Category Archives: EΛΕΥΘΕΡΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ – FREE ENERGY

ΥΔΡΟΝΟ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΟΡΥΚΤΩΝ ΚΑΥΣΙΜΩΝ* Το μετέωρο βήμα του ΟΗΕ στη Γλασκώβη

Το μετέωρο βήμα του ΟΗΕ στη Γλασκώβη

ΥΔΡΟΝΟ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΟΡΥΚΤΩΝ ΚΑΥΣΙΜΩΝ*

Ένας καινούργιος και καλύτερος κόσμος γεννιέται

(Ανάλυση της σχέσης ανάμεσα στο οικονομικοκοινωνικό και στο ενεργειακό σύστημα)

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

«Ο ενεργειακός ιμπεριαλισμός των Η.Π.Α. οδηγεί ήδη σε επεκτατικούς πολέμους, που θα μπορούσαν να γίνουν στην κυριολεξία παγκόσμιοι, καθώς η Ουάσιγκτον προσπαθεί να διασφαλίσει την υπάρχουσα καπιταλιστική οικονομία και τη δική της παγκόσμια  ηγεμονία».

John Bellamy Foster

lampos2á.indd

Εισαγωγή.

Οι ηγέτες των 20 οικονομικά ισχυρότερων χωρών του πλανήτη, πιστοί υπηρέτες του μεγάλου κεφαλαίου, γύρισαν χθες, (30.11.2021) στη Ρώμη, την πλάτη στην εφιαλτική πραγματικότητα της καπιταλιστικής βαρβαρότητας και με την αδράνειά τους υπέγραψαν, για 30 αργύρια, την καταδίκη του πολιτισμού και του πλανήτη. Σήμερα άρχισε στη Γλασκώβη η Διάσκεψη του οργανισμού Ενωμένων Εθνών για την κλιματική κρίση, την οποία κατ’ ευφημισμόν την αποκαλούν ‘αλλαγή’, από την οποία απουσιάζουν κάποιοι από τους μεγάλους ρυπαντές, ενώ συμμετέχουν κάποιοι άλλοι μεγάλοι ρυπαντές που θα τους εκπροσωπήσουν, ενώ η εργαζόμενη ανθρωπότητα, ζώντας μέσα στις ψευδαισθήσεις της, περιμένει με κομμένη την ανάσα την σωτηρία της και την σωτηρία του πλανήτη από εκείνους που συνειδητά προκαλούν την καταστροφή τους.

Οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, που εδώ και πολλές δεκαετίες οραματίζονται μια Οικονομία του Υδρογόνου ως βήμα προς μια Οικονομία της Κοινωνικής Ισότητας, οφείλουν να αναδειχθούν σε υποκείμενο της ιστορίας, να καταργήσουν τον ανορθολογικό, χαοτικό, απάνθρωπο και καταστροφικό καπιταλισμό και να αποτρέψουν ‘το τέλος της ιστορίας’, όπως το προγραμματίζει ο σκληρός πυρήνας του πολυκέφαλου ηγεμονικού κεφαλαίου.

Οι επιστήμες και οι σύγχρονες τεχνολογίες έχουν δημιουργήσει όλες τις αναγκαίες προϋποθέσεις για να περάσει η ανθρωπότητα σε μια νέα μορφή άφθονης, φτηνής, καθαρής, ασφαλούς και αποκεντρωμένης ενέργειας με την συνδυασμένη παραγωγή ηλεκτρισμού από τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας με καύσιμη ύλη το ανεξάντλητο στη Φύση Υδρογόνο.

Με το αποκεντρωμένο υδρογονοενεργειακό σύστημα γίνονται περιττά τα ορυκτά καύσιμα για τον έλεγχο των οποίων γίνονται όλοι οι πόλεμοι, εξασφαλίζεται η ενεργειακή ανεξαρτησία και η ενεργειακή ισότητα, προϋπόθεση ικανή και αναγκαία για την οικονομική και κοινωνική ισότητα, προϋπόθεση για το ξεπέρασμα της καπιταλιστικής βαρβαρότητας.

Οι συνομιλίες στη Γλασκώβη γίνονται από τους εκπροσώπους της οικονομικής Ελίτ που αριθμεί το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού. Είναι καιρός να μιλήσει και το 99%, πριν να είναι πολύ αργά.

*

Η ενέργεια με βάση το κάρβουνο έφερε την πρώτη βιομηχανική επανάσταση και θεμελίωσε τον καπιταλισμό. Η ενέργεια με βάση το πετρέλαιο έφερε τη δεύτερη βιομηχανική επανάσταση και ολοκλήρωσε τον καπιταλισμό. Η πυρηνική ενέργεια επισφράγισε την παρακμή του καπιταλισμού και την ανικανότητά του να ανταποκριθεί στα προβλήματα της ανθρωπότητας με αποτέλεσμα την νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση του κεφαλαίου και την ηγεμονία του αμερικανισμού που οδηγούν στην καπιταλιστική βαρβαρότητα. Η ενέργεια με βάση το υδρογόνο μπορεί, στον 21ο αιώνα, να απαλλάξει την ανθρωπότητα από τα πανάκριβα και καταστροφικά ορυκτά καύσιμα και να απελευθερώσει την ανθρωπότητα από την καπιταλιστική βαρβαρότητα.

1. Γεωπολιτική, ενεργειακό σύστημα και διεθνής καταμερισμός της εργασίας

   Οι γεωπολιτικοί συσχετισμοί, κατά συνέπεια και οι γεωπολιτικές συγκρούσεις, εδώ και πέντε γενιές, γράφει ο Jeremy Rifkin, υπήρξαν σε μεγάλο βαθμό συνώνυμοι των πολιτικών για το πετρέλαιο. «Εκείνες οι χώρες, εταιρείες και λαοί που πέτυχαν να ελέγξουν τη ροή του πετρελαίου απόλαυσαν επίπεδα ευημερίας που δεν έχουν προηγούμενο, ενώ εκείνοι που δεν κατόρθωσαν να εξασφαλίσουν ευνοϊκή πρόσβαση στην πλουτοπαραγωγική πηγή αυτού που οι γεωλόγοι ονόμασαν ‘μαύρο χρυσό’ διολίσθησαν ακόμα περισσότερο στη φτώχεια και αποτέλεσαν αντικείμενο όλο και εντονότερης εκμετάλλευσης και περιθωριοποίησης»[1].

  Η περιορισμένη γεωγραφικά ύπαρξη και ο έλεγχος των ορυκτών καυσίμων σε συνάρτηση με την καθοριστική σημασία τους για την ανάπτυξη του καπιταλισμού, συνέβαλε αποφασιστικά στην ανάδειξη ενός συγκεντρωτικού ενεργειακού συστήματος που ευνόησε την εμφάνιση συγκεκριμένων κέντρων οικονομικής ανάπτυξης, τα οποία και επέβαλλαν έναν αντίστοιχο στα συμφέροντά τους διεθνή καταμερισμό της εργασίας, καταδικάζοντας το μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη σε ρόλο υπανάπτυκτης ενδοχώρας των αποικιοκρατικών και ιμπεριαλιστικών καπιταλιστικών μητροπόλεων[2]. Έτσι, στη βάση του ενεργειακού συγκεντρωτισμού, διαμορφώθηκαν μηχανισμοί επιβολής άνισων όρων εμπορίου, οι οποίοι με τη βοήθεια ενός επίσης κεντρικά ελεγχόμενου συγκεντρωτικού τραπεζικού συστήματος, διευκόλυναν τη μεταφορά, τη συσσώρευση και τη συγκέντρωση του παγκόσμιου πλούτου στις καπιταλιστικές μητροπόλεις και μάλιστα στα ταμεία ελάχιστων γιγαντιαίων υπερεθνικών οικονομικών ομίλων.

Η φυσική κατάληξη αυτών των αλληλοδιαπλεκόμενων συγκεντρωτικών μηχανισμών και λειτουργιών της παγκόσμιας οικονομίας ήταν το σχέδιο της βίαιης νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης, η οποία αποσκοπεί στη μετατροπή του σκληρού πυρήνα της σε μια συγκεντρωτική ‘παγκόσμια κυβέρνηση’, με το προσωπείο πότε των ‘G8’ και πότε των ‘G20’, με σιδηρούς βραχίονες τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, τη λεγόμενη Παγκόσμια Τράπεζα και φυσικά το ΝΑΤΟ, η οποία θα αποφασίζει για όλα, καταργώντας κάθε μορφή τοπικής και εθνικής κυριαρχίας, τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις πολιτικές ελευθερίες, ακόμα και την ίδια την αστική δημοκρατία, επιβάλλοντας ένα σύστημα παγκόσμιου φασιστικού ολοκληρωτισμού.

εικόνα.png

   Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι, η ανθρωπότητα να βρίσκεται σήμερα εγκλωβισμένη σε ένα συγκεντρωτικό παραγωγικό και καταναλωτικό μοντέλο οικονομίας που παράγει πλούτο για λίγους, φτώχεια και εξαθλίωση για τους πολλούς[3], ενώ συντρέχουν όλες οι αντικειμενικές προϋποθέσεις για μια οικονομία της ισότητας, της καθολικής οικονομικής ευημερίας, του ελεύθερου χρόνου, της κοινωνικής αυτοδιεύθυνσης και ενός ουμανιστικού οικουμενικού πολιτισμού. Ένα συγκεντρωτικό, απάνθρωπο και καταστροφικό μοντέλο οικονομίας μπορεί να επιβάλλεται πάνω στη δοκιμαζόμενη ανθρωπότητα μόνο χάρη στο συγκεντρωτικό ρυπογόνο και κοστοβόρο, αλλά και γι’ αυτό κερδοφόρο σύστημα ελέγχου των ενεργειακών πηγών και συνεπώς της παραγωγής και διανομής της ηλεκτρικής ενέργειας. Σήμερα, αρχές του 21ου αι., ζούμε ακόμα στην εποχή των ορυκτών καυσίμων, η οποία χαρακτηρίζεται από μια κάθετη και αυστηρά συγκεντρωτική δομή στην οποία «δέκα με δώδεκα, τόσο ιδιωτικοί όσο και κρατικοί, ενεργειακοί κολοσσοί υπαγορεύουν τους όρους με τους οποίους ρέει η ενέργεια σε όλον τον πλανήτη»[4].

2. Σχέσεις εξουσίας και ενεργειακής τεχνολογίας

Όμως ο σχεδιασμός και η διατήρηση αυτού του συγκεντρωτικού συστήματος παραγωγής και διανομής ηλεκτρικής ενέργειας δεν υπαγορεύεται τόσο από την έλλειψη ή τη σπανιότητα των πηγών ενέργειας, και σε κάθε περίπτωση, σήμερα, δεν υπαγορεύεται από την έλλειψη της αναγκαίας επιστημονικής γνώσης και τεχνολογίας που θα μπορούσαν, και σήμερα πράγματι μπορούν, να απαλλάξουν την ανθρωπότητα από τη βρώμικη-ρυπογόνο, καταστροφική και ιδιοτελή ενεργειακή εξάρτηση. Αυτό το σύστημα συγκεντρωτικής παραγωγής και διανομής της ηλεκτρικής ενέργειας υπαγορεύεται από τα στενά ταξικά συμφέροντα των ιδιοκτητών των μέσων παραγωγής όλων των αναγκαίων, για τον άνθρωπο, την κοινωνία του και την ανθρωπότητα γενικά, υλικών και άϋλων αγαθών. Είναι αυτά τα συμφέροντα που εκφράζονται ως απάνθρωπη και καταστροφική εξουσία[5], πάνω στον άνθρωπο, στην κοινωνία του και στην ανθρωπότητα, με τη μορφή της ατομικής ιδιοκτησίας πάνω στους ζωτικούς πόρους και τις ζωτικές αναπαραγωγικές λειτουργίες της κοινωνίας και τελικά της ζωής και του ίδιου του πλανήτη που σχεδιάζουν τα συγκεντρωτικά ενεργειακά συστήματα με τρόπο και στόχο τη διαιώνιση της εξουσίας τους[6].

   Η μελέτη του σχεδιασμού των συγκεντρωτικών ενεργειακών συστημάτων αποκαλύπτει πως «τα συστατικά μέρη των τεχνολογικών συστημάτων είναι τεχνουργήματα κοινωνιολογικά δομημένα. Τα άτομα που σχεδιάζουν συστήματα παραγωγής ηλεκτροφωτισμού και ενέργειας, εφευρίσκουν και αναπτύσσουν όχι μόνο γεννήτριες και γραμμές μεταφοράς, αλλά επίσης τέτοιου είδους μορφές οργανώσεων όπως βιομηχανίες παραγωγής ηλεκτρισμού και κεφαλαιουχικές εταιρίες κοινής εκμετάλλευσης»[7]. Αν για οποιοδήποτε τυχαίο ή συνειδητό και προγραμματισμένο λόγο αλλάξουν τα ‘κοινωνιολογικά’ δεδομένα, όπως λ.χ. ο συσχετισμός των κοινωνικών δυνάμεων, και η κοινωνία αποφασίσει να αλλάξει κάποιο ’τεχνούργημα’ του συστήματος ή/ και θελήσει να απομακρύνει ένα συστατικό μέρος από το σύστημα, τότε «τα χαρακτηριστικά του θα αλλάξουν και θα αλλάξουν αναλόγως τα χαρακτηριστικά  και των άλλων τεχνουργημάτων μέσα στο σύστημα. Σε ένα σύστημα παραγωγής ηλεκτροφωτισμού και ενέργειας, για παράδειγμα, μια αλλαγή στην αντίσταση ή στο φορτίο στο σύστημα, θα επιφέρει σημαντικές αλλαγές στα συστατικά μέρη μεταβίβασης, διανομής και παραγωγής»[8]. Αν στη θέση του τεχνολογικού συστήματος συγκεντρωτικής παραγωγής και διανομής ηλεκτρικής ενέργειας βάλουμε το οικονομικοκοινωνικό σύστημα παραγωγής και υποθέσουμε πως τον ρόλο της σχεδιάστριας άρχουσας εκμεταλλευτικής τάξης, η κοινωνία αποφασίζει να τον αναλάβει η ίδια συλλογικά με στόχο τον επανασχεδιασμό του και με κατεύθυνση ένα καλύτερο κόσμο οικοδομημένο πάνω στην καθαρή, αποκεντρωμένη και φτηνή ηλεκτρική ενέργεια, τότε γίνεται προφανές πως θα αλλάξει συθέμελα η φιλοσοφία, η αρχιτεκτονική, η λειτουργία και η χρηστικότητα ολόκληρου του οικοδομήματος και συνακόλουθα και του εποικοδομήματος. Θα αλλάξει, δηλαδή, συθέμελα ολόκληρη η κοινωνία[9].

   Αυτό το κοινωνικό όραμα της καθαρής, αποκεντρωμένης και φτηνής ηλεκτρικής ενέργειας, και για πολλούς ανυπότακτους επιστήμονες, με κορυφαίους τον Νίκολα Τέσλα της «ελεύθερης ενέργειας»[10], και τον Βίλχελμ Ράιχ της «παγκόσμιας ενέργειας»[11], που είναι τόσο παλιό όσο και ο καταστροφικός, σπάταλος, συγκεντρωτικός, ρυπογόνος και απάνθρωπος καπιταλισμός, ξαναζωντανεύει σήμερα χάρη στην πρόοδο των επιστημών και της τεχνολογίας, με την οποία λύνονται το ένα μετά το άλλο τα τεχνικά προβλήματα που εμπόδιζαν την πραγματοποίησή του. Σήμερα η καθαρή, αποκεντρωμένη και φτηνή ηλεκτρική ενέργεια είναι μια επιστημονικοτεχνική πραγματικότητα, με την οποία μπορούμε να απαλλαγούμε από το σημερινό συγκεντρωτικό εξουσιαστικό ενεργειακό μοντέλο, που είναι πανάκριβο, αναποτελεσματικό και καταστρέφει ανεπανόρθωτα τον πλανήτη μας. Μπορούμε να ζήσουμε σ’ έναν κόσμο με άφθονη, φθηνή και καθαρή ενέργεια, χωρίς πετρέλαιο και βρώμικα καύσιμα. Γίνεται προφανές πως η δυνατότητα να προσφέρει η ανθρωπότητα στον εαυτό της ως αποτέλεσμα των αμέτρητων αγώνων και θυσιών της άφθονη, καθαρή και φθηνή ηλεκτρική ενέργεια, αποσταθεροποιεί το υφιστάμενο ενεργειακό και κοινωνικοοικονομικό σύστημα και συνεπώς την εξουσία όσων κερδοσκοπούν σε βάρος της. Γι’ αυτό ο σκληρός πυρήνας, το διευθυντήριο του καπιταλισμού, ως η παγκόσμια ταξική συνείδηση του μεγάλου κεφαλαίου, κάνει ότι μπορεί για να ματαιώσει ή τουλάχιστον να καθυστερήσει, μέχρι να μπορέσει να τις ελέγξει, αυτές τις εξελίξεις στον τομέα της ενεργειακής τεχνολογίας παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας από το υδρογόνο. Διαφορετικά πως μπορεί να εξηγηθεί το γεγονός ότι κορυφαίοι επιστήμονες όπως λ. χ. ο Τζων Χαλντέιν παρουσίασε με σειρά δημοσιεύσεων και ομιλιών στις αρχές του 20ου αιώνα «τις γενικές αρχές της χρήσης του υδρογόνου ως πηγής ενέργειας αλλά και το πώς μπορούσε να παραχθεί, να αποθηκευθεί και να χρησιμοποιηθεί η υδρογονοενέργεια. Η σκέψη του όμως ήταν τόσο επαναστατική για τα δεδομένα της εποχής του ώστε αντιμετωπίστηκε με αμφισβήτηση από τους ακαδημαϊκούς συναδέλφους του»[12]. Ο καπιταλισμός που έχει οικοδομηθεί πάνω στα ορυκτά καύσιμα βρίσκει τον τρόπο να ποδηγετεί τη θεωρητική και την εφαρμοσμένη επιστημονική έρευνα και να εμφανίζει την ενέργεια από ανανεώσιμες πηγές, ως, τάχα, τεχνικά αδύνατη και οικονομικά ασύμφορη. Κι όμως, ο Χαλντέιν αποδείκνυε πως η τεχνολογία παραγωγής υδρογονοενέργειας είναι απλούστερη, φθηνότερη και με πολύ χαμηλότερο κόστος λειτουργίας σε σύγκριση με το ενεργειακό σύστημα των ορυκτών καυσίμων και το σπουδαιότερο ότι αυτή θα ήταν το ίδιο φτηνή σε κάθε σημείο του πλανήτη, πράγμα που θα επέτρεπε την ενεργειακή ανεξαρτησία και την ενεργειακή αυτάρκεια και συνεπώς και την ανεξάρτητη και γεωγραφικά αποκεντρωμένη ορθολογική και ισομερή οικονομική ανάπτυξη[13]. Μια τέτοια μορφή ενέργειας, όμως, αχρηστεύει ολόκληρο το καπιταλιστικό οικοδόμημα, που μπορεί να υπάρχει μόνο όσο θα ελέγχει συγκεντρωτικά την παραγωγή και τη ροή της ενέργειας σε τοπικό, περιφερειακό, εθνικό και παγκόσμιο επίπεδο, για να υπάρχει η περιφερειακή οικονομική και κοινωνική ανισότητα, χωρίς την οποία δεν μπορεί να υπάρξει καπιταλισμός και κεφάλαιο. Το πανίσχυρο σύμπλεγμα συμφερόντων, που ελέγχει μέσω της μονοπωλιακής δομής της ενέργειας ένα τεράστιο τμήμα της παγκόσμιας οικονομίας, εξουδετερώνει συστηματικά κάθε ανεξάρτητη προσπάθεια για την οργάνωση εναλλακτικών συστημάτων παραγωγής ενέργειας[14]. Στόχος αυτού του πολιτικοοικονομικά πανίσχυρου συμπλέγματος συμφερόντων είναι να κρατηθεί η ανθρωπότητα ‘ενεργειακά σκλαβωμένη’, αιχμάλωτη των παραδοσιακών ενεργειακών μονοπωλίων, άσχετα αν το τίμημα είναι μια βαριά άρρωστη βιόσφαιρα και μια ανθρωπότητα χωρίς μέλλον. Έτσι, όμως, γίνεται σαφέστερο πως η άφθονη καθαρή και φτηνή ενέργεια δεν είναι τεχνολογικό ζήτημα. Δεν είναι ζήτημα ανεύρεσης οικονομικών πόρων και νέων τεχνολογιών. Αυτά ήδη υπάρχουν. Η αλλαγή του ενεργειακού μοντέλου της ανθρωπότητας είναι πάνω απ’ όλα ζήτημα κοινωνικό και συνεπώς πολιτικό, και ταυτίζεται με την ύπαρξη ή την ανατροπή του καπιταλιστικού τρόπου οργάνωσης της παραγωγής και συνεπώς της οικονομίας και της κοινωνίας.

   Γι’ αυτό δεν πρέπει να έχουμε ψευδαισθήσεις πως το ενεργειακό κατεστημένο θα δεχτεί να θυσιάσει τη βίαιη και απάνθρωπη εξουσία του και τα εύκολα κέρδη του για να αποφευχθεί το περιβαλλοντικό κόστος και για να χορτάσει καθαρή και φτηνή ενέργεια, ‘ψωμί παιδεία και ελευθερία’, η εργαζόμενη κοινωνία και η ανθρωπότητα συνολικά. Γι’ αυτό και οι ιδιοτελείς[15] σχεδιαστές των ‘επιστημονικών’, των τεχνολογικών, των οικονομικών και των κοινωνικών συστημάτων φροντίζουν ώστε οι σημερινές δομές τους «να συμπεριλαμβάνουν την καταστροφή των εναλλακτικών συστημάτων».[16]  Έτσι κατάφεραν ώστε ο σοβαρότερος, ο πιο ύπουλος και γι’ αυτό ο πιο αποτελεσματικός σύμμαχος μηχανισμός του οικονομικού και ενεργειακού κατεστημένου, που απαξιώνει τα επιστημονικά και τεχνολογικά επιτεύγματα και καταστρέφει τα απελευθερωτικά οράματα της ανθρωπότητας, να είναι η αντίληψη και η στάση του φοβισμένου οπαδού, του απληροφόρητου θρησκόληπτου ή/ και παραπληροφορημένου ‘ξερόλα’, του υποταγμένου στη βίαιη εξουσία, στην ‘ιερή’ αγυρτεία και στη στείρα παράδοση «ανθρωπάκου»[17]. Μια παράδοση με ψεύτικο, φανταχτερό περιτύλιγμα που του την σερβίρουν τα σκοταδιστικά και εξουσιαστικά ιερατεία στα κατηχητικά και στους προσκόπους, αλλά και μέσα από την ‘οικογενειακή εξουσία’ και την ‘αυθεντία’ της γιαγιάς, της μάνας, ή/ και του πατέρα και φυσικά με συστηματικότερο τρόπο μέσω του εκπαιδευτικού συστήματος, με κύριο ιμάντα μεταφοράς της χυδαίας ιδεολογίας της μοιρολατρίας και της ‘θεία βουλήσει’ κοινωνικής ανισότητας, τον επίσης και κατά συρροή καθημαγμένο, υποταγμένο και συνήθως θρησκόληπτο εκπαιδευτικό όλων των βαθμίδων εκπαίδευσης. Το ιστορικό χρέος των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού είναι να εξουδετερώσουν όλα τα καταστροφικά και αλλοτριωτικά τεχνουργήματα του σκληρού πυρήνα του κεφαλαίου, γιατί μόνο έτσι θα καταφέρουν να απελευθερώσουν τις επιστήμες, την τεχνολογία και την εκπαίδευση, προϋπόθεση ικανή και αναγκαία για την ενεργειακή και συνεπώς την οικονομική και κοινωνική αυτοαπελευθέρωση της ανθρωπότητας.

3. Τα ορυκτά καύσιμα και ο καπιταλισμός φεύγουν, η υδρογονοενέργεια και ένας καλύτερος κόσμος έρχονται

   Χρειάστηκαν οι αλλεπάλληλες πετρελαϊκές κρίσεις των τελευταίων δεκαετιών του 20ού αι.[18], αλλά και οι ανάγκες των διαστημικών πτήσεων, που αντιμετώπιζαν πρόβλημα βάρους, υψηλού κόστους, ασφάλειας και χαμηλής ενεργειακής απόδοσης με τα παραδοσιακά καύσιμα, που ανάγκασαν τη Σοβιετική Ένωση και τις Ενωμένες Πολιτείες Αμερικής και κοντά σε αυτές και πολλές άλλες χώρες να αρχίσουν να αναπτύσσουν την τεχνολογία παραγωγής και χρησιμοποίησης της υδρογονοενέργειας. Σήμερα, οι περισσότερες χώρες του κόσμου, αλλά και μεγάλες ενεργοβόρες επιχειρήσεις με πρωταγωνιστές τις αυτοκινητοβιομηχανίες, χρηματοδοτούν ερευνητικά προγράμματα για να μπορέσουν να περάσουν ομαλά και να επιβιώσουν και στη νέα ενεργειακή εποχή που έρχεται[19].

   Ο στόχος τους, βέβαια, είναι να μονοπωλήσουν και τη νέα τεχνολογία παραγωγής υδρογονοενέργειας και να ελέγξουν τη ροή της στην οικονομία και στην κοινωνία, πράγμα δύσκολο, αν όχι αδύνατο, εξ αιτίας της ίδιας της φύσης της υδρογονοενέργειας, τα χαρακτηριστικά της οποίας την κατατάσσουν περισσότερο στα ελεύθερα αγαθά παρά στα εμπορεύματα. Γι’ αυτό η προσπάθειά τους αποσκοπεί όχι στην κατάκτηση, αλλά ακόμα και στην καταστροφή, του μέλλοντος, γιατί ξέρουν πως δεν τους ανήκει, με στόχο να κερδίσουν χρόνο για να βρουν άλλους τρόπους με τους οποίους θα αποτρέψουν ή τουλάχιστον θα καθυστερήσουν την ολοκλήρωση της επανάστασης του υδρογόνου, που φέρνει μαζί της τη διάλυση του καπιταλισμού και την ενεργειακή απελευθέρωση της οικονομίας και της κοινωνίας.

   Στο πλαίσιο αυτής της στρατηγικής, το κεφάλαιο θέλει το υδρογόνο το πολύ ως μια «εφεδρική… επιλογή σε σχέση με το υφιστάμενο δίκτυο ηλεκτρικής ενέργειας»[20], δηλαδή συμπληρωματική πηγή ενέργειας, με κυρίαρχο βέβαια το ενεργειακό σύστημα ορυκτών καυσίμων, πράγμα που εκφράζεται από πολλούς ‘κορυφαίους’ διανοητές, κομματικούς αξιωματούχους[21], ακόμα και από ειδικούς επιστήμονες και καταγράφεται με διακριτική σαφήνεια από τον Jeremy Rifkin στο κατά τα άλλα πρωτοποριακό και αξιόλογο βιβλίο του για την ‘οικονομία του υδρογόνου’[22].

4. Ελλάδα. Ενεργειακή υποτέλεια και μεγαλοϊδεατικές ψευδαισθήσεις

Αντίστοιχη είναι η κατάσταση και στην Ελλάδα. Τα ελληνικά πολιτικά κόμματα, μηδενός εξαιρουμένου, κάνουν ότι δεν γνωρίζουν τίποτα για το υδρογόνο ως πηγή ενέργειας και ψελλίζουν για λόγους εντυπωσιασμού χιλιοειπωμένες ατάκες για την ‘αναγκαιότητα να στραφούμε προς τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (ΑΠΕ), εννοώντας την ηλιακή και αιολική ενέργεια, που από μόνες τους δεν μπορούν να εξασφαλίσουν την αναγκαία ενεργειακή ανεξαρτησία και αυτάρκεια της χώρας. Τα ελληνικά κόμματα, ως παραρτήματα των κομμάτων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και ως όργανα των Lobbies των μεγάλων συμφερόντων, φτάνουν μέχρι τα όρια της σοσιαλδημοκρατικής προσέγγισης του ενεργειακού προβλήματος, η οποία θεωρεί τα ορυκτά καύσιμα ως βάση του ενεργειακού συστήματος, αφορίζει υποκριτικά την πυρηνική ενέργεια και ψάχνει να βρει κάποιο συμπληρωματικό ρόλο για τις κερδοφόρες ΑΠΕ αλλά για το υδρογόνο δεν γίνεται πουθενά η παραμικρή αναφορά[23].

   Οι συντηρητικές πολιτικές δυνάμεις, που ασκούν κυβερνητική διαχείριση για λογαριασμό του μεγάλου κεφαλαίου, ονειρεύονται μια ‘νέα μεγάλη ιδέα για το έθνος’, με αφορμή τα πιθανά μεγάλα, αλλά ακόμα μη βεβαιωθέντα, κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου στον ελλαδικό χερσαίο και θαλάσσιο χώρο και γι’ αυτό μπαινοβγαίνουν σε ‘συμμαχίες’ και υποτίθεται πως διαπραγματεύονται ‘ευνοϊκούς όρους’ εκχώρησης της εκμετάλλευσής τους, ακόμα και με εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων, γιατί διαφορετικά δεν εξηγείται η σκόπιμη και προφανώς καθ’ υπαγόρευση καθυστέρηση της εφαρμογής της Διεθνούς Συμφωνίας για το Δίκαιο της θάλασσας για την επέκταση της ελληνικής αιγιαλίτιδας ζώνης στα 12 ναυτικά μίλια και στη συνέχεια της ανακήρυξης της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ). Στο μεταξύ, στην προσπάθειά τους να εξορθολογήσουν την αγορά ενέργειας, ‘την άνοιξαν’ προς την κατεύθυνση των κερδοφόρων ανανεώσιμων πηγών, τόσο που δεν μπορούν πια να την ελέγξουν, με αποτέλεσμα να ξεσπάσει ένας εμφύλιος πόλεμος μεταξύ κυβέρνησης[24] από τη μια μεριά και των εισαγωγέων της σχετικής γερμανικής τεχνολογίας και των ‘επενδυτών’ στις ΑΠΕ, δηλαδή στα φωτοβολταϊκά και στις ανεμογεννήτριες, από την άλλη[25]. Τα υποτιθέμενα ‘αντιμνημονιακά’, αλλά όχι αντικαπιταλιστικά ‘προοδευτικά αριστερά’[26] και ‘οικολογικά’[27] κόμματα δεν έχουν να προτείνουν καμιά σοβαρή σύγχρονη ενεργειακή πολιτική και περιορίζονται σε ενδοσυστημικές λύσεις, αγνοώντας πλήρως το υδρογόνο. Αλλά και το υποτίθεται ‘αντικαπιταλιστικό’ Κ.Κ.Ε. δεν έχει κανένα επεξεργασμένο ενεργειακό πρόγραμμα, δείχνει μια ανεξήγητη επιφυλακτικότητα προς τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, αγνοεί παντελώς το υδρογόνο και την ενεργειακή του σημασία, και περιορίζεται στην κριτική της ενεργειακής πολιτικής των άλλων κομμάτων, αντιπροτείνοντας τη ‘σοσιαλιστική πλατφόρμα’, με την οποία υπόσχεται μεταξύ των άλλων και την «‘κοινωνικοποίηση’ των μέσων παραγωγής στην ενέργεια»[28] και τη θέσπιση «Ενιαίου Κρατικού Φορέα Ενέργειας»[29], γιατί «εμείς μιλάμε για κρατική κοινωνική ιδιοκτησία, αλλά όχι μόνο της Δ.Ε.Η., αλλά όλου του τομέα της Ενέργειας»[30], για την καλύτερη αξιοποίηση, και ‘προς το συμφέρον του λαού’, των υφιστάμενων παραδοσιακών πηγών ενέργειας.

5. Το μέλλον της Ευρώπης δεν είναι τα ορυκτά καύσιμα και ο καπιταλισμός, αλλά η υδρογονοενέργεια και η Άμεση Δημοκρατία

   Και ενώ η εποχή της υδρογονοενέργειας έχει ήδη ανατείλει και κοντεύει, παρά τη συνωμοσία της σιωπής, να μεσουρανήσει, τα ηγετικά όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι κυβερνήσεις των κρατών-μελών, τα πολιτικά κόμματα του Ευρωκοινοβουλίου και η λεγόμενη «πνευματική ηγεσία» της, έχουν εμπλακεί, ως διαπλεκόμενες δυνάμεις στον πόλεμο των πετρελαιοαγωγών. Άλλοι ως υπάλληλοι-εκφραστές, των αμερικανικών και άλλοι των ρωσικών σχεδίων για την ενεργειακή εξάρτηση της Ευρώπης και άλλοι ως Dieler των προϊόντων της γερμανικής βιομηχανίας, (πακέτα φωτοβολταϊκής τεχνολογίας και ανεμογεννήτριες), με αποτέλεσμα η Ευρωπαϊκή Ένωση να χάνει το τραίνο της νέας τεχνολογίας για υδρογονοενέργεια που θα την καθιστούσε ενεργειακά ανεξάρτητη, αυτόνομη και αυτοδύναμη να ακολουθήσει μια νέα πορεία, αντάξια των ουμανιστικών αγωνιστικών παραδόσεών της, για το καλό των Ευρωπαίων και της ανθρωπότητας.

   Το γεγονός πως ούτε τα κόμματα του Ευρωκοινοβουλίου δεν  ασχολούνται με το ενεργειακό μέλλον της Ένωσης και ενώ νομοθετούν, μετά από αμερικανικές υποδείξεις και συγκροτούν «Πλατφόρμες Υδρογόνου», δεν αναφέρονται σε ενεργειακό σύστημα υδρογόνου που θα εξασφάλιζε ενεργειακή ανεξαρτησία και θα έβαζε την Ε.Ε. στην πρωτοπορία των παγκόσμιων εξελίξεων, δεν μπορεί να αποδοθεί σε άγνοια, αλλά σε υποταγή στα κυρίαρχα οικονομικά συμφέροντα που διαμορφώνονται γύρω από τα ορυκτά καύσιμα, τις μηχανές εσωτερικής καύσης και γενικά στο ολιγαρχικό οικονομικό μοντέλο της λεγόμενης ελεύθερης αγοράς, τα οποία ουσιαστικά στηρίζει ο θεσμός του αστικού κοινοβουλίου και τα κόμματα που τον απαρτίζουν.

   Είτε πρόκειται για συνειδητή αποσιώπηση και παραπλάνηση, είτε για άγνοια σε βαθμό δόλου, η πραγματικότητα της υδρογονοενέργειας αποτελεί ένα πολύ κρίσιμο, για τον ανθρώπινο πολιτισμό, ιστορικό σταυροδρόμι, η κατεύθυνση του οποίου θα εξαρτηθεί από την παθητικότητα ή από την έγκαιρη ανάδειξη της εργαζόμενης κοινωνίας-ανθρωπότητας σε αυτενεργό παράγοντα των εξελίξεων. Αυτή είναι η στιγμή για την οποία χιλιάδες γενιές ανθρώπων αγωνίστηκαν και θυσιάστηκαν, για να ωριμάσει η εργαζόμενη ανθρωπότητα και να γίνει η δύναμη που θα κλείσει τη σελίδα της πολύπαθης και ματωμένης εξουσιαστικής προϊστορίας της και θα αρχίσει να γράφει την πραγματική ιστορία της σε συνθήκες Νέας Ελευθερίας, Αυτοδιεύθυνσης και Ανθρωπισμού[31]. Για να συμβεί αυτό, είναι αναγκαίος ένας Νέος Ριζοσπαστικός Διαφωτισμός που θα αποσπάσει όλα τα κοινωνικά δημιουργήματα, όπως την επιστήμη, τη Γνώση, την Τεχνολογία και τον Πολιτισμό από την ιδιοκτησιακή εξουσία «μερικών πολυεθνικών εταιριών» και θα τα αποδώσει στην εργαζόμενη κοινωνία-ανθρωπότητα στην οποία ανήκουν, σε αντίθεση με όσα υποστηρίζουν οι υπάλληλοι, οι αχυράνθρωποι και τα χαλκεία του κεφαλαίου[32]. Χωρίς την απελευθέρωση της Επιστήμης, της Τεχνολογίας και του Πολιτισμού δεν είναι εφικτή η απελευθέρωση των ανθρώπων, των Λαών και της Ανθρωπότητας από το κεφάλαιο.

   Η δύναμη που κρατάει ολόκληρη την ανθρωπότητα καθηλωμένη σε μια βάρβαρη εξουσία, δεν είναι παρά το αυστηρά συγκεντρωτικό ενεργειακό σύστημα των ορυκτών καυσίμων. Απέναντι σ’ αυτήν την εξουσία η ανθρωπότητα μπορεί να αντιτάξει το υδρογόνο που υπάρχει παντού και δεν ανήκει σε κανένα, επειδή «το υδρογόνο είναι κατ’ εξοχήν… δημοκρατικό καύσιμο, αφού έχουν την ίδια πρόσβαση σ’ αυτό τόσο οι ΗΠΑ όσο και η Γκάνα. Και μάλιστα δίνει τριπλάσια ενέργεια σε σχέση με το πετρέλαιο»[33].

    Η Ευρωπαϊκή Ένωση, για λόγους που έχουν να κάνουν με την ανίκανη, εξαρτημένη και διεφθαρμένη ηγεσία της, έγινε μέρος του προβλήματος του ανταγωνισμού των πολεμοκάπηλων πετρελαιάδων, αντί να γίνει παράγοντας ειρήνης και η λύση του παγκόσμιου ενεργειακού προβλήματος, λύση που τη χρειάζεται ολόκληρη η ανθρωπότητα για να βγει από την καπιταλιστική βαρβαρότητα και να κάνει το επόμενο βήμα προς ένα καλύτερο κόσμο, προς ένα οικουμενικό ουμανιστικό πολιτισμό.

    Οι ευρωπαϊκές δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, οι διαχρονικοί φύλακες των συμφερόντων και του μέλλοντος των ευρωπαϊκών λαών, δεν μπορούν να συνεχίσουν να είναι θεατές και κομπάρσοι της ζωής τους και είναι τώρα η ώρα να πάρουν την υπόθεση της υδρογονοενέργειας στα χέρια του;ς, γιατί μόνο έτσι θα απαλλάξουν την Ευρώπη από την παρακμή και την καπιταλιστική βαρβαρότητα και θα διασφαλίσουν το μέλλον τους. Ένα μέλλον ενεργειακής δημοκρατίας και ισότητας, προϋπόθεση ικανή και αναγκαία για κοινωνική ισότητα και άμεση δημοκρατία, για μια Ευρώπη των Λαών και όχι των κεφαλαίων και των ηγεμονιών.

_____________

* Για μια εκτενέστερη ανάλυση του ενεργειακού προβλήματος της ανθρωπότητας και τη λυτρωτική ενεργειακή λύση που προσφέρει η υδογονοενέργεια, βλέπε: Λάμπος Κώστας, Ποιός φοβάται το υδρογόνο; Η επανάσταση του υδρογόνου, η ελεύθερη ενέργεια και η απελευθέρωση της ανθρωπότητας από τα ορυκτά καύσιμα και την καπιταλιστική βαρβαρότητα, Εκδόσεις ΝΗΣΙΔΕΣ, Θεσσαλονίκη 2013.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ-ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ

[1] Rifkin Jeremy, Η οικονομία του υδρογόνου. Η δημιουργία του παγκόσμιου ενεργειακού ιστού και η ανακατανομή της εξουσίας στη Γη. Η επόμενη μεγάλη οικονομική επανάσταση, Λιβάνης, Αθήνα 2003, σελ. 21.

[2] Για περισσότερα βλέπε, Λάμπος Κώστας, Αμερικανισμός και Παγκοσμιοποίηση. Οικονομία του Φόβου και της Παρακμής, ΠΑΠΑΖΗΣΗΣ, Αθήνα 2009.

[3] «Σήμερα λιγότερες από πεντακόσιες διεθνείς επιχειρήσεις ελέγχουν το μεγαλύτερο μέρος της οικονομικής δραστηριότητας του πλανήτη». Rifkin Jeremy, Η οικονομία του υδρογόνου…, ό. π. σελ. 19. Πρόσφατες έρευνες έδειξαν ότι ο αριθμός των οικονομικών συγκροτημάτων που ελέγχει την παγκόσμια οικονομία ανέρχεται στις 147, από τις οποίες οι πενήντα ανήκουν στην οικονομική δυναστεία των Ρότσιλντ. Άλλες τόσες υπολογίζονται αυτές της δυναστείας Ροκφέλερ και μένουν οι υπόλοιπες για κάποιους άλλους μεγιστάνες αφεντικά του πλανήτη. Βλέπε Λάμπος Κώστας, Η γέννηση και ο θάνατος της ατομικής ιδιοκτησίας, ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήνα 2017.

[4] Rifkin Jeremy, Η οικονομία του υδρογόνου…, ό. .π., σ. 19.

[5] Βλ. διεξοδική ανάλυση στο Στάμκος Γιώργος, Οι εχθροί της Ελεύθερης Ενέργειας…, ό. π., σ. 80-85.

[6] «Το πρόβλημα με το υπάρχον ενεργειακό δίκτυο είναι ότι κατασκευάστηκε προκειμένου να παρέχει μονόδρομη ροή ενέργειας από μια κεντρική πηγή προς όλους τους τελικούς χρήστες», Rifkin Jeremy, Η οικονομία του υδρογόνου …, ό.π., σ. 343.

[7] Hughes Thomas P., Η Εξέλιξη των Μεγάλων Τεχνολογικών Συστημάτων, στο: http://hyperion.math.upatras.gr/courses/soctech/thefoit/erg99/sidopoulos_etal/

[8] Ό. π..

[9] Βλέπε αναλυτικά, Λάμπος Κώστας, Άμεση Δημοκρατία και Αταξική Κοινωνία. Η μεγάλη πορεία της ανθρωπότητας προς την κοινωνική ισότητα και τον Ουμανισμό, ΝΗΣΙΔΕΣ, Θεσσαλονίκη 2012

[10] «Ο Σέρβος Νίκολα Τέσλα (Никола Тесла, 1856-1943) ήταν εφευρέτης, μηχανολόγος και ηλεκτρολόγος μηχανικός, ένας από τους σημαντικότερους φυσικούς στην ιστορία της επιστήμης… Από το 1898 έως το 1903 ο Τέσλα… είχε αποτραβηχτεί σε πειράματα για τη λεγόμενη ‘ελεύθερη ενέργεια’ στο Colorado Springs και στο Long Island, για τα οποία δεν γνωρίζουμε πολλά και τα οποία διακόπηκαν εντελώς ξαφνικά λόγω παύσης χρηματοδότησης όταν αποκάλυψε στον μεγαλοτραπεζίτη χρηματοδότη του, τον J.P. Morgan, ότι η ελεύθερη ενέργεια θα μοιραζόταν δωρεάν». Βλ. Στάμκος Γιώργος, Ελεύθερη ενέργεια…, ό.π., σ. 14-15. Βλ. επίσης Στάμκος Γιώργος, Νίκολα Τέσλα. Ο προφήτης του 21ου αιώνα, Αρχέτυπο, Θεσσαλονίκη 2008, Στάμκος Γιώργος, Ο θαυμαστός κόσμος του Τέσλα, Άγνωστο, Θεσσαλονίκη 2011, 4η έκδ. και Στάμκος Γιώργος, Τεχνολογίες του μέλλοντος και ελεύθερη ενέργεια, Άγνωστο, Θεσσαλονίκη χ.χ., σ. 14.

[11] «Ξέρω πολύ καλά ότι το ανθρώπινο είδος γνώριζε την ύπαρξη μιας παγκόσμιας ενέργειας σχετιζόμενης με τη ζωή εδώ και πολλά χρόνια. Ωστόσο, το κύριο έργο της φυσικής επιστήμης συνίσταται στο να κάνει αυτή την ενέργεια χρησιμοποιήσιμη…», Reich Wilhelm, http://orgonomy.gr/cos/el/orgonomy/reich.html

[12] Rifkin Jeremy, Η οικονομία του υδρογόνου…, ό.π., σ. 303.

[13] Ό.π., σ. 304.

[14] «Η Ελεύθερη Ενέργεια έχει πολλούς εχθρούς και ανάμεσα στους επιστήμονες. Καλοπληρωμένοι ακαδημαϊκοί και συντηρητικοί ‘επιστήμονες’ που αναπαράγουν δογματικά τη γνώση και έχουν παραιτηθεί από τη διαδικασία της συνεχούς ανανέωσής της, αντιδρούν στις νέες επιστημονικές θεωρίες και στις τεχνολογίες Ελεύθερης Ενέργειας… Οι απαρχαιωμένες αλλά κατά τα άλλα πολύ καλά αμειβόμενες θέσεις τους, απειλούνται από την επερχόμενη ενεργειακή επανάσταση. Το ίδιο και το ‘γόητρο’ της ‘επιστημονικής αυθεντίας’ τους…. Οι ‘επιστήμονες’ αυτοί αποτελούν συνήθως και το ‘θεωρητικό οπλοστάσιο’ από το οποίο οι πολέμιοι της Ελεύθερης Ενέργειας αντλούν συχνά ‘επιστημονικά’ επιχειρήματα εναντίον της…. Μια ακόμα δύναμη που εμποδίζει την πρόσβαση των πολιτών στις τεχνολογίες Ελεύθερης Ενέργειας είναι η κατηγορία των ανέντιμων, διεφθαρμένων και απατεώνων ‘εφευρετών’ υπερφυσικών τάχα τεχνολογιών… Υπάρχουν και πολλές άλλες περιπτώσεις τσαρλατάνων που με τη δράση και το έργο τους έβλαψαν συνολικά την υπόθεση της Ελεύθερης Ενέργειας», Στάμκος Γιώργος, Ελεύθερη ενέργεια…, ό.π., σ. 193-194.

[15] «Πολλές φορές οι επιστήμονες, οδηγούμενοι από ιδιοτελή συμφέροντα, κοινοπράττουν με στρατιωτικές αρχές και δημιουργούν επιβλαβείς κατασκευές για την ανθρωπότητα. Δηλαδή χρησιμοποιούν τη γνώση με λάθος τρόπο, είτε εκούσια είτε ακούσια. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο Einstein, ο οποίος δημιούργησε την ατομική βόμβα παίρνοντας τη διαβεβαίωση από τους στρατηγούς και τον τότε πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών ότι δεν θα χρησιμοποιηθεί, αλλά… η υπόσχεση αυτή δεν τηρήθηκε και είναι νωπές, ακόμη, η μνήμες και οι συνέπειες των ρίψεων των δύο ατομικών βομβών σε Χιροσίμα και Ναγκασάκι», Hughes Thomas P., Η Εξέλιξη των Μεγάλων Τεχνολογικών Συστημάτων, ό.π.

[16] Ό.π.

[17] «Ξεφορτώσου όλους τους πολιτικούς, τους διπλωμάτες, τους παπάδες. Ξέχνα τον γείτονα σου και άκουσε τη φωνή μέσα σου, ο γείτονας σου επίσης θα σου είναι ευγνώμων. Πες σε όλο τον κόσμο πως πια θα δουλεύεις για τη ζωή και όχι για τον θάνατο. Αντί να τρέχεις στις εκκλησίες και στις διαδηλώσεις, φτιάξε ένα νόμο για την προστασία της ανθρώπινης ζωής και των αγαθών. Ένας τέτοιος νόμος θα είναι κομμάτι της πέτρας κάτω από το σπίτι σου… Πήγαινε στη βιβλιοθήκη αντί να πας στον ποδοσφαιρικό αγώνα. Ταξίδεψε σε ξένες χώρες…, και το πιο σημαντικό ΣΚΕΨΟΥ ΣΩΣΤΑ, άκου την εσωτερική φωνή σου που σε ωθεί να κάνεις το σωστό. Κρατάς τη ζωή σου στα χέρια σου, μην την εμπιστεύεσαι σε κανέναν άλλο, και λιγότερο απ’ όλους στους ηγέτες που επέλεξες… Συγχέεις το δικαίωμα της ‘ελευθερίας του λόγου’ με την ανεύθυνη κριτική και λασπολογία. Θέλεις να κριτικάρεις μα δεν θέλεις να κριτικάρεσαι, και για αυτόν τον λόγο καταστρέφεσαι. Θέλεις να επιτίθεσαι αλλά χωρίς να εκθέτεις τον εαυτό σου σε κίνδυνο. Γι αυτό πάντα πυροβολείς ύπουλα από ενέδρα. Μόνος σου κατέστρεψες την ελευθερία σου και συνεχίζεις να την καταστρέφεις…, επιβάλλεις στον κόσμο… το ψέμα σου και το βαθύ μίσος σου για τα παιδιά, για τον Έρωτα, για την Αγάπη, κάτω απ’ το ψεύτικο χαμόγελο», Reich Wilhelm, Άκου ανθρωπάκο, Ιάμβλιχος, Αθήνα 1999.

[18] «Αντίθετα απ’ ό,τι πιστεύεται, το ενεργειακό πρόβλημα δεν εκδηλώθηκε, και πολύ περισσότερο δεν δημιουργήθηκε το 1973 με τη γνωστή κρίση του πετρελαίου. Το ενεργειακό πρόβλημα άρχισε να δημιουργείται και να εκδηλώνεται ταυτόχρονα με την αλλαγή του κύριου καυσίμου από άνθρακα σε πετρέλαιο, που έγινε μετά τα μέσα του 19ου αι. Μέχρι την εποχή εκείνη οι πηγές της κύριας καύσιμης ύλης (άνθρακας) βρίσκονταν στις κυρίαρχες και οικονομικά αναπτυγμένες χώρες. Αντίθετα, οι πηγές της νέας κύριας καύσιμης ύλης (πετρέλαιο) βρίσκονταν στις αποικίες ή σε χώρες εξαρτημένες», Μάργαρης Νίκος Ι., Το Ενεργειακό πρόβλημα, Ελευθεροτυπία,  28/9/94.

[19] «Σήμερα κυκλοφορούν σε ολόκληρο τον πλανήτη πάνω από ένα-ενάμιση δισεκατομμύριο οχήματα που κινούνται με υδρογονάνθρακες, πράγμα που σημαίνει πως η πρόκληση της μετατροπής και της παραγωγής νέων με υδρογονοκίνηση είναι για τις αυτοκινητοβιομηχανίες τεράστια», βλ. Rifkin Jeremy, Η οικονομία του υδρογόνου…, ό.π., σ. 348.

[20] Ό.π., σ. 337.

[21] Σε όλα τα μήκη και πλάτη του κομματικού Γαλαξία γίνεται γενικά και αφηρημένα λόγος για την ανάγκη αξιοποίησης των εναλλακτικών πηγών ενέργειας, αλλά πουθενά δεν αναφέρεται το υδρογόνο. Ακόμα και πολλών περιβαλλοντολόγων ή περιβαλλοντολογούντων ο λόγος εξαντλείται στην αναγκαιότητα προγραμμάτων ‘εξοικονόμησης ενέργειας’ και στο να υπάρξει ένα κάποιο ‘ενεργειακό μίγμα’ στο οποίο τον κεντρικό ρόλο διατηρούν τα ορυκτά καύσιμα με συμπληρωματικό ρόλο των ΑΠΕ. Το γεγονός μάλιστα πως δεν έχουν μελετήσει το θέμα της υδρογονοενέργειας, τους οδηγεί ακόμα και σε απόψεις – κομματικές θέσεις, που ταυτίζουν τις ΑΠΕ μόνο με την ηλιακή και αιολική ενέργεια, δικαιολογούν τις πέντε-δέκα μεγάλες ‘αδερφές πριγκίπισσες εταιρείες του πετρελαίου’, αφού σύμφωνα με αυτές τις απόψεις η «επένδυση μονάδας παραγωγής ενέργειας… ακόμα και με ΑΠΕ, με κόστος τη βαρύτατη περιβαλλοντική επιβάρυνση στο τοπικό οικοσύστημα αναιρεί τελικά τη σκοπιμότητα της επένδυσης», βλέπε, λ.χ. Μπιλίνης Μπάμπης, Εθνικός Ενεργειακός Σχεδιασμός για τις ανάγκες της κοινωνίας, Η Αυγή, 15.09.2012.

[22] Rifkin Jeremy, Η οικονομία του υδρογόνου…, ό. π., σελ. 324 και επόμενες.

[23] Η Ε.Ε. σκοπεύει να πάρει το 20% της ενέργειάς της από ανανεώσιμες πηγές μέχρι το 2020. Σύμφωνα με την κυρίαρχη αντίληψη, οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας περιλαμβάνουν την αιολική, ηλιακή, υδροηλεκτρική, παλιρροϊκή και τη γεωθερμική ενέργεια, αλλά και τη βιομάζα. Αλλά και η Greenpeace θεωρεί ότι υπάρχουν εφτά διαφορετικές ανανεώσιμες πηγές που μπορούν να παράγουν ενέργεια, όπως φωτοβολταϊκά, χερσαία και υπεράκτια αιολική ενέργεια, γεωθερμία, βιοενέργεια, υδροηλεκτρικά και κυματική ενέργεια. Greenpeace, Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας, http://www.greenpeace.org/greece/Global/greece/report/2011

[24] «Η Ανάπτυξη’, ομολογεί διά του αρμόδιου εκπροσώπου της η ίδια η κυβέρνηση, «των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας παραμένει πρωταρχικός στόχος για την Κυβέρνηση. Είναι στρατηγική παράμετρος Ανάπτυξης στην Ενέργεια συνολικά… Αυτό όμως θα υλοποιηθεί πλέον μέσα από έναν εξορθολογισμό της αγοράς, ώστε αυτή να καταστεί βιώσιμη… Η είσοδος και ανάπτυξη καινούργιων τεχνολογιών και μορφών ενέργειας, έφερε καινούργιες ρυθμίσεις, η μία πάνω στην άλλη. Τελικά δημιουργήθηκε μία συνολική στρέβλωση, στην προσπάθεια να βοηθήσουμε την κάθε καινούργια πηγή ενέργειας…. Εσφαλμένες εκτιμήσεις μάς έφεραν αντιμέτωπους με ένα υπέρογκο έλλειμμα στον Ειδικό Λογαριασμό του Λειτουργού της Αγοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας. Ένα έλλειμμα που ανέρχεται στα 370 εκατ. ευρώ, που δημιούργησε αρκετά προβλήματα, μεγάλες καθυστερήσεις στο σύστημα πληρωμών και, το σημαντικότερο όλων, παρουσίαζε αυξητικές τάσεις… Προϋπόθεση είναι καταρχήν να εξασφαλίσουμε τη βιωσιμότητα της αγοράς…, που σημαίνει ανάπτυξη όλων των μορφών ΑΠΕ μέσα από την επίτευξη ενός μίγματος αποδοτικού και με βιώσιμο κόστος», Βλ. δηλώσεις του Υφυπουργού Περιβάλλοντος Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής Μάκη Παπαγεωργίου, στο περιθώριο της 12ης διακοινοβουλευτικής συνάντησης του EUFORES για τις ΑΠΕ και την ενεργειακή αποδοτικότητα, στο http://www.energyonline.gr/?p=17229#more

[25] «Ισοπεδωτικές για τις υφιστάμενες επενδύσεις και καταστροφικές για αυτές που προγραμματίζονταν για το 2013 είναι οι ρυθμίσεις που κατέθεσε εσπευσμένα στη Βουλή ο υφυπουργός ΠΕΚΑ Α. Παπαγεωργίου… Το Υπουργείο Περιβάλλοντος Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής δεν κατανοεί τους κανόνες λειτουργίας της αγοράς και γι’ αυτό οδηγείται σε ισοπεδωτικά μέτρα που θα καταρρακώσουν όση εμπιστοσύνη είχε απομείνει σε υποψήφιους επενδυτές στους χαλεπούς καιρούς που διανύουμε… Η αγορά οδηγείται σε ξαφνικό θάνατο πριν μπει η άνοιξη του 2013. Μαζί της οδηγούνται σε ανεργία χιλιάδες εργαζόμενοι στα φωτοβολταϊκά… Με τις βαθιά αντιαναπτυξιακές ρυθμίσεις της κυβέρνησης, χαμένο βγαίνει τελικά και το Δημόσιο, αφού θα στερηθεί δημόσια έσοδα εκατοντάδων εκατομμυρίων από τη φορολόγηση του κύκλου εργασιών των φωτοβολταϊκών που τώρα ακυρώνονται. Χαμένο βγαίνει και το περιβάλλον, αφού την καθαρή ενέργεια των φωτοβολταϊκών θα κληθούν να καλύψουν ρυπογόνες μονάδες… Ναι, η αγορά ηλεκτρικής ενέργειας χρειάζεται αναδιάρθρωση. Χρειάζεται άρση των στρεβλώσεων, χρειάζεται πιο ορθολογικό σχεδιασμό. Το πραγματικό πρόβλημα της αγοράς δεν είναι τα χρήματα που δίνουν οι καταναλωτές για την καθαρή ενέργεια. Είναι τα χρήματα που δίνουν για να στηρίζουν ένα ξεπερασμένο και ρυπογόνο ενεργειακό μοντέλο που συνεχίζει να εξαρτάται από τον λιγνίτη και το πετρέλαιο», απαντούν οι φορείς των ‘επενδυτών’. Βλ. Ελληνική Επιστημονική Ένωση Αιολικής Ενέργειας και Σύνδεσμος Εταιριών Φωτοβολταϊκών, Τυφώνας “Παπαγεωργίου” σαρώνει τα φωτοβολταϊκά, στο http://www.energyonline.gr/?p=16825

[26] «Κεντρικός στόχος της ενεργειακής πολιτικής είναι η εξοικονόμηση ενέργειας και η αύξηση της ενεργειακής απόδοσης, σε όλους τους τομείς… Ο ΣΥΡΙΖΑ/ ΕΚΜ δεσμεύεται να εκπονήσει ένα μακροχρόνιο πρόγραμμα ενεργειακού σχεδιασμού για τη μείωση της παραγωγής από ορυκτά καύσιμα και των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου, καθώς και για τη διείσδυση των ΑΠΕ, με στόχο τη ριζική διαφοροποίηση του ενεργειακού μοντέλου… Συνολικά προκρίνεται ένα πρότυπο ενεργειακής αυτάρκειας, ασφάλειας και αποκεντρωμένης διαχείρισης… Επιδότηση της μαζικής εγκατάστασης μικρής κλίμακας ΑΠΕ, από αυτοπαραγωγούς (οικιακοί καταναλωτές, γεωργοί, κτηνοτρόφοι, βιοτεχνίες, βιομηχανίες), συνεταιρισμούς, τοπικά συμβούλια και δήμους, με σκοπό την κάλυψη τοπικών αναγκών. Ενδεικτικά αναφέρουμε: εφαρμογές γεωθερμίας στα κτήρια, εγκατάσταση φωτοβολταϊκών στις στέγες υφιστάμενων δημόσιων και ιδιωτικών κτηρίων, μικρές ανεμογεννήτριες, ενεργειακή αξιοποίηση βιοαερίου από καθαρή βιομάζα. Επιδότηση της τοπικής αυτοδιοίκησης για τη δημιουργία μονάδων βιοαέριου, που θα προέρχεται από συστήματα διαλογής στην πηγή των οργανικών οικιακών καταλοίπων, των υπολειμμάτων κήπου και των αγροτοκτηνοτροφικών υπολειμμάτων με αξιοποίηση πόρων του ΕΣΠΑ… Έρευνα και ανάπτυξη εναλλακτικών μορφών ΑΠΕ, τεχνολογιών και συστημάτων τοπικής αποθήκευσης της ενέργειας που παράγεται από ηλιακά και αιολικά συστήματα… Είναι προφανές από όλα τα προηγούμενα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ/ ΕΚΜ είναι ριζικά αντίθετος στην πυρηνική ενέργεια και θα εργαστεί διεθνώς για να σταματήσει η χρήση της», ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, Προγραμματικές Θέσεις για το περιβάλλον και την ποιότητα ζωής, http://www.syriza.gr/

[27] «Οι Οικολόγοι Πράσινοι καταθέτουμε τις προτάσεις μας για αυτήν την ενεργειακή επανάσταση που έχουμε τόσο ανάγκη… Ο κίνδυνος των κλιματικών αλλαγών, η προστασία του περιβάλλοντος, η ενεργειακή αυτάρκεια της χώρας και η ανάπτυξη της οικονομίας μέσω των αειφόρων ενεργειακών επενδύσεων καθορίζουν τον άξονα πολιτικής μας […] Ο αναπροσανατολισμός του ενεργειακού μας μοντέλου περνά από άμεσες και ριζικές αλλαγές στο σύστημα ηλεκτρισμού της χώρας, τον τομέα με το συντριπτικά μεγαλύτερο μερίδιο στις εθνικές εκπομπές CO2 αλλά και με τις οικονομικότερες και τεχνικά ωριμότερες δυνατότητες υποκατάστασης των ορυκτών καυσίμων. Μια πραγματικά φιλόδοξη ενεργειακή και κλιματική πολιτική δεν μπορεί να σημαίνει τίποτε λιγότερο από ένα σύστημα ηλεκτρισμού μηδενικών εκπομπών μέχρι το 2050… Επομένως, το καθοριστικότερο που χρειαζόμαστε είναι μια πλήρως μελετημένη και έγκαιρα σχεδιασμένη ολοκληρωμένη στρατηγική μετάβασης στη μετα-λιγνιτική εποχή, βασισμένη στην εξοικονόμηση ενέργειας, την προώθηση των ΑΠΕ… Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας:

·Οι Οικολόγοι Πράσινοι ενώνουμε τη φωνή μας με τα πράσινα κινήματα όλου του κόσμου και καλούμε τις κυβερνήσεις να λάβουν όλα τα επείγοντα μέτρα και να ξεκινήσουν άμεσα τον σχεδιασμό για μια στρατηγική απεξάρτησης από την πυρηνική ενέργεια, για να περάσουμε επιτέλους στη μετα-πυρηνική εποχή…

·Απλό και αποτελεσματικό θεσμικό πλαίσιο και οικονομικά κίνητρα για την αδειοδότηση και εγκατάσταση έργων ΑΠΕ. Δημιουργία περιφερειακών γραφείων τεχνολογικής και αδειοδοτικής στήριξης μικρών επενδυτών στις ΑΠΕ…

·Συγκεκριμένες και άμεσες πρωτοβουλίες για την εγκατάσταση μονάδων γεωθερμίας, υβριδικών συστημάτων στα νησιά, καθώς και μονάδων συμπαραγωγής ηλεκτρισμού-θερμότητας με σαφή όμως περιορισμό ως προς το μέγεθος στα 35MW…

·Διαφοροποίηση της εγγυημένης τιμής αντιστρόφως ανάλογα προς το αιολικό δυναμικό της περιοχής εγκατάστασης, ενεργοποιώντας την πρόβλεψη της παρ. 3, αρ. 5 του Ν. 3851/ 2010, ώστε να αποθαρρύνεται η υπερσυγκέντρωση ανεμογεννητριών σε περιοχές υψηλού αιολικού δυναμικού και ο «φαραωνικός» σχεδιασμός πεδίων μεγάλης ισχύος. Ταυτόχρονα, υψηλότερες εγγυημένες τιμές θα πρέπει να προβλέπονται για κοινωνικές εταιρίες καθώς και για περιοχές που απεξαρτώνται από τον λιγνίτη…

·Άμεση και ευρεία εκπαίδευση των μηχανικών δόμησης στους τομείς των παθητικών και ενεργειακών θερμικών ηλιακών συστημάτων και υποχρεωτική εφαρμογή αυτών σ’ όλα τα νεόδμητα κτήρια…

·Υποστήριξη των σχεδίων εγχώριας έρευνας ηλεκτροκίνητων οχημάτων και συνδυασμένων συστημάτων παραγωγής και αποθήκευσης ηλεκτρικής ενέργειας που παράγεται από ΑΠΕ», Οικολόγοι Πράσινοι, Να προχωρήσουμε αποφασιστικά στην αλλαγή του ενεργειακού μας μοντέλου, http://blog.ecogreens.gr/programma/energeia/energy-model/

[28] Παπαρήγα Αλέκα, Θέσεις του Κ.Κ.Ε. για το 19ο Συνέδριο, στο http://www.kke.gr/anakoinoseis_grafeioy_typoy/oi_theseis_ths_ke_toy_kke_gia_to_19o_synedrio

[29] Ο οποίος «θα επεξεργάζεται την ενεργειακή πολιτική με τους παρακάτω άξονες:

1. Την αξιοποίηση εγχώριων πηγών, προσδιορίζοντας τις κατάλληλες χρήσεις – περιοχές – τεχνολογίες, τα μεγέθη, με βάση τα προαναφερθέντα κριτήρια. Την αξιοποίηση των λιγνιτικών κοιτασμάτων της Δυτικής Μακεδονίας και της Μεγαλόπολης με φιλικές προς το περιβάλλον μονάδες ηλεκτροπαραγωγής. Την αξιοποίηση κοιτασμάτων πετρελαίου, που δεν κρίθηκε κερδοφόρα η εξόρυξή τους από ιδιωτικούς καπιταλιστικούς ομίλους, ιδιαίτερα σήμερα, σε συνθήκες ανόδου της τιμής του πετρελαίου και βελτίωσης των τεχνολογιών εξόρυξης.

2. Τη συστηματική έρευνα για εξεύρεση νέων πηγών (π.χ. πιθανά κοιτάσματα σε Ιόνιο, Αιγαίο κλπ.) και αξιοποίηση των τεχνολογιών με στόχο την εξοικονόμηση ενέργειας, την αύξηση του βαθμού ενεργειακής αυτοδυναμίας.

3. Τη διακρατική αμοιβαία επωφελή συνεργασία σε τομείς, όπως:

·Η αξιοποίηση και ανάπτυξη δικτύων – αγωγών μεταφοράς ενεργειακού προϊόντος με προϋποθέσεις που συνδυάζουν το αμοιβαίο όφελος διαφορετικών κρατών από τις οικονομίες κλίμακας με τη διασφάλιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων στη διαχείριση του εγχώριου προϊόντος.

·Η μεταφορά τεχνογνωσίας και η ανάπτυξη εγχώριας ερευνητικής δραστηριότητας.

·Η καλύτερη διαχείριση του προβλήματος των εισαγωγών καυσίμων και γενικότερα των όρων διεξαγωγής του εξωτερικού εμπορίου», αναφέρονται στο: Παπαδόπουλος Μάκης, Εισήγηση στην Ημερίδα της Κ.Ε. του ΚΚΕ με θέμα: «Εξελίξεις και τάσεις στον τομέα της Ενέργειας και η πρόταση του ΚΚΕ στον αντίποδα των επιλογών της αστικής τάξης», Αθήνα, 6 Φεβρουαρίου 2008.

[30] Παπαρήγα Αλέκα, Ομιλία στην Ημερίδα της Κ.Ε. του ΚΚΕ για την Ενέργεια, http://elpegr.wordpress.com/2008/02/11/%CE

[31] «Η μεταμόρφωση των παθητικών καταναλωτών ενέργειας σε ανεξάρτητους παραγωγούς ενέργειας ακολουθεί τα βήματα των εξελίξεων στα πολυμέσα, την κοινή χρήση αρχείων μεταξύ ίσων και την αυτοδιοίκηση», Rifkin Jeremy, Η οικονομία του υδρογόνου…, ό. π., σελ. 338.

[32] Βλ. Λάμπος Κώστας, Greening Humanity και Σάλτσα a la Ser John Sulston, ή πόσο επιστήμονες είναι οι τεχνοκράτες; περιοδικό Πολίτες, τεύχ. 20, Νοέμβρης 2010.

[33] Καμπύλης Τάκης, Ο θαυμαστός κόσμος του υδρογόνου είναι εδώ, Τα Νέα, 05-06-2004.

ENERGY-FREE-1-564x398

Πέτρος Ζωγράφος: Ανακοίνωση ίδρυσης Ινστιτούτου Ενεργειακών και Εφαρμοσμένων Τεχνολογιών ΙΕΕΤ»

Πέτρος Ζωγράφος: Ανακοίνωση ίδρυσης Ινστιτούτου Ενεργειακών και Εφαρμοσμένων Τεχνολογιών ΙΕΕΤ»

Έπειτα από μεγάλο διάστημα σιωπής και άοκνης προσπάθειας στη μοναξιά των εργαστηρίων του, ο Έλληνας εφευρέτης Πέτρος Ζωγράφος προβαίνει σήμερα στην παρακάτω πολύ σημαντική ανακοίνωση που θα αλλάξει τα δεδομένα στο χώρο της Ενέργειας, κάνοντας ένα μεγάλο και αποφασιστικό βήμα για να φέρει το όραμα της Ελεύθερης Ενέργειας και της διαφύλαξης του φυσικού περιβάλλοντος της μητέρας Γης, πιο κοντά στον καθένα μας. Το επόμενο διάστημα αναμένονται πολύ σημαντικές εξελίξεις προς αυτή την κατεύθυνση και υποσχόμαστε να σας κρατάμε ενήμερους. Σας ευχαριστούμε όλες και όλους σας.

Γιώργος Στάμκος

ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ Η ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΠΕΤΡΟΥ ΖΩΓΡΑΦΟΥ

«1 Οκτωβρίου 2020

Φίλες και φίλοι, οραματιστές της πράσινης ηλεκτρικής ενέργειας, τόσο από την Ελλάδα όσο και από όλο τον κόσμο, είμαστε και πάλι μαζί σας τώρα που εισερχόμαστε σε μια πολύ σημαντική περίοδο! Η έλλειψη σχετικής ενημέρωσης από πλευράς μας οφείλεται στην προσπάθεια για την ολοκλήρωση του στόχου μας.Η ορθή επιστήμη πρέπει συνεχώς να μεριμνά για την δημόσια εικόνα της, διότι έτσι εμπνέει σεβασμό για την ακεραιότητα της και κερδίζει την εμπιστοσύνη του κοινού για τις εξαγγελίες και τους στόχους της. Και δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι έπειτα από μια ανακάλυψη που έχει σχέση με τα ενεργειακά θέματα, απαιτούνται τεράστιες θυσίες και αγώνες για την εφαρμογή της.

Είναι επιλογή μας να παραμείνουμε αυτοδύναμοι και κατά συνέπεια ανεξάρτητοι, ώστε να μην υπάρχει οικονομική εξάρτηση από οποιονδήποτε φορέα, που μοναδικό σκοπό έχει το κέρδος. Παραμένουμε λοιπόν ελεύθεροι από κάθε έξωθεν επιρροή, που μπορεί να μας ελέγχει και να μας επιβάλει την θέλησή της. Χρειάζεται όμως πραγματικά υπεράνθρωπη προσπάθεια και συνεχής αγώνας για να ανταπεξέλθουμε στις απρόβλεπτες δυσκολίες και προκλήσεις, είναι όμως σίγουρο ότι όλα τα εμπόδια παραμερίζονται με επιμονή, εργατικότητα, και συνέπεια.

Σημαντικό ζήτημα είναι, ότι ο σχεδιασμός και οι απαραίτητες πρώτες ύλες καθώς και τα εξαρτήματα, που απαρτίζουν τις κατασκευές, πρέπει να αποτελούνται από καθαρά Ελληνικά προϊόντα, για να μην εξαρτώμεθα από κάποιον πολυεθνικό κολοσσό. Η παγκόσμια παραγωγή πετρελαίου κορυφώνεται και οι τιμές των υδρογονανθράκων αναμένεται να αυξηθούν δραματικά στις παγκόσμιες αγορές τα επόμενα χρόνια. Δυστυχώς, σήμερα ζούμε έναν καπιταλισμό σκοτεινό και άκρατα κερδοσκοπικό, ο οποίος αντιστρατεύεται τον καπιταλισμό εκείνο που λειτουργεί εντός ρυθμιστικού πλαισίου. Το συγκεκριμένο σύστημα κρατά σε ομηρία κράτη και καταναλωτές, ενώ συνθλίβει τους εργαζόμενους και τους μικρομετόχους. Είμαστε, άραγε, ανίσχυροι μπροστά σε αυτήν την σκοτεινή δύναμη, με την οποία ο πολιτικός κόσμος δεν τολμά να έρθει αντιμέτωπος;

Τους επόμενους μήνες, αφού φυσικά αρθούν τα μέτρα πρόληψης της διάδοσης του Covid-19, θα παρουσιάσουμε τον αντιδραστήρα ψυχρής καύσης μεγάλης ισχύος, ο οποίος θα τροφοδοτήσει ισχυρά φορτία, όπως λάμπες πυρακτώσεως, ηλεκτρικούς κινητήρες κλπ.Δημιουργείται φορέας με τον τίτλο; »Ινστιτούτο Ενεργειακών και Εφαρμοσμένων Τεχνολογιών ΙΕΕΤ». Αμέσως μετά την ίδρυσή του θα πραγματοποιηθεί συνέδριο, όπου θα συζητηθούν θέματα, όπως προηγμένες τεχνολογίες φιλικές προς το περιβάλλον, με βασικό σκοπό μια νέα αποκεντρωμένη μορφή ενεργειακής χρήσης, η οποία δεν θα ελέγχεται από κρατικό φορέα με τις όποιες αυθαίρετες απόφασης του.

Στο »Ινστιτούτο Ενεργειακών και Εφαρμοσμένων Τεχνολογιών ΙΕΕΤ», θα μπορούν να συμμετέχουν ερευνητές, εφευρέτες, μηχανικοί, αλλά και απλοί πολίτες, που έχουν ιδέες και προτάσεις, αλλά και εμπειρία σε ανάλογες κατασκευές. Τα αιτήματα συμμετοχής θα γίνονται μέσω ιστοσελίδας στο Facebook με τίτλο »ινστιτούτο ενεργειακών και εφαρμοσμένων τεχνολογιών ΙΕΕΤ».Στο ΙΕΕΤ θα μπορούν να πραγματοποιούνται μετρήσεις με όργανα υψηλής τεχνολογίας, που θα έχουν στη διάθεσή τους τα μέλη του, ενώ παράλληλα θα μπορούν να δημοσιεύονται οι ερευνητικές εργασίες τους από την ιστοσελίδα και από άλλα μέσα. Οι πρώτες ύλες, που δεν θα μπορούν να βρεθούν εύκολα στο εμπόριο, θα διατίθενται δωρεάν στους εφευρέτες, μηχανικούς, και ερευνητές, από το ΙΕΕΤ.

Τέλος, συγκεκριμένες επιλεγμένες εφαρμογές από τις ολοκληρωμένες κατασκευές, καθώς και τα κατασκευαστικά σχέδια αυτών θα αναρτώνται δημόσια από την ιστοσελίδα μας, μετά από αξιολόγηση αρμόδιας επιτροπής η οποία θα εκλεγεί από το συνέδριο, θα διατίθενται δωρεάν σε διάφορες ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες.Καθώς η εποχή των ορυκτών καυσίμων οδεύει προς τη δύση της, ένα νέο ενεργειακό τοπίο γεννιέται και μαζί του η δυνατότητα να αναδημιουργηθεί ο πολιτισμός πάνω σε ριζοσπαστικές κατευθύνσεις.

Το υδρογόνο δεν προκαλεί επιβλαβείς εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα και έχει την δυνατότητα να τερματίσει την εξάρτηση του κόσμου από το πετρέλαιο συμβάλλοντας έτσι στην εξουδετέρωση του επικίνδυνου γεωπολιτικού παιχνιδιού που παίζεται μεταξύ μιας μερίδας σκληροπυρηνικών μουσουλμάνων και των δυτικών κρατών. Στη νέα εποχή, το κάθε άτομο θα μπορούσε να γίνει παραγωγός καθώς και καταναλωτής της δικής του ενέργειας.

Για την καλύτερη επιδίωξη αυτού του σκοπού είμαστε αναγκασμένοι να έρθουμε σε αντίθεση με όλα όσα εξυπηρετούν και με όλους όσους εξυπηρετούνται από την υπάρχουσα κατάσταση, από τις μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες που εκμεταλλεύονται τα πετρελαϊκά αποθέματα και τους υδρογονάνθρακες εν γένει μέχρι και εγχώριους «ολιγάρχες» με βοηθούς τους αργυρώνητους πολιτικούς και τα εξαγορασμενα μέσα μαζικής ενημέρωσης ή και ορισμένους διεφθαρμένους δημόσιους λειτουργούς, οι οποίοι δυστυχώς εξευτελίζουν με την ανοχή των πολιτικών προϊσταμένων τους την ταλαιπωρημένη και μνημονιακή Ελλάδα.

Θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ μέσα απ’ την καρδιά μου σε όλους εσάς που στηρίξατε αυτή την προσπάθεια.

Για εμάς η προστασία του περιβάλλοντος και η καινοτομία συμβαδίζουν. Εμπρός η σωτηρία του πλανήτη Γη βρίσκεται στις ηθικές επιλογές και αποφάσεις του καθενός μας!Αυτό είναι το όνειρό μας και όπως έχουμε πει, το όνειρο δεν εξαγοράζεται, απλά το ακολουθούμε! Και σας ζητούμε να το ακολουθήσετε και εσείς!

Πέτρος Ζωγράφος

Υδρογόνο: το καύσιμο του καθαρού μας μέλλοντος

Υδρογόνο: το καύσιμο του καθαρού μας μέλλοντος

Γραφει ο Νίκος Λουπάκης

Αυτή η εικόνα δεν έχει ιδιότητα alt. Το όνομα του αρχείου είναι Toyota-Mirai-1st-Gen-7.jpg

Ενώ μεγάλες αυτοκινητοβιομηχανίες συνεργάζονται για την εξέλιξη ηλεκτροκίνητων βαρέων οχημάτων υδρογόνου, κάποιες άλλες, παρά την πλήρη επικράτηση της ηλεκτροκίνησης με μπαταρίες λιθίου στα ΙΧ, δεν διστάζουν να προτείνουν στους καταναλωτές αντίστοιχης φιλοσοφίας επιβατικά μοντέλα. Το μέλλον φαίνεται ότι θα χαρακτηρίζεται από ενεργειακή ποικιλία…

Η είδηση είναι πολύ «φρέσκια»: η Daimler ετοιμάζεται να ξεκινήσει την περιορισμένης κλίμακας παραγωγή κυψελών καυσίμου (υδρογόνου) στις εγκαταστάσεις της στην Στουτγάρδη. Δεν πρόκειται για κεραυνό εν αιθρία, αλλά για λογική συνέχεια προηγούμενης ανακοίνωσης, η οποία είχε δοθεί στη δημοσιότητα πριν από λίγο καιρό, εν μέσω lockdown, για την έναρξη της συνεργασίας μεταξύ δύο γιγάντων των μεταφορών, της Daimler Trucks και της Volvo Trucks, με στόχο την ανάπτυξη βιώσιμων μεταφορών μέσω της παραγωγής κυψελών καυσίμου (fuel cells) μεγάλης κλίμακας. Απώτερος σκοπός – και οι δύο εταιρείες να έχουν στην παραγωγή ηλεκτροκίνητα βαρέα φορτηγά οχήματα με κυψέλες καυσίμου, για απαιτητικές εφαρμογές μεγάλων αποστάσεων κατά το δεύτερο μισό της δεκαετίας.

Σημειώνουμε στο σημείο ότι οι δύο εταίροι μοιράζονται όχι μόνο το όραμα του “Green Deal” για ανθρακικά ουδέτερη Ευρώπη έως το 2050, αλλά και την πεποίθηση ότι για λειτουργήσει με ανθρακική ουδετερότητα ο τομέας των μεταφορών και να μπορέσουν τα φορτηγά να αντεπεξέλθουν σε μεγάλα φορτία και μεγάλες αποστάσεις, το ηλεκτρικό σύστημα κίνησης που τροφοδοτείται από κυψέλες καυσίμου είναι μία πολύ καλή λύση.

Παραγωγική διαδικασία υψηλών απαιτήσεων
Στις εγκαταστάσεις της Daimler Trucks έπρεπε να δημιουργηθούν οι ιδιαίτερες εκείνες συνθήκες που απαιτούνται για την έναρξη της παραγωγής Fuel Cells, αφού οι συμβατικές βιομηχανικές διαδικασίες δεν μπορούν να μεταφερθούν απευθείας στις εξαιρετικά σύνθετες και εξαιρετικά ευαίσθητες συστοιχίες κυψελών καυσίμου. Για παράδειγμα, η επεξεργασία πολλών ευαίσθητων συστατικών πραγματοποιείται στην περιοχή του μικρομέτρου – μ (1,0 μ = 10-6 m, δηλαδή: 1 εκατομμυριοστό του μέτρου). Ακόμη και η μικρότερη μόλυνση θα μπορούσε να επηρεάσει τη λειτουργικότητα των κυψελών καυσίμου, και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο – για ορισμένες από τις εργασίες στη φάση της προγραμματισμένης προ-παραγωγής – έχει δημιουργηθεί ένας καθαρός χώρος με φιλτραρισμένο αέρα. Επιδιώκοντας, δε, την επίτευξη σύντομων κύκλων παραγωγής, για βελτίωση της οικονομικής απόδοσης, οι μηχανικοί αξιοποιούν και τεχνολογίες από τη βιομηχανία συσκευασίας, οι οποίες γενικά δεν χρησιμοποιούνται στη συμβατική παραγωγή κινητήρων.

Ένα βήμα εμπρός…

Αν οι παραπάνω ειδήσεις δείχνουν ότι «κάτι γίνεται», η ίδρυση την περασμένη χρονιά από την Hyundai και την ελβετική H2 Energy της κοινοπραξίας “Hyundai Hydrogen Mobility” (HHM) που στόχο της έχει να αξιοποιήσει το οικοσύστημα κινητικότητας υδρογόνου της Ευρώπης με φορτηγά κυψελών καυσίμου είναι κάτι που δείχνει ότι τα πράγματα είναι ακόμα πιο «σοβαρά».

Προσέξτε, λοιπόν: η Hyundai ανέλαβε να παραδώσει 1.600 βαρέα φορτηγά κυψελών καυσίμου στην ιδρυθείσα κοινοπραξία έως το 2025, η οποία στη συνέχεια θα μισθώσει μεγάλο μέρος των φορτηγών στην ένωση “H2 Mobility Switzerland Association”. Η τελευταία περιλαμβάνει μεγάλους φορείς εκμετάλλευσης σταθμών ανεφοδιασμού, εταιρείες μεταφορών, καθώς και διάφορους άλλους παράγοντες της βιομηχανίας που προωθούν την κινητικότητα του υδρογόνου στην Ελβετία. Ενώ στη συνέχεια προβλέπεται η επέκταση των δραστηριοτήτων της HHM στην υπόλοιπη Ευρώπη.

Το «καθαρό» φορτηγό της Hyundai
Τα φορτηγά κυψελών υδρογόνου που θα παραδώσει η Hyundai στην ελβετική H2 energy έχουν μήκος 9.745 mm, πλάτος 2.550 mm, ύψος 3.730 mm, είναι μεικτού βάρους GVW 18 τόνων (με ρυμουλκούμενο: GCW 34 τόνοι) και διαθέτουν αυτονομία 400 χιλιομέτρων χάρη στα 32,86 κιλά υδρογόνου που φυλάσσονται υπό πίεση 350 bar σε ειδικές ανθεκτικές δεξαμενές. Ο ανεφοδιασμός διαρκεί 7 μόλις λεπτά. Η ισχύς των συστοιχιών κυψελών καυσίμου φτάνει τα 190 kW (2 x 95 kW) ενώ ο ηλεκτρικός κινητήρας που κινεί το όχημα έχει ισχύ 350 kW (471 ίππους) και προσφέρει την άκρως εντυπωσιακή ροπή των 3.400 Nm. To όχημα είναι εφοδιασμένο με προηγμένα συστήματα υποβοήθησης της οδήγησης (αποφυγή σύγκρουσης, προειδοποίηση αποχώρησης από λωρίδα κυκλοφορίας).

Η Hyundai επίσης είναι αυτή που όχι μόνο έχει στο ενεργητικό της, το 2013, το παγκοσμίως πρώτο εμπορικά διαθέσιμο SUV με υδρογόνο, το ix35 Fuel Cell, αλλά διαθέτει και σήμερα μία υδρογονοκίνητη πρόταση της Hyundai, το NEXO, η διάθεση του οποίου ξεκίνησε πριν από δύο χρόνια. Πρόκειται ένα ηλεκτρικό όχημα FCEV (Fuel Cell Electric Vehicle) δεύτερης γενιάς, με αυτονομία 666 χιλιομέτρων (κύκλος WLTP), που όπως όλα τα FCEV εκπέμπει μόνο καθαρούς υδρατμούς κατά την κυκλοφορία του.

Hyundai NEXO


Hyundai Nexo

Οι πωλήσεις των FCEVs παρουσίασαν το 2019 αύξηση – παγκοσμίως – κατά 90% με το Hyundai NEXO που προσφέρει αυτονομία 666 χλμ. κατά WLTP (φωτ.) να παίρνει τη μερίδα του λέοντος με 4.818 μονάδες (από τις οποίες το 87% στη Ν. Κορέα) αφήνοντας στη δεύτερη θέση το Toyota Mirai (2.407) και στην Τρίτη το Honda Clarity Fuel Cell (349 μονάδες).

Fuel Cells, υδρογόνο, ηλεκτροκίνηση

Τί είναι όμως αυτό που κρατά τις κυψέλες υδρογόνου στην επικαιρότητα; Τα χαρακτηριστικά της λειτουργίας της: Μια κυψέλη καυσίμου μετατρέπει σε ηλεκτρική τη χημική ενέργεια του καυσίμου, στην περίπτωση αυτή του υδρογόνου, που για το σκοπό αυτό ενώνεται με το οξυγόνο (το οποίο περιέχεται στον ατμοσφαιρικό αέρα) με μια διαδικασία αντίστροφη της ηλεκτρόλυσης. Το ρεύμα που παράγεται τροφοδοτεί τον ή τους ηλεκτρικούς κινητήρες που κινούν το εκάστοτε όχημα. Επί της ουσίας, λοιπόν, έχουμε να κάνουμε και πάλι με ηλεκτροκίνηση, μόνο που στην περίπτωση ενός FCEV η κύρια πηγή ενέργειας είναι τα fuel cells. Κατά τ’ άλλα, σε ένα τέτοιο σύστημα κίνησης υπάρχει ότι υπάρχει και ένα τυπικό ηλεκτρικό όχημα, ακόμα και μια βοηθητική μπαταρία.

Προϊόν – ή αν θέλετε «καυσαέριο» – όλης αυτής της διαδικασίας είναι το… νερό, που με τη μορφή υδρατμών διοχετεύεται στην ατμόσφαιρα, γεγονός που αποτελεί βασικό πλεονέκτημα των FCEV ενώ ένα ακόμα μεγάλο υπέρ των οχημάτων αυτών είναι η ευκολία ανεφοδιασμού – και σημειώστε ότι δεν χρειάζεστε περισσότερο χρόνο για να φουλάρετε με υδρογόνο, απ’ ότι για να φουλάρετε με βενζίνη. Το μεγάλο ζήτημα αντιλαμβάνεστε ότι είναι η δημιουργία της απαραίτητης υποδομής.

Honda’s Clarity Fuel Cell

Honda Clarity Fuel Cell
Η Honda, η οποία έχει επίσης μακρά παράδοση στις κυψέλες υδρογόνου, έχει επενδύσει περισσότερα από 14 εκατομμύρια δολάρια στο δίκτυο ανεφοδιασμού της Καλιφόρνιας, όπου υπάρχουν 40 «υδρογονάδικα». Το Clarity Fuel Cell, διαθέτει αυτονομία σχεδόν 580 χλμ. και διατίθεται με μηνιαίο μίσθωμα 379 $, το οποίο περιλαμβάνει έως και 15.000 δολάρια καύσιμο (υδρογόνο). Η αγορά του επιδοτείται από την πολιτεία της Καλιφόρνιας με 4.500 δολάρια.

Σημειώστε, επίσης, ότι υπάρχουν δύο βασικοί τρόποι παραγωγής υδρογόνου. Το λεγόμενο «πράσινο» υδρογόνο μπορεί να παραχθεί χρησιμοποιώντας ηλεκτρική ενέργεια που προέρχεται από ανανεώσιμες πηγές για τη μετατροπή του νερού σε υδρογόνο – αυτό είναι άλλωστε το ζητούμενο για ένα πραγματικά καθαρό καύσιμο – και το «μπλε» υδρογόνο, το οποίο μπορεί να παραχθεί από φυσικό αέριο, χρησιμοποιώντας τεχνολογία δέσμευσης άνθρακα.

Toyota Mirai
Τις διόλου ευκαταφρόνητες 10.000 μονάδες, σε όλο τον κόσμο, έφτασαν οι πωλήσεις του υδρογονοκίνητου Toyota Mirai 1ης γενιάς (βλ. σχήμα), που κόστιζε στη Γερμανία 66.000 ευρώ (+ΦΠΑ). Διέθετε συστοιχία κυψελών υδρογόνου Toyota FC Stack ισχύος 114 kW (155 DIN hp), ηλεκτροκινητήρα 154 ίππων και ρεζερβουάρ υδρογόνου 122,4 λίτρων (στα 700 bar) που επέτρεπε αυτονομία περίπου 500 χιλιομέτρων. Ήδη, καθ’ οδόν βρίσκεται το μοντέλο 2ης γενιάς με αυξημένη στα 660 χλμ. αυτονομία (βλ. φωτ).

Μια μεγάλη ευκαιρία

Καθώς, πάντα, σε οτιδήποτε έχει σχέση με την ανθρώπινη δραστηριότητα καταλήγουμε στην οικονομία, ο λόγος που αυτή τη στιγμή δεν κυκλοφορούν στους δρόμους πολλά υδρογονοκίνητα οχήματα είναι βέβαια το κόστος: και των αυτοκινήτων, και του καυσίμου και των υποδομών (βλ. σταθμοί ανεφοδιασμού και δίκτυο διανομής). Η αλήθεια είναι ότι το υδρογόνο στην περίπτωση των FCEVs, έχει μεν τα πλεονεκτήματα που αναφέραμε, ωστόσο έχει και ένα εγγενές μειονέκτημα – ότι πρέπει να ξοδέψουμε ηλεκτρική ενέργεια για την παραγωγή του και μετά να προχωρήσουμε στην αποθήκευση του, πριν την εκ νέου μετατροπή του σε ηλεκτρισμό. Ενώ στην περίπτωση των αμιγώς ηλεκτρικών οχημάτων η ενέργεια πηγαίνει απ’ ευθείας για αποθήκευση στις μπαταρίες. Επίσης το κόστος του υδρογόνου ανεβαίνει και λόγω των μεγάλων απαιτήσεων σε σχέση με την καθαρότητά του.

Όμως, από κει και πέρα υπάρχει και το κόστος των υποδομών, με αποτέλεσμα, συγκρίνοντας τα έξοδα που απαιτούνται για τη διάδοση των δύο ανταγωνιστικών, αλλά ταυτοχρόνως και συμμάχων τεχνολογιών, βλέπουμε ότι από ένα σημείο και μετά το υδρογόνο αποκτά οικονομικό πλεονέκτημα. Αυτό τουλάχιστον προκύπτει από γερμανική μελέτη του 2018, σύμφωνα με την οποία για την είσοδο στην κυκλοφορία 20 εκ. οχημάτων υδρογόνου απαιτεί επένδυση 40 δισεκατομμυρίων ευρώ όταν για 20 εκ. ηλεκτρικά οχήματα μπαταρίας απαιτούνται 51 δις.

Το κόστος των επενδύσεων για την διάδοση της ηλεκτροκίνησης και της υδρογονοκίνησης. Όπως φαίνεται από τα αποτελέσματα γερμανικής μελέτης στην εμπλέκεται και ο Έλληνας μηχανικός Κωνσταντίνος Συρνανίδης, για την είσοδο στην κυκλοφορία 10 εκ. οχημάτων απαιτούνται επενδύσεις ύψους 20 δις ευρώ είτε μιλάμε για ηλεκτρικά οχήματα μπαταρίας είτε για FCEVs. Ωστόσο, από και πέρα φαίνεται ότι το υδρογόνο τα καταφέρνει καλύτερα σε μεγαλύτερους στόλους, της τάξης των 20 εκ. οχημάτων, με 40 δις ευρώ, έναντι 51 δις της «καθαρής» ηλεκτροκίνησης.

Σε βάθος χρόνου όλα αυτά – τα οποία όπως φαίνεται έχουν βάση, διότι αυτή τη στιγμή και στη Γερμανία, και σε άλλες χώρες της βόρειας Ευρώπης γίνονται μεγάλες επενδύσεις για την ανάπτυξη δικτύων υδρογόνου, που θα επιτρέψουν την κυκλοφορία φορτηγών – και όχι μόνον – σε ολόκληρη την γηραιά ήπειρο. Το ενδιαφέρον είναι ότι το υδρογόνο «ξεχάστηκε» από τις κυβερνήσεις των τελευταίων ετών με αποτέλεσμα να μην υπάρχει τη στιγμή αυτή εθνικό πλάνο ανάπτυξης υποδομών υδρογόνου που θα μπορούσε να ενταχθεί στο Trans European Network for Transport – TEN-T (Διευρωπαϊκό Δίκτυο Μεταφορών), όπου υπάρχουν διαθέσιμα κονδύλια για τη χρηματοδότηση των υποδομών σταθμών ανεφοδιασμού οχημάτων με υδρογόνο. Θετικό υπήρξε βεβαίως το γεγονός ότι με το Ν. 4439/2016, ενσωματώθηκαν στην Ελληνική Νομοθεσία οι όροι και προδιαγραφές της εγκατάστασης πρατηρίων υδρογόνου, ωστόσο η Ελλάδα είναι μία από τις λίγες χώρες της ΕΕ που στο Εθνικό Σχέδιο Υποδομών Εναλλακτικών Καυσίμων για τις Μεταφορές, δεν έχει συμπεριλάβει ακόμα τις Υποδομές Υδρογόνου, γεγονός που δημιουργεί προβλήματα στην προσέλκυση επιδοτήσεων.

ΠΗΓΗ: https://stotimoni.gr/electric-car/hydrogen-fuel-cell/%CF%85%CE%B4%CF%81%CE%BF%CE%B3%CF%8C%CE%BD%CE%BF-%CF%84%CE%BF-%CE%BA%CE%B1%CF%8D%CF%83%CE%B9%CE%BC%CE%BF-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CE%B1%CE%B8%CE%B1%CF%81%CE%BF%CF%8D-%CE%BC%CE%B1%CF%82-%CE%BC%CE%AD/

Η Ασύρματη Μεταφορά Ενέργειας είναι γεγονός

Η Ασύρματη Μεταφορά Ενέργειας είναι γεγονός

Ο Νίκολα Τέσλα απέδειξε ότι ήταν δυνατό. Τώρα η ασύρματη ηλεκτρική ενέργεια είναι μια πραγματικότητα.

H startup “Emrod” υποστηρίζει ότι μπορεί να στείλει ηλεκτρική ενέργεια σε μεγάλες αποστάσεις με ασύρματο τρόπο

Γράφει η Caroline Delbert

Στη Νέα Ζηλανδία, η κυβέρνηση υποστηρίζει τις εργασίες και τις δοκιμές ενός συστήματος ασύρματης μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας. Το σύστημα περιλαμβάνει διαμορφωμένες δέσμες μικροκυμάτων που διέρχονται από ρελέ, όπως οι επαναλήπτες.

Ο Νικόλα Τέσλα πραγματοποίησε τα πρώτα πειράματα ασύρματης μεταφοράς ενέργειας πριν από 120 χρόνια, με τα περίφημα πειράματα στο Κολοράντο Σπρινγκς (1899-1900). Ωστόσο τα ενσύρματα δίκτυα και το χάλκινο σύρμα έγινε ο κύριος τρόπος μεταφοράς του ηλεκτρισμού.

Μια startup εταιρία μεταφοράς ενέργειας με την επωνυμία Emrod υποστηρίζει ότι μπορεί να φέρει τον ασύρματο ηλεκτρισμό στη Νέα Ζηλανδία, περισσότερο από έναν αιώνα μετά την πρώτη επίδειξη του Νίκολα Τέσλα, που πρώτος απέδειξε ότι κάτι τέτοιο είναι δυνατό. Όπως οι δορυφορικές συνδέσεις διαδικτύου με τις καλύτερες επιδόσεις, έτσι και ο σύνδεσμος της Emrod χρειάζεται μόνο μια σαφή οπτική επαφή.

Σε μια δήλωση του, ο ιδρυτής της Emrod, Γκρέγκ Κουσνίρ (Greg Kushnir) ανέφερε ότι το βασικό του κίνητρο ήταν η ιδιαιτερότητα του ίδιου του ενεργειακού δυναμικού της Νέας Ζηλανδίας: “Έχουμε μια αφθονία καθαρής υδροηλεκτρικής, ηλιακής και αιολικής ενέργειας σε όλο τον κόσμο, αλλά υπάρχουν δαπανηρές προκλήσεις που έρχονται με την μεταφορά αυτής της ενέργειας χρησιμοποιώντας παραδοσιακές μεθόδους, για παράδειγμα, υπεράκτια αιολικά πάρκα ή το Στενό Κουκ εδώ στη Νέα Ζηλανδία, που απαιτούν υποβρύχια καλώδια που είναι ακριβά για εγκατάσταση και συντήρηση».

Με την εξάλειψη της ανάγκης για μεγάλα τμήματα παραδοσιακών καλωδίων χαλκού, η Emrod ισχυρίζεται ότι μπορεί να μεταφέρει ενέργεια σε πιο δύσκολα εδάφη και μέρη, όπου απλά δεν μπορούν να αντέξουν ένα συγκεκριμένο επίπεδο υποδομής. Θα μπορούσαν επίσης να υπάρξουν περιβαλλοντικές επιπτώσεις, καθώς πολλά μέρη που βρίσκονται εκτός δικτύου καταλήγουν να χρησιμοποιούν π.χ. γεννήτριες ντίζελ.

Αυτή τη στιγμή η Emrod κάνει δοκιμές σε μια «μικρή» απόσταση, στέλνοντας «μερικά watt» μπρος-πίσω σε απόσταση περίπου 40 μέτρων, δήλωσε ο Kushnir στον New Atlas. Η οπτική γωνία είναι σημαντική επειδή η τεχνολογία βασίζεται σε μια καθαρή, περιορισμένη δέσμη από το ένα σημείο στο άλλο.

«Η ενέργεια μεταδίδεται μέσω ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων σε μεγάλες αποστάσεις χρησιμοποιώντας την ιδιόκτητη διαμόρφωση δέσμης, τα μετα-υλικά και την τεχνολογία της κεραίας της Emrod», εξηγεί ο Κουσνίρ.

Η rectenna”μετατρέπει τα μαγνητικά κύματα σε ηλεκτρική ενέργεια. Ένα τετράγωνο στοιχείο τοποθετημένο σε έναν πόλο λειτουργεί ως σημείο διέλευσης που κρατά την ηλεκτρική ενέργεια να ακτινοβολεί κατά μήκος, και μια ευρύτερη επιφάνεια επιτυγχάνει όλο το κύμα.

Η ακτίνα περιβάλλεται από έναν φράκτη λέιζερ χαμηλής ισχύος, ώστε να μην περνάνε πουλιά ή επιβατικά οχήματα. Εάν υπάρχει ποτέ διακοπή λειτουργίας, η Emrod λέει ότι μπορεί να οδηγήσει ένα ορθογώνιο, που είναι τοποθετημένο σε φορτηγό, για να αντισταθμίσει τυχόν χαμένα φορτία.

Συνήθως, τέτοια τεχνολογία φαίνεται αδικαιολόγητη λόγω ζητημάτων, όπως η απώλεια πιστότητας σήματος κατά τη μετάδοση μέσω του αέρα και, έπειτα μέσω μιας σειράς τεχνολογιών διαμεσολάβησης. Όμως, η τεχνολογία ρελέ της Emrod, η οποία ισχυρίζεται ότι «επαναπροσδιορίζει τη δέσμη», δεν χρησιμοποιεί καμία ισχύ και δεν χάνει σχεδόν καμία.

Ο Kushnir λέει στον New Atlas: «Η αποτελεσματικότητα όλων των συστατικών που έχουμε αναπτύξει είναι αρκετά καλή, κοντά στο 100%. Το μεγαλύτερο μέρος της απώλειας είναι στην πλευρά μετάδοσης. Χρησιμοποιούμε σταθερή κατάσταση για την πλευρά μετάδοσης, και αυτό είναι ουσιαστικά τα ίδια ηλεκτρονικά στοιχεία που μπορείτε να βρείτε σε οποιοδήποτε σύστημα ραντάρ ή ακόμα και στο φούρνο μικροκυμάτων σας στο σπίτι. Αυτή τη στιγμή περιορίζονται στην απόδοση περίπου 70%. Αλλά υπάρχει μεγάλη ανάπτυξη σε αυτό, κυρίως λόγω των επικοινωνιών, 5G και ούτω καθεξής».

Το έργο υποστηρίζεται από τις ηλεκτρικές εταιρείες της Νέας Ζηλανδίας και την κυβέρνηση. «Το πρωτότυπο έλαβε κάποια κυβερνητική χρηματοδότηση. Σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε στο Ώκλαντ σε συνεργασία με την Callaghan Innovation», γράφει η Emrod στον ιστότοπό της, αναφερόμενη στον «οργανισμό καινοτομίας» της κυβέρνησης της Νέας Ζηλανδίας.

«Έχει λάβει το διορισμό Royal Society Award και η δεύτερη μεγαλύτερη εταιρεία διανομής ηλεκτρικής ενέργειας της Νέας Ζηλανδίας, η Powerco, θα είναι η πρώτη που θα δοκιμάσει την τεχνολογία Emrod. «

Ο Κουσνίρ λέει ότι η απόσταση και το φορτίο ισχύος, στην αρχή, θα είναι αρκετά χαμηλά – στέλνοντας μερικά κιλοβάτ σε μικρότερες αποστάσεις εντός της Νέας Ζηλανδίας. Όμως, λέει, το υποθετικό όριο για απόσταση και φορτίο ισχύος θα αυξηθεί σε σχεδόν αδιανόητα ποσά. Το μόνο που πρέπει να κάνει η Emrod είναι να κάνει μεγαλύτερα τετράγωνα.

Πηγή: https://www.popularmechanics.com/science/a33522699/wireless-electricity-new-zealand/?fbclid=IwAR3RfCdhVPCYSJ75IL7j0u5-Hu7c1dBw_442fxFDvtQVniEBw7–YK37Vhc

Ποιος πρέπει, τώρα, να φοβάται την πυρηνική Σύντηξη του Υδρογόνου;

Ποιος πρέπει, τώρα, να φοβάται

την πυρηνική Σύντηξη του Υδρογόνου;

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

claslessdemocracy@gmail.com,

http://www.classlessdemocracy.blogspot.com,

«Μπορεί να ανήκετε σ’ εκείνους τους ανθρώπους που νομίζουν ότι η ενέργεια του υδρογόνου είναι μια φαντασίωση κάποιων μελλοντολόγων ή κάποιων άλλων συγγραφέων επιστημονικής φαντασίας. Ή, στην καλύτερη περίπτωση, μπορεί να την θεωρείτε ως μια πολλά υποσχόμενη μελλοντική τεχνολογία που, αν κάποτε εφαρμοστεί, αυτό θα γίνει στο μακρινό μέλλον. Εάν όντως σκέφτεστε μ’ αυτόν τον τρόπο, ξανασκεφτείτε το σοβαρά. Φανταστείτε έναν κόσμο στον οποίο η ανθρωπότητα κέρδισε την ελευθερία της από το πετρέλαιο. Μπορούμε να χτίσουμε αυτόν τον κόσμο μέσα σε δέκα χρόνια με την υπάρχουσα τεχνολογία. Φανταστείτε έναν κόσμο στον οποίο η (ανθρωπότητα) αποφάσισε να ξεπεράσει την ενεργειακή και την κλιματική κρίση που απειλεί την ύπαρξή της. Μπορούμε να χτίσουμε αυτόν τον κόσμο σήμερα με συνειδητές επιλογές και πολιτική βούληση».

Jerry Brown, Rinaldo Brutoco και James Cusumano, Freedom From Mid-East Oil, Edition of World Business Academy, USA 2007.

Είναι γνωστό ότι η εξέλιξη της ανθρωπότητας εξαρτήθηκε από τις κάθε φορά υφιστάμενες πηγές και μορφές ενέργειας, επικοινωνίας και ταχύτητας μεταφορών. Γνωστό είναι επίσης ότι η εμφάνιση και η ανάπτυξη του καπιταλισμού ταυτίζεται με την ηλεκτρική ενέργεια που παράγεται από τα ορυκτά καύσιμα, από τον άνθρακα αρχικά και το πετρέλαιο στην συνέχεια, σε κάποιο βαθμό από το ουράνιο και πρόσφατα από το φυσικό αέριο.

«Η εποχή των ορυκτών καυσίμων» γράφει ο Jeremy Rifkin, «χαρακτηρίζεται από μια κάθετη οργανωτική δομή, η οποία κατέστη αναγκαία λόγω των δυσκολιών που παρουσιάζει η δέσμευση και εκμετάλλευση δυσεύρετων μορφών ενέργειας. Το υπέρογκο κόστος που σχετίζεται με την επεξεργασία του άνθρακα του πετρελαίου και του φυσικού αερίου απαιτούσε τεράστια κεφάλαια επενδύσεων και οδήγησε στη δημιουργία κολοσσιαίων επιχειρήσεων ενέργειας. Αυτή τη στιγμή δέκα με δώδεκα τέτοιοι κολοσσοί, τόσο ιδιωτικές όσο και κρατικές επιχειρήσεις υπαγορεύουν τους όρους με τους οποίους ρέει η ενέργεια σε ολόκληρο τον πλανήτη»[1]Με απλά λόγια ο Jeremy Rifkin μας λέει ότι ο έλεγχος των σχετικά σπάνιων πηγών και μορφών ενέργειας από ελάχιστους πετρελαιοπαραγωγούς, επεξεργαστές πετρελαίου και διακινητές ενέργειας, κεφαλαιοκρατικούς ομίλους, διαμορφώνει ένα απόλυτα συγκεντρωτικό ενεργειακό σύστημα που επιτρέπει την άνιση, αντικοινωνική, κερδοσκοπική και περιβαλλοντοκτόνα ‘ανάπτυξη’ των ελάχιστων χωρών και εμποδίζει την ανάπτυξη του υπόλοιπου πλανήτη, με τις γνωστές ανισότητες που καταλήγουν στους ατέλειωτους ανταγωνισμούς και τους πολέμους για τον έλεγχο των ορυκτών καυσίμων με τελική συνέπεια την καπιταλιστική βαρβαρότητα.

Και συνεχίζει ο Jeremy Rifkin, «Το υδρογόνο είναι το ελαφρότερο και πλέον άφθονο στοιχείο που υπάρχει στο Σύμπαν. Όταν δεσμεύεται ως μορφή ενέργειας γίνεται το ‘αιώνιο καύσιμο’. Δεν εξαντλείται ποτέ και επειδή δεν περιέχει ούτε ένα άτομο άνθρακα, δεν εκπέμπει διοξείδιο του άνθρακα. Το υδρογόνο βρίσκεται παντού στη Γη, στο νερό, στα ορυκτά καύσιμα και σε όλα τα έμβια όντα. Στα επόμενα χρόνια η επανάσταση στους υπολογιστές και στις τηλεπικοινωνίες θα ενωθεί με την νέα επανάσταση της ενέργειας από υδρογόνο, δημιουργώντας ένα πανίσχυρο μείγμα το οποίο θα μπορούσε να αλλάξει ριζικά τις ανθρώπινες σχέσεις  στον 21ο και στον 22ο αιώνα, καθώς το υδρογόνο βρίσκεται παντού, είναι ανεξάντλητο και αν αξιοποιηθεί κατάλληλα, ο κάθε άνθρωπος στον πλανήτη θα μπορούσε να αποκτήσει (όση ενέργεια χρειάζεται, δηλαδή) ‘εξουσία’, καθιστώντας την ενέργεια από υδρογόνο το πρώτο πραγματικά δημοκρατικό ενεργειακό σύστημα στην ιστορία της ανθρωπότητας»[2]Εδώ ο Jeremy Rifkin είναι σαφής και κατηγορηματικός ότι η ανθρωπότητα δημιούργησε τους όρους να περάσει από τον ενεργειακό συγκεντρωτισμό, την ενεργειακή εξάρτηση και την ενεργειακή ανισότητα, στην ενεργειακή ισότητα, ανεξαρτησία και αποκέντρωση σε επίπεδο τοπικών κοινωνιών, μέχρι και το επίπεδο του χρήστη ενέργειας που μπορεί να είναι ταυτόχρονα και παραγωγός άφθονης, καθαρής, ασφαλούς και ελάχιστου κόστους ενέργειας. Η επανάσταση του υδρογόνου, γίνεται σαφές ότι, μπορεί και πρέπει να είναι μια επανάσταση που θα βάλει τέλος στην αναγκαιότητα των ορυκτών καυσίμων, αλλά και στην κυριαρχία του απάνθρωπου και καταστροφικού καπιταλισμού που επιβιώνει σε βάρος της ανθρωπότητας και της βιόσφαιρας χάρη στον έλεγχο που ασκεί πάνω στα ορυκτά καύσιμα.

Υπάρχει κάτι ακόμα πιο χαρμόσυνο που φέρνει η τεχνολογία της υδρογονοενέργειας, κι’ αυτό έχει να κάνει με το γεγονός ότι οι ενεργειακές κυψέλες, ή κυψέλες καυσίμου υδρογόνου (fuel cells)[3] αχρηστεύουν τις μηχανές εσωτερικής καύσης, το τρίτο ‘ιερό δισκοπότηρο’ του καπιταλισμού, μετά από την ατομική ιδιοκτησία πάνω στα μέσα παραγωγής και το πετρέλαιο, τα οποία αχρηστεύονται με την οικονομία του υδρογόνου, υπό τον όρο φυσικά ότι οι εργαζόμενες κοινωνίες θα παρέμβουν δυναμικά να οικειοποιηθούν για λογαριασμό τους όσα η ανθρωπότητα στην αργόσυρτη και βασανιστική ιστορική της διαδρομή δημιούργησε για την κοινωνική απελευθέρωση, την κοινωνική ισότητα και την παγκόσμια ειρήνη.

Βεβαίως ανήκει στον Jeremy Rifkin η μεγάλη τιμή που τόλμησε, πριν από 20 και περισσότερα χρόνια, να αναδείξει με το βιβλίο του αυτό, σε παγκόσμιο επίπεδο, αυτό το τόσο σημαντικό για την ανθρωπότητα ενεργειακό πρόβλημα και εκτιμώ ότι κάθε εργαζόμενος θα έπρεπε να έχει διαβάσει, ή έστω και τώρα, αυτό το απλογραμμένο και εξαιρετικά χρήσιμο βιβλίο, για να κατανοήσει πως τον φυλακίζουν μέσα σε ένα ψέμα, ενώ η ελευθερία του, η αλήθεια και η ευημερία του βρίσκονται μπροστά του, έτοιμες να του αλλάξουν των ζωή και το μέλλον του, φτάνει να ανοίξει τα μάτια του να τις δει. Ως οικονομολόγος βρήκα το βιβλίο αυτό πολύ ενδιαφέρον, αλλά διαπίστωσα κάποιες αδυναμίες και ελλείψεις, οι οποίες προφανώς έχουν σχέση με την σοσιαλδημοκρατική ιδεολογική τοποθέτηση του Jeremy Rifkin, η οποία δεν του επέτρεψε να ξεπεράσει τον εαυτό του και να ξετυλίξει το κουβάρι της υδρογονοενέργειας μέχρι το τέλος και από την σκοπιά της εργαζόμενης ανθρωπότητας. Για παράδειγμα ο Jeremy Rifkin, παρά τον ενθουσιασμό του για τα ανεξάντλητα όρια της ενέργειας από υδρογόνο:

1.                        Δεν αντιλαμβάνεται τον κίνδυνο ότι ακόμα και η ενέργεια από υδρογόνο μπορεί να καταλήξει σε συγκεντρωτικά ενεργειακά συστήματα αφού ελάχιστες μεγάλες ιδιωτικές ή κρατικές καπιταλιστικές επιχειρήσεις θα αναπαρήγαγαν ενεργειακούς συγκεντρωτισμούς, ενεργειακές ανισότητες, ενεργειακή εξάρτηση και συνεπώς έλεγχο της οικονομικής δραστηριότητας όσων δεν θα μπορούσαν να παράγουν ηλεκτρική ενέργεια μέσω της πανάκριβης μεθόδου της σύντηξης του υδρογόνου.

2.                        Δεν αντιλαμβάνεται την υδρογονοενέργεια παρά ως μικρό συμπλήρωμα στην ενέργεια από τα ορυκτά καύσιμα, την συνέχιση ύπαρξης των οποίων προφανώς την θεωρεί αναγκαία για το υφιστάμενο καπιταλιστικό σύστημα, αν και εντοπίζει σχετικές ενεργειακές παθογένειες.

3.                        Δεν μπόρεσε επίσης να προβλέψει ότι το κεφάλαιο παράλληλα, με την σπουδή του να προωθήσει την πυρηνική σύντηξη του υδρογόνου, θα προσπαθούσε να εμποδίσει τις τοπικές κοινωνίες και τους χρήστες ηλεκτρικής ενέργειας να γίνουν ιδιοπαραγωγοί της ενέργειας που θα τους επέτρεπε να αναπτύξουν ανεξάρτητες από παράνομα και παράλογα καπιταλιστικά συμφέροντα, δραστηριότητες, χωρίς να γίνονται θύματα εκμετάλλευσης, προκειμένου να μην εξαρτάται η ύπαρξή τους, η ζωή τους και το μέλλον τους από το απάνθρωπο και καταστροφικό κεφάλαιο.

Μετά από αυτές τις διαπιστώσεις αποφάσισα, γύρω στο 2005, να ασχοληθώ με το θέμα και άρχισα να συγκεντρώνω ότι σχετικό υλικό έβρισκα, μελετώντας και γράφοντας, παράλληλα με άλλα βιβλία, μέχρι που το 2013, είδε το φως της δημοσιότητας το βιβλίο μου ‘Ποιος φοβάται το Υδρογόνο;[4]’. Εκεί θα βρει κανείς απαντήσεις σε πολλά ερωτήματα σχετικά με την σκόπιμα καλλιεργούμενη αρνητική μυθολογία για το υδρογόνο την οποία αναπαράγουν ακόμα και ειδικοί καθηγητές Πολυτεχνείων και Πανεπιστημίων, όπως και για το πόσο έτοιμο είναι το σχετικό τεχνολογικό πακέτο, καθώς επίσης και για τα πεδία των εφαρμογών της υδρογονοενέργειας. Σε τούτο το άρθρο θα σταθώ μόνο στα τρία αδύνατα σημεία του βιβλίου του Jeremy Rifkin, υποκλινόμενος μπροστά στο θάρρος του να ανοίξει τα μάτια της ανθρωπότητας με την ελπίδα να βρει τον δικό της δρόμο για το μέλλον.

Α. Το πρόβλημα της ψυχρής σύντηξης του υδρογόνου ήταν εκείνη την περίοδο στην ημερήσια διάταξη ως πιθανή μελλοντική λύση του ενεργειακού προβλήματος, αλλά τόσο η ψυχρή όσο και ιδιαίτερα η θερμή σύντηξη του υδρογόνου ήταν ακόμα τότε θεωρητικά και πρακτικά/τεχνικά αδύνατη και ιδιαίτερα υπερβολικά ακριβή, τόσο που δεν υπήρχε επενδυτής να αναλάβει τέτοιο ρίσκο. Σήμερα διαβάζουμε στον παγκόσμιο Τύπο[5], ότι ο διακρατικός οργανισμός ΙΤΕΡ[6], (που στα λατινικά σημαίνει ο δρόμος), χτίζει ήδη στη Γαλλία το πρώτο γιγαντιαίο εργοστάσιο παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας με την μέθοδο θερμής σύντηξης υδρογόνου. Αυτή η είδηση αποτελεί κακό μαντάτο για την εργαζόμενη ανθρωπότητα, κι’ αυτό γιατί αυτό που δεν μπορεί να το κάνει ένας ιδιώτης καπιταλιστής αποφάσισαν να το κάνουν τα πιο μεγάλα καπιταλιστικά κράτη για να σώσουν τον καπιταλισμό, από την εναλλακτική μέθοδο αποκεντρωμένης παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας από το υδρογόνο με φορέα τις εργαζόμενες κοινωνίες και τους ίδιους τους χρήστες.

Να σημειωθεί σ’ αυτό το σημείο ότι η παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας με την μέθοδο της σύντηξης του υδρογόνου, αλλάζει μόνο την πηγή, δηλαδή την πρώτη ύλη, αλλά δεν αλλάζει τον κεντρικό έλεγχο πάνω στην ενέργεια, ούτε και τον συγκεντρωτισμό των ενεργειακών δικτύων, που σημαίνει κερδοσκοπική εμπορευματοποίηση ενός κυριολεκτικά ελεύθερου αγαθού που είναι το νερό, από το οποίο μπορούμε εύκολα να αποσπάσουμε το υδρογόνο[7]. Αξιοσημείωτο είναι επίσης το γεγονός ότι η πυρηνική σύντηξη του υδρογόνου που γίνεται σε θερμοκρασίες που ξεπερνούν τους 150 εκατομμύρια βαθμούς Κελσίου, συνοδεύεται από πιθανότητες μεγάλων λαθών και ατυχημάτων αντίστοιχων της πυρηνικής ενέργειας κι όλα αυτά χωρίς να υποτιμούμε την παραγωγή πυρηνικών αποβλήτων που χρειάζονται εκατονταετίες για να ανακυκλωθούν και πάντα θα αποτελούν αιτία μεγάλης και επικίνδυνης ρύπανσης της βιόσφαιρας με τις αντίστοιχες συνέπειες για την ζωή και τον πολιτισμό.

Αναφορικά με την προσπάθεια των χωρών του ΙΤΕΡ είναι προφανές ότι:

1.                        Θα κρατήσει τις εργαζόμενες κοινωνίες μακριά από τον έλεγχο της παραγωγής ενέργειας από το ελεύθερο αγαθό που είναι το υδρογόνο.

2.                        Θα διατηρήσει τις τιμές καταναλωτή ενέργειας σε πολύ υψηλά επίπεδα που θα διαφοροποιούν το ενεργειακό αποτύπωμα από χώρα σε χώρα, από οικονομική τάξη σε οικονομική τάξη και από καταναλωτή σε καταναλωτή, στα επίπεδα της εποχής του πετρελαίου, ανάλογα με τα κερδοσκοπικά σχέδια των παραγωγών ενέργειας με την μέθοδο θερμής σύντηξης υδρογόνου.

3.                        Θα διαμορφώνουν τον διεθνή καταμερισμό της εργασίας σύμφωνα με τα ιδιαίτερα συμφέροντα των κρατών παραγωγών υδρογονοενέργειας με την μέθοδο της σύντηξης, με αποτέλεσμα κάποιες χώρες να ελέγχουν την ανάπτυξη ή μη-ανάπτυξη των χωρών που δεν θα παράγουν υδρογονοενέργεια.

4.                        Θα διαμορφώνουν το καταστροφικό παιγνίδι της παγκόσμιας ηγεμονίας ανάλογα με τον συσχετισμό δυνάμεων που θα ελέγχουν το συγκεντρωτικό ενεργειακό σύστημα.

Β. Ο, για λόγους καπιταλιστικής/συστημικής σκοπιμότητας, περιορισμός του ποσοστού συμμετοχής της υδρογονοενέργειας σε ελεγχόμενα μικρό συμπλήρωμα της συνολικά αναγκαίας ενέργειας από τα ορυκτά καύσιμα, αποσκοπεί :

1.                        Στην καθυστέρηση εξάντλησης των ορυκτών καυσίμων που αποτελούν τη σταθερή και σίγουρη βάση επιβίωσης του καπιταλισμού, οπότε το ενεργειακό πρόβλημα θα ελέγχεται από δυό πλευρές, από αυτήν των ορυκτών καυσίμων και από την άλλη της μονοπωλικά/ολιγοπωλιακά ελεγχόμενης παραγωγής υδρογονοενέργειας.

2.                        Στον αποκλεισμό εισόδου κάθε άλλου ενδιαφερόμενου να μπει στο κλαμπ των παραγωγών ηλεκτρικής ενέργειας με βάση το υδρογόνο, επειδή οι πρώτοι παραγωγοί θα έχουν κατοχυρώσει υπέρ τους την σχετική τεχνογνωσία (του know how) παραγωγής υδρογονοενέργειας.

Όλα αυτά γίνονται προφανώς για να διατηρήσουν τις παγκόσμιες συγκεντρωτικές ενεργειακές δομές που μετασχηματίζονται σε αντίστοιχα συγκεντρωτικές ιμπεριαλιστικές δομές εξουσίας του κεφαλαίου πάνω στις εργαζόμενες κοινωνίες και στην εργαζόμενη ανθρωπότητα.

Γ. Ο Jeremy Rifkin, σε αντίθεση με το κεφάλαιο και παρά τις διακηρύξεις του περί ανυπαρξίας της κοινωνίας, αγνόησε τις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, δηλαδή τις εργαζόμενες κοινωνίες, ως αυτενεργό ιστορικό μέγεθος που μπορεί ως υποκείμενο, και όχι ως αντικείμενο, της ιστορίας να οδηγήσει την οικονομία του υδρογόνου προς μια διαφορετική κατεύθυνση χωρίς εμπορευματοποίηση ενός ελεύθερου αγαθού, χωρίς οικονομικό συγκεντρωτισμό, πολέμους και κεφάλαιο. Όλοι γνωρίζουν , όσοι βέβαια θέλουν να γνωρίζουν, ότι οι σύγχρονες, σχετικές με το αντικείμενο της ενέργειας, επιστήμες και τεχνολογίες έχουν ολοκληρώσει το τεχνολογικό πακέτο αποκεντρωμένης και αυτόνομης παραγωγής υδρογονοενέργειας μέχρι το επίπεδο του οικισμού, του συνεταιρισμού, του δήμου, της παραγωγικής μονάδας στον πρωτογενή, στον δευτερογενή και στον τριτογενή τομέα της οικονομίας, ακόμα και  μέχρι το επίπεδο του νοικοκυριού. Κι αυτό το τεχνολογικό πακέτο σε συνθήκες μαζικής παραγωγής και οικονομιών κλίμακας θα μπορεί να είναι τόσο φθηνό που ο καθένας θα μπορεί να το αποκτήσει με σχεδόν μηδενικό κόστος λειτουργίας και συντήρησης που επιτρέπει ακόμα και σε αυτοκινητοβιομηχανίες να το παρουσιάζουν με την μέθοδο της μαγειρικής συνταγής και την προτροπή ‘Θέλεις υδρογονοενέργεια; Φτιάξε τη μόνος σου’[8].

Για να μην συμβεί αυτό, το κεφάλαιο δεν προωθεί μόνο προγράμματα συγκεντρωτικής παραγωγής και διαχείρισης της υδρογονοενέργειας, αλλά φροντίζει με όχημα τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου να βαφτίσει το νερό από ελεύθερο αγαθό σε ‘εμπόρευμα’[9], που σημαίνει ότι για την χρήση του χρειάζεται άδεια της εκάστοτε εξουσίας, έναντι φυσικά κάποιου τιμήματος. Την απόφαση του ΠΟΕ η Ευρωπαϊκή Ένωση την έκανε Οδηγία 2000/60, την οποία το εξαρτημένο ‘ελληνικό’ γκουβέρνο την έκανε Νόμο, με στοιχεία Ν. 3199/2003, Περί προστασίας και διαχείρισης υδάτων και της Εναρμόνισης με την Οδηγία 2000/60/ΕΚ, με τον οποίο:

1.                        Συνιστάται Εθνική Επιτροπή Υδάτων από επτά υπουργούς, η οποία χαράσσει την πολιτική για την προστασία και διαχείριση των υδάτων, παρακολουθεί και ελέγχει την εφαρμογή της και εγκρίνει τα εθνικά προγράμματα προστασίας και διαχείρισης του υδατικού δυναμικού της χώρας, (Άρθρο 3.1).

2.                        Συνιστά Εθνικό Συμβούλιο Υδάτων, το οποίο προεδρεύεται από τον υπουργό Περιβάλλοντος, Χωροταξίας και Δημοσίων Έργων και στο οποίο συμμετέχουν εκπρόσωποι των κομμάτων και κοινωνικών φορέων, αλλά και εκπρόσωποι ‘εταιριών και επιχειρήσεων ύδρευσης και αποχέτευσης’ καθώς επίσης και εκπρόσωποι του Συνδέσμου Ελληνικών Βιομηχανιών και της Δημόσιας Επιχείρησης Ηλεκτρισμού (Άρθρο 3.2).

3.                        Συνιστάται Κεντρική Επιτροπή Υδάτων, με συνεπίκουρους τη Γνωμοδοτική Επιτροπή Υδάτων και το Εθνικό Δίκτυο Παρακολούθησης της Ποιότητας και της Ποσότητας των Υδάτων. Η ΚΕΥ καταρτίζει τα εθνικά προγράμματα προστασίας και διαχείρισης του υδάτινου δυναμικού της χώρας και μεταξύ πολλών άλλων δραστηριοτήτων της εισηγείται τους γενικούς κανόνες κοστολόγησης και τιμολόγησης των υδάτων…, εισηγείται νομοθετικά και διοικητικά μέτρα…, παρακολουθεί τη λειτουργία των Διευθύνσεων Υδάτων των Περιφερειών (Άρθρο 4).

4.                        Συνιστώνται Περιφερειακές Διευθύνσεις Υδάτων, οι οποίες, μεταξύ άλλων, καταγράφουν, μετρούν, εφαρμόζουν, μελετούν, συντάσσουν εκθέσεις και ενημερώνουν τα υπερκείμενα επίπεδα ‘ελέγχου και προστασίας των υδάτων’ (Άρθρο 5).

5.                        Συνιστώνται Περιφερειακά Συμβούλια Υδάτων με πρόεδρο τον Γενικό Γραμματέα της κάθε Περιφέρειας και μέλη εκπροσώπους τοπικών φορέων, χωρίς καμιά αποφασιστική αρμοδιότητα, τα οποία υποτίθεται πως γνωμοδοτούν, αλλά στην ουσία μεταφέρουν στις τοπικές κοινωνίες την πολιτική και τις αποφάσεις της κυβέρνησης, της Ε.Ε. και του ΠΟΕ, με στόχο την εξασφάλιση ανοχής και νομιμοποίησης (Άρθρο 6).

6.                        Ορίζει πως: ‘Οι χρήσεις των υδάτων διακρίνονται σε ύδρευση, άρδευση, βιομηχανική χρήση, ενεργειακή χρήση και χρήση για αναψυχή’ (Άρθρο 10 και Κοινή Υπουργική Απόφαση με στοιχεία 43504/05/12.2005, ΦΕΚ 1784/20.12.2005).

Όλη αυτή η εξουσιαστική και έντονα γραφειοκρατική και δαιδαλώδης πυραμίδα τελικά χτίστηκε, όπως μας πληροφορεί το άρθρο 11, όχι για την προστασία, αλλά για τον απόλυτο έλεγχο και την κεντρική διαχείριση του νερού και την αποξένωση των τοπικών κοινωνιών από τον τοπικό υδάτινο πλούτο τους, πράγμα που η κεντρική εξουσία το επιδιώκει με την ‘υποχρεωτική απόκτηση άδειας χρήσης του νερού και εκτέλεσης έργων αξιοποίησής του, από κάθε νομικό ή φυσικό πρόσωπο’, (άρθρο 11.1). «Για την έκδοση άδειας χρήσης νερού, ή εκτέλεσης έργου αξιοποίησης υδάτινων πόρων πρέπει να τεκμηριώνεται η διαθεσιμότητα των ποσοτήτων νερού που θα αξιοποιηθούν, καθώς και η σκοπιμότητα έκδοσης σύμφωνα με το οικείο Σχέδιο Διαχείρισης και τα μέτρα που καθορίζονται από το Πρόγραμμα Μέτρων. Οι άδειες εκδίδονται από τον Γενικό Γραμματέα της οικείας Περιφέρειας. Με κοινή απόφαση των υπουργών Περιβάλλοντος, Χωροταξίας και Δημοσίων Έργων, Γεωργίας, Ανάπτυξης, Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης και Οικονομίας και Οικονομικών καθορίζονται οι κατηγορίες των αδειών, η ειδικότερη διαδικασία έκδοσής τους και κάθε σχετικό θέμα» (Άρθρο 11.1 και 11.2). Από την υποχρέωση έκδοσης άδειας χρήσης νερού δεν εξαιρούνται ούτε οι ιδιοκτήτες ενός πηγαδιού ή μιας στέρνας συλλογής βρόχινου νερού ή ακόμα και μιας φυσικής πηγής, αλλά ούτε και οι κάτοικοι των πόλεων που υδροδοτούνται από δημοτικά ή κρατικά υδραγωγεία, για τους οποίους «η αίτηση αδειοδότησης υποβάλλεται από τον αντίστοιχο Δήμο για λογαριασμό των χρηστών μετά από σχετική αίτησή τους. Η άδεια χορηγείται στο Δήμο… Το κόστος της αδειοδότησης αναλαμβάνει ο Δήμος, ο οποίος το επιμερίζει στους χρήστες», (Άρθρο 2.5 της ΚΥΑ 150559/10.06.2011, ΦΕΚ 1440/16.06.2011). Και για να κατανοηθεί η σοβαρότητα των μέτρων δέσμευσης του νερού, όλα τα παραπάνω καταλήγουν: «στους παραβάτες των όρων και των π ε ρ ι ο ρ ι σ μ ώ ν που καθορίζονται στις άδειες… επιβάλλεται ως διοικητική κύρωση πρόστιμο από 200 μέχρι 600.000 Ευρώ…, ανεξάρτητα από την ποινική ή την αστική ευθύνη ή τις διοικητικές κυρώσεις που προβλέπονται από άλλες διατάξεις» (Άρθρο 13.1 του Νόμου 3199/2003, ΦΕΚ Α΄.280/9.12.2003).

Γίνεται, λοιπόν, εύκολα αντιληπτό ότι το κεφάλαιο και η εξουσία του μας έχουν δεμένους χειροπόδαρα, όπως τα υποζύγια για να μην αναζητήσουμε δρόμους προς την ελευθερία  και επί του προκειμένου προς την ενεργειακή ελευθερία και την ενεργειακή ισότητα, που σημαίνει προς την κοινωνική ελευθερία και την κοινωνική ισότητα, έννοιες και συνθήκες ταυτόσημες.

Μόλις κυκλοφόρησε το βιβλίο μου ‘Ποιος φοβάται το υδρογόνο;, το έστειλα, ως όφειλα, στις μεγάλες εφημερίδες και στους προέδρους των υποτίθεται προοδευτικών και ‘αριστερών’ κομμάτων, αλλά ‘άκρα του τάφου σιωπή’ ‘τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι’. Κάποιοι μάλιστα ‘φίλοι’ υποτίθεται ειδικοί επί του θέματος, αλλά όπως συνήθως αδιάβαστοι, αναμασούσαν τα γνωστά επιχειρήματα ότι τάχα το υδρογόνο είναι επικίνδυνο και οικονομικά σύμφορο και πολλοί από τους επαγγελματίες λασπολόγους του διαδικτύου, χλεύασαν τις θέσεις του βιβλίου ως ουτοπίες που στερούνται σοβαρότητας και έχουν απορριφθεί από την επιστήμη, κι όλα αυτά, ενώ την ίδια στιγμή η υδρογονοενέργεια έστελνε εδώ και δεκαετίες τα διαστημόπλοια στο Σύμπαν και γνώριζε πολλές εφαρμογές σε όλες τις βιομηχανικά αναπτυγμένες χώρες.

Το χειρότερο όλων, και για μένα τραυματικό γεγονός, ήταν ότι κανένα από τα κόμματα, ούτε και από τα λεγόμενα ‘αριστερά’ και κανένας από τους Έλληνες επιστήμονες, [με φωτεινή εξαίρεση τον Πέτρο Ζωγράφο και το κανάλι ΖΟΥΓΚΛΑ που τον παρουσίασε επανειλημμένα, (https://www.youtube.com/watch?v=h_Ps1R03WqM,) και τους δημοσιογράφους Γιώργο Λεκάκη και Ανδρέα Μαζαράκη που παρουσίασαν το θέμα σε μια ολόκληρη εκπομπή του Ράδιο Παρπολιτικά, (https://www.youtube.com/watch?v=bnZkh9Da3cE)], τους κρατικούς αξιωματούχους και τους βουλευτές δεν τολμάει να αναφερθεί σε μια υπαρκτή πραγματικότητα επειδή ο σκληρός πυρήνας του κεφαλαίου έχει επιβάλλει σιωπή, ομερτά, για το θέμα για να μην ξυπνήσει η κοινωνία και διεκδικήσει όσα της ανήκουν. Μια ματιά στα προγράμματα όλων των κομμάτων και θα διαπιστώσει, ο καθένας, ότι η ενεργειακή τους πρόταση περιορίζεται σε ζητήματα διαχείρισης των ορυκτών καυσίμων και αγνοούν προκλητικά το υδρογόνο ως πηγή ανεξάντλητης, καθαρής, άφθονης και φτηνής ενέργειας που καταργεί τα ενεργειακά μονοπώλια και διασφαλίζει ενεργειακή ανεξαρτησία, ισότητα και ελευθερία στον κάθε πολίτη του πλανήτη, που σημαίνει κατάργηση κάθε μορφής εξουσίας, γεγονός που καθιστά εφικτό έναν καλύτερο κόσμο, τον κόσμο της κοινωνικής ισότητας.

Οι εργαζόμενες κοινωνίες οφείλουν να κατανοήσουν την σημασία της προσπάθειας του κεφαλαίου να καταργήσει την απελευθερωτική ιδιότητα του υδρογόνου ως πηγή ενέργειας που θα απαλλάξει την ανθρωπότητα από τα καταστροφικά και πανάκριβα ορυκτά καύσιμα και από την καπιταλιστική βαρβαρότητα. Μέχρι τώρα το υδρογόνο το φοβόταν το κεφάλαιο γιατί δεν μπορούσε να το δεσμεύσει για τον εαυτό του. Τώρα πρέπει να φοβάται η εργαζόμενη κοινωνία/ανθρωπότητα γιατί το κεφάλαιο κατάφερε εκείνο που επεδίωκε σε αντίθεση με τις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού που δεν απελευθέρωσαν το υδρογόνο από το κεφάλαιο, για λογαριασμό της ανθρωπότητας και του πολιτισμού της. Εδώ, Τώρα και Παντού υδρογονοενέργεια αποκεντρωμένη και κοινωνικά ελεγχόμενη, γιατί Αύριο θα είναι πολύ αργά.


[1] Rifkin Jeremy, Η οικονομία του υδρογόνου. Η δημιουργία του παγκόσμιου ενεργειακού ιστού και η αναδιανομή της εξουσίας στη Γη. Η επόμενη μεγάλη οικονομική επανάσταση, ΛΙΒΑΝΗΣ, Αθήνα 2003, σελ. 19.

[2] Όπου παραπάνω, σελ. 23.

[3] Μια κυψέλη καυσίμου είναι μια συσκευή που μετατρέπει τη χημική δυνητική ενέργεια (ενέργεια αποθηκευμένη σε μοριακούς δεσμούς) σε ηλεκτρική ενέργεια. Μια ΡΕΜ (Proton Exchange Membrane) αέριο χρήσεις κυττάρων υδρογόνου (Η 2 ) και αέριο οξυγόνο (O 2 ) ως καύσιμο. Τα προϊόντα της αντίδρασης στο κελί είναι νερό, ηλεκτρικό ρεύμα και θερμότητα. Πρόκειται για μια μεγάλη βελτίωση σε σχέση με τους κινητήρες εσωτερικής καύσης, τους σταθμούς παραγωγής ενέργειας με καύση άνθρακα και τους πυρηνικούς σταθμούς παραγωγής ενέργειας, οι οποίοι παράγουν όλα τα επιβλαβή υποπροϊόντα.

[4] Λάμπος Κώστας, Ποιος φοβάται το Υδρογόνο; Η επανάσταση του υδρογόνου, η ελεύθερη ενέργεια και η απελευθέρωση της ανθρωπότητας από τα ορυκτά καύσιμα και την καπιταλιστική βαρβαρότητα, ΝΗΣΥΔΕΣ, Θεσσαλονίκη 2023.

[5] Γαλλία: Ξεκίνησε η συναρμολόγηση του αντιδραστήρα που θα παράγει ανεξάντλητη ενέργεια ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, https://www.kathimerini.gr/1089713/article/epikairothta/episthmh/gallia-3ekinhse-h-synarmologhsh-toy-antidrasthra-poy-8a-paragei-ane3antlhth-energeia

[6] Μέλη του ITER και μέτοχοι είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση (46,5%), και από 9,1% : η Ινδία, η Ιαπωνία, η Κορέα, η Κίνα, η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες που συμμετέχουν στο κόστος κατασκευής, λειτουργίας και εξοπλισμού έργων και του ειδικού αντιδραστήρα, καθώς και στα πειραματικά αποτελέσματα και σε κάθε ιδιοκτησιακό δικαίωμα  που δημιουργείται από το έργο.

[7] Αυτό το σύστημα παραγωγής υδρογονοενέργειας λειτουργεί ήδη σε πυραύλους και διαστημόπλοια, αυτοκίνητα, τραίνα, στρατιωτικά οχήματα, ακόμα και σε υπολογιστές με μπαταρίες που κάνουν ηλεκτρόλυση νερού και ταυτόχρονα οι ενσωματωμένες κυψέλες καίνε το υδρογόνο και παράγουν ηλεκτρικό ρεύμα και κίνηση. Το σύστημα αυτό λειτουργεί ακόμα και σε εργοστάσια, σε Δήμους, σε νησιά και σε σπίτια και αποτελείται από έναν σχετικά απλό και φτηνό συνδυασμό φτηνής ηλεκτρόλυσης του νερού, (με ενέργεια που παράγεται από έναν ηλιακό συσσωρευτή ή μια ανεμογεννήτρια χαμηλού κόστους ακόμα και στην σκεπή του σπιτιού μας) και μια κυψέλη καύσης του υδρογόνου που παράγει ηλεκτρισμό, θερμότητα και καθαρό νερό, Βλέπε αναλυτικά στο: Λάμπος Κώστας, Ποιος φοβάται το Υδρογόνο;…, ό. π., σελ.168 κ. επ.

[8] Λάμπος Κώστας, Ποιος φοβάται το Υδρογόνο;…, ό. π., σελ.179 κ. επ.

[9] 122.Βλέπε, Ποιος φοβάται το υδχργόνο;…, ό. π., σελ. 189 κ. επ., καθώς επίσης και στο: Να απελευθερώσουμε το νερό, τον ‘Προμηθέα Δεσμώτη του 21ου αιώνα’, http://epithesh.blogspot.gr/2013/08/21.html»html,

Το ενεργειακό πρόβλημα και οι λύσεις του. Ένας αντίλογος

Το ενεργειακό πρόβλημα και οι λύσεις του. Ένας αντίλογος[1]

Υδρογονοενέργεια εναντίον ορυκτών καυσίμων και άμεση

δημοκρατία εναντίον του καταστροφικού καπιταλισμού

Αποτέλεσμα εικόνας για hydrogen production

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

Πηγή: https://classlessdemocracy.blogspot.com/2018/12/blog-post.html,

«Έκλεψα απ’ τους θεούς της φλόγας το σπέρμα

κρυμμένο σε κούφιο ξύλο, που δάσκαλος στην πάσα τέχνη

εστάθη και μέγας τρόπος οι θνητοί να ωφεληθούνε»

Αισχύλου, Προμηθέας Δεσμώτης

Σχετική εικόνα

Προοίμιο

«Μπορεί να ανήκετε σ’ εκείνους τους ανθρώπους που νομίζουν ότι η ενέργεια του υδρογόνου είναι μια φαντασίωση κάποιων μελλοντολόγων ή κάποιων άλλων συγγραφέων επιστημονικής φαντασίας. Ή, στην καλύτερη περίπτωση, μπορεί να την θεωρείτε ως μια πολλά υποσχόμενη μελλοντική τεχνολογία που, αν κάποτε εφαρμοστεί, αυτό θα γίνει στο μακρινό μέλλον. Εάν όντως σκέφτεστε μ’ αυτόν τον τρόπο, ξανασκεφτείτε το σοβαρά. Φανταστείτε έναν κόσμο στον οποίο η ανθρωπότητα κέρδισε την ελευθερία της από το πετρέλαιο. Μπορούμε να χτίσουμε αυτόν τον κόσμο μέσα σε δέκα χρόνια με την υπάρχουσα τεχνολογία. Φανταστείτε έναν κόσμο στον οποίο η (ανθρωπότητα) αποφάσισε να ξεπεράσει την ενεργειακή και την κλιματική κρίση που απειλεί την ύπαρξή της. Μπορούμε να χτίσουμε αυτόν τον κόσμο σήμερα με συνειδητές επιλογές και πολιτική βούληση».

Jerry Brown, Rinaldo Brutoco και James Cusumano, Freedom From Mid-East Oil, Edition of World Business Academy, USA 2007.

@

Μια ομάδα γερμανών επιχειρηματιών και επιστημόνων ζητάει με υπόμνημά της (6.6.2012) απ’ ευθείας και προσωπικά από την Καγκελάριο Μέρκελ να παρέμβει για την προώθηση «ενός προγράμματος παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας από το υδρογόνο, με το οποίο μέσα σε πέντε χρόνια θα μπορεί να εξασφαλίσει στη Γερμανία πλήρη αποδέσμευση από τις εισαγωγές ορυκτών καυσίμων και να καταστήσει τη Γερμανία ηγέτιδα δύναμη στην παγκόσμια αγορά παραγωγής υδρογόνου, ηλεκτρικής ενέργειας και ηλεκτροκίνητων οχημάτων».

*

Αποτέλεσμα εικόνας για hydrogen production

Ενεργειακά και κοινωνικά συστήματα

«Η ενέργεια αποτελεί την θεμελιώδη δύναμη και το μέσο

πάνω στο οποίο έχει οικοδομηθεί ολόκληρος ο ανθρώπινος πολιτισμός.

Και ναι η ανθρώπινη ιστορία φανερώνει μια έντονη αύξηση τόσο της ροής

της ενέργειας όσο και της πολυπλοκότητας των κοινωνικών θεσμών που

απαιτούνται για τον χειρισμό αυτής της ροής. Το υδρογόνο αντιμετωπίζεται

όλο και περισσότερο ως η μεγάλη ελπίδα για τη συνέχιση της

προόδου της ανθρωπότητας πάνω στη Γη»

Jeremy Rifkin

Όλοι ξέρουμε πως ζούμε σ’ έναν κόσμο ενεργειακά φτωχό, εχθρικό, καταστροφικό και επικίνδυνο. Ξέρουμε επίσης ότι η εκάστοτε ποσοτικά και ποιοτικά διαθέσιμη μορφή ενέργειας αποτελεί καθοριστική δύναμη για τον διεθνή καταμερισμό της εργασίας, ο οποίος με τη σειρά του οριοθετεί τις εξελικτικές περιόδους της ιστορίας και του πολιτισμού της ανθρωπότητας, δίνει μορφή και περιεχόμενο στην παραγωγή και κατανομή αγαθών και υπηρεσιών, συνεπώς καθορίζει και την αρχιτεκτονική της οργάνωσης των κοινωνιών και των μεταξύ τους σχέσεων. Γνωστό είναι βέβαια ότι τα ορυκτά καύσιμα, αρχικά με τη μορφή του άνθρακα, πυροδότησαν την πρώτη βιομηχανική επανάσταση στην Αγγλία από τα μέσα του 16ου αιώνα και μετά και αποτέλεσαν την κινητήρια δύναμη εμφάνισης, ανάπτυξης και επέκτασης του τότε ανερχόμενου καπιταλισμού. Το γεγονός όμως ότι τα ορυκτά καύσιμα είναι ανισόμερα κατανεμημένα από τη Φύση πάνω στον πλανήτη μας, ευνόησε και συνεχίζει να ευνοεί την δυναμική ανάπτυξη εκείνων των χωρών που διαθέτουν ή ελέγχουν τα κάθε φορά εκμεταλλεύσιμα κοιτάσματα, αλλά καταδίκασε τις χώρες που στερούνται τέτοια κοιτάσματα στην στασιμότητα και στην εξάρτηση από τις ενεργειακά ισχυρές χώρες και μάλιστα από εκείνες που φιλοδοξούν να ηγεμονεύσουν πάνω σε ολόκληρο τον πλανήτη[2]. Ξέρουμε ακόμα ότι το πρόβλημα των ορυκτών καυσίμων, ως πρόβλημα εξουσιαστικού συγκεντρωτικού ενεργειακού συστήματος αποτελεί την κύρια αιτία οικονομικών, κοινωνικών, περιφερειακών και εθνικών ανισοτήτων και συνεπώς την κύρια πηγή κατακτητικής βίας, οικονομικής στρέβλωσης, κοινωνικής καταπίεσης, φτώχειας, δυστυχίας και περιβαλλοντικής καταστροφής. Ξέρουμε, τέλος, όλοι μας πως ζούμε σε ένα κόσμο που ασταμάτητα αλλάζει, γιατί μεταξύ των άλλων η πρόοδος των επιστημών και η ανάπτυξη νέων τεχνολογιών αλλάζουν προς το καλύτερο τις πηγές και τις μορφές ενέργειας, πράγμα που αλλάξει προς το καλύτερο για όλους μας τις σχέσεις των κοινωνιών με την κινητήρια δύναμη της προόδου, φτάνει να ξέρουμε, όσοι έχουμε λόγο να αλλάξουμε τον σημερινό παρακμασμένο και ενεργειακά καταστροφικό καπιταλισμό, πώς θα τον αλλάξουμε.

Ο σχετικός με το ενεργειακό πρόβλημα δημόσιος διάλογος σε πλανητικό επίπεδο χαρακτηρίζεται από δυό κυρίαρχες θέσεις. Η μια μεριά που επιμένει στην με κάθε τρόπο διατήρηση του συγκεντρωτικού ενεργειακού συστήματος που στηρίζεται στα ορυκτά καύσιμα, ελέγχεται από ελάχιστες πετρελαιοπαραγωγές χώρες και από ελάχιστες εταιρίες παραγωγής αργού πετρελαίου, επεξεργασίας και χονδρεμπορίας προϊόντων πετρελαίου και φυσικού αερίου που τους επιτρέπει να ελέγχουν βίαια, άμεσα ή/και έμμεσα, την παγκόσμια οικονομία. Από την άλλη μεριά βρίσκονται οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, η εργαζόμενη ανθρωπότητα, από κοντά και οι ενεργειακά φτωχές και εξαρτημένες χώρες, που απαιτούν την μετάβαση από το συγκεντρωτικό, εκμεταλλευτικό και καταστροφικό ενεργειακό σύστημα των ορυκτών καυσίμων στο επιστημονικοτεχνικά ώριμο αποκεντρωμένο, ακόμα και σε επίπεδο ιδιοπαραγωγού χρήστη, ενεργειακό σύστημα της συνδυασμένης αξιοποίησης των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας (ΑΠΕ) με βάση το Υδρογόνο. Βέβαια προς το παρόν αυτός ο διάλογος περιορίζεται συνειδητά και εσκεμμένα μεταξύ των εγκλωβισμένων σε ‘επιτροπές’ χρυσοπληρωμένων ‘ειδικών’, οι οποίοι, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, συμπεριφέρονται ως ιερατείο που φιλτράρει την πληροφόρηση προς την κοινωνία, ώστε αυτή να ξέρει τόσα όσα την κρατούν στο μισοσκόταδο για τις τεράστιες απελευθερωτικές, αναπτυξιακές και ειρηνικές δυνατότητες της υδογονοενέργειας επειδή καταργεί το ενεργειακό μονοπώλιο και τον ενεργειακό ιμπεριαλισμό του κεφαλαίου που στηρίζεται σχεδόν αποκλειστικά στα ορυκτά καύσιμα.

Αποτέλεσμα εικόνας για hydrogen production

Περί ενεργειακής μετάβασης

«Ο καπιταλισμός δεν είναι πετυχημένος. Δεν είναι ευφυής,

δεν είναι όμορφος, δεν είναι δίκαιος, δεν είναι ηθικός.

Και δεν μας προσφέρει αυτά που υπόσχεται. Με λίγα λόγια,

τον αντιπαθούμε και αρχίζουμε να τον απεχθανόμαστε».

John Maynard Keynes

Μια τέτοια επιτροπή, όπως μας πληροφορεί ο κ. Ηλίας Κονοφάγος, «Περιγράφει στην Εκθεσή[3] της με απόλυτη σαφήνεια ότι το θέμα της ‘ενεργειακής μετάβασης’ αποτελεί ένα πολύ σημαντικό ζήτημα διότι απαιτεί τον έλεγχο των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου μέσω της μείωσης της εξάρτησης από τα ορυκτά καύσιμα (πετρέλαιο, φυσικό αέριο, άνθρακα», πράγμα που σημαίνει ότι η επιτροπή, πέρα από τα περιορισμένα περιθώρια εξορθολογισμού της παραγωγής, μεταφοράς, εμπορίας και κατανάλωσης ενέργειας από τα ορυκτά καύσιμα, θεωρεί αναγκαία μια ‘ενεργειακή μετάβαση’ προφανώς από τα ορυκτά καύσιμα προς τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας.

Ας δούμε και ας σχολιάσουμε μερικές από τις βασικές θέσεις και τις προτάσεις αυτής της επιτροπής, όπως μας τις παρουσιάζει ο ειδικός λόγω σπουδών και πολύχρονης επαγγελματικής εμπειρίας πάνω στην παραγωγή, επεξεργασία και εμπορία υδρογονανθράκων κ. Ηλίας Κονοφάγος[4]:

«Οι διαφορές, όσον αφορά τη γεωγραφία και την οικονομική δραστηριότητα, οδηγούν σε διαφορετικούς περιορισμούς στο πιθανό ‘μείγμα’ ενέργειας. Συνεπώς, δεν υπάρχει καθολική βέλτιστη λύση σε αυτή την επιλογή ενεργειακής πολιτικής. Από πρακτική άποψη, η χρήση ανανεώσιμων πηγών ενέργειας είναι a priori ελκυστική, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε τις πραγματικότητες». Σε αυτή την διατύπωση, όπως βλέπουμε, γίνεται λόγος για ένα κάποιο ‘μείγμα ενέργειας’ που σημαίνει, ότι ένα μέρος ενέργειας και μάλιστα το μεγαλύτερο θα συνεχίσει να προέρχεται από τα ορυκτά καύσιμα και ένα άλλο μέρος, προφανώς το μικρότερο θα προέρχεται, ως συμπλήρωμα, από μερικές ασυνεχούς, περιορισμένης, ακριβής και ρυπογόνας ενεργειακής απόδοσης ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, όπως της ηλιακής και της αιολικής ενέργειας, αλλά πηγές υψηλής κερδοφορίας για τις, κατά κανόνα γερμανικές, βιομηχανίες που παράγουν τα ηλιακά πάνελ και τις ανεμογεννήτριες. Πίσω από αυτήν την θέση για μια πολιτική ‘ενεργειακού μείγματος’ με κυρίαρχη πηγή τα ορυκτά καύσιμα βρίσκεται η επιλογή διατήρησης, του ελέγχου πάνω στην παγκόσμια οικονομία από εκείνες τις δυνάμεις που ελέγχουν τα ορυκτά καύσιμα και συνεπώς και το συγκεντρωτικό ενεργειακό σύστημα. Όσο όμως η ‘ενεργειακή μετάβαση’ δεν αναφέρεται στο συνολικό πέρασμα από το συγκεντρωτικό ενεργειακό σύστημα που στηρίζεται στα ορυκτά καύσιμα σε ένα άλλο αποκεντρωτικό ενεργειακό σύστημα που στηρίζεται στην συνδυασμένη αξιοποίηση όλων των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας, που μπορούν να παρακάμψουν τα όποια γεωγραφικά και όποια άλλα ‘πραγματικά’ εμπόδια και να προσφέρουν ‘καθολική και βέλτιστη λύση’ στο ενεργειακό πρόβλημα και σε όλα τα γεωγραφικά επίπεδα, τόσο η ανθρωπότητα δεν θα μπορεί να ξεπεράσει την καπιταλιστική οικονομική κρίση, την παγκόσμια φτώχεια και να περιορίσει σημαντικά, μέχρι και να μηδενίσει, την καταστροφή της Βιόσφαιρας και να εξασφαλίσει ενεργειακή ισότητα και ενεργειακή ανεξαρτησία σε όλα τα επίπεδα, συνθήκη ικανή και αναγκαία για καθολική ευημερία, για πραγματική δημοκρατία και οικουμενική ειρήνη.

Το να μιλάει σήμερα, στον 21ο αιώνα, κάποιος σχετικός επιστήμονας, ή κάποια επιτροπή ειδικών επιστημόνων για ενεργειακό πρόβλημα χωρίς να αναφέρεται στο υδρογόνο ως φορέα ενέργειας που μπορεί σε συνδυασμό με τις άλλες ΑΠΕ να προσφέρει άφθονη, φτηνή έως μηδενικού κόστους, καθαρή και ασφαλή ενέργεια αποτελεί έγκλημα καθοσιώσεως, αιτία άρνησης του έργου και των λόγων τους, αλλά και σοβαρό λόγο καταδίκης τους για συνειδητή και σκόπιμη αποσιώπηση των επιτευγμάτων της σύγχρονης επιστήμης και τεχνολογίας που προσφέρουν ολοκληρωμένο και ώριμο το τεχνολογικό πακέτο ενεργειακής αποδέσμευσης της ανθρωπότητας από τα πανάκριβα, ρυπογόνα και εξουσιαστικά ορυκτά καύσιμα και από την καπιταλιστική βαρβαρότητα. Ο σκληρός πυρήνας του παγκοσμιοποιημένου κεφαλαίου που γνωρίζει ότι όλη η ύπαρξη του καπιταλισμού στηρίζεται στα ορυκτά καύσιμα, τα οποία όμως δεν είναι άπειρα και επιπλέον είναι ανεπαρκή, πανάκριβα, μισητά κα επικίνδυνα, προωθεί την έρευνα και χρησιμοποιεί ήδη σε ευρεία κλίμακα την υδρογονοενέργεια, φροντίζει όμως, μέχρι να βρει τρόπο να αποκλείσει τον τελικό χρήστη, ως άτομο, γειτονιά, πόλη, κοινωνία, έθνος, ανθρωπότητα από το να γίνει και ιδιοπαραγωγός της ενέργειας που χρειάζεται, να μας κρατήσει μακριά από την συγκεκριμένη Γνώση και δυνατότητα, πράγμα που το επιχειρεί και το καταφέρνει σε σημαντικό βαθμό με τη σιωπή, με το ψέμα και με την παραπληροφόρηση. Αυτό κάνει και η συγκεκριμένη επιτροπή, όπως μας πληροφορεί ο κ. Ηλίας Κονοφάγος στο προαναφερόμενο κείμενό του: «Θα μπορούσαν να υπάρξουν, βεβαίως, και άλλες λύσεις, όπως η χημική αποθήκευση μέσω της ηλεκτρόλυσης του νερού που παράγει υδρογόνο, έναν φορέα ενέργειας. Ωστόσο, οι λύσεις αυτές είναι προς το παρόν πολύ ακριβές, η απόδοση τους είναι εξαιρετικά χαμηλή και με μειωμένη τεχνολογική ωριμότητα,(…) η λύση όλα ανανεώσιμα» (tout renouvelable) δεν είναι εφικτή».

Αποτέλεσμα εικόνας για hydrogen production

Η υδρογονοενέργεια, μοχλός για ενεργειακή και κοινωνική αλλαγή

«Οι παλιές συνήθειες πρέπει να κοπούν. Αφήστε τις παλιές

Συνήθειες και ελάτε να ανοίξουμε νέους δρόμους, ώστε να μπορέσουμε

να πραγματοποιήσουμε μια γρήγορη μετάβαση προς μια αληθινή οικονομία

του υδρογόνου και να αφήσουμε στα παιδιά μας έναν καλύτερο κόσμο».

Bio-Wasserstoffstoffmagazin – für eine bessere Welt!

Η σκόπιμη απόκρυψη από την κοινωνία επιστημονικά έγκυρης και κοινωνικά χρήσιμης Γνώσης δεν δικαιολογείται όταν εδώ και δεκαετίες κυκλοφορεί, μεταξύ πολλών άλλων, σε πολλές γλώσσες του κόσμου το κλασικό πια για το ενεργειακό πρόβλημα βιβλίο του γνωστού αμερικανού συγγραφέα Jeremy Rifkin με τον τίτλο «Η οικονομία του Υδρογόνου. Η δημιουργία του παγκόσμιου ενεργειακού ιστού και η ανακατανομή της εξουσίας στη Γη. Η επόμενη μεγάλη οικονομική επανάσταση», (Εκδόσεις ΛΙΒΑΝΗ, Αθήνα 2003), με το οποίο αποκάλυψε ενώπιον ολόκληρης της ανθρωπότητας την τεράστια σημασία του υδρογόνου για να ξεφύγει, η ανθρωπότητα, από την καπιταλιστική βαρβαρότητα και να κάνει το επόμενο βήμα προς ένα οικουμενικό ουμανιστικό πολιτισμό. Συγκεκριμένα ο Jeremy Rifkin υποστηρίζει με επιστημονική παρρησία ότι: «Το υδρογόνο είναι το βασικότερο και το αφθονότερο στοιχείο στο Σύμπαν. Αποτελεί την συνεκτική ύλη των άστρων και του ήλιου μας και αν αξιοποιηθεί κατάλληλα, είναι το ‘αιώνιο καύσιμο’. Δεν εξαντλείται ποτέ και η χρήση του δεν προκαλεί επιβλαβείς εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα. Η οικονομία του υδρογόνου επιτρέπει μια ευρύτατης κλίμακας ανακατανομή της εξουσίας, έτσι ώστε η συγκεντρωτική, κάθετη ροή της ενέργειας, όπως συντελείται σήμερα υπό τον έλεγχο των διεθνών πετρελαϊκών εταιριών και οργανισμών κοινής ωφέλειας να καταστεί απαρχαιωμένη. Στην νέα εποχή το κάθε άτομο θα μπορεί να γίνει παραγωγός και ταυτόχρονα καταναλωτής της δικής του ενέργειας. Όταν εκατομμύρια τελικοί χρήστες συνδέσουν τις ενεργειακές κυψέλες τους καύσης υδρογόνου σε τοπικούς, περιφερειακούς και εθνικούς ιστούς υδρογόνου, χρησιμοποιώντας τις ίδιες σχεδιαστικές αρχές που επέτρεψαν την δημιουργία του Ιντερνέτ, θα μπορέσουν να αρχίσουν να μοιράζονται την ενέργεια ίσος προς ίσον, δημιουργώντας μια νέα αποκεντρωμένη μορφή ενεργειακής χρήσης. Το υδρογόνο έχει τη δυνατότητα να τερματίσει την εξάρτηση του κόσμου από το εισαγόμενο πετρέλαιο και να βοηθήσει στην εξουδετέρωση του επικίνδυνου γεωπολιτικού παιχνιδιού που παίζεται μεταξύ μιας μερίδας σκληροπυρηνικών μουσουλμάνων και των δυτικών κρατών. Θα μειώσει δραστικά τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα και θα περιορίσει τις επιδράσεις του φαινομένου του θερμοκηπίου. Και καθώς το υδρογόνο είναι τόσο άφθονο και βρίσκεται παντού στον πλανήτη, ο κάθε άνθρωπος θα μπορεί να αποκτήσει αυτονομία δημιουργώντας έτσι το πρώτο πραγματικά δημοκρατικό ενεργειακό καθεστώς στην ιστορία».

Κι ενώ έτσι έχουν τα πράγματα με το υδρογόνο, η σιωπή και η άγνοια γύρω από τη χρησιμότητά του και τις εφαρμογές του καλλιεργείται με ιδιαίτερη επιμέλεια από τους ολιγάρχες ιδιοκτήτες και διαχειριστές του ενεργειακού συστήματος των ορυκτών καυσίμων, του συστήματος της καπιταλιστικής βαρβαρότητας.

Αποτέλεσμα εικόνας για hydrogen production

Εφαρμογές υδρογονοενέργειας

«Το υδρογόνο είναι το ελαφρότερο και πλέον άφθονο στοιχείο που υπάρχει

στο σύμπαν. Όταν δεσμεύεται ως μορφή ενέργειας γίνεται το ‘αιώνιο καύσιμο’».

Jeremy Rifkin

Για όλους αυτούς τους λόγους δεν είναι μόνο περίεργο, αλλά και ύποπτο το γεγονός ότι επιστήμονες και μάλιστα ειδικοί για το ενεργειακό πρόβλημα δεν γνωρίζουν ότι η υδρογονοενέργεια είναι εδώ και δεκαετίες παρούσα κι όχι μόνο στα εργαστήρια, αλλά και στις εφαρμογές που επιτρέπουν στην ανθρωπότητα, που πασχίζει γι αυτό αιώνες τώρα, να ονειρευτεί και να ζήσει σε συνθήκες ενός καλύτερου κόσμου. Ιδού μερικά παραδείγματα εφαρμογής που αποτελούν την καθημερινή πραγματικότητα της υδρογονοενέργειας:

«Είναι φανερό ότι η έρευνα και η τεχνολογία λύνουν σταθερά το ένα μετά το άλλο τα τεχνικά προβλήματα για την αντικατάσταση των ορυκτών καυσίμων από την υδρογονοενέργεια. Έτσι, οι δυνατότητες εφαρμογής της υδρογονοενέργειας ξεπερνάνε ήδη το φάσμα της παραδοσιακής ενέργειας από ορυκτά καύσιμα και συνεχώς το διευρύνουν, με αποτέλεσμα να διευρύνεται ταυτόχρονα η δυνατότητα για ενεργειακή αποκέντρωση, για ενεργειακή αυτάρκεια, για αφθονία φτηνής και καθαρής ενέργειας.

Όμως η σκιά των συμφερόντων γύρω από τα ορυκτά καύσιμα πέφτει πυκνή πάνω στις δυνατότητες που θα μπορούσε ένα γενικευμένο και ολοκληρωμένο ενεργειακό σύστημα υδρογόνου να προσφέρει στον μεμονωμένο χρήστη, στις τοπικές κοινωνίες, στις επιμέρους χώρες και στην ανθρωπότητα συνολικά, με αποτέλεσμα η μεγάλη πλειονότητα των ανθρώπων, εκτός από μια μικρή μειονότητα που ασχολείται με την έρευνα και τις εφαρμογές του υδρογόνου ως πηγής ηλεκτρικής ενέργειας, να μη γνωρίζει τίποτα, ακόμα και για πράγματα που συμβαίνουν εδώ και δεκαετίες γύρω μας.

Θα αναφερθώ σε μερικές χαρακτηριστικές περιπτώσεις, χωρίς καμιά αξιολογική κατάταξη, που διαψεύδουν όσους διατείνονται πως το υδρογόνο δεν μπορεί να αντικαταστήσει τα ορυκτά καύσιμα, αλλά και αποδείχνουν πως τα συμφέροντα γύρω από το ενεργειακό κύκλωμα των ορυκτών καυσίμων σκόπιμα καθυστερούν την ενημέρωση της κοινωνίας για τις εφαρμογές της υδρογονοενέργειας και προγραμματισμένα καλλιεργούν την άγνοια και τη σύγχυση γύρω από αυτό το θέμα:

1. Το 2002 οι Ενωμένες Πολιτείες Aμερικής πήραν την πρωτοβουλία για τη Διεθνή Συνεργασία για την Οικονομία του Υδρογόνου (ΔΣΟΥ, International Partnership for Hydrοgen EconomyIPHE)[5] με προφανή σκοπό να φρενάρουν και τελικά να ελέγξουν την έρευνα και τις εφαρμογές της ενέργειας υδρογόνου, διοχετεύοντάς την στα χρηματιστήρια της καπιταλιστικής αγοράς.

2. Την επόμενη χρονιά ακολούθησε και η Ευρωπαϊκή Ένωση με τη δημιουργία της Ευρωπαϊκής Πλατφόρμας Υδρογόνου και Κυψελών Καυσίμου, αλλά δυστυχώς, ως μια ισορροπία συμφερόντων των δυνάμεων της αγοράς, σύμφωνα με τις αμερικάνικες προδιαγραφές. Ανάλογες πρωτοβουλίες πήραν και πολλές μεμονωμένες χώρες για τη δημιουργία εθνικών προγραμμάτων έρευνας και προώθησης πειραματικών εφαρμογών ανανεώσιμων πηγών ενέργειας και ιδιαίτερα ενέργειας υδρογόνου. Σκοπός της Ευρωπαϊκής Τεχνολογικής Πλατφόρμας, όπως μας πληροφορούν διάφορες πηγές, είναι:

•         Η συνένωση δημοσίων και ιδιωτικών φορέων από τις χώρες μέλη και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή για την παρακολούθηση και τον συντονισμό της όλης ευρωπαϊκής προσπάθειας στον τομέα του υδρογόνου περιλαμβανομένων και των εθνικών προγραμμάτων.

•         Η συγκέντρωση πόρων από διάφορες πηγές για την εκτέλεση έργων έρευνας και ανάπτυξης και επίδειξης τεχνολογίας, καθώς και τη λήψη κοινών μέτρων για το άνοιγμα της αγοράς.

Προφανές είναι επίσης πως οι δυο αυτοί, μεγάλου ειδικού βάρους για την καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση οικονομικοί σχηματισμοί, Ε.Π.Α. και Ε.Ε., δεν ενδιαφέρονται σοβαρά για τη γρήγορη προώθηση της έρευνας και την άμεση εφαρμογή της υδρογονοενέργειας, διαφορετικά δεν θα υπονόμευαν τις επιτροπές με τη συμμετοχή, στα όργανα λήψης αποφάσεων για την έρευνα, εκπροσώπων των συμφερόντων της αγοράς και του ενεργειακού συστήματος των ορυκτών καυσίμων, ούτε θα επιφόρτιζαν αυτές τις επιτροπές με την ευθύνη ‘συγκέντρωσης πόρων’ και με ‘η λήψη μέτρων για το άνοιγμα της αγοράς’, γιατί αυτό τις οδηγεί κατ’ ευθείαν στην εξάρτησή τους από ιδιώτες χρηματοδότες και από την καπιταλιστική αγορά που υπηρετεί το κέρδος και όχι την κοινωνία. Αντίθετα, είναι φανερό πως αυτές οι πρωτοβουλίες που πήραν αυτές οι δυνάμεις αποσκοπούν στην καθυστέρηση και στην ποδηγέτηση της έρευνας για την υδρογονοενέργεια, ώστε να δημιουργηθούν οι συνθήκες ένταξης του ενεργειακού συστήματος του υδρογόνου στο σύστημα της καπιταλιστικής αγοράς, ως αναγκαίο συμπλήρωμα του συγκεντρωτικού ενεργειακού συστήματος που ελέγχεται από ‘πέντε-δέκα’ ενεργειακούς κολοσσούς.

3. Οι κυψέλες καυσίμων (fuel cells) του υδρογόνου χρησιμοποιούνται από το 1965 ως μέθοδος προώθησης για τα διαστημικά ταξίδια. Η NASA χρησιμοποιεί ενεργειακές κυψέλες καύσης υδρογόνου για να κάνει φτηνότερα και ασφαλέστερα τα διαστημικά προγράμματά της. Έτσι, επιτεύχθηκε η κατασκευή της πρώτης μεγάλης πρακτικά αξιοποιήσιμης κυψέλης καυσίμου με τη βοήθεια της οποίας το διαστημικό όχημα Apollo ΙΙ προσεδαφίστηκε το 1969 στη Σελήνη.

4. Κατασκοπευτικό αεροπλάνο που καίει υδρογόνο. Πρόκειται για το μη-επανδρωμένο κατασκοπευτικό αεροπλάνο που παρουσίασε πρόσφατα η Βoeing. Το Ρhantom Εye είναι ‘παιδί’ του μυστικοπαθούς προγράμματος έρευνας και ανάπτυξης της Βoeing, Ρhantom Works, το μήκος του είναι μικρό αλλά το άνοιγμα των φτερών του φτάνει τα 46 μέτρα και έχει τη δυνατότητα να πετά non-stop, σε ύψος 65.000 ποδιών, επί 96 ώρες, δηλαδή τέσσερις ολόκληρες ημέρες. Τροφοδοτείται από δύο τετρακύλινδρους κινητήρες 2,3 λίτρων, κάθε ένας από τους οποίους αποδίδει 150 ίππους, αναπτύσσει ταχύτητα 280 χιλιομέτρων την ώρα και μπορεί να μεταφέρει ωφέλιμο φορτίο 225 κιλών. Αλλά το πιο καινοτόμο χαρακτηριστικό του είναι ότι το Ρhantom Εye είναι υδρογονοκίνητο, κινείται μόνο με υδρογόνο, κάτι που σημαίνει πως το μόνο παραπροϊόν του θα είναι καθαρό νερό. ‘Το Ρhantom Εye είναι το πρώτο του είδους του και μπορεί να ανοίξει μια ολόκληρη νέα αγορά στη συλλογή δεδομένων και τις επικοινωνίες, δήλωσε ο Ντάριλ Ντέιβις, πρόεδρος της Βoeing Ρhantom Works. ‘Είναι ένα τέλειο παράδειγμα της μετατροπής μιας ιδέας σε πραγματικότητα. Αυτό το αεροσκάφος στάλθηκε σε ερευνητικό κέντρο της ΝΑSΑ στην αεροπορική βάση Έντουαρντς της Καλιφόρνιας προκειμένου να προετοιμαστεί για την πρώτη του πτήση, στις αρχές του 2011.

5. Το υδρογόνο έχει περάσει τα τεστ για τις ανάγκες του στρατού, για τα οχήματα ξηράς και θάλασσας, και χρησιμοποιείται ως καύσιμο για τα υποβρύχια εδώ και χρόνια. Αυτά δεν συμβαίνουν μόνο στις Ε.Π.Α., αλλά και εδώ στην Ελλάδα. Στα ναυπηγεία Σκαραμαγκά κατασκευάστηκε υποβρύχιο του Πολεμικού Ναυτικού που κινείται αποκλειστικά με υδρογόνο.

6. Στην Ισλανδία προχωράει το πρόγραμμα ολοκληρωτικού περάσματος στην οικονομία του υδρογόνου. Η Ιαπωνία, η Γερμανία και ο Καναδάς έχουν τα μεγαλύτερα προγράμματα υδρογόνου που είναι ήδη σε εξέλιξη, γιατί αντιλαμβάνονται το τέλος των ορυκτών καυσίμων και γνωρίζουν πως η γρήγορη ανάπτυξη της βιομηχανίας που βασίζεται στο υδρογόνο θα επιταχύνει και τις καινοτομίες σε άλλα σχετικά τμήματα, όπως βιοτεχνολογία, φωτοβολταϊκά συστήματα, ανάπτυξη άκρως ελαφρών υλικών (ultralight materials) και νανοϋλικών (nanomaterials).

7. Η Νταίμλερ Κράισλερ έχει κατασκευάσει αεροπλάνο που κινείται με υδρογόνο (το κρυοπλάνο), στην κατασκευή του οποίου μάλιστα φέρεται να συμμετείχε και ο Έλληνας καθηγητής Zερεφός.

8. Από τα μέσα του 2003 οι Αμερικάνοι αγρότες έχουν δεκάδες λεωφορεία που κινούνται με υδρογόνο. Η Ford σχεδίασε όχημα με τέτοιο τρόπο ώστε το ντεπόζιτο υδρογόνου να παρέχει αυτονομία κίνησης 608 χιλιομέτρων.

9. Πάνω από 200 Έλληνες ερευνητές, πανεπιστημιακοί, τεχνοκράτες και στελέχη επιχειρήσεων –κρατικών και ιδιωτικών– που συγκεντρώθηκαν στο Πρώτο Εθνικό Συνέδριο Τεχνολογιών Υδρογόνου έχουν την άποψη ότι πρέπει να βιαστούμε. Μία από τις πρωτότυπες ιδέες τους είναι η προώθηση ενός πιλοτικού προγράμματος για τη μετατροπή ενός ελληνικού νησιού (κατά προτίμηση της Μήλου, που διαθέτει γεωθερμία, ηλιακή και αιολική ενέργεια) σε αυτοδύναμο σύστημα το οποίο θα ηλεκτροδοτείται αποκλειστικά με ενέργεια από υδρογόνο. Όμως τίποτα σχεδόν από όσα ‘σχεδιάζονται’ από τους ειδικούς δεν πραγματοποιείται, προφανώς επειδή οι κυβερνήσεις δεν βιάζονται καθ’ υπαγόρευση των μεγάλων σχεδιαστών για να μην ‘τις σκοντάψουν’.

10. Το Κέντρο Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας (ΚΑΠΕ) σε συνεργασία με ευρωπαϊκούς φορείς υλοποίησε μια πιλοτική εγκατάσταση για παραγωγή, αποθήκευση και εμφιάλωση υδρογόνου από αιολική ενέργεια. Η εγκατάσταση αναπτύχθηκε στο πάρκο δοκιμών ανεμογεννητριών του ΚΑΠΕ στο Λαύριο Αττικής και αποτελείται από τα εξής βασικά τμήματα:

•         ανεμογεννήτρια Enercon E-40 ισχύος 500 kW,

•         μονάδα αλκαλικής ηλεκτρόλυσης ισχύος 25 kW, με ονομαστική παραγωγή 5 Nm3/h H2 στα 20 bar,

•         μονάδα αποθήκευσης 40 Nm3 υδρογόνου σε δεξαμενές μεταλλοϋβριδίων,

•         συμπιεστή υδρογόνου ενός σταδίου από τα 18 bar στα 220 bar, με σταθμό εμφιάλωσης υδρογόνου και

•         κεντρικό σύστημα αυτόματου ελέγχου και καταγραφής δεδομένων.

11. Στη διάρκεια των τελευταίων είκοσι χρόνων, έχουν μελετηθεί διάφορα συστήματα παραγωγής υδρογόνου με ηλεκτρόλυση από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, ιδιαίτερα σε συνδυασμό με φωτοβολταϊκές κυψέλες. Η πρώτη αυτόνομη εγκατάσταση παραγωγής υδρογόνου από αιολική ενέργεια τέθηκε σε λειτουργία το 2003 στο νησί Utsira της Νορβηγίας. Αποτελείται από:

•         μια ανεμογεννήτρια Enercon E-40 των 600 kW,

•         μια αλκαλική μονάδα ηλεκτρόλυσης της Norsk Hydro ισχύος 48 kW που παράγει 10 Nm3/h υδρογόνο,

•         ένα συμπιεστή 6 kW και μια δεξαμενή 12 m3 για αποθήκευση του υδρογόνου στα 200 bar,

•         έναν κινητήρα εσωτερικής καύσης υδρογόνου των 55 kW και

•         μια κυψέλη καυσίμου PEM των 10 kW.

12. Κατασκευάστηκαν και λειτουργούν μικρές ‘ανεμογεννήτριες καθέτου άξονα’, οι οποίες παράγουν ρεύμα ακόμα και σε συνθήκες άπνοιας με μόνο το ρεύμα αέρος που δημιουργούν τα διερχόμενα αυτοκίνητα, ακόμα και με ρεύμα αέρα 2 μποφόρ, και μπορεί να καλύπτουν τις ενεργειακές ανάγκες, ενός σπιτιού, ενός καταστήματος, ενός σχολείου. Σε συνδυασμό, μπορεί να καλύπτει με ηλεκτρική ενέργεια ακόμα και παραγωγικές μονάδες. Είναι απλές στην κατασκευή, εύκολες στην εγκατάσταση και στη λειτουργία, με ελάχιστες απαιτήσεις συντήρησης. Είναι ιδανικές για την παραγωγή και αποθήκευση φτηνού ρεύματος για την παραγωγή υδρογόνου με τη μέθοδο της ηλεκτρόλυσης και, στη συνέχεια, ηλεκτρικής ενέργειας. Εξασφαλίζουν απόλυτη ενεργειακή επάρκεια ακόμα και σε ορεινές δύσβατες περιοχές. Απελευθερώνουν από την ενεργειακή εξάρτηση, και αυτό είναι αρκετό για να αντιμετωπίζονται με αδιαφορία από τους διαχειριστές της εξαρτησιογόνου ηλεκτρικής ενέργειας των ορυκτών καυσίμων.

Αποτέλεσμα εικόνας για hydrogen production

13. Λειτουργούν ήδη ανεμογεννήτριες ελαφράς κατασκευής εγκατεστημένες σε δρόμους μεγάλης κυκλοφορίας αυτοκινήτων, οι οποίες εξασφαλίζουν δωρεάν φωτισμό των δρόμων, αλλά παράγουν και αποθηκεύουν ηλεκτρικό ρεύμα για λογαριασμό των πόλεων ή των κοντινών περιοχών με το οποίο καλύπτονται τοπικές ανάγκες, ή χρησιμοποιείται για την ηλεκτρόλυση του νερού για την παραγωγή υδρογόνου.

14. Ο Stanley A. Meyer εφηύρε μία συσκευή διάσπασης του νερού σε υδρογόνο και οξυγόνο με απόδοση 700% (παρήγαγε δηλαδή επταπλάσια ενέργεια από αυτή που κατανάλωνε) και λειτουργούσε μάλιστα καλύτερα με αποσταγμένο νερό, αντί των συνηθισμένων μεθόδων ηλεκτρόλυσης του νερού που χρησιμοποιούν οξινισμένο νερό. Στη συνέχεια, χρησιμοποίησε τα παραγόμενα αέρια ως καύσιμα για την κίνηση ενός αυτοκινήτου! Είχε ισχυριστεί, μάλιστα, ότι μπορούσε να οδηγήσει ένα αυτοκίνητο από την Καλιφόρνια στη Νέα Υόρκη, καίγοντας κατά μέσο όρο ένα γαλόνι νερού για κάθε 160 χιλιόμετρα! Επίδειξη της συσκευής του έγινε στον καθηγητή Michael Laughton, Πρύτανη Μηχανολογίας του St. Mary’s College του Λονδίνου, στον Ναύαρχο Sir Anthony Griffin και στον Βρετανό χημικό και ερευνητή Keith Hindley. Και οι τρεις αυτοί αξιόπιστοι μάρτυρες επιβεβαίωσαν τους ισχυρισμούς του, αναφέροντας μάλιστα ότι η συσκευή παρέμενε ψυχρή, ακόμα και μετά από πολλές ώρες λειτουργίας (λειτουργούσε με μιλιαμπέρ, αντί των αμπέρ που απαιτούν οι συμβατικές μέθοδοι ηλεκτρόλυσης του νερού). Υπάρχουν 8 πατέντες του Meyer γι’ αυτήν τη συσκευή. Δυστυχώς, όμως, ο Meyer πέθανε στις 21 Μαΐου του 1998, σε ένα γεύμα με αξιωματούχους του NATO. Η νεκροψία αποκάλυψε πως ο θάνατός του οφείλεται σε εγκεφαλικό ανεύρυσμα και πολλοί υποστηρίζουν πως κάποιοι φρόντισαν γι’ αυτό, επειδή η ανακάλυψή του έθιγε μεγάλα συμφέροντα.

15. Αυτοκίνητο υδρογόνου, έτοιμο να βγει στην αγορά, κατασκεύασε ομάδα του Πολυτεχνείου Κρήτης, το οποίο μάλιστα έχει λάβει διεθνείς διακρίσεις, ωστόσο η ελληνική νομοθεσία εμποδίζει την εμπορική αξιοποίησή του εντός συνόρων. Το Εco Racer, αυτοκίνητο 100% ελληνικής σύλληψης, σχεδίασης και κατασκευής, που «γεννήθηκε» στα εργαστήρια του Πολυτεχνείου Κρήτης από μια ομάδα προπτυχιακών και μεταπτυχιακών φοιτητών, κινείται με υδρογόνο και έχει εξαιρετικές επιδόσεις στην εξοικονόμηση ενέργειας, αφού χρειάζεται ένα λίτρο καύσιμου για 434 χιλιόμετρα. Πρόκειται για ένα όχημα που θα μπορούσε κάλλιστα να περάσει στη μαζική παραγωγή με κάποιες τροποποιήσεις, ακόμη και με κόστος κάτω των 10.000 ευρώ, ώστε να κατασκευάζεται πλήρως στη χώρα μας και να εξάγεται. Το αμάξωμα του οχήματος είναι κατασκευασμένο από ανθρακονήματα για να έχει μικρό βάρος, διαθέτει σασί αλουμινίου από ειδικά κράματα και κινείται με ενέργεια που παράγεται από κυψέλες υδρογόνου, είναι αθόρυβο, και αυτό που παράγει ως αποτέλεσμα της κίνησής του είναι απλώς νερό, δηλαδή εκπέμπει μηδενικούς ρύπους. Αντίστοιχες κατασκευές έχουν γίνει από φοιτητές του πανεπιστημίου Πάτρας, καθώς επίσης και από μαθητές του επαγγελματικού Λυκείου Ηρακλείου Κρήτης.

16. Έλληνας κατασκευαστής έχει δημιουργήσει αυτοκίνητο και σκούτερ που κινούνται με υδρογόνο, τα οποία, όπως ισχυρίζεται, κινούνται με καύσιμο που παράγεται από μία οικιακή συσκευή παραγωγής υδρογόνου, η οποία αποτελείται από φωτοβολταϊκό πάνελ που απορροφά ηλιακή ενέργεια και κάνει την ηλεκτρόλυση του νερού, χωρίς ωστόσο να βρει ανταπόκριση από την Πολιτεία. Έτσι, ο καθένας θα μπορεί να παράγει καθαρό καύσιμο στο σπίτι του. Ένα ποτήρι νερό μάλιστα δίνει πέντε κυβικά υδρογόνου  και το αυτοκίνητο θα “κάψει” ένα ευρώ για διαδρομή 100 χιλιομέτρων. Με ένα κυβικό μέτρο νερό, όσο δηλαδή χρειάζεται κανείς για να κάνει μπάνιο, μπορούμε να έχουμε το ρεύμα του σπιτιού μας για έναν χρόνο. Η αρχική τιμή τους εκτιμάμε ότι θα είναι περίπου 7.000 ευρώ για το αυτοκίνητο και 2.000 ευρώ για το σκούτερ.

17. Η ερευνητική ομάδα του καθηγητή Θανάση Κωνσταντόπουλου, που εργάζεται στο Εθνικό Κέντρο Έρευνας και Τεχνολογικής Ανάπτυξης (ΕΚΕΤΑ) στη Θεσσαλονίκη, αποτελεί ένα διεθνούς φήμης ερευνητικό κέντρο πάνω στην τεχνολογία των ηλιακών καυσίμων, γνωστή και με το όνομα HydroSol.

18. Το χαμηλό κόστος παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας από ΑΠΕ επιβεβαιώνεται και από άλλες πηγές, λ.χ. το κόστος παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας θα είναι κάτω από 0,01 ευρώ ανά κιλοβατώρα, ποσό συντριπτικά μικρότερο συγκρινόμενο με το μέσο κόστος παραγωγής της ΔΕΗ που φτάνει τα 0,1 ευρώ. Δηλαδή από τη συσκευή θα παράγεται ηλεκτρική ενέργεια φτηνότερη κατά 90%, ενώ θα έχει ήδη εξασφαλιστεί ζεστό νερό για θέρμανση, οικιακή χρήση κ.λπ και το κόστος για την απόκτηση της συσκευής εκτιμάται ότι δεν θα ξεπερνάει τα 3.000-3.500 ευρώ.

19. Οι Σαουδάραβες είναι οι πρώτοι που έχουν στήσει, από το 1985, τεράστια κάτοπτρα στην έρημο για τη φτηνή ηλεκτρόλυση νερού και φυσικού αερίου για την παραγωγή υδρογόνου, με στόχο να μειώσουν τη ρυπαντικότητα του πετρελαίου, μέσω της πρόσμιξης υδρογόνου και πετρελαίου, και να φρενάρουν τη μετακίνηση της βιομηχανίας και ιδιαίτερα της αυτοκινητοβιομηχανίας προς την υδρογονοενέργεια.

20. Οι πετρελαιοβιομηχανίες υποχρεώνονται διαρκώς να μειώνουν πάρα πολύ τις εκπομπές ρύπων από το πετρέλαιο και τη βενζίνη. Για να το πετύχουν αυτό, καθαρίζουν τη βενζίνη με υδρογόνο. Παράγουν, δηλαδή, υδρογόνο στα διυλιστήρια και με αυτό καθαρίζουν τη βενζίνη. Οι μεγάλες εταιρείες, όπως η Β.Ρ. και η Shell, ανταγωνίζονται σκληρά για το υδρογόνο, αγοράζουν τεχνολογίες και καταθέτουν άδειες ευρεσιτεχνιών με στόχο να διατηρήσουν το μερίδιο αγοράς που κατέχουν και να παραμείνουν στην αγορά και στη νέα εποχή του υδρογόνου που έρχεται.

21. Η Motor Oil, λ.χ., παράγει τόσο υδρογόνο που μπορεί να κινήσει 100.000 αυτοκίνητα. Μάλιστα, όσο τα όρια των εκπομπών μειώνονται και όσο η περιεκτικότητα του πετρελαίου σε θείο μεγαλώνει, τόσο πρέπει να αυξήσουν τις ποσότητες υδρογόνου. Οι σημερινές τιμές των καυσίμων συμφέρουν ακόμα τις πετρελαιοβιομηχανίες, αλλά μόλις δουν ότι πάμε προς το υδρογόνο θα είναι οι πρώτες που θα το παράγουν.

22. Αυτοκινητοβιομηχανίες, όπως η Mazda, η Ford, η Honda και η GM, αναπτύσσουν αυτήν τη στιγμή διάφορους κινητήρες που λειτουργούν με υδρογόνο. Ίσως το πιο εντυπωσιακό απ’ όλα είναι το γεγονός ότι η Honda φτιάχνει τώρα οχήματα με μηδενικές εκπομπές ρύπων (zero-emission), τα οποία κινούνται με υδρογόνο που ο οδηγός τους μπορεί να αποθηκεύσει μέσα στο δικό του γκαράζ.

23. Η Καλιφόρνια προχωρεί στην υλοποίηση ενός προγράμματος κατασκευής δικτύου πρατηρίων ανεφοδιασμού με υδρογόνο (Hydrogen Highway Network Action Plan), με πρώτο στόχο να κατασκευαστούν 150-200 σταθμοί ανεφοδιασμού υδρογόνου, που θα βρίσκονται σε απόσταση 20 μιλίων ο ένας απ’ τον άλλο, σ’ όλους τους μεγάλους αυτοκινητοδρόμους της.

23. Πρόσφατα κυκλοφόρησαν στη Γερμανία τραίνα και λεωφορεία που κινούνται με υδρογόνο

25. Συστηματικές έρευνες για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας από υδρογόνο διεξάγονται σε διάφορα τμήματα πανεπιστημίων και πολυτεχνείων και σε διάφορα ιδιωτικά εργαστήρια ερευνών, εδώ και παραπάνω από πενήντα χρόνια, με πολύ ικανοποιητικά αποτελέσματα. Οι σχετικές τεχνολογίες είναι αρκετά αναπτυγμένες και αξιόπιστες, και πολλές από αυτές είναι σε λειτουργία. Συγκρίσιμα στοιχεία κόστους και οικονομικής ανταγωνιστικότητας με την ενέργεια των ορυκτών καυσίμων και τις μηχανές εσωτερικής καύσης δεν υπάρχουν δημοσιευμένα. Προφανώς, γιατί στη συγκεκριμένη καπιταλιστική συγκυρία οι δυνάμεις της λεγόμενης ελεύθερης αγοράς δεν έχουν λόγους να επιτρέψουν τη μαζική παραγωγή των ενεργειακών συστημάτων υδρογόνου, και ίσως θα αργήσουν ακόμα, γιατί είναι προφανές πως η υδρογονοενέργεια, ως πολύ ανταγωνιστικότερη, θα εκτοπίσει το πετρέλαιο και τις μηχανές εσωτερικής καύσης και προπάντων γιατί από τη φύση της η ανεξάρτητη υδρογονοενέργεια θέτει υπό ισχυρή αμφισβήτηση το υφιστάμενο συγκεντρωτικό ενεργειακό σύστημα και συνεπώς και το σύστημα της καπιταλιστικής αγοράς και εξουσίας, ανοίγοντας τον δρόμο για ένα άλλο, αποκεντρωτικό ανθρωποκεντρικό οικονομικό σύστημα, για ένα καλύτερο κόσμο χωρίς αφεντικά και δούλους.

Προφανώς, όλα αυτά φαίνονται σε πολλούς από εμάς, και περισσότερο στους εντελώς απληροφόρητους, υπερβολικά, ακόμα και κακόγουστα παραμύθια, κι έτσι δεν είναι εύκολο να τα θεωρήσουμε ως δυνητική πραγματικότητα και πολύ περισσότερο ως υπαρκτή πραγματικότητα, γιατί τα μυαλά μας είναι καθηλωμένα από τον σκοταδισμό των διάφορων ιερατείων και από την καπιταλιστική μίζερη εικονική πραγματικότητα. Όμως είναι το ίδιο πραγματικά, όσο πραγματικά ήταν όλα τα επιστημονικά σχέδια και πειράματα, πολύ πριν γίνουν ανακαλύψεις, εφευρέσεις και επιτεύγματα»[6].

Αποτέλεσμα εικόνας για hydrogen production

Η μυθολογία κατά της υδρογονοενέργειας

«Διάφορες εξουσιαστικές ομάδες γνωρίζουν ότι

αν η ανθρωπότητα είχε στη διάθεσή της απεριόριστη ενέργεια,

τότε θα ήταν σχεδόν αδύνατο να την ελέγξουν και να την χειραγωγήσουν.

Έχοντας στην κατοχή του την Ελεύθερη Ενέργεια ο Άνθρωπος παύει

να αποτελεί πλέον αντικείμενο εκμετάλλευσης.

Συμπέρασμα: Ενέργεια = Ελευθερία»

Dan A. Davidson

Αυτή την χειροπιαστή και ακλόνητη πραγματικότητα προσπαθούν τα διάφορα εξουσιαστικά καπιταλιστικά ιερατεία να την γκριζάρουν κατασκευάζοντας και επιβάλλοντας, ακόμα και ως διδασκαλία στα διάφορα σχετικά πανεπιστημιακά τμήματα διάφορους μύθους, τάχα, περί ‘τεχνολογικά ανώριμου πακέτου υδρογονοενέργειας’, περί ‘υψηλού κόστους της παραγωγής της’ και περί ‘ιδιαίτερα χαμηλής απόδοσης του υδρογόνου σε ενέργεια’ που εμφανίζουν τους υποτιθέμενους ειδικούς και προφεσόρους κατηγορηματικά πολέμιους της υδρογονοενέργειας με αποτέλεσμα οι απλοί άνθρωποι να αναμασούν τα παραπροϊόντα της άγνοιας, αν όχι του ψεύδους, φυσικά με το αζημίωτο. Ας δούμε μερικούς από αυτούς τους μύθους:

«Όταν σήμερα μιλάμε για ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, δεν πρέπει να εννοούμε την κάθε μια ξεχωριστά και ανεξάρτητα. Και το σημαντικότερο, δεν πρέπει να αποσιωπάται ο κεντρικός ρόλος του υδρογόνου το οποίο μπορεί να αποσπαστεί από τις διάφορες χημικές ενώσεις, στις οποίες βρίσκεται, με πολλούς και διάφορους τρόπους.

Ο τρόπος απόσπασης του υδρογόνου από το νερό με τη μέθοδο της ηλεκτρόλυσης είναι ο απλούστερος και ο οικονομικότερος, υπό τον όρο ότι η ηλεκτρόλυση γίνεται με τη φτηνή και καθαρή ηλεκτρική ενέργεια που παράγεται από άλλες ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Με τη συνδυασμένη συμβολή άλλων ανανεώσιμων πηγών ενέργειας αποδεσμεύεται το υδρογόνο ως καύσιμο για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας πολλαπλάσιας ποσότητας, η οποία, πέρα από την άμεση κατανάλωσή της, μπορεί να αποθηκεύεται σε στερεά, υγρή και αέρια μορφή για να ανατροφοδοτεί τη διαδικασία της ηλεκτρόλυσης, με αποτέλεσμα την αδιάκοπη και αποκεντρωμένη ιδιοπαραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας από τον κάθε χρήστη χωριστά, ή και σε συνεργασία, σε κάθε επιθυμητή ποσότητα και σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Μόνο έτσι μπορεί να χτιστεί σταδιακά ένα ολοκληρωμένο αποκεντρωτικό ενεργειακό σύστημα υδρογόνου που θα κάνει παρελθόν τα ορυκτά καύσιμα και το οικονομικό σύστημα του καπιταλισμού και μαζί τους θα κάνει παρελθόν τη φτώχεια, την πείνα, την εκμετάλλευση, τη βία, την καταστροφή του περιβάλλοντος και τον πόλεμο γενικά, και φυσικά τους πολέμους που γίνονται για τα καύσιμα και την ενέργεια. Η επανάσταση του υδρογόνου είναι μια από τις μεγαλύτερες κληρονομιές που μπορούν οι γενιές αυτής της περιόδου να αφήσουν στα παιδιά τους και σε όλες τις επόμενες γενιές.

Σχετική εικόνα

Αλλά τι είναι το υδρογόνο;

Το υδρογόνο είναι το στοιχείο εκείνο της Φύσης που κάνει σήμερα εφικτό αυτό που για εκατομμύρια χρόνια στην ανθρώπινη ιστορία ήταν επιθυμητό αλλά αδιανόητο, το να παράγει δηλαδή το κάθε νοικοκυριό, η κάθε κοινότητα, τη δική της ενέργεια, πράγμα που σημαίνει πως όλοι οι άνθρωποι του πλανήτη που μέχρι σήμερα δεν έχουν πρόσβαση σε ενεργειακά δίκτυα μπορούν να έχουν όση ενέργεια χρειάζονται και όσοι είναι ενεργειακά εξαρτημένοι μπορούν να απεξαρτηθούν μια για πάντα από την πανάκριβη, επικίνδυνη και ρυπογόνο ενέργεια των ορυκτών καυσίμων. Το υδρογόνο, ως πηγή ελεύθερης ενέργειας και ως συνθήκη ενεργειακής ισότητας, ανοίγει νέους ορίζοντες στην ανθρωπότητα και κάνει εφικτό έναν καλύτερο κόσμο.

Η μόνη ανεξάντλητη πηγή ενέργειας, ας το ξαναϋπογραμμίσουμε, που δεν παρουσιάζει μειονεκτήματα και είναι φιλική στο περιβάλλον είναι το υδρογόνο, που ανακαλύφθηκε το 1766 από τον Henry Cavendish και χαρακτηρίστηκε «εύφλεκτος αέρας». Το 1874 ο Ιούλιος Βερν πρόβλεψε πως το Υδρογόνο θα γίνει το καύσιμο του μέλλοντος που θα αντικαταστήσει τον άνθρακα. Το 1923 ο Σκωτσέζος J.B.S. Haldane κάνει ένα βήμα παραπέρα και προβλέπει πως το υδρογόνο, ως το καύσιμο του μέλλοντος, θα παράγεται από ανεμόμυλους που θα παράγουν ηλεκτρική ενέργεια και θα διασπούν με απειροελάχιστο κόστος το νερό ηλεκτρολυτικά σε υδρογόνο και οξυγόνο. Το υδρογόνο δεν απαντάται ελεύθερο στη Φύση με τη μορφή καθαρού αερίου. Το βρίσκουμε δεσμευμένο σε πολλές και διάφορες χημικές ενώσεις με άλλα στοιχεία, όπως το νερό, οι ενώσεις του με τον άνθρακα (οργανικές ενώσεις), οι υδρογονάνθρακες και το φυσικό αέριο, από τις οποίες μπορούμε να το αποσπάσουμε με την εξαέρωση, την οξείδωση, τη θερμόλυση και την ηλεκτρόλυση.

Με δεδομένο πως το κόστος του σχετικά απλού τεχνολογικού πακέτου (ηλεκτρόλυση νερού και καύση υδρογόνου με ενεργειακή κυψέλη και λοιπός βοηθητικός εξοπλισμός) ελαχιστοποιείται σε συνθήκες μαζικής παραγωγής και συνεχούς χρήσης, είναι λογικό και το κόστος της ενέργειας που παράγεται με την καύση του υδρογόνου να τείνει σταθερά προς το μηδέν, λόγω και του μηδενικού κόστους της πρώτης ύλης. Μια σχεδόν μηδενικού κόστους καθαρή ενέργεια είναι προφανές πως μπορεί να προσφέρει απόλυτη ενεργειακή αυτάρκεια και κατά συνέπεια οικονομική και πολιτική ανεξαρτησία στον χρήστη της, είτε αυτός είναι άτομο και οικογένεια, είτε είναι χωριό, πόλη και κράτος.

Βέβαια, όσοι έχουν λόγο να αποτρέψουν αυτές τις επαναστατικές εξελίξεις, σκαρώνουν μύθους, με μισές αλήθειες και ολόκληρα ψέματα, για αφελείς και απληροφόρητους. Ένας από τους σημαντικότερους ειδικούς στον κόσμο για θέματα ενέργειας, ο Amory Lovins, ταξινόμησε όλους αυτούς τους μύθους ενάντια στο υδρογόνο σε είκοσι και με δημοσίευμά του το 2003 έδωσε αποστομωτικές απαντήσεις. Κρίνω αναγκαίο να παραθέσω ολόκληρη (με ελάχιστες τεχνικού χαρακτήρα περικοπές) αυτήν την επιχειρηματολογία, όπως παρουσιάστηκε πρόσφατα από τους συγγραφείς του βιβλίου Freedom From Mid-East Oil, σε μια σύμπτυξη όλων αυτών των μύθων σε οκτώ, γιατί θεωρώ πως αυτή η τεκμηριωμένη επιχειρηματολογία σημείο προς σημείο δεν αφήνει περιθώρια για σύγχυση αναφορικά με το τι είναι και τι μπορεί να προσφέρει το υδρογόνο:

Μύθος 1ος: Η Βιομηχανία Υδρογόνου θα πρέπει να ξεκινήσει από το Μηδέν.

Αυτό δεν είναι αλήθεια, γιατί η παραγωγή υδρογόνου είναι ήδη μια αρκετά μεγάλη, πλήρως αναπτυγμένη βιομηχανία, και σε παγκόσμιο επίπεδο παράγει ετησίως 50 εκατομμύρια μετρικούς τόνους (50 δισεκατομμύρια κιλά) υδρογόνου, που έχει αξία περίπου 150 δισεκατομμύρια δολάρια. Αν το δούμε σε προοπτική, βλέπουμε ότι η σύγχρονη παγκόσμια απόδοση του καθαρού υδρογόνου έχει την ενεργειακή αναλογία των 1,2 δισεκατομμυρίων βαρελιών πετρελαίου ή, περίπου, το ένα τέταρτο των εισαγωγών πετρελαίου των Ε.Π.Α. Η βιομηχανία του υδρογόνου αυξάνεται με ρυθμό 6% ετησίως, που σημαίνει ότι διπλασιάζεται κάθε 12 χρόνια. Όλα αυτά συμβαίνουν χωρίς τα κίνητρα που θα μπορούσαν να δοθούν με τη γρήγορη αύξηση του στόλου των οχημάτων που χρησιμοποιούν υδρογόνο ως καύσιμο στην εποχή πετρελαϊκής κρίσης και της ανάγκης για καινούργια καύσιμα. Εάν η βιομηχανία του υδρογόνου μπορεί και επεκτείνεται τόσο γρήγορα «πίσω από το ραντάρ», δεν θα έχει κανένα πρόβλημα να αναπτυχθεί ακόμη πιο γρήγορα στο μέλλον, για να ικανοποιήσει τις ανάγκες για ένα φθηνό, άφθονο και, το πιο σημαντικό απ’ όλα, φιλικό προς το περιβάλλον καύσιμο.

Μύθος 2ος: Το Υδρογόνο είναι επικίνδυνο για γενική χρήση.

Αυτός ο μύθος ξεκίνησε από το γερμανικό αερόπλοιο με υδρογόνο, που είχε εκραγεί το 1937 στο Lakehurst του New Jersey. Πρόσφατα, όμως, αυτό το γεγονός έχει επανεξεταστεί από επιστήμονες της ΝΑΣΑ, οι οποίοι βρήκαν ότι τελικά η αιτία της έκρηξης του αερόπλοιου δεν ήταν το υδρογόνο αλλά το εξωτερικό ύφασμα του αερόστατου, που ήταν πολύ υψηλής ευφλεκτότητας. Για την ακρίβεια, η βιομηχανία του υδρογόνου καταγράφει μια μεγάλη ασφάλεια στην ιστορία της, που διαρκεί μερικές δεκαετίες. Στην πραγματικότητα, φορτία με υγροποιημένο υδρογόνο έχουν ήδη διασχίσει 33 δισεκατομμύρια μίλια μεταφοράς. Σ’ όλη αυτή τη διάρκεια δεν υπάρχει ούτε μια αναφορά απώλειας προϊόντος ή πυρκαγιάς. Η βενζίνη, που είναι το καύσιμο των αυτοκινήτων, είναι 22 φορές πιο εκρηκτική και έχει πολύ χειρότερη αναφορά στην ιστορία της, ως προς τον κίνδυνο που μπορεί να προκαλέσει. Το συμπέρασμα είναι ότι οι επικριτές της ασφάλειας του υδρογόνου θα έπρεπε να αναστρέψουν τη «φωτιά» τους κατά της βενζίνης και να κάνουν εξέγερση υπέρ του υδρογόνου αποκλειστικά και μόνο επειδή είναι πιο ασφαλές.

Μύθος 3ος: Η δημιουργία υδρογόνου είναι ασύμφορη, γιατί η ενέργεια που χρησιμοποιείται για την παραγωγή του είναι μεγαλύτερη από την ενεργειακή του απόδοση. Σύμφωνα με την φυσική, οποιαδήποτε μετατροπή της ενέργειας από μια μορφή σε άλλη, χρησιμοποιεί περισσότερη ενέργεια από όση δημιουργεί. Αν έχετε δημιουργήσει περισσότερη ενέργεια από όση χρησιμοποιείτε για την παραγωγή της, τότε θα έχετε μια αεικίνητη μηχανή, η οποία παραβιάζει τους νόμους της φυσικής. Δεδομένου ότι είναι αδύνατον να αποφευχθεί η απώλεια ενέργειας, τότε, στην πραγματικότητα, το κρίσιμο ζήτημα είναι: Αξίζει το κόστος η μετατροπή της ενέργειας από μια μορφή σε άλλη, παρά τις απώλειες που σχετίζονται με αυτήν τη μετατροπή;

Αν η απάντηση ήταν κατηγορηματικά «όχι», όπως υπονοεί ο μύθος, τότε δεν θα φτιάχναμε βενζίνη από το αργό πετρέλαιο. Γιατί, λοιπόν, αξίζει τον κόπο να δεχθούμε αυτές τις απώλειες μετατροπής; Αξίζει, διότι η μεγαλύτερη και πιο ευέλικτη αποδοτικότητα του υδρογόνου κατά την τελική χρήση μπορεί να αντισταθμίσει και με το παραπάνω τις απώλειες μετατροπής. Με άλλα λόγια, οι απώλειες μετατροπής είναι αποδεκτές εάν η παραγόμενη ενέργεια είναι πιο ευέλικτη και μπορεί να χρησιμοποιηθεί πιο αποτελεσματικά από ό,τι στην αρχική της μορφή, με αποτέλεσμα μεγαλύτερη οικονομική αξία. Το υδρογόνο ανταποκρίνεται εύκολα σε αυτά τα κριτήρια. Είναι ατυχές το γεγονός ότι σήμερα το φυσικό αέριο παρουσιάζεται ως η πιο δόκιμη πηγή του υδρογόνου. Ως πρώτη ύλη πετροχημικών που συμβάλλει στην υπερθέρμανση του πλανήτη αλλά και είναι αμφίβολος ο εφοδιασμός του, γιατί το φυσικό αέριο παρουσιάζει πολλά προβλήματα. Η μακροπρόθεσμη λύση είναι προφανής: η χρήση ανανεώσιμων πηγών ενέργειας για την τροφοδότηση των διαδικασιών που θα παράγουν υδρογόνο από το νερό σε ένα αποκεντρωμένο εξισωτικό και δημοκρατικό ενεργειακό σύστημα.

Μια άλλη παρανόηση που συνήθως συνδέεται με αυτόν τον μύθο είναι ότι το αργό πετρέλαιο μπορεί να μετατρέπεται πιο αποτελεσματικά σε βενζίνη από ό,τι το φυσικό αέριο μπορεί να μετατρέπεται σε υδρογόνο. Οποιαδήποτε διαφορά στην αποτελεσματικότητα με την οποία βενζίνη και υδρογόνο μπορούν να μετατρέπονται από μια μορφή ενέργειας σε μια άλλη, επισκιάζεται από τη μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα του υδρογόνου έναντι της βενζίνης για την κίνηση των οχημάτων. Η χρήση υδρογόνου για τη λειτουργία ενός αυτοκινήτου κυψέλης καυσίμου είναι δύο έως τρεις φορές πιο αποτελεσματική από τη χρήση βενζίνης για τη λειτουργία ενός κινητήρα εσωτερικής καύσης.

Επιπλέον, η αποτελεσματικότητα του υδρογόνου είναι τόσο μεγάλη, ώστε μπορεί να είναι λογικό ακόμη και να χρησιμοποιηθεί το υδρογόνο ως μέσο αποθήκευσης ηλεκτρισμού, ιδιαίτερα για την κάλυψη των αναγκών στις φάσεις επέκτασης και αιχμής στη ζήτηση ηλεκτρικής ενέργειας. Η χρήση υδρογόνου για ενέργεια επί τόπου είναι μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα ιδέα για τις μεγάλες μητροπολιτικές περιοχές με περιορισμούς μετάδοσης, καθώς και για απομακρυσμένες περιοχές που βρίσκονται εκτός δικτύου. Αυτό θα διευκόλυνε την πιο ευέλικτη χρήση της ενέργειας και την εξοικονόμηση ενέργειας καυσίμων, ενθαρρύνοντας τη μεγαλύτερη χρήση ασυνεχών πηγών ενέργειας, όπως η ηλιακή και η αιολική. Και για τις αναπτυσσόμενες χώρες και άλλες απομακρυσμένες περιοχές, όπου δεν υπάρχει υποδομή, η απάντηση είναι προφανής: κυψέλες υδρογονοενέργειας είναι η προτιμότερη κινητήρια δύναμη, όπως είναι σήμερα η ηλιακή ενέργεια.

Μύθος 4ος: Η διαδικασία παράδοσης στους τελικούς χρήστες καταναλώνει το μεγαλύτερο μέρος της ενέργειας υδρογόνου.

Τα συμπεράσματα σχετικά με το κόστος μεταφοράς υδρογονοενέργειας ισχύουν μερικώς μόνο στο πλαίσιο ενός συγκεντρωτικού συστήματος υδρογόνου, και όχι σε ένα διάσπαρτο και αποκεντρωμένο σύστημα. Βέβαια, αν η οικονομία του υδρογόνου ήταν ένα κεντρικό σύστημα, θα έχανε ένα από τα μεγάλα πλεονεκτήματα του υδρογόνου, δηλαδή την ικανότητα να παράγεται σε ένα υπόγειο ή γκαράζ με μια παροχή νερού ή φυσικού αερίου, καθώς και μια συσκευή ηλεκτρόλυσης ή ένα μικρό μετασχηματιστή. Όμως το αποκεντρωμένο σύστημα είναι αυτό που τελικά θα αναπτυχθεί.

Η αρχική επένδυση για μια συσκευή ηλεκτρόλυσης είναι σχετικά μικρή, εξαλείφοντας την ανάγκη για κάτι περισσότερο από μια γραμμή νερού, και κάποια ηλεκτρική ενέργεια από εκτός αιχμής φτηνότερη παροχή ή από ανανεώσιμες πηγές που χρησιμοποιούνται ως καύσιμο. Έτσι ο μετασχηματιστής παράγει υδρογόνο με μηδενικό κόστος μεταφοράς.

Ωστόσο, η τεχνολογία ηλεκτρόλυσης που αναπτύσσεται ταχύτατα και δοκιμάζεται στην Ισλανδία και στη Χαβάη για την παραγωγή υδρογόνου με νερό και ηλεκτρολύτες θα αποδειχθεί πολύ προτιμότερη από την παραγωγή υδρογόνου μέσω της αναμόρφωσης του φυσικού αερίου, καθώς η ηλεκτρόλυση δεν συμβάλλει στην υπερθέρμανση του πλανήτη. Η ηλεκτρόλυση είναι μια ανώτερη μέθοδος για την εξαγωγή υδρογόνου τόσο σε μικρές όσο και σε μεγάλες εγκαταστάσεις. Ενώ για όλους τους ανωτέρω λόγους η παραγωγή υδρογόνου από φυσικό αέριο είναι ανώτερη από τον βενζινοκινητήρα εσωτερικής καύσης, ελπίζουμε ότι η βιομηχανία θα στραφεί γρήγορα στην πολύ πιο έξυπνη λύση παραγωγής υδρογόνου με νερό και ηλεκτρολύτες.

Μύθος 5ος: Δεν μπορεί να γίνει διανομή υδρογόνου με το ήδη υπάρχον δίκτυο.

Αυτό είναι ψέμα, αν δεν είναι άγνοια, αφού η μεταφορά του υδρογόνου γίνεται εύκολα με σωλήνωση, δηλαδή με αντλίες και βαλβίδες. Άρα η δημιουργία κάποιου νέου δικτύου για τη μεταφορά του υδρογόνου δεν είναι απαραίτητη. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί το ήδη υπάρχον. Κάποια υπάρχοντα συστήματα σωλήνων έχουν ήδη προδιαγραφές κατάλληλες για υδρογόνο. Τα άλλα μπορούν εύκολα να τροποποιηθούν με τις υπάρχουσες τεχνολογίες. Η χρήση των υπαρχόντων συστημάτων αγωγών δεν απαιτεί κάποια παραπάνω φροντίδα ως προς την ασφάλεια. Άλλωστε, ήδη εμφανίζονται σταθμοί για ανεφοδιασμό με υδρογόνο σε όλο τον κόσμο. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε ότι η παραγωγή ενέργειας με την μέθοδο συνδυασμού των ΑΠΕ στη βάση του υδρογόνου γίνεται σε αποκεντρωμένη βάση κύρια για ατομική, τοπική αυτοκατανάλωση και εκτός εμπορευματικότητας και αγοράς, πράγμα που δεν απαιτεί την ύπαρξη δικτύων μεταφοράς, αλλά και όταν απαιτείται η ύπαρξη κάποιου δικτύου για την κάλυψη τοπικών δημοσίων αναγκών ή ακόμα αναγκών σε εθνικό ή και διεθνές επίπεδο, θα είναι δίκτυα μικρής κλίμακας.

Μύθος 6ος: Δεν υπάρχει εφικτός τρόπος για να κινούνται τα αυτοκίνητα με υδρογόνο.

Κι όμως, οι κυψέλες καυσίμου (Fuel cells) υδρογόνου χρησιμοποιούνται από το 1965 ως καύσιμο προώθησης για τα διαστημικά ταξίδια και για πρώτη φορά χρησιμοποιήθηκαν σε επιβατικό αυτοκίνητο το 1966, για την ακρίβεια σ’ ένα Electrovan της GM. Σήμερα, τα αυτοκίνητα με υδρογόνο περνάνε τα πιο αυστηρά τεστ και είναι πολύ προχωρημένης τεχνολογίας. Από τα μέσα του 2003 οι Αμερικάνοι αγρότες έχουν δεκάδες λεωφορεία που κινούνται με υδρογόνο, ενώ στους δρόμους κυκλοφορούν ήδη πολλά αυτοκίνητα που κινούνται με υδρογόνο και ο αριθμός αυτός συνέχεια αυξάνεται. Το υδρογόνο έχει περάσει τα τεστ για τις ανάγκες του στρατού, για τα οχήματα ξηράς και θάλασσας, και χρησιμοποιείται ως καύσιμο στα υποβρύχια εδώ και χρόνια. Βαριά φορτηγά, που ξοδεύουν σχεδόν τον μισό χρόνο της μηχανής τους άσκοπα επειδή δεν έχουν βοηθητική πηγή ενέργειας, επίσης αρχίζουν και χρησιμοποιούν υδρογόνο. Η FedEx και η UPS σχεδιάζουν σύντομα να ξεκινήσουν να χρησιμοποιούν φορτηγά που κινούνται με υδρογόνο. Με τόση έρευνα διεθνώς και τόσο πολλές δοκιμές, η κάθε πετυχημένη εφαρμογή του υδρογόνου ωφελείται από τις προηγούμενες εμπειρίες. Με άλλα λόγια, η μαζική παραγωγή τέτοιων οχημάτων θα ρίξει και το κόστος παραγωγής και χρήσης του καύσιμου υδρογόνου.

Μύθος 7ος: Μας λείπει ένας ασφαλής, οικονομικά προσιτός τρόπος για την αποθήκευση του υδρογόνου στα αυτοκίνητα.

Το πραγματικό ζήτημα εδώ είναι η κινητή αποθήκευση υδρογόνου. Η ανησυχία είναι ότι θα ήταν απαραίτητος ο εξοπλισμός κάθε αυτοκίνητου υδρογόνου με μια χαλύβδινη δεξαμενή αποθήκευσης, σε αντίθεση με τα φθηνά πλαστικά ρεζερβουάρ των σύγχρονων αυτοκινήτων.

Η ανησυχία αυτή αντιμετωπίσθηκε πριν από αρκετά χρόνια με τη δημιουργία δεξαμενών από ανθρακονήματα με επένδυση επαργιλωμένου δοχείου πολυεστέρα. Σε σύγκριση με τις περιττές πλέον στερεές δεξαμενές μεταλλικής επένδυσης, οι προηγμένες δεξαμενές ανθρακονήματος μείωσαν το βάρος της δεξαμενής καυσίμου κατά το ήμισυ και το κόστος υλικών κατά το ένα τρίτο. Έχουν περίπου 9 έως 13 φορές μεγαλύτερη αντοχή από αυτήν που είχαν οι μεταλλικές δεξαμενές. Δεν διαβρώνονται ποτέ και είναι εξαιρετικά σκληρά, καταφέρνοντας να παραμείνουν άθικτα σε τροχαία που τεμαχίζουν τις αντίστοιχες δεξαμενές βενζίνης. Οι σωλήνες καυσίμου ενός αυτοκινήτου υδρογόνου διατηρούνται επίσης στην ίδια χαμηλή πίεση όπως η κυψέλη καυσίμου, καταρρίπτοντας έτσι τη σχετική ανησυχία για την αδυναμία των σωλήνων υψηλής πίεσης υδρογόνου.

Οι δεξαμενές ανθρακονήματος μπορούν να παραχθούν μαζικά με κόστος μόλις μερικές εκατοντάδες δολάρια ανά τεμάχιο. Μια δεξαμενή υδρογόνου 350-bar (5.000 λίβρες ανά τετραγωνική ίντσα) είναι σχεδόν 10 φορές το μέγεθος ενός συγκρίσιμου ρεζερβουάρ βενζίνης όσον αφορά το περιεχόμενο ενέργειας. Αν συμπεριλάβει κανείς το πλεονέκτημα απόδοσης του οχήματος κυψελών καυσίμου υδρογόνου κατά δύο ή και τρεις φορές πάνω από ένα κινητήρα εσωτερικής καύσης, η διαφορά αυτή μειώνεται σε μέγεθος μόνο περίπου τέσσερις φορές. Επιπλέον, σε ένα αυτοκίνητο με κυψέλες καυσίμου υδρογόνου μπορούμε να αφαιρέσουμε άλλα ανταλλακτικά του αυτοκινήτου, όπως τον καταλυτικό μετατροπέα, αντισταθμίζοντας έτσι τον επιπλέον όγκο που απαιτούν οι δεξαμενές υδρογόνου.

Με τις σύγχρονες μεθόδους σχεδιασμού και υλικών, τα αυτοκίνητα θα έχουν καλύτερες αποδόσεις χάρη στη μικρότερη αεροδυναμική αντίσταση, την αντίσταση κύλισης και το βάρος. Έτσι, θα χρησιμοποιούν δύο τρίτα (2/3) λιγότερη ενέργεια, μειώνοντας την ποσότητα του υδρογόνου που απαιτείται για την οδήγηση σε μια συγκρίσιμη απόσταση. Ο μαγικός αριθμός που όλοι οι κατασκευαστές στοχεύουν να πετύχουν είναι της τάξης των 300 μιλίων με ένα μόνο ανεφοδιασμό με υδρογόνο.

Μύθος 8ος: Το υδρογόνο είναι πολύ ακριβό για να μπορεί να συναγωνιστεί με τη βενζίνη.

Η αλήθεια, όμως, είναι πως, παρά τις ολόκληρες δεκαετίες ευνοϊκής αμερικάνικης πολιτικής σχετικά με τη χρήση της βενζίνης, οι τεχνολογίες που βασίζονται στο υδρογόνο είναι πολύ κοντά στη βιωσιμότητα. Αν υπολογίσουμε το κόστος ζωής στις καταναλωτικές κοινωνίες σήμερα, βλέπουμε ότι το υδρογόνο αποτελεί μια επιθυμητή εναλλακτική λύση απέναντι στα ορυκτά καύσιμα. Ο παράγοντας που λέγεται ‘Φαινόμενο του Θερμοκηπίου’ και η μόλυνση του περιβάλλοντος από τα καυσαέρια καθιστούν το υδρογόνο πολύ προτιμότερο από τη βενζίνη. Ακόμη και όταν το καύσιμο του υδρογόνου παράγεται από φυσικό αέριο, τα υδρογονοκίνητα αυτοκίνητα εκπέμπουν μόνο το 30% του διοξειδίου του άνθρακα που εκπέμπει ένα αυτοκίνητο κινούμενο με βενζίνη. Είναι σίγουρο ότι τη στιγμή της μελέτης για την υιοθεσία μιας νέας τεχνολογίας, το κόστος είναι ένας από τους πιο βασικούς παράγοντες για τους περισσότερους καταναλωτές. Οι έρευνες δείχνουν ότι οι μικρές γεννήτριες υδρογόνου θα μπορούσαν να δημιουργηθούν και να τοποθετούνται σε ειδικούς σταθμούς, εξυπηρετώντας με αυτόν τον τρόπο εκατοντάδες αυτοκίνητα που κινούνται με υδρογόνο αλλά χρησιμοποιώντας το φυσικό αέριο ως πρώτη ύλη με κόστος 6 δολάρια για ένα εκατομμύριο θερμικές μονάδες BTU. Αυτό θα προμήθευε το υδρογόνο στα αυτοκίνητα με τιμή 2,5 δολάρια ανά γαλόνι[7] βενζίνης, λιγότερο δηλαδή από όσο πληρώνουμε σήμερα. Ακόμη περισσότερο, αν συνεχίσουν οι σύγχρονες τάσεις, οι μέρες των 2,5 δολαρίων το γαλόνι, θα ανήκουν οριστικά στο παρελθόν.

Αυτή είναι η πραγματικότητα του 21ου αιώνα, η νέα πραγματικότητα που καταρρίπτει τους μύθους και ανοίγει τον δρόμο για την υδρογονοενέργεια και την ενεργειακή απελευθέρωση της εργαζόμενης κοινωνίας από τα συγκεντρωτικά εξουσιαστικά ενεργειακά συστήματα.

Η εσκεμμένη καθυστέρηση στην ανάπτυξη του τεχνολογικού πακέτου για τη μαζική παραγωγή υδρογόνου και υδρογονοενέργειας για μαζική λαϊκή κατανάλωση, δεν επέτρεψε να έρθουν στη δημοσιότητα αξιόπιστα συγκριτικά στοιχεία κόστους παραγωγής της στη διάσταση του χρόνου και γι’ αυτό δεν μπορούμε να έχουμε ακριβή εικόνα για το θέμα. Έχουμε, όμως, στοιχεία για την εξέλιξη του κόστους της παραγόμενης ισχύος (Wp) ενός φωτοβολταϊκού (ΦΒ) πλαισίου. Όπως δείχνουν τα σχετικά στοιχεία, από το 1956 μέχρι το 2000 αυτό το κόστος μειώθηκε στο 1/1000 του αρχικού κόστους ανά παραγόμενη μονάδα ενέργειας (Wp) από τα φωτοβολταϊκά πλαίσια και συνεπώς κάτι αντίστοιχο, αν όχι πολύ καλύτερο, θα συμβεί και με τον αναγκαίο εξοπλισμό για την παραγωγή υδρογόνου και υδρογονοενέργειας.

Αποτέλεσμα εικόνας για hydrogen production

Είναι προφανές πως, μετά από τόσα χρόνια και χάρη στις νέες εξελίξεις και τεχνικές βελτιώσεις που έχουν πραγματοποιηθεί, το κόστος αυτό θα έχει συρρικνωθεί ακόμα περισσότερο, πράγμα που επιβεβαιώνει την εκτίμηση πως το κόστος της ενέργειας από υδρογόνο με τη συνδρομή και των άλλων ανανεώσιμων πηγών ενέργειας θα ελαχιστοποιείται συνεχώς με τάση προς το μηδέν, πράγμα που θα συμπαρασύρει ολόκληρη την παραγωγή αγαθών ευημερίας προς το ελάχιστο κόστος και θα καταστήσει αυτονόητη την παραγωγή όλων των αναγκαίων αγαθών και υπηρεσιών σε ποσότητες και ποιότητες που είναι αναγκαίες για την καταπολέμηση της φτώχειας. Με δεδομένο πια πως η φτώχεια δεν είναι οικονομικό πρόβλημα, αλλά πρόβλημα διαχείρισης των πόρων και συνεπώς είναι πρόβλημα πολιτικό, δηλαδή, πρόβλημα εξουσίας πάνω στην ενέργεια και στην οικονομία, γίνεται φανερό πως, για να καταπολεμηθεί η φτώχεια με τη βοήθεια της υδρογονοενέργειας, πρέπει να καταργηθεί η συγκεκριμένη εξουσία πάνω στις πηγές ενέργειας και στην ενέργεια την ίδια και συνεπώς πάνω στην οικονομία και κατ’ επέκταση πάνω στην κοινωνία.

Σήμερα, μερικά χρόνια μετά από τότε που δίνονταν οι παραπάνω απαντήσεις στους μύθους για την ακαταλληλότητα του υδρογόνου, τα πράγματα έχουν εξελιχθεί θεαματικά και ως προς το κόστος της υδρογονοενέργειας. Για να έχουμε μια αίσθηση του τι σημαίνει φθηνή ενέργεια, καταφεύγουμε στα συμπεράσματα εκείνων που ασχολούνται με την έρευνα και τις εφαρμογές της σχετικής τεχνολογίας. Σύμφωνα, λοιπόν, με τα συμπεράσματα και τις εκτιμήσεις με βάση το σημερινό πειραματικό στάδιο της τεχνολογίας της υδρογονοκίνησης και μάλιστα σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του κατασκευαστή του πρώτου υδρογονοκίνητου αυτοκινήτου στην Ελλάδα: ‘Το υδρογονοκίνητο όχημα χρειάζεται ένα ευρώ περίπου για να διανύσει απόσταση 100 χιλιομέτρων’. Προφανώς με τη βελτίωση της σχετικής τεχνολογίας λογικό είναι να αναμένεται ακόμη φθηνότερη και σχεδόν μηδενικού κόστους υδρογονοκίνηση. Προφανές γίνεται, επίσης, το γεγονός πως με τόσο φτηνή ενέργεια καταργείται σταδιακά και σταθερά η φτώχεια και η πείνα και μαζί τους η οικονομική ανισότητα και η ‘σιαμαία αδερφή’ της, η εξουσία της βίας και της καταστροφής. Ένας καλύτερος κόσμος είναι ήδη εδώ και θα τον δούμε μόλις ‘ανοίξουμε τα μάτια μας’.

Όπως όλα τα ψέματα, έτσι και αυτά που συκοφαντούν την υδρογονοκίνηση ‘έχουν κοντά ποδάρια’ και γι’ αυτό δεν μπορούν να προλάβουν την ορμητική επανάσταση του υδρογόνου και την επιστημονικά έγκυρη γνώση που την πυροδοτεί. Από το υδρογόνο μπορεί με τη συνδρομή των άλλων ανανεώσιμων πηγών ενέργειας να παραχθεί ηλεκτρική ενέργεια από το νερό με ελάχιστο κόστος, και ως ανεξάντλητη πηγή άφθονης, φτηνής και καθαρής ενέργειας μπορεί να απαλλάξει την ανθρωπότητα από την καταστροφική εξάρτησή της από τα ορυκτά καύσιμα και να προστατέψει το περιβάλλον, να εξασφαλίσει την ενεργειακή ανεξαρτησία-αυτονομία και να αυξήσει την ενεργειακή ισότητα μεταξύ ανθρώπων και λαών.

Με υδρογονοηλεκτρική ενέργεια, που θα είναι σχεδόν ελεύθερο αγαθό, ο καθένας θα μπορεί να κάνει παραγωγική και αρδεύσιμη μεγαλύτερη έκταση γης και περισσότερες φορές τον χρόνο, αλλά και να αποκτήσει όσα υλικά αγαθά και υπηρεσίες επιθυμεί με ελάχιστη δαπάνη, με ελάχιστη προσπάθεια και με πολύ ελεύθερο χρόνο, που θα του επιτρέπει να συμμετέχει στα κοινά, να ψυχαγωγείται, να μορφώνεται, να ταξιδεύει και να είναι ευτυχισμένος. Η υδρογονοενέργεια τελικά φέρνει μαζί της τη μεγαλύτερη κοινωνική επανάσταση, η οποία μπορεί ως επιλογή της εργαζόμενης κοινωνίας να καταργήσει το κεφάλαιο ως εξουσιαστική κοινωνική σχέση, το χρήμα ως μέσον καταχρηστικού πλουτισμού των λίγων σε βάρος των πολλών και την κρατική εξουσία γενικά ως αχρείαστη σε μια αμεσοδημοκρατικά αυτοδιευθυνόμενη κοινωνία.

Η ανεξάρτητη, αποκεντρωμένη, τοπική και αμεσοδημοκρατικά διαχειριζόμενη υδρογονοενέργεια μπορεί να αποσυνθέσει όλες τις συγκεντρωτικές ενεργειακές, οικονομικές, εξουσιαστικές και πολιτικές δομές και λειτουργίες του καπιταλισμού και μέσω της ουμανιστικής αποκαπιταλιστικοποίησης να οδηγήσει την ανθρωπότητα σε ένα αποαστικοποιημένο, αποκεντρωμένο, αποεμπορευματοποιημένο και κοινωνικά αυτοδιαχειριζόμενο παραγωγικό και καταναλωτικό μοντέλο που θα στηρίζεται στην ενεργειακή ισότητα προϋπόθεση ικανή και αναγκαία για την κοινωνική ισότητα και θα υπηρετεί την ανθρώπινη ευτυχία και τον πολιτισμό του ελεύθερου χρόνου και της αυθεντικής ατομικής και συλλογικής δημιουργικότητας»[8].

Σχετική εικόνα

Επίλογος

«Πρέπει να χτίσουμε μια νέα συμμαχία.

Δεν έχει μείνει κανείς για να του απευθύνουμε αιτήματα.

Είμαστε εμείς αυτοί που περιμένουμε

και πρέπει να δημιουργήσουμε αυτό που ζητάμε»

Άντζελα Ντέιβις

Το γεγονός ότι η αποκεντρωμένη τοπική ιδιοπαραγωγή υδρογονοενέργειας επιτρέπει την ενεργειακή ανεξαρτησία του ατόμου, της οικογένειας, της γειτονιάς, του χωριού, της πόλης, της περιφέρειας, του έθνους και της ανθρωπότητας από το εκμεταλλευτικό, καταστροφικό και καταπιεστικό συγκεντρωτικό ενεργειακό σύστημα των ορυκτών καυσίμων, οδηγεί στην αχρήστευση των συγκεντρωτικών ενεργειακών συστημάτων ορυκτών καυσίμων και συνακόλουθα καθιστά αχρείαστα και άχρηστα τα εξουσιαστικά κοινωνικά συστήματα που στηρίζουν την ύπαρξή τους σε αυτά. Αυτός είναι και ο λόγος που το κεφαλαιοκρατικό οικονομικοκοινωνικό σύστημα, με πρωτεργάτη τον αμερικανισμό[9], προσπαθεί να καθυστερήσει την ανθρωπότητα από το να συνειδητοποιήσει και να αξιοποιήσει το υδρογόνο ως μοχλό κοινωνικής απελευθέρωσης, ως δύναμη που θα την οδηγήσει σε έναν καλύτερο κόσμο, στον κόσμο της κοινωνικής ισότητας, της άμεσης δημοκρατίας και του οικουμενικού ουμανιστικού πολιτισμού[10].

Παρ’ όλα αυτά η παγκόσμια οικονομική ελίτ, από κοντά και η λεγόμενη ‘πνευματική’ και πολιτική γραφειοκρατία της, δηλαδή το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού οργανώνουν με την βοήθεια των τοπικών υπαλλήλων-συνεργατών τους  νέους πολέμους για τον έλεγχο των ορυκτών καυσίμων, για τη διαιώνιση της κυριαρχίας τους πάνω στις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, δηλαδή, πάνω στο 99% του παγκόσμιου πληθυσμού που φυτοζωεί στις παρυφές του καπιταλιστικού συστήματος ως άνεργος πληθυσμός και εφεδρικός βιομηχανικός στρατός, ή ως επισφαλής εργαζόμενος του μισού μεροκάματου και του διπλάσιου χρόνου ημερήσιας δουλείας. Κι όλα αυτά την στιγμή που οι σύγχρονες επιστήμες και τεχνολογίες υπό τον έλεγχο της αυτοδιευθυνόμενης κοινωνίας, θα μπορούσαν να εξασφαλίσουν καθολική ευημερία, πραγματική δημοκρατία και οικουμενική ειρήνη με ελάχιστη δημιουργική ημερήσια απασχόληση και πολύ ελεύθερο χρόνο για παιδεία, έρευνα, πολιτισμό και ευτυχία. Και επειδή το κεφάλαιο, ως κοινωνική σχέση εξουσίας των λίγων πάνω στους πολλούς επειδή οι λίγοι έχουν βίαια καταστήσει ατομική ιδιοκτησία τους τα μέσα παραγωγής κατά συνέπεια και τα δίκτυα ακραίας ανισοκατανομής του κοινωνικά παραγόμενου πλούτου[11]δεν μπορεί, λογικά και ερήμην της κοινωνίας/ανθρωπότητας, να ακυρώσει την απλοχεριά της Φύσης που προίκισε, ως ο άλλος Προμηθέας, τον καθένα μας, τον εκάστοτε κάτοικο του πλανήτη Γη, με το υδρογόνο, ως πηγή ισότητας, ελευθερίας και ευτυχίας, γι αυτό κατασκευάζει θεσμικά εμπόδια με τα οποία υποδουλώνει το νερό από ελεύθερο αγαθό σε κατοχυρωμένο εμπόρευμα, με σκοτεινά δικαιώματα ευρεσιτεχνίας, για την απαγόρευση του νερού ως πηγή ενέργειας από τους πολίτες και τις τοπικές κοινωνίες τους, για λογαριασμό της εξουσίας της Νέας Τάξης Πραγμάτων, της φασιστικής παγκόσμιας ηγεμονίας[12].

Το γεγονός ότι η ‘ηγεσία’ της Ευρωπαϊκής Ένωσης Trumpαλίζεται  ακόμα στους ρυθμούς του America first και η ‘ηγεσία’ της Ελλάδας προσπαθεί, υπογράφοντας μνημόνια και ‘συμφωνίες’ σε βάρος της ίδιας της ιστορίας και της υπόστασής της, να μάθει τις αγορές πεντοζάλη, δεν επιτρέπει στις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού να περιμένουν τη σωτηρία τους από μεσσίες, σωτήρες και ‘επαναστατικές πρωτοπορίες’. Γι αυτό ας προσπαθήσουν να δημιουργήσουν οι ίδιες αυτό που διαχρονικά ζητάνε. Έναν καλύτερο κόσμο, τον κόσμο της κοινωνικής ισότητας.



[1] Αφορμή γι αυτό το άρθρο στάθηκε το άρθρο του καθηγητή Ηλία Κονοφάγου με τίτλο «Τι είχε προτείνει στον Μακρόν η Επιτροπή Ενέργειας της γαλλικής Ακαδημίας» που δημοσαιεύτηκε την 13η Δεκεμβρίου 2018, στο https://slpress.gr/oikonomia/ti-eiche-proteinei-ston-makron-i-epitropi-energeias-tis-gallikis-akadimias/,

[2] «Η Ευρασία είναι η σκακιέρα πάνω στην οποία συνεχίζει να παίζεται ο αγώνας για την παγκόσμια πρωτοκαθεδρία, και αυτός ο αγώνας συνεπάγεται τη γεωστρατηγική, δηλαδή τη στρατηγική διαχείριση γεωπολιτικών συμφερόντων… Η Ευρασία είναι το κέντρο του κόσμου και όποιος ελέγχει την Ευρασία ελέγχει τον κόσμο… Είναι επιτακτική ανάγκη να μην εμφανιστεί καμιά διεκδικήτρια ευρασιατική δύναμη, ικανή να κυριαρχήσει στην Ευρασία και κατά συνέπεια να αμφισβητήσει την Αμερική» , Brzezinski Zbigniew, Η Μεγάλη Σκακιέρα, ΛΙΒΑΝΗΣ, Αθήνα 1998, σελ. 18-19 και 338-357.

[3] Έκθεση της «Επιτροπής Ενέργειας» της Ακαδημίας Επιστημών της Γαλλίας (Comité de prospective en Εnergie de l’Académie des Sciences) που  υποβλήθηκε στην Γαλλική κυβέρνηση στις 19 Απριλίου 2017

[4] Για την καλύτερη κατανόηση των θέσεων της επιτροπής και του σχολιαστή τους είναι σημαντικό να υπενθυμίσουμε ότι ο κ. Ηλίας Κονοφάγος είναι Χημικός Μηχανικός. Έχει 30ετή εμπειρία στον Ιδιωτικό & Δημόσιο τομέα της Έρευνας & Παραγωγής Υδρογονανθράκων με Διεθνή Παρουσία. Διετέλεσε στέλεχος των Εταιρειών Total, Mobil North Sea, Δημόσια Επιχείρηση Πετρελαίου Α.Ε, Δημόσια Επιχείρηση Έρευνας και Παραγωγής Υδρογονανθράκων Α.Ε., Ελληνικά Πετρέλαια Α.Ε, Αντιπρόεδρος της Flow Energy S.A, μέλος της Επιτροπής Ενέργειας της Ακαδημίας Αθηνών και ένας από τους κορυφαίους Έλληνες ειδήμονες στη διεθνή αγορά υδρογονανθράκων.

[5] Για τους σκοπούς της, βλ. International Partnership for Hydrogen and Fuel Cells in the Economy, Hydrogen and Fuel Cells Global, http://www.iphe.net/

[6] Βλέπε Λάμπος Κώστας, Ποιος φοβάται το υδρογόνο; Η επανάσταση του υδρογόνου, η ελεύθερη ενέργεια και η απελευθέρωση της ανθρωπότητας από τα ορυκτά καύσιμα και την  καπιταλιστική βαρβαρότητα, ΝΗΣΙΔΕΣ, Θεσσαλονίκη 2013, σελ. 168-178 και στις εκεί αναφερόμενες πηγές.

[7] Ένα γαλόνι βενζίνης ισούται με 4, 546 λίτρα.

[8] Όπου παραπάνω, σελ. 126-141 και στις εκεί αναφερόμενες πηγές.

[9] Βλέπε σχετικά, Λάμπος Κώστας, Αμερικανισμός και Παγκοσμιοποίηση. Οικονομία του Φόβου και της Παρακμής. Εκδόσεις ΠΑΠΑΖΗΣΗ, Αθήνα 2009.

[10] Για μια διεξοδική ανάλυση βλέπε, Λάμπος Κώστας, Άμεση Δημοκρατία και Αταξική Κοινωνία. Η μεγάλη πορεία της ανθρωπότητας προς την κοινωνική ισότητα και τον Ουμανισμό, ΝΗΣΙΔΕΣ, Θεσσαλονίκη 2012.

[11] Για μια σε βάθος ανάλυση αυτού του θέματος, βλέπε, Λάμπος Κώστας, Η γέννηση και ο θάνατος της ατομικής ιδιοκτησίας. Η ατομική ιδιοκτησία ως μήτρα βίας, εξουσίας, ανισότητας, εγκληματικότητας, σκοταδισμού και ανηθικότητας, ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήνα 2017.

[12] Λάμπος Κώστας, Να απελευθερώσουμε το νερό, τον ‘Προμηθέα Δεσμώτη του 21ου αιώνα’, http://www.enallaktikos.gr/ar502el_na-apeleytherwsoyme-to-nero-ton-promithea-desmwti-toy-21oy-aiwna.html

ΠΕΤΡΟΣ ΖΩΓΡΑΦΟΣ: Η Παράκαμψη της Περιοριστικής Διάταξης Carnot του 2ου Νόμου της Θερμοδυναμικής

 

ΠΕΤΡΟΣ ΖΩΓΡΑΦΟΣ

Η παράκαμψη της περιοριστικής διάταξης Carnot του 2ου νόμου της θερμοδυναμικης

Η παράκαμψη της περιοριστικής διάταξης Carnot του 2ου νόμου της θερμοδυναμικής

Του Πέτρου Ζωγράφου

 

Ο Πέτρος Ζωγράφος, ηλεκτρομηχανικός και εφευρέτης

Η ανάγκη αλλαγής πλεύσης της ανθρωπότητας είναι προφανής, ιδιαίτερα ως προς τον τρόπο παραγωγής της χρήσιμης για την διαβίωσηκαι την ανέλιξή μας ενέργειας, αφού τα ορυκτά καύσιμα έχουν οδηγήσει την εξελικτική μας πορεία σε λανθασμένο δρόμο.

Η θεωρητική θεμελίωση του προτεινόμενου από την ομάδα μας «αντιδραστήρα ψυχρής καύσης», που παρουσιάσθηκε ήδη ως πρακτική εφαρμογή και τάραξε τα λιμνάζοντα ύδατα του κατεστημένου της παραγωγής ενέργειας, είναι το ίδιο απαραίτητη, έτσι ώστε να διευκρινισθούν οι θεωρητικές λεπτομέρειες και να αρθούν ή έστω να «παρακαμφθούν» οι έωλες αντιρρήσεις των οπαδών της καθεστηκυίας τάξης.

Παρουσιάζουμε λοιπόν σήμερα την θεωρητική προσέγγιση της καινοτομίας και πιστεύουμε ότι με τον τρόπο αυτό λύνονται καθαρά οι απορίες για τους περιορισμούς που επιβάλλονται από το θεώρημα Carnot του 2ου νόμου της θερμοδυναμικής.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ αξίζει σε όλες τις φίλες και όλους τους φίλους που στήριξαν με αυταπάρνηση όλο αυτό τον καιρό τις προσπάθειες της ερευνητικής ομάδας μας. Σε αυτούς αφιερώνουμε και την θεωρητική ανάλυση που αναρτούμε σήμερα εδώ.

Εκ μέρους της ερευνητικής ομάδας Πέτρος Ζωγράφος

Η παράκαμψη της περιοριστικής διάταξης Carnot του 2ου νόμου της θερμοδυναμικής

Ο λόγος που με ώθησε να πραγματοποιήσω αυτή την ανάλυση είναι η βαθμιαία αλλά σταθερή ανοδική πορεία του ανορθόδοξου τρόπου, που έχει επιλεχθεί και καθιερωθεί για τη μετατροπή της χημικής ενέργειας των καυσίμων σε ηλεκτρική ενέργεια.

Φαίνεται πλέον ξεκάθαρα, ότι ο πλανήτης μας ρυπαίνεται με γεωμετρική πρόοδο και αυτή η ρύπανση οφείλεται κυρίως σε ανθρωπογενή αίτια. Η συνεχώς αυξανόμενη κακή χρήση των υδρογονανθράκων (φυσικού αερίου, πετρελαίου και υποκατάστατων, όπως βενζίνης κλπ.) ως καύσιμης ύλης έχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο και είναι συντελεί στην διαρκή υποβάθμιση του γήινου περιβάλλοντος.

Η χρήση της καύσης του άνθρακα και ειδικά των υδρογονανθράκων με την εδώ και περίπου 150 χρόνια εφαρμοζόμενη μέθοδο μετατροπής τους (χημική – θερμική) σε ηλεκτρική, κινητική κλπ. ενέργεια, μας προσφέρει έναν πολύ μικρό βαθμό απόδοσης. Τούτο οφείλεται στο γεγονός, ότι κάθε θερμική μηχανή έχει απώλειες ενέργειας, που αποβάλλονται υπό μορφή θερμότητας, με συνέπεια η ωφέλιμη ενέργεια της θερμικής μηχανής να είναι κατά πολύ μικρότερη από την αρχική ενέργεια που της δόθηκε.

Εν κατακλείδι, ο δεύτερος νόμος της θερμοδυναμικής υποδηλώνει, ότι σε κάθε θερμικό σύστημα υπάρχει πολύ μεγάλη απώλεια ενέργειας.

Nicolas Leonard Sadi Carnot διατύπωσε το 1824 τις πρώτες θεωρίες για την μέγιστη απόδοση των θερμικών μηχανών, που έθεσαν τις βάσεις και αργότερα χρησιμοποιήθηκαν από τον Rudolf Clausius αλλά και από τον Λόρδο Kelvin για την ποσοτικοποίηση και οριστικοποίηση του 2ου νόμου της θερμοδυναμικής και τον καθορισμό της έννοιας της εντροπίας. Για τον λόγο αυτό ο Sadi Carnot αναφέρεται συχνά ως «πατέρας της θερμοδυναμικής».

Το θεώρημα Carnot που προτάθηκε το 1824 και ονομάζεται κανόνας του Carnot και καθορίζει τα όρια της μέγιστης απόδοσης των θερμικών μηχανών, αφού σύμφωνα με αυτό η απόδοση μιας θερμικής, μηχανής εξαρτάται αποκλειστικά από τη διαφορά των θερμών και ψυχρών περιοχών. (βλ.σχήμα 3 NASA).

Η παράκαμψη της περιοριστικής διάταξης Carnot του 2ου νόμου της θερμοδυναμικής 2

Αναλυτικότερα, για μια τέτοια μετατροπή χημική – θερμική, πρώτα έχουμε την καύση και μετατροπή σε θερμότητα, εν συνεχεία μετατροπή σε μηχανική ενέργεια και σε τρίτο στάδιο μετατροπή σε ηλεκτρική η κινητική ενέργεια.

Στις μηχανές εσωτερικής καύσης, δηλαδή στις μηχανές των αυτοκινήτων, πλοίων και αεροσκαφών που χρησιμοποιούμε μέχρι σήμερα, κατά την πρώτη μετατροπή (ανάφλεξη και καύση) της καύσιμης ύλης (π.χ. βενζίνη) λαμβάνουμε την θερμότητα (θερμική ενέργεια) και από αυτήν εκμεταλλευόμαστε μόνον τα παράπλευρα αποτελέσματα της ολικής καύσης, δηλαδή τα παραγόμενα αέρια, τα οποία στην συνέχεια οδηγούμενα στους αντίστοιχους κυλίνδρους των μηχανών εσωτερικής καύσης πιέζουν τα έμβολα και έχουμε την μετατροπή σε μηχανική ενέργεια, από την οποία μηχανική ενέργεια κατόπιν περαιτέρω μετατροπής λαμβάνουμε την επιθυμητή ηλεκτρική ή κινητική ενέργεια.

Από τις παραπάνω συνεχείς μετατροπές προκύπτει ευχερώς η περιοριστική διάταξη του κύκλου Carnot του 2ου νόμου της θερμοδυναμικής (βλ. σχήμα 3 NASA).

Αξίζει να αναφερθεί, ότι εκείνη την χρονική περίοδο (1824), που διατύπωνε το συγκεκριμένο θεώρημα, ο Leonard Sadi Carnot είχε υπ’ όψιν του μόνον τις μηχανές εσωτερικής καύσης και τις ατμομηχανές.

Αυτού του είδους οι θερμικές μηχανές μετατρέπουν την χημική ενέργεια σε θερμική ενέργεια πριν την μετατροπή σε κινητική ή ηλεκτρική ενέργεια, έτσι ώστε λόγω της «έμμεσης» ενδιάμεσης παραγωγής μηχανικής και θερμικής ενέργειας να έχει εφαρμογή η περιοριστική αρχή του κύκλου Carnot του 2ου νόμου της θερμοδυναμικής, που καθορίζει μερική, ουσιαστικά πολύ μικρή μετατροπή της αρχικής ενέργειας σε ηλεκτρική ή κινητική.

Η φύση όμως έχει επιλέξει έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο να παράγει ενέργεια, όπως π.χ. στους βιολογικούς οργανισμούς, όπου παρατηρείται η μέγιστη απόδοση κατά την μετατροπή ενέργειας χωρίς να προκαλείται και μόλυνση του περιβάλλοντος.

Αυτή η μετατροπή ενέργειας στους βιολογικούς οργανισμούς επιτυγχάνεται με την διαδικασία της «οξειδοαναγωγής», ως εξής :

Από χημική άποψη η «οξείδωση» αναφέρεται στην απώλεια ηλεκτρονίων. Η οξείδωση του άνθρακα σημαίνει, ότι τα άτομα του άνθρακα στο καύσιμο χάνουν ηλεκτρόνια καθώς μετατρέπονται σε διοξείδιο του άνθρακα, τα δε ηλεκτρόνια που χάνονται ανήκουν σε άτομα υδρογόνου, τα οποία αποτελούνται από ένα πρωτόνιο και ένα ηλεκτρόνιο.

Αυτή η αντίδραση οξείδωσης συνδέεται χημικά με μια αντίδραση αναγωγής, που η επιστήμη της χημείας ορίζει ως αντιδράσεις «οξειδοαναγωγής». Όταν ένα άτομο χάνει ηλεκτρόνια («οξείδωση»), ένα άλλο άτομο κερδίζει («αναγωγή»), αφού κατά την καύση του “καυσίμου” τα ηλεκτρόνια (στα άτομα υδρογόνου) μεταφέρονται από τον άνθρακα στο οξυγόνο. Όπως τα άτομα αναδιατάσσονται, τα μεταφερόμενα ηλεκτρόνια απελευθερώνουν ενέργεια, η οποία “συλλαμβάνεται” από τα κύτταρα του οργανισμού στο ATP (ΜΙΤΟΧΟΝΔΡΙΟ).

Η ως άνω διαδικασία μετατροπής ενέργειας, που έχει επιλεγεί από την φύση, ουδεμία σχέση έχει με τις συνήθεις διαδικασίες παραγωγής ενέργειας από τα ορυκτά καύσιμα, αφού τα περισσότερα τέτοια μηχανήματα που κατασκευάζονται από ανθρώπους χρησιμοποιούν πολύ λιγότερο την χημική ενέργεια από το καύσιμο τους (μεταξύ 8% – 22%), όπως π.χ. τα αυτοκίνητα που αξιοποιούν-εκμεταλλεύονται κατά μέσον όρο μόνον το 22%, ως αποτέλεσμα της εφαρμογής του 2ου νόμου της θερμοδυναμικής, ήτοι : n = T1 – T2 / T1 = Q1 – Q2 / Q1

Επομένως, πρέπει να επαναδιατάξουμε τις προσπάθειές μας προς μια τεχνολογία «ψυχρής» μετατροπής των καυσίμων, αντί της «χημικής – θερμικής» που εφαρμόζεται μέχρι σήμερα.

Κατωτέρω παραθέτω την εξήγηση, για ποιους λόγους πρέπει να γίνει αυτή η μετάβαση από την θερμική προς την ψυχρή μετατροπή.

Πρώτα από όλα, οφείλουμε να κατανοήσουμε, ότι η βάση της λειτουργίας των ψυχρών μετατροπών είναι η φυσικοχημική μεταβολή που λαμβάνει χώραν εντός αυτών ή στο εσωτερικό τους.

Από ενεργειακής απόψεως, το μέγιστο δυνατό μηχανικό έργο μπορεί πραγματικά να παρέχεται από την αντιστρεπτή θερμοδυναμική μεταφορά χημικού συστήματος από μια κατάσταση σε μία άλλη με την εκμετάλλευση της ελεύθερης ενέργειας ΔG του χημικού συστήματος.

Για να πετύχουμε λοιπόν τον μέγιστο βαθμό αποδόσεως, είναι απαραίτητο να εργάζεται μια διάταξη σε απολύτως αντιστρεπτές συνθήκες. Όσο το ρεύμα ανταλλαγής είναι μεγαλύτερο και όσο η αντίσταση του ύδατος με την παρουσία κράματος υλικών είναι μικρότερη, τόσο πιο καλά μπορεί να πραγματοποιηθεί η λειτουργία της διάταξης σε απολύτως αντιστρεπτές συνθήκες.

Ως παράδειγμα, μπορούμε να θεωρήσουμε μια αντίδραση, όπου το νερό μετατρέπεται με βρασμό αναστρέψιμα σε ατμό. Για να είναι αναστρέψιμη η αντίδραση, ας υποθέσουμε ότι το μείγμα νερού και ατμού περιέχεται σε έναν κύλινδρο με κινητό έμβολο και διατηρείται σε σημείο βρασμού με πίεση μιας ατμόσφαιρας από μια δεξαμενή θερμότητας.

Η αλλαγή ενθαλπίας είναι : ΔΗ = 40,65 kilojoules ανά mole, η οποία είναι η λανθάνουσα θερμότητα εξάτμισης. Η αλλαγή εντροπίας είναι :

Δ S = 40,65 373  = 0,109 kilojoules ανά γραμμομόριο . Κ

που αντιπροσωπεύει τον μεγαλύτερο βαθμό διαταραχής, όταν το νερό εξατμίζεται και μετατρέπεται σε ατμό. Η ελεύθερη ενέργεια γνωστή και ως λειτουργία Gibbs ορίζεται ως G=H-Tδ όπου το S αναφέρεται στην εντροπία του συστήματος. Έτσι για κάθε αλλαγή στην κατάσταση, μπορούμε να γράψουμε την εξαιρετικά σημαντική σχέση ΔG=ΔΗ-ΤΔS

Η ελεύθερη αλλαγή ενέργειας Gibbs είναι : ΔG = ΔΗ – ΤΔ S . Στην περίπτωση αυτή η ελεύθερη αλλαγή ενέργειας Gibbs ισούται με το μηδέν, επειδή ο ατμός και το νερό ευρίσκονται σε ισορροπία και δεν μπορεί να εξαχθεί χρήσιμο έργο από τον συγκεκριμένο μηχανισμό (εκτός από το έργο μέσω της ατμόσφαιρας). Με άλλα λόγια, ελεύθερη ενέργεια Gibbs ανά μόριο νερού (ονομαζόμενη επίσης «χημικό δυναμικό») είναι η ίδια, τόσο για το νερό σε υγρή μορφή όσο και για τον ατμό, αφού με τον τρόπο αυτό τα μόρια του νερού μπορούν να περνούν ελεύθερα από την μια φάση στην άλλη, χωρίς να αλλάζουν την συνολική ελεύθερη ενέργεια του συστήματος.

Με αντίστοιχο θερμοδυναμικά αντιστρεπτό τρόπο και χρησιμοποιώντας την ψυχρή καύση επιτυγχάνεται η ελάττωση της αποδιδόμενης στο περιβάλλον ελεύθερης ενέργειας (ΔG) κατά την ένωση του άνθρακα με το οξυγόνο και κατά συνέπεια η εκμετάλλευση μεγάλου ποσού μηχανικής ενέργειας.

Λίγα λόγια για τον παρεξηγημένο όρο εντροπία

Όταν έχουμε ένα ποτήρι ζεστό γάλα το οποίο κρυώνει, τότε η εντροπία του μειώνεται, Δεν αυξάνει. Όμως η εντροπία του περιβάλλοντος αυξάνει ακόμα περισσότερο αφού το ζεστό γάλα είναι θερμότερο από το περιβάλλον.

Ερώτημα: Μπορούμε να καταρρίψουμε την αλλαγή της εντροπίας που προκύπτει από αλλαγές στις συγκεκριμένες ιδιότητες του συστήματος μας? Υπάρχουν αλλαγές σε πέντε πράγματα που θα οδηγήσουν σε μια αλλαγή στην εντροπία του συστήματος.

  1. Οι αλλαγές στη θερμοκρασία θα προκαλέσουν αλλαγές στην εντροπία Όσο μεγαλύτερη είναι η θερμοκρασία τόσο μεγαλύτερη είναι η θερμική ενέργεια που έχει το σύστημα. Όσο πιο μεγάλη θερμική ενέργεια έχει το σύστημα, τόσο πιο πολλοί τρόποι υπάρχουν για την διανομή της ενέργειας. Όσο πιο πολλοί τρόποι υπάρχουν για να μοιραστεί αυτή η ενέργεια, τόσο μεγαλύτερη είναι η εντροπία. Η αύξηση της θερμοκρασίας θα αυξήσει την εντροπία.
  2. Οι αλλαγές στον όγκο θα οδηγήσουν σε αλλαγές στην εντροπία. Όσο μεγαλύτερος είναι ο όγκος, τόσο πιο πολλοί τρόποι υπάρχουν για τη διανομή των μορίων σε αυτόν τον όγκο, όσο πιο πολλοί τρόποι υπάρχουν για τη διανομή των μορίων (ενέργεια), τόσο μεγαλύτερη είναι η εντροπία. Η αύξηση της έντασης θα αυξήσει την εντροπία.
  3. Αλλαγές στη φάση θα οδηγήσουν σε αλλαγές στην εντροπία. Ορισμένες φάσεις έχουν μεγαλύτερο αριθμό συχνοτήτων και συνεπώς υψηλότερη ενέργεια. Τα στερεά δονούνται σε χαμηλότερες συχνότητες και επομένως τη μικρότερη εντροπία. Τα υγρά έχουν περισσότερες μικροσκοπικές μονάδες υψηλότερες συχνότητες και έτσι έχουν υψηλότερη εντροπία. Όταν μια ουσία είναι αέριο, έχει πολλές περισσότερες μικροσκοπικές μονάδες και έχει υψηλότερη εντροπία.
  4. Η μίξη των ουσιών αυξάνει την εντροπία. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι υπάρχουν πολλά περισσότερα μικροστοιχεία για το μικτό σύστημα χωρίς ανάμιξη. Περισσότερες συχνότητες (μικροκέντρα) σημαίνουν μεγαλύτερη εντροπία. Αυτό είναι ένα από τα παραδείγματα από τα οποία προκύπτει η εσφαλμένη αντίληψη ότι η εντροπία είναι διαταραχή.
  5. Τέλος η εντροπία μπορεί να αλλάξει ως αποτέλεσμα χημείας. Τα διάφορα μόρια έχουν διαφορετικέ εντροπίες. Έτσι μπορεί να είναι δύσκολο να κοιτάξετε μια αντίδραση και να μαντέψετε εάν ανεβαίνει η κατεβαίνει. Εντούτοις γενικά αν τα προϊόντα έχουν μεγαλύτερο αριθμό μορίων από τα αντιδρώντα τότε η εντροπία μπορεί να αυξηθεί. Εάν τα βρίσκονται σε φάσεις υψηλότερης εντροπίας από τα αντιδρώντα η αντίδραση πιθανόν να έχει μεγαλύτερη εντροπία π.χ 2Fe(s)+3O2(g) > 2Fe2O3(ες)ΔSr<O). Η αλλαγή στην εντροπία γι αυτήν την αντίδραση θα είναι αρνητική. Αυτό επειδή τα αντιδραστήρια έχουν τόσο ένα στερεό όσο και ένα αέριο, ενώ το προϊόν είναι απλώς μια στερεή ένωση.

ΑΝΑΛΥΣΗ ΧΗΜΙΚΗΣ – ΘΕΡΜΙΚΗΣ ΜΕΤΑΤΡΟΠΗΣ ΤΩΝ ΚΑΥΣΙΜΩΝ (ΥΔΡΟΓΟΝΑΝΘΡΑΚΩΝ κλπ.)

Ο μηχανισμός της χημικής – θερμικής μετατροπής της ενέργειας σε κινητική και κατόπιν σε ηλεκτρική μπορεί να εξηγηθεί απλά βάσει της κινητικής θεωρίας των μορίων, όπου η μεταβολή στην ενέργεια μεταξύ των αρχικών στοιχείων και των αποτελεσμάτων της δράσης εκδηλώνεται ως θερμότητα.

Αν εξετάσουμε μια Μηχανή Εσωτερικής Καύσης , όταν πυροδοτηθεί η καύση του καυσίμου προκαλείται κινητική ενέργεια των μορίων των θερμανθέντων αερίων συστατικών της δράσης και αυτά (τα μόρια των αερίων) προσκρούουν π.χ. στο πιστόνι της Μηχανής Εσωτερικής Καύσης, αλλά δυστυχώς η μεταφορά της ορμής τους σε αυτό το πιστόνι δεν είναι ολοκληρωμένη . Έτσι η κινητική ενέργεια ανά Κελβίνο ΄΄μονοατομικό ιδανικό αέριο΄΄ είναι 3[R/2] =3R/2:  ανά γραμμομόριο: 12.47 J. Ανά μόριο: 20.7 yJ = 129μev. Σε κανονική θερμοκρασία 273.15Κ παίρνουμε: Ανά γραμμομόριο: 3406 J  και ανά μόριο: 5.65 ZJ = 35.2 mev

Ο όγκος της μεταφοράς του ποσοστού κινήσεως αυτών των μορίων (κινητική ενέργεια κάθε μορίου) υπολογίζεται με τον τύπο :(3/2 ΚΤ).

Με δεδομένο ότι η θερμοκρασία του μορίου είναι Τ1 πριν την σύγκρουσή του και μεταβάλλεται σε Τ2 μετά την σύγκρουση και απομάκρυνση από το πιστόνι, τότε η μετατρεπόμενη ενέργεια ανά μόριο θα καθορίζεται από την εξίσωση: 3/2ΚΤ1/ – 3/2 ΚΤ2

Το μικρό ποσοστό ενέργειας, που παραμένει στο μόριο, δεν μπορεί να γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης με οποιονδήποτε μέχρι σήμερα γνωστό τρόπο, καθ’ όσον   μεταφέρεται μετά την πρόσκρουση από το μόριο στο πιστόνι, που  αποτελεί το αντίθετο της θερμής πηγής, δηλαδή την ψυχρή πηγή. n=3/2KT1-3/2ΚΤ2/3/2ΚΤ1=Τ1-Τ2/Τ1.

Και εδώ συνίσταται το πρόβλημα του τελικού βαθμού απόδοσης στην χημική – θερμική μετατροπή για τις συμβατικές μηχανές εσωτερικής καύσης, ο οποίος (τελικός βαθμός απόδοσης) είναι αυτός που προβλέπεται πολύ σωστά έως εδώ, από την περιοριστική διάταξη του κύκλου Carnot του 2ου θερμοδυναμικού νόμου.

Αντιθέτως, στον αντιδραστήρα ψυχρής καύσης δεν υπάρχουν ούτε κρούσεις ούτε τριβές αλλά ούτε και θερμοκρασίες, που συνεπάγονται ενεργειακές απώλειες, αλλά μόνον κινήσεις ηλεκτρονίων: 2H2   > 4H +  4eΑποβολ.   Ο+ 4H+ 4e– > 2H2O προσλ.

Λόγω της ανωτέρω διαδικασίας, μπορούμε να λάβουμε ηλεκτρική ενέργεια μέσω ενός εξωτερικού ηλεκτρικού φορτίου καταλλήλου αντιστάσεως, μόνον μια ελάχιστη διαφορά ανάμεσα στη (-ΔG) και στη (-ΔΗ)  μπορεί να διαπιστωθεί,  η οποία διαφορά ισούται με τον πολύ μικρό εντροπικό όρο ΤΔs, που σε τελική ανάλυση είναι άνευ αξίας. Όσο μικρότερος είναι ο εντροπικός όρος ΤΔS τόσο μεγαλύτερο βαθμό απόδοσης έχει ο αντιδραστήρας ψυχρής καύσης εάν ληφθεί υπόψιν  και  o  ΔΗ. Το ιδανικό πρότυπο δυναμικό ενός στοιχείου του αντιδραστήρα ψυχρής καύσης είναι Η20) και είναι 1228mv με υγρό νερό σαν αποτέλεσμα, και 1217mv για νερό με αέριο. Αυτή η τιμή είναι το δυναμικό οξείδωσης του υδρογόνου, Το δυναμικό αυτό το ονομάζουμε και ως αλλαγή στην ελεύθερη ενέργεια του Gibbs για την δράση υδρογόνου και οξυγόνου. Η ελεύθερη ενέργεια του Gibbs αυξάνεται καθώς μειώνεται η θερμοκρασία του αντιδραστήρα σε σχέση με της θερμικές μηχανές εσωτερικής καύσης, όπου συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο, δηλαδή όσο αυξάνεται η θερμοκρασία (διαφορά θερμού-ψυχρού) αυξάνεται και ο βαθμός απόδοσης τους.

Για την πληρέστερη κατανόηση της θερμικής – χημικής μετατροπής παρατίθεται το αντίστοιχο σχήμα του μηχανικού αναλόγου (σχήμα 1).

Η παράκαμψη της περιοριστικής διάταξης Carnot του 2ου νόμου της θερμοδυναμικής 3

ΘΕΡΜΟΔΥΝΑΜΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΕΤΑΤΡΟΠΗ ΣΕ ΗΛΕΚΤΡΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΜΕΘΟΔΟΥ ΨΥΧΡΗΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑΣ

Πρέπει να γνωρίζουμε, ότι οι θερμοδυναμικοί υπολογισμοί βασίζονται στο γεγονός, ότι οι χημικές μεταβολές γίνονται κοντά στην κατάσταση ισορροπίας. Η τάση ενός αντιδραστήρα ψυχρής καύσης είναι περίπου ίση με την τάση της θερμοδυναμικής ισορροπίας, δηλαδή ο αντιδραστήρας ψυχρής καύσης λειτουργεί ως »ισοθερμική στατική μηχανή», οπότε δεν έχει ανάγκη δύο διαφορετικών πηγών θερμοκρασίας δηλαδή μιας δεξαμενής υψηλής θερμοκρασίας, και μιας δεξαμενής χαμηλής θερμοκρασίας (αρχή Carnot δεύτερος νόμος της θερμοδυναμικής – (βλ. σχήμα 3 NASA).

Όπως προβλέπεται από τον δεύτερο νόμο της θερμοδυναμικής και την συναφή περιοριστική διάταξη Carnot, «θερμικές μηχανές» είναι οι μηχανές που παράγουν έργο στηριζόμενες σε θερμιδικά φαινόμενα, ενώ για να λειτουργήσουν απαιτείται η περιοδική μεταβολή της θερμοκρασίας κάποιου «σώματος» ύλης, συνήθως κάποιου αερίου.

Η μεταβολή της θερμοκρασίας αυτού του σώματος γίνεται με μεταφορά θερμότητας, δηλαδή προσδίδεται αρχικά στο σώμα θερμική ενέργεια, ήτοι αυξάνεται η θερμοκρασία του, οπότε τότε το σώμα αποβάλλει την ενέργεια παράγοντας έργο, με σκοπό να επανέλθει στην αρχική του κατάσταση και να προσλάβει και πάλι ενέργεια (πχ βενζίνη, πετρέλαιο, φυσικό αέριο, κλπ.). Η ανωτέρω διαδικασία ονομάζεται κύκλος λειτουργίας.

Σύμφωνα δε με τον δεύτερο νόμο της θερμοδυναμικής, σε κάθε κύκλο λειτουργίας υπάρχει ένα πολύ μεγάλο ποσόν ενέργειας, το οποίο αποβάλλεται από το σώμα όχι με την μορφή έργου, αλλά με την μορφή θερμότητας, προκαλώντας έτσι μεγάλη απώλεια ενέργειας.

Όμως, ένας αντιδραστήρας ψυχρής καύσης μετατρέπει την χημική ενέργεια απευθείας σε ηλεκτρική ενέργεια, παρακάμπτοντας με τον τρόπο αυτό την ανεπάρκεια που σχετίζεται με την μετατροπή της θερμικής ενέργειας, έτσι ώστε η διαθέσιμη ενέργεια να είναι ίση με την ελεύθερη ενέργεια Gibbs. Η απόδοση του αντιδραστήρα ψυχρής καύσης διέπεται από την καμπύλη πόλωσής του.

Για να κατανοήσουμε την απόδοση που έχει μια ψυχροδυναμική μετατροπή ενέργειας δεδομένης χημικής δράσης σε ηλεκτρική ενέργεια έχουμε: – ΔG =(Wa–PΔV) και η μέγιστη χρήσιμη εργασία που λαμβάνεται από τον αντιδραστήρα ψυχρής καύσης είναι: dG = dH – TdS . Όπου W δίνεται από το : ΔG ( ή NFE ).

Βάσει της ανωτέρω σχέσης η μείωση της ελεύθερης κατά Gibbs ενέργειας για μια δράση ισούται με το αντιστρεπτά ολικό έργο μείον το έργο διαστολής του συστήματος. Εάν ωθήσουμε να πραγματοποιηθεί μια δράση με ψυχροδυναμικό τρόπο και εάν τροφοδοτήσουμε αυτή την δράση με υδρογόνο και οξυγόνο και σαν απόβλητο αυτής της διαδικασίας σχηματιστεί νερό  (Η2O), τότε έχουμε: 2H2 + O2  > 2H2O

Όπως αντιλαμβάνεται κανείς, έχουμε μια αλλαγή στην ελεύθερη ενέργεια ΔG της διάταξης 2H2 + O2.

Εάν όμως παρατηρήσουμε το φαινόμενο με μεγαλύτερη λεπτομέρεια, θα διαπιστώσουμε ότι έχουμε μια μεταφορά 4 ηλεκτρικών φορτίων μέσω μιας ολικής διαφοράς δυναμικού Ε εν κενώ, ή μιας τάσης U υπό φορτίο. Σε γενικές γραμμές όταν έχουμε μεταφορές ηλεκτρονίων σε κάθε μόριο του κράματος που βρίσκεται εντός του αντιδραστήρα ψυχρής καύσης, τότε το ηλεκτρικό έργο θα εξαρτάτε από την εξίσωση: Wh= Q .V και πρέπει να γνωρίζουμε όταν γίνεται μεταφορά ηλεκτρονίων σε κάθε μόριο του κράματος υλικών του αντιδραστήρα ψυχρής καύσης τότε το ηλεκτρικό έργο θα είναι Whl = n FE για κάθε mole του κράματος υλικών που βρίσκεται αναμεμιγμένο εντός του νερού. Ανάλογη επίσης θα είναι και η μείωση στην ελεύθερη ενέργεια της εκάστοτε διαδικασίας. Πχ για 2Η+ Ο> 2Η2Ο  οπότε θα έχουμε  -ΔG = nFE

Επομένως τα v/ – v// = – dζ / de όπου v/ και v // δηλώνουν τα ηλεκτρικά δυναμικά του κράματος υλικών, το de είναι μια διαφορική ποσότητα ηλεκτρικής ενέργειας, και το dζ (διαφορά ΖΗΤΑ) είναι η μεταβολή της διαθέσιμης ενέργειας, η ισοθερμική ισοβαρική ελεύθερη ενέργεια GGbs dG, που ΔF = – NFE, αν το Δ είναι η ελεύθερη ενέργεια Lewis στη θέση της ελεύθερης ενέργειας G ή Gibbs, το F είναι ισοδύναμο Faraday και το N αντί του n είναι ο αριθμός των ισοδυνάμων που διέρχονται μέσω του αντιδραστήρα ψυχρής καύσης όταν η δράση συμβαίνει, όπως έχει γραφτεί.

Αν η τάση του ψυχροδυναμικού αντιδραστήρα ήταν ακριβώς ίση με την τάση ισορροπίας, τότε όλη η ΔG της διαδικασίας της δράσης θα μετατρεπόταν σε ηλεκτρική ενέργεια και θα ήταν ίση με – nFE , οπότε ο αντιδραστήρας ψυχρής καύσης θα είχε βαθμό απόδοσης 100% . Δηλαδή μια αρκετά υψηλή απόδοση, που δεν παρατηρείται σε καμία θερμική μηχανή μέχρι σήμερα.

Εκ των ως άνω αναλύσεων προκύπτει, ότι οι αποδόσεις μετατροπής με βάση αυτήν την πρόταση είναι κατά πολύ μεγαλύτερες από τις αποδόσεις των θερμικών μετατροπών, οι οποίες μετά βίας αγγίζουν το 22% λόγω της απώλειας ενέργειας και της συνακόλουθης εφαρμογής της περιοριστικής διάταξης του κύκλου Carnot του 2ου νόμου της θερμοδυναμικής.

Τονίζω, ότι και σε αυτή την θέση η μεταβολή της ελεύθερης ενέργειας της διαδικασίας, η οποία μετατρέπεται σε ηλεκτρικό έργο, διαφέρει από την μεταβολή της ενθαλπίας ΔΗ της αντίστοιχης δράσεως.

Μπορούμε να συμπεράνουμε, ότι η θερμότητα που παρουσιάζεται στην διαδικασία, στην περίπτωση που αυτή ελάμβανε χώρα καθαρά χημικώς θα είχε μια μικρή διαφορά από την ελάττωση στην ελεύθερη ενέργεια, ήτοι από το παραγόμενο ηλεκτρικό έργο, κάτι που προκύπτει εύκολα από την θερμοδυναμική εξίσωση του Gibbs:

ΔG = ΔH + T . [(d (ΔG) / dT)].   Για μια δεδομένη δράση  ΔG0 = G0προ– G0αντι

Λόγω των ανωτέρω αλλά και της παραμέτρου -ΔG = nFE , λαμβάνουμε την γνωστή θερμοδυναμική εξίσωση των g.e: ΔΗ = ΔG + nFT (dE / dT).

Το αποτέλεσμα nF (dE / dT) μας δίνει την αλλαγή της εντροπίας Δs της διαδικασίας, εφ’ όσον ΔΗ = ΔG + T Δs, ενώ το (dE/dT) μας υποδεικνύει τον θερμικό συντελεστή του δυναμικού του αντίστοιχου ψυχροδυναμικού στοιχείου του αντιδραστήρα ψυχρής καύσης. Για να έχουμε όμως σωστά αποτελέσματα στα ανωτέρω, απαραίτητη προϋπόθεση είναι ότι το όλο σύστημα πρέπει να λειτουργεί υπό σταθερή πίεση.

Σε εντελώς αντιστρεπτές συνθήκες των διαδικασιών, ο θερμικός συντελεστής ισούται με το μηδέν (0), και ο εντροπικός όρος ΤΔs δεν συμμετέχει στην περίπτωση αυτή στην θερμοδυναμική εξίσωση, έτσι έχουμε: (- ΔG) = ( – ΔΗ).

Όταν όμως ο αντιδραστήρας ψυχρής καύσης, είναι υπό φορτίο και τροφοδοτεί με ηλεκτρικό ρεύμα κάποια ηλεκτρικά φορτία τα οποία μπορεί να είναι ωμικά, επαγωγικά ή σύνθετα, μειούμενο το Ε, παρουσιάζεται μια πάρα πολύ μικρή αύξηση σχεδόν αμελητέα της θερμοκρασίας του, έτσι έχουμε: (dE / dT) <0 που σημαίνει ότι θα έχουμε πλέον σε πλήρη εφαρμογή την εξίσωση ( -ΔG ) < ( -ΔH ). Αυτά όμως συμβαίνουν όταν η καρδιά του αντιδραστήρα (cavity) δεν διατηρείται σε χαμηλές θερμοκρασίες.

Όταν όμως διατηρείται σε χαμηλές θερμοκρασίες παρατηρείται ότι ( dE/dT ) > 0, άρα κατά την εργασία του αντιδραστήρα ψυχρής καύσης μειούμενο το Ε μειώνεται και η θερμοκρασία του. Τότε θα έχουμε, (-ΔG) > (-ΔH).

Από όσα παρατηρούμε με έκπληξη στην συγκεκριμένη περίπτωση, λαμβάνουμε επί πλέον κέρδος ενέργειας, που το παίρνουμε από το περιβάλλον. Τούτο συμβαίνει, γιατί η θερμοκρασία του αντιδραστήρα ψυχρής καύσης μειούται σε επίπεδο πολύ χαμηλότερο από την θερμοκρασία του περιβάλλοντος, γεγονός που έχει ως αποτέλεσμα και την μετατροπή μέρους της θερμοκρασίας του περιβάλλοντος σε ηλεκτρικό έργο μέσω ενός θερμοηλεκτρικού στοιχείου, που τροφοδοτεί με τάση μόνον κάποιους ηλεκτρονόμους (ρελέ) του συστήματος.

Σε γενικές γραμμές όμως το αποτέλεσμα της εξίσωσης (-ΔG) / (-ΔΗ) δεν ισούται με το 100% οπότε ο βαθμός αποδόσεως του αντιδραστήρα ψυχρής καύσης βάσει της ΔΗ θα είναι ελάχιστα πιο χαμηλός.

Η θεωρητική τάση στον αντιδραστήρα ψυχρής καύσης είναι ανάλογη προς το ΔG, ήτοι : V = ΔG / nF. Λαμβάνοντας υπ όψιν όλα τα παραπάνω:

Ορίζουμε πλέον την πτώση τάσης ενεργοποίησης με την εξίσωση:

Va= RT / a2F ln ( l/l) = T [a + bln (I)] = Va+ Vact2

Η αναστρέψιμη τάση σε έναν αντιδραστήρα ψυχρής καύσης μπορεί να υπολογιστεί από την σχέση : Ε = ΔGO / NF.

Από τα προεκτεθέντα προκύπτει αβίαστα το συμπέρασμα, ότι η ενεργειακή απόδοση των αντιδραστήρων ψυχρής καύσης, όταν πραγματοποιείται ψυχροδυναμικά, διαφέρει σημαντικά ως προς τον βαθμό απόδοσης σε σχέση με την πραγματοποίησή της χημικά – θερμικά, η οποία εφαρμόζεται μέχρι σήμερα κατά κόρον για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας και που έχει ως αποτέλεσμα την θερμική μόλυνση και την αλόγιστη ρύπανση του πλανήτη. Όμως, για την ψυχρή καύση με το Ο2 έχουμε:

– nFE / ΔΗ ή αλλιώς το κλάσμα ΔG / ΔΗ. Εάν η ΔG= 265 KJ / mol και η ΔΗ= 271 KJ / mol.  τότε καταλήγουμε σε βαθμό απόδοση περίπου 98%

Στο παρατιθέμενο Σχήμα 2 διακρίνουμε σε γενικές γραμμές τον πολύ μεγάλο βαθμό αποδόσεως του αντιδραστήρα ψυχρής καύσης σε συνάρτηση με το ρεύμα εξόδου και την ροή εισόδου (κράμα υλικών + νερό) του συστήματος.

Στην συνέχεια αποδεικνύεται, ότι, κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες θερμοκρασίας και πίεσης και βάσει ειδικών κραμάτων, είναι δυνατόν ο βαθμός απόδοσης ενός αντιδραστήρα ψυχρής καύσης να φθάσει σε υπερβολικά υψηλό επίπεδο, που πολλές φορές να φαίνεται ότι τείνει να υπερβαίνει το 100%.

Παραδείγματος χάριν, για μια διάταξη C + 1/2 O2  > CO, όπου το (-ΔG) είναι 32,811 Kcal και το (-ΔΗ) είναι 27,411 Kcal  ενώ το Ε είναι 0,7121 , τότε η χημική διαδικασία προκαλεί, όπως δείχνουν οι υπολογισμοί, μια γ. απόδοση της χ.α. της τάξης του 117,85% περίπου, οπότε σε αυτή την περίπτωση, όπως παρατηρούμε, παρουσιάζεται αύξηση της εντροπίας, ήτοι : (Δs > 0) της διαδικασίας. Τα ως άνω συμβαίνουν, όταν η καρδιά του αντιδραστήρα ψύχεται κατά την λειτουργία του, ούτως ώστε η (-ΔG) γίνεται μεγαλύτερη από την (-ΔΗ).

Κατ’ εφαρμογή των ανωτέρω προκύπτει, ότι ο βαθμός απόδοσης του αντιδραστήρα ψυχρής καύσης κατά την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας είναι πολύ μεγαλύτερος ακόμα και από τον βαθμό απόδοσης ενός πυρηνοηλεκτρικού αντιδραστήρα.

Τέλος είναι δεδομένο, ότι η απόδοση των θερμικών μηχανών, ιδίως των μηχανών εσωτερικής καύσης και των στροβίλων, υπακούοντας στη περιοριστική διάταξη του κύκλου Carnot του δευτέρου νόμου της θερμοδυναμικής, εξαρτάται από το ύψος της θερμοκρασίας λειτουργίας τους.

Για παράδειγμα, η ως άνω  περιοριστική – απαγορευτική διάταξη Carnot επιβάλλει ότι, για να αυξήσουν οι ανωτέρω θερμικές μηχανές το βαθμό απόδοσής τους στο 80%, πρέπει η θερμοκρασία λειτουργίας τους να φθάσει σε πολύ μεγάλα επίπεδα, ήτοι στους 2200Co η θερμή περιοχή και πάρα πολύ χαμηλά η ψυχρή περιοχή, δηλαδή μια τεράστια διαφορά μεταξύ της ψυχρής και της θερμής πλευράς (βλ. σχήμα 3 NASA). Φυσικά, για να επιτευχθούν αυτά χρειάζεται να καταναλώσουμε τεράστια ποσά ενέργειας, δηλαδή περισσότερα καύσιμα, οπότε οι θερμικές μηχανές και ιδίως οι μηχανές εσωτερικής καύσης συμβάλλουν ακόμη περισσότερο στην θερμική και τοξική μόλυνση του περιβάλλοντος.Σε αντίθεση με τις θερμικές μηχανές, ο αντιδραστήρας ψυχρής καύσης είναι μια ισοθερμική στατική διάταξη, η οποία δεν εξαρτάται από μια θερμή και μια ψυχρή περιοχή (βλ. σχήμα 3 NASA), αφού με αυτήν την προτεινόμενη μέθοδο όσο ελαττώνεται αυτή η διαφορά, τόσο αυξάνει ο βαθμός απόδοσής του, ή καλλίτερα μειώνεται το ΔG. Συνεπώς, η περιοριστική διάταξη του κύκλου Carnot του 2ου νόμου της θερμοδυναμικής »παρακάμπτεται» και δεν μπορεί πλέον να εφαρμοστεί στον αντιδραστήρα ψυχρής καύσης που προτείνoυμε, διότι ο αντιδραστήρας αυτός είναι μια »στατική ισοθερμική διάταξη» παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας και ασφαλώς δεν είναι θερμική μηχανή ούτε περιλαμβάνεται στις θερμικές μηχανές, τις οποίες είχε υπ’ όψιν του ο Nicolas Leonard Sadi Carnot κατά την περίοδο (1824) που διατύπωνε την εν λόγω περιοριστική – απαγορευτική αρχή Carnot του 2ου θερμοδυναμικού νόμου, σύμφωνα με την οποία για να παραχθεί έργο απαιτούνται δύο δεξαμενές με διαφορά θερμοκρασίας, ήτοι μια θερμής και μια ψυχρής περιοχής (βλ. σχήμα 3 NASA)

Για τον λόγο αυτό, προτείνω στους επιστήμονες όλου του κόσμου, να στρέψουν τις έρευνές τους προς την κατεύθυνση μετατροπής της χημικής ενέργεια των καυσίμων απευθείας σε ηλεκτρική ενέργεια, παρακάμπτοντας την ως άνω περιοριστική διάταξη του κύκλου Carnot του 2ου νόμου της θερμοδυναμικής.

Έχει επέλθει πλέον το πλήρωμα του χρόνου, για να απεμπλακεί ο άνθρωπος από τις βλαβερές συνέπειες που προκαλούνται από την καύση των υδρογονανθράκων, που αποτελεί παράλληλα την κύρια αιτία της ενεργειακής σκλαβιάς της ανθρωπότητας και της συντελούμενης περιβαλλοντικής καταστροφής του πλανήτη.

Ο ΠΕΤΡΟΣ ΖΩΓΡΑΦΟΣ είναι ηλεκτρομηχανικός και εφευρέτης.

ΠΗΓΗ:  https://www.hellagen.gr/%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CE%BA%CE%B1%CE%BC%CF%88%CE%B7/&nbsp;

 

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ ΜΕ ΤΟ Hellagen.gr

Η καταγραφή των άρθρων στο hellagen.gr είναι αποτέλεσμα ιδιωτικής πρωτοβουλίας με αφιλοκερδή σκοπό. H αναδημοσίευση υλικού σε άλλη ιστοσελίδα επιτρέπεται, (όπως επισημαίνεται στους όρους χρήσης)μόνο με την προϋπόθεση αναφοράς της πηγής με ενεργό link προς το πρωτότυπο άρθρο και με την ένδειξη Hellagen.gr. Επικοινωνήστε μαζί μας για οποιοδήποτε θέμα.

ΑΡΘΡΑ ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

Πώς η εφεύρεση του Πέτρου Ζωγράφου παρακάμπτει την απαγορευτική διάταξη του 2ου θερμοδυναμικού νόμου

Πώς η εφεύρεση του Πέτρου Ζωγράφου παρακάμπτει την απαγορευτική διάταξη του 2ου θερμοδυναμικού νόμου

24 Ιουνίου 2018

Οι καινοτομίες του Πέτρου Ζωγράφου

Οι καινοτομίες του Πέτρου Ζωγράφου

7 Ιουνίου 2018

Το Υδρογόνο ως μέταλλο από τον Πέτρο Ζωγράφο

Το υδρογόνο ως μέταλλο από τον Πέτρο Ζωγράφο

17 Φεβρουαρίου 2017

Πέτρος Ζωγράφος

Η εφεύρεση που αλλάζει τον κόσμο – Πέτρος Ζωγράφος

3 Δεκεμβρίου 2015

ΕΠΙΣΗΣ

Αβαθής Γεωθερμία του καθηγητή Γεώργιου Φλωρίδη

Αβαθής Γεωθερμία με Συντελεστή Ενεργειακής Απόδοσης Πέραν του 300% του καθηγητή πανεπιστημίου Γεώργιου Φλωρίδη Η …

ΥΔΡΟΓΟΝΟ: Μπορεί να μας Απελευθερώσει;

Υδρογόνο

Ο σύγχρονος Προμηθέας Δεσμώτης*

Γράφει ο Κώστας Λάμπος
Αποτέλεσμα εικόνας για Hydrogen power
Αποτέλεσμα εικόνας για Hydrogen power

«Έκλεψα απ’ τους θεούς της φλόγας το σπέρμα

κρυμμένο σε κούφιο ξύλο, που δάσκαλος στην πάσα τέχνη

εστάθη και μέγας τρόπος οι θνητοί να ωφεληθούνε.»

Αισχύλου, Προμηθέας Δεσμώτης


«Μπορεί να ανήκετε σ’ εκείνους τους ανθρώπους που νομίζουν ότι η ενέργεια του υδρογόνου είναι μια φαντασίωση κάποιων μελλοντολόγων ή κάποιων άλλων συγγραφέων επιστημονικής φαντασίας.

Ή, στην καλύτερη περίπτωση, μπορεί να την θεωρείτε ως μια πολλά υποσχόμενη μελλοντική τεχνολογία που, αν κάποτε εφαρμοστεί, αυτό θα γίνει στο μακρινό μέλλον. Εάν όντως σκέφτεστε μ’ αυτόν τον τρόπο, ξανασκεφτείτε το σοβαρά… Φανταστείτε έναν κόσμο στον οποίο η … (ανθρωπότητα) κέρδισε την ελευθερία της από το πετρέλαιο…

Μπορούμε να χτίσουμε αυτόν τον κόσμο μέσα σε δέκα χρόνια με την υπάρχουσα τεχνολογία… Φανταστείτε έναν κόσμο στον οποίο η (ανθρωπότητα) αποφάσισε να ξεπεράσει την ενεργειακή και την κλιματική κρίση που απειλεί την… (ύπαρξή) της. Μπορούμε να χτίσουμε αυτόν τον κόσμο σήμερα με συνειδητές επιλογές και πολιτική βούληση».


Jerry Brown, Rinaldo Brutoco και James Cusumano, Freedom From

Mid-East Oil, Edition of World Business Academy, 2007

Σχετική εικόνα

Το είδος και η ποσότητα των πηγών ενέργειας που κάθε φορά μπορούσαν και μπορούν να αξιοποιούν οι άνθρωποι καθόριζαν και καθορίζουν ακόμα την ποιότητα και την επάρκεια ή την ανεπάρκεια των μορφών ενέργειας που χρησιμοποιούν και σε συνδυασμό με το είδος και τον τρόπο οργάνωσης της κοινωνίας και της επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων καθόριζαν την εξέλιξη των επιμέρους κοινωνιών και διαμόρφωναν πάντα και συνεχίζουν να διαμορφώνουν το κοινωνικό-ιστορικό αποτύπωμα του ανθρώπινου πολιτισμού. Αυτή η διαδικασία βρίσκεται σήμερα σε κρίσιμη φάση.

Το κρισιμότερο πρόβλημα της εποχής μας είναι, χωρίς καμιά αμφιβολία, το ενεργειακό. Κι αυτό, γιατί το υφιστάμενο ακραία συγκεντρωτικό ενεργειακό σύστημα των ορυκτών καυσίμων δεν μπορεί να καλύψει ούτε τις βασικές ανάγκες της ανθρωπότητας, όπως την καθολική ευημερία, την οικονομική και κοινωνική ισότητα, την ελευθερία, τον κοινωνικό αμεσοδημοκρατικό αυτοπροσδιορισμό και την οικουμενική ειρήνη επειδή η ενέργεια αυτή:

·      Ταυτίζεται με την εμφάνιση, την ύπαρξη και την επιβίωση του απάνθρωπου και καταστροφικού εκμεταλλευτικού συστήματος της εξουσίας του κεφαλαίου, δηλαδή του καπιταλισμού, σε όλες τις πιθανές εκδοχές και βαθμίδες ανάπτυξής του.

·      Είναι πολύ ακριβή, με αποτέλεσμα να την στερείται απόλυτα ή σχετικά το μεγαλύτερο μέρος του ανθρώπινου πληθυσμού.

·      Ρυπαίνει επικίνδυνα το περιβάλλον και υποβαθμίζει τους όρους ζωής στον πλανήτη.

·      Πυροδοτεί αλλεπάλληλους καταστροφικούς πολέμους για τον έλεγχο των ενεργειακών πηγών.

Αποτέλεσμα εικόνας για Hydrogen power

Το υδρογόνο μπορεί να αλλάξει αυτήν την πραγματικότητα, γιατί υπάρχει παντού, γιατί είναι ανεξάντλητο, γιατί η μαζική και σε συνδυασμό με τις άλλες ανανεώσιμες πηγές ενέργειας αξιοποίησή του δίνει άφθονη, φτηνή και καθαρή ενέργεια, η οποία μπορεί, όταν αναπτυχθεί σε ολοκληρωμένο ενεργειακό σύστημα, να αλλάξει όχι μόνο τις ενεργειακές, αλλά και όλες τις οικονομικές και κοινωνικές δομές. Η ελεύθερη υδρογονοενέργεια μπορεί να απελευθερώσει όλες τις δημιουργικές κοινωνικές δυνάμεις, η αμεσοδημοκρατική και αλληλέγγυα δράση των οποίων μπορεί να αλλάξει το σύστημα αξιών μέχρι και την έννοια του πλούτου, ως καθολική ευτυχία και όχι ως ψευδαίσθηση ευτυχίας των λίγων που σημαίνει δυστυχία των πολλών, και μ’ αυτό μπορεί να αλλάξει το παραγωγικό και καταναλωτικό μοντέλο και τελικά ολόκληρη την αρχιτεκτονική δομή της κοινωνίας.

Οι Ανανεώσιμες, ή Εναλλακτικές, ή Ήπιες Πηγές Ενέργειας (ΑΠΕ) είναι ανεξάντλητες, και η αξιοποίησή τους δεν προκαλεί περιβαλλοντικά προβλήματα. Αυτό σημαίνει πως με τη σταδιακή αξιοποίησή τους και σε συνδυασμό με τη γενικότερη σύγχρονη τεχνολογία μπορεί να παραχθεί επαρκής, καθαρή, αποκεντρωμένη και ελάχιστου κόστους ενέργεια από κάθε χρήστη και σε κάθε τόπο, με άλλα λόγια το κάθε νοικοκυριό, η κάθε γειτονιά, η κάθε πόλη, η κάθε χώρα θα παράγουν την ενέργεια που είναι αναγκαία για την ευημερία τους. Το αποτέλεσμα θα είναι η αποκατάσταση της ισορροπίας μεταξύ κοινωνίας και Φύσης και η εξάλειψη της κύριας αιτίας των σύγχρονων καταστροφικών πολέμων μεταξύ των ανταγωνιζόμενων πετρελαϊκών εταιρειών και κρατών για το πετρέλαιο, το ουράνιο και τις άλλες μη-ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Το τελικό και σημαντικότερο όλων αποτέλεσμα, εξ αιτίας της εύκολης, της αποκεντρωμένης, της καθαρής και φτηνής απόκτησης ηλεκτρικής ενέργειας, μπορεί να είναι η δυνατότητα να παραχθούν παντού και σε κάθε γωνιά του πλανήτη άφθονα αγαθά ευημερίας με μεγαλύτερη ευκολία και μικρότερο κόστος, προϋπόθεση για να καταστεί εφικτός ένας καθαρός, ενεργειακά αποκεντρωμένος, αυτοπροσδιοριζόμενος, αυτάρκης σε τοπικό, περιφερειακό, εθνικό και οικουμενικό επίπεδο καινούργιος κόσμος. Οι σύγχρονες επιστήμες και τεχνολογίες που κατέστησαν εφικτή την υδρογονοενέργεια δημιούργησαν τις προϋποθέσεις για ευημερούσες αμεσοδημοκρατικές τοπικές κοινωνίες, για μια ειρηνική ανθρωπότητα και για έναν οικουμενικό ουμανιστικό πολιτισμό.

Αποτέλεσμα εικόνας για Hydrogen power

Το κεφάλαιο, βέβαια, αντιστέκεται με πολλούς μύθους και άπειρα ψέματα αναφορικά με τον κοινωνικοαπελευθερωτικό χαρακτήρα της υδρογονοενέργειας επιβάλλοντας την άγνοια και εξαγοράζοντας την σιωπή πολλών ειδικών επιστημόνων που γνωρίζουν την αλήθεια για την υδρογονοενέργεια, αλλά και με την υπονομευτική λειτουργία διεθνών οργανισμών, θεσμών και δομών στην απαίτηση των καιρών και της κοινωνίας-ανθρωπότητας για υδρογονοενέργεια, αλλά στον βαθμό που αυτή η δυνατότητα θα συνειδητοποιηθεί ως κατάκτηση και ταυτόχρονα ως απελευθερωτής της ανθρωπότητας από τα σκοταδιστικά και τα εξουσιαστικά/ενεργειακά ιερατεία, στον ίδιο βαθμό το κεφάλαιο θα υποχωρεί μέχρι να καταστεί παρελθόν και ιστορία.

Οι δυνατότητες εφαρμογής της υδρογονοενέργειας ξεπερνάνε ήδη το φάσμα της παραδοσιακής ενέργειας από ορυκτά καύσιμα και συνεχώς το διευρύνουν, με αποτέλεσμα να διευρύνεται ταυτόχρονα και η δυνατότητα για ενεργειακή αποκέντρωση, για ενεργειακή αυτάρκεια και για αφθονία φτηνής και καθαρής ενέργειας. Όμως η σκιά των συμφερόντων γύρω από τα ορυκτά καύσιμα πέφτει πυκνή πάνω στις δυνατότητες που θα μπορούσε ένα γενικευμένο και ολοκληρωμένο ενεργειακό σύστημα υδρογόνου να προσφέρει στον μεμονωμένο χρήστη, στις τοπικές κοινωνίες, στις επιμέρους χώρες και στην ανθρωπότητα συνολικά, με αποτέλεσμα η μεγάλη πλειονότητα των ανθρώπων, εκτός από μια μικρή μειονότητα που ασχολείται με την έρευνα και τις εφαρμογές του υδρογόνου ως πηγής ηλεκτρικής ενέργειας, να μη γνωρίζει τίποτα, ακόμα και για πράγματα που συμβαίνουν εδώ και δεκαετίες γύρω μας. Το κεφάλαιο, ως mafia economic system, έχει επιβάλλει ένα είδος παγκόσμιας omerta την οποία όμως αποκαλύπτει και σταδιακά την εξαφανίζει η προϊούσα διάχυση της επιστημονικά έγκυρης και κοινωνικά χρήσιμης Γνώσης από τις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, με τις πρωτοπόρες πρωτοβουλίες ατόμων, συλλογικοτήτων και νέων κοινωνικών κινημάτων που καταγράφουν και ενισχύουν την παρουσία τους σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη μας. Το αποτέλεσμα όλης αυτής της κοινωνικής διεργασίας είναι ο ραγδαίος πολλαπλασιασμός των εφαρμογών της υδρογονοενέργειας, πράγμα που ο σκληρός πυρήνας του παγκοσμιοποιημένου κεφαλαίου προσπαθεί να αποτρέψει με νόμους (βλέπε λ. χ. Οδηγία Ευρωπαϊκής Ένωσης 6000/60 που έγινε Νόμος 3199/2003, Περί προστασίας και διαχείρισης υδάτων στην Ελλάδα) που μετατρέπουν το νερό από ελεύθερο κοινωνικό αγαθό σε ελεγχόμενο εμπόρευμα από τις πολυεθνικές εταιρείες του και σε απαγορευμένο καρπό για ιδιοπαραγωγή από τις τοπικές κοινωνίες και τα άτομα/χρήστες της ηλεκτρικής ενέργειας.

Αποτέλεσμα εικόνας για Hydrogen power

Επειδή, όμως, περιθώρια για άλλες αυταπάτες δεν υπάρχουν, είναι σημαντικό να κατανοηθεί από το σύνολο των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού ότι το αίτημα των καιρών δεν είναι η αναζήτηση μιας καλής αστικοδημοκρατικής ή και τάχα κάποιας αριστερής εξουσίας, ή ένα μοντέλο καπιταλιστικής αποανάπτυξης, αλλά η ριζική αποκαπιταλιστικοποίηση του καθενός μας, της οικονομίας, των θεσμών, της κοινωνίας, της ανθρωπότητας και του πλανήτη και συνακόλουθα η κατάργηση κάθε μορφής εξουσίας από την κοινωνική αυτοδιεύθυνση στη μορφή της άμεσης δημοκρατίας και της αταξικής κοινωνίας248. Η κατάργηση κάθε μορφής εξουσίας, όμως, προϋποθέτει την αποεξουσιοποίηση της υφιστάμενης επιστημονικής γνώσης, έρευνας και τεχνολογίας τόσο στη σφαίρα παραγωγής των αγαθών, όσο και στη σφαίρα της χειραγώγησης των ανθρώπων που παράγουν τα αγαθά. Σε συνθήκες καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής η τεχνολογία, όπως και η επιστήμη, δεν είναι και δεν μπορεί να είναι κοινωνικά ουδέτερες. Αντίθετα, είναι ένα είδος αντικειμενοποιημένης ιδεολογίας της κατεστημένης εξουσίας και ως καπιταλιστική ιδιοκτησία λειτουργούν σαν εργαλεία εκμετάλλευσης και ταξικής κυριαρχίας πάνω στην κοινωνία.

Με τη σκόπιμη επιστημοφοβία και τεχνοφοβία οι ανεκπαίδευτοι και τεχνολογικά αμύητοι άνθρωποι της ανάγκης υποτάσσονται στην εξουσία και στη χυδαία εκμετάλλευση των «θεοποιημένων» ειδικών και «μάγων» που στελεχώνουν σε κάθε επίπεδο, δομή και θεσμό την εξουσία του κεφαλαίου.

Ως κοινωνικό δημιούργημα, όμως, η επιστήμη και η τεχνολογία μπορεί και πρέπει να απαλλαγούν από τον αντικοινωνικό έλεγχο του κεφαλαίου που τις μετατρέπει σε όργανα απάνθρωπης εκμετάλλευσης και καταστροφής της βιόσφαιρας και να υπαχθούν στον κοινωνικό έλεγχο. Αυτό, όμως, μπορεί να συμβεί μόνο σε συνθήκες κοινωνικοποίησης και εκδημοκρατισμού της διαδικασίας παραγωγής γνώσης και έρευνας, αλλά και του κοινωνικού προσδιορισμού της σκοπιμότητας της τεχνολογίας με στόχο, όχι τον βίαιο πλουτισμό των λίγων, αλλά την απελευθέρωση των πολλών από τον καταναγκασμό και τη φτώχεια, ώστε να μπορούν να έχουν ελεύθερο δημιουργικό χρόνο και να αποκτήσουν την αναγκαία γνώση για να πάρουν τη ζωή και το μέλλον τους στα χέρια τους. Όταν οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού ως συμπαγής αμεσοδημοκρατική κοινωνία, και όχι η οικονομία ή οι σχεδιαστές της τεχνολογίας, θα επιλέγει το είδος και την ποιότητα της γνώσης, το είδος, την ποιότητα και την κατεύθυνση της έρευνας, το είδος της τεχνολογίας και της ενέργειας που θα της είναι αναγκαία για να αυτοπραγματώνεται ως κοινωνία της ισότητας, της ελευθερίας και της συναδέλφωσης, τότε θα γίνει εφικτή η καθολική ευημερία και η ειρήνευση μεταξύ ανθρώπων, τάξεων, λαών και χωρών, καθώς επίσης και η αρμονία μεταξύ ανθρωπότητας και Φύσης, ανοίγοντας διάπλατα τους ορίζοντες ενός Οικουμενικού Ουμανιστικού Πολιτισμού.

Αποτέλεσμα εικόνας για Hydrogen power

Ας φανταστούμε έναν κόσμο χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα, χωρίς φως και θέρμανση. Είναι ο κόσμος του Νότου και των τριτοκοσμικών θυλάκων του Βορρά, στον οποίο ζει ο μισός και πλέον πληθυσμός του πλανήτη.

Ας φανταστούμε, όσοι δεν το έχουμε ζήσει, έναν κόσμο χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα για μια εβδομάδα εξ αιτίας μιας μεγάλης βλάβης του συγκεντρωτικού ενεργειακού συστήματος, όπως αυτή του Τσερνομπίλ και της Φουκοσίμα, ή γιατί κάποιο ακραίο καιρικό φαινόμενο κατέστρεψε τα εργοστάσια παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος, ή εξ αιτίας ενός black out λόγω της υπερφόρτωσης του δικτύου, ή γιατί κάποια συντεχνία ή κάποια χούντα αποφάσισε να κατεβάσει τον κεντρικό διακόπτη, ή γιατί κάποια επιχείρηση ηλεκτρισμού χρεοκόπησε, ή γιατί ‘χρεοκοπήσαμε’ εμείς και δεν μπορούμε να πληρώσουμε το ‘ηλεκτρικό’. Δεν είναι φαντασία. Είναι ο κόσμος στο οποίο ζούμε, ο ‘αναπτυγμένος’ κόσμος του Βορρά.

Ας φανταστούμε έναν κόσμο χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα για ένα μήνα, γιατί ο Οργανισμός των χωρών που εξάγουν πετρέλαιο (OPEC) αποφάσισε να διπλασιάσει την τιμή του αργού πετρελαίου, ή γιατί οι επίδοξοι ηγεμόνες παίζουν ‘πολεμικά παιχνίδια’ για τον έλεγχο των πετρελαιοπηγών. Δυστυχώς, ούτε αυτό είναι φαντασία. Είναι η σημερινή πραγματικότητα, η καθημερινότητα όλων των κατοίκων του πλανήτη.

Ας φανταστούμε έναν κόσμο χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα, γιατί τα ορυκτά καύσιμα του πλανήτη τελείωσαν. Είναι ο κόσμος του 21ου αιώνα. και είναι ένας υπαρκτός και ορατός πια εφιάλτης –δεν είναι φαντασία.

Και στη συνέχεια ας φανταστούμε έναν κόσμο στον οποίο τα νοικοκυριά, τα χωριά, οι πόλεις, τα κράτη και τελικά η ανθρωπότητα απέκτησαν την ενεργειακή αυτονομία τους, γιατί μπορούν να έχουν άφθονη, φτηνή έως δωρεάν, ασφαλή και καθαρή ενέργεια από το υδρογόνο. Είναι ο κόσμος της υδρογονοενέργειας που γεννιέται και δυναμώνει μέρα με τη μέρα και δημιουργεί τις προϋποθέσεις για αυτόνομη αειφόρο τοπική ανάπτυξη χωρίς ανασφαλείς εργαζόμενους και ανασφάλιστους ανέργους, χωρίς ξενοφοβικούς αυτόχθονες, ξεσπιτωμένους και καθημαγμένους μετανάστες. Είναι ένας κόσμος της ενεργειακής αφθονίας, της καθολικής ευημερίας και της κοινωνικής ισότητας, ένας κόσμος των ίσων ευκαιριών και δικαιωμάτων, χωρίς πλούσιους και φτωχούς, χωρίς αφεντικά και δούλους.

Ας φανταστούμε έναν κόσμο χωρίς σκοταδιστικούς και εξουσιαστικούς μύθους, χωρίς ρύπανση του περιβάλλοντος και χωρίς πολυεθνικά ενεργειακά μονοπώλια, χωρίς πολέμους για τον έλεγχο της ενέργειας και για την παγκόσμια ηγεμονία. Αυτός ο κόσμος είναι πια, χάρη στην απλοχεριά της Φύσης και τις τεράστιες δυνατότητες της επιστημονικοτεχνικής και υδρογονοενεργειακής επανάστασης, μια υπαρκτή πραγματικότητα και δεν είναι φαντασία. Είναι ο κόσμος που ονειρευτήκαμε ως ανθρωπότητα και χτίσαμε με τον ιδρώτα και το αίμα χιλιάδων γενεών.

Τέλος, ας κάνουμε τη σύγκριση των δυο κόσμων, ας σκεφτούμε μόνοι και με άλλους, ως δημότες μιας πόλης και ως πολίτες μιας χώρας και του πλανήτη, και ας αποφασίσουμε ποιον από τους δυο κόσμους προτιμάμε και ας πράξουμε ανάλογα, με καθαρό μυαλό και νηφαλιότητα, αλλά με γνώση της κρισιμότητας των περιστάσεων και αποφασιστικότητα, γιατί, αν δεν το κάνουμε εμείς, θα το κάνουν κάποιοι άλλοι και, όπως είδαμε σ’ αυτό το βιβλίο, το κάνουν ήδη ερήμην μας για λογαριασμό τους και εναντίον μας.

Ας φανταστούμε… «πως δεν υπάρχει κανένας λόγο για απληστία και πείνα…, πως δεν υπάρχει κανένας λόγος για να σκοτώσεις ή να σκοτωθείς».

Ας φανταστούμε μια ανθρώπινη ανθρωπιστική κοινωνία, η οποία είναι σήμερα εφικτή χάρη στις επιστήμες και στην τεχνολογία που προσφέρουν ελεύθερη υδρογονοενέργεια για όλους, αποσυνθέτοντας στην κυριολεξία όλες τις εξουσιαστικές πυραμίδες, διαμορφώνοντας για πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία τις υλικές προϋποθέσεις για ένα καλύτερο κόσμο. Τονκόσμο της Νέας Ελευθερίας, τον κόσμο τού, για πρώτη φορά στην ιστορία της Ανθρωπότητας, πραγματικά Ελεύθερου Ανθρώπου, τον κόσμο του Νέου Ανθρώπου, του homo humanisticus universalis.

Ο καπιταλισμός και το πετρέλαιο ήταν μια μικρή περίοδος στην ιστορία μας και επομένως δεν είναι η μοίρα της ανθρωπότητας, και συνεπώς το τέλος τους δεν μπορεί παρά να είναι μια νέα αρχή για την ιστορία της, για την Άμεση Δημοκρατία, την Αταξική Κοινωνία και τον Ουμανισμό.

Ένας καλύτερος κόσμος, ο κόσμος της κοινωνικής ισότητας, δεν είναι μόνο αναγκαίος και εφικτός, αλλά στις μέρες μας γίνεται και αναπόφευκτος. Η αλήθεια, το δίκιο, η υδρογονοενέργεια και ο συλλογικός αγώνας μας, ως ακαταμάχητη κοινωνική δύναμη και δημιουργική ενέργεια, θα μας οδηγήσουν σ’ αυτόν.

____________________

*Αποσπάσματα από το βιβλίο «Ποιος φοβάται το Υδρογόνο; Η επανάσταση του υδρογόνου, η ελεύθερη ενέργεια και η απελευθέρωση της ανθρωπότητας από τα ορυκτά καύσιμα και την καπιταλιστική βαρβαρότητα, Εκδόσεις ΝΗΣΙΔΕΣ, Θεσσαλονίκη 2013.

Η ΑΝΑΤΟΛΗ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΤΟΥ ΥΔΡΟΓΟΝΟΥ: To καύσιμο του μέλλοντος και η Υδρογονοκίνηση

Η ΑΝΑΤΟΛΗ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΤΟΥ ΥΔΡΟΓΟΝΟΥ

To καύσιμο του μέλλοντος και η Υδρογονοκίνηση

 

«Τα πιο συνηθισμένα στοιχεία στο σύμπαν είναι το υδρογόνο και η ηλιθιότητα».

Aνώνυμος

Ο ρόλος μου στην ανερχόμενη οικονομία του υδρογόνου είναι να υλοποιήσω τεχνολογίες για τις οποίες τόσο πολλοί άνθρωποι είχαν προηγουμένως διακηρύξει πως είναι αδιανόητες.

Roger Billings, εφευρέτης

Γράφει ο Γιώργος Στάμκος

Αποτέλεσμα εικόνας για Hydrogen power

 

Στη διάρκεια του 20ου αιώνα η οικονομία που βασίζονταν στην ενέργεια από τα ορυκτά καύσιμα απογειώθηκε. Όμως, όπως συνέβη παλιότερα και με τους δεινόσαυρους, αυτού του είδους η ενέργεια πρόκειται σύντομα να εκλείψει. «Η λίθινη εποχή δεν τελείωσε επειδή δεν υπήρχαν άλλες πέτρες. Η πετρελαϊκή εποχή δεν θα τελειώσει λόγω ελλείψεως πετρελαίου…». Αυτά τα λόγια δεν ανήκουν σε κάποιον πρωτοπόρο οραματιστή στο χώρο της Ελεύθερης Ενέργειας. Ανήκουν αντίθετα στον Σείχη Γιαμανί, πρώην υπουργό Πετρελαίου της Σαουδικής Αραβίας και εμπνευστή του καταστροφικού πετρελαϊκού εμπάργκο στο οποίο υπέβαλε την ανθρωπότητα ο ΟΠΕΚ το 1973. Ο Σαουδάραβας Σείχης, η απόφαση του οποίου πυροδότησε μέσα σε μια νύχτα τον πληθωρισμό και την μακροχρόνια οικονομική ύφεση σε όλες τις μη πετρελαιοπαραγωγές Δυτικές και τριτοκοσμικές οικονομίες, είναι απαισιόδοξος για το μέλλον του πετρελαίου. Όχι επειδή αυτό κάποτε θα εξαντληθεί, εφόσον, ως γνωστόν, συνεχώς ανακαλύπτονται νέα κοιτάσματα σε μεγαλύτερα βέβαια βάθη. Ανησυχεί επειδή οι τεχνολογικές εξελίξεις, σε συνδυασμό με την πίεση του κινήματος για την προστασία του περιβάλλοντος, προετοιμάζουν ήδη το επόμενο βήμα.

«Ανησυχώ για το μέλλον. Αν κερδίσεις λεφτά τόσο εύκολα, χαλαρώνεις και οι μύες ατονούν…», παραπονιέται ο Σείχης Γιαμανί, που προαισθάνεται ότι το τέλος της πετρελαϊκής εποχής θα έρθει πολύ πιο γρήγορα απ’ ότι υποψιαζόμαστε, και ότι η κατεξοχήν πετρελαιοπαραγωγός χώρα του θα βρεθεί ξαφνικά σε πολύ δυσάρεστη κατάσταση. Τα πετρελαϊκά αποθέματα αναμένεται να εξαντληθούν οριστικά γύρω στο 2100μ.Χ., ωστόσο όμως η ανθρωπότητα θα έχει απεξαρτηθεί από τα ορυκτά καύσιμα αρκετές δεκαετίες νωρίτερα. Έτσι οι Σαουδάραβες, παρ’ όλο που έχουν μια θάλασσα πετρελαίου κάτω από τα πόδια τους, έχουν κάθε λόγο να ανησυχούν…

Τα ορυκτά καύσιμα εξαντλούνται με ταχύτατους ρυθμούς και μαζί τους εξαντλείται και η ικανότητα του πλανήτη μας να απορροφά τη ρύπανση που προέρχεται από αυτά. Όλοι συμφωνούν ότι χρειάζεται πλέον ένα νέο καύσιμο, ένα υποκατάστατο το οποίο όμως δε θα ρυπαίνει και θα βρίσκεται σε αφθονία.

Δεν είναι λίγοι αυτοί που πιστεύουν πως το καύσιμο της τρίτης χιλιετίας, αυτό που θα λύσει οριστικά το ενεργειακό πρόβλημα της ανθρωπότητας και θα καθαρίσει το φυσικό περιβάλλον του πλανήτη μας, είναι και το πιο απλό και συνηθισμένο στοιχείο στο σύμπαν: το υδρογόνο (Η). Οι μελλοντολόγοι προβλέπουν πως το υδρογόνο έχει όλες τις δυνατότητες να αντικαταστήσει αργά η γρήγορα τα ορυκτά καύσιμα. Το υδρογόνο θα εκθρονίσει τον «Βασιλιά Πετρέλαιο», επειδή είναι σαφέστατα αποδοτικότερο, καθαρότερο και υπάρχει παντού και σε αφθονία (για την ακρίβεια είναι το ένατο πιο άφθονο στοιχείο στη Γη). Άλλωστε αυτό υποδεικνύει και το γεγονός ότι όσο πιο εξελιγμένη μορφή ορυκτών καυσίμων χρησιμοποιούμε, τόσο μεγαλύτερη είναι και συμμετοχή του υδρογόνου σ’ αυτή. Για παράδειγμα, ο λιθάνθρακας περιέχει μόνον 30% υδρογόνο, το πετρέλαιο περίπου 70%, ενώ το πολύ πιο αποδοτικό φυσικό αέριο αποτελείται κατά 90% από υδρογόνο! Η σταθερή αναβάθμιση του υδρογόνου μέσα στα ορυκτά καύσιμα προοιωνίζει ένα μέλλον, όπου η κυρίαρχη καύσιμη ύλη θα είναι το αφθονότερο και ελαφρύτερο στοιχείο του σύμπαντος.

Τον 19ο αιώνα η ανθρωπότητα βάσιζε την οικονομία της στα στερεά καύσιμα (ξύλο και άνθρακας). Τον 20ο αιώνα η οικονομία βασίζονταν στα υγρά καύσιμα (πετρέλαιο και παράγωγά του). Και στις αρχές του 21ου αιώνα το φυσικό αέριο, ο λεγόμενος «πρίγκιπας των υδρογονανθράκων», αρχίζει να εκτοπίζει τα υγρά καύσιμα. Αυτή η τάση προς τα αέρια καύσιμα προβλέπεται να συνεχιστεί και θα καταλήξει στο υδρογόνο, που είναι το απλούστερο χημικό καύσιμο, στην ουσία ένας «υδρογονάνθρακας χωρίς άνθρακα». Όταν αυτό συμβεί η εποχή του ρυπογόνου άνθρακα, που ευθύνεται για το «φαινόμενο του θερμοκηπίου» και είναι ο κατεξοχήν μολυντής του περιβάλλοντος, θα αποτελεί πλέον ιστορία.

Η ΝΕΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΥΔΡΟΓΟΝΟΥ

Σε αντίθεση με την οικονομία του πετρελαίου και των άλλων ορυκτών καυσίμων, η οικονομία του υδρογόνου θα βασίζεται σ’ ένα στοιχείο με μηδενικές ρυπογόνες εκπομπές, το οποίο συμβαίνει να βρίσκεται παντού όπου υπάρχει νερό (Η2Ο) ή χημικές ενώσεις που περιέχουν νερό. Όχι μόνον χώρες με πρόσβαση σε ωκεανούς και θάλασσες, αλλά και χώρες με λίμνες, ποτάμια ή πάγους θα μπορούν να παράγουν άφθονο υδρογόνο με τη βοήθεια της ηλεκτρόλυσης, δηλαδή με τη διάσπαση του νερού στα συστατικά του μέρη (υδρογόνο και οξυγόνο) η οποία επιτυγχάνεται με τη διέλευση ηλεκτρικού ρεύματος μέσα του.

Περισσότερο κι από ένα νέο παγκόσμιο πόλεμο η ανατολή της εποχής του υδρογόνου θα αλλάξει ριζικά το γεωπολιτικό σκηνικό της υδρογείου. Θα συμβούν κοσμοϊστορικές γεωπολιτικές ανακατατάξεις, με κυριότερη το τέλος της εξάρτησης από τα πετρέλαια της Μέσης Ανατολής, μια περιοχή που θα απωλέσει εξ αιτίας αυτού του γεγονότος και το μεγαλύτερο μέρος της γεωπολιτικής υπεραξίας της. Επίσης, όλες οι μη πετρελαιοπαραγωγές χώρες του πλανήτη μας θα ανακουφιστούν από τη συνεχή αιμορραγία συναλλάγματος, θα αναδιαρθρώσουν τα εμπορικά τους ισοζύγια και θα πετύχουν εν τέλει υψηλότερους ρυθμούς οικονομικής ανάπτυξης, που θα εξυψώσουν γρήγορα το βιοτικό επίπεδο των κατοίκων τους. Το υδρογόνο που θα παράγεται από την αιολική και ηλιακή ενέργεια θα μπορούσε να αποτελέσει τη βάση μιας νέας παγκόσμιας ενεργειακής οικονομίας.

Χώρες ημιάνυδρες, αλλά με μεγάλη ηλιοφάνεια, θα εξελιχτούν σε πρώτης τάξεως παραγωγούς υδρογόνου, εφόσον η ηλιακή ενέργεια θα χρησιμοποιείται για την παραγωγή ηλεκτρισμού, ο οποίος στη συνέχεια θα χρησιμοποιείται για την παραγωγή υδρογόνου με ηλεκτρόλυση. Παρομοίως, χώρες που δέρνονται από ισχυρούς ανέμους θα μπορούν να χρησιμοποιήσουν την αιολική ενέργεια για την παραγωγή επαρκών ποσοτήτων υδρογόνου. Ένα εκτεταμένο δίκτυο μικρών αγωγών θα μεταφέρει το αέριο υδρογόνο στις περιοχές κατανάλωσης του. Μάλιστα υπάρχει η άποψη πως το υπάρχον δίκτυο φυσικού αερίου θα μπορεί, με λίγη τροποποίηση, να μεταφέρει υδρογόνο στα αστικά κέντρα, σε κεντρικούς αποθηκευτικούς χώρους, ακόμη και στα πρατήρια διανομής και ανεφοδιασμού των υδρογονοκίνητων αυτοκινήτων του μέλλοντος. Εφόσον είναι γνωστό ότι πάνω από το 60% της ατμοσφαιρικής ρύπανσης στις πόλεις, η οποία προκαλεί και 50.000-60.000 θανάτους ετησίως, οφείλεται στις εκπομπές καυσαερίων από τα αυτοκίνητα, εύκολα μπορούμε να φανταστούμε πόσο ευεργετικές θα είναι οι επιπτώσεις στο αστικό περιβάλλον από την κυκλοφορία των υδρογονοκίνητων οχημάτων, τα οποία θα καίνε υδρογόνο αφήνοντας ως κατάλοιπο ένα απογοητευτικά άγευστο «αποσταγμένο νερό», που το μόνο που θα κάνει θα είναι να νοτίζει ελαφρώς τους ασφαλτόστρωτους δρόμους…

Υπάρχει βεβαίως και η άποψη να χρησιμοποιηθεί η πυρηνική ενέργεια για την παραγωγή υδρογόνου, μια άποψη που κάνει τα μάτια των επιτελών της πυρηνικής βιομηχανίας να γυαλίζουν με νόημα. Όμως η πυρηνική ενέργεια κάθε άλλο παρά φιλική προς το περιβάλλον είναι και η παραγωγή υδρογόνου με τη βοήθεια της ίσως δημιουργούσε περισσότερα προβλήματα από όσα υποτίθεται πως θα έλυνε.

Η ιδέα να χρησιμοποιηθεί το υδρογόνο ως «καύσιμο του μέλλοντος» είναι αρκετά παλιά. Ήδη από τη δεκαετία του 1870 ο «πατέρας» της επιστημονικής φαντασίας Ιούλιος Βερν, πρότεινε το υδρογόνο ως το καταλληλότερο καύσιμο για την αντικατάσταση του άνθρακα, που έκανε γκρίζες και ανθυγιεινές τις ευρωπαϊκές πόλεις του 19ου αιώνα. Γρήγορα όμως έγινε αντιληπτό πως ο άνθρωπος δεν θα μπορούσε να αξιοποιήσει εύκολα το ελαφρύτερο γνωστό στοιχείο στο σύμπαν, το οποίο τροφοδοτεί με ενέργεια ακόμη και τον ζωοδότη Ήλιο.

Κατ’ αρχάς το υδρογόνο –αυτό το άχρωμο, άοσμο και άγευστο αέριο– σπάνια συναντάται ελεύθεροστο περιβάλλον. Συνήθως είναι ενωμένο με άτομα άλλων στοιχείων σχηματίζοντας σύνθετα μόρια π.χ. νερό. Για να ληφθεί το υδρογόνο πρέπει τα μόρια αυτά να διασπαστούν. Αυτό μπορεί να συμβεί εύκολα στην περίπτωση του νερού, που αποτελείται από υδρογόνο και οξυγόνο. Για να διαχωριστούν τα δύο στοιχεία και να αποσπαστεί το υδρογόνο, απαιτείται η διέλευση ηλεκτρικού ρεύματος μέσα από το νερό (ηλεκτρόλυση), μια τεχνολογική διαδικασία που είναι γνωστή και εφαρμόσιμη εδώ και έναν αιώνα.

Ένα από τα προβλήματα που εμποδίζει προς το παρόν την ευρύτατη χρήση του υδρογόνου είναι και η καχύποπτη στάση που τηρεί η κοινή γνώμη απέναντι του. Το υδρογόνο έχει τη φήμη του επικίνδυνου καυσίμου, καθώς πολλοί το θεωρούν ιδιαίτερα εκρηκτικό. Η αλήθεια βέβαια είναι ότι δεν είναι περισσότερο εκρηκτικό απ’ ότι η βενζίνη ή το φυσικό αέριο. Πάντως έχει την ιδιότητα να καίγεται –με άχρωμες φλόγες– σε υψηλότερες θερμοκρασίες απ’ ότι η βενζίνη και να παραγάγει πολύ περισσότερη ενέργεια απ’ ότι η αντίστοιχη ποσότητα βενζίνης. Αλλά αυτό αποτελεί κάθε άλλο παρά μειονέκτημα.

Η ΔΥΣΦΗΜΙΣΗ ΤΟΥ ΥΔΡΟΓΟΝΟΥ

Δυστυχώς αρκετοί άνθρωποι έχουν συνδέσει τη λέξη υδρογόνο με δύο πράγματα: με την τρομακτική υδρογονοβόμβα και με το φοβερό ατύχημα του αερόπλοιου Χίντεμπουργκ το 1937. Η υδρογονοβόμβα ή βόμβα πυρηνικής σύντηξης δοκιμάστηκε για πρώτη φορά από τις ΗΠΑ σε μια κοραλλιογενή ατόλη του Ειρηνικού Ωκεανού την 1η Νοεμβρίου του 1952. Η συγκεκριμένη βόμβα είχε ισχύ 10 (ΜΤ) μεγατόνους, ήταν δηλαδή 500 φορές ισχυρότερη από τη βόμβα των 20 (ΚΤ) χιλιότονων που ισοπέδωσε επτά χρόνια πριν τη Χιροσίμα. Αποτέλεσμα της πρωτοφανούς έκρηξης ήταν η εξαύλωση της ατόλης.

Για να ενεργοποιηθεί μια υδρογονοβόμβα χρειάζεται οπωσδήποτε να προηγηθεί μια μικρή πυρηνική σχάση, η οποία και εξασφαλίζει την ενέργεια και τη θερμοκρασία που απαιτείται για να ξεκινήσει η πυρηνική σύντηξη των ατόμων του υδρογόνου-2 (δευτέριο) και υδρογόνου-3 (τρίτιο), που τελικά απελευθερώνει τρομακτικά ποσά ενέργειας και είναι ιδιαιτέρως καταστρεπτική. Αυτός είναι και ο μοναδικός, προς το παρόν, τρόπος για να αξιοποιηθεί η πυρηνική σύντηξη. Πρόκειται όμως για μια μακάβρια και απάνθρωπη «αξιοποίηση».

Από την άλλη αρκετοί άνθρωποι έχουν δει και αποτυπώσει στη μνήμη τους τις δραματικές ασπρόμαυρες φωτογραφίες με τη σκηνή της σύγκρουσης και καταστροφής του αερόπλοιου Χίντεμπουργκ (Hindenburg).To Χίντεμπουργκ ήταν ένα γερμανικό αερόπλοιο με 100 ανθρώπους πλήρωμα και επιβάτες, που έπιασε φωτιά στις 6 Μαίου του 1937 στο Lakehurst του Νιου Τζέρσι (ΗΠΑ). Μολονότι σ’ αυτό το τραγικό ατύχημα σκοτώθηκαν 36 άνθρωποι, πηδώντας ή πέφτοντας στο κενό, οι περισσότεροι κατάφεραν να σωθούν. Επειδή όμως το αερόπλοιο χρησιμοποιούσε υδρογόνο ως ανυψωτικό αέριο, η μνημειώδης καταστροφή του δυσφήμισε αυτό το χημικό στοιχείο. Έτσι, το πηδαλιουχούμενο αερόστατο που ανακάλυψε ο Ζέππελιν το 1900, ολοκλήρωσε άδοξα τη σταδιοδρομία του ως μέσο αερομεταφοράς μετά από αυτό το τραγικό ατύχημα.

Χωρίς αμφιβολία, σ’ αυτή τη δυσφημιστική εκστρατεία έβαλαν το χεράκι τους και οι ανερχόμενες πετρελαϊκές εταιρείες, που άρπαξαν την ευκαιρία για να θέσουν «εκτός μάχης» έναν βέβαιο ενεργειακό ανταγωνιστή. Από τότε ανακόπηκε για δεκαετίες και ο ενθουσιασμός για τη χρήση του υδρογόνου ως καύσιμου κίνησης. Ωστόσο σήμερα, μετά τα σοκ του πετρελαϊκού εμπάργκο (1973) και του πυρηνικού ατυχήματος στο Τσερνομπίλ (1986), η καταστροφή του Χίντεμπουργκ φαντάζει απλό συμβάν και σε καμιά περίπτωση αρκετή για να ανακόψει την επερχόμενη εποχή του υδρογόνου.

Εκτός του ότι οι πρωτοπόροι ερευνητές της τεχνολογίας του υδρογόνου είναι αναγκασμένοι να πείσουν την κοινή γνώμη ότι είναι υπερβολικές οι ανησυχίες της για την επικινδυνότητα αυτού του υλικού, πρέπει να βρουν και τρόπο για την αποθήκευση του υδρογόνου μέσα στα αυτοκίνητα. Και αυτό επειδή, αν το υδρογόνο αποθηκευτεί με αέρια μορφή, θα καταλαμβάνει τετραπλάσιο όγκο και θα έχει διπλάσιο βάρος από ένα συνηθισμένο ρεζερβουάρ βενζίνης. Αν πάλι χρησιμοποιηθεί σε υγρή μορφή, τότε θα πρέπει να διατηρείται σε θερμοκρασία λιγότερη των 36 °C.

Αν και εξαρχής αποθαρρυντικά, τα προβλήματα ασφάλειας και αποθήκευσης του υδρογόνου θεωρούνται υπερβάσιμα και γι’ αυτό αρκετοί κατασκευαστές αυτοκινήτων αρχίζουν να σκέφτονται σοβαρά τη λύση του υδρογόνου ως καύσιμης ύλης του κοντινού μέλλοντος. Μάλιστα τον Απρίλιο του 1997 η Daimler-Benz ανακοίνωσε ότι επένδυση ύψους 295 εκατομμυρίων δολαρίων στην τεχνολογία κυψελών ηλεκτροπαραγωγής, που θα παρήγαγαν υδρογόνο. Σύντομα κι άλλες αυτοκινητοβιομηχανίες ακολούθησαν σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό το παράδειγμα της, στρεφόμενες στην οικονομία του υδρογόνου. Γιγαντιαίες πολυεθνικές, όπως η General Electric, η Siemens, η Daimler-Benz-Chrysler και η Ford, επενδύουν στην έρευνα του υδρογόνου και ιδιαίτερα στην ανάπτυξη των ενεργειακών κυψέλων (fuel cells), δισεκατομμύρια δολάρια.

ΥΔΡΟΓΟΝΟΚΙΝΗΤΑ ΟΧΗΜΑΤΑ

Η ανάπτυξη της νέας τεχνολογίας αυτοκινήτων με κινητήρες υδρογόνου θα μεταβάλει σε προϊστορικό τον βενζινοκινητήρα εσωτερικής καύσης. Ο πρωτόγονος αυτός κινητήρας θα πρέπει να θεωρείται μια σίγουρη απώλεια ως το 2025. Αν μάλιστα σκεφτεί κανείς πως ένα παραδοσιακό βενζινοκίνητο όχημα καταναλώνει σε όλη τη διάρκεια της «ζωής» του 13.500 λίτρα βενζίνης, εκλύοντας ταυτόχρονα στην ατμόσφαιρα 35 τόνους διοξειδίου του άνθρακα, τότε γίνεται κατανοητό πως τα υδρογονοκίνητα οχήματα με μηδενική έκλυση καυσαερίων (Zero Emission Vehicles –ZEV) θα απαλλάξουν τον πλανήτη μας από την όξινη βροχή και το φαινόμενο του θερμοκηπίου, εφόσον το 1/4 των αερίων που προκαλούν την υπερθέρμανση προέρχονται από τα αυτοκίνητα.

Σε αντίθεση με τον παραδοσιακό κινητήρα εσωτερικής καύσης, που λειτουργεί με την παραγωγή υψηλής θερμότητας από εκρήξεις, η κινητήρες υδρογόνου, που βασίζονται στις κυψέλες ηλεκτροπαραγωγής, λειτουργούν μέσω σχετικά ψυχρών ηλεκτροχημικών αντιδράσεων. Το υδρογόνο διοχετεύεται στην κυψέλη μέσω διόδων στις πλακέτες, ενώ ένας καταλύτης από πλατίνα ιονίζει το αέριο και διασπά κάθε μόριο του σε ηλεκτρόνια και πρωτόνια. Τα πρωτόνια περνούν μέσα από μια μεμβράνη κι ενώνονται με οξυγόνο παράγοντας νερό. Τα ηλεκτρόνια διοχετεύονται μέσω μιας εξωτερικής εξόδου και τιθασεύονται ώστε να τροφοδοτήσουν τον ηλεκτρικό κινητήρα. Αυτή η διαδικασία θεωρείται 2-3 φορές αποτελεσματικότερη από εκείνη του κινητήρα εσωτερικής καύσης, ενώ τα μόνα παράγωγα της είναι ηλεκτρισμός, νερό και λίγη θερμοκρασία.

Αλλά προτού φθάσουμε στα υδρογονοκίνητα οχήματα ένα πετυχημένο ενδιάμεσο στάδιο ενδέχεται να αποτελέσουν τα λεγόμενα «υβριδικά» αυτοκίνητα, οι κινητήρες των οποίων θα λειτουργούν με ηλεκτρισμό ή καίγοντας βενζίνη, φυσικό αέριο και υδρογόνο. Το πρόβλημα είναι η αποθήκευση των καυσίμων, καθώς απαιτούνται μεγάλες και βαριές δεξαμενές. Αν όμως γίνει εφικτό ένα υβριδικό όχημα να διανύει απόσταση 700 χιλιομέτρων με ισοδύναμο 11 λίτρων βενζίνης, τότε το πρόβλημα θα έχει λυθεί. Υπολογίζεται ότι μέχρι το 2020 τα υβριδικά αυτοκίνητα θα αντιπροσωπεύουν το 20% του συνόλου των οχημάτων που θα κυκλοφορούν στους δρόμους των Δυτικών χωρών.

Εκτός από την πολλαπλότητα των ενεργειακών επιλογών που προσφέρουν, τα υβριδικά οχήματα είναι και πιο οικονομικά. Ένα βενζινοκίνητο όχημα που έχει ταυτόχρονα κυψέλες ηλεκτροπαραγωγής, παρέχει 1,5-2,3 φορές περισσότερη οικονομία απ΄ ότι ένα όχημα με παραδοσιακό κινητήρα εσωτερικής καύσης. Ένα υδρογονοκίνητο όχημα έχει 2,8 φορές μεγαλύτερες επιδόσεις απ’ ό,τι ένα βενζινοκίνητο. Οι συγκρίσεις είναι αναπόφευκτες.

Το υδρογόνο αναγνωρίζεται εδώ και αρκετά χρόνια ως η οικονομικότερη και κυρίως ως η πλέον οικολογικά αβλαβή πηγή ενέργειας του μέλλοντος. Έπειτα από πολύχρονες έρευνες ανακαλύφθηκε τρόπος παραγωγής ενός εκ των βασικότερων στοιχείων του υδρογόνου, δηλαδή την αιθανόλη, μέσω της χρησιμοποίησης ζαχαρότευτλων, ζαχαροκάλαμων, σόργου (κεχρί), μίσχων ή ακόμη και αστικών λυμάτων, τα οποία, όπως υποστηρίζεται, είναι σε θέση να αποτελέσουν μελλοντικά την πιο φθηνή πηγή ενέργειας ακόμη και για την Ελλάδα.

Η χρήση της αιθανόλης για την παραγωγή υδρογόνου δεν είναι βέβαια μια καινούργια ιδέα. Ωστόσο, στο Πανεπιστήμιο Πατρών, μέσω του ειδικού καταλυτικού μηχανήματος που κατασκεύασε η ομάδα του κυρίου Βερύκιου, κατέστησε εφικτή όχι μόνον την αύξηση της περιεκτικότητας της αιθανόλης από τις πρώτες ύλες αλλά κυρίως την εξάλειψη των αρνητικών συνεπειών της εκπομπής επικίνδυνων ουσιών κατά τη διαδικασία παραγωγής του υδρογόνου.

Επίσης το υδρογόνο θα μπορούσε να παραχθεί σε οικιακή βάση, με τη χρησιμοποίηση ηλιακών κυψελών στις στέγες των σπιτιών. Το υδρογόνο που θα παράγεται μ’ αυτόν τον τρόπο θα αποθηκεύεται στα υπόγεια των σπιτιών για μελλοντική χρήση ή θα διοχετεύεται στο τοπικό δίκτυο διανομής υδρογόνου, πράγμα που θα παρέχει ένα επιπλέον οικονομικό έσοδο στον παραγωγό του. Σε κάθε περίπτωση τα πλεονεκτήματα της παραγωγής και χρήσης του υδρογόνου ξεπερνούν κατά πολύ τα όποια μειονεκτήματα του.

Παρά τα κραυγαλέα πλεονεκτήματά της η τεχνολογία του υδρογόνου βασίζεται για την ανάπτυξη της στην καλή θέληση των γιγαντιαίων επιχειρήσεων παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας και δευτερευόντως στις αυτοκινητοβιομηχανίες. Οι κατασκευαστές αυτοκινήτων είναι που προσαρμόζουν τα προϊόντα τους στον τύπο ενέργειας που κυκλοφορεί ευρέως στην αγορά και όχι το αντίθετο. Σκεφτείτε το: Ποιοι κατασκευαστές θα τολμήσουν να βγάλουν στην αγορά υδρογονοκίνητα οχήματα, αν δεν υπάρχουν πρατήρια διάθεσης υδρογόνου στους οδηγούς;

Αλλά κι εδώ υπάρχει λύση. Ονομάζεται «ενεργειακή αποκέντρωση». Αντίθετα με το όραμα μιας οικονομίας κινούμενης με υδρογόνο, που θα βασίζεται στο συγκεντρωτικό ενεργειακό μοντέλο (γιγαντιαίοι σταθμοί παραγωγής υδρογόνου και εκτεταμένα δίκτυα διανομής και πώλησης), το όραμα ενός αποκεντρωμένου συστήματος παραγωγής και κατανάλωσης υδρογόνου πλησιάζει πολύ κοντά στον κόσμο της Ελεύθερης Ενέργειας.

Αρκετοί ερευνητές έχουν αυτό το επαναστατικό όραμα. Σχεδιάζουν έναν τρόπο παραγωγής υδρογόνου ακριβώς στο «σημείο κατανάλωσής» του. Αυτό, μαζί με άλλες εναλλακτικές τεχνολογίες ενέργειας θα έχει ως αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός αποκεντρωτικού ενεργειακού συστήματος, όπου ιδιώτες και επιχειρηματίες θα αντλούν μόνοι τους και χωρίς τη μεσολάβηση τρίτων την ενέργεια που χρειάζονται. Ενεργειακή αποκέντρωση σημαίνει να μπορεί ο καθένας να είναι παραγωγός, κάτοχος και χρήστης της ενέργειας που χρειάζεται. Αυτό θα πει Ελεύθερη Ενέργεια!

Ορισμένοι από αυτούς τους οραματιστές εφευρέτες είχαν, ως τέτοιοι (δηλαδή ως οραματιστές), την αφέλεια να προτείνουν τις πρωτοποριακές τους ιδέες και λύσεις σε κυβερνητικούς αξιωματούχους, πιστεύοντας πως οι κυβερνήσεις υπάρχουν για να υπηρετούν το συμφέρον των πολιτών τους (στην πραγματικότητα συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο). Σε αντάλλαγμα εισέπραξαν την αδιαφορία, ακόμη και την εχθρότητα, των κυβερνήσεων, που αν και έβλεπαν θετικά την προοπτική της οικονομίας του υδρογόνου, εντούτοις την αντιλαμβάνονταν συγκεντρωτικά και σε καμιά περίπτωση αποκεντρωτικά…

ΠΗΓΗ: Γιώργος Στάμκος, ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ (FREE ENERGY): H Eπανάσταση που Αλλάζει τα Πάντα.

 

freeenergy-cover

“Ο Νίκολα Τέσλα παραμένει ο μύθος, το κεντρικό σημείο, το αρχέτυπο όλων των επιστημόνων του 20ου αιώνα”.

Gerry Vassilatos, Lost Science

The Miraculous World of Tesla cover of 5th edtion George Stamkos

Πως μπορώ να προμηθευτώ το βιβλίο

του Γιώργου Στάμκου

“Ο ΘΑΥΜΑΣΤΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΤΕΣΛΑ”;

Εκδόσεις Πύρινος Κόσμος

 

To βιβλίο στοιχίζει 20 ευρώ και σας αποστέλλεται άμεσα (μέσω ΕΛΤΑ) στη διεύθυνσή σας με ΔΩΡΕΑΝ τα έξοδα αποστολής και αντικαταβολής.

Τηλεφωνείστε ΤΩΡΑ στο

2392.110215

ή στο 6945522050

ή στείλτε στον ίδιο αριθμό μήνυμα (SMS) με τα στοιχεία σας (Ονοματεπώνυμο, Διεύθυνση, Ταχυδρομικός Κώδικας και Τηλέφωνο) γράφοντας “Θαυμαστός Κόσμος Τέσλα”.
Μπορείτε επίσης να δώσετε την παραγγελία σας και τα στοιχεία σας στο mail: stamkos@post.com 

ΠΡΟΣΟΧΗ: ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΔΙΑΘΕΣΙΜΑ ΜΟΝΟΝ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΑ ΑΝΤΙΤΥΠΑ!

TeslaADwallpaper

 

 

 

«Δεν μ’ ενοχλεί που έκλεψαν τις ιδέες μου. Μ’ ενοχλεί που δεν είχαν τις δικές τους», 

Nikola Tesla

 

 

Ανανεώσιμες πηγές ενέργειας: Μύθοι και πραγματικότητα

Ανανεώσιμες πηγές ενέργειας

Μύθοι και πραγματικότητα

(Συμβολή στο δημόσιο διάλογο για το ενεργειακό ζήτημα)

Image result for renewable energy

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

claslessdemocracy@gmail.com,

 

«Το πεπρωμένο δεν είναι θέμα τύχης. Είναι θέμα επιλογής.

Δεν είναι κάτι που θα έρθει από μόνο του.

Είναι κάτι που θα το δημιουργήσουμε εμείς οι ίδιοι».

William Jennings Bryan[1]

 

«Μπορεί να ανήκετε σ’ εκείνους τους ανθρώπους που νομίζουν ότι η ενέργεια του υδρογόνου είναι μια φαντασίωση κάποιων μελλοντολόγων ή κάποιων άλλων συγγραφέων επιστημονικής φαντασίας. Ή, στην καλύτερη περίπτωση, μπορεί να την θεωρείτε ως μια πολλά υποσχόμενη μελλοντική τεχνολογία που, αν κάποτε εφαρμοστεί, αυτό θα γίνει στο μακρινό μέλλον. Εάν όντως σκέφτεστε μ’ αυτόν τον τρόπο, ξανασκεφτείτε το σοβαρά […] Φανταστείτε έναν κόσμο στον οποίο […] (η ανθρωπότητα) κέρδισε την ελευθερία της από το πετρέλαιο[…] Μπορούμε να χτίσουμε αυτόν τον κόσμο μέσα σε δέκα χρόνια με την υπάρχουσα τεχνολογία […] Φανταστείτε έναν κόσμο στον οποίο η (ανθρωπότητα) αποφάσισε να ξεπεράσει την ενεργειακή και την κλιματική κρίση που απειλεί την […] (ύπαρξή) της. Μπορούμε να χτίσουμε αυτόν  τον κόσμο σήμερα με συνειδητές επιλογές και πολιτική βούληση».

Jerry Brown, Rinaldo Brutoco και James Cusumano [2] 

Image result for renewable energy

 

«Όπως έχει αποδειχτεί, η βλάβη στους μετωπιαίους λοβούς του εγκεφάλου συνεπάγεται τη διάβρωση της επινοητικότητας, το μειωμένο ενδιαφέρον

για το μέλλον, τον ελαττωμένο αυτοέλεγχο, την αναισθησία και την

εμμονική προσκόλληση σε ατελέσφορα μονοπάτια»

Γιώργος Παξινός[3]

 

Image result for renewable energy hydrogen

Το είδος και η ποσότητα των πηγών ενέργειας που κάθε φορά μπορούσαν και μπορούν να αξιοποιούν οι άνθρωποι καθόριζαν και καθορίζουν ακόμα την ποιότητα και την επάρκεια-ανεπάρκεια των μορφών ενέργειας που χρησιμοποιούν και σε συνδυασμό με το είδος και τον τρόπο κοινωνίας και επικοινωνίας των ανθρώπων καθόριζαν την εξέλιξη των επιμέρους κοινωνιών και διαμόρφωναν πάντα και συνεχίζουν να διαμορφώνουν το αποτύπωμα του ανθρώπινου πολιτισμού. Αυτή η διαδικασία βρίσκεται σήμερα σε κρίσιμη φάση. Η ανθρωπότητα πασχίζει και προσδοκά εκατομμύρια χρόνια να τερματίσει κάποτε τον σκληρό αγώνα για την επιβίωση σε συνθήκες κοινωνικής ανισότητας και να δημιουργήσει τους όρους για ένα κόσμο της κοινωνικής ισότητας και της ευημερίας, για μια ειρηνική, αρμονική και ευτυχισμένη ζωή.

Για τον σκοπό αυτόν η ανθρωπότητα χρειάζεται άφθονη, φθηνή και καθαρή ενέργεια[4], για να μπορεί να παράγει άφθονα και φθηνά αγαθά ειρήνης για την καθολική ευημερία χωρίς να επιβαρύνει το περιβάλλον. Τα περιορισμένα, άνισα κατανεμημένα, υπό κερδοσκοπική και συγκεντρωτική διαχείριση ορυκτά καύσιμα δεν μπορούν να ανταποκριθούν σε αυτήν την ανάγκη της ανθρωπότητας. Αντίθετα, το υφιστάμενο συγκεντρωτικό ενεργειακό σύστημα που στηρίζεται στα ορυκτά καύσιμα αποτελεί την υπαρξιακή  βάση του συγκεντρωτικού, απάνθρωπου και καταστροφικού κεφαλαιοκρατικού συστήματος που καταδυναστεύει την ανθρωπότητα και τη Φύση.

Image result for renewable energy

Η ανθρωπότητα έχει μόνο μια δυνατότητα να απελευθερωθεί από τον καπιταλισμό και αυτή είναι οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, οι οποίες μπορούν, στο πλαίσιο ενός ορθολογικού σχεδιασμού συνδυασμένης αξιοποίησής τους, να προσφέρουν, στις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, άφθονες, φτηνές και καθαρές εναλλακτικές μορφές ενέργειας και με αυτό την ευκαιρία να ευημερήσουν και να ζήσουν ειρηνικά, σε καθαρό περιβάλλον και σε συνθήκες ενός ειρηνικού οικουμενικού Ουμανισμού.

Το πανταχού παρόν υδρογόνο, ως βάση της ‘οικονομίας του υδρογόνου’[5], και η ανάλογα με τις ανάγκες του ατομικού ή συλλογικού ιδιοπαραγωγού παραγόμενη, άφθονη, φτηνή, ασφαλής και καθαρή υδρογονοενέργεια[6], μπορεί να αναζωογονήσει παραγωγικά κάθε νοικοκυριό, χωριό και περιοχή σε οποιοδήποτε σημείο του πλανήτη και να προσφέρει υψηλούς βαθμούς ενεργειακής ανεξαρτησίας, παραγωγικής αυτενέργειας, οικονομικής αυτονομίας, κοινωνικού αυτοπροσδιορισμού, πολιτιστικής άνθησης, εθνικής αυτοπεποίθησης και αρμονικής συμβίωσης ανθρώπων, λαών, εθνών και ολόκληρης της ανθρωπότητας.

Image result for renewable energy hydrogen

 

Το καπιταλιστικό οικονομικό σύστημα που ταυτίζεται με τα ορυκτά καύσιμα εμποδίζει, με τον έλεγχο της έρευνας και των επενδύσεων, την ανάπτυξη ενός νέου ενεργειακού συστήματος που θα στηρίζεται στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, χωρίς ωστόσο να καταφέρνει να σταματήσει τη δυναμική των πραγμάτων που ωθεί τις εξελίξεις στην υπέρβαση αναποτελεσματικών συστημάτων. Γι’ αυτό, ο σκληρός πυρήνας του καπιταλιστικού συστήματος που ελέγχει τις πηγές και τα δίκτυα διανομής της ενέργειας από τα κερδοφόρα, αλλά καταστροφικά ορυκτά καύσιμα, οργανώνει τον αντιπερισπασμό του:

  • Εμποδίζει την μετάβαση στο αποκεντρωμένο σε ατομική, τοπική και αμεσοδημοκρατική βάση υδογονοενεργειακό σύστημα με αλχημείες, ανακρίβειες, συκοφαντίες και μύθους[7] περί της δήθεν οικονομικά ασύμφορης αξιοποίησης των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας κάνοντας σύγκριση του σημερινού συνολικού πραγματικού κόστους της ενέργειας από τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας με το φανερό μόνο κόστος της ενέργειας από τις Μη-Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας το οποίο αποτελεί μικρό κλάσμα του συνολικού και υποπολλαπλάσιο του κρυφού κόστους[8] της για την κοινωνία-ανθρωπότητα,
  • Παραπλανά τις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού με την μερική, αποσπασματική, επιλεκτική και συμπληρωματική αξιοποίηση εκείνων των μορφών ανανεώσιμων πηγών ενέργειας που χρειάζονται πολλά κεφάλαια, είναι σχετικά χαμηλής αποδοτικότητας σε ενέργεια, είναι άνισα κατανεμημένα, ασυνεχώς διαθέσιμα, χρειάζονται δαπανηρά συγκεντρωτικά δίκτυα μεταφοράς και ως συγκεντρωτικά ελέγχονται ευκολότερα,
  • Κερδοσκοπεί με προγράμματα δήθεν εξοικονόμησης ενέργειας (ΕΞΕΝ), μείωσης[9], αλλά ταυτόχρονα και αγοραπωλησίας των δικαιωμάτων ρύπων διοξειδίου του άνθρακα[10] (CO2), τα οποία κανείς δεν τα πιστεύει και κανείς δεν τα εφαρμόζει[11] γιατί η κυρίαρχη αξία στον καπιταλισμό δεν είναι ο άνθρωπος, ούτε το περιβάλλον, αλλά το με κάθε θυσία μεγαλύτερο κέρδος στο συντομότερο χρονικό διάστημα.
  • Εξαπατά με δήθεν προγράμματα αντιρύπανσης, που στήνει με τη στράτευση ‘περιβαλλοντολόγων’ και περιβαλλοντολογούντων, ένα είδος ειδικών επαγγελματιών της ψευδαίσθησης πως μπορεί τάχα να υπάρξει ‘καθαρός’ καπιταλισμός και που η ‘δουλειά τους είναι να ‘πιέζουν’ τις κυβερνήσεις για να ‘πιέσουν’ το κεφάλαιο να αγοράσει από τον εαυτό του αντιρρυπαντική τεχνολογία για τη μείωση των ρύπων που παράγει το ίδιο, με αποτέλεσμα ο ‘βρωμοκαπιταλισμός’ να κερδίζει από δυο μεριές, ρυπαίνοντας και ‘αντιρρυπαίνοντας’[12].
  • Αποκοιμίζει, αποβλακώνει, οπαδοποιεί και φανατίζει τον σκόπιμα και συστηματικά κατασκευασμένο ευάλωτο και απληροφόρητο άνθρωπο με σκοταδιστικούς μύθους, εξουσιαστικές ιδεολογίες και χουλιγκανικές συμπεριφορές και νοοτροπίες μέχρι να μπορεί ακόμα να σκοτωθεί και να σκοτώσει τον ‘άπιστο’, τον ‘εχθρό’ και τον ‘αντίπαλο’ με σκοπό να εκτονώνεται η ατομική και η κοινωνική οργή για να προστατεύει τα σκοταδιστικά και εξουσιαστικά ιερατεία[13] που έχουν παράνομα και βίαια καταστήσει τα μέσα παραγωγής και με αυτό και τα αγαθά παραγωγής, ακόμα και τα ελεύθερα και κοινά αγαθά, ατομική τους ιδιοκτησία[14] με αποτέλεσμα το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού να ελέγχει την παγκόσμια οικονομία και το 99%, ως μοιρολάτρες, εθελόδουλα ‘ποίμνια’ και καταστροφικές ‘αγέλες’ να φυτοζωούν στις παρυφές της οικονομίας, αγνοώντας ότι αυτοί είναι οι δημιουργοί του παγκόσμιου πλούτου και του ανθρώπινου πολιτισμού και ότι θα μπορούσαν να είναι οι αρχιτέκτονες ενός καλύτερου κόσμου[15].
  • Αποκρύβει με κάθε τρόπο ότι η ανθρωπότητα και ο πλανήτης Γη κινδυνεύουν και μάλιστα άμεσα από τον ίδιο τον χαοτικό, σπάταλο, απάνθρωπο και καταστροφικό καπιταλισμό, αλλά το ερώτημα είναι γιατί ο άνθρωπος, δηλαδή ο καθένας από εμάς, οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, οι κοινωνίες μας και η ανθρωπότητα συνολικά παρατηρούν στην πλειονότητά τους αμήχανα την καταστροφή που έρχεται, παρ’ ότι όλοι γνωρίζουμε ότι ενώ, για πολλές ακόμα χιλιάδες χρόνια, δεν υπάρχει Planet Earth B, παρά τα παραμύθια που αραδιάζουν κάποιοι για ζωή και τουρισμό στο διάστημα, ενώ υπάρχει Plan B και αυτό έχει να κάνει με την αντικατάσταση του καπιταλισμού από ένα οικονομικό σύστημα των κοινών αγαθών που θα εκφράζεται ως άμεση δημοκρατία με περιεχόμενο την κοινωνική ισότητα, την παγκόσμια ειρήνη και τον οικουμενικό ουμανιστικό πολιτισμό. Την απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα την δίνουν οι νευροεπιστήμες που διαπιστώνουν ότι: «όπως έχει αποδειχτεί, η βλάβη στους μετωπιαίους λοβούς του εγκεφάλου συνεπάγεται τη διάβρωση της επινοητικότητας, το μειωμένο ενδιαφέρον για το μέλλον, τον ελαττωμένο αυτοέλεγχο, την αναισθησία και την εμμονική προσκόλληση σε ατελέσφορα μονοπάτια»[16]. Οι ανθρωπολογικές και οι κοινωνικές επιστήμες γνωρίζουν από αιώνες τώρα ότι αυτές τις βλάβες στον εγκέφαλό μας τις προκαλούν τα σκοταδιστικά και τα εξουσιαστικά ιερατεία. Για να βρούμε πώς και γιατί προκαλούνται αυτές οι βλάβες στον εγκέφαλό μας και συνεπώς πώς θα τις θεραπεύσουμε για να σωθούμε και να σώσουμε τον πλανήτη Γη, θα πρέπει να αναθεωρήσουμε συνολικά ολόκληρο το σύστημα σκέψης, πράγμα που οδηγεί στην ολική και ολιστική αναθεώρηση του εκπαιδευτικού συστήματος, του συστήματος της ενημέρωσης-πληροφόρησης και τελικά να προβούμε στην κατάργηση του ίδιου του καπιταλισμού και των αρχών και αξιών που το στηρίζουν και με τις οποίες σκόπιμα προκαλούνται οι βλάβες στον εγκέφαλό μας για να χάνουμε τις ανθρώπινες και κοινωνικές ευαισθησίες μας, να γινόμαστε κερδοφόρα ζωντανά μηχανήματα, πνευματικά τυφλοί και κωφάλαλοι, αναίσθητοι, αντικοινωνικοί, εμμονικοί, μοιρολάτρες, εθελόδουλοι και αυτοκαταστροφικοί. Image result for renewable energy

Με άλλα λόγια, ο καπιταλισμός προσπαθεί να ακυρώσει την κοινωνική μας φύση και την ανθρώπινη υπόστασή μας για να εμποδίσει την κοινωνική μας απελευθέρωση με το να επιβραδύνει την εναλλακτική ενεργειακή προοπτική της κοινωνίας-ανθρωπότητας, με το να στήνει, διά των παρένθετων ‘νομοθετών’, των αποστατών ‘επιστημόνων’ και των πολιτικών υπαλλήλων του, ερήμην και σε βάρος της κοινωνίας, τους όρους του παιχνιδιού της παραγωγής υδρογόνου και υδρογονοενέργειας. Με τον έλεγχο της πολιτικής-εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας σκαρώνει νόμους και παρανόμους, περιορισμούς και αυθαίρετες κατοχυρώσεις δικαιωμάτων κλεμμένων ευρεσιτεχνιών και άνομων προνομίων που θα μετατρέπουν σε αντικείμενο ιδιοκτησίας ένα ανεξάντλητο και ελεύθερο αγαθό, όπως το νερό και το υδρογόνο, τον απελευθερωτή της ανθρωπότητας από το βασίλειο της ανάγκης και από τη δυναστική εξουσία των σφετεριστών του φυσικού και κοινωνικού πλούτου.

Σήμερα, όμως, οι μορφωτικά και συνειδησιακά προχωρημένες δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, δηλαδή η κοινωνία η ίδια, μετακινούνται σταδιακά από τον ρόλο του παθητικού δέκτη-καταναλωτή καλοσυσκευασμένης προπαγάνδας και κομπάρσου της κεντρικής εξουσίας του κεφαλαίου στον ρόλο του πρωταγωνιστή στον τόπο τους, και αλλού δειλά, αλλού με αποφασιστικότητα διεκδικούν μέσα από νέες μορφές κινημάτων ό,τι και όσα της ανήκουν. Ας ακούσουμε μια από τις χιλιάδες φωνές που γίνονται εφιάλτες για τις τοπικές μαφίες και την κεντρική εξουσία: «Επιτέλους αρχίζουν να ανοίγουν τα πράγματα και να φαίνονται προθέσεις: άλλοι λένε ότι θέλουν τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (ΑΠΕ) χωρίς να το εννοούν, άλλοι λένε ότι θέλουν κανόνες αλλά είτε δεν το εννοούν είτε δεν ξέρουν πώς να τους φτιάξουν, άλλοι λένε ότι αγαπάνε τον τόπο ενώ αγαπάνε την τσέπη τους που γεμίζει υποβαθμίζοντας αυτόν τον τόπο… Ανανεώσιμες πηγές ενέργειας είναι εκείνες που, όντας μικρής κλίμακας, διάσπαρτες και προσαρμοσμένες στο φυσικό-πολιτισμικό περιβάλλον, εμπλέκουν τον κάθε κάτοικο και την τοπική κοινωνία στη μείωση της υπερκατανάλωσης, δίνοντας άμεσα οφέλη και επαληθεύοντας τον χαρακτηρισμό ‘ανανεώσιμη πηγή’. Το καλώδιο διασύνδεσης, αντίθετα, οδηγεί στην πλήρη κάλυψη του νησιού (της Κρήτης) από αιολικούς, φωτοβολταϊκούς, ηλιοθερμικούς σταθμούς ακόμη και εάν, στην αρχή σαν δούρειος ίππος, βαφτιστεί ‘επένδυση λαϊκής βάσης’… Οι δήμαρχοι… είναι καλοί άνθρωποι, αγαπάνε τον τόπο αλλά… δεν ξέρουν και δεν θέλουν να μάθουν το πώς μπορείς να παράγεις τοπική ανάπτυξη και να είσαι κυρίαρχος και αδέσμευτος από την κεντρική εξουσία… Υπήρξαν δήμαρχοι που με μέθοδο, σχεδιασμό, μελέτες, προτάσεις απορροφούσαν ελληνικά και ευρωπαϊκά κονδύλια, ενώ οι περισσότεροι έβαζαν μέσο βουλευτή για μια πλακόστρωση… και είχαν σαν μόνιμο και μοναδικό αίτημα την παράδοση έτοιμων πόρων από την Αθήνα σε αυτούς, με επακόλουθο και φυσικό αντάλλαγμα την εξάρτησή τους για την επανεκλογή τους… Θα ωφελούσε πιο πολύ την κοινωνία μας η ανάπτυξη ενός μη επιδοτούμενου μοντέλου, ιδιαίτερα αυτήν τη χρονική στιγμή που προσπαθούμε να επουλώσουμε τις πληγές που μας άφησε ένα άλλο, και η αφύπνιση της κοινωνίας προς τον ποιοτικό παραγωγικό πρωτογενή τομέα και την αυτάρκεια, ωθώντας τους δημάρχους με κατάρτιση και δομές προς την περιφερειακή διακυβέρνηση (για να διευκολυνθεί και το έργο της περιφέρειας), έτσι ώστε επιτέλους να λειτουργούν οι δήμοι ως ο κύριος αναπτυξιακός φορέας της υπαίθρου και ως συνδετικός κρίκος των παραγωγών με την κοινωνία των πόλεων… Το σωστό θα ήταν αυτήν τη στιγμή η κοινωνία μας να μη δέχεται εξωτερικούς ερεθισμούς, ώστε να φτιάξει με ηρεμία και με κανόνες συμμετοχικής δημοκρατίας όλα τα εργαλεία που θα της επιτρέψουν να λειτουργεί αυτοδύναμα, ομαδικά και παραγωγικά»[17].

Image result for renewable energy hydrogen

Συνειδητοποιείται σταδιακά σε όλο και ευρύτερη κλίμακα ότι ενεργειακή ανεξαρτησία των χρηστών δεν μπορεί να εξασφαλιστεί από την ξεχωριστή αξιοποίηση των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας (ΑΠΕ), γιατί καμιά από αυτές δεν μπορεί από μόνη της να εκτοπίσει το υφιστάμενο συγκεντρωτικό ενεργειακό και εξουσιαστικό σύστημα. Αντίθετα, όλες μαζί, και σε συνδυασμό με κέντρο το υδρογόνο, μπορούν να δώσουν στον άνθρωπο, στην κοινωνία και στην ανθρωπότητα απόλυτη ενεργειακή ανεξαρτησία, οικονομική αυτοδιαχείριση και τοπική αυτονομία με μεγάλο βαθμό αυτάρκειας, κοινωνική αυτοδιεύθυνση, εθνική ανεξαρτησία, αλληλέγγυα οικουμενική συνεργασία και ειρήνη.

Η ηλιακή ενέργεια με τη σύγχρονη τεχνολογία δεν είναι διαθέσιμη σε κάθε γωνιά του πλανήτη και, όπου είναι, δεν είναι διαθέσιμη όλο το 24ωρο, αλλά και όπου είναι διαθέσιμη για το μισό 24ωρο συχνά δεν είναι διαθέσιμη χωρίς διακοπές, πράγμα που δημιουργεί προβλήματα στη διαρκή παραγωγή και ροή ηλεκτρικής ενέργειας. Αλλά και όπου είναι διαθέσιμη το μισό 24ωρο δεν είναι της ίδιας έντασης εξ αιτίας της διαφοροποίησης της γωνίας των ακτίνων του ήλιου, λόγω της περιστροφής της Γης. Επιπλέον, η εκτεταμένη παραγωγή μεγάλων ποσοτήτων ηλεκτρικής ενέργειας με τη σημερινή τεχνολογία προκαλεί τη δημιουργία σημαντικών τοξικών αποβλήτων αρσενικού και καδμίου[18], πράγμα που σημαίνει ότι οι χώρες οι οποίες θα επιλεγούν για την παραγωγή και την προμήθεια ηλεκτρικού ρεύματος από την ηλιακή ενέργεια θα αντιμετωπίσουν σοβαρά προβλήματα μόλυνσης του περιβάλλοντος. Τέλος, η αξιοποίηση της ηλιακής ενέργειας με τη μέθοδο των φωτοβολταϊκών απαιτεί τεράστιες επενδύσεις σε εξοπλισμό και σε εκτάσεις για την εγκατάσταση των ηλιοσυσσωρευτών καθώς επίσης και για τα μεγάλα και υψηλού κόστους δίκτυα μεταφοράς της ηλεκτρικής ενέργειας.

Image result for renewable energy

Όλα αυτά δείχνουν πως, από μια μόνο ανανεώσιμη πηγή ενέργειας, δεν είναι εφικτή η ανάπτυξη ενός ολοκληρωμένου και αυτόνομου ενεργειακού συστήματος, που θα μπορούσε να αντικαταστήσει το υφιστάμενο σύστημα των ορυκτών καυσίμων. Αλλά αν και όταν η τεχνολογία εξελιχθεί και ολοκληρωθεί προς την κατεύθυνση της συλλογής της ηλιακής ενέργειας στο διάστημα, πάνω από τα σύννεφα, και της μετατροπής της σε διαστημικούς σταθμούς σε ηλεκτρική ενέργεια που θα αποστέλλεται ασύρματα και με ασφάλεια σε γήινους σταθμούς, θα έχει ενδεχομένως λυθεί μόνο το πρόβλημα της ασυνεχούς παραγωγής, όχι όμως και αυτό του υψηλού κόστους παραγωγής και διανομής και της συγκεντρωτικής-εξουσιαστικής διαχείρισής της. Αντίθετα, η εξάρτηση των καταναλωτών ηλεκτρικής ενέργειας θα αυξηθεί, γιατί ένα τέτοιο ενεργειακό σύστημα ξεπερνάει τις δυνατότητες ακόμα και των πιο ισχυρών οικονομιών του πλανήτη και προφανώς θα καταλήξει να είναι επιχείρηση κάποιου ή κάποιων επιχειρηματικών ομίλων που θα εξουσιάζουν με τον έλεγχο του ήλιου, αντί με το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο, με αυτόν τον τρόπο ολόκληρη την ανθρωπότητα.

Ίδια περίπου είναι τα χαρακτηριστικά ακανόνιστης λόγω αστάθειας απόδοσης (άπνοια, ανυδρία, ασύμμετρη κατανομή κ.λπ.) και συνεπώς και τα προβλήματα της παραγωγής και διανομής ηλεκτρικής ενέργειας με βάση τον άνεμο, τη γεωθερμία και το νερό ως κινητήρια δύναμη.

Η στροφή μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων της Γερμανίας προς την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας από τον ήλιο και τον άνεμο καλλιεργεί νέες ψευδαισθήσεις για ‘νέα Ελντοράντο’ κερδοφόρων επενδύσεων στη Βόρεια Αφρική και στη Νότια Ευρώπη. Αυτή η στρατηγική του γερμανικού κεφάλαιου είναι κοντόθωρη και γι’ αυτό είναι καταδικασμένη να αποτύχει, γιατί εμποδίζει την Ευρωπαϊκή Ένωση να χαράξει μια μακροπρόθεσμη ενεργειακή στρατηγική στηριγμένη στο υδρογόνο, με την οποία θα μπορούσε η Ευρώπη να ξαναμπεί στην πρωτοπορία των παγκόσμιων προοδευτικών εξελίξεων και να οδηγήσει την ανθρωπότητα για μια ακόμα φορά σε μια Νέα Ελευθερία του Ανθρώπου και του Πολιτισμού του. Η Γερμανία θα χάσει και αυτόν τον, οικονομικό αυτήν τη φορά, πόλεμο που διεξάγεται μεταξύ των επίδοξων ηγεμόνων του πλανήτη, αφήνοντας πάλι πίσω της ερείπια στη Βόρεια Αφρική και στη Νότια Ευρώπη, αλλά και μια βαριά τραυματισμένη Ευρωπαϊκή Ένωση που θα την οδηγήσει σε συνθηκολόγηση και υποταγή στους νέους ηγεμόνες-κατακτητές της.Image result for renewable energy

Τα τελευταία χρόνια έγινε πολύς λόγος και για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας από βιοκαύσιμα (τη βιοαιθανόλη ή το βιοαέριο), που παράγονται από βιομάζα μέσω της υδρολυτικής επεξεργασίας της και θα καίγονται σε μηχανές εσωτερικής καύσης. Αυτή η μέθοδος προϋποθέτει την εντατική καλλιέργεια τεράστιων εκτάσεων καλλιεργήσιμης αγροτικής γης με ειδικές ποικιλίες ετήσιων καλλιεργειών[19], πράγμα που ουσιαστικά εκτοπίζει την καλλιέργεια αγαθών διατροφής με αποτέλεσμα την περαιτέρω όξυνση του παγκόσμιου διατροφικού προβλήματος, χωρίς ωστόσο να επιτευχθεί φθηνότερη ηλεκτρική ενέργεια και να αποφευχθεί η ενεργειακή εξάρτηση από τα παγκόσμια ενεργειακά μονοπώλια.

«Αν καλλιεργήσουμε το 15% των πεδιάδων της Βόρειας Ελλάδας, Θεσσαλία, Μακεδονία, Θράκη, μπορούμε», όπως μας πληροφορεί ο καθηγητής Χημείας στο πανεπιστήμιο της Πάτρας, Θανάσης Κουτίνας, «να παράγουμε βιοκαύσιμο το οποίο θα καλύπτει περίπου το 35% των αναγκών της χώρας για τα μεταφορικά μέσα»[20].

Συνεχίζοντας τον συλλογισμό του, βλέπουμε ότι για να καλύψει η Ελλάδα τα καύσιμα που χρειάζεται μόνο για τα μεταφορικά μέσα, θα έπρεπε να καλλιεργεί με τα λεγόμενα ‘ενεργειακά φυτά’ το 50% των εύφορων πεδιάδων της κεντρικής και βόρειας Ελλάδας. Για να εξασφαλίσει η Ελλάδα ηλεκτρική ενέργεια από βιομάζα και για τις υπόλοιπες παραγωγικές και κοινωνικές δραστηριότητες θα έπρεπε να καλλιεργεί με ‘ενεργειακά φυτά’ και το υπόλοιπο 50% των πεδιάδων, και επειδή προφανώς δεν θα αρκούσαν, θα ήταν αναγκασμένη να καλλιεργήσει και την υπόλοιπη καλλιεργήσιμη γη της με ‘ενεργειακά φυτά’, πράγμα που θα την οδηγούσε στην απόλυτη διατροφική εξάρτησή της από τις χώρες του διατροφικού ιμπεριαλισμού, με τελική συνέπεια την απόλυτη υποταγή της. «Αν αποδειχτούμε τόσο ανόητοι ώστε να προτιμήσουμε ένα κόσμο χωρίς τροφή προκειμένου να οδηγούμε όσο θέλουμε τα αυτοκίνητά μας, τότε θα χρειαζόμασταν το έδαφος αρκετών πλανητών σαν τη Γη για να καλλιεργούμε φυτά για βιοκαύσιμα»[21], αλλά ένας ανθρώπινος κόσμος χωρίς τρόφιμα δεν είναι νοητός ούτε για τους ανόητους. Είναι προφανές πως αυτές οι λύσεις δεν είναι παρά ένα έγκλημα σε βάρος της κοινωνίας-ανθρωπότητας και μάλιστα ειδεχθές, γιατί η Φύση προσφέρει λύσεις ελεύθερης ενέργειας με βάση το υδρογόνο, χωρίς να χρειαστεί να πεινάσει ή να υποταχτεί διατροφικά η κοινωνία, αντίθετα μάλιστα θα μπορεί να έχει άφθονη τροφή για όλους χάρη στη φθηνή, άφθονη και καθαρή ηλεκτρική ενέργεια από το υδρογόνο. Image result for renewable energy

Με δεδομένο μάλιστα ότι σε συνθήκες ευρείας παραγωγής υδρογονοενέργειας σε επίπεδο καταναλωτών και τοπικών κοινωνιών το σχετικό τεχνολογικό πακέτο θα ακολουθήσει αντίστοιχη πορεία με άλλες σχετικές τεχνικές εφευρέσεις, όπως  .λ. χ. ο ηλεκτρισμός, θα είναι αποσβέσιμο σε μικρή σχετικά χρονική περίοδο και συνεπώς η παραγόμενη ηλεκτρική ενέργεια θα τείνει να είναι ελαχίστου έως μηδενικού κόστους, είναι περίεργο γιατί σιωπούν τα πολιτικά κόμματα, οι σχετικοί επιστημονικοί φορείς καθώς επίσης και οι Οργανισμοί Τοπικής Αυτοδιοίκησης και ιδιαίτερα των νησιωτικών κοινωνιών που τόση ανάγκη έχουν για την ενεργειακή αυτάρκειά τους και για την ήπια και αυτοελεγχόμενη ανάπτυξή τους.

Το ζητούμενο, λοιπόν, είναι ο συνδυασμός των εναλλακτικών πηγών ενέργειας για την παραγωγή υδρογόνου και στη συνέχεια για την παραγωγή άφθονης, φθηνής και καθαρής ηλεκτρικής ενέργειας με καύσιμο το υδρογόνο, αφού είναι επιστημονικά αποδειγμένο πως η κατά μάζα πυκνότητας ενέργεια του υδρογόνου είναι περίπου 2,5 φορές μεγαλύτερη από αυτή του μεθανίου και τρεις φορές περίπου μεγαλύτερη από αυτή που δίνει η βενζίνη. Επομένως το υδρογόνο έχει μεγάλη υπεροχή έναντι των άλλων καυσίμων, όχι μόνο ως προς το πολύ χαμηλότερο κόστος απόκτησής του, αλλά και ως προς την κατά μονάδα πυκνότητας ενεργειακή του απόδοση.

Το συμπέρασμα, και πάλι, είναι πως οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, όταν αντιμετωπίζονται ξεχωριστά και ανεξάρτητα η μια από την άλλη, δεν μπορούν να αναδειχτούν σε ολοκληρωμένο, ανεξάρτητο και αποκεντρωμένο ενεργειακό σύστημα, που να μπορεί να αντικαταστήσει το υφιστάμενο συγκεντρωτικό, ακριβό και ρυπογόνο ενεργειακό σύστημα των ορυκτών καυσίμων. Αυτή η αδυναμία των ΑΠΕ να αποτελέσουν η καθεμιά ξεχωριστά και χωρίς το υδρογόνο ένα ολοκληρωμένο ενεργειακό σύστημα τις υποβαθμίζει σε δευτερεύουσα και συμπληρωματική προς τα ορυκτά καύσιμα πηγή ενέργειας, η οποία μπορεί να γίνει αντικείμενο επιχειρηματικής εκμετάλλευσης, αφού δεν απειλεί και δεν μπορεί να αμφισβητήσει το υφιστάμενο ενεργειακό σύστημα.

Αντίθετα, η πολλαπλότητα των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, που μπορεί σε συνθήκες καπιταλισμού να λειτουργούν ανταγωνιστικά μεταξύ τους και συμπληρωματικά προς τα ορυκτά καύσιμα, δίνει στην κοινωνία τη δυνατότητα να τις συνδυάσει με τέτοιο τρόπο, ώστε να γίνουν συμπληρωματικές η μια στην άλλη, για να δημιουργηθεί η βάση για το νέο ενεργειακό σύστημα υδρογόνου που θα επαναφέρει την οικονομία υπό τον άμεσο έλεγχο της αυτεξούσιας-αυτοδιευθυνόμενης τοπικής κοινωνίας, προϋπόθεση ικανή και αναγκαία για την ευημερία ολόκληρης της ανθρωπότητας και για την αποκατάσταση της αρμονικής σχέσης της κοινωνίας με τη Φύση. Με αυτήν την έννοια, το μέλλον των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, ως ένα ολοκληρωμένο ενεργειακό σύστημα υδρογόνου, είναι ταυτισμένο με το μέλλον της ανθρωπότητας και του πολιτισμού της.

Image result for renewable energy

Η τεχνολογία του υδρογόνου, ως η αιχμή των σύγχρονων παραγωγικών δυνάμεων μπορεί, με τη βούληση των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, να ανατρέψει τις καθυστερημένες παραγωγικές σχέσεις και να ανοίξει τον δρόμο για ένα καλύτερο μέλλον, για έναν καλύτερο κόσμο. «Οι άνθρωποι μέσα στο προτσές της παραγωγής και αναπαραγωγής παράγουν και τις εργασιακές σχέσεις τους, όπως παράγουν και τα υλικά αγαθά και, ανεξάρτητα από το αν έχουν συνείδηση αυτού του πράγματος ή όχι, παράγουν και την οικονομική βάση αντίστοιχων πολιτικών, νομικών και κρατικών θεσμών, καθώς επίσης και των αντίστοιχων μορφών συνείδησης»[22]. Με τη σταδιακή συνειδητοποίηση των δυνατοτήτων που προσφέρει στην ανθρωπότητα η ελεύθερη υδρογονοενέργεια αναδείχνεται σταδιακά και η αντίστοιχη στο σύγχρονο επίπεδο ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων κοινωνική συνείδηση, που θα οδηγήσει τις τοπικές κοινωνίες και συνολικά την ανθρωπότητα στην αντικατάσταση των καθυστερημένων και παρακμασμένων καπιταλιστικών παραγωγικών σχέσεων από τις σχέσεις της κοινωνικής αυτοδιεύθυνσης με τη μορφή της Άμεσης Δημοκρατίας και περιεχόμενο την Αταξική Κοινωνία, στο πλαίσιο ενός Οικουμενικού Ουμανιστικού Πολιτισμού[23].

Για όλους τους παραπάνω, και για χίλιους ακόμα, λόγους γίνεται κατανοητό ότι επιμονή κάποιων καλοπροαίρετων, αλλά ελλιπώς ενημερωμένων ‘περιβαλλοντολόγων ακτιβιστών’ να προπαγανδίζουν συγκεντρωτικά ηλιακά ή/και αιολικά ενεργειακά συστήματα, υποβαθμίζει τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας από ελεύθερα, κοινά κοινωνικά αγαθά σε κερδοσκοπικές για το γερμανικό κεφάλαιο επενδυτικές ευκαιρίες και βοηθά τους εισαγωγείς και ατζέντηδές του να κάνουν χρυσές δουλειές. Είναι όμως ανάγκη να κατανοήσουμε όλοι ότι μόνο η υδρογονοενέργεια μπορεί να προσφέρει ενεργειακή ανεξαρτησία σε επίπεδο καταναλωτή, τοπικής, περιφερειακής και εθνικής κοινωνίας, πράγμα που σημαίνει ότι απελευθερώνει τις τοπικές κοινωνίες από τα συγκεντρωτικά-εκμεταλλευτικά ενεργειακά και εξουσιαστικά συστήματα και τις καθιστά ικανές, με την ιδιοπαραγωγή άφθονης, φθηνής και καθαρής ενέργειας, να συγκροτηθούν στη βάση της κοινοκτημοσύνης, της οικονομίας των κοινών αγαθών, της άμεσης δημοκρατίας και της κοινωνικής αυτοδιεύθυνσης. Διαφορετικά με ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, με συγκεντρωτικά ενεργειακά, οικονομικά και κοινωνικά εξουσιαστικά συστήματα, με τόσο κραυγαλέες οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες σε συνθήκες καπιταλιστικής βαρβαρότητας δεν μπορεί να μιλάμε σοβαρά για προστασία του περιβάλλοντος, για δημοκρατία και μάλιστα για άμεση δημοκρατία και για ειρήνη, εκτός αν είμαστε αφελείς ή κατά κάποιο τρόπο, σιτιζόμενοι στο πρυτανείο της εξουσίας των λίγων πάνω στους πολλούς, ‘χρήσιμοι ηλίθιοι’.

_________________

Related image

http://classlessdemocracy.blogspot.gr/2017/06/blog-post_20.html,

[1] Ο William Jennings Bryan (1860-1925), ήταν Αμερικανός πολιτικός.

[2] Συγγραφείς του: Freedom From Mid-East Oil, Edition of World Business Academy, 2007

[3] Ο Γιώργος Παξινός, είναι κορυφαίος Έλληνας νευροεπιστήμονας. Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Σύδνεϋ της Αυστραλίας, που έγινε παγκόσμια γνωστός από το έργο του της χαρτογράφησης του ανθρώπινου εγκεφάλου.

[4] Για μια διεξοδική και σε βάθος ανάλυση του ενεργειακού προβλήματος, βλέπε: Λάμπος Κώστας. Ποιος φοβάται το Υδρογόνο;. η επανάσταση του Υδρογόνου, η ελεύθερη ενέργεια και η απελευθέρωση της ανθρωπότητας από τα ορυκτά καύσιμα και την καπιταλιστική βαρβαρότητα, ΝΗΣΙΔΕΣ, Θεσσαλονίκη 2013.

[5] Βλέπε: Jeremy Rifkin, Η Οικονομία του Υδρογόνου. Η δημιουργία του παγκόσμιου ενεργειακού ιστού και η ανακατανομή της εξουσίας στη Γη, ΛΙΒΑΝΗΣ, Αθήνα 2003.

[6] Το υδρογόνο είναι το ελαφρύτερο χημικό στοιχείο και αποτελεί το 75% της συνολικής μάζας του Σύμπαντος.

[7] Λάμπος Κώστας. Ποιος φοβάται το Υδρογόνο; όπου παραπάνω…, σελ. 126-141.

[8] «Το κόστος των τεχνολογιών Α.Π.Ε μειώνεται ραγδαία με την επέκταση της χρήσης τους και συνεπώς με τη μαζική παραγωγή τους. Ορισμένες τεχνολογίες είναι ήδη ανταγωνιστικές και προβλέπεται ότι το ίδιο θα συμβεί σύντομα και με πολλές από τις υπόλοιπες». Βλ. Βουτυράκης Μανόλης, Τα ενεργειακά προβλήματα, στο: http://www.ecocrete.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=2500&Itemid=0

[9] Είναι γνωστή η τακτική των μεγάλων ρυπαντών του πλανήτη να συνάπτουν τάχα συμφωνίες περιορισμού της ρύπανσης του πλανήτη περιορίζοντας την έκλυση διοξείδιο του άνθρακα, αλά στην πραγματικότητα συνεχίζουν να ρυπαίνουν με μεγαλύτερη ένταση, ή και να υπαναχωρούν ακόμα κα να αποχωρούν από τις συμφωνίες, βλέπε την πρόσφατη Συμφωνία του Παρισιού, με τις οποίες παραπλανούν την ανθρωπότητα και καταστρέφουν την Βιόσφαιρα, για να μεγαλώσουν τα κέρδη και τις κοινωνικές ανισότητες.

[10] Βλ. Εισήγηση της Μόνιμης Επιτροπής Ενέργειας του ΤΕΕ με θέμα: Εξοικονόμηση και διαχείριση ενέργειας, για την προσυνεδριακή εκδήλωση που έγινε στην Κέρκυρα, με θέμα: Εξοικονόμηση και διαχείριση ενέργειας, στις 3.07.2009.

[11] «Μέχρι σήμερα δεν έχει εφαρμοστεί στην Ελλάδα ολοκληρωμένο Εθνικό Πρόγραμμα Εξοικονόμησης Ενέργειας, αν και έχει επισημανθεί από τη δεκαετία του 1980 η αναγκαιότητα τέτοιου προγράμματος». Εισήγηση της Μόνιμης Επιτροπής Ενέργειας του Τ.Ε.Ε. με θέμα, Εξοικονόμηση και διαχείριση ενέργειας…, ό. π.

[12] Λάμπος Κώστας, Οικολογία και καπιταλισμός. Μια προσέγγιση της συστημικής διάστασης του οικολογικού προβλήματος, http://ecoleft.blogspot.gr/2010/02/blog-post_08.html

[13] Βλέπε, Κώστας Λάμπος, Θεός και Κεφάλαιο. Δοκίμιο για τη σχέση μεταξύ θρησκείας και εξουσίας. ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήνα 2016, 2η έκδοση.

[14] Λάμπος Κώστας, Η γέννηση και ο θάνατος της ατομικής ιδιοκτησίας. Η ατομική ιδιοκτησία ως μήτρα βίας, εξουσίας, ανισότητας, εγκληματικότητας, σκοταδισμού και ανηθικότητας, ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήνα 2017.

[15] Βλέπε, Λάμπος Κώστας, Αμερικανισμός και παγκοσμιοποίηση. Οικονομία του Φόβου και της Παρακμής, ΠΑΠΑΖΗΣΗΣ, Αθήνα 2009.

[16] Παξινός Γιώργος, ‘κατ’ εικόνα’, ΛΙΒΑΝΗΣ, Αθήνα 2015, σελ. 319.

[17] Ψαρράς Δημήτρης, Καλώδιο ή ΑΠΕ; Η άγνοια είναι επιλογή http://www.miakriti.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=670:280112-01&catid=27:energeia&Itemid=517

[18] Μάργαρης Νίκος Ι., Το Ενεργειακό πρόβλημα, Ελευθεροτυπία, 28/9/94.

[19] «Η βιομάζα είναι το ξύλο, τα αγροτικά απορρίμματα, τα δημητριακά όπως είναι το καλαμπόκι, το σιτάρι, το σόργο, τα τεύτλα», Κουτίνας Θανάσης, Εναλλακτικά καύσιμα, http://www.ekke.gr/estia/Cooper/Pandoiko_Patra_98/Koutinas.pdf

[20] Ό.π.

[21] Lovelock James, Η εκδίκηση της Γαίας, Λιβάνης, Αθήνα 2007 σελ. 124-125.

[22] Βλ. Eichhorn W., Bauer A. και Koch G, Η διαλεκτική των παραγωγικών σχέσεων και των παραγωγικών δυνάμεων, Αναγνωστίδης, Αθήνα χ.χ.

[23] Αναλυτικά, βλέπε, Λάμπος Κώστας, Άμεση Δημοκρατία και Αταξική Κοινωνία. Η μεγάλη πορεία της ανθρωπότητας προς την κοινωνική ισότητα και τον Ουμανισμό, ΝΗΣΙΔΕΣ, Θεσσαλονίκη 2012.

Image result for Ποιος Φοβάται το υδρογόνο;