιτρέπει μια διαφορετική, από την παραδοσιακή, ανάγνωση της σκοπιμότητας της νομοθεσίας του Σόλωνα, ως «νομοθετική παγίδα» υπέρ των πλουσίων και όχι υπέρ των φτωχών, με την οποία από τότε οι πλούσιοι δανείζουν τους φτωχούς και κάθε φορά που το σύστημα μπουκώνει (οικονομική κρίση το λένε) και η αριστοκρατική τάξη απειλείται, τότε κάποιος βασιλιάς, κάποιος δικτάτορας, ή κάποιος «καλός δανειστής χαρίζει (το λένε και «κούρεμα») τα χρέη», όχι από αγάπη για τους φτωχούς, αλλά για να ξαναπάρει μπροστά το σύστημα της εκμετάλλευσης. Αυτός ήταν βασικά και ο λόγος που ο Σόλωνας ανέλαβε να «συμβιβάσει τους άπληστους δυνατούς, που συνειδητοποίησαν ότι η εξαθλίωση των πολιτών υπονομεύει και την ίδια τους την ύπαρξη, με τους υποδουλωμένους σε αυτούς από τα χρέη συμπολίτες του, προκειμένου να αποφευχθεί η πολιτική ανατροπή. Έτσι οι άπληστοι και δυνατοί αποδέχτηκαν, μεταξύ άλλων, να κάνουν και οικονομικές παραχωρήσεις, αποδεχόμενοι τη ρύθμιση της “σεισάχθειας”, για παραγραφή των χρεών των υποδουλωμένων σε αυτούς συμπολιτών τους και την κατάργηση της πρακτικής της υποθήκης “επί σώμασι”, δηλαδή υποθήκης της φυσικής και πολιτικής ελευθερίας των πολιτών για τη λήψη του χρηματικού δανείου», με αντάλλαγμα την κατάργηση της κοινοκτησίας και την για πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία τόσο κατηγορηματικά κατοχυρωμένη θέσπιση του δικαιώματος κληροδότησης της βίαια αποσπασμένης ατομικής ιδιοκτησίας από την κοινόκτητη γη στον πρωτότοκο γιο του εκάστοτε αρχηγού της οικογένειας, η οποία μέχρι τότε καλλιεργούσε εναλλακτικά διάφορα κομμάτια της κοινόκτητης γης. Βλ. σχετικά και το σχόλιο της Πολυβίας Παραρά, «Μαθήματα Δημοκρατίας από τον Σόλωνα», εφημερίδα Καθημερινή, 20.9.2011.

[7] Φρίντριχ Ένγκελς, Η καταγωγή της οικογένειας, της ατομικής ιδιοκτησίας και του κράτους, σελ. 125.

[8] «Ο νόμος του Σόλωνα για τις διαθήκες τού έδωσε μεγάλη φήμη. Μέχρι τότε δεν επιτρεπόταν να διαθέτει όποιος πέθαινε την περιουσία του σε άλλον, παρά μόνο στους συγγενείς του. Αυτός όμως επέτρεψε να παραχωρεί ο κάθε πολίτης την περιουσία του σε όποιον ήθελε», Ελευθέριος Διαμαντάρας, «Σόλων ο Αθηναίος. Ιστορία, νομοθεσία, κοινωνική δικαιοσύνη, πολίτευμα των Αθηνών», στο http://diamantarasel.blogspot.gr/2008/12/blog-post_6563.html

[9] Το ίδιο περίπου συνέβαινε και στην αρχαία Σπάρτη, όπου η «άρχουσα τάξη των “ομοίων” φέρεται να είχε μοιράσει στα μέλη της την αρχικά κοινόκτητη γη σε ίσα μερίδια, αλλά από ό,τι φαίνεται από μεταγενέστερες αναφορές αυτή η ισότητα στον καταμερισμό της γης ίσχυε μόνο τυπικά, μιας και η γη συγκεντρώθηκε με τον καιρό, μέσω κληρονομιών και προικών, σε λίγους πολίτες επιφέροντας οικονομική ανισότητα και μεταξύ των ομοίων», Βλ. σχετικά, Claude Mossé και Annie Schnapp-Gourbeillon, Επίτομη Ιστορία της Αρχαίας Ελλάδας, 2000-31 π.Χ., Παπαδήμας, Αθήνα 2002, σελ. 380.

[10] «Από τους σπουδαιότερους αστικούς νόμους του Σόλωνα είναι εκείνοι που κανόνιζαν το κληρονομικό και οικογενειακό δίκαιο, καθώς και το εμπράγματο. […] Έτσι επικύρωνε την ατομική ιδιοκτησία και ευκόλυνε το κομμάτιασμα των χωραφιών και των αμπελιών, που ως τότε αποτελούσαν ιδιοκτησία του γένους», Γιάννης Κορδάτος, Μεγάλη ιστορία της Ελλάδας, τόμος 2: 2500-500 π.Χ., Εκδόσεις 20ός αιώνας, Αθήνα 1956, σελ. 395.

[11] Ερνέστος Κούρτιος, Ελληνική Ιστορία, σελ. 488 (υπογράμμιση Κ.Λ.)

[12] Φρίντριχ Ένγκελς, Η καταγωγή της οικογένειας, της ατομικής ιδιοκτησίας και του κράτους, σελ. 125.

[13] «Ο Σόλων, διαβλέποντας τις πληγές και το έκρυθμο της κοινωνίας, κατάφερε να παρέμβει εξομαλύνοντας –κατά το δυνατό βέβαια– τις κοινωνικές αντιπαλότητες, που δε θα μπορούσαν παρά να έχουν ταξικό περιεχόμενο. Από τη μια οι αριστοκράτες γαιοκτήμονες, οι κυρίαρχοι του οικονομικού παιχνιδιού, κι από την άλλοι οι εκτήμοροι, οι φτωχοί ακτήμονες χωρίς ιδιοκτησία που νοίκιαζαν τη γη από τους γαιοκτήμονες δίνοντας το ένα έκτο της ετήσιας σοδειάς τους, αποτελούσαν τα αγεφύρωτα οικονομικά άκρα βάζοντας σε κίνδυνο αυτό που ονομάζουμε ομαλότητα, αφού η ολοφάνερη κοινωνική αναταραχή δεν μπορούσε παρά να είναι τα προεόρτια της εξέγερσης. Όμως το πραγματικό μπαρούτι που θα μπορούσε να τα τινάξει όλα στον αέρα ήταν οι δούλοι που έχασαν την ελευθερία τους λόγω χρεών τα οποία δεν μπορούσαν να ξεπληρώσουν στους πλούσιους γαιοκτήμονες δανειστές τους. Η δυνατότητα δανεισμού με εγγύηση την προσωπική ελευθερία, που ίσχυε ως εκείνη την εποχή, μετέτρεπε πρώην ελεύθερους σε δούλους δημιουργώντας κοινωνική ανισότητα –και οργή– χωρίς προηγούμενο. Μπροστά σ’ αυτή την εύφλεκτη κατάσταση ο Σόλων κατάφερε να πείσει τους αριστοκράτες να αποδεχτούν τις ριζοσπαστικές του τομές προκειμένου να αποφευχθούν τα χειρότερα. […] Προκειμένου λοιπόν να πείσει τους αριστοκράτες να τα δεχτούν δε θα μπορούσε παρά να προβεί και στα απαραίτητα ανταλλάγματα. Πέρα από το μεγάλο δέλεαρ της κοινωνικής ομαλότητας που θα απέκλειε την περίπτωση της κοινωνικής εξέγερσης –φαινόμενο άκρως επικίνδυνο γι’ αυτούς που κατέχουν την οικονομική ισχύ– και αποφεύγοντας τον αναδασμό της γης που απαιτούσαν οι πιο ριζοσπαστικές ομάδες, όρισε ως κύριο παράγοντα για τη συμμετοχή στη διακυβέρνηση την ατομική περιουσία του καθενός, αποκλείοντας μ’ αυτό τον τρόπο τους φτωχούς από την εξουσία», Θανάσης Μπαντές, «Ο Αριστοτέλης και η νομοθεσία του Σόλωνα», στο http://eranistis.net/wordpress/2015/01/17/

[14] «Καθοριστικό κριτήριο για την απόκτηση της ιδιότητας του πολίτη ήταν η κατοχή γης και ακινήτων. Η έγγεια ιδιοκτησία ήταν αποκλειστικό προνόμιο των ελεύθερων πολιτών, άμεσα συνδεδεμένο με την ιδιότητα του πολίτη», Ανδρέας Μήλιος, Νίκος Μπιργάλιας, Ελένη Παπαευθυμίου, Αγγελική Πετροπούλου, Δημόσιος και ιδιωτικός βίος στην Ελλάδα I: Από την αρχαιότητα έως και τα μεταβυζαντινά χρόνια, τόμος 1: Δημόσιος και ιδιωτικός βίος στην αρχαία Ελλάδα, Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο, Πάτρα 2002, σελ. 61.

[15] Ο Κλεισθένης (565-492 π.χ.) υπήρξε Αθηναίος πολιτικός του 6ου αι. π.χ. Το 508-507 έθεσε τις βάσεις για τη δημοκρατική μεταρρύθμιση της Αθήνας. Χώρισε την Αττική σε τρεις περιοχές: στο άστυ (που περιελάμβανε την Αθήνα, τον Πειραιά και το Φάληρο), στα παράλια και στα Μεσόγεια, και τον πληθυσμό σε 10 φυλές, με τρόπο ώστε σε κάθε φυλή να ανήκουν πολίτες και από τις τρεις περιοχές. Η σημαντικότερη όμως μεταρρύθμιση ήταν ότι με τη νέα ενοποιητική κοινωνική δομή μετακίνησε όλη την εξουσία στην Εκκλησία του Δήμου, όπου συμμετείχαν όλοι οι πολίτες και από κοινού έπαιρναν όλες τις αποφάσεις.

[16] Βλ. αναλυτικά, Χρήστος Γ. Ρήγας, Η Δημοκρατία του Εφιάλτη. Η εξουσία των πολιτών.

[17] Ο Περικλής (495-429 π.χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας πολιτικός, ρήτορας και στρατηγός του 5ου αιώνα π.χ., γνωστού και ως «Χρυσού Αιώνα». Υπήρξε προστάτης των τεχνών, της λογοτεχνίας, των επιστημών, της δημοκρατίας και της ελευθερίας του λόγου, αξίες που αποτέλεσαν τις βάσεις του Δυτικού Πολιτισμού. Βλ. σχετικά: Ντόναλντ Κέιγκαν, Περικλής ο Αθηναίος και η γέννηση της δημοκρατίας, Ωκεανίδα, Αθήνα 2005.

[18] «Σε μια Πολιτεία που μέλλει να κυβερνιέται άριστα θα είναι κοινές οι κατοικίες […] και κανένας δεν πρέπει να έχει οποιαδήποτε ατομική περιουσία», Πλάτων, Πολιτεία, Δαίδαλος (Ι. Ζαχαρόπουλος), Αθήνα χ.χ., τόμος 2, Βιβλίο Η, σελ. 571. «Δεν πρέπει να έχουν ούτε ιδιαίτερες κατοικίες, ούτε χωράφια, ούτε κανένα ιδιαίτερο κτήμα, […] αφού το συμφέρον του ενός δεν είναι διαφορετικό από του άλλου. […] Τότε θα πάνε στο καλό και οι δίκες και οι καταγγελίες μεταξύ τους, αφού τίποτα κανείς ιδιαίτερο δεν θα έχει παρά το σώμα του κι όλα τα άλλα κοινά και το αποτέλεσμα θα είναι να λείψουν αναμεταξύ τους οι διχόνοιες, όσες τουλάχιστον προέρχονται από κτηματικές διαφορές», Πλάτων, ό.π., Βιβλίο Ε, σελ. 377.

[19] «Η συμπάθεια του Αριστοτέλη προς τη βασιλεία μπορεί να εξηγηθεί αν ληφθούν υπ’ όψιν ορισμένα στοιχεία από τη ζωή του. Είναι γνωστές οι σχέσεις του με τη μακεδονική αυλή: ο πατέρας του ήταν γιατρός του βασιλιά Αμύντα Γ΄, πατέρα του Φιλίππου Β΄, ο ίδιος μεγάλωσε στη μακεδονική αυλή, υπήρξε δάσκαλος του Αλεξάνδρου και προσωπικός φίλος του Αντιπάτρου, του αντιβασιλιά και αρχιστρατήγου Μακεδονίας και Ελλάδας, οριστικού ενταφιαστή της Αθηναϊκής Δημοκρατίας (322 π.Χ.). Η ευνοϊκή στάση του Σταγειρίτη στο θέμα της βασιλείας πρέπει, κατά τον Διογένη τον Λαέρτιο, να του εξασφάλισε και τη γενναιόδωρη χρηματοδότηση εκ μέρους του Αλεξάνδρου και του Αντιπάτρου για την ίδρυση και τη λειτουργία του Λυκείου». Γιώργος Οικονόμου, Η Αριστοτελική Πολιτεία, Παπαζήσης, Αθήνα 2008, σ. 41-42.

[20] Αριστοτέλης, Πολιτικά, Βιβλία 2, 7 και 8, Ζήτρος, Θεσσαλονίκη 2009, σελ.167 και 319.

[21] «Αι διανοητικαί αρεταί διδάσκονται, ενώ αι ηθικαί γεννώνται εκ της συνηθείας. […] Επομένως ούτε εκ φύσεως ούτε παρά φύσιν γεννώνται εντός μας αι αρεταί, αλλά ναι μεν εγίναμεν εκ φύσεως επιδεκτικοί δι’ αυτάς, τελειοποιούμεθα όμως με την συνήθειαν», η οποία βέβαια είναι διαφορετική από κοινωνία σε κοινωνία. Αριστοτέλους, Ηθικά Νικομάχεια, Βιβλιοθήκη Φέξη, Αθήνα χ.χ. (η υπογράμμιση στο πρωτότυπο).

[22] Fredric Jameson, Πολιτική της Ουτοπίας, στο New Left Review (ελληνική έκδοση), Επιλογή από τα άρθρα των δύο τελευταίων ετών, Άγρα, Αθήνα 2006, σελ.15.

[23] «Είναι αμφίβολο αν η έννοια της “ανθρώπινης φύσης” σημαίνει πράγματι κάτι, αφού η συνείδηση, η συμπεριφορά, οι συνήθειες και αξίες των ανθρώπων παρουσιάζουν τεράστια ποικιλία και επηρεάζονται από την ιστορία και τον πολιτισμό που αναπτύσσεται σε κάθε δεδομένη κοινωνία. […] Εκείνο που πολλοί θεωρούν ως ανθρώπινη φύση είναι στην πραγματικότητα ένα σύνολο θεωρήσεων και προκαταλήψεων που απορρέουν από την κουλτούρα μιας συγκεκριμένης κοινωνίας. […] Η ιδέα ότι η ανθρώπινη φύση μένει αμετάβλητη σαν απολίθωμα, είναι απλά ένας άλλος τρόπος με τον οποίο οι υποστηρικτές του παρόντος συστήματος προσπαθούν να πείσουν ότι και η κοινωνία μένει αμετάβλητη. […] Η ανθρωπολογία και η ιστορία προσφέρουν επιχειρήματα σε όσους επιθυμούν να αλλάξουν αυτοί οι θεσμοί. Είναι ευαπόδεικτο ότι πολλά από τα εμπόδια στην αλλαγή που έχουν αποδοθεί στην ανθρώπινη φύση οφείλονται στην πραγματικότητα στην αδράνεια των θεσμών και την εκούσια επιθυμία των ισχυρών τάξεων να διατηρήσουν το υπάρχον καθεστώς», Harry Magdoff και Fred Magdoff, «Προσεγγίζοντας το σοσιαλισμό», στο John-Bellamy Foster, Σοσιαλισμός για τον 21ο αιώνα, The Monthly Review Imprint, Αθήνα 2006, σελ. 30-31.

[24] Lewis Henry Morgan, Η αρχαία κοινωνία, σελ. 539.

[25] Charles Eisenstein, Sacred Economics.

[26] Αθηνά Δημοπούλου-Πηλιούνη, Σημειώσεις Ρωμαϊκού Δικαίου. Δίκαιο των Πραγμάτων, Αθήνα 2003, σελ. 13-14.

[27] Αναφέρεται στο Καρλ Μαρξ, Προκαπιταλιστικοί οικονομικοί σχηματισμοί, σελ. 171 και 208, σημ. 24.

[28] Ιωάννης Κ. Παπαστάθης, Προστασία ατόμων με ειδικές ανάγκες, Διδακτορική Διατριβή στη Σχολή Νομικών και Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ, σελ. 26. Βλ. επίσης, Γιάννης Κατσικοβόρδος, «Αγροτικό ζήτημα και Αγροτικοί Σύλλογοι Καρδίτσας», Καρδιτσιώτικα Χρονικά, τόμος 6, 2003, σελ. 194.

[29] Χαρακτηριστική περίπτωση αποτελούν οι περιπετειώδεις προσπάθειες των αδελφών Γράκχων (Τιβέριου και Γάιου) να επιβάλουν μεταξύ 134-119 π.χ. με τους γνωστούς νόμους (Lex Sempronia Ι, Lex Sempronia ΙΙ, Lex Frumentaria και Lex Judiciaria), στη Σύγκλητο των πατρικίων μια ευνοϊκή για τους φτωχούς αγροτική μεταρρύθμιση, πράγμα που και οι δυο το πλήρωσαν με τη ζωή τους.

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΤΟΥ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟΥ!

The End of the Oil Age

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΤΟΥ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟΥ!

Τέλος της Εποχής Πετρελαίου: Όχι αν, αλλά πότε. Ευτυχώς σύντομα!

 

Αποτέλεσμα εικόνας για The end of Oil age

Αποτέλεσμα εικόνας για The end of Oil age electric cars TESLA«η λίθινη εποχή δεν τελείωσε λόγω της έλλειψης λίθων και η εποχή του πετρελαίου θα τελειώσει, αλλά όχι λόγω της έλλειψης πετρελαίου».

Σεΐχης Ζακί Γιαμανί, πρώην υπουργός Πετρελαίου της Σαουδικής Αραβίας κι εμπνευστής του πετρελαϊκούς εμπάργκο του ΟΠΕΚ το 1973

Αποτέλεσμα εικόνας για The end of Oil age

 

Μια επανάσταση στις μεταφορές βρίσκεται σε εξέλιξη, η οποία θα μπορούσε να αλλάξει εντελώς την αγορά πετρελαίου τις ερχόμενες δεκαετίες, αναφέρει άρθρο που έχει αναρτηθεί στην ιστοσελίδα του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (IMFBlog), με τίτλο: «Τέλος της εποχής πετρελαίου: Όχι αν, αλλά πότε».

«Όταν οι τιμές του πετρελαίου μειώθηκαν ξαφνικά στο μισό από τα 100 δολάρια και πλέον το βαρέλι το 2014, η μελέτη μας στο ΔΝΤ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι παράγοντες από την πλευρά της προσφοράς, όπως η εμφάνιση του σχιστολιθικού (πετρελαίου) και νέων τεχνολογιών θα αποτελούσαν μία βασική δύναμη που θα διατηρούσε τις τιμές του πετρελαίου «χαμηλότερα για μεγαλύτερο διάστημα’», αναφέρουν οι συντάκτες του άρθρου, προσθέτοντας: «Οι πιο πρόσφατες μελέτες δείχνουν ότι άλλες νέες τεχνολογίες, όπως η διάδοση των ηλεκτρικών αυτοκινήτων και της παραγωγής ηλιακής ενέργειας, θα μπορούσαν να επηρεάσουν πιο έντονα την αγορά πετρελαίου και τη μακροπρόθεσμη ζήτησή του. Όπως είχε πει ο πρώην υπουργός Πετρελαίου της Σαουδικής Αραβίας σεΐχης Ζακί Γιαμανί «η λίθινη εποχή δεν τελείωσε λόγω της έλλειψης λίθων και η εποχή του πετρελαίου θα τελειώσει, αλλά όχι λόγω της έλλειψης πετρελαίου».

Αποτέλεσμα εικόνας για The end of Oil age

Πριν από εκατό χρόνια, σχεδόν το 80% της κατανάλωσης ενέργειας στις ΗΠΑ αντιστοιχούσε στον άνθρακα. Μέσα σε 20 χρόνια, το ποσοστό αυτό μειώθηκε στο μισό και σε 40 χρόνια στο ένα πέμπτο, καθώς το πετρέλαιο εκτόπισε τον άνθρακα ως η βασική πηγή ενέργειας στον κόσμο.

Αυτό συνέβη, παρά το γεγονός ότι ο άνθρακας ήταν φθηνότερος από το πετρέλαιο, επειδή δεν υπήρχε πραγματική εναλλακτική επιλογή για την κίνηση των οχημάτων. Σήμερα, στα αυτοκίνητα αντιστοιχεί περίπου το 45% της κατανάλωσης πετρελαίου στον κόσμο.

Με την αύξηση των ηλεκτρικών αυτοκινήτων και της ανανεώσιμης ενέργειας, ο κόσμος βρίσκεται πιθανόν στο μεταίχμιο μίας επανάστασης στην τεχνολογία των μεταφορών και της ενέργειας, η οποία θα μπορούσε να αλλάξει την αγορά πετρελαίου, όπως είχε αλλάξει την αγορά άνθρακα πριν από εκατό χρόνια. Όπως ο άνθρακας, το πετρέλαιο μπορεί να δει το μερίδιό του στη ζήτηση ενέργειας να βυθίζεται τις επόμενες δεκαετίες.

Σχετική εικόνα

Το 1917, όταν η Ford πούλησε για πρώτη φορά αυτοκίνητο μαζικής παραγωγής και σε προσιτή τιμή, ήταν σημείο καμπής. Τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα είναι πιθανόν να σημάνουν ένα αντίστοιχο σημείο καμπής: αρκετές εταιρείες αρχίζουν να προσφέρουν μοντέλα έναντι περίπου 35.000 δολαρίων, όσο περίπου είναι η μέση τιμή ενός νέου αυτοκινήτου στις ΗΠΑ σήμερα.

Με το πολύ χαμηλότερο κόστος συντήρησης και τροφοδοσίας τους, είναι δύσκολο να αρνηθεί κανείς ότι τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα θα αντικαταστήσουν έναν μεγάλο αριθμό αυτοκινήτων στο όχι πολύ μακρινό μέλλον.

«Το ερώτημα δεν είναι πιθανόν τόσο το “αν” όσο το “πότε”», σημειώνουν οι συντάκτες του άρθρου. Οι ίδιοι εκτιμούν ότι τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα μπορεί το 2040 να αντιστοιχούν στο 90% του συνολικού στόλου των αυτοκινήτων στις αναπτυγμένες οικονομίες και σε πάνω από το 50% στις αναδυόμενες οικονομίες.

Αποτέλεσμα εικόνας για The end of Oil age electric cars

Τα στελέχη του ΔΝΤ θέτουν το ερώτημα αν η αύξηση της ζήτησης για τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα δώσει ώθηση στην αγορά πετρελαίου για τη λειτουργία των εργοστασίων παραγωγής ρεύματος. «Όχι. Το ποσοστό του πετρελαίου στην αγορά ηλεκτρικής ενέργειας και θέρμανσης είναι ήδη χαμηλότερο από το 20% παγκοσμίως, και θα μπορούσε να μειωθεί περαιτέρω, λόγω της επέκτασης μίας άλλης νέας τεχνολογίας: της ανανεώσιμης ενέργειας», είναι η απάντησή τους.

Στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας σημειώθηκε επίσης μία επαναστατική εξέλιξη την περασμένη δεκαετία. Το κόστος παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος από ηλιακή ενέργεια έχει μειωθεί κατά 80% από το 2008 και από την αιολική ενέργεια κατά 60%. Η μη επιδοτούμενη ηλιακή και αιολική ενέργεια, που είναι ήδη ανταγωνιστικές σε 30 χώρες, προβλέπεται από το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ ότι θα γίνει φθηνότερη από τον άνθρακα και το φυσικό αέριο σε περισσότερο από το 60% του κόσμου τα επόμενα λίγα χρόνια.

Αν οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα επεκταθούν τόσο γρήγορα, όσο προβλέπεται, τα επόμενα 20 χρόνια, θα μειώσουν πολύ τη ζήτηση πετρελαίου. «Και αν οι ανησυχίες για την κλιματική αλλαγή ενταθούν, η αλλαγή της παγκόσμιας αγοράς πετρελαίου θα μπορούσε να είναι ταχύτερη», σημειώνουν οι συντάκτες του άρθρου.

Αποτέλεσμα εικόνας για The end of Oil age electric cars TESLA

«Με τις προοπτικές αυτές, δεν αποτελεί έκπληξη ότι οι παραγωγοί πετρελαίου και οι αυτοκινητοβιομηχανίες ετοιμάζονται για το τέλος της εποχής του πετρελαίου», αναφέρουν, προσθέτοντας: «πολλές αυτοκινητοβιομηχανίες επενδύουν πολύ σε τεχνολογίες ηλεκτρικών οχημάτων – παράδειγμα η πρόσφατη ανακοίνωση της Volvo ότι όλα τα μοντέλα της θα έχουν ηλεκτρικούς κινητήρες έως το 2019. Αντίστοιχα, πολλές πετρελαιοεξαγωγικές χώρες, που βασίζονται στα έσοδα από το πετρέλαιο για τη χρηματοδότηση κρατικών προγραμμάτων και τη δημιουργία θέσεων εργασίας, έχουν σοφά αρχίσει μεγάλης κλίμακας κινήσεις διαφοροποίησης για να προετοιμάσουν τις οικονομίες τους για το φθηνότερο πετρέλαιο».

Αποτέλεσμα εικόνας για The end of Oil age

Ο ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΡΩΤΟΓΟΝΗ ΜΟΡΦΗ ΖΩΗΣ; Καρκινικοί Όγκοι ως Μετάζωα

Ο Καρκίνος ως Βιολογικός Αταβισμός

Ο ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΡΩΤΟΓΟΝΗ ΜΟΡΦΗ ΖΩΗΣ;

Ένα Αρχαιο «Πρόγραμμα Επιβίωσης» των κυττάρων μας;

Αποτέλεσμα εικόνας για Paul Davies Metazoa

Καρκινικοί Όγκοι ως Μετάζωα 1.0: αγγίζοντας αρχαία προγονικά γονίδια

Μια νέα επιστημονική θεωρία ανατρέπει τα πάντα όσα ξέρουμε για τον Καρκίνο προτείνοντας μια εντελώς νέα προσέγγιση και θεραπεία

 

 

«Θεωρία Μεταλλάξεων»  και Εσωτερικός Δαρβινισμός»

Ο καθηγητής του Πανεπιστημίου της Αριζόνα Paul Davies έχει μια άποψη για το τι συμβαίνει με την έρευνα σχετικά τον καρκίνο: πάρα πολλά μετρητά και πολύ λίγη προοπτική. Παρά τα δισεκατομμύρια δολάρια που επενδύθηκαν στην καταπολέμηση αυτής της ασθένειας, έχει παραμείνει ένας ανυποχώρητος εχθρός.

Για τον τελευταίο μισό αιώνα, η «Θεωρία Μεταλλάξεων» έδωσε την επικρατούσα εξήγηση για την αιτία του καρκίνου. Σύμφωνα με αυτή την θεωρία, συσσωρευμένες μεταλλάξεις στο εσωτερικό των κυττάρων, αλλοιώνουν το DNA τους οδηγώντας ορισμένα από αυτά να «τρελαθούν» με αποτέλεσμα την παρανοϊκή και βίαιη συμπεριφορά τους σε βάρος των υπολοίπων υγιών. Σύμφωνα και πάλι με την άποψη αυτή, αυτά τα «τρελαμένα» κύτταρα αναπαράγονται διαρκώς δημιουργώντας έτσι έναν όγκο που εξαπλώνεται προς όλες τις κατευθύνσεις, προσομοιώνοντας έτσι – θα μπορούσαμε να πούμε – τα χαρακτηριστικά μιας μολυσματικής διαδικασίας μέσα σε έναν ξενιστή, μέχρι το σημείο που ο όγκος αυτός φτάσει να παρεμποδίζει ουσιώδεις βιολογικές διεργασίες, με αποτέλεσμα το θάνατο.

Σύμφωνα με τη θεωρία αυτή, η οποία έχει επηρεαστεί σε μεγάλο βαθμό από τη δαρβινική θεωρία της εξέλιξης και μερικές φορές ονομάζεται «Εσωτερικός Δαρβινισμός», η διαδικασία που οδηγεί την εξέλιξη των υγιών κυττάρων σε καρκινικά είναι μια διαδικασία πολύ παρόμοια με τη φυσική επιλογή, δηλαδή τυχαίες μεταλλάξεις επωφελείς για την επιβίωση και την αναπαραγωγή των καρκινικών κυττάρων σε έναν όγκο επιλέγονται φυσικά και συντηρούνται οδηγώντας τα προς την κακοήθεια. Οι εν λόγω βλάβες του DNA μπορούν να συμβούν είτε μέσω ελαττωματικών αλληλουχιών που κληρονομήθηκαν από τους γονείς («κακά γονίδια» στην οικογένεια) ή έκθεση σε μεταλλαξογόνους παράγοντες του περιβάλλοντος π.χ. χημικές ουσίες που βλάπτουν το DNA (π.χ. καπνός) ή ακτινοβολία.

Ωστόσο μια νέα θεωρία, των τελευταίων ετών, προτάθηκε από έναν επιστήμονα του Arizona State University, τον Paul Davies, και από ακόμα άλλον ένα, τον Charles Lineweaver του Εθνικού Πανεπιστημίου της Αυστραλίας. Η θεωρία αυτή ρίχνει άλλο φως στην αληθινή φύση του καρκίνου.

Αποτέλεσμα εικόνας για Paul Davies Metazoa

Μια νέα θεωρία για τον καρκίνο – Η αταβιστική θεωρία

Όπως αναφέρει σε εκτενές δημοσίευμά του το Newsweek, οι επιστήμονες αυτοί θεωρούν ότι ο καρκίνος είναι μια επιστροφή σε προηγούμενη εποχή στην εξέλιξη, πριν εμφανιστούν σύνθετοι οργανισμοί. Όταν ένα άτομο αναπτύσσει καρκίνο, τα κύτταρά του υποχωρούν από το σημερινό εξελιγμένο και περίπλοκο status τους στο επίπεδο των μονοκύτταρων που κυριάρχησε πριν από ένα δισεκατομμύριο χρόνια. Πρόκειται για την επανεμφάνιση ενός εξαφανισμένου γενετικού χαρακτήρα, ο οποίος υπήρχε σε κάποιο προγονικό εξελικτικό στάδιο αλλά όχι στους γονείς ή στους χρονικά κοντινούς συγγενείς ενός ατόμου.

Σύμφωνα με τον Davies: Ο καρκίνος δεν είναι μια τυχαία ομάδα εγωιστικών κυττάρων που συμπεριφέρεται άσχημα, αλλά μια εξαιρετικά αποτελεσματική προ-προγραμματισμένη αντίδραση στο στρες, διαμορφωμένη μέσα από μια μακρά περίοδο εξέλιξης.

Στην πρωτοποριακή εργασία τους, με τίτλο «Καρκινικοί Όγκοι ως Μετάζωα 1.0: αγγίζοντας αρχαία προγονικά γονίδια», οι Davies και Lineweaver προτείνουν ότι ο καρκίνος είναι μια εξελικτική επαναφορά στο παρελθόν, που αντλείται από μια γενετική «εργαλειοθήκη» τουλάχιστον ενός δισεκατομμυρίου ετών, και η οποία εξακολουθεί να βρίσκεται θαμμένη – συνήθως αδρανής – βαθιά μέσα στο γονιδίωμα των κυττάρων μας. Ο Davies αποκαλεί αυτό το υπόγειο γενετικό στρώμα Μετάζωα (metazoa) 1.0. Το στρώμα αυτό διεργασίες και προγράμματα που κάποτε ήταν απαραίτητα για τους αρχαίους προγόνους των κυττάρων μας και τις πρώτες πρωτο-κοινοτητές τους για να επιβιώσουν σε ένα ριζικά διαφορετικό περιβάλλον από το σημερινό.

Για παράδειγμα, 1 δισεκατομμύριο χρόνια πριν το ατμοσφαιρικό οξυγόνο ήταν εξαιρετικά χαμηλό, δεδομένου ότι η φωτοσύνθεση δεν είχε ακόμη εξελιχθεί για να παράξει επαρκείς ποσότητες. Αυτό σημαίνει ότι η κυτταρική ζωή εκείνη τη στιγμή θα έπρεπε να μάθει να ευδοκιμεί σε ένα περιβάλλον με χαμηλό ή και καθόλου οξυγόνο, το οποίο είναι ακριβώς αυτό που κάνουν τα καρκινικά κύτταρα, χρησιμοποιώντας αερόβια γλυκόλυση για την παραγωγή ενέργειας αντί της οξειδωτικής φωσφορυλίωσης.

Αποτέλεσμα εικόνας για Paul Davies Metazoa

Οι Davies και Lineweaver συνοψίζουν την άποψή τους ως εξής:

Τα γονίδια της κυτταρικής συνεργασίας που εξελίχθηκαν με τους πολυκύτταρους οργανισμούς περίπου ένα δισεκατομμύριο χρόνια πριν, είναι τα ίδια γονίδια που σε περίπτωση δυσλειτουργίας προκαλούν καρκίνο. Υποθέτουμε λοιπόν ότι ο καρκίνος είναι μια αταβιστική κατάσταση που εμφανίζεται όταν μια γενετική ή επιγενετική δυσλειτουργία ξεκλειδώνει μια αρχαία «εργαλειοθήκη» από προϋπάρχουσες προσαρμογές, εγκαθιδρύοντας την κυριαρχία ενός προγενέστερου στρώματος γονιδίων που κάποτε ήλεγχαν αραιές κυτταρικές αποικίες μόνο μερικώς-διαφοροποιημένων κυττάρων, παρόμοιες με τους καρκινικούς όγκους. Η ύπαρξη μιας τέτοιας εργαλειοθήκης σημαίνει ότι η πρόοδος του νεοπλάσματος [καρκίνου] μέσα στον οργανισμό διαφέρει ουσιαστικά από την κανονική δαρβινική θεωρία της εξέλιξης.

Έτσι, αντί να βλέπουμε το κυρίαρχο γνώρισμα του καρκίνου, δηλαδή, τον αδιάκοπο πολλαπλασιασμό, ως ένα σύγχρονο χαρακτηριστικό που προκύπτει από τυχαίες μεταλλάξεις, θα μπορούσε να θεωρηθεί ως η εξ’ ορισμού κατάσταση του κυττάρου, διαμορφωμένη ένα δισεκατομμύριο χρόνια πριν, όταν η επιβίωση ήταν η πρώτη προτεραιότητα. Σημειώνεται ότι αυτή η προγονική συνάθροιση των κυττάρων δεν είχε την υψηλή διαφοροποίηση του τύπου των κυττάρων και την εξειδίκευση του ιστού που βλέπουμε στα ανώτερα ζώα, δηλαδή το δέρμα, τα μαλλιά, τα νύχια, κλπ., με τα οποία θα μπορούσαν να προστατευθούν από το περιβάλλον.

Εάν ο καρκίνος είναι ένα αρχαίο πρόγραμμα επιβίωσης, αυτό δεν σημαίνει ότι η «Θεωρία των Μεταλλάξεων» δεν εξακολουθεί να έχει κάποια αλήθεια. Γενετικές βλάβες και μεταλλάξεις όντως συμβάλλουν στον καρκίνο, αλλά αντί να βλέπουμε τις μεταλλάξεις αυτές ως αιτίες του πολύπλοκου συνόλου των συμπεριφορών που σχετίζονται με τον καρκίνο, τις αναγνωρίζουμε ως μηχανισμούς που αποκαλύπτουν ένα ήδη υπάρχον σύνολο γενετικών οδηγιών [αταβισμός]. Για παράδειγμα, υπάρχουν πάνω από 100 ογκογονίδια μέσα στο DNA μας και τα ίδια απαντώνται σε ένα ευρύ φάσμα διαφορετικών ειδών, συμπεριλαμβανομένης της μύγα των φρούτων, που δείχνει πόσο αρχαία (τουλάχιστον 600 εκατομμύρια χρόνια πριν) και καθολικά είναι.

Σχετική εικόνα

ΑΤΑΒΙΣΤΙΚΗ ΟΓΚΟΛΟΓΙΑ

Αλλά ενώ μερικοί ερευνητές βρίσκουν ενδιαφέρουσα τη θεωρία ότι ο καρκίνος είναι μια εξελικτική ανατροπή, ένας αταβισμός, όπου τα κύτταρα μας επανέρχονται φυσικά σε μια πρωτόγονη κατάσταση παρόμοια με τα φύκια ή τα βακτηρίδια, πολλοί περισσότεροι πιστεύουν ότι είναι ανόητη. Αυτή η θεωρία υποδηλώνει ότι τα κύτταρα μας επανέρχονται φυσικά σε μια πρωτόγονη κατάσταση παρόμοια με τα φύκια ή τα βακτηρίδια. Ωστόσο, σταδιακά, προκύπτουν αποδείξεις ότι ο Davies μπορεί να έχει δίκιο. Αν όμως ο καρκίνος είναι πραγματικά μια ασθένεια στην οποία τα κύτταρα μας ενεργούν σαν τους μονοκύτταρους προγόνους τους – τότε η σημερινή προσέγγιση στη θεραπεία μπορεί να είναι λάθος.

Ο Davies δεν είχε εξετάσει ποτέ το ενδεχόμενο να ερευνήσει τον καρκίνο όταν έλαβε την κλήση από τη βιολόγο Άννα Μπάρκερ το 2007. Την εποχή εκείνη η Barker ήταν αναπληρωτής διευθυντής του Εθνικού Ινστιτούτου Καρκίνου και παρουσίασε στον Davies μια νέα πρωτοβουλία που επιδιώκει να φέρει γνώση και ιδέες από φυσικές επιστήμες -χημεία, γεωλογία, φυσική και παρόμοια – στην έρευνα για τον καρκίνο. Το δίκτυο που χρηματοδοτήθηκε από το NCI, το οποίο ξεκίνησε το 2009 και περιλάμβανε 12 ιδρύματα, ήταν μια ευκαιρία για να ανταλλάξουν και να επεκτείνουν ασυνήθιστες γνώσεις σχετικά με την ασθένεια. Ο Davies ξεκίνησε με δύο απλές ερωτήσεις:

Αποτέλεσμα εικόνας για Paul Davies Metazoa

Τι είναι ο καρκίνος και γιατί υπάρχει;

Παρά τις δεκαετίες έρευνας και πάνω από ένα εκατομμύριο επιστημονικές εργασίες σχετικά με την παράξενη, ανεξέλεγκτη κυτταρική ανάπτυξη που ονομάζουμε καρκίνο, κανείς δεν έχει ξεπεράσει ποτέ αυτά τα θεμελιώδη ερωτήματα.

Για τον Davies, η πρώτη ένδειξη για την προέλευση του καρκίνου ήταν το γεγονός ότι είναι κοινός σε όλη την πολυκύτταρη ζωή, δηλαδή, κάθε οργανισμό που αποτελείται από περισσότερα κύτταρα και όχι από ένα μόνο κύτταρο, όπως τα βακτήρια. Το γεγονός ότι η ασθένεια εμφανίζεται σε τόσα είδη δείχνει ότι πρέπει να εξελίχθηκε πολύ πριν υπάρξουν οι άνθρωποι. «Ο καρκίνος», λέει ο Davies, «είναι πολύ βαθιά ενσωματωμένος στην πολυκυτταρική ζωή».

Ο καρκίνος υπήρχε από την απαρχή της πολυκυτταρικής ζωής

Το 2014, για παράδειγμα, μια γερμανική ερευνητική ομάδα με επικεφαλής τον Thomas Bosch, εξελικτικό βιολόγο στο Πανεπιστήμιο Kiel, ανακάλυψε τον καρκίνο σε έναν από τους πρώτους οργανισμούς που εξελίσσονται από μονοκύτταρα πρωτόγονα είδη. «Ο καρκίνος είναι τόσο παλαιός όσο η πολυκυτταρική ζωή στη Γη», είπε τότε ο Bosch.

Ασθένεια δισεκατομμυρίων ετών 

Οι όγκοι, λέει ο Davies, δρουν σαν μονοκύτταροι οργανισμοί. Σε αντίθεση με τα κύτταρα θηλαστικών, για παράδειγμα, τα καρκινικά κύτταρα δεν προγραμματίζονται να πεθαίνουν, καθιστώντάς τα αθάνατα. Επίσης, οι όγκοι μπορούν να επιβιώσουν με πολύ λίγο οξυγόνο. Ο Davies και η ομάδα του, η οποία περιλαμβάνει τον αυστραλιανό αστροβιολόγο Charles Lineweaver και τον Kimberly Bussey, ειδικό βιοϊατρικής στην ASU, υποστηρίζει την ιδέα ότι ο καρκίνος προέκυψε πριν από 1 δισεκατομμύριο έως 1 δις δισεκατομμύριο χρόνια, όταν η ποσότητα οξυγόνου στην ατμόσφαιρα ήταν εξαιρετικά χαμηλή.

Οι όγκοι επίσης μεταβολίζονται διαφορετικά από τα φυσιολογικά κύτταρα. Με άλλα λόγια, τα καρκινικά κύτταρα ζυμώνουν και οι επιστήμονες δεν ξέρουν γιατί. Το φαινόμενο αυτό είναι γνωστό ως το φαινόμενο Warburg, το οποίο ονομάστηκε έτσι από τον Ότο Βάρμπουργκ, γερμανό βιοχημικό που κέρδισε το βραβείο Νόμπελ το 1931 για τις ανακαλύψεις του για το οξυγόνο και το μεταβολισμό. Για τον Davies, ο περίεργος τρόπος μεταβολισμού των όγκων μιλά επίσης για το αρχαίο παρελθόν του καρκίνου: Συμπεριφέρονται σαν να μην υπάρχει οξυγόνο.

Ο David Goode, βιολόγος καρκίνου στο Κέντρο Καρκίνου Peter MacCallum στην Αυστραλία, και συνεργάτες του, διαπίστωσαν ότι τα γονίδια που υπάρχουν σε μονοκύτταρους οργανισμούς κυριαρχούν στα γονιδιώματα αρκετών τύπων καρκίνου. Αν ο καρκίνος είναι μια αναστροφή από τη σημερινή στην προηγούμενη μορφή ζωής, τι προκαλεί τον μετασχηματισμό; Ο Davies πιστεύει ότι η παλινδρόμηση ξεκινά όταν το σώμα έχει καταστραφεί ή ατονήσει. Χρησιμοποιεί την αναλογία ενός υπολογιστή που υποφέρει από δυσλειτουργία υλικού και κάνει εκκίνηση σε ασφαλή λειτουργία. Ο καρκίνος, λέει ο Davies, «είναι ένας μηχανισμός άμυνας που έχει πολύ αρχαίες ρίζες». Η μετάβαση των καρκινικών κυττάρων από το μετάζωο (ζώο) στο πρωτόζωο (μονοκύτταρο οργανισμό) δεν είναι «απλά τυχαίο αποτέλεσμα τυχαίων αλλαγών». Μάλλον, η ανάγκη επιβίωσης οδηγεί τα καρκινικά κύτταρα προς ένα πιο πρωτόγονο γονιδίωμα. «Η επιστροφή σε μια πιο πρωτόγονη κατάσταση βοηθά ένα κύτταρο όγκου όχι μόνο να διαιρείται πιο γρήγορα αλλά και να προσαρμόζεται στις συνεχείς περιβαλλοντικές πιέσεις που αντιμετωπίζει», λέει ο Goode.

Το σημερινό μοντέλο και τα πενιχρά αποτελέσματα στην ίαση

Αυτή η άποψη είναι ριζικά διαφορετική από το σημερινό μοντέλο, το οποίο θεωρεί ότι ο καρκίνος είναι μια γενετική ασθένεια. Οι προσπάθειες ανάπτυξης φαρμάκων έχουν επικεντρωθεί σε μεγάλο βαθμό στη στόχευση αυτών των οδών για να σταματήσουν τα κύτταρα να χωρίζονται, να εξαναγκάσουν τον θάνατό τους ή να σταματήσουν αλλιώς την ανάπτυξη των όγκων. Τα αποτελέσματα ήταν μικτά. Μερικά από αυτά τα φάρμακα επεκτείνουν τη ζωή, όπως αυτά που στοχεύουν τη μετάλλαξη HER2 στον καρκίνο του μαστού, τη μετάλλαξη ALK στον καρκίνο του πνεύμονα και τη μετάλλαξη BRAF στο μελάνωμα. Ωστόσο, τα οφέλη από τις αποκαλούμενες στοχευμένες θεραπείες ήταν πενιχρά. Αν και το ποσοστό θνησιμότητας από τον καρκίνο μειώθηκε κατά περίπου 13% μεταξύ 2004 και 2013, σύμφωνα με το NCI, οι συνολικοί αριθμοί εξακολουθούν να είναι συγκλονιστικοί. Το 2016, περίπου 1,7 εκατομμύρια διαγνώστηκαν με καρκίνο και σχεδόν 600.000 άνθρωποι πέθαναν από την ασθένεια στις ΗΠΑ.

Οι δαπάνες για την περίθαλψη από τον καρκίνο υπερδιπλασιάστηκαν από το 1990 και σήμερα υπερβαίνουν τα 125 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως στις ΗΠΑ και αναμένεται να φθάσουν τα 173 δισεκατομμύρια δολάρια μέχρι το 2020. Το κόστος για στοχοθετημένες θεραπείες μπορεί εύκολα να φτάσει τα 65.000 δολάρια ετησίως ανά ασθενή. Ο Davies πιστεύει ότι η χρήσιμη μεν αλλά «στενή» εστίαση στην στοχευμένη θεραπευτική είναι λανθασμένη. Οι όγκοι είναι απίστευτα έμπειροι στην αντιμετώπιση ενός νέου φαρμάκου, αναπτύσσοντας γενετικές ανωμαλίες που διατηρούν την ικανότητά τους να διαιρούνται. Οι ασθενείς με καρκίνο γνωρίζουν αυτήν την ισχύ πάρα πολύ καλά: Πολλές φορές ισχυρές θεραπείες σταματούν να δουλεύουν επειδή τα κύτταρα όγκου γίνονται ανθεκτικά, τελικά εξαντλώντας όλες τις θεραπευτικές επιλογές.

Η αταβιστική θεωρία παρουσιάζει νέες προσεγγίσεις. Φάρμακα, για παράδειγμα, με τη χαμηλότερη δυνατή δόση θα μπορούσαν να εμποδίσουν την ανάπτυξη ανθεκτικών μονοπατιών που θα επέτρεπαν την εξάπλωση του καρκίνου. Η αταβιστική θεωρία είναι πολύ νέα για να μεταφραστεί σε σημαντικές προόδους στην καταπολέμηση του καρκίνου με νέα φάρμακα, έχει ανοίξει ωστόσο νέα και ελπιδοφόρα παράθυρα.

Ανεξάρτητα από το αν η θεωρία του αταβισμού μπορεί να βελτιώσει τελικά τη ζωή των ασθενών, πολλοί ειδικοί θεωρούν ότι αξίζει να σπάσουν τα εμπόδια γύρω από τον καρκίνο. «Ογκολόγοι σαν εμένα απέτυχαν», λέει ο David Agus, ο οποίος διευθύνει το Ινστιτούτο Μετασχηματιστικής Ιατρικής Lawrence J. Ellison στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνιας και συνέταξε ένα άρθρο με τον Davies σχετικά με την ανάγκη για νέες ιδέες για τον καρκίνο. «Δεν έχουμε κάνει πολύ μεγάλο κακό σε αυτήν τη φρικτή ασθένεια». Ο Davies πιστεύει ότι το μέλλον του καρκίνου θα μπορούσε να εξαρτηθεί από αυτή την «αρχαία» οπτική. «Η αλήθεια είναι» λέει, «ότι μάλλον είμαστε μπροστά σε κάτι νέο».

CRAZY WORLD: Γιατί ο Καπιταλισμός προκαλεί Επιδημία Ψυχασθενειών;

ΕΝΑΣ ΤΡΕΛΟΣ, ΤΡΕΛΟΣ ΚΟΣΜΟΣ!

CRAZY WORLD

Το Καπιταλιστικό Σύστημα και η Επιδημία των Ψυχικών Ασθενειών

Αποτέλεσμα εικόνας για crazy world

«Tι γίνεται αν δεν είμαστε εμείς οι ίδιοι άρρωστοι, αλλά ένα Σύστημα που βρίσκεται σε αντίθεση με το ποιοι είμαστε ως κοινωνικά όντα;» ρωτάει ο συγγραφέας και ανεξάρτητος εκδότης βιβλίων για την ψυχική υγεία και τη θεραπεία, Rod Tweedy.

Αποτέλεσμα εικόνας για crazy world

Η ψυχική ασθένεια αναγνωρίζεται πλέον ως μία από τις μεγαλύτερες αιτίες ατομικής δυστυχίας στις σύγχρονες κοινωνίες και πόλεις της Δύσης, συγκρίσιμη με τη φτώχεια και την ανεργία. Για παράδειγμα, στο Ηνωμένο Βασίλειο ένας στους τέσσερις ενήλικες έχει διαγνωσθεί με ψυχική ασθένεια και τέσσερα εκατομμύρια άνθρωποι λαμβάνουν αντικαταθλιπτικά κάθε χρόνο. «Ποιό μεγαλύτερο κατηγορητήριο ενός συστήματος θα μπορούσε να υπάρξει από μια επιδημία ψυχικών ασθενειών;», σημειώνει ο ερευνητής, συγγραφέας και αρθρογράφος George Monbiot, σχολιάζοντας τα στοιχεία.

Αποτέλεσμα εικόνας για crazy world

Μια άρρωστη κοινωνία

Οι εμπειρίες της κοινωνικής απομόνωσης και αποξένωσης, της ανισότητας, της ιδεολογίας του υλισμού και του ίδιου του νεοφιλελευθερισμού, θεωρούνται σήμερα σημαντικές γενεσιουργές αιτίες για τις ψυχικές διαταραχές κι αυτό αντικατοπτρίζεται στους τίτλους πολλών πρόσφατων άρθρων και ομιλιών επί του θέματος από πολλούς ψυχοθεραπευτές και περιλαμβάνουν συζητήσεις για το αν ο «νεοφιλελευθερισμός είναι επικίνδυνος για την ψυχική υγεία» και αν «είναι ο νεοφιλελευθερισμός που μας κάνει να αρρωστήσουμε»;

Η κλινική ψυχολόγος και ψυχοθεραπεύτρια Jay Watts παρατηρεί στον Guardian ότι «οι ψυχολογικοί και κοινωνικοί παράγοντες είναι τόσο σημαντικοί και, για πολλούς, η κύρια αιτία του πόνου. Η φτώχεια, η σχετική ανισότητα, η ύπαρξη του ρατσισμού, του σεξισμού, του κοινωνικού εκτοπισμού και μιας ανταγωνιστικής κουλτούρας αυξάνουν την πιθανότητα ψυχικής οδύνης. Οι κυβερνήσεις και οι φαρμακευτικές εταιρείες δεν ενδιαφέρονται για αυτά τα αποτελέσματα, ρίχνοντας τη χρηματοδότηση σε μελέτες που εξετάζουν τη γενετική και τους φυσικούς βιοδείκτες, σε αντίθεση με τις κοινωνικές αιτίες. Ομοίως, υπάρχει ελάχιστη πολιτική βούληση ώστε να συνδυαστεί η αυξανόμενη ψυχική δυσφορία με τις κοινωνικές ανισότητες, αν και ο συσχετισμός είναι ισχυρός και πολλοί ειδικοί πιστεύουν ότι αυτός θα ήταν ο καλύτερος τρόπος για την αντιμετώπιση της τρέχουσας επιδημίας ψυχικών ασθενειών».

Υπάρχουν σαφώς πολύ ισχυρά και εδραιωμένα συμφέροντα, που συνειδητά ή ασυνείδητα ενεργούν για να αποκρύψουν ή να αρνηθούν αυτήν τη σχέση, γεγονός που κάνει πιο έντονη την προθυμία στους ψυχαναλυτές και θεραπευτές να αγκαλιάσουν αυτό το ευρύτερο, συναρπαστικό και μετακινούμενο πλαίσιο. Οι ειδικοί συχνά μιλάνε για την κοινωνία, το κοινωνικό πλαίσιο,  την κυρίαρχη ιδεολογία, τους περιβαλλοντικούς καθοριστικούς παράγοντες σε σχέση με τις ψυχικές διαταραχές και τις ασθένειες, αλλά μπορούμε να καταλάβουμε για ποια πτυχή της κοινωνίας μιλούν κυρίως. Και σε αυτό το πλαίσιο είναι μάλλον καιρός να αναφερθούμε στη λέξη ταμπού – τον καπιταλισμό.

Πολλές από τις σύγχρονες μορφές ψυχικής ασθένειας και ατομικής δυσφορίας που αντιμετωπίζουμε και ασχολούμαστε αποδεικνύεται ότι συσχετίζονται και ενισχύονται από τις διεργασίες και τα υποπροϊόντα του καπιταλισμού. Στην πραγματικότητα, μπορούμε να πούμε ότι ο καπιταλισμός είναι από πολλές απόψεις ένα σύστημα που παράγει ψυχική ασθένεια – και αν είμαστε σοβαροί και θέλουμε να αντιμετωπίσουμε όχι μόνο τις επιπτώσεις της ψυχικής δυσφορίας και της ασθένειας, αλλά και τις αιτίες, πρέπει να εξετάσουμε πιο προσεκτικά αυτό το σύστημα που λέγεται καπιταλισμός. Ακριβέστερα και πιο αναλυτικά πρέπει να δούμε τη φύση της πολιτικής και οικονομικής μήτρας από την οποία προκύπτουν και πώς η ψυχολογία συνενώνεται βασικά με κάθε πτυχή της μήτρας αυτής.

Αποτέλεσμα εικόνας για crazy world

Πανταχού παρούσα νεύρωση

Ίσως ένα από τα πιο προφανή παραδείγματα αυτής της στενής σχέσης μεταξύ καπιταλισμού και ψυχικής δυσφορίας είναι η επικράτηση της νεύρωσης. Όπως ο Joel Kovel, ψυχίατρος και καθηγητής πολιτικών επιστημών, σημειώνει: «Το πιο εντυπωσιακό χαρακτηριστικό της νεύρωσης μέσα στον καπιταλισμό είναι ότι είναι πανταχού παρούσα». Στο κλασικό του δοκίμιο «Θεραπεία στον ύστερο καπιταλισμό», ο Kovel αναφέρεται στο «κολοσσιαίο βάρος της νευρωτικής δυστυχίας στον πληθυσμό, ένα βάρος που συνεχώς και προφανώς προδίδει την καπιταλιστική ιδεολογία, η οποία υποστηρίζει ότι ο πολιτισμός των αγαθών προάγει την ανθρώπινη ευτυχία»:

«Εάν, δεδομένου όλου του εξορθολογισμού, της άνεσης, της διασκέδασης και της επιλογής, οι άνθρωποι εξακολουθούν να είναι άθλια, αδυνατούν να αγαπήσουν, να πιστέψουν ή να αισθανθούν κάποια ακεραιότητα στη ζωή τους, θα μπορούσαν επίσης να αρχίσουν να συνάγουν το συμπέρασμα ότι κάτι ήταν σοβαρό λάθος στην κοινωνική τους τάξη».

Υπήρξε επίσης μια συναρπαστική έρευνα που έγινε πρόσφατα από τον Eli Zaretsky (Political Freud) και τον Bruce Cohen (συγγραφέα της Ψυχιατρικής Ηγεμονίας), που έχουν γράψει και οι δύο για τις σχέσεις μεταξύ της οικογένειας, της σεξουαλικότητας και του καπιταλισμού στη δημιουργία νευρώσεων.

Φυσικά ο Μαρξ ήταν ο σπουδαίος αναλυτής της αλλοτρίωσης, δείχνοντας πώς η καπιταλιστική οικονομία παράγει αλλοτρίωση ως μέρος της ίδιας της δομής της – επισημαίνοντας για παράδειγμα πως η αλλοτρίωση «παγιδεύεται» ενσωματωμένη σε προϊόντα, εμπορεύματα. Όπως επισημαίνει ο Pavon Cuellar, «ο Μαρξ ήταν ο πρώτος που συνειδητοποίησε ότι αυτή η αλλοτρίωση παίρνει ουσιαστικά περιεχόμενο και ενσαρκώνεται στα πράγματα – στα «προϊόντα». Αυτά τα αγαθά «φετίχ», όπως προσθέτει, φαίνεται να υπόσχονται να επιστρέψουν, όταν καταναλώνονται, το υποκειμενικό-κοινωνικό κομμάτι που χάνεται από τους αποξενωμένους, ενώ παράγουν: «οι αλλοτριωμένοι έχουν χάσει αυτό που φαντάζονται [ή ελπίζουν] φετίχ».

Αυτή η κατανόηση της αλλοτρίωσης είναι πραγματικά το βασικό ζήτημα για τον Μαρξ. Οι άνθρωποι πιθανώς τον γνωρίζουν σήμερα για τη θεωρία του περί Κεφαλαίου – πώς τα ζητήματα εκμετάλλευσης, κέρδους και ελέγχου συνεχώς χαρακτηρίζουν και επανεμφανίζονται στον καπιταλισμό – αλλά το βασικό μέλημα του Μαρξ και αυτό που παραμελείται ή παρερμηνεύεται συνεχώς είναι η άποψή του για την ανθρώπινη δημιουργικότητα και τη σημασία της – την «κολοσσιαία παραγωγική δύναμη» του ανθρώπου, όπως την ονομάζει -και αλλοτριώνει ο καπιταλισμός. Ο Μαρξ αναφέρει αυτήν την εξαιρετική παγκόσμια μετασχηματιστική ενέργεια ως «ενεργό είδος ζωής», αλλά αυτές οι τεράστιες δημιουργικές ενέργειες και μετασχηματιστικές ικανότητες μετατρέπονται στον καπιταλισμό σε κάτι αλλόκοτο, υποδουλωμένο, φετιχοποιημένο.

Αποτέλεσμα εικόνας για crazy world

Μετασχηματισμός της επιθυμίας

Για τον Μαρξ, είναι η αλλοτρίωση και η βαθιά «εξάρθρωση» του ανθρώπινου πνεύματος που χαρακτηρίζει τον βιομηχανικό καπιταλισμό. Παρομοιάζοντας την κατάσταση αυτή με μια μητέρα που αφού γεννάει, της αφαιρείται αμέσως το μωρό, το οποίο μετατρέπεται σε κάτι ξένο, αλλότριο, κάτι που μοιάζει με κούκλα – με ένα εμπόρευμα.

Πράγματι, ο καταναλωτισμός και ο υλισμός είναι ευρέως αναγνωρισμένοι σήμερα ως βασικοί μοχλοί μιας σειράς προβλημάτων ψυχικής υγείας, από τον εθισμό έως την κατάθλιψη. Όπως σημειώνει ο George Monbiot, «Η αγορά περισσότερων υλικών αγαθών συνδέεται με την κατάθλιψη, το άγχος και τις δυσλειτουργικές σχέσεις. Είναι κοινωνικά καταστροφικό και αυτοκαταστροφικό». Η ψυχαναλυτική ψυχοθεραπεύτρια Sue Gerhardt έχει γράψει πολύ εύστοχα για αυτή την σχέση, υποδηλώνοντας ότι στις σύγχρονες κοινωνίες συχνά «συγχέουμε την υλική ευημερία με την ψυχολογική ευημερία». Στο βιβλίο της «Η Εγωιστική Κοινωνία» δείχνει πόσο επιτυχώς και αμείλικτα ο καταναλωτικός καπιταλισμός ανασχηματίζει το μυαλό μας και επαναπροσδιορίζει το νευρικό μας σύστημα με τη δική του εικόνα. Γιατί «θα χάναμε μεγάλο μέρος του τι είναι ο καπιταλισμός», σημειώνει, «εάν παραβλέψουμε τον ρόλο του στην εμπορία της επιθυμίας».

Μια άλλη βασική πτυχή του καπιταλισμού και των επιπτώσεών του στην ψυχική ασθένεια είναι φυσικά η ανισότητα. Όπως αναφέρθηκε στην έκθεση του Royal College of Psychiatrists: «Η ανισότητα είναι ένας βασικός καθοριστικός παράγοντας της ψυχικής ασθένειας: όσο μεγαλύτερο είναι το επίπεδο της ανισότητας, τόσο χειρότερα είναι τα αποτελέσματα της ψυχικής υγείας. Τα παιδιά από τα φτωχότερα νοικοκυριά έχουν τριπλάσιο κίνδυνο ψυχικής κακής υγείας από τα παιδιά από τα πλουσιότερα νοικοκυριά. Η ψυχική ασθένεια συνδέεται σταθερά με τη στέρηση, το χαμηλό εισόδημα, την ανεργία, την κακή εκπαίδευση, τη χειρότερη σωματική υγεία».

Ορισμένοι ειδικοί πρότειναν μάλιστα ότι ο ίδιος ο καπιταλισμός, ως τρόπος σκέψης ή αντίληψης για τον κόσμο, θα μπορούσε να θεωρηθεί ως μάλλον «ψυχοπαθητικό» ή παθολογικό σύστημα. Υπάρχουν σίγουρα κάποιες εντυπωσιακές αντιστοιχίες μεταξύ σύγχρονων χρηματοπιστωτικών και εταιρικών συστημάτων και ατόμων που έχουν διαγνωστεί με κλινική ψυχοπάθεια, όπως διαπίστωσαν ορισμένοι αναλυτές.

Ο Robert Hare, για παράδειγμα, μια από τις κορυφαίες μορφές στην ψυχιατρική στον κόσμο και συντάκτης της ευρέως αποδεκτής «λίστας ελέγχου Hare» που χρησιμοποιείται για να δοκιμάσει την ψυχοπάθεια, παρατήρησε στον δημοσιογράφο Jon Ronson: «Δεν έπρεπε να έκανα την έρευνά μου μόνο στις φυλακές. Θα έπρεπε να είχα περάσει αρκετό καιρό στο Χρηματιστήριο». «Αλλά σίγουρα οι ψυχοπαθείς των χρηματιστηριακών αγορών δεν μπορούν να είναι τόσο κακοί όσο οι ψυχοπαθείς των κατά συρροή δολοφόνων;» ρωτάει ο δημοσιογράφος. «Οι κατά συρροή δολοφόνοι καταστρέφουν τις οικογένειες. Οι εταιρικοί και πολιτικοί ψυχοπαθητικοί καταστρέφουν τις οικονομίες. Καταστρέφουν τις κοινωνίες» απάντησε.

Αποτέλεσμα εικόνας για crazy world

Παθολογικοί φορείς

Αυτά τα χαρακτηριστικά, όπως ο Joel Bakan γράφει στο βιβλίο του «The Corporation», είναι κρυπτογραφημένα στην ίδια τη δομή των σύγχρονων εταιρειών – είναι μέρος του βασικού DNA τους και modus operandi. «Η νόμιμα καθορισμένη εντολή της εταιρίας είναι να επιδιώκει, αμείλικτα και χωρίς εξαίρεση, το δικό της συμφέρον, ανεξάρτητα από τις συχνά βλαβερές συνέπειες που θα μπορούσε να προκαλέσει σε άλλους». Ως εκ τούτου, με τον δικό της νομικό ορισμό, η εταιρία είναι ένας παθολογικός θεσμός και ο Bakan παραθέτει τα διαγνωστικά χαρακτηριστικά της προεπιλεγμένης παθολογίας τους (έλλειψη συμπάθειας, επιδίωξη ιδιοτέλειας, μεγαλοπρέπεια, ρηχή επιρροή, επιθετικότητα, κοινωνική αδιαφορία) για να δείξει ποιος είναι ο αξιόπιστος διαταραγμένος ασθενής.

Γιατί όλες αυτές οι σύγχρονες κοινωνικές και οικονομικές πρακτικές και διαδικασίες δημιουργούν τόσες πολλές ασθένειες, τόσες πολλές διαταραχές; Για να απαντήσουμε σε αυτό, πρέπει να κοιτάξουμε πίσω στο ευρύτερο σχέδιο του Διαφωτισμού και στα ψυχολογικά μοντέλα της ανθρώπινης φύσης από τα οποία προέκυψε. Ο σύγχρονος καπιταλισμός εξελίχθηκε μέσα από ένα στενό, «ορθολογικό» συμφέρον – την έννοια του homo economicus. Όπως τονίζει ο Iain McGilchrist, «Ο καπιταλισμός και ο καταναλωτισμός, και οι ανθρώπινες σχέσεις που παράγουν, βασίζονται στη χρησιμότητα, στην απληστία και τον ανταγωνισμό, και ήρθαν να αντικαταστήσουν αυτές που βασίζονται σε αισθητή σύνδεση και πολιτισμική συνέχεια».

Τώρα γνωρίζουμε πόσο λανθασμένο και καταστροφικό είναι αυτό το μοντέλο του εαυτού. Η πρόσφατη νευροεπιστημονική έρευνα για τον «κοινωνικό εγκέφαλο», μαζί με τις συναρπαστικές εξελίξεις στη θεωρία της σύγχρονης προσκόλλησης, την αναπτυξιακή ψυχολογία και τη διαπροσωπική νευροβιολογία, αναθεωρούν σημαντικά και αναβαθμίζουν αυτήν την μάλλον γραφική παλιομοδίτικη άποψη του απομονωμένου «ορθολογικού» ατόμου, αποκαλύπτοντας μια πολύ πιο πλούσια και πιο εξελιγμένη κατανόηση της ανθρώπινης ανάπτυξης και ταυτότητας, μέσω της αυξημένης γνώσης της ενδοεπιλογής του «δεξιού ημισφαιρίου», των ασυνείδητων διαδικασιών, της συμπεριφοράς των ομάδων, του ρόλου της ενσυναίσθησης στην ανάπτυξη του εγκεφάλου και της σημασίας του πλαισίου και της κοινωνικοποίησης.

Αποτέλεσμα εικόνας για crazy world

Νευρο-Μαρξισμός

Όπως παρατηρεί ο νευροεπιστήμονας David Eagleman, ο ίδιος ο ανθρώπινος εγκέφαλος βασίζεται σε άλλους εγκεφάλους για την ίδια του την ύπαρξη και ανάπτυξη – η έννοια του «εγώ», σημειώνει, εξαρτάται από την πραγματικότητα του «εμείς»: Είμαστε ένας απλός τεράστιος οργανισμός, ένα νευρωνικό δίκτυο ενσωματωμένο σε έναν πολύ μεγαλύτερο ιστό νευρωνικών δικτύων. Οι εγκέφαλοί μας είναι τόσο ριζικά συνδεδεμένοι ώστε να αλληλεπιδρούν, ότι δεν είναι καν σαφές, που ο καθένας από μας αρχίζει και που τελειώνει. Το ποιος είστε εσείς έχει να κάνει με το ποιοι είμαστε εμείς. Η αλήθεια είναι ότι χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλον.

 

«Δεν υπάρχει κανένας μοναδικός εγκέφαλος», παρατηρεί ο Louis Cozolino, «οι εγκέφαλοι υπάρχουν μόνο μέσα σε δίκτυα άλλων εγκεφάλων». Μερικοί μάλιστα έχουν ορίσει αυτή τη νέα νευρολογική και επιστημονική κατανόηση των βαθιών μοτίβων αλληλεξάρτησης, της αμοιβαίας συνεργασίας και του κοινωνικού εγκεφάλου ως «Νευρο-μαρξισμό».

Ο καπιταλισμός φαίνεται να έχει τις ρίζες του σε ένα ριζικά παραμορφωμένο, αφελές και ντεμοντέ μοντέλο του δέκατου έβδομου αιώνα για το ποιοι είμαστε. Προσπαθεί να μας κάνει να σκεφτούμε ότι είμαστε απομονωμένοι, αυτόνομοι, ανταγωνιστικοί, αποσαφηνισμένοι. Η βλάβη που αυτή η άποψη του εαυτού μας έχει κάνει είναι ανυπολόγιστη.

Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν και ενθαρρύνονται να πιστεύουν ότι αυτά τα προβλήματα και οι διαταραχές – ψύχωση, σχιζοφρένεια, άγχος, κατάθλιψη, αυτοτραυματισμός – αυτά τα συμπτώματα ενός «άρρωστου κόσμου» είναι δικά τους. «Αλλά τι γίνεται αν το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι ζούμε σε λανθασμένη κοινωνία;» ρωτά ο Tom Syverson. Ίσως ο Adorno ήταν σωστός όταν είπε, «λάθος ζωή δεν μπορεί να ζήσει σωστά».

Η ρίζα αυτού του «ζει κακώς» φαίνεται να είναι επειδή ζούμε σε ένα κοινωνικό και οικονομικό σύστημα αντίθετο τόσο με την ψυχολογία όσο και με τη νευρολογία μας. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι ο εσωτερικός και ο εξωτερικός μας κόσμος αλληλεπιδρούν διαρκώς και βαθιά μεταξύ τους και ότι, επομένως, αντί να διαχωρίζουμε την κατανόηση των οικονομικών και κοινωνικών πρακτικών από την κατανόηση της ψυχολογίας και της ανθρώπινης ανάπτυξης, χρειαζόμαστε να τα συσχετίσουμε, να τα ευθυγραμμίσουμε. Και για να συμβεί αυτό, χρειαζόμαστε έναν νέο διάλογο μεταξύ του πολιτικού και του προσωπικού κόσμου, ένα νέο ολοκληρωμένο πρότυπο για την ψυχική υγεία και μια νέα πολιτική.

Ό (βιο)Συντονισμός στην Ψυχολογία

Ό (βιο)Συντονισμός στην Ψυχολογία

Σχετική εικόνα

Aν θέλετε να ανακαλύψετε τα μυστικά του Σύμπαντος πρέπει να σκέφτεστε με όρους Eνέργειας,Συχνότητας και Δόνησης.
Nikola Tesla

Αποτέλεσμα εικόνας για bioresonance


«Είσαι μια όψη του σύμπαντος, με τον ίδιο τρόπο που ένα κύμα είναι μια όψη του ωκεανού». 

– Alan Watts

 

Γράφει ο  Γιώργος Ασιθιανάκης

Νευροχειρουργός/Ολιστικός γιατρός/Βιοσυντονιστής

Σχετική εικόνα

1/ Hλεκτρομαγνητική ακτινοβολία

Bρισκόμαστε μέσα σε ένα αδιανόητα μεγάλο και ταυτόχρονα αδιανόητα μικρό σύστημα ηλεκτρομαγνητικών ταλαντώσεων,ενώ εμείς είμαστε μέρος αυτού του συστήματος.Είναι οι ταλαντώσεις του Σύμπαντος,ταλαντώσεις του Ηλιακού μας συστήματος,ταλαντώσεις μεγάλων και μικρών γαλαξιών,ταλαντώσεις απο τα διάφορα μορφής κύματα της γής ,αλλά και ταλαντώσεις που προέρχονται απο τα λεπτότατα στρώματα των οργάνων και ιστών μας,μορίων και ατόμων,καθώς και την υποατομική σφαίρα των πρωτονίων, ηλεκτρονίων κλπ.Ταλαντώσεις αργές που δεν ξεπερνούν το 1Hz,αλλά και γρήγορες που φτάνουν σε χιλιάδες(kilo),εκαττομύρια(mega),η και δισεκατομμύρια (giga)Hz.Μέσα σ αυτό τον κατακλυσμό ταλαντώσεων,ο οργανισμός μας προσπαθεί να επιβιώσει και να διατηρήσει την ομοιόσταση του και την ισορροπία του.

Η ηλεκρομαγνητική ακτινοβολία έχει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά.Ανάμεσα σ αυτά να πούμε ότι μεταδίδεται με την ταχύτητα του φωτός στο κενό και λίγο λιγότερο απο την ταχύτητα του φωτός στά υλικά αντικείμενα.Περιλαμβάνει (κατά φθίνουσα σειρά πλάτους κύματος),τα ραδιοκύματα,τα μικροκύματα,την υπέρυθρη ακτινοβολία,το ορατό φώς,την υπεριώδη ακτινοβολία,τις ακτίνες Χ και τις ακτίνες γ.Οι δύο τελευταίες λέγονται ιονίζουσα ακτινοβολία και αποδεδειγμένα καταστρέφουν τους βιολογικούς ιστούς ενώ οι άλλες γενικά μεταφέρουν μικρή ενέργεια πρόσφατες όμως έρευνες έχουν αρχίσει να συσχετίζουν κάποιες απο αυτές με πάρα πολλές χρόνιες κυρίως ασθένειες .Eπίσης όσο μικραίνει το μήκος κύματος τόσο αυξάνει η συχνότητα ταλάντωσης.

Τέλος χωρίς την ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία δεν μπορούμε να ζήσουμε.Αν κλείσουμε ένα κουνέλι π.χ. σε ένα κλωβό Faraday(κλουβί που δεν επιτρέπει να περάσει η ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία) με τροφή,νερό και ο,τιδήποτε για τις ανάγκες του, το ζώο έχει πεθάνει σε 36 εβδομάδες.Δεν μπορούμε να ζήσουμε λοιπόν χωρίς την ΗΜΓακτινοβολία αλλά και αρρωσταίνουμε εξαιτίας αυτής.

Αποτέλεσμα εικόνας για bioresonance

2/Toξίνες:

 

Όπως έχω πεί σε προηγούμενο άρθρο μου τοξίνες λέγονται τα δηλητήρια οποιουδήποτε είδους όπως μικροοργανισμοί,ακτινοβολίες,βαρέα μέταλλα κλπ. με συχνότητες διαφορετικές απο τις φυσιολογικές συχνότητες των οργάνων του οργανισμού. Βομβαρδιζόμαστε συνέχεια απο χιλιάδες είδη τοξινών εν δυνάμει παθογόνων για τον οργανισμό.Μπορεί να είναι εξωγενείς η ενδογενείς/έρχονται δηλαδή απ έξω η τις δημιουργεί ο οργανισμός σαν αντίδραση σε εξωτερικά ερεθίσματα π.χ.παθολογικές ορμονικές εκκρίσεις σαν αντίδραση σε ερεθίσματα,ελεύθερες ρίζες κλπ. Υγιής είναι ο οργανισμός που μπορεί να απαλάσσεται εύκολα με τις δικές του δυνάμεις απο τις τοξίνες. Τέλος σε μια γενικότερη μορφή αρνητικά καταπιεσμένα συναισθήματα όπως οργή,μίσος,ενοχή,θλίψη κλπ.με κάποιους μηχανισμούς δημιουργούν ένα όξινο περιβάλλον,ελαττώνουν την ικανότητα του οργανισμού να αποβάλλει τις τοξίνες και τελικά λειτουργούν αυτά καθ αυτά σαν ενδογενείς τοξίνες αλλοιώνοντας μακροπρόθεσμα τις συχνότητες των οργάνων.

Αποτέλεσμα εικόνας για bioresonance human

3/Πως δρούν οι τοξίνες στον οργανισμό:

 

Απο την δουλειά των πρωτοπόρων του βιοσυντονισμού και της ομοτοξικολογίας (Ράιφ,Ρέιγκιαβικ,Voll ,Shmidt,Shimmel,Morel,Gering κλπ) είναι γνωστό οτι ο ανθρώπινος οργανισμός και γενικά όλα τa ζωντανά οργανικά συστήματα έχουν την ικανότητα να αποθηκεύουν τις παθολογικές πληροφορίες(τοξίνες).Και η πληροφορία δεν είναι τίποτα άλλο απο ηλεκτρομαγνητική ταλάντωση.

Σύμφωνα λοιπόν με τις βασικές θεωρίες του βιοσυντονισμού και τη θεωρία της ομοτοξικολογίας οι τοξίνες εισβάλλουν κατακερματισμένα στον οργανισμό του ανθρώπου και συσσωρεύονται σε ένα χώρο που λέγεται μεσέγχυμα- απλοικά ανάμεσα στα κύτταρα και τα αγγεία.Δημιουργούν συμπλέγματα (clusters) και<τακτοποιούνται> με αυστηρά ιεραρχημένη δομή.Επειδή όμως βρίσκονται κατω απο την επίδραση εξωτερικών(κύρια των μαγνητικών πεδίων της γής) και εσωτερικών ηλεκτ/γνητικών πεδίων-όπως ένας μαγνήτης- δημιουργούν πόλους. Σε αυτούς τους πόλους συγκεντρώνονται πρόσθετα ηλεκτρομαγνητικα πεδία με συχνότητες εχθρικές για τις φυσιολογικές συχνότητες των οργάνων του οργανισμού. Το επίκεντρο αυτών των εχθρικών για τον οργανισμό ηλεκτρομαγνητικών πεδίων επιδρά στον γειτονικά διερχόμενο μεσημβρινό( μεσημβρινοί -σύμφωνα με την κινέζικη ιατρική-είναι κανάλια ενέργειας που συνδέουν τα όργανα μας μεταξύ τους)και επιφέρει τη δυσλειτουργία των οργάνων και συστημάτων,γιατί τα όργανα απο την πλευρά τους έχουν την τάση να αντιδρούν εύκολα σε ασθενείς ηλεκτρομαγνητικές ταλαντώσεις. Οι πληροφορίες συσσωρεύονται σε <στρώματα> σε συγκεκριμένες περιοχές του οργανισμού –όπως σε ένα κρεμμύδι.Όσο πιο μεγάλο το βάθος των πληροφοριών τόσο πιο πολύ χρόνος θα χρειαστεί για να <ξεφλουδιστούν τα στρώματα του κρεμμυδιού>και να φτάσουμε στον πυρήνα.Ετσι τα όργανα αναγκάζονται πλέον να λειτουργούν αρχικά με την δική τους και την εχθρική συχνότητα μαζί και αν συνεχιστεί η εισβολή και ταυτόχρονα η δυσχέρεια αποβολής των τοξινών με τη συχνότητα μόνο της τοξίνης. Αυτό αργά η γρήγορα οδηγεί με κάποια συγκεκριμένη διαδικασία σε εκφύλιση του οργάνου,ασθένεια και τελικά θάνατο.

Αποτέλεσμα εικόνας για bioresonance

4/Πως απαλλασόμαστε απο τις τοξίνες μέσω του βιοσυντονισμού:

Ο βιοσυντονισμός δρά, όπως ανακάλυψε ο Ράιφ,με την αύξηση της ταλάντωσης της κυτταρικής μεμβράνης παθογόνων μικροοργανισμών και γενικά παθολογικών κυτταρικών δομών ,μέσω του φαινομένου του συντονισμού,μέχρι την καταστροφή τους.Αυτό συμβαίνει όταν η εξωτερική συχνότητα που δίνουμε είναι ίδια με την ιδιοσυχνότητα της τοξίνης που θέλουμε να καταστρέψουμε(μικροοργανισμού,ακτινοβολίας κλπ).Όπως έχω πεί σε προηγούμενο άρθρο μου κλασσικό παράδειγμα είναι το ποτήρι που σπάει απο τη φωνή μιας σοπράνο.Είναι ουσιαστικά ομοιοπαθητική θεραπεία όπου αντί γιά το δυναμοποιημένο ομοιοπαθητικό φάρμακο δίνουμε έτοιμες συχνότητες.

Σύμφωνα με τις αρχές του Gering για την πορεία της θεραπείας η θεραπεία γίνεται με την αντίστροφη φορά δημιουργίας των συμπτωμάτων απο προσβολές απο τοξίνες.Δηλαδή πολύ σχηματικά-αν αρχικά η προσβολή είναι ιός, μετά βακτήρια, μετά έλμινθες, πρώτα θα θεραπευτούν τα συμπτώματα που οφείλονται στούς έλμινθες μετά στα βακτήρια και μετά στους ιούς.Επίσης απο μέσα πρός τα έξω δηλ.π.χ.σε σακχαρώδη διαβήτη τύπου 1 με προδευτική τύφλωση πρώτα θα ελεγχθεί το σάκχαρο(πάγκρεας/εσωτερικό όργανο/ενδόδερμα) και τέλος τα μάτια(οπτικό νεύρο/εγκέφαλος/εξωτερικό όργανο/εξώδερμα).

Τέλος σε μια ευρύτερη μορφή ,όπως θα την χρησιμοποιήσουμε στο παρόν άρθρο, μπορούμε να δούμε το φαινόμενο της βιοσυντονιστικής θεραπείας σαν μια γενικότερη μορφή συντονισμού συχνοτήτων όπου δηλαδή γίνεται συντονισμός <κρυφών η φανερών>συχνοτήτων ενός βιολογικού συστήματος με τις συχνότητες μια εξωτερικής πηγής (η οποία παίζει τον ρόλο της βιοσυντονιστικής συσκευής).Αυτή η εξωτερική πηγή μπορεί να είναι ο,τιδήποτε όπως ένα άτομο,μια κατάσταση η ακόμα και η ερμηνεία του ψυχαναλυτή/ψυχοθεραπευτή.

Αποτέλεσμα εικόνας για bioresonance human

5/ Συντονισμός και ψυχολογία

Τι σχέση έχουν λοιπόν όλα αυτά με την ψυχολογία,ψυχανάλυση και γενικά τις διάφορου τύπου ψυχοθεραπείες;Επειδή το θέμα είναι σχετικά άγνωστο ακόμα θα προσπαθήσω να πω κάποιες απόψεις μου κύρια για τις ψυχαναλυτικού και τις σωματικού τύπου ψυχοθεραπείες σε σχέση με το φαινόμενο του συντονισμού, αποτέλεσμα της προσωπικής μου ανάλυσης και της χρόνιας ενασχόλησης μου με την ολιστική ιατρική και γενικά τις διάφορες σωματικές και ενεργειακές θεραπείες. Ας φανταστούμε ένα μεγάλο δωμάτιο με πάρα πολλές πόρτες/εισόδους ολόγυρα.Το δωμάτιο είναι έτσι χωρισμένο με τοίχους απο το δάπεδο μέχρι την οροφή που όποιος μπαίνει απο την μία πόρτα δεν μπορεί να δεί τον άλλο που μπαίνει απο την άλλη πόρτα μπορεί όμως να δεί μόνο τον διάδρομο και ένα μικρό κομμάτι της οροφής στο ταβάνι που επίσης είναι χωρισμένο λόγω των τοίχων ομοιόμορφα με το πάτωμα. Η κάθε πόρτα έχει μία ετικέττα η πρώτη γράφει ψυχανάλυση,η δεύτερη θεραπείες Gestalt,η τρίτη Ραιχική ψυχοθεραπεία,η τέταρτη Ρέικι,η πέμπτη αγιουβέρδα κλπ.Στο μέσο του ταβανιού λάμπει μιά λάμπα που βγάζει ένα εκτυφλωτικό άσπρο φώς, ο κάθε επισκέπτης όμως βλέπει μόνο ένα τμήμα του λαμπτήρα-γιατί αυτό μόνο του επιτρέπουν να βλέπει οι δύο τοίχοι που φτάνουν μέχρι την οροφή .Θεωρεί λοιπόν ο καθένας οτι αυτό είναι όλο το φώς.Κανείς δεν μπορεί να δεί ολόκληρο τον λαμπτήρα και κανένας δεν βλέπει τους άλλους επισκέπτες ούτε πιστεύει οτι βλέπουν και οι άλλοι. Αν γίνει όμως κάποιου είδους σεισμός και πέσουν οι τοίχοι-χωρίσματα θα φανεί όλο το εκτυφλωτικό φώς.Τότε όλοι ,μετά κάποιο διάστημα προσαρμογής θα αρχίσουν να λένε:Πώς και δεν το βλέπαμε τόσο καιρό,τι πλάνη είχαμε. Σ αυτή την απλή αλληγορία οι τοίχοι συμβολίζουν τα στεγανά του μυαλού μας που μας εμποδίζουν να δούμε το όλον και το φώς συμβολίζει την ενέργεια. Κάτι τέτοιο θεωρώ ότι γίνεται και στις διαφορες ψυχοθεραπείες και σχολές ψυχολογίας(όπως και σε όλους σχεδόν τους τομείς της πραγματικότητας), οι οποίες φαίνονται επιφανειακά τόσο διαφορετικές μεταξύ τους αλλά για μένα είναι απλά διαφορετικοί τρόποι αντίληψης και επεξεργασίας του ίδιου πράγματος το οποίο είναι οι ηλεκτρομαγνητικές ταλαντώσεις/συχνότητες και ο συντονισμός η όχι αυτών, ενέργειας δηλαδή στίς διάφορες καταστάσεις και μορφές της.

Ο Φρόυντ είχε πεί κάποτε ότι στο μέλλον θα μπεί φώς στις ψυχολογικές ανακαλύψεις του σε άλλο επίπεδο και γενικά θα αρχίσουν να γίνονται κατανοητοί σε άλλο επίπεδο πολλοί απο τους ψυχολογικούς όρους που αυτός εισήγαγε.

Πιστεύω οτι όροι πως απώθηση,προβολή,μετουσίωση,εξιδανίκευση,ενδοβολή,παλινδρόμηση,εγώ,υπερεγώ,ασυνείδητο,μεταβίβαση,εκδραμάτιση κλπ. μπορούν να ειδωθούν απο καινούργια οπτική και να γίνει πραγματικά κατανοητή η βαθύτερη ουσία τους όταν ειδωθούν με όρους ενέργειας. Γενικά θεωρώ ότι είμαστε πλέον έτοιμοι να προχωρήσουμε σε ένα νέο επίπεδο κατανόησης-και αυτό έχει ήδη αρχίσει να γίνεται σε ένα διεθνές επίπεδο και όχι μόνο στον τομέα της ψυχολογίας. Η επανάσταση του βιοσυντονισμού και γενικά της ενεργειακής ιατρικής ανοίγει μια παλιά/καινούργια οπτική που μπορούμε να βλέπουμε τα πράγματα.

Αποτέλεσμα εικόνας για bioresonance

6/ Ψυχικό τραύμα και τοξίνες

 

Ένα ψυχικό τραύμα θα μπορούσαμε να το θεωρήσουμε –όπως είπα και πιο πάνω-και σαν μιά ενδογενή τοξίνη –καλύτερα σαν ένα σύμπλεγμα τοξινών-ένα σύμπλεγμα δυσαρμονικών για τον οργανισμό συχνοτήτων δηλαδή. Για απλοποίηση και κατανόηση θα παρουσιάσω το απωθημένο ψυχικό τραύμα με ένα ιό σε λαθροβίωση(υπάρχει στον οργανισμό ανενεργός).Για όσους έχουν εμπειρία απο ψυχοδυναμικού τύπου θεραπείες ξέρουν ότι η ανάδυση των θαμμένων ψυχικών τραυμάτων γίνεται μετ εμποδίων, <μεταμφιεσμένη> , απο τα πιο περιφερειακά και ανώδυνα στα πιο κεντρικά και επώδυνα ψυχικά τραύματα σε αντίστροφη φορά απο την δημιουργία τους –όπως γίνεται και στην ολιστική θεραπεία.Είναι σαν να ξεφλουδίζουμε στρώματα-στρώματα ένα <ψυχοκρεμμύδι>.Τέλος όσο πιο σημαντικό το ξεχασμένο ψυχικό τραύμα τόσα παιχνίδια,κόλπα,φυγές κλπ.μας παίζει ο εαυτός μας για να μην το συνειδητοποιήσουμε.Θα πω λοιπόν σχηματικά ορισμένες πολύ συνηθισμένες ψυχολογικές καταστασεις ιδωμένες κάτω απο τη σκοπιά των ηλεκτρομαγνητικών συχνοτήτων ,συντονισμού και ενέργειας.

Αποτέλεσμα εικόνας για bioresonance

7/Παιδική και ενήλικη ζωή:

Είναι κοινός τόπος ανάμεσα σε όσους έχουν ασχοληθεί επαγγελματικά η όχι με ψυχολογικές διεργασίες ότι ο κεντρικός άξονας που μας καθορίζει στην ενήλικη ζωή μας είναι η παιδική μας ηλικία.Η ζωή μας προχωράει ανάλογα με τα ψυχικά τραύματα που είχαμε ως βρέφη και παιδιά και τις απαντήσεις που δίνουμε σ αυτά.Η ζωή γενικά είναι πολύ μικρή για τους περισσότερους ανθρώπους και πολύ μεγάλη για όσους είναι <έτοιμοι>/δεν έχουν ιδιαίτερα ψυχικά τραύματα να ξεπεράσουν ,ξέρουν τι τους γίνεται,τι θέλουν πραγματικά κλπ. σε μια νεαρή ηλικία.

Για αυτούς τους περισσότερους ανθρώπους όμως που είναι γεμάτοι ψυχοτραυματικές καταστάσεις η ενήλικη ζωή είναι μια δεύτερη ευκαιρία να διαπραγματευτούν και να δώσουν απαντήσεις στα απωθημένα ψυχικά τραύματα της παιδικής ηλικίας-γιατί αλλοιώς δεν θα ζήσουν τίποτε. Αυτό γίνεται με το να αναπαράγουν στην ενήλικη ζωή τους τις ίδιες καταστάσεις,συνθήκες της παιδικής ηλικίας με καινούργια πρόσωπα, που πάντα με κάποιο τρόπο σχετίζονται με την παιδική ηλικία (λέγεται και εκδραμάτιση σαν μηχανισμός άμυνας του εγώ κάποιος παίζει θέατρο την κρυφή ζωή του δηλαδή). Αυτό όπως θα προσπαθήσω να δείξω δρά θεραπευτικά και γίνεται με το φαινόμενο του συντονισμού>είναι ουσιαστικά δηλαδή ομοιοπαθητική θεραπεία όπου τα όμοια θεραπεύουν τα όμοια /όπως ακριβώς η βιοσυντονιστική συσκευή καταστρέφει ένα μικροοργανισμό. Με τη βιοσυντονιστική συσκευή σκοτώνουμε τον όποιο μικροοργανισμό δίνοντας ίσης συχνότητας ταλαντώσεις με τη συχνότητα ταλάντωσης του μικροοργανισμού.Ετσι αυξάνει το πλάτος ταλάντωσης και καταστρέφεται η κυτταρική του μεμβράνη. Στο κρυμμένο ψυχικό τραύμα με τον κρυμμένο θυμό,ενοχή κλπ. συμβαίνει κάτι ανάλογο-όταν υπάρξει συντονισμός δηλαδή στην ενήλικη ζωή απο μια εξωτερική πηγή <σπάει η κυτταρική ψυχική μεμβράνη >και τα καταπιεσμένα συναισθήματα αναδύονται και μπορούν να διαπραγματευτούν(η όχι) απο το εγώ.Η εξωτερική πηγή όπως είπα πιο πάνω μπορεί να είναι ένας άνθρωπος,μια κατάσταση η ακόμα και η ερμηνεία ενός (καλού) ψυχαναλυτή.

Αποτέλεσμα εικόνας για bioresonance

/Παραδείγματα:

Θα φέρω δύο πολύ συνηθισμένα παραδείγματα για να γίνει κατανοητό τι εννοώ: α/Έστω μια κοπέλλα που σαν παιδί την κακοποιούσε,αδιαφορούσε και εγκατάλειπε ο πατέρας της και αυτή επειδή σαν παιδί δεν είχε υποστήριξη και φοβόταν δεν αντιδρούσε .Οι συχνότητες αυτές της δυστυχίας,του πόνου ,οργής,ενοχής κλπ.έχουν απωθηθεί είναι δηλαδή ,όπως ακριβώς και η συχνότητα ενός ιού,σε λαθροβίωση μέσα της, στο λεγόμενο ασυνείδητο. Αυτή βέβαια δεν έχει ιδέα γι όλα αυτά.Μεγαλώνοντας βρίσκει έναν άντρα με αρκετά κοινά χαρακτηριστικά με τον πατέρα ο οποίος την κακοποιεί,αδιαφορεί επίσης κλπ.Ολοι της λένε να τον αφήσει-απο συγγενείς,φίλοι μέχρι διαφόρου τύπου επαγγελματίες ψυχικής υγείας αυτή όμως επιμένει-δηλώνει και είναι <ερωτευμένη>.Γιατί το κάνει όμως; Ουσιαστικά γίνεται ψυχο-βιο-συντονισμός και ο <κακός>αυτός σύζυγος είναι κάτι σαν βιοσυντονισμός/ομοιοπαθητικό φάρμακο.Το κάνει δηλαδή για να αναπαράγει το παλιό ξεχασμένο ψυχικό τραύμα(την ξεχασμένη κακοποίηση απο τον πατέρα) επειδή οι συνθήκες/συχνότητες που δημιουργούνται με τον <κακό> σύζυγο είναι παρόμοιες των ξεχασμένων συνθηκών/συχνοτήτων της παιδικής της ηλικίας και μέσω του φαινομένου του συντονισμού ,να το <ανοίξει> όπως καταστρέφεται και ανοίγει η κυτταρική μεμβράνη κάποιου μικροοργανισμού με την αύξηση της ταλάντωσης. Τι θα κερδίσει όμως έτσι; Έτσι θα μπορέσει να ξαναβιώσει τα ξεχασμένα συναισθήματα της παιδικής ηλικίας να τα ξαναδιαπραγματευτεί σαν ενήλικη και να δώσει απαντήσεις.Επίσης θα γίνει πιο δυνατή γιατί θα ελευθερώσει ενέργεια που χρησιμοποιούσε για να κρατά <ξεχασμένο>μέσα της το ψυχικό τραύμα της κακοποίησης της από τον πατέρα. Βλέπουμε λοιπόν ότι όπως η βιοσυντονιστική συχνότητα/ ομοιοπαθητικό φάρμακο ενεργοποιεί τις υγιείς δυνάμεις του οργανισμού μας για να θεραπευτούμε έτσι και εδώ γίνεται κάποιου είδους βιοσυντονιστική/ομοιοπαθητική θεραπεία σε ένα άλλο επίπεδο.Τα όμοια θεραπεύουν τα όμοια λοιπόν μόνο που εδώ πρέπει να το προσαρμόσουμε για την περίπτωση καλύτερα:Τα όμοια που δημιουργούμε εμείς στο εξωτερικό περιβάλλον θεραπεύουν τα όμοια που κρύβουμε μέσα μας. Πίσω στο παράδειγμα μας τώρα αρχικά υπάρχει η επιθυμία της να αλλάξει τον <κακό>σύζυγο –δηλαδή να την αγαπούσε ο μπαμπάς της-όταν όμως με τον καιρό τελειώσει αυτή η ψευδαίσθηση, τότε αρχίζει η πραγματική αυτοθεραπεία της-αναδύονται δηλ.τα καταπιεσμένα συναισθήματα που ένοιωθε κάποτε για τον πατέρα της=σπάει <η κυτταρική ψυχική μεμβράνη> και ταυτόχρονα αναδύονται και οι υγιείς απαντήσεις του οργανισμού της(π.χ. να τον εγκαταλείψει,να δείξει την οργή που είχε κάποτε στον πατέρα της,να τον τιμωρήσει κλπ.) Και να βρεί τι να κάνει. Όταν ο βαθύτερος εαυτός της κρίνει οτι έχει ολοκληρωθεί η αυτοθεραπεία της και έχει δώσει απαντήσεις-έχει φύγει ,χωρίσει κλπ.θα εμφανιστεί <όλως τυχαία> ένας άλλος άντρας διαφορετικός από τον προηγούμενο που θα την αγαπάει,προσέχει κλπ. Αυτή βέβαια τον <κάλεσε>-παρ ότι αυτή το θεωρεί <τυχαίο>- γιατί τώρα είναι έτοιμη να αναδυθεί ο υγιής εαυτός της(=πιο φυσιολογικές για τον οργανισμό της συχνότητες). Οι συχνότητες λοιπόν του απωθημένου ψυχικού τραύματος παίζουν το ρόλο των παθολογικών συχνοτήτων του όποιου μικροοργανισμού/και η σχέση με τον <κακό>σύζυγο παίζει τον ρόλο της βιοσυντονιστικής συσκευης .

Η κοπέλλα βέβαια στο παράδειγμα μας μπορεί να διαλέξει –λόγω π.χ.πιέσεων απο γονείς,κοινωνικό περιβάλλον κλπ.-μια άλλη απάντηση:

Να βρεί απο την αρχή ένα σύζυγο,χωρίς να έχει διαπραγματευτεί –είτε σαν παιδί αντιδρώντας είτε σαν ενήλικη με τον τρόπο που έδειξα-το απωθημένο της,που είναι(ο σύζυγος) το ακριβώς αντίθετο απο τον πατέρα της είναι δηλαδή ήρεμος,πράος την προσέχει της φέρεται ευγενικά κλπ. Τότε όμως δεν γίνεται συντονισμός. Εάν λοιπόν δώσει αυτή την απάντηση, χωρίς να έχει διαπραγματευτεί το απωθημένο με τον πατέρα της -δεν θα λυθεί ποτέ το οιδιπόδειο και δεν θα έχει ποτέ πραγματική ικανοποίηση.Αργά η γρήγορα τότε θα <καλέσει>μέσα απο το ηλεκτρομαγνητικό της πεδίο τον άντρα/συντονιστή π.χ.μια παράλληλη εξωσυζυγική σχέση για να διαπραγματευτεί το πρόβλημα με τον τρόπο που είπα παραπάνω. Αν όμως ο δεύτερος <καλός>σύζυγος έρθει μετά που έχουν εκφραστεί οι απωθημένες συχνότητες και έχουν δοθεί απαντήσεις τότε είναι αλλοιώς και θα έχει καλή εξέλιξη. Εννοείται βέβαια ότι μόνο τον <κακό>θα <ερωτευτεί> γιατί μόνο μ αυτόν υπάρχει συντονισμός με το απωθημένο πατρικό πρόσωπο.Όταν πάψει να νοιώθει θυμωμένη και ταυτόχρονα ερωτευμένη με τον πρώην <κακό> σύζυγο τότε τον έχει ξεπεράσει=έχουν αποβληθεί αρκετές <ψυχοτοξίνες>(οργή,μίσος,θλίψη,ενοχή,γιατί σε μένα αυτό;κλπ.).

Πάντα στη ζωή κάθε στιγμή κάνουμε αυτό που πραγματικά θέλουμε το οποίο είναι η συνισταμένη των συγκρούσεων που γίνονται κάθε στιγμή μέσα μας και στο τέλος πάντα καταλήγουμε να κάνουμε αυτό που πάντα θέλαμε αλλά δεν είμασταν έτοιμοι να το δούμε. Οι άνθρωποι συνέχεια <καλούν> ανθρώπους και καταστάσεις με το ηλεκτρομαγνητικό πεδίο συγκεκριμένων περιοχών του σώματος(αυτός είναι ο ενεργειακός μας μαγνήτης), με τους οποίους συντονίζουν τα κρυμμένα συμπλέγματα συχνοτήτων μέσα τους για να λυθούν μέσα απο το συντονισμό και να προχωρήσουν στο τι θα ήθελαν πραγματικά στη ζωή τους.Εδώ να διευκρινίσω ότι μιλώ για συνηθισμένους καθημερινούς ανθρώπους που έχουν κάποιο στοιχειωδώς έστω δομημένο Εγώ και και όχι για βαρειά ψυχιατρικά περιστατικά που υπάρχει αποδόμηση του Εγώ και πρωτόγονοι μηχανισμοί άμυνας. Δυστυχώς για τους περισσότερους ανθρώπους αυτός ο χρόνος της <διαπραγμάτευσης>των ψυχοτραυμάτων,κρατάει μια ολόκληρη ζωή και όταν επιτέλους είναι ελεύθεροι και ικανοί να δούν την αλήθεια είναι πλέον αργα. Βέβαια αρκετοί απαντούν μέσα τους οτι δεν μπορούν να διαπραγματευτούν τίποτα και υποτάσσονται απο μικροί.Αυτοί είναι χαμένοι και είναι πολύ δύσκολο να αλλάξουν γιατί απλά δεν θέλουν/έχουν αποδεχθεί τη μοίρα τους.Όλα αυτά -το ξαναλέω-γίνονται ασυνείδητα-δεν καταλαβαίνουμε τίποτα εκτός κι αν για κάποιο λόγο αρχίζουμε να ψαχνόμαστε. Τα όμοια θεραπεύουν τα όμοια λοιπόν.

Παράδειγμα Β/Έστω ένα παιδί φυλακισμένο που πνίγεται στο σπίτι του η/και στο σχολείο. Θέλει ως παιδί να φύγει αλλά φοβάται σαν παιδί την επιβίωση και το άγνωστο της ελευθερίας, ενώ μέσα στη <φυλακή> είναι δυστυχισμένο αλλά ασφαλές.θέλει να φύγει αλλά έχει συντονιστεί με τη <φυλακή> του.Ολες αυτές οι συχνότητες των διαφόρων καταστάσεων μέσα στη <φυλακή>υπάρχουν ασυνείδητα απωθημένες μέσα του με τον ίδιο τρόπο που είπα πιο πάνω.Στο τέλος αρχίζει και συνηθίζει την καταπίεση/του φαίνεται <φυσιολογικό> να είναι έτσι εγκλωβισμένο και αυτό γίνεται όταν το σώμα και το μυαλό του μέσω της θωράκισης(όπως την ανέλυσε και εννοούσε ο Βίλχεμ Ράιχ) ταυτιστεί με την εξωτερική φυλακή του γίνει αυτός δηλαδή η φυλακή του. Αν ζητήσει όμως να αλλάξει την μοίρα του μια συνηθισμένη απάντηση στην ενήλικη ζωή του είναι η εξής: Χωρίς να το γνωρίζει η να καταλαβαίνει το γιατί το κάνει βρίσκει μια παρόμοια περιοριστική και ευνουχιστική κατάσταση στον εργασιακό η οικογενειακό του χώρο η και στα δύο –με συμπλέγματα συχνοτήτων ίδια με του καταπιεστικού περιβάλλοντος της παιδικής του ηλικίας. Θα χάσει αρκετά κρίσιμα χρόνια απο τη ζωή του για να διαπραγματευτεί το απωθημένο του πρόβλημα(να συγκρουστεί με τον εργοδότη-πατέρα,τους συναδέρφους-αδερφό/αδερφή/συμμαθητές ο,τι κουβαλάει τέλος πάντων ) και άν είναι <τυχερό>θα έχει χρόνο μετά για να προχωρήσει στο τι θα ήθελε πραγματικά να κάνει στη ζωή του.Θα αναπαράγει δηλαδή στην ενήλικη ζωή του αυτό που τον φυλάκιζε π.χ. το σχολείο /βρίσκοντας ένα παρόμοιο εργασιακό περιβάλλον για να δώσει απαντήσεις.

Βλέπουμε λοιπόν και εδώ την εξίσωση -παρομοίωση με βιοσυντονιστική θεραπεία :μικροοργανισμοί σε λαθροβίωσηκαταπιεστικό παιδικό περιβάλλον,

συσκευή βιοσυντονισμού που δίνει ίδια συχνότητα με ιδιοσυχνότητα μικροοργανισμου-καταπιεστικό εργασιακό περιβάλλον με ίδιες συχνότητες με παιδική ηλικία.

Βέβαια και εδώ το παιδί αυτό μπορεί να διαλέξει να αποφύγει ο,τιδήποτε του θυμίζει την παιδική του φυλακή αλλά αργά η γρήγορα οι κρυμμένες απωθημένες συχνότητες θα <καλέσουν> για να δοθούν λύσεις και απαντήσεις.

Αποτέλεσμα εικόνας για bioresonance and love

9/Συντονισμός και επιλογή ερωτικού συντρόφου

Γενικά στην επιλογή του ερωτικού συντρόφου ισχύει οτι όσο λιγότερο ψυχοτραυματικές καταστάσεις της παιδικής ηλικίας υπάρχουν όσο πιο ικανοποιητικά δηλαδή ήταν τα κεντρικά πρόσωπα της παιδικής μας ηλικίας(συνήθως γονείς,αδέρφια αλλά και θείες,γιαγιάδες,παππούδες κλπ.ανάλογα για τον καθένα) τόσο πιο εύκολα βρίσκουμε τα πάντα στον ερωτικό σύντροφο που διαλέγουμε στην ενήλικη ζωή μας(πόθος,έρωτας,αγάπη,συντροφικότητα) τόσο πιο πολύ δηλαδή είναι ολοκληρωμένη και μόνιμη η επιλογή μας.Όσο πιο πολλές ψυχοτραυματικές καταστάσεις υπάρχουν -όσο λιγότερο ικανοποιητικά δηλαδή ήταν τα κεντρικά πρόσωπα της παιδικής μας ηλικίας-τόσο λιγότερες ικανοποιητικές επιλογές κάνουμε(π.χ. για μια γυναίκα: σε άλλον άντρα ψάχνει <αγάπη>,σε άλλον έρωτα,αλλάζει συνέχεια συντρόφους κ.ο.κ.).Η αιτία είναι ότι προσπαθεί να αναπαράγει και να ξαναζήσει την τραυματική παιδική ηλικία για να βρεί απαντήσεις -όπως το πρώτο παράδειγμα που δώσαμε.

Πάντα η επιλογή του ερωτικού συντρόφου είναι ασυνείδητος και αυτό που γίνεται-μιλώ για πετυχημένες επιλογές – είναι ότι πρέπει οι δονήσεις του ηλεκτρομαγνητικού πεδίου του/της να αλληλοσυμπληρώνονται και να συντονίζονται με τις δικιές μας απωθημένες συχνότητες, έτσι ώστε να ανοίγουν μπλοκαρισμένα τσάκρα σε αμφότερους τους συντρόφους,να κυκλοφορεί η ενέργεια στους μεσημβρινούς και να υπάρχει αμοιβαία ικανοποίηση .Ο ένας σώζει τον άλλο δηλαδή.Είναι κάτι σαν το φίς και την πρίζα/όταν οι υποδοχές ταιριάζουν περνάει ρεύμα αλλοιώς όχι.

Βέβαια υπάρχουν δεκάδες βασικοί συνδυασμοί και παραλλαγές στην ανθρώπινη ερωτική ζωή που δεν μπορούμε να αναφέρουμε εδώ αλλά η βασική αρχή είναι η ίδια:Πρέπει να αλληλοσυμπληρώνονται ενεργειακά.Επίσης όσο πιο πολλά ενεργειακά κέντρα αλληλοσυμπληρώνονται τόσο πιο σταθερή και ικανοποιητική είναι η σχέση .Τέλος όσο πιο ανεπτυγμένος είναι κάποιος ενεργειακά τόσο λιγότερο εξαρτητικές είναι οι σχέσεις του(παθιασμένος έρωτας με ημερομηνία λήξης ,τριγωνικές και εξαρτητικές καταστάσεις κλπ.).Όλα αυτά το επαναλαμβάνω γίνονται ασυνείδητα και εξωτερικά φαίνονται συμπτώσεις η τυχαία.

Το σεξ τέλος πολύ απλοποιημένα είναι ,η πιο κοντινή έκφραση των ανωτέρω,συντονισμός,μίξη και ανταλλαγή ενεργειών ανάμεσα στους συντρόφους.Η γυναίκα γενικά δίνει απο τα ανώτερα τσάκρα και ο άντρας απο τα κατώτερα.Ετσι κλείνουν διάφορα κυκλώματα ενέργειας που όταν είναι αμοιβαίο (υπάρχει συντονισμός δηλαδή) οδηγεί σε πολύ μεγάλη ικανοποίηση.

Αποτέλεσμα εικόνας για bioresonance and love

10/Συντονισμός και υποκατάστατες ικανοποιήσεις

Πάντα για να υπάρξει ικανοποίηση μέσα μας απο την πραγματικότητα πρέπει να έχει γίνει κάποιου είδους συντονισμός δικών μας με εξωτερικές συχνότητες. Το υποκατάστατο συντονίζεται με κάποιες απο τις συχνότητες του ποθητού αντικειμένου,αλλά όχι όλες, έτσι δίνει κάποια μικρή ικανοποίηση με ποιό εύκολο τρόπο-αποφεύγοντας δηλ.τους κινδύνους που θα υπήρχαν στην πιθανή σύγκρουση για τη διεκδίκηση του πρωτογενούς αντικειμένου.

Παράδειγμα:α/Κάποιος επιθυμεί να έχει ερωτικές επιτυχίες και όμορφες γυναίκες -αυτό όμως στο μυαλό του συνεπάγεται σύγκρουση με πολλούς και διάφορους και μετρώντας τις δυνάμεις του θεωρεί ότι είναι λίγος για κάτι τέτοιο.Μιά υποκατάστατη ικανοποίηση θα ήταν να κοιτάζει τον εαυτό του-αυτό που θα ήθελε να κάνει δηλαδή, μέσα από τούς άλλους παρακολουθεί ερωτικές σκηνές,πορνό κλπ.ζεί έτσι σε ένα ψευδαισθητικό σεξουαλικό σύμπαν όπου έχει μια άμεση μικρή ικανοποίηση απο την παρακολούθηση χωρίς να χρειάζεται να κινδυνέψει να διεκδικήσει αυτά στην πραγματικότητα.Υπάρχει μερικός συντονισμός και όχι πλήρης διότι απουσιάζει η σύγκρουση (Αποφεύγοντας τη σύγκρουση δεν αναπτύσσονται τα ενεργειακά μας κέντρα.) Μια άλλη επιλογή υποκατάστατης ικανοποίησης-για το ίδιο άτομο- είναι ζώντας μέσα απο τους άλλους πάλι να κάνει <φίλους> άντρες που θα ήθελε να είναι αυτός-έχουν δηλαδή πολλές γυναίκες,επιτυχίες κλπ.παίρνει λοιπόν κάποια ικανοποίηση σαν <φίλος>του φίλου του- απωθημένου εαυτού του,κάνει παρέα με τις γυναίκες που ονειρεύεται χωρίς να χρειάζεται να συγκρουστεί .Εδώ υπάρχει πάλι μερικός συντονισμός και μερική ικανοποίηση απουσιάζει όμως πάλι η σύγκρουση συνεπώς η ικανοποίηση είναι πολύ λίγη.Βέβαια άν αποκτήσει δύναμη ξαφνικά(π.χ. χρήμα,δόξα,εξουσία)τότε θα δείξει τον πραγματικό του εαυτό.Το αντίστοιχο συμβαίνει με τις γυναίκες <φίλες>.

Β/ Ενας έφηβος θέλει να κάνει πολλά και διάφορα κατορθώματα.Ο έξω κόσμος όμως τον τρομάζει,δεν ξέρει τίποτα γι αυτόν.

Παίζει λοιπόν πολεμικά παιχνίδια στον υπολογιστή όπου είναι συνέχεια ο νικητής χωρίς τον κίνδυνο να συγκρουστεί να τραυματιστεί η να χάσει.Τι συμβαίνει εδώ;έχει κάποια ικανοποίηση λόγω συντονισμού επειδή αναπαράγει αυτό που έχει στο μυαλό του αλλά επειδή είναι στον υπολογιστή και όχι στην πραγματικότητα συντονίζονται μόνο κάποιες συχνότητες και η ικανοποίηση είναι μερική.Απουσιάζουν πάλι οι συχνότητες του φόβου,δράσης,κίνησης δηλαδή ουσιαστικά το σώμα(όπως πιο πάνω).

Γ/ Τελικά την έννοια της υποκατάστατης ικανοποίησης μπορούμε να την παρομοιάσουμε και με την αντιγραφή με τη βιοσυντονιστική συσκευή ενός φαρμάκου ομοιοπαθητικού η όχι.Αντιγράφουμε τις συχνότητες δηλαδή και δημιουργούμε ένα καινούργιο φάρμακο που ο οργανισμός το αναγνωρίζει ως το αρχικό αλλά είναι πιο αδύναμο απο το μητρικό γιατί δεν υπάρχει η βιοχημική ουσία.Το καινούργιο αυτό φάρμακο έχει παρόμοια δράση με το μητρικό αλλά είναι λιγότερο αποτελεσματικό.Κάτι τέτοιο συμβαίνει και στην ψυχολογία:στο υποκατάστατο όπως είπαμε πιο πάνω υπάρχει κάποιου είδους συντονισμός αλλά επειδή στην ουσία το διαλέγουμε για να μην βρεθούμε στην ανάγκη να συγκρουστούμε και να διαλέξουμε, λείπουν πολλές συχνότητες είναι δηλαδή πιο αδύναμο ενεργειακά και ο συντονισμός δεν είναι πλήρης.Λείπουν συχνότητες κύρια σωματικά καταστάσεων επειδή λείπει η σύγκρουση και ο κίνδυνος.

Θα ήταν ενδιαφέρον επίσης -και πιστεύω ότι αργά η γρήγορα θα γίνει,να δούμε κάποια στιγμή κάτω απο τη σκοπιά των ηλεκτρομαγνητικών ταλαντώσεων και του συντονισμού πιο εξειδικευμένες ψυχαναλυτικές έννοιες όπως π.χ.άμυνες του Εγώ (όπως έχουν οριστεί απο την Άννα Φρούντ κύρια τις πιο συνηθισμένες όπως απώθηση,προβολή,μετουσίωση,ενδοβολή κλπ.) καθώς και το πιο βασικό φαινόμενο που στηρίζεται και βοηθάει η ψυχαναλυτική ψυχοθεραπεία:την μεταβίβαση.

Τέλος την σχέση συντονισμού και μπλοκαρίσματος της ενέργειας λόγω φόβου στην παιδική ηλικία (ελαττώνεται η αναπνοή,σφίγγονται σπλάχνα και μύες αλλοιώνονται οι συχνότητες των οργάνων) καθώς και την σχέση συντονισμού και παλινδρόμησης(ενεργοποιούνται πρώιμα ηλεκτρομαγνητικά πεδία με <πομπό>τη στοματική και πρωκτική ικανοποίηση,χάνεται η ενεργεια απο συγκεκριμένα σημεία του σώματος κλπ.) θα την αναπτύξουμε σε άλλο άρθρο.

Σχετική εικόνα

11/Συντονισμός και κοινωνία

Η ανθρώπινη κοινωνία δρά όπως ένας ανθρώπινος οργανισμός.Αυτό που γίνεται δηλαδή στον βιολογικό μικρόκοσμο γίνεται και στον κοινωνικό μακρόκοσμο.Αν φανταστούμε λοιπόν όλη την ανθρωπότητα σαν ένα τεράστιο οργανισμό οι διάφορες κλίκες διεθνών πάμπλουτων ανθρώπων και παγκόσμιων οργανωμένων συμφερόντων δρούν σαν τοξίνες για την ανθρωπότητα.Συνδέονται και συντονίζονται (μέσω των ΜΜΕ-κύρια τηλεόρασηκαι συνεργάτες κυβερνητικούς αξιωματούχους και τοπική πλουτοκρατία στις διάφορες χώρες του κόσμου) με τον εγκέφαλο των ανθρώπων-με συγκεκριμένες τεχνικές και αλλοιώνουν –όπως ακριβώς οι τοξίνες τα όργανα –την υποσυνείδητη σκέψη και πεποιθήσεις αυτών-οι οποίοι είναι βέβαια ήδη ενεργειακά αδύναμοι απο την παιδική ηλικία οικογένεια,σχολείο κλπ. Αναγκάζουν λοιπόν τον κόσμο-όπως δείξαμε πιο πάνω οι τοξίνες τα όργανα- να έχει τη δική τους συχνότητα και όχι τη δική του- ο εγκέφαλος δηλαδή των περισσοτέρων ανθρώπων να συντονίζεται σε συχνότητες που δεν είναι δικές του-ένας μαζικός υπνωτισμός δηλαδή. Μέσω αυτού του συντονισμού περνάνε τα υποσυνείδητα μηνύματα που θέλουν -όλοι π.χ.θα πρέπει να ξέρουν οτι δεν γίνεται τίποτα ,υπάρχει ένας πανίσχυρος big-brother που τους ελέγχει κάθε δευτερόλεπτο και τον τρέμουν, ενω ταυτόχρονα πρέπει να ονειρεύονται μεζονέτες,εξοχικά και κόττερα συνδυασμένα πάντα βέβαια με σεξουαλικές ψευδαισθήσεις άμεσης ικανοποίησηςσυνεπώς να κάνουν ο,τιδήποτε για να τ αποκτήσουν,έτσι καταχρεωμένοι και εγκλωβισμένοι να πληρώνουν συνέχεια λογαριασμούς ένας φαύλος κύκλος δηλαδή χωρίς τέλος . Σ αυτά προστίθεται ότι εκτός απο φοβισμένος,εγκλωβισμένος και καταχρεωμένος κάποιος καταλήγει να είναι και μισοάρρωστος, χωρίς να καταλαβαίνει όμως τι του φταίει πραγματικά να θεωρεί την όποια αρρώστεια τυχαίο γεγονός η <έτσι το ήθελε ο Θεός> αποτέλεσμα της έλλειψης πραγματικής γνώσης:Ποιός είμαι πραγματικά,τι πρέπει να κάνω για να είμαι σωματικά,ψυχικά και πνευματικά υγιής και δυνατός,πως κερδίζω στις μάχες της ζωής κλπ. Ετσι αδύναμοι και κρυφά άρρωστοι η φανερά μισοάρρωστοι οι περισσότεροι υποτάσσονται στη μοίρα τους σε μια πνευματική και οικονομική σκλαβιάχωρίς να ξέρουν πραγματικά τι τους φταίει –και ζούν με την ελπίδα ότι κάτι θα αλλάξει, κάτι που δεν γίνεται ποτέ.

Επαναλαμβάνω ότι όλα αυτά γίνονται ασυνείδητα και επιφανειακά δεν φαίνεται τίποτα.

Σχετική εικόνα

12/ Επίπεδο δόνησης

Μπορούμε να ονομάσουμε για λόγους συνεννόησης ως επίπεδο δόνησης τον μέσο όρο των εκατομμυρίων ηλεκτρομαγνητικών ταλαντώσεων που γίνεται μέσα μας κάθε στιγμή.Ταλαντώσεις των οργάνων,κυττάρων,υποκυτταρικών σωματιδίων του οργανισμού.

Ένα παράδειγμα για τις συχνότητες που εκπέμπουμε:Το 1992 στο ανεξάρτητο τμήμα των ανατολικών σπουδών του Πανεπιστημίου του Cheny στην Washigton,φτιάχτηκε το πρώτο monitor μέτρησης συχνοτήτων στον κόσμο.Όπως φάνηκε η μέση συχνότητα του ανθρώπινου σώματος στη διάρκεια της ημέρας είναι 62-68Hz.H συχνότητα ενός υγιούς σώματος είναι 62-72 Ηz.Οταν πέφτει η συχνότητα το ανοσoποιητικό σύστημα <συμβιβάζεται> ΄το οποίο σημαίνει γίνεται πιο αδύναμο.Εδώ να δώσουμε μερικές συχνότητες που βρήκε αυτή η ομάδα:


Εγκέφαλος ιδιοφυούς ανθρώπου: 80-82 Hz
Εύρος δόνησης εγκεφάλου: 72-90 MHz
Φυσιολογική συχνότητα δόνησης εγκεφάλου 72 MHz
Ανθρώπινο σώμα:62-78 MHz
Ανθρώπινο σώμα πάνω απο τον ώμο: 72-78 MHz
Ανθρώπινο σώμα κάτω απο τον ώμο: 60-68 MHz
Θυροειδείς και παραθυροειδείς αδένες: 62-68 MHz
Θύμος: 65-68 MHz
Καρδιά: 67-70MHz
Πνεύμονες: 58-65 MHz
Συκώτι: 55-60 MHz
Πάνγκρεας:60-80 MHz

Κρυώματα και ιώσεις ξεκινούν στα: 57-60 Hz
Η αρρώστεια ξεκινά στα: 58 Hz
Η ανάπτυξη της Candida ξεκινά στα: 55 Hz
Η ανάπτυξη του Εpstein-Barr ξεκινά στα : 52Hz

Ενδοτικότητα στον καρκίνο στα: 42 Hz
Θάνατος στα: 25 Hz

Αποτέλεσμα εικόνας για bioresonance

13/Επίπεδο δόνησης και ψυχολογία

Όπως φαίνεται πιο πάνω είμαστε τόσο πιο καλά όσο πιο ψηλά είναι το <επίπεδο δόνησης μας>.Μπορούμε λοιπόν να πούμε, αφού πιο πάνω παρουσιάσαμε το ψυχικό τραύμα με ένα σύμπλεγμα τοξινών, ότι όσο πιο ψηλα είναι το επίπεδο δόνησης μας =όσο πιο ισχυρός είναι ο <ενεργειακός μας μαγνήτης> τόσο λιγότερα ψυχολογικά προβλήματα θα έχουμε και τόσο πιο εύκολα θα απαλασσόμαστε απο τις <ψυχοτοξίνες>(δηλητηριασμένοι άνθρωποι/εξαρτητικές σχέσεις/παλινδρομήσεις κλπ.) και τόσο πιο ισχυρές άμυνες του Εγώ θα έχουμε όπως θα έλεγε και ένας ψυχαναλυτής.

Πρέπει να καταλάβουμε ότι εμείς καλούμε μέσω του ηλεκτρομαγνητικού μας πεδίου και του φαινομένου του συντονισμού τα πάντα:Πλούτο,φτώχεια,δόξα,νίκη,καταστροφή,ήττα,αγάπη,πόθο ο,τιδήποτε.Γύρω μας υπάρχουν όλων των ειδών οι συχνότητες και είμαστε αποκλειστικά υπεύθυνοι για ό,τι καλό η κακό συμβαίνει στη ζωή μας .

Αυτό που πρέπει να κάνουμε λοιπόν για να έχουμε αυτά που θέλουμε στη ζωή μας είναι να αναπτύξουμε το επίπεδο δόνησης μας η να το πώ καλύτερα τον ενεργειακό μας μαγνήτη.

Αποτέλεσμα εικόνας για bioresonance human

14/ Επίλογος

Η ιστορία της ανθρωπότητας στο βάθος είναι με πολύ απλά λόγια το σύνολο

των προσπαθειών(συγκρούσεις διαφόρων ειδών,μάχες,πόλεμοι,εφευρέσεις κλπ.)

ατόμων,ομάδων,κοινωνικών τάξεων και εθνών για την αναπαραγωγή και

βελτίωση του γεννητικού τους υλικούείτε ατομικά είτε σαν σύνολο δηλαδή.

Έτσι τα πάντα εξαρτώνται απο το πόσο ενεργειακά δυνατοί είμαστε = δύναμη πνευματική,ψυχική,σωματική = η ισχύς του ηλεκτρομαγνητικού μας πεδίου στα διάφορα τσάκρα.Το κατώτερο επίπεδο δύναμης είναι το σωματικό (δυνατό σώμα ),μετά είναι το ψυχικό(θέληση/έχει την καρδιά που λένε),και τελικά είναι το σημαντικότερο:η πνευματική δύναμη(spirituality/ενόραση και φώτιση όχι μόνο μόρφωση ).Οσο πιο ισχυροί ενεργειακά είμαστε τόσο πιο εύκολα κάνουμε αυτό που πραγματικά θέλουμε στη ζωή μας δηλαδή να αναπαράγουμε και να βελτιώσουμε το γεννητικό μας υλικό με τον πιο εύκολο τρόπο αξιοποιώντας ο καθένας τις κλίσεις και ικανότητες του.

Τελειώνοντας να πώ ότι προσπάθησα μέσα απο μερικά απλά παραδείγματα να δείξω πως σχετίζεται κατα τη γνώμη μου το φαινόμενο του συντονισμού των δονήσεων με κάποιες πολύ συνηθισμένες ψυχολογικές καταστάσεις-μια άλλη οπτική που πιστεύω μπορούμε να δούμε στο συναρπαστικό κόσμο των ανακαλύψεων των τελευταίων 100 χρόνων στον τομέα της ψυχολογίας. Βέβαια όλα αυτά δεν είναι τίποτα μπροστά σ αυτό που ανοίγεται μπροστά μας -ένα καινούργιο τεράστιο πεδίο. Ξέρω οτι πολλά απο αυτά ακούγονται απίστευτα και <τρελλά> αλλά μήπως κάποτε και ο σιδηρόδρομος,το αυτοκίνητο,το αεροπλάνο,η κβαντική φυσική η ψυχανάλυση,το διαδίκτυο δεν φαίνοταν απίστευτα και ξεσήκωναν του κόσμου τις αντιδράσεις; Πιστεύω ότι τα τελευταία 20 περίπου χρόνια –κυρίως με την επανάσταση του διαδικτύου-η ανθρωπότητα προχωράει αργά και σταθερά σε καινούργια επίπεδα φώτισης μετά απο αιώνες αλληλοσκοτωμού άγνοιας και πνευματικής δουλείας. Κάποτε όποιος μιλούσε για βιοενέργεια τον έκαιγαν στην πυρά για μαγεία.Τον περασμένο αιώνα απλά τους κατάστρεφαν.(Τον Ράιφ τον κατάστρεψαν και τον Ράιχ τον έκλεισαν φυλακή ως απατεώνα).Τα διάφορα συστήματα εξουσίας ανa τους αιώνες(πολιτικά,επιστημονικά,θρησκευτικά,καλλιτεχνικά),τα οποία ανεξαρτήτου αντικειμένου είναι μηχανισμοί υποδούλωσης των πολλών στους ελάχιστους ήταν πάντα εχθρικά στην έννοια της ενέργειας και βιοενέργειας. Σήμερα η υποδούλωση είναι πολύ πιο κρυφή και επιστημονική αλλά και η γνώση είναι πολύ πιο προσβάσιμη,πολλοί άνθρωποι έχουν αρχίσει να αναρωτιούνται ,να ψάχνουν κλπ.και πλέον πληθαίνουν καθημερινά οι φωνές που μιλάνε για ενέργεια και βιοενέργεια.

Βέβαια είμαστε συνολικά πολύ χαμηλά ακόμα σαν πραγματική γνώση αλλά έχει αρχίσει πλέον να γίνεται σιγά-σιγά αντιληπτό ότι τα πάντα,τα πάντα που έχουν βασανίσει και βασανίζουν την ανθρωπότητα ανα τους αιώνες ήταν απλά προβολές του κρυφού και ασυνείδητου τρομερού εαυτού των ανθρώπων στις άγνωστες ακόμα ενέργειες και καταστάσεις της φύσης.

teslaplate-advertising1

Η ατομική ιδιοκτησία ως μήτρα παγκόσμιας συνωμοσίας με στόχο τη φασιστική Νέα Τάξη Πραγμάτων

Η ατομική ιδιοκτησία ως μήτρα παγκόσμιας συνωμοσίας με στόχο τη φασιστική Νέα Τάξη Πραγμάτων[1]

 

 

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

claslessdemocracy@gmail.com,

http://classlessdemocracy.blogspot.gr/2017/08/blog-post.html,

 

 

 

Χωρίς ατομική ιδιοκτησία δεν θα ’χαμε ανισότητα, πείνα και πολέμους, θεούς, βία, νόμους, υποθηκοφυλακεία, δικαστήρια, στρατούς και αστυνομίες.

Γκράφιτι

 

Η τρέχουσα οικονομική κρίση του καπιταλισμού δεν είναι καινούργια κι ας αποτελεί έκφραση της νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης. Δεν είναι μόνο κρίση που αποσκοπεί στη μονοπολική αναδιάρθρωση της παγκόσμιας καπιταλιστικής οικονομίας, αλλά, για να επιτύχει αυτό το σκοπό, λειτουργεί και ως πνευματική κρίση που αποδομεί τον τρόπο ορθολογικής σκέψης και αποσκοπεί στο να «ωριμάσει», διά της υπονόμευσης της γλώσσας και της σκέψης, της παραπληροφόρησης και του αποπροσανατολισμού, την ανθρωπότητα να δεχτεί τη Νέα Τάξη Πραγμάτων. Δεν είναι ούτε η τελευταία κρίση, κι ας είναι ο τελευταίος κρίκος μιας ατέλειωτης σειράς κρίσεων του κεφαλαίου που προσπαθεί να αναγεννηθεί μέσα από τις στάχτες του με κάποια καινούργια μορφή που θα του δίνει παράταση ζωής, έστω κι αν αυτό σημαίνει όξυνση της φτώχειας και της καταστροφικής επίδρασής του πάνω στη Φύση και στην κοινωνία, με την αποκρουστική μορφή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας και της «παγκόσμιας διακυβέρνησης».

Με τις κρίσεις του το κεφάλαιο αναζητά διέξοδο από τις αντιθέσεις του, τις αντιφάσεις του, τις ανικανότητές του και την αστάθειά του, δημιουργώντας όλο και μεγαλύτερα, όλο και τραγικότερα, όλο και καθολικότερα αδιέξοδα για τις κοινωνίες και την ανθρωπότητα συνολικά. Οι νεοκλασικοί οικονομολόγοι και τα πολιτικά κόμματα ολόκληρου του φάσματος του αστικού κοινοβουλευτισμού, νεοφιλελεύθερα αστικά δεξιά, κεϋνσιανά αστικά κεντρώα και κρατιστικά αστικά «αριστερά», διακηρύσσουν υποκριτικά ότι αναζητούν διέξοδο που θα ανανεώνει και θα «ηθικοποιεί» τον καπιταλισμό, αλλά και θα βελτιώνει τη θέση των εργαζόμενων, εκπαιδεύοντας τις κοινωνίες στο παιχνίδι του χορτάτου σκύλου και της ολόκληρης καπιταλιστικής πίτας. Είναι γνωστό ότι καμιά οικονομική κρίση δεν έρχεται απροειδοποίητα, αλλά ως συνέπεια σειράς μικρών και συνεχώς ογκούμενων οικονομικών και κοινωνικών επεισοδίων, γεγονότων και φαινομένων, που προκαλούνται εξαιτίας της οικονομικής και κοινωνικής ανισότητας και κορυφώνονται με το ξέσπασμά της. Έτσι, και η τρέχουσα παγκόσμια οικονομική κρίση του καπιταλισμού αποτελεί το ξέσπασμα της διαρκώς ογκούμενης οικονομικής, κατά συνέπεια και κοινωνικής, ανισότητας, καθώς και της καλπάζουσας ανισορροπίας μεταξύ των κρατών κατά τις τελευταίες δεκαετίες του υποτιθέμενου πολιτικού θριάμβου του νεοφιλελευθερισμού. Οξύνθηκε ως επακόλουθο της «ειρηνικής» μεταμόρφωσης του κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού, που δόλια και απατηλά καταχωρίστηκε ως «θάνατος του σοσιαλισμού», σε νεοφιλελεύθερο ιδιωτικό καπιταλισμό, ο οποίος διά της παγκοσμιοποίησής του εξελίσσεται σε μια ολοκληρωτική παγκόσμια δικτατορία του κεφαλαίου πάνω στην κοινωνία-ανθρωπότητα, που με την πολιτική λιτότητας, δηλαδή της καθυπόταξης και του πνευματικού στραγγαλισμού των εργαζόμενων, θα φέρει νέες, χειρότερες για την ανθρωπότητα καταστροφικές κρίσεις.

Γι’ αυτό, άτομα, κοινωνίες και ανθρωπότητα, οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού που μαθαίνουν να συνδέουν τους θρησκευτικούς μύθους, τις οικονομικές θεωρίες και τις πολιτικές ιδεολογίες με τα συμφέροντα που εξυπηρετούν, δεν θέλουν θεωρίες που να «τετραγωνίζουν τον κύκλο» ή δυνάμεις καταστολής που θα κυκλώνουν τα τετράγωνα των φτωχών και εξεγερμένων συνοικιών και αναζητούν διέξοδο όχι στα πλαίσια του καπιταλισμού, αλλά έξω, πέρα και ενάντια σ’ αυτόν. Οι άπειροι αγώνες και οι τεράστιες θυσίες τους δείχνουν ότι όσο ως άτομα, κοινωνίες και ανθρωπότητα δεν γνωρίζουμε την πρωταρχική αιτία των κρίσεων, δηλαδή την πόρτα από την οποία μπήκε στις κοινωνίες η οικονομική ανισότητα ‒και συνεπώς οι κρίσεις στασιμότητας, πείνας και καταστροφικών πολέμων για την «ανασυγκρότηση» της οικονομικής βάσης της εκάστοτε εξουσίας, και ιδιαίτερα αυτής του κεφαλαίου‒, δεν θα μπορούμε να βρούμε την πόρτα εξόδου από το κατ’ εξοχήν σύστημα της κοινωνικής ανισότητας και των καταστροφικών κρίσεων, τον καπιταλισμό και το δρόμο προς μια ανθρωπινότερη κοινωνία, προς έναν καλύτερο κόσμο.

Αυτό ακριβώς είναι το αντικείμενο του πρόσφατου βιβλίου μου Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΚΑΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΗΣ ΑΤΟΜΙΚΗΣ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑΣ, που φιλοδοξεί να προκαλέσει έναν γόνιμο δημόσιο διάλογο μεταξύ των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, που έχουν κάθε λόγο να αποτρέψουν την καλπάζουσα καπιταλιστική βαρβαρότητα.

 

 

 

Εκατομμύρια μικρές, μεγάλες και πολύ μεγάλες επιχειρήσεις βρίσκονται σ’ ένα θανάσιμο ανταγωνισμό με κανιβαλικά χαρακτηριστικά για την επιβίωσή τους και για την αύξηση του μεριδίου τους στην αγορά, για τη μεγιστοποίηση της ατομικής και εταιρικής ιδιοκτησίας τους, του πλούτου τους σε βάρος των ανταγωνιστών τους. Ο ανταγωνισμός σπέρνει ανασφάλεια και σκοτώνει και γι’ αυτό προκαλεί ένα είδος αμυντικής επιθετικότητας, έναν αφηνιασμό των ισχυρότερων επιχειρήσεων, που προβαίνουν σε αέναες καθετοποιήσεις, συγχωνεύσεις, συμπράξεις και εξαγορές άλλων επιχειρήσεων που οδηγούν στη συγκρότηση μεγάλων και πολύ μεγάλων μεικτών επιχειρηματικών ομίλων που μέσω του ελέγχου της χρηματοδότησης, των προμηθειών, των δικτύων διανομής και της τιμολογιακής πολιτικής ελέγχουν ολόκληρους οικονομικούς κλάδους, οικονομίες χωρών και την παγκόσμια οικονομία. Έτσι, διαμορφώνονται ολιγοπωλιακές και μονοπωλιακές καταστάσεις που νοθεύουν τον υποτιθέμενο ελεύθερο ανταγωνισμό και διατάσσουν τις επιχειρήσεις σ’ ένα είδος ιεραρχικής πυραμίδας, στα πλαίσια της οποίας η κορυφή εκμεταλλεύεται όλες τις υποκείμενες βαθμίδες και κάθε ενδιάμεση βαθμίδα εκμεταλλεύεται όλες τις υποκείμενες μέχρι την τελευταία βαθμίδα, την μικρή επιχείρηση-ατομική ιδιοκτησία, που δεν έχει καμιά υποκείμενη βαθμίδα για να εκμεταλλευτεί και αναγκαστικά απαλλοτριώνεται για να μεγαλώσει ο απαλλοτριωτής της. Στην ουσία, όλες οι επιχειρηματικές βαθμίδες δουλεύουν για την κορυφαία βαθμίδα, που αποτελεί και το σκληρό πυρήνα του παγκοσμιοποιημένου κεφαλαίου, η οποία τελικά χρησιμοποιεί την πυραμιδική διαστρωμάτωση των επιχειρήσεων για τον έλεγχο των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, της εργαζόμενης ανθρωπότητας συνολικά.

Ο θεσμός των Holdings, ένας πραγματικός λαβύρινθος από πολλές Holdings, συμβάλλει στο να χάνονται οι σχέσεις ιδιοκτησίας, η παραδοσιακή υπόσταση και σχέση μεταξύ μητρικής και θυγατρικής εταιρείας, αφού κάθε εταιρεία μπορεί να φέρεται ως μέτοχος σε δεκάδες άλλες «μητρικές» και «θυγατρικές» εταιρείες, οι οποίες με τη σειρά τους φέρονται ως μέτοχοι στις προηγούμενες, καθώς και σε δεκάδες άλλες ερμαφρόδιτες «θυγατρομητρικές» εταιρείες, για να μην μπορεί κανένας να βγάλει άκρη.

Οι παρακάτω γραφικές απεικονίσεις που αναφέρονται στη δομή του δικτύου της παγκόσμιας κυριαρχίας του κεφαλαίου και στο νευραλγικό ρόλο της Τριλατεράλε και της Λέσχης Bilderberg μας δίνουν μια εικόνα για την έκταση και το βάθος της διαπλοκής του σκληρού πυρήνα με όλες τις επιχειρήσεις και τους θεσμούς του πλανήτη, μέσω των οποίων ελέγχεται η παγκόσμια οικονομία και κατά συνέπεια η ανθρωπότητα από την οικονομική μαφία, που αποτελείται από έναν κλειστό κύκλο έμπιστων, σε πέντε-δέκα οικογένειες, προσώπων, μεταξύ των οποίων οι δυναστείες των Ρότσιλντ (Rothschild) και των Ροκφέλερ (Rockefeller), που ελέγχουν ακόμα και τη FED[2] και κατέχουν θέσεις κλειδιά στην οικονομική και στην πολιτική σφαίρα.

 

 

Λεπτομερές γράφημα που παρουσιάζει πώς ακριβώς

η Λέσχη Bilderberg ελέγχει την παγκόσμια οικονομία

Πηγή: One Detailed Chart Exposes Exactly How the Bilderberg Group Controls the World, http://www.caribflame.com/2016/06/one-detailed-chart-exposes-exactly-how-the-bilderberg-group-controls-the-world/ (δείτε το σε μεγέθυνση)

 

Μέσα σ’ αυτόν τον διαρκώς μετακινούμενο και μεταβαλλόμενο κυκεώνα των επιχειρήσεων χάνεται, για τον απληροφόρητο πολίτη, το υποκείμενο του επιχειρηματία, του κεφαλαιοκράτη, οπότε η ευθύνη για τα εγκλήματα κατά της Φύσης, της Ανθρωπότητας και του Πολιτισμού που διαπράττει ο σκοτεινός κόσμος των μεγάλων ιδιωτικών επιχειρήσεων, δηλαδή το καπιταλιστικό σύστημα, αποδίδεται έντεχνα είτε σε αυθαίρετα θεωρητικά σχήματα περί τεχνοδομής[3] και διευθυντοκρατίας[4] είτε στο φετίχ της εξουσίας του κεφαλαίου, στο «θεό»[5], στην αφηρημένη πλουτοκρατία, στο κεφάλαιο γενικά και αφηρημένα, πράγμα που μετατρέπει τους εργαζόμενους και τις όποιες οργανωτικές τους δομές σε φαντάσματα του Δον Κιχώτη που κυνηγούν φανταστικούς ανεμόμυλους. Με τον τρόπο αυτό, οι επισφαλείς εργαζόμενοι και οι ανασφάλιστοι άνεργοι χάνουν το διαχρονικό στόχο τους που είναι η κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας και του καπιταλισμού για την κατάκτηση της οικονομικής και κοινωνικής ισότητας και μετατρέπονται σε ζήτουλες μιας εξουθενωτικής και κακοπληρωμένης θέσης εργασίας στα νύχια κάποιου γδάρτη καπιταλιστή ή στο καπιταλιστικό κράτος Κίρκη, αντί να διεκδικήσουν τον κοινωνικό έλεγχο της οικονομικής δραστηριότητας και την κοινωνική αυτοδιεύθυνσή τους.

Το κεφάλαιο, ως κοινωνική σχέση εξουσιασμού των πολλών εργαζόμενων από τους λίγους ιδιοκτήτες των μέσων παραγωγής, μπορεί μέσα στην έλλειψη γνώσης και αντικειμενικής πληροφόρησης και υπό τον εξουσιαστικό φόβο[6] και την καταιγιστική παραπλάνηση-παραπληροφόρηση να γίνεται αφηρημένο υποκείμενο, όμως στην ουσία και στην πραγματικότητα παραμένει πάντα αντικείμενο κάποιων ανθρώπινων υποκειμένων και συνολικά μιας κοινωνικής τάξης που ασκεί την εξουσία των λίγων πάνω στους πολλούς, επειδή ακριβώς έχει υπό την ιδιοκτησία της τα μέσα παραγωγής. Αυτή η σύγχυση γύρω από το «σε ποιον ανήκει τελικά ο κόσμος»«ποιος είναι το αφεντικό του κόσμου»«ποιος ελέγχει την παγκόσμια οικονομία» ή «ποιος ευθύνεται για την παγκόσμια οικονομική κρίση» έχει οδηγήσει σε θεωρίες, ισχυρισμούς, μύθους και υποθέσεις χωρίς σοβαρές αποδείξεις που χαρακτηρίστηκαν απαξιωτικά, από τους πραγματικούς συνωμότες, ως «θεωρίες συνωμοσίας», με αποτέλεσμα την αποθάρρυνση της σχετικής έρευνας από όσους θα ήθελαν και θα είχαν λόγους αποκάλυψης των πραγματικών εξουσιαστών της παγκόσμιας οικονομίας και συνεπώς του κύριου υπεύθυνου για την απάνθρωπη καπιταλιστική βαρβαρότητα.

Μια μικρή ομάδα Ελβετών ερευνητών του Eidgenössische Technische Hochschule (Ομοσπονδιακό Πολυτεχνείο) στη Ζυρίχη, υπό τον Dr. James Glattfelder, τόλμησε να ερευνήσει το ζήτημα. Αφετηρία τους ήταν η γνώση ότι «η πραγματικότητα είναι σύνθετη και συνεπώς για την έρευνά της πρέπει να απελευθερωθούμε από κάθε δόγμα, αδιάφορο αν πρόκειται για “θεωρίες συνωμοσίας” ή για “ελεύθερες αγορές”. Η ανάλυσή μας θεμελιώνεται πάνω σε πραγματικά δεδομένα».[7] 

«Αξιολογήθηκαν τριάντα εφτά (37) εκατομμύρια στοιχεία διεθνών επιχειρήσεων και επενδυτών του έτους 2007 και διαπιστώθηκε ότι καταλήγουν σε 43.060 πολυεθνικά συγκροτήματα.

Το επόμενο βήμα ήταν η ανάλυση των κάθετων διασυνδέσεων και διαπιστώθηκε ότι κάθε ένα από τα λεγόμενα Holdings και λοιπά δίκτυα συμμετέχει κατά μέσο όρο τουλάχιστον σε 20 άλλα. Από αυτό προκύπτει, με τη σειρά του, ότι τελικά 1.318 κοντσέρν σχηματίζουν τον πυρήνα αυτών των διαπλεκόμενων σχέσεων ιδιοκτησίας.

Κι όμως η ανάλυση δεν τελειώνει με αυτή τη διαπίστωση, γιατί ακόμα και στο εσωτερικό αυτού του “σκληρού πυρήνα” εμφανίζονται δομές κάθετης διασύνδεσης που καταλήγουν σε 147 επιχειρήσεις, οι περισσότερες των οποίων είναι τράπεζες που ελέγχουν το 40% της παγκόσμιας οικονομίας. Στην κορυφή βρίσκεται η Barclays PLC με έδρα το Λονδίνο και ακολουθούν η Capital Group Companies Inc και η FMR Corporations. Στην κορυφαία βαθμίδα βρίσκονται επίσης η Deutsche Bank, η UBS (Union Bank of Switzerland), η Goldman Sachs, η JP Morgan Chase και η Merrill Lynch & Co»[8].

Ο καθηγητής Dan Braha του πανεπιστημίου της Μασαχουσέτης βρίσκει αυτή τη συγκέντρωση ιδιοκτησίας και πλούτου φυσιολογική και υποστηρίζει ότι δεν αποσκοπεί στην παγκόσμια κυριαρχία. Σπεύδει όμως να ομολογήσει ότι «αυτές οι 147 υπερ-επιχειρήσεις βρίσκονται σε ανταγωνισμό μεταξύ τους, αλλά ενώνονται σε ενιαία δράση για την υποστήριξη των κοινών συμφερόντων τους όταν η διεθνής πολιτική προωθεί αλλαγές σ’ αυτή την κυρίαρχη δικτυακή δομή, θεωρώντας ότι σ’ αυτή την περίπτωση πρόκειται για επίθεση ενάντια στα κοινά τους συμφέροντα»[9].

Μια άλλη έρευνα, της Maria Lourdes, με τίτλο «Wem gehört die WeltWer beherrscht die Weltwirtschaft?»  («Σε ποιον ανήκει ο κόσμος; Ποιος εξουσιάζει την παγκόσμια οικονομία;»), αποκαλύπτει ότι οι 50 από τις 147 μεγαλύτερες εταιρείες στον κόσμο ελέγχονται από την οικογενειακή-οικονομική δυναστεία των Ρότσιλντ[10]. Λογικό είναι να υποθέσουμε ότι μια επόμενη παρόμοια έρευνα θα αποκάλυπτε ότι αντίστοιχο είναι και το μερίδιο της δυναστείας Ροκφέλερ, αφήνοντας τις υπόλοιπες από τις 147 για τα υπόλοιπα μέλη του σκληρού πυρήνα της νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης. Αποκαλύπτεται δηλαδή πως η καπιταλιστική βαρβαρότητα και το ανθρώπινο δράμα έχουν ονόματα και διευθύνσεις ανθρώπων που κατοικούν σ’ αυτόν τον πλανήτη και δεν είναι δημιούργημα «θεωριών συνωμοσίας», δηλαδή της φαντασίας μας, ούτε ανύπαρκτων θεών-φετίχ της ατομικής ιδιοκτησίας και εξουσίας, αλλά αποτέλεσμα συνωμοσίας των ελάχιστων ιδιοκτητών των μέσων παραγωγής, του κοινωνικού πλούτου και της από αυτά απορρέουσας ατομικής και ταξικής εξουσίας των λίγων πάνω στους πολλούς.

Όλες αυτές οι πληροφορίες, που δεν βγήκαν από το κεφάλι κανενός συνωμοσιολόγου ή θεωρητικού της συνωμοσιολογίας, αλλά συγκεντρώθηκαν μετά από βασανιστική έρευνα αντικειμενικών στοιχείων που βλέπουν το φως της δημοσιότητας ή κρύβονται ως επτασφράγιστα μυστικά, αλλά τελικά και για πολλούς και διάφορους λόγους διαρρέονται, ή/και διαρρέουν, αποκαλύπτουν περίτρανα τη συνωμοσία του Club των μεγαλοϊδιοκτητών των μέσων παραγωγής σε βάρος της εργαζόμενης ανθρωπότητας.

Το γεγονός ότι αυτή η αφύσικη συσσώρευση ιδιοκτησιών και πλούτου εξυπηρετεί μόνο τα αρρωστημένα μυαλά μιας μικρής μειονότητας ανθρώπων, και δημιουργεί τεράστια προβλήματα επισιτισμού, επιβίωσης, ελευθερίας, δημοκρατίας και ειρήνης για ολόκληρη την ανθρωπότητα, φέρνει αναπόφευκτα, και παρά την καταιγιστική θρησκευτική και ιδεολογική πλύση εγκεφάλων, τον εκφοβισμό και την κρατική τρομοκρατία που ασκείται στις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, σε σύγκρουση το 99% του παγκόσμιου πληθυσμού με το 1% της καπιταλιστικής αριστοκρατίας. Στα πλαίσια αυτής της έστω και ελάχιστα συνειδητοποιημένης σύγκρουσης, η πατρίδα με την παραδοσιακή αστική έννοια χάνει το νόημά της, πράγμα που μειώνει το νόημα και τη δύναμη του εθνικού στρατού για την υπεράσπιση του πλούτου των λίγων που συνεπάγεται τη φτώχεια και την εξαθλίωση των πολλών. Το ίδιο συμβαίνει και με την έννοια της μαζικής αστικής δημοκρατίας που απομακρύνεται από τις κοινωνίες, επειδή χρησιμοποιείται ως εργαλείο για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων της κυρίαρχης διαπλεκόμενης οικονομικοπολιτικής μαφίας. Αυτές οι διεργασίες ανάγκαζαν πάντα τις κυρίαρχες ελίτ να χρησιμοποιούν ιδιωτικούς μισθοφορικούς στρατούς. Στις μέρες μας αυτή η τακτική γενικεύεται και από τους τυχοδιώκτες μισθοφόρους παλιού τύπου (mercenaries) που συμμετείχαν στο πλιάτσικο, δημιουργούνται, προφανώς με δημόσιες δαπάνες και κατ’ απαίτηση των ιδιοκτητών του στρατιωτικοβιομηχανικού συμπλέγματος, Ιδιωτικές Στρατιωτικές Εταιρείες[11] με ασφαλισμένους καλοαμειβόμενους συμβασιούχους εργαζόμενους (contractors). Σύμφωνα μάλιστα με μια έρευνα της εφημερίδας Los Angeles Times«η ιδιωτικοποίηση του πολέμου, στις ΕΠΑ, διαρκώς επεκτείνεται, σε σημείο να γίνονται πλέον δυσδιάκριτα τα όρια μεταξύ των κρατικών και των εταιρικών συμφερόντων»[12]. Εδώ έχουμε το υπόδειγμα της απόλυτης διαπλοκής και του φασισμού.

Ζούμε στην εποχή που οι μεγαλοκαπιταλιστές, δηλαδή οι κάτοχοι μεγάλων ατομικών ιδιοκτησιών, στην προσπάθειά τους να μεγαλώσουν τις ατομικές ιδιοκτησίες τους και τον ιδιωτικό τους πλούτο καταστρώνουν ακατάπαυστα σχέδια επέκτασης του «ζωτικού τους χώρου», καταστρέφοντας τμήματα της ανθρωπότητας και του πλανήτη. Για την επίτευξη του σκοπού τους παράγουν όπλα, κατασκευάζουν πολιτικά κόμματα και επαγγελματίες πολιτικούς που θα δημιουργήσουν το θεσμικό πλαίσιο για την εφαρμογή της ιμπεριαλιστικής πολιτικής τους, που τώρα τη λένε νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση. Και επειδή δεν εμπιστεύονται πια τους εθνικούς στρατούς, ιδρύουν επαγγελματικούς με τη μορφή ιδιωτικού νομικού προσώπου, τις ανώνυμες εταιρείες διεξαγωγής του πολέμου«Η στρατηγική των ιδιωτικοποιήσεων, με την οποία κατεδαφίζεται η δημόσια περιουσία προς όφελος της οικονομικής και χρηματοπιστωτικής ελίτ, στα χέρια των οποίων βρίσκεται η πραγματική εξουσία, ισχύει επίσης και για τον πόλεμο. Με το πλεονέκτημα ότι η ροή του αίματος, σαν καρστικό ποτάμι, κυκλοφορεί υπόγεια, για να σώσει τα προσχήματα και να μην ανησυχήσει η κοινή γνώμη των “μεγάλων δυτικών Δημοκρατιών”»[13].

Τέτοιοι μυστικοί, γιατί το αμερικανικό Κογκρέσο είχε επίσημα τάχα απαγορεύσει αυτές τις εταιρείες, ιδιωτικοί στρατοί «προμήθευαν με όπλα τους Κόντρας στη Νικαράγουα για λογαριασμό της CIA, εκπαίδευαν και όπλιζαν την UÇK στο Κοσσυφοπέδιο., επιχειρούσαν στο Αφγανιστάν για το Πεντάγωνο, για το State Department και την USAID. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, πάνω από 113.000 contractors ιδιωτικών εταιρειών δραστηριοποιούνται στο Αφγανιστάν για το Πεντάγωνο, ενώ οι Αμερικανοί στρατιώτες είναι περίπου 90 χιλιάδες. Οι contractors είναι κατά 22% Αμερικανοί πολίτες, το 31% είναι από άλλες χώρες και το 47% είναι Αφγανοί. Στη ζώνη της αμερικανικής κεντρικής Διοίκησης, η οποία περιλαμβάνει και το Ιράκ, οι contractors του Πενταγώνου είναι πάνω από 150 χιλιάδες».[14] Οι δραστηριότητες αυτών των Ιδιωτικών Στρατιωτικών Εταιρειών, όπως λ.χ. της Blackwater που μετεξελίχθηκε στην Xe Services Llc, που παρέχει «καινοτόμες λύσεις» στην κυβέρνηση των ΗΠΑ, ή της L-3 Communications, καθώς και της DynCorp International, η οποία αυτοπροσδιορίζεται ως «μια πολύπλευρη παγκόσμια επιχείρηση», επεκτείνονται και στην επιβολή του νόμου και της τάξης στο εσωτερικό των χωρών, στη διατήρηση της κοινωνικής ειρήνης (peacekeeping) και στις επιχειρήσεις για την εσωτερική σταθερότητα[15].

Η δράση αυτών των εταιρειών είναι αυτόνομη, ακόμα και όταν κατά περίπτωση συμμετέχουν σε κοινές επιχειρήσεις με τον επίσημο στρατό των ΕΠΑ, και δεν υπάγονται στην επίσημη στρατιωτική ιεραρχία, κι αυτό γιατί οι εντολές προς αυτές έρχονται από τα αντίστοιχα λόμπι που εδρεύουν στα διάφορα υπουργεία και στο Λευκό Οίκο. Πρόκειται, προφανώς για μια κατάσταση που δεν ελέγχεται ούτε από την αμερικανική κυβέρνηση και τον υποτιθέμενο παντοδύναμο πλανητάρχη, αφού: «Οι ένοπλες δυνάμεις των ΗΠΑ δεν είναι σε θέση να δώσουν ακριβή στοιχεία σχετικά με τον αριθμό των εταιρειών και υπαλλήλων που απασχολούν καθώς και με τη φύση των παρεχόμενων υπηρεσιώ[16].

Ο πόλεμος όμως δεν είναι ένα φυσικό, ούτε βέβαια ένα υπεριστορικό φαινόμενο, και συνεπώς δεν είναι η μοίρα του Ανθρώπου. Αντίθετα, ο πόλεμος είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο[17], με αναφορές και αιτίες που σχετίζονται με τη φύση, τη δομή και τη λειτουργία τής κάθε φορά ιστορικά προσδιορισμένης οικονομικής οργάνωσης των κοινωνιών. Αυτό σημαίνει, όπως διακηρύσσει σε μια από τις διασκέψεις του το «Κοινωνικού Φόρουμ – Πόρτο Αλέγκρε», όπως επικράτησε να λέγεται το «Κίνημα ενάντια στην παγκοσμιοποίηση», πως «Ένας κόσμος χωρίς πόλεμο είναι δυνατός και απαραίτητος φτάνει […] να καταργηθούν οι πολεμικές βιομηχανίες και τα δισεκατομμύρια που θα εξοικονομηθούν να μεταφερθούν για να ικανοποιηθούν οι πρωταρχικές ανάγκες της ανθρωπότητας, να μηδενισθεί το εξωτερικό χρέος των φτωχών χωρών και να καταργηθούν οι φορολογικοί παράδεισοι, όπου ξεπλένονται τα μεγάλα κέρδη της πολεμικής βιομηχανίας»[18].

Μετά από όλα αυτά τα στοιχεία, αρκετά για να διερωτηθούμε για το πού οδηγεί την ανθρωπότητα η ατομική ιδιοκτησία και το κεφάλαιο, είναι καιρός να συνειδητοποιήσουμε όλοι πως οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού βρίσκονται μπροστά στο κρισιμότερο ίσως σταυροδρόμι της ιστορίας τους. Να δέχονται παθητικά την ολοκλήρωση της απάνθρωπης και καταστροφικής καπιταλιστικής βαρβαρότητας ή να συνεχίσουν την αγωνιστική ιστορική τους κληρονομιά για την κοινωνική ισότητα, την κοινοκτημοσύνη, την άμεση δημοκρατία[19] και τον οικουμενικό ουμανιστικό πολιτισμό. Βέβαια, η δεύτερη επιλογή είναι δύσκολη, γιατί προϋποθέτει την απαλλαγή μας από τους σκοταδιστικούς μύθους και τις εξουσιαστικές ιδεολογίες, την έξοδό μας από τον εικονικό κόσμο του «μαγικού σπηλαίου» του ιδεαλισμού και της κεφαλαιοκρατίας, και το σταδιακό και επίμονο χτίσιμο ενός homohumanisticus universalis ανθρωπολογικού τύπου.

[1] Απόσπασμα από το: Λάμπος Κώστας, Η γέννηση και ο θάνατος της ατομικής ιδιοκτησίας. Η ατομική ιδιοκτησία ως μήτρα βίας, εξουσίας, ανισότητας, εγκληματικότητας, σκοταδισμού και ανηθικότητας, ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήνα 2017.

[2] Federal Reserve System (FED), Ομοσπονδιακό Αποθεματικό Σύστημα, είναι η Κεντρική Τράπεζα των Ηνωμένων Πολιτειών.

[3] John Kenneth Galbraith, Το νέον βιομηχανικόν κράτος, Παπαζήσης, Αθήνα 1969.

[4] Βλ. James Burnham, Η επανάσταση των διευθυντών, Κάλβος, Αθήνα χ.χ.

[5] Βλέπε αναλυτικά: Λάμπος Κώστας, Θεός και Κεφάλαιο. Δοκίμιο για τη σχέση μεταξύ θρησκείας και εξουσίας, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΟΥΚΚΙΔΣ, Αθήνα 2016, 2η έκδοση.

[6] Βλέπε σχετικά, Λάμπος Κώστας, Αμερικανισμός και παγκοσμιοποίηση. Οικονομία του Φόβου και της Παρακμής, ΠΑΠΑΖΗΣΗΣ, Αθήνα 2009.

[7] Αναφέρεται στο Konrad Hausner, «147 Unternehmen herrschen über die Weltwirtschaft», στο http://www.theintelligence.de/index.php/wirtschaft/finanzen/3424-147-unternehmen-herrschen-ueber-die-weltwirtschaft.html

[8] Στο ίδιο.

[9] Στο ίδιο. Βλ. επίσης, Μανώλης Σαρίδης, «Σε ποιον ανήκει η Γη; Ποιος είναι το αφεντικό της παγκόσμιας οικονομίας;», στο http://berlin-athen.eu/%

[10] Maria Lourdes, «Wem gehört die Welt? Wer beherrscht die Weltwirtschaft?», στο https://lupocattivoblog.com/2011/11/14/wem-gehort-die-welt-wer-beherrscht-die-weltwirtschaft/#comment-409112

  1. Barclays plc – Marcus A.P. Agius – seine Ehefrau ist keine Geringere als die Tochter von Edmund de Rothschild.
  2. Capital Group Companies Inc – Steven M. Rothschild Return to Capital Research Group, Inc … He is Director of three companies, the College of St. Benedict and
  3. FMR Corporation – Rothschild Bank AG.
  4. AXA – M&A: Rothschild GmbH.
  5. State Street Corporation – Edmond de Rothschild.
  6. JP Morgan Chase & Co – seid je her mit Rothschild verbunden – FED.
  7. Legal & General Group plc – JP Morgan Europe Ltd, N M Rothschild.
  8. Vanguard Group Inc – ROTHSCHILD ASSET MANAGEMENT INC.
  9. UBS AG – Rothschild.
  10. Merrill Lynch & Co Inc – seid je her an Rothschild gebunden.
  11. Wellington Management Co LLP – Rothschild Asset Management, Inc.
  12. Deutsche Bank AG – historisch verbunden mit Mayer Carl und Wilhelm Carl v. Rothschild, sind bei Rothschild hoch verschuldet.
  13. Franklin Resources Inc – Rothschild Fund Management.
  14. Credit Suisse Group – Der langjährige Chef im Private Banking der Credit Suisse wurde in den Verwaltungsrat der Genfer Edmond de Rothschild Holding aufgenommen.
  15. Walton Enterprises LLC – John Walton hat seid je her enge Verbindung zu Rothschild.
  16. Bank of New York Mellon Corp – Enge Verbindung zu Rothschild.
  17. Natixis – N M Rothschild & Sons • Oppenheimer.
  18. Goldman Sachs Group Inc – historisch verwachsen mit Rothschild – FED.
  19. T Rowe Price Group Inc – Citigroup Inc., Wells Fargo & Co., J.P. Morgan Chase & Co., and Morgan Stanley. Merrill Lynch & Co. and T. Rowe Price … Rothschild Group (LCF Rothschild).
  20. Legg Mason Inc – from Rothschild Asset Mangement Ltd.
  21. Morgan Stanley – Die Federal Reserve Bank FED befindet sich im Privatbesitz von Rockefeller (Chase Manhattan Bank), Morgan Stanley, Rothschild, Goldmann Sachs usw.
  22. Mitsubishi UFJ Financial Group Inc – Banque Privée Edmond de Rothschild.
  23. Northern Trust Corporation – NM Rothschild Northern Trust Novartis.
  24. Société Générale – Société Générale (SocGen)habe ihrerseits Merrill Lynch und Rothschild angeheuert, um eine Abwehrstrategie zu entwickeln.
  25. Bank of America Corporation – They join Bank of America from N M Rothschild & Sons Limited.
  26. Lloyds TSB Group plc – N M Rothschild & Sons.
  27. Invesco plc – British investment bank, whose investment division subsequently became INVESCO Plc amd … In addition he sat on the Asia Strategy Committee and was Chairman of Rothschild Japan KK
  28. Allianz SE 29. TIAA – Allianz SE 29.TIAA 30. Old Mutual Public Limited Company. 29. Aviva plc 32. … All controlled by Rothschild Fronts.
  29. Old Mutual Public Limited Company – Group Limited, Nedbank Limited and Old Mutual Life Assurance Company … He joined Rothschild in 1977.
  30. Aviva plc – Aviva plc, the savings, investments and insurance group, announces today that Alain … that he was director of capital markets at La Compagnie Financiere Edmond de Rothschild.
  31. Schroders plc – fund manager in 1998 and managed retail funds at HSBC Asset Management and Rothschild … Authorised and regulated by the Financial Services Authority © Copyright 2010 Schroders plc.
  32. Dodge & Cox – Rothschild Investments : SNC Capital Management Stifel Financial … Dodge & Cox Invstmnt. Mgrs East West Securities Freemont Group J.P. Morgan Chase & Co.
  33. Lehman Brothers Holdings Inc* – hat sich erledigt, aber – Jack Klues Return to Lehman Brothers Holdings Inc … La Compagnie Financière Edmond de Rothschild Banque.
  34. Sun Life Financial Inc – Fidelity Investments, Sr. Operations Manager at Sun Life Financial … Human Resources at Hometown Forecast Services, Inc. … Partner at Fox Rothschild.
  35. Standard Life plc – Legal & General Group; Prudential PLC; Standard Life. Key Dates: 1977: Lord Jacob Rothschild forms an entity to control financial services and investment companies.
  36. CNCE – BNP Paribas: Société Générale: Axa: Crédit Foncier: CNCE: Edmond de Rothschild Asset Management.
  37. Nomura Holdings Inc – Press Release Tokyo, 15 February 2005 Nomura and Rothschild Form M&A Alliance Nomura Securities Co., Ltd., a wholly-owned subsidiary of Nomura Holdings, Inc.
  38. The Depository Trust Company – Rothschild Bank of London Rothschild Bank of Berlin Warburg Bank of Hamburg … OrgName: The Depository Trust Company OrgID: THEDEP Address: 55 Water Street, 19th Floor New York.
  39. Massachusetts Mutual Life Insurance – Rothschild Bank of London Rothschild Bank of Berlin Warburg Bank of Hamburg … OrgName: The Depository Trust Company OrgID: THEDEP Address: 55 Water Street, 19th Floor New York.
  40. ING Groep NV – ING Group still operates ING Bank of Canada, also known as … Moelis & Company • N M Rothschild & Sons • Oppenheimer … ABN Amro Bank NV • De Nederlandsche Bank • ING Bank NV.
  41. Brandes Investment Partners LP – dissolution of Atticus Capital in 2009, Rothschild became co-chairman of the hedge fund Attara Capital LP, the successor investment … retailer and owner of the Kookai clothing Brandes Investment Partners LP.
  42. Unicredito Italiano SPA – kaum was im Netz, aber das was ich in einer italienischen Zeitung “lesen” konnte deutete auf Rothschild hin.
  43. Deposit Insurance Corporation of Japan – The Federal Deposit Insurance Corporation (FDIC) is an independent agency … Japan-United States Friendship Commission; Joint … Rothschild North America, Inc.; Rothschild, Inc.
  44. Vereniging Aegon – €3.5 billion secondary offering ABN Amro Rothschild LLC, AEGON NV, Morgan Stanley & Co Inc, Vereniging AEGON. Vereniging Aegon, Aegon NV’s (Aegon) largest shareholder, has disposed …
  45. BNP Paribas – BNP Paribas is a European banking and financial group specialized in corporate, private …Seine Karriere begann er bei der Deutschen Bank bevor er 2000 zu Rothschild wechselte.
  46. Affiliated Managers Group Inc – Petroleum Exporting Countries (OPEC) investment managers … complete without some mention of the missions of Rothschild Capital Group and its more than 3,500 world-wide affiliated.
  47. Resona Holdings Inc – Simon Rothschild.
  48. Capital Group International Inc – James Rothschild. Prior to joining Monument Capital Group, Mr. Rothschild was an investment professional with … focused role, being responsible for identifying international partner.
  49. China Petrochemical Group Company – Resona Holdings Inc

All controlled by Rothschilds.

[11] «Οι Ιδιωτικές Στρατιωτικές Εταιρείες ή Βιομηχανίες (ΙΣΕ ή ΙΣΒ) είναι οι κερδοσκοπικές εταιρείες που παρέχουν σε ενδιαφερόμενες κυβερνήσεις, σε κυβερνητικές ή μη οργανώσεις, σε διεθνείς οργανισμούς, σε συνασπισμούς συμφερόντων, ή ακόμα και σε μεμονωμένα πρόσωπα, μία μεγάλη ποικιλία από επαγγελματικές υπηρεσίες, άμεσα ή έμμεσα συνδεδεμένες με τον πόλεμο», Ιωάννης Χρήστου, «Η ιδιωτικοποίηση του πολέμου. Μία νέα πραγματικότητα», Στρατιωτική Επιθεώρηση, τεύχος Γενάρη-Φλεβάρη 2007.

[12] Νίκος Ζηργάνος, «Ανώνυμες Εταιρείες Πολέμου», εφημερίδα Ελευθεροτυπία, 17.11.2002.

[13] Manlio Dinucci, «La privatizzazione della guerra» [Η ιδιωτικοποίηση του πολέμου], εφημερίδα Ιl manifesto, 14.2.2012.

[14] Στο ίδιο.

[15] Στο ίδιο.

[16] Ανδρέας Λιαρόπουλος, «Η ιδιωτικοποίηση του πολέμου: Ο ρόλος των ιδιωτικών στρατιωτικών εταιρειών στη διεθνή ασφάλεια», Αεροπορική Επιθεώρηση, τεύχος 101, Αύγουστος 2014.

[17] «Η σχέση των πραγμάτων και όχι των ανθρώπων δημιουργεί τον πόλεμο. […] Η κατάσταση του πολέμου δεν είναι μπορετό να γεννηθεί από απλές προσωπικές σχέσεις, αλλά μόνο από εμπράγματες. […] Ο πόλεμος, λοιπόν, δεν είναι διόλου σχέση ανθρώπου προς άνθρωπο, αλλά κράτους προς κράτος, όπου τα άτομα είναι εχθροί συμπτωματικά μονάχα και όχι σαν άνθρωποι, ούτε σαν πολίτες, αλλά σαν στρατιώτες…». Ζαν-Ζακ Ρουσσώ, Το Κοινωνικό Συμβόλαιο, Δαρεμάς, Αθήνα  1963, σελ. 52.

[18] Βλ. «Πόρτο Αλέγκρε: Οι ΗΠΑ υπεύθυνες για την πείνα και την εξαθλίωση», εφημερίδα Το Ποντίκι, 7.2.2003, σελ. 34-35.

[19] Βλέπε αναλυτικά, Λάμπος Κώστας, Άμεση Δημοκρατία και Αταξική Κοινωνία. Η μεγάλη πορεία της ανθρωπότητας προς την κοινωνική ισότητα και τον Ουμανισμό, ΝΗΣΙΔΕΣ, Θεσσαλονίκη 2012.

«Οι Κουφές Πέτρες»: Ένα αρχαίο Θρακικό ειδωλολατρικό συγκρότημα στη Ροδόπη της Βουλγαρίας

 

«Οι Κουφές Πέτρες»

Ένα αρχαίο Θρακικό ειδωλολατρικό συγκρότημα στη Ροδόπη της Βουλγαρίας

Γράφει η Μιγκλένα Ιβανόβα

 

Στη βορειοανατολική Ροδόπη, κοντά στο χωριό Μάλκο Γκράντιστε, στο δήμο Λιουμπίμετς βρίσκεται εντυπωσιακό αρχαίο ειδωλολατρικό συγκρότημα που ονομάζεται «Οι κουφές πέτρες». Τα πρώτα στοιχεία για την ύπαρξη του χρονολογούνται από τις αρχές του 20ου αιώνα από τους Τσέχους Χέρμαν και Κάρελ Σκόρπιλ, ιδρυτές της επιστημονικής αρχαιολογίας στη Βουλγαρία. «Αλλά η ανακάλυψη των μυστικών του συγκροτήματος αρχίζει μόλις το 2008 με τις πραγματικές του αρχαιολογικές έρευνες», μας εξηγεί ο υφηγητής Γκεόργκι Νεχρίζοφ, μακρόχρονος ερευνητής του συγκροτήματος:

«Είναι τεράστιο συγκρότημα με εμβαδόν μεγαλύτερο από ένα τετραγωνικό χιλιόμετρο! Περιλαμβάνει την κορφή της Αγίας Μαρίνας, στην οποία υποτίθεται πως ήταν κτισμένο το μεσαιωνικό κάστρο Εφρέμ, και το συγκρότημα από βραχώδες ομάδες, γνωστό με την ονομασία «Οι κουφές πέτρες» που βρίσκεται στην ανατολική πλαγιά της κορφής», διηγείται ο υφηγητής Γκεόργκι Νεχρίζοφ.

Снимка

Για την ονομασία της περιοχής μας λέει τα εξής :«Απ ανέκαθεν μας εντυπωσίαζε η έλλειψη ακουστικότητας εκεί. Οι βράχοι απορροφούν τον ήχο, δεν έχει ηχώ. Φέτος κάναμε πειράματα με ειδικούς από το Ινστιτούτο Μηχανικής και Ακουστικής. Οι επιστήμονες επιβεβαίωσαν τις παρατηρήσεις μας. Αναμένουμε να καταλάβουμε γιατί είναι έτσι.»

Το συγκρότημα εντυπωσιάζει με τις πολυάριθμες του βραχώδεις εσοχές.

«Είναι μνημεία, που βρίσκονται βασικά στην Ανατολική Ροδόπη κατά του μήκους του ποταμού Άρδα, συνδεδεμένα με τον πολιτισμό των Θρακών. Οι αρχαιολογικές ανασκαφές το επιβεβαίωσαν κατηγορηματικά. Αλλά περνώντας από τα πολιτιστικά στρώματα φτάσαμε και σε στρώμα από τα τέλη της 5ης και τις αρχές της 4ης χιλιετηρίδας προ Χριστού. Αυτά είναι τα πιο πρώιμα ίχνη από ανθρώπινη ύπαρξη εκεί. Δεν είμαστε σίγουροι ποιες ήταν οι λειτουργίες του συγκροτήματος τότε. Έχουμε μόνο λίγα υλικά , βασικά κεραμικά και πρωτόγονα εργαλεία από οστά. Η χάλκινη εποχή δεν είναι παρουσιασμένη. Αλλά η έντονη εκμετάλλευση του συγκροτήματος ξεκινά στις αρχές της πρώιμης εποχής του σιδήρου. Τα πολιτιστικά στρώματα με πάχος 2,5 μέτρα μας δίνουν πολύ καλές πληροφορίες για την ανάπτυξη του συγκροτήματος, ανακαλύπτοντας πολυάριθμες εγκαταστάσεις, συνδεδεμένες με τελετές και ειδωλολατρικές πρακτικές. Το συγκρότημα για κατά σειρά φορά δείχνει την προσπάθεια των Θρακών να επιλέγουν για τους ναούς τους τοποθεσίες που είναι σε κορυφές ή γύρω σε εντυπωσιακούς βράχους», εξηγεί ο κ. Νεχρίζοφ.

«Οι χαραγμένες στους βράχους εσοχές είναι περισσότερες από 500. Είναι η μεγαλύτερη ομάδα βραχώδων εσοχών στη Ροδόπη που ανακαλύφθηκε μέχρι στιγμής. Οι εσοχές αδιαμφισβήτητα είχαν ειδωλολατρικό προορισμό. Άλλα ίχνη από τους Θράκες είναι οι εστίες στις οποίες γίνονταν μυστήρια και τελετές, συνδεδεμένες με τη φωτιά.»

Снимка

Μία από τις πρώτες ανακαλύψεις της ομάδας του υφηγητή Νεχρίζοφ είναι πετρόγλυφο χωρίς συγκεκριμένη χρονολογία.

«Πολύ δύσκολα μπορεί να καθοριστεί από πότε χρονολογείται κάτι χαραγμένο στο βράχο. Νομίζουμε ότι πρόκειται για συμβολικό σήμα του ήλιου και της πορείας του στον ουρανό.»

Снимка

Το έτος 2016 είναι ιδιαίτερα επιτυχές για τους ερευνητές του συγκροτήματος « Οι κουφές πέτρες». «Η πιο ενδιαφέρουσα είναι η ανακαλυμμένη γύρω από μία εστία μεγάλη ομάδα ανθρωπομορφικών και ζωομορφικών κεραμικών φιγούρων. Υπάρχουν και μικρά δοχεία. Παρόμοια υλικά συχνά βρίσκονται σε θρακικά έργα, αλλά ποτέ σε τέτοια ποσότητα σε ένα μέρος.»

Σύμφωνα με τους αρχαιολόγους οι φιγούρες ήταν δώρα η με αυτές γίνονταν οι τελετές γύρω από την φωτιά. Είναι δυνατόν να παράγονταν επί τόπου για να μοιράζονται στους ειδωλολάτρες. Άλλο εντυπωσιακό εύρημα είναι ένας αμφορέας με πολύ σπάνια διακόσμηση. Στην επιφάνεια του αμφορέα υπάρχουν μικρά στρόγγυλα και τρίγωνα ανοίγματα, γεμάτα με ρετσίνι και ενσωματωμένα άσπρα πετραδάκια. Η αντίθεσή τους στο μαύρο φόντο του δοχείου το κάνει εντυπωσιακό.

Снимка

Σύμφωνα με τα αρχαιολογικά ευρήματα το συγκρότημα λειτουργούσε έως τα τέλη του 12ου αιώνα. «Τα νομίσματα και τα κεραμικά ευρήματα που βρίσκουμε τελειώνουν σαν κομμένα με μαχαίρι στα τέλη του 12ου αιώνα. Εξηγούμε το γεγονός αυτό με κάτι που αναφέρει ο χρονικογράφος της Δ΄ Σταυροφορίας, Ζοφρουά ντε Βιλαρντουέν , γράφοντας ότι οι ιππότες κατέκτησαν το κάστρο Εφρέμ. Πιθανόν τότε κατέστρεψαν το ειδωλολατρικό συγκρότημα «Οι κουφές πέτρες»», είπε καταλήγοντας ο υφηγητής Νεχρίζοφ.

Μετάφραση: Σοφία Μπόντσεβα

 

Περισσότερα για τη ΜΥΣΤΗΡΙΑΚΗ ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ στο βιβλίο

ΣΤΟΙΧΕΙΩΜΕΝΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ

που επανεκδόθηκε πρόσφατα:

Στοιχειωμένα Βαλκάνια Εξώφυλλο

 

ΠΩΣ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΠΡΟΜΗΘΕΥΤΩ AMEΣΑ ΤΑ «ΣΤΟΙΧΕΙΩΜΕΝΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ»;

 

Το βιβλίο (400 σελίδες) κανονικά στοιχίζει 20 ευρώ, με ΔΩΡΕΑΝ τα έξοδα αποστολής και αντικαταβολής μέσω ΕΛΤΑ.

 

Τηλεφωνείστε ΤΩΡΑ στο

2392.110215

ή στο 6945522050

ή στείλτε στον ίδιο αριθμό μήνυμα (SMS) με τα στοιχεία σας (Ονοματεπώνυμο, Διεύθυνση, Ταχυδρομικός Κώδικας και Τηλέφωνο) γράφοντας “Στοιχειωμένα Βαλκάνια”.
Μπορείτε επίσης να δώσετε την παραγγελία σας και τα στοιχεία σας στο mail:
stamkos@post.com

 

ΠΡΟΣΟΧΗ: ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΑ ΑΝΤΙΤΥΠΑ!

Στοιχειωμένα Βαλκάνια Εξώφυλλο

«Ένα φάντασμα στοιχειωνει τον Δυτικό Πολιτισμό.

Το Φάντασμα των Βαλκανίων»

Maria Todorova, Imagining the Balkans

JOVO BAKIĆ: SOKRATOVSKI PROTIV KULTURE NASILJA I BANALOSTI VREMENA

JOVO BAKIĆ

SOKRATOVSKI PROTIV KULTURE NASILJA I BANALOSTI VREMENA

Jovo Bakić (1970) je jedan od retkih srpskih intelektualaca, koji je zbog svojih otvorenih suprotstavljanja i kritike vlasti i situacije u Srbiji, danas sve češće na meti mnogih režimskih medija, žute štampe i pristalica Vučićevog režima. Jovo Bakić je sociolog i profesor na Filozofskom fakultetu u Beogradu, gde s manjim prekidima živi od 1985. godine. Živeo je i u Nišu, Prizrenu, Sarajevu, Podgorici, a stručno se usavršavao na Univerzitetima u Oksfordu, Helsinkiju i na Univerzitetu Masačusets u Amherstu. Objavio je dve obimne monografije: “Jugoslavija: razaranje i njegovi tumači“ (2011) kao i “Ideologije jugoslovenstva između srpskog i hrvatskog nacionalizma 1918-1941.“ (2004) Objavio je i niz kraćih studija u naučnoj periodici i zbornicima radova. Naročito je zainteresovan za istorijsku sociologiju politike i sociologiju saznanja, a posebno za teorije nacije i nacionalizma, različite ideologije, bivšu Jugoslaviju i njene države-naslednice. Početkom avgusta je sa profesorom Bakićem, ekskluzivno za čitaoce poznatog grčkog novinskog portala TVXS.gr, razgovarala Milica Kosanović.

 

Milica Kosanović: Ovih dana se po srpskim i grčkim medijima i društvenim mrežama povlači vest i njena različita tumačenja o ubistvu Bakari Hendersona, afroameričkog studenta na ostrvu Zakintos,. Glavni krivci za smrt ovog 22 godišnjeg momka su 7-8 “srpskih delija” od kojih se petorica njih već nalaze u grčkom zatvoru i čeka na sudjenje. Dvojicu tereti krivica za najteže kriminalno delo- ubistvo, a ostale za saučestvovanje u istom. U roku od nedelju dana je u tom istom mestu došlo do još jedne tuče Srba sa strancima, ovog puta sa dvojicom Švajcarca od kojih je jedan zadržan u bolnici, a drugi je lakše povredjen. Lokalni stanovnici Zakintosa i drugih mesta po omiljenim turističkim destinacijama govore da Srbi polako zauzimaju mesto Engleza po broju izazvanih tuča, jer su Englezi ranije bili poznati po svojoj agresivnosti pod uticajem alkohola. Po srpskim tabloidima koji se prostim kopiranjem umnožavaju po društvenim mrežama, postoji tendencija da se na neki način ublaži krivica tih siledžija. Neki optužuju Grke što turistima za pare sve dozvoljavaju. Kako vi objašnjavate ove pojave? Da li se može ova pojava “srpskog nasilja” generisati s obzirom da se radi o mladima, uglavnom rodjenim posle rata?

Jovo Bakić: Na žalost, u Srbiji se razvila jedna kultura nasilja. Ona je vezana najčešće za tzv. navijačku subkulturu. No, vodeći predstavnici ove subkulture, kojima vođenje navijačkih grupa služi kao dimna zavesa iza koje kriju svoju mafijašku delatnost (trgovina drogom, razbojništva i sl), neguju bliske odnose i s najvišim predstavnicima vlasti, koji su i sami nekada pripadali navijačkim grupama i krajnje desničarskoj Srpskoj radikalnoj stranci. Otuda je kultura nasilja u Srbiji banalizovana, tj. prima se zdravo za gotovo, i već je ušla u glavni tok kulture u Srbiji. O tome svedoče i čudovišne reči, u trenutku njihovog izricanja, predsednika vlade, a sadašnjeg predsednika države Vučića, koji je u jednom gostovanju na javnom servisu nasilnicima poručio: „Tuci ti koga hoćeš u svojoj kući, nemoj da biješ ovde!“, pri čemu se prilog za vreme „ovde“ odnosio na javno mesto. Činjenica da je i posle ovakve izjave pobedio na predsedničkim izborima u prvom krugu svedoči, osim o kontroli sredstava masovnog opštenja i golemoj klijentelističkoj mreži koju je režim izgradio, i o banalizaciji odnosno normalizaciji nasilja u društvu Srbije. Naravno, normalizaciji nasilja mnogo doprinose televizije s nacionalnom pokrivenošću i tabloidi, naročito posredstvom različitih rielitija, koje emituju tokom čitavog dana umesto samo nakon ponoći, dok tabloidi odvratne sadržaje prepričavaju narednih dana. Tako i jedni i drugi popunjavaju prazan prostor nastao kao posledica potpune bezidejnosti, ali i kontaminiraju društvenu svest. Horde mladih i nezrelih potrošača takvih sadržaja, koji pred sobom ne vide nikakvu perspektivu uspona na društvenoj lestvici, i redovni posetioci fudbalskih stadiona dolaze u Laganas s idejom da piju i zapodenu kavgu s jednako takvim praznoglavcima, kojima je, takođe, zaprečen napredak na društvenoj lestvici, iz Velike Britanije. Razume se, kada popiju puno alkohola, što im neminovno menja svest i povećava u njima agresivnost, lako se sukobe i s normalnim ljudima, iako ih potonji izbegavaju, a kamoli sa sličnim nesrećnicima iz drugih krajeva sveta, pa tuče mogu imati i tragičan ishod. Grčki domaćini bi mogli, uz njihovo tradicionalno gostoprimstvo, da pojačaju, ipak, i policijski nadzor kritičnih mesta, onako kako to rade npr. u Palma de Maljorki zbog mladih prestupnika iz Nemačke (a u saradnji s policijom Nemačke), te da tako odlučujuće doprinesu smanjenju rizika od tuča i njihovih posledica odnosno rastu sigurnosti.

 

M.K: Uvećano nasilje kod Srba nije samo prema strancima nego i prema ženama. U roku od nedelju dana desila su se dva stravična ubistva žena od strane njihovih bivših muževa. Oba ubistva su se desila u Centrima za socijalni rad, na Novom Beogradu i u Rakovici. U oba slučaja je otac tj. muž ubio majku svoje dece, tj. svoju bivšu ženu, u jednom slučaju je ubio dete pa zatim majku i sebe, u drugom slučaju je ubio majku kamenom na oči tri njena mala sina. Statistike pokazuju uvećanje: u 2017. je u Srbiji do sada ubijeno 17 žena! Kako vi objašnjavate ovu pojavu povećanog femicida i nasilja nad ženama? Kako funkcionišu Centri za Socijalni rad? Da li su oni samo inertni atavizmi ustanova iz vremena socijalističke Jugoslavije tj. na koji način bi društvo i država morali da se suprotstave ovim pojavama?

J.B: To je sve deo kulture nasilja. Patrijarhalna mizoginost je njen izvor. Žene i deca se smatraju svojinom muškarca zbog činjenice da su fizički slabiji (kao i zbog iz prošlosti nasleđenog uverenja da onaj koji izdržava porodicu ovu i poseduje; u današnjoj Srbiji to već nije tako, ali izgleda da upravo ta činjenica frustrira deo muškaraca, pa se iz njihove nemoći rađa ubilačko nasilje). Centri za socijalni rad su izuzetno važne ustanove, ali oni nemaju dovoljan broj zaposlenih da bi se na optimalan način bavili izuzetno naraslim brojem socijalnih slučajeva. Osim toga, saradnja MUP-a i centara za socijalni rad nije na odgovarajućem nivou. U njihovom opštenju postoje smetnje na vezama, pa neretko prebacuju odgovornost s jednih na druge. Težak i odgovoran posao je društveno potcenjen, jer socijalni radnici imaju niske plate i njima odgovarajući društveni ugled. Sami socijalni radnici verovatno nedovoljno dosledno i uspešno primenjuju svoja ovlašćenja. Oni ne prepoznaju jasno nasilnike, pa iz straha da ne naruše njihova ljudska prava (npr. da viđaju decu) i da se često nalaze pred sudom (a i sudija može, takođe, da ima blagonaklon stav prema nasilniku), doprinose rastu nasilja i neretko tragičnim ishodima kojima i sami, na ovaj način i na veliku žalost, doprinose i čije žrtve katkad postaju. Neophodno je da socijalni radnici i psiholozi jasno prepoznaju nasilnika, kako mu ne bi dozvolili da ugrožava sopstvenu porodicu, a da razičite ustanove koje brane ljudska prava uvek više cene prava ugroženih od prava nasilnika. MUP, tužilaštva, sudovi i centri za socijalni rad moraju imati bolju komunikaciju, a komšije treba da prijavljuju policiji kada god čuju zapomaganje žena koje zlostavljaju njihovi muževi, očevi ili sinovi, umesto što se prave da to ne čuju odnosno da to nije njihova briga. Rečju, društvo mora da se osvesti da je nasilje apsolutno nedopustivo i da je nasilnicima mesto u za njih predviđenim ustanovama. Škola, sredstva masovnog opštenja, političari, civilno društvo – svi moraju da rade na razaranju banalnosti kulture nasilja u Srbiji. Kada shvatimo da je nasilje prema bilo kome nedopustivo zlo, a ne tek jedna, u boljem slučaju, prolazna neprijatnost koja se dešava drugom ili, u gorem, intrigantno dešavanje u kojem tupo uživamo, onda ćemo biti na putu da se uspešno protiv njega borimo.

M.K: Da ostanemo još kod nasilja u Srbiji, jer se ono ne dešava samo u porodici, na ulici, na odmoru… Sve je češća i jedna druga vrsta “legalizovanog” nasilja koje se dešava na poslu. Poznat je slučaj radnika u korejskoj fabrici JURA u Leskovcu, koji rade s pelenama da ne bi gubili vreme na odlazak u toalet, drugi rade mesecima bez plate, treći rade samo za bakšiš, četvrti samo za socijalno i penziono… Na koji način Vučićeva vlada na čelu sa Anom Brnabić planira da dovede stabilnost u zemlji? Da li Srbiji preti uvećanje ovakvih fabrika čiji vlasnici ne mare za radnička ni ljudska prava?

J.B: To je već problem periferijskog položaja Srbije u svetskom kapitalističkom sistemu. Na periferiji je poslodavcu dopušteno ono što nije u centru kapitalističkog sistema. Opšta beda i siromaštvo pretvara radnika u čoveka bez dostojanstva koji prihvata očajne uslove rada i bednu nadnicu, samo da bi imao bilo kakav posao i mogao da prehrani porodicu. Njegova frustriranost, naravno, neretko rađa nasilje. Tlačen od onoga ko mu daje bednu crkavicu na poslu, čovek postaje agresivan prema slabijima u svojoj porodici ili na ulici. Na nesreću, ovakav trend će se, usled činjenice da izvire iz strukture kapitalističkih odnosa u svetu, nastaviti sve dok ne dođe do promene kapitalističkog sistema ili dok kapitalisti, u strahu od mogućih promena, ne humanizuju uslove rada, kao što je to bilo u vremenu Hladnog rata. Za sada se ne nazire dovoljno uverljiva pretnja koja bi kod kapitalista izazvala strah od promene sistema.


M.K: Kako reaguje prosečni gradjanin Srbije na revidiranje četničkih vodja i zanemarivanje tj. guranje pod tepih srpske antifašističke istorije u okviru jugoslovenske i partizanske antifašističke borbe?

J.B: Društvo Srbije je podeljeno u ovim pitanjima, a dobar deo građana, zaokupljenih svakodnevnim brigama vezanim za puko preživljavanje, ona ni ne zanimaju. Ovakva nezainteresovanost olakšava posao istorijskim revizionistima i pospešuje relativizaciju fašizma, što može imati pogubne posledice u budućnosti, posebno ako se ima u vidu trend puzajuće fašizacije zapadnoevropskih društava.


M.K: Za jedno demokratsko društvo i državu, nezavisno sudstvo i sloboda govora samim tim i medija, su zagarantovani ustavom. Iz Srbije sve češće stižu vesti o ograničenoj slobodi medija, o medijima u rukama jednog čoveka, o proganjanju slobodnih novinara i cenzuri nepoželjnih tekstova. Ako se dobro sećam i vi imate jedno slično iskustvo cenzure sa Politikom, režimskim listom, “najstarijim listom na Balkanu”. Koji je vaš komentar na “medijski mrak” u Srbiji i kako se protiv njega boriti”?

J.B: Uredništvo „Politike“ je, voljom Aleksandra Vučića, došlo umesto prethodnog u jeku predizborne kampanje za predsednika Srbije, i od „najstarijeg lista na Balkanu“ napravilo stranački bilten. S izuzetkom malotiražnog dnevnika „Danas“ i još par takođe malotiražnih nedeljnika, sve druge novine su, takođe stranački bilteni. Bilo mu je, naravno, problematično kako da se oslobodi dotadašnjih kolumnista, a da to u javnosti ne bude protumačeno kao obračun vlasti s njima. Otuda je „Politika“ objavljivala primitivne napade opskurnih ličnosti, poznatih jedino po svom neslavnom angažmanu tokom Miloševićevog režima, na svojim stranicama protiv sopstvenih dugogodišnjih kolumnista (primerice, pisao sam jednom mesečno za „Politiku“ od 2008). Ne verujem da tako nešto još negde postoji. Naposletku, kada su uvideli da mi prijaju napadi onih koje nimalo ne cenim, pa im nisam ni odgovarao, a nastavio sam da pišem, zabranili su pojavu poslednje kolumne i tako prekinuli saradnju sa mnom.

Internet je moćno sredstvo borbe protiv „mraka“, koje svakako treba koristiti, ali tri petine građana Srbije, ophrvanih siromaštvom (prosečna plata u Srbiji iznosi oko 380 evra i troši se na plaćanje računa i hranu), obaveštava se o politici isključivo posredstvom pet televizija s nacionalnim pokrivanjem (dve od tih pet pripadaju jednom grčkom vlasniku). Sve ove televizije su pod kontrolom vlasti, jer ona može da naredi kapitalistima u Srbiji da se ne oglašavaju na određenim programima, pošto mogućnost poslovanja u političkom kapitalizmu zavisi od veza kapitalista s autoritarnom vlašću, i tako upropaste neposlušne televizije. Stoga ne iznenađuje da su privatne televizije u Srbiji pod jačom kontrolom vlasti od javne, iako je i potonja, razume se, u potpunosti kontrolisana, kada je informativni program u pitanju.

M.K: Otvoreno se priča da je A.Vučić iskoristio priliku kraja predsedničkog mandata Tomislava Nikolića, da bi on postao predsednik i tako dobio veći prostor za politički i lični manevar, a premijera tj. premijerku je postavio samo za “izlog ”. Uostalom o premijerki Srbije prvo što smo saznali je da je “autovana” lezbejka i poreklom Hrvatica, pa tek onda da već ima svoj prvi zaradjeni milion eura i da joj je brat takodje vrlo uspešni biznismen, a pri tom je izjavila da neće samostalno donosti odluke nego će slušati svog mentora tj. Vučića. Da li je nova premijerka dobro obučeni deo Vučićeve “bratije” i novi pomoćnik u sprovodjennju budućih političkih odluka koje neće ići u korist naroda? Šta možemo očekivati od ovakve politike?

J.B: Možemo očekivati samo nastavak stare politike. Ovde ustav i zakoni ne važe, ali je A. Vučić napravio dobar marketinški potez, sa stanovišta očuvanja lične vlasti (što ga jedino i zanima), kada je Anu Brnabić postavio na mesto prve sluškinje gospodara, jer njena prozapadna usmerenost, seksualna orijentacija i etničko poreklo predstavljaju jemstvo Sjedinjenim Državama i Evropskoj uniji da je njen gospodar nepovratno napustio ekstremno-desničarsku ideologiju i prorusku orijentaciju, te da će im biti poslušan. Naravno, Brnabićeva je postavljena upravo zbog toga što je njena poslušnost gospodaru zajamčena. Ako bi se, slučajno, pobunila, niko je u Srbiji neće braniti (iza sebe nema ni stranku ni javnost), pa bi smenjena bila za dva dana.

M.K: U kojoj meri je prosečnom gradjaninu Srbije jasno da je u demokratskom parlamentarnom sistemu, koji je u Srbiji oficijelno na snazi, glasanje jedini način da se nešto promeni? Na prošlim izborima smo videli da je izašlo na glasanje svega 25 odsto populacije, što je siguran način da se ništa ne promeni. Koja su vaša predvidjanja za skorašnje “beogradske izbore”?

J.B: Građani su toga svesni, ali nemaju poverenje ni u opoziciju, tj. u najveći deo vođa koji su neretko korumpirani i skloni lopovluku, a neki i u vezama s mafijom, pa ih je zato lako ucenjivati. Osim toga, upravo takve osobe EU i SAD neretko podržavaju. Štaviše, oni uslovljavaju svoju podršku drugim opozicionarima terajući ih da sarađuju s ličnostima koje nikada ne mogu dobiti podršku razočaranih građana Srbije.

Vlast ima kukavičja jaja koja će podmetnuti biračima opozicije na ovim izborima. Nije to samo Čedomir Jovanović, tobožnji borac za „evropske vrednosti“ čija je korumpiranost već legendarna, već je tu i Aleksandar Šapić, proslavljeni vaterpolista, ali i plagijator doktorske disertacije, koji je već najavio da mu nije problem da uđe u vlast sa SNS-om nakon izbora, kao i Dragan Đilas koga je lako uceniti zbog njegovih „poslova“ koje je imao kao gradonačelnik Beograda, pa je zbog toga upravo i napustio politiku pre nekoliko godina…


M.K: Gradjanska Evropa se još od francuske revolucije bori na odvajanju crkve od države. U Srbiji se dešava suprotno, da posle raspada Jugoslavije, u kojoj oslabljena crkva, naročito srpska pravoslavna crkva, nije imala skoro nikakav uticaj na državu, a danas je bukvalno “pala u zagrljaj” države iz koga se ne daju isčupati ni jedna ni druga, barem dok je radikalna desnica na vlasti. Kako vi komentarisete ovaj “brak” i kuda on vodi?.

J.B: U pravoslavnom svetu je cezaropapizam (zavisnost crkve od vlasti) uobičajen. Ova zavisnost omogućava vlastima da koriste crkvu u legitimacijske svrhe, tj. glavna funkcija crkve u politici je pravdanje zahteva nosilaca vlasti na vlast. Otuda crkva slavi vlast, a vlast bogato za to nagrađuje crkvu (SPC je oslobođena poreza, sveštenici od države primaju platu, od građana priloge za njihove usluge, a neretko se bave i unosnim poslovima). Istovremeno, kako vlastima tako i crkvi odgovara zaglupljivanje građana, tj. njihovo pretvaranje u podanike zastrašene bogom i strašnim sudom, pa je veronauka u školama (što je na žalost nasleđe pokojnog Zorana Đinđića) već obavila zadatak. Imamo mlade zaluđene ljude kojima vera u boga uopšte ne smeta da mrze ljude drugih veroispovesti i etničkih pripadnosti i da nad njima primenjuju nasilje, baš kao što im ne smeta da u ženi vide ili mašinu za rađanje dece (kojoj se dive kao majci) ili kurvu (koju nije šteta maltretirati). Naprotiv, što su religiozniji, pokazuju sociološka istraživanja, to su netrpeljiviji prema Drugom i Drugačijem, pa i skloniji pravdanju i relativizaciji zločina koji su pripadnici njihove nacije počinili u ime te nacije. Skloniji su, međutim, i odbijanju vakcinisanja sopstvene dece, tj. poigravanju s njihovim životom. Kao što vidimo, nije samo islamski fundamentalizam problematičan, što se u zemljama hrišćanske tradicije s pravom smatra, već se isto može reći i za hrišćanske fundamentalizme, što se u njima neretko previđa.


M.K: Ljudi, naročito mladi, sve manje čitaju knjige, a sve više “bleje” kako to sami kažu, na svojim pametnim telefonima uključeni na neku od društvenih mreža, pretražujući po Jutjubu, igrajući igrice ili radeći stvari koje mi “prosečni korisnici” ne možemo ni da zamislimo. Kako objašnjavate ovu “elektronsku ovisnost” i šta mislite koliko je opasna današnja prebukiranost medija i interneta ružnim vestima? Da nije i to zapravo jedan način kontrole uma (“mind control”) od strane domaćih i svetskih centara moći, dakle jedan od načina da se pod kontrolom drži pokorni potrošač tj. poslušni gradjanin?
J.B: Kao i ostali mediji, tako i elektronski mediji, kao i internet, Youtube itd su vrlo korisni, ako su sredstva za unapređenje naše obaveštenosti i prosvećenosti, a vrlo škodljivi, ako su cilj po sebi, pa stvaraju zavisnost ili su, pak, sredstva da se nekome nanese nepravda (pretnje, uvrede i sl) i šteta (pedofilija, napadi na imovinu, privatnost i sl). Ako građanin traga za istinom, ako mu je Sokrat uzor, tj. ako nije intelektualni lenjivac, onda niko neće moći da kontroliše njegov um. Škola bi trebalo da neguje kod đaka sokratovsko usmerenje, tj. radoznali istraživački duh i kritičnost prema svemu što vidi i čuje.
Studentima uvek govorim da ništa ne primaju zdravo za gotovo, te da nikome, pa ni svojim profesorima, ne veruju na reč, već da sve proveravaju u što više pouzdanih izvora. Razume se, moraju biti kadri da razlikuju izvore po stepenu pouzdanosti, ali i to se vremenom izgradi posredstvom sistematske primene sokratovskog pristupa.

(Ovaj intervju je u svojoj originalnoj verziji objavljen na grčkom jeziku na poznatom novinskom portalu tvxs.gr iz dva dela:

I – 5. Avgusta 2017.
http://tvxs.gr/news/eyropi-eop/giobo-mpakits-mia-syzitisi-me-ton-simantikotero-antifronon-dianooymeno-tis-serbias-0

II – 6. Avgusta 2017.
http://tvxs.gr/news/eyropi-eop/giobo-mpakits-i-sxetikopoiisi-toy-fasismoy-mporei-na-exei-katastrofikes-synepeies-gi )



ILLUMINATI: Πώς επινοήθηκε η Θεωρία Συνωμοσίας για τους Illuminati;

 

ILLUMINATI

Η Ιστορία της επινόησης της πιο διαδεδομένης Θεωρίας Συνωμοσίας (Conspiracy Theories) της εποχής μας

ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΣΤΑ FAKE NEWS

ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΜΕΝΕΣ ΘΕΩΡΙΕΣ ΣΥΝΩΜΟΣΙΑΣ;

 

Αποτέλεσμα εικόνας για Illuminati

Πρόκειται για την πιο διαδεδομένη θεωρία συνωμοσίας, σύμφωνα με την οποία οι Illuminati υποτίθεται ότι προσπαθούν να δημιουργήσουν μυστικά τη νέα παγκόσμια τάξη πραγμάτων.

Η παράνοια ξεκίνησε με ένα παιχνιδιάρικο αφήγημα τη δεκαετία του ’60.

Αλλά όπως γράφει το BBC, αυτό που επί της ουσίας μας δείχνει η ιστορία αυτή, είναι το πόσο έτοιμοι τελικά είμαστε να πιστέψουμε ό,τι διαβάζουμε και ό,τι ακούμε. Τι μπορεί να αποκαλύψει το μύθευμα των Illuminati για τα fake news και τις ιστορίες που συνεχίζουν να μας επηρεάζουν;

 

Αποτέλεσμα εικόνας για conspiracy theories

Οι Πεφωτισμένοι ήταν μια μυστική οργάνωση που ιδρύθηκε το 1776 από τον  καθηγητή εκκλησιαστικού δικαίου και καθηγητή πρακτικής φιλοσοφίας, Ανταμ Βαϊσχάουπτ στη Βαυαρία. Η οργάνωση προσέγγισε τους Ελευθεροτέκτονες στα τέλη του 18ου αιώνα, μέχρι που μετά πολλών επεισοδίων, τέθηκε σταδιακά εκτός νόμου, οπότε ξεθώριασε και διαλύθηκε.

Όλα αυτά μέχρι τη δεκαετία του 60. Γιατί όσα ακούγονται σήμερα για τους Illuminati μόλις και μετά βίας έχουν σχέση με τη μυστική εκείνη οργάνωση του 18ου αιώνα.

Σύμφωνα με τον συγγραφέα και ραδιοφωνικό παραγωγό David Bramwell (BBC Radio 3 και Radio 4), έναν άνθρωπο που έχει αφιερώσει χρόνο προκειμένου να τεκμηριώσει την προέλευση του μυθεύματος, η σύγχρονη ενσάρκωση του «μύθου» ξεκίνησε όταν στο «καλοκαίρι της αγάπης» -στην καρδιά του κινήματος της αντικουλτούρας, του LSD και της λατρείας των χίπις για τις ανατολικές φιλοσοφίες- κυκλοφόρησε ένα εντελώς αυθαίρετο, μικρής έκτασης (τυπωμένο) κείμενο με τίτλο «Principia Discordia» (η λέξη Discordia είναι λατινική, πρόκειται για τη ρωμαϊκή εκδοχή της αρχαίας ελληνικής θεάς Έριδος).

Ήταν ένα κείμενο – παρωδία, για μια «πίστη» – παρωδία, το Discordianism, στο οποίοι οι ενθουσιώδεις αναρχικοί και στοχαστές μιλούσαν για τη λατρεία της Έριδος, θεάς της σύγκρουσης και εν τέλει του χάους. Στην πραγματικότητα, το κίνημα των Discordian το μόνο που ήθελε ήταν να πυροδοτήσει την πολιτική ανυπακοή, τις φάρσες και τα hoaxes. Το κείμενο αυτό καθαυτό δεν ήταν τίποτα παραπάνω από μία «διανοητική περιπλάνηση» της αντικουλτούρας, με βάση το «δόγμα» ότι τέτοιου τύπου αναζητήσεις θα μπορούσαν να επιφέρουν την κοινωνική αλλαγή, αναγκάζοντας τους ανθρώπους να αμφισβητήσουν τις παραμέτρους της τρέχουσας πραγματικότητας.

Αποτέλεσμα εικόνας για Illuminati

Κατά τύχη…

Σύμφωνα με τον Bramwell, ένας από τους συγγραφείς του Principia Discordia, ο Kerry Thornley «αποφάσισε ότι ο κόσμος είχε γίνει υπερβολικά αυταρχικός, πολύ σφιχτός, πολύ κλειστός, πολύ ελεγχόμενος».

Μόνο που ο Kerry Thornley με τη συνδρομή ενός φίλου του, του Robert Anton Wilson -δημοσιογράφου εκείνη την εποχή στο Playboy- αποφάσισε να το τραβήξει. Ήθελαν να ταρακουνήσουν τα πράγματα και «ο τρόπος για να γίνει αυτό ήταν μέσω της παραπληροφόρησης και της μέγιστης δυνατής διάδοσης της -μέσα από την αντικουλτούρα, τα μέσα ενημέρωσης, με οποιοδήποτε τρόπο. Οπότε και αποφάσισαν ότι θα το κάνουν διαδίδοντας για αρχή ιστορίες για τους Illuminati».

Ο Wilson και ο Thornley άρχισαν να στέλνουν στο περιοδικό ψεύτικες επιστολές -υποτίθεται από αναγνώστες- για τη μυστική οργάνωση των Illuminati. Στη συνέχεια έστελναν άλλες επιστολές για να αντικρούσουν τα γράμματα που οι ίδιοι είχαν μόλις γράψει.


Η κινηματογραφική μεταφορά του μπεστ σέλερ «Αγγελοι και Δαίμονες» του Νταν Μπράουν με θέμα τη μυστική αδελφότητα των Illuminati, θανάσιμου εχθρού της Καθολικής Εκκλησίας.

Η βασική ιδέα πίσω από αυτό ήταν ότι όταν δώσεις πολλές αντίθετες απόψεις για μια ιστορία, θεωρητικά τουλάχιστον, το κοινό αρχίζει να βλέπει διαφορετικά τα πράγματα και να αναρωτιέται. «Μπορώ να εμπιστευθώ τον τρόπο με τον οποίον μου παρουσιάζουν την πληροφορία;» λέει ο Bramwell, εξηγώντας ωστόσο ότι, ο τρόπος που διάλεξαν για να «ξυπνήσουν τους ανθρώπους» δεν λειτούργησε όπως ήλπιζαν…

Αποτέλεσμα εικόνας για Illuminati

 

Η πιο διαδεδομένη θεωρία συνωμοσίας

Η χαοτική ιστορία γύρω από τον μύθο των Illuminati όντως διαδόθηκε και ο Wilson μαζί με έναν άλλο δημοσιογράφο του Playboy, έγραψαν το έργο «The Illuminatus! Trilogy», το οποίο αποδίδει στους Illuminati «συγκαλύψεις» σημαντικών γεγονότων  της σύγχρονης ιστορίας, όπως η δολοφονία του Αμερικανού προέδρου Τζον Φ. Κένεντι. Τα τρία βιβλία γνώρισαν τόση επιτυχία ώστε διασκευάστηκαν για το θέατρο. Το μύθευμα συντηρήθηκε με διάφορους τρόπους -το 1975 κυκλοφόρησε μέχρι και επιτραπέζιο παιχνίδι με θέμα τους Illuminati.

Σήμερα είναι μία από τις πιο διαδεδομένες θεωρίες συνωμοσίας, σε τέτοιο βαθμό μάλιστα, ώστε ακόμη και σταρ της μουσικής βιομηχανίας, όπως η Μπιγιονσέ και ο Jay-Z συνηθίζουν να σχηματίζουν επί σκηνής με τα χέρια τους το τρίγωνο – σύμβολο των Illuminati. Η συμβολή του διαδικτύου στη διάδοση των πάσης φύσεως μυθευμάτων είναι εννοείται, καθοριστική, πολύ περισσότερο από ό,τι επέτρεπαν οι συνθήκες και τα μέσα της δεκαετίας του ’60.

Το γεγονός ότι ζούμε σε έναν κόσμο γεμάτο από θεωρίες συνωμοσίας και -πολύ πιο σημαντικό- από ανθρώπους που τις πιστεύουν καταγράφηκε σε έρευνα πολιτικών επιστημόνων του 2015 η οποία αποκάλυψε ότι οι μισοί Αμερικανοί πιστεύουν τουλάχιστον σε μία θεωρία συνωμοσίας -από τους Illuminati, μέχρι την ευρέως διαδομένη πεποίθηση (μεταξύ των Αμερικανών) ότι η 11η Σεπτεμβρίου ήταν «inside job», εσωτερική υπόθεση που έφερε εις πέρας η αμερικανική υπηρεσία πληροφοριών.

 

Ποιοί πιστεύουν τις θεωρίες συνωμοσίας

Ποιο είναι το προφίλ των ανθρώπων που πιστεύουν στις θεωρίες συνωμοσίας; «Οι απόψεις στο ερώτημα είναι διαφορετικές, χωρίς αυτό να σημαίνει απαραίτητα ότι η μία αποκλείει την άλλη. Συνεπώς, η απλούστερη εξήγηση είναι ότι οι άνθρωποι που πιστεύουν στις θεωρίες συνωμοσίας πάσχουν από κάποιας μορφής ψυχοπαθολογία» λέει ο Viren Swami, καθηγητής Κοινωνικής Ψυχολογίας στο Anglia Ruskin University.


Οι λάτρεις των θεωριών συνωμοσίας βλέπουν «σημάδια» της επιρροής των Illuminati στο αμερικανικό χαρτονόμισμα

Ένα άλλο συμπέρασμα στο οποίο κατέληξαν οι ερευνητές είναι ότι οι θεωρίες αυτές μπορούν να παράξουν ορθολογικούς τρόπους κατανόησης των γεγονότων που προκαλούν σύγχυση ή, απειλούν την αυτοεκτίμηση. «Σου δίνουν μία πολύ απλή εξήγηση» λέει ο Swam, η έρευνα του οποίου το 2016 έδειξε ότι αυτοί που πιστεύουν στις θεωρίες συνωμοσίας είναι πολύ πιθανό να υποφέρουν από κρίσεις άγχους. Άλλοι ψυχολόγοι ανακάλυψαν επίσης ότι, τα άτομα υψηλού μορφωτικού επιπέδου είναι μάλλον απίθανο να πιστεύουν σε θεωρίες συνωμοσίας.

Η σκοτεινή εικόνα της σύγχρονης Αμερικής έδειξε στον Viren Swami και μία αλλαγή η οποία αφορά το ποιος προωθεί το «υλικό» αυτό. «Ιδιαίτερα στη Νότια Ασία, οι θεωρίες συνωμοσίας αποτελούν μηχανισμό με τον οποίον οι κυβερνήσεις ελέγχουν τους πολίτες. Στη Δύση, είναι τυπικά το αντίθετο. Οι θεωρίες συνωμοσίας απευθύνονται σε άτομα που δεν έχουν δύναμη και είναι ακριβώς η έλλειψη δύναμης που δημιουργεί θεωρίες συνωμοσίας  -σαν ένας τρόπος αμφισβήτησης της εξουσίας […]».

Αποτέλεσμα εικόνας για conspiracy theories & Trump

 

Η μεγάλη αλλαγή: Τραμπ

«Το σημείο καμπής, η μεγάλη αλλαγή αφορά το γεγονός ότι τώρα οι πολιτικοί, ιδιαίτερα ο Τραμπ, άρχισαν να χρησιμοποιούν τις θεωρίες συνωμ0σίας προς ίδιον όφελος». Ο 45ος πρόεδρος των ΗΠΑ υπήρξε διαβόητος «birther», καθώς στην προεκλογική του εκστρατεία αμφισβητούσε συνεχώς το γεγονός ότι ο προκάτοχος του, Μπαράκ Ομπάμα γεννήθηκε στη Χαβάη, ενώ επίσης, κατηγόρησε μετά τις εκλογές του 2016 πολλές αμερικανικές πολιτείες για νοθεία.

Θα μπορούσε να επηρεάσει μακροπρόθεσμα  την πολιτική αυτή η μετατόπιση του κέντρου βάρους των θεωριών συνωμοσίας; «Εάν οι άνθρωποι αρχίζουν να πιστεύουν στις θεωρίες συνωμοσίας θα απομακρυνθούν από την πολιτική. Θεωρώ ότι είναι πολύ πιθανό να στραφούν σε πολιτικές του περιθωρίου. Όπως επίσης, να υιοθετήσουν ρατσιστικές, ξενοφοβικές, εξτρεμιστικές απόψεις» λέει ο Swami.

Αποτέλεσμα εικόνας για conspiracy theories & Trump

 

Η ιδέα μίας μυστικής οργάνωσης που παραμένει ανέγγιχτη, ακούγεται ενδιαφέρουσα σε ανθρώπους οι οποίοι νιώθουν ανίσχυροι, που έχουν την αίσθηση ότι έχουν μείνει πίσω. Ο Τραμπ δήλωνε ότι ήθελε να εκπροσωπήσει στην Ουάσιγκτον αυτούς ακριβώς τους ανθρώπους, της κάποτε δυνατής αμερικανικής βιομηχανικής ενδοχώρας. Με τη διαφορά ότι αντί να νιώθουν καλύτερα που ένας μη πολιτικός, όπως εκείνοι, είναι στον Λευκό Οίκο, όπως όλα δείχνουν είναι περισσότερο παρά ποτέ αδύναμοι και ευάλωτοι σε πάσης φύσεως θεωρίες συνωμοσίας.

«Αν ο Wilson ζούσε σήμερα, θα ήταν χαρούμενος, αλλά και σοκαρισμένος» λέει ο David Bramwell, ο οποίος ελπίζει ότι εάν οι άνθρωποι αγωνιστούν ενάντια στα fake news και την προπαγάνδα, κάπου ανάμεσα στα διαδικτυακά φόρουμ, την ποπ κουλτούρα, τη φαντασία που είναι συνυφασμένη με την ανθρώπινη φύση, αλλά και την αποφασιστικότητα να τσεκάρουμε τα γεγονότα, οι θεωρίες συνωμοσίας, όπως στην περίπτωση των Illuminati θα καταρριφθούν για πάντα…

ΒΙΒΛΙΑ “ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ” και“ΣΥΝΩΜΟΣΙΕΣ & ΘΕΩΡΙΕΣ ΣΥΝΩΜΟΣΙΑΣ”

ΠΡΟΣΦΟΡΑ!

ΠΡΟΣΦΟΡΑ Δύο Βιβλίων με 50% Έκπτωση!

 

ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

ALTERNATIVE HISTORY

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΤΑΜΚΟΣ

(100 σελίδες, 7 Ευρώ)

alterhistorycover

ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΟΤΑΝ ΑΝ…

  • Οι Ναζί Γερμανοί Νικούσαν στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο;
  • Ο Μέγας Αλέξανδρος δεν πέθαινε στα 33 του χρόνια και συνέχιζε τις κατακτήσεις του στη Δύση;
  • Δε συνέβαινε ποτέ η Μικρασιατική Καταστροφή το 1922;
  • Οι Ρώσοι Ασπάζονταν τον Ισλαμισμό και όχι την Ορθοδοξία;
  • Ο Μωάμεθ Γινόταν Χριστιανός;
  • Η Επανάσταση της Παρισινής Κομμούνας (1870) πετύχαινε;
  • Η Ελλάδα γινόταν Σοβιετική Δημοκρατία;
  • Η Γιουγκοσλαβία δεν διαλύονταν ποτέ;
  • Εφαρμόζονταν πριν από έναν αιώνα το Σχέδιο της Ελεύθερης Ενέργειας του Τέσλα;
  • Ξεσπούσε Πυρηνικός Πόλεμος μεταξύ Σοβιετικής Ένωσης και ΗΠΑ;
  • Ο Μετεωρίτης που το 1908 κτύπησε την Τουγκούσκα της Σιβηρίας έπεφτε στο κέντρο της Ευρώπης;
  • Έρχονταν Αύριο οι Εξωγήινοι;
  • Ποιοι θα μπορούσαν να είναι οι πιο Ουτοπικοί και οι πιο Δυστοπικοί κόσμοι της Εναλλακτικής Ιστορίας;

 

ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ

Αν νομίζετε πως αυτό το Σύμπαν είναι το χειρότερο, που να δείτε και κάποια άλλα…”

Φίλιπ Κ. Ντικ (Philip K. Dick)

——————————————————————————————-

ΣΥΝΩΜΟΣΙΕΣ & ΘΕΩΡΙΕΣ ΣΥΝΩΜΟΣΙΑΣ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΤΑΜΚΟΣ

(290 σελίδες, 18 Ευρώ)

Συνωμοσίες και Θεωρίες Συνωμοσίας -Εξώφυλλο

 

Εξερευνήστε τον πολυπλόκαμο κόσμο των συνωμοσιών, των θεωριών συνωμοσίας, των άγνωστων παρασκηνίων και των κυβερνητικών συγκαλύψεων.

NEW WORLD ORDER # ΙΛΟΥΜΙΝΑΤΙ # ΤΕΚΤΟΝΕΣ # CHEMTRAILS # SKULL & BONES # MK-ULTRA # CIA # LSD #­ MIND CONTROL # UFO & SPAM # HAARP # 11.09.2001 # BAR CODE 666 # MICROCHIP # OPUS DEI # ΣΙΩΝΙΣΜΟΣ # BATIKANO # ΚΩΔΙΚΑΣ ΝΤΑ ΒΙΝΤΣΙ # ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΕΣ ΑΙΡΕΣΕΙΣ # SCIENTOLOGY # ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΥΠΕΡΚΥΒΕΡΝΗΣΗ # ΨΥΧΡΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ # ΧΡΗΜΑΤΟΠΙΣΤΩΤΙΚΗ ΦΟΥΣΚΑ# ΔΝΤ # ΛΕΣΧΗ ΜΠΙΛΝΤΕΜΠΕΡΓΚ # ΤΡΙΜΕΡΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗ # ΟΜΑΔΑ ΕΨΙΛΟΝ # ΚΙΣΙΝΓΚΕΡ # ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ “ΚΟΚΚΙΝΗ ΠΡΟΒΙΑ” # LADY D # NAZI UFO # 17N # ΤΙΤΑΝΙΚΟΣ # MEMES # FEMA TV BRAINWASHING # MASS MEDIA # HOLLYWOOD # VAST LEFT WINGH CONSPIRACY # JFK # DNA # PEAK OIL THEORY # KINHTA ΤΗΛΕΦΩΝΑ # ΜΑΓΙΑΣ # ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ # ΑΡΜΑΓΕΔΔΩΝ # ΜΥΣΤΙΚΕΣ ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ # ΕΞΩΓΗΙΝΟΙ # ΕΡΠΕΤΟΕΙΔΗ # X-FILES # INTERNET # BIL GATES # ZEITGEIST # MEN IN BLACK # USA Vs LENNON # ROCK IS DEAD # OPERATION CHAOS # ELVIS IS ALIVE # AIDS # H1N1 # DISINFORMATION # BIG PHARMA # ΠΕΤΡΟΧΗΜΙΚΟ ΚΑΡΤΕΛ # ΚΛΙΜΑΤΟΛΟΓΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ # ΣΤΡΑΤΟΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΟ ΣΥΜΠΛΕΓΜΑ # ΝΑΤΟ

Ι WANT TO BELIEVE

Παράξενα Πράγματα Συμβαίνουν Γύρω Μας αλλά…

ΟΛΑ ΣΥΝΔΕΟΝΤΑΙ!

ConspiracyCover

«Το να είσαι φυσιολογικός στο σημερινό κόσμο, το να τρως χάμπουργκερ και να πίνεις Κόκα-Κόλα, είναι σαν να συνωμοτείς ενάντια στον ίδιο σου τον εαυτό…»

Από την ταινία Conspiracy Theories

CONSPIRANOIA! CONSPIRANOIA! CONSPIRANOIA! CONSPIRANOIA! CONSPIRANOIA! CONSPIRANOIA! CONSPIRANOIA! CONSPIRANOIA!

Synomosies

ΠΩΣ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΠΡΟΜΗΘΕΥΤΩ AMEΣΑ ΤΑ ΔΥΟ ΒΙΒΛΙΑ;

Το βιβλίο EΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ κανονικά κοστίζει 7 ευρώ, και το βιβλίο ΣΥΝΩΜΟΣΙΕΣ & ΘΕΩΡΙΕΣ ΣΥΝΩΜΟΣΙΑΣ” κοστίζει 18 ευρώ, δηλαδή και τα δύο 25 ευρώ, αλλά σας τα προσφέρουμε ως ΠΑΚΕΤΟ με έκπτωση 50% (12,5 ευρώ)!
Μαζί με τα έξοδα αποστολής και αντικαταβολής (μέσω ΕΛΤΑ), θα σας έρθουν άμεσα στο σπίτι σας

  Μόνον με 19 ευρώ!

Τηλεφωνείστε ΤΩΡΑ στο

2392.110215
ή στο 6945522050

ή στείλτε στον ίδιο αριθμό μήνυμα (SMS) με τα στοιχεία σας (Ονοματεπώνυμο, Διεύθυνση, Ταχυδρομικός Κώδικας και Τηλέφωνο) γράφοντας “ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ” ή “ΣΥΝΩΜΟΣΙΕΣ”.
Μπορείτε επίσης να δώσετε την παραγγελία σας και τα στοιχεία σας στο mail: stamkos@post.com

 

ΠΡΟΣΟΧΗ: ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΑ ΑΝΤΙΤΥΠΑ!