Category Archives: ΨΥΧΟΤΡΟΠΕΣ ΟΥΣΙΕΣ – PSYCHOTROPICS

ΤΟ LSD ΒΟΗΘΑ ΣΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΤΗΤΑ ΛΕΝΕ ΣΤΗ SILICON VALLEY!

ΤΟ LSD ΒΟΗΘΑ ΣΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΤΗΤΑ,

ΛΕΝΕ ΣΤΗ SILICON VALLEY…

Πόσο Αληθινό ή Επικίνδυνο είναι αυτό;

 

Μπορεί να φαίνεται σαν μια καταδικασμένη προσπάθεια να αναμειγνύεται η δουλειά με την «ευχαρίστηση». Όμως, όλο και περισσότεροι νέοι επαγγελματίες στην Silicon Valley επιμένουν, ότι η λήψη μικρών δόσεων ψυχεδελικών φαρμάκων τους κάνει απλώς να αποδίδουν καλύτερα στην εργασία, να γίνουν πιο δημιουργικοί και προσηλωμένοι. Η πρακτική αυτή, γνωστή ως «microdosing» («μικροδόση») περιλαμβάνει τη λήψη μικρών ποσοτήτων ναρκωτικών όπως LSD, ψιλοκυβίνη (τα «μαγικά μανιτάρια») ή μεσκαλίνη (που βρίσκεται στον κάκτο Peyote) κάθε λίγες μέρες.

Το LSD είναι το πιο γνωστό ψυχεδελικό ναρκωτικό με την ακμή της δημοφιλίας του να την γνωρίζει ήδη στην δεκαετία του ’60, οπότε βρίσκονταν σε άνθιση τα κινήματα της αντι-κουλτούρας. Αλλά και η Silicon Valley έχει επίσης μια μακρά ιστορία χρήσης ψυχεδελικών ναρκωτικών για την τόνωση της δημιουργικότητας. Σύμφωνα με σχετικό δημοσίευμα του «Conversation», οι «αστέρες» της τεχνολογίας, Steve Jobs και Bill Gates πειραματίστηκαν με το LSD.

 

LSD for productivity?

Σε μεγάλες δόσεις, το LSD μεταβάλλει έντονα την αντίληψη, τη διάθεση και μια σειρά γνωστικών διεργασιών. Σήμερα φαίνεται να αποτελεί το πλέον κοινό «μικροδοσικό» ναρκωτικό. Μια μικρή δόση LSD αποτελείται από περίπου το ένα δέκατο μιας δόσης «αναψυχής» (συνήθως 10-20 μικρογραμμάρια), η οποία συνήθως δεν είναι αρκετά ισχυρή ώστε να προκαλέσει ψευδαισθήσεις. Αντ ‘αυτού, αναφέρεται ότι αυξάνει την εγρήγορση, την ενέργεια και τη δημιουργικότητα.

Μια μικροδόση LSD υποτίθεται ότι ενισχύει την γενική ευεξία, συμβάλλοντας στη μείωση του άγχους, ενώ παράλληλα βελτιώνει τον ύπνο και κατευθύνει σε πιο υγιεινές συνήθειες. Αν και πρόκειται για μια τάση που έχει παρουσιαστεί ευρέως από τα ΜΜΕ, η έλλειψη επιστημονικών μελετών σχετικά με τη μικροδοσολογία καθιστά αδύνατη μια γενική εκτίμηση των πραγματικών επιπτώσεων, θετικών ή αρνητικών. Πάντως, μερικές πρώτες εκθέσεις αναφέρουν πως ό,τι ξεκίνησε ως μια πρακτική λανθάνουσας χρήσης στην Silicon Valley μπορεί να εξαπλωθεί γρήγορα σε άλλους χώρους εργασίας.

Προς το παρόν είναι άγνωστο το πώς τέτοιες μικρές δόσεις ψυχεδελικών δρουν στον εγκέφαλο για να παράγουν αυτές τις ενδιαφέρουσες, πλην όμως εμπειρικές, επιδράσεις στη δημιουργικότητα. Όπως όλα τα κλασικά παραισθησιογόνα, το LSD παράγει ισχυρά αποτελέσματα αλλαγής της αντίληψης, κυρίως με τη μίμηση των επιδράσεων της εγκεφαλικής χημικής σεροτονίνης, η οποία ρυθμίζει τη διάθεσή μας.

 

Συγκεκριμένα, το LSD ενεργοποιεί υποδοχείς 5-ΗΤ2Α στον προ-μετωπιαίο φλοιό, ο οποίος αυξάνει τη δραστικότητα του χημικού γλουταμινικού οξέως στην περιοχή αυτή. Το γλουταμινικό οξύ επιτρέπει τη μετάδοση σημάτων μεταξύ των νευρικών κυττάρων και παίζει ρόλο στη μάθηση και τη μνήμη.

Στους ανθρώπους, έχουν αναφερθεί δύο διαφορετικές επιδράσεις «ψυχαγωγικών» δόσεων LSD. Αρχικά, οι άνθρωποι αισθάνονται ψυχεδελικά και θετικά συναισθήματα ευφορίας. Αυτό μπορεί να ακολουθείται από μια φάση που χαρακτηρίζεται από παράνοια ή ακόμα και από ψυχωτική κατάσταση. Το LSD σε χαμηλές δόσεις μπορεί να προκαλέσει αύξηση της διάθεσης και δημιουργικότητα, με τη μεσολάβηση των αποτελεσμάτων μιμητικής σεροτονίνης. Η δράση του γλουταμινικού και της σεροτονίνης μπορεί επίσης να βελτιώσει την εκμάθηση και της γνωστικής ευελιξίας, προϋποθέσεων απαραίτητων για τη δημιουργικότητα, στον εργασιακό χώρο. Αυτά τα ευρήματα θα μπορούσαν να συμβάλουν εν μέρει στην εξήγηση του μικροδοσολογικού φαινομένου.

Κλινικά στοιχεία

Η κλινική έρευνα με ψυχεδελικά ναρκωτικά επανήλθε σήμερα μετά την διακοπή της την δεκαετία του ’60. Ένα από τα οφέλη της έρευνα για τα ψυχεδελικά ναρκωτικά είναι η δυνατότητά της να συμβάλει στην εμβάθυνση της κατανόησης της συνείδησης. Το 2016, οι ερευνητές από το Imperial College London ήταν οι πρώτοι που χρησιμοποίησαν τεχνολογία σάρωσης εγκεφάλου για την απεικόνιση του τρόπου με τον οποίο το LSD την λειτουργία του εγκεφάλου. Ένα βασικό εύρημα ήταν ότι το LSD είχε μια αποδιοργανωτική επίδραση στη φλοιώδη δραστηριότητα, που επέτρεψε στον εγκέφαλο να λειτουργήσει με πιο ελεύθερο, λιγότερο περιορισμένο τρόπο από το συνηθισμένο.

Τα αποτελέσματα υποδηλώνουν ότι τα ψυχεδελικά αυξάνουν την επικοινωνία μεταξύ των τμημάτων του εγκεφάλου που είναι λιγότερο πιθανό να επικοινωνούν μεταξύ τους και μειώνουν την συχνή επικοινωνία μεταξύ άλλων περιοχών. Αυτό πιθανότατα στηρίζεται στην βαθιά μεταβαλλόμενη κατάσταση συνείδησης που συχνά περιγράφουν οι άνθρωποι κατά τη διάρκεια μιας εμπειρίας LSD. Επίσης σχετίζεται με αυτό που οι χρήστες μερικές φορές αποκαλούν «διάλυση του εγώ», στο οποίο καταρρέει η φυσιολογική αίσθηση του εαυτού. Οι άνθρωπο συχνά αναφέρουν μια αίσθηση επανασύνδεσης με τον εαυτό τους, τους άλλους και τον φυσικό κόσμο.

 

Η ανακάλυψη ότι το LSD και άλλα ψυχεδελικά φάρμακα κάνουν το μυαλό πιο «ευέλικτο» μπορεί να εξηγήσει και  θεραπευτικά οφέλη. Για παράδειγμα, η ψιλοκυβίνη έχει δείξει ότι δρα ευεργετικά στη θεραπεία του εθισμού στον καπνό και το αλκοόλ, της ιδεοψυχαναγκαστικής διαταραχής και της μείζονος κατάθλιψης που είναι ανθεκτική στη θεραπεία.

Σε μια μικρή πιλοτική μελέτη, το LSD σε συνδυασμό με ψυχοθεραπεία οδήγησε  σε ελαφρά βελτίωση του άγχους που βίωσαν οι ασθενείς με καρκίνο. Πολλές από αυτές τις ψυχιατρικές διαταραχές χαρακτηρίζονται από άκαμπτα, συνήθη πρότυπα εγκεφαλικής δραστηριότητας. Διαταράσσοντας αυτά τα πρότυπα, το LSD και άλλα ψυχεδελικά μπορεί να βοηθήσουν στο σπάσιμο αυτών των άκαμπτων μοτίβων.

Αντίστοιχα, η κατάσταση ανεμπόδιστης λειτουργίας του εγκεφάλου που προκαλείται από τα ψυχεδελικά μπορεί επίσης να βοηθήσει στην εξήγηση της ενίσχυσης της δημιουργικότητας. Από τα τέλη της δεκαετίας του 1950 μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1970, μια ολόκληρη σειρά μελετών επιδίωξε να προσδιορίσει εάν τα κλασικά ψυχεδελικά θα μπορούσαν να είναι χρήσιμα για την ενίσχυση της δημιουργικότητας.

Στην πιο αξιοσημείωτη από αυτές τις μελέτες, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι το LSD και η μεσκαλίνη θα μπορούσαν να βοηθήσουν στη δημιουργική επίλυση προβλημάτων όταν χρησιμοποιούνται σε προσεκτικά ελεγχόμενες δόσεις. Ωστόσο, παρόλο που αυτές οι μελέτες δίνουν κάποια εικόνα, βρίσκονται μακράν των σύγχρονων ερευνητικών προτύπων.

Μια πιο πρόσφατη μελέτη διαπίστωσε ότι η χρήση των κλασικών ψυχεδελικών συνδέθηκε έντονα με μεγαλύτερη δημιουργική ικανότητα επίλυσης προβλημάτων. Η ενίσχυση της δημιουργικότητας έχει πολλές πιθανές εφαρμογές στην κοινωνία. Για παράδειγμα, θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί τόσο από την εμπορική βιομηχανία, συμπεριλαμβανομένης της διαφήμισης όσο και από κλινικά περιβάλλοντα, όπως η παροχή βοήθειας σε ασθενείς με αυτισμό.

Οι κίνδυνοι

Ωστόσο, δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι ακόμη και η μικρή δόση ενός μη ελεγχόμενου ναρκωτικού ή φαρμάκου είναι γεμάτη κινδύνους, καθώς η παραγωγή και η προμήθεια παράνομων ναρκωτικών δεν υπόκεινται σε αυστηρούς ρυθμιστικούς ελέγχους. Αυτό σημαίνει ότι οι χρήστες δεν μπορούν ποτέ να είναι σίγουροι για το τι παίρνουν. Με την σειρά του, αυτό καθιστά τον προσδιορισμό της δόσης προβληματικό. Ετσι, ακόμη και μια μικρή, αλλά λανθασμένη δόση, μπορεί να προκαλέσει ανεπιθύμητες έως και επικίνδυνες παρενέργειες.

Υπάρχουν ακόμη και αναφορές συμπτωμάτων που παραπέμπουν σε ψύχωση σε ορισμένα ευάλωτα άτομα που χρησιμοποιούν το LSD για «ψυχαγωγικούς» σκοπούς. Γενικά η επίδραση του LSD είναι απρόβλεπτη και εξαρτάται από την ποσότητα, τη διάθεση, την προσωπικότητα του ατόμου ακόμη και το περιβάλλον μέσα στο οποίο λαμβάνεται. Σημειώνονται ακραίες αλλαγές διάθεσης με πλήθος παραισθήσεων.

Ο χρήστης LSD δεν μπορεί να ξεχωρίσει ποιές είναι οι αισθήσεις που παράγονται από το ναρκωτικό και ποιές ανήκουν στην πραγματικότητα. Υπάρχουν φορές που εξαιτίας της ουσίας βυθίζεται σε αρνητικά συναισθήματα και σκέψεις. Εφόσον αρχίσει ένα «άσχημο ταξίδι», συχνά δεν μπορεί να σταματήσει και η διάρκειά του φτάνει έως και δώδεκα ώρες. Η ικανότητα λογικής κρίσης και αντίληψης των συνηθισμένων κινδύνων εξασθενεί.

Image result for lsd silicon valley

Εν κατακλείδι… 

Σε έναν όλο και πιο ανταγωνιστικό κόσμο, είναι δελεαστικό να βρούμε μια γρήγορη λύση που θα μας βοηθήσει να επιτύχουμε περισσότερα, καλύτερα και ταχύτερα. Ωστόσο, είναι σωστό αυτό; Ως κοινωνία πρέπει να εξετάσουμε τους λόγους για τους οποίους οι υγιείς άνθρωποι επιλέγουν να χρησιμοποιούν τα ναρκωτικά κατά πρώτο λόγο. Η εξάρτηση από τις τεχνολογίες που βελτιώνουν τη γνωστική ικανότητα για να αντιμετωπιστούν οι απαιτητικές συνθήκες εργασίας μπορεί τελικά να επιβαρύνουν την υγεία και την ποιότητα ζωής. Αυτλό σημαίνει πως δεν πρέπει η τεχνική βελτίωση μέσω ουσιών να θεωρείται ως υποκατάστατο ενός υγιούς εργασιακού περιβάλλοντος. Συνεπώς, είναι σημαντικό να διεξαχθεί περισσότερη έρευνα σχετικά με την ασφάλεια και την αποτελεσματικότητα της μικροδόσης.

 

Πηγή: http://www.tvxs.gr 10.6.2017

 

Διαβάστε το:

ΨΥΧΕΔΕΛΕΙΑ & ΨΥΧΟΤΡΟΠΑ

ΨΥΧΕΔΕΛΕΙΑ & ΨΥΧΟΤΡΟΠΑ

ΨΥΧΕΔΕΛΕΙΑ

& ΨΥΧΟΤΡΟΠΑ

ΟΛΑ ΟΣΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ….

ΨΥΧΟΤΡΟΠΕΣ ΟΥΣΙΕΣ ● ΠΑΡΑΙΣΘΗΣΙΟΓΟΝΑ ● ΨΥΧΟΕΝΕΡΓΑ & ΨΥΧΟΧΗΜΕΙΑ ● ΚΑΝΝΑΒΙΣ, ΜΑΡΙΧΟΥΑΝΑ, ΧΑΣΙΣ ● LSD & ACID DREAMS ECSTACY ή MDΜA ● ΗΡΩΙΝΗ ΚΑΙ ΑΠΕΞΑΡΤΗΣΗ ● ΚΟΚΑΪΝΗ ● ΟΠΙΟ ● ΜΕΣΚΑΛΙΝΗ ● ΨΙΛΟΚΥΒΙΝΗ ● ΑΓΙΑΧΟΥΣΚΑ ● ΠΑΡΑΙΣΘΗΣΙΟΓΟΝΑ ΜΑΝΙΤΑΡΙΑ ● ΚΥΚΕΩΝΑΣ & ΕΛΕΥΣΙΝΙΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ● ΨΥΧΕΔΕΛΙΚΗ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ● ΤΙΜΟΘΥ ΛΗΡΙ ● ΤΕΡΕΝΣ ΜΑΚΚΕΝΑ ● ΚΑΡΛΟΣ ΚΑΣΤΑΝΕΝΤΑ ● ΑΛΝΤΟΥΣ ΧΑΞΛΕΥ ● ΦΙΛΙΠ Κ. ΝΤΙΚ ● ΨΥΧΕΔΕΛΙΚΟ ΡΟΚ ● ΨΥΧΕΔΕΛΙΚΟΣ ΜΥΣΤΙΚΙΣΜΟΣ ● ΟΛΟΤΡΟΠΙΚΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ

«Όταν οι πύλες της αντίληψης ανοίξουν, τότε ο άνθρωπος θα δει τα πάντα όπως είναι, άπειρα».

William Blake

ΠΩΣ ΘΑ ΠΡΟΜΗΘΕΥΤΩ TΗΝ ΕΙΔΙΚΗ ΕΚΔΟΣΗ

«ΨΥΧΕΔΕΛΕΙΑ & ΨΥΧΟΤΡΟΠΑ»;

Στα τηλέφωνα

2392-110215

ή στο

6945422050

(μπορείτε να στείλετε και SMS με τα στοιχεία της ταχυδρομικής σας διεύθυνσης)

ή στο e-mail: stamkos@post.com 

(Kόστος 7€ + 5€  έξοδα αποστολής/αντικαταβολής μέσω ΕΛΤΑ)

ΨΥΧΕΔΕΛΕΙΑ & ΨΥΧΟΤΡΟΠΑ

 

«Όταν οι πύλες της αντίληψης ανοίξουν, τότε ο άνθρωπος θα δει τα πάντα όπως είναι, άπειρα».

William Blake

ΠΡΟΣΟΧΗ: ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΑ ΑΝΤΙΤΥΠΑ!

Limitless? Η ΝΕΑ ΝΟΟΤΡΟΠΙΚΗ «ΝΤΟΠΑ» ΤΗΣ SILICON VALLEY

Limitless?

Σχετική εικόνα

 

Νοότροπα Χάπια

Η ΝΕΑ «ΝΤΟΠΑ» ΤΗΣ SILICON VALLEY

Αποτέλεσμα εικόνας για Limitless nootropic pills SILICON VALLEY

Στην ταινία «Limitless» (Χωρίς Όρια), ο Μπράντλει Κούπερ πήρε ένα χάπι που οδήγησε την συγκέντρωση του μυαλού του από το μηδέν στο 100. Υπάρχει στην πραγματικότητα ένα τέτοιου είδους χάπι; Ένα χάπι που θα επέτρεπε σε κάποιον να δουλεύει από πολύ νωρίς το πρωί, μέχρι πολύ αργά το βράδυ με αμείωτο ρυθμό και διαύγεια, ίσως;

Αν και οι επιστήμονες αμφιβάλλουν, επιχειρηματίες της Silicon Valley, της παγκόσμιας μητρόπολης των εταιρειών υψηλής τεχνολογίας, ήδη ντοπάρουν τον οργανισμό τους και το κυρίως το μυαλό τους με νοοτροπικά χάπια, «έξυπνα φάρμακα» όπως συχνά τα αποκαλούν, με μοναδικό στόχο την επιτυχία.  Τα εν λόγω φάρμακα ή συμπληρώματα υποτίθεται ότι ενισχύουν τη λειτουργία του εγκεφάλου, βοηθώντας στη βελτίωση της μνήμης, της εστίασης και της… εξυπνάδας.

Η 30χρονη επιχειρηματίας Έριν Φίνεγκαν, υποστηρίζει ότι τα νοοτροπικά φάρμακα είναι ένα από τα κλειδιά της επιτυχίας της. «Δεν θα τα έκοβα πρόθυμα», λέει, στο ABC. Έτσι, παίρνει ένα χάπι την ημέρα για να είναι παραμένει… επιτυχημένη.

Δεν είναι λίγοι αυτοί που υποστηρίζουν ότι τα αποτελέσματα αυτών των συμπληρωμάτων δεν είναι καθόλου επιστημονική φαντασία, όπως το χάπι που πήρε ο Μπράντλει Κούπερ στην ταινία. Αμέτρητοι χρήστες στο Reddit ορκίζονται ότι τα χάπια αυτά προσφέρουν «αυξημένη εστίαση» και «ψυχική διέγερση».

«Δεν είναι σαν να πατάς ένα κουμπί και ξαφνικά να γίνεσαι τούρμπο. Με βοηθάνε όμως να μειώσω το χρόνο που που παίρνει για να αλλάξω ταχύτητα», λέει η Φίνεγκαν.

Αποτέλεσμα εικόνας για Limitless nootropic pills SILICON VALLEY

Τι είναι τα νοοτροπικά χάπια; 

Τα νοοτροπικά χάπια είναι μείγματα διαφορετικών συστατικών, από καφεΐνη έως L – Theanine, αμινοξέων, βοτάνων που ενισχύουν τον εγκέφαλο και άλλων συστατικών. Αν και υποτίθεται ότι μεταβάλλουν τη λειτουργία του εγκεφάλου τα νοοτροπικά φάρμακα διατίθενται στην αγορά όχι ως φάρμακα αλλά ως διατροφικά συμπληρώματα, πράγμα που σημαίνει ότι δεν χρειάζονται έγκριση από τον Οργανισμό Τροφίμων και Φαρμάκων των ΗΠΑ.

Ο Τζέοφ Γου, ο 29χρονος συνιδρυτής της Nootrobox, που δημιουργεί νοοτροπικά φάρμακα, δήλωσε ότι ενδιαφέρθηκε για τα συμπληρώματα επειδή «ήθελε να γίνει πιο έξυπνος». «Μεγάλωσα πολύ ανταγωνιστικά και ήθελα πάντα να είμαι η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου», λέει και υποστηρίζει: «αν υπήρχε ένας πραγματικά έξυπνος άνθρωπος στον κόσμο, θα ήταν ωραία. Έχουμε ακόμη έναν Αϊνστάιν. Αν όμως όλοι ήμασταν σούπερ – έξυπνοι θα υπήρχε μεγαλύτερη ποσότητα πληροφοριών και καινοτομίας».

Αποτέλεσμα εικόνας για Limitless nootropic pills SILICON VALLEY

Μέσα στο εργαστήριο 

Πριν από τέσσερα χρόνια, ο Γου εργαζόταν σε μια εταιρεία επιχειρηματικών κεφαλαίων. Τότε ήταν που άρχισε να ψάχνει στο διαδίκτυο και να πειραματίζεται. «Κάναμε πειράματα με παράγωγα από εργαστήρια στην Κίνα», εξηγεί.

Σήμερα όλα αυτά είναι κάτι παραπάνω από ένα χόμπι γι’ αυτόν. Όπως λέει η επιχειρηματική του δραστηριότητα βρίσκεται σε άνοδο και κέρδισε την προσοχή και την οικονομική στήριξη κορυφαίων τιτάνων της Silicon Valley, όπως ο πρώην επενδυτής του Facebook Άντερσεν Χόροβιτς και η Μαρίσα Μάγιερ της Yahoo.

Πάντως σε μια εμφάνισή του σε ένα επεισόδιο της σειράς του ABC, «Shark Tank», ένας από τους παρευρισκόμενους είπε στον Γου: «Έχω δοκιμάσει νοοτροπικά αλλά στο τέλος της ημέρας μένεις με έναν πονοκέφαλο και μια έλλειψη ανάκλησης γεγονότων. Μερικές φορές ανησυχώ για τις μακροπρόθεσμες συνέπειες, κι έτσι δεν τα χρησιμοποιώ».

Στο εσωτερικό του στενά ελεγχόμενου εργαστηρίου του Γου η ομάδα του δημιουργεί χιλιάδες χάπια καθημερινά. «Η εταιρεία μας δημιουργεί τέσσερα διαφορετικά είδη χαπιών», λέει ο Γου, υποστηρίζοντας ότι τα χάπια αυτά ενισχύουν την ενέργεια, την μνήμη, την αντοχή, την εγρήγορση και την ανθεκτικότητα.

Επίσης υποστηρίζει ότι όλα τα προϊόντα της εταιρείας του μπορεί να μην είναι πιστοποιημένα αλλά «γενικά θεωρούνται ασφαλή» από τον Οργανισμό Τροφίμων και Φαρμάκων. «Προσεγγίζουμε το ανθρώπινο σώμα σαν μηχανικοί. Έτσι βελτιστοποιούμε τις συντομεύσεις για να είμαστε καλύτεροι, η πιο παραγωγική εκδοχή του εαυτού μας», σημειώνει ο Γου.
Αποτέλεσμα εικόνας για Limitless nootropic pills SILICON VALLEY

Ο Έρικ Μάτζνερ δημιούργησε την εταιρεία του Nootroo, αφού είχε ψαχτεί διαβάζοντας για τα συμπληρώματα αυτά στο διαδίκτυο, κάτι που τον είχε συναρπάσει. Ο ίδιος λέει ότι παίρνει πάνω από 40 συμπληρώματα την ημέρα. 

«Παίρνω την περισσότερη ενέργειά μου από τα συστατικά του Nootroo. Υπάρχει μια μορφή καφεΐνης, πολύ προηγμένη. Ονομάζεται Purenergy. Είναι κρύσταλλος καφεΐνης. Επίσης λατρεύω το ubiquinol. Παίρνω τόνους από αυτό. Περίπου 300 ή περισσότερα χιλιοστά του γραμμαρίου την ημέρα».

Ο Μάτζνερ υποστηρίζει ότι τα νοοτροπικά είναι μια εντελώς νέα υπόθεση για την επιστήμη και την υγειονομική περίθαλψη, και ορισμένοι χρήστες πιστεύουν ότι θα μπορούσαν να είναι το μέλλον. «Μιλάμε για… ένα νέο είδος βιολογίας, όπου παίρνουμε αυτά τα πράγματα στα χέρια μας», σημειώνει.

Ο Μέγκαν Κλίμεν, αυτοαποκαλούμενος «βιο-χάκερ» πειραματίζεται με νοοτροπικά χάπια για χρόνια. Ισχυρίζεται ότι σε μια αγχωτική ημέρα θα πάρει περίπου οκτώ έως δέκα χάπια.

Αποτέλεσμα εικόνας για Limitless nootropic pills SILICON VALLEY

Οι ειδικοί προειδοποιούν για παρενέργειες 

Ωστόσο, μερικοί ειδικοί προειδοποιούν ότι αυτή η προσωρινή «ντόπα» θα μπορούσε να έχει παρενέργειες, με πολλούς να επικαλούνται την έλλειψη μελετών σχετικά με τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις. Επιπλέον αμφισβητούν και τα ίδια τα υποσχόμενα αποτελέσματα ως «πολύ καλά για να είναι αληθινά».

«Η έλλειψη ελεγχόμενων δοκιμών, αυστηρής επιστημονικής έρευνας και η έλλειψη μελετών πάνω σε διαφορετικά νοοτροπικά φάρμακα», είναι οι λόγοι αυτής της αμφισβήτησης, λέει ο δρ. Ρίτσαρντ Άιζαακσον, νευρολόγος της Κλινικής Πρόληψης του Αλτσχάιμερ της Νέας Υόρκης.

Επίσης σημειώνει: «Μπορεί να υπάρχουν διάφορα συστατικά στην ετικέτα και μόνο ένα από αυτά μπορεί να αλληλεπιδράσει με άλλα φάρμακα που παίρνετε ή με κάτι άλλο. Ενώ αυτά τα φάρμακα μπορεί να είναι γενικά ασφαλή είναι δύσκολο να γενικευθούν. Μπορούν να αλληλεπιδράσουν με άλλα πράγματα γι’ αυτό πάντα προτείνουμε τη συζήτηση και την έγκριση από το θεράποντα γιατρό».

Διαβάστε το:

ΨΥΧΕΔΕΛΕΙΑ & ΨΥΧΟΤΡΟΠΑ

ΨΥΧΕΔΕΛΕΙΑ & ΨΥΧΟΤΡΟΠΑ

ΨΥΧΕΔΕΛΕΙΑ

& ΨΥΧΟΤΡΟΠΑ

ΟΛΑ ΟΣΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ….

ΨΥΧΟΤΡΟΠΕΣ ΟΥΣΙΕΣ ● ΠΑΡΑΙΣΘΗΣΙΟΓΟΝΑ ● ΨΥΧΟΕΝΕΡΓΑ & ΨΥΧΟΧΗΜΕΙΑ ● ΚΑΝΝΑΒΙΣ, ΜΑΡΙΧΟΥΑΝΑ, ΧΑΣΙΣ ● LSD & ACID DREAMS ECSTACY ή MDΜA ● ΗΡΩΙΝΗ ΚΑΙ ΑΠΕΞΑΡΤΗΣΗ ● ΚΟΚΑΪΝΗ ● ΟΠΙΟ ● ΜΕΣΚΑΛΙΝΗ ● ΨΙΛΟΚΥΒΙΝΗ ● ΑΓΙΑΧΟΥΣΚΑ ● ΠΑΡΑΙΣΘΗΣΙΟΓΟΝΑ ΜΑΝΙΤΑΡΙΑ ● ΚΥΚΕΩΝΑΣ & ΕΛΕΥΣΙΝΙΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ● ΨΥΧΕΔΕΛΙΚΗ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ● ΤΙΜΟΘΥ ΛΗΡΙ ● ΤΕΡΕΝΣ ΜΑΚΚΕΝΑ ● ΚΑΡΛΟΣ ΚΑΣΤΑΝΕΝΤΑ ● ΑΛΝΤΟΥΣ ΧΑΞΛΕΥ ● ΦΙΛΙΠ Κ. ΝΤΙΚ ● ΨΥΧΕΔΕΛΙΚΟ ΡΟΚ ● ΨΥΧΕΔΕΛΙΚΟΣ ΜΥΣΤΙΚΙΣΜΟΣ ● ΟΛΟΤΡΟΠΙΚΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ

«Όταν οι πύλες της αντίληψης ανοίξουν, τότε ο άνθρωπος θα δει τα πάντα όπως είναι, άπειρα».

William Blake

ΠΩΣ ΘΑ ΠΡΟΜΗΘΕΥΤΩ TΗΝ ΕΙΔΙΚΗ ΕΚΔΟΣΗ

«ΨΥΧΕΔΕΛΕΙΑ & ΨΥΧΟΤΡΟΠΑ»;

Στα τηλέφωνα

2392-110215

ή στο

6945422050

(μπορείτε να στείλετε και SMS με τα στοιχεία της ταχυδρομικής σας διεύθυνσης)

ή στο e-mail: stamkos@post.com 

(Kόστος 7€ + 5€  έξοδα αποστολής/αντικαταβολής μέσω ΕΛΤΑ)

ΠΡΟΣΟΧΗ: ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΑ ΑΝΤΙΤΥΠΑ!

ΨΥΧΕΔΕΛΕΙΑ & ΨΥΧΟΤΡΟΠΑ

 

«Όταν οι πύλες της αντίληψης ανοίξουν, τότε ο άνθρωπος θα δει τα πάντα όπως είναι, άπειρα».

William Blake

 

Η «ΛΕΣΧΗ ΤΩΝ ΧΑΣΙΣΟΠΟΤΩΝ»: Παρίσι 19ος αιώνας

Η «ΛΕΣΧΗ ΤΩΝ ΧΑΣΙΣΟΠΟΤΩΝ«

Παρίσι 19ος αιώνας

Αποτέλεσμα εικόνας για club hashish paris 19th

 

Στα μέσα του 19ου αιώνα, Γάλλοι συγγραφείς, συμπεριλαμβανομένων του Μπωντλαίρ και του Αλέξανδρου Δουμά βρίσκονταν τακτικά για να κάνουν χρήση κάνναβης. Σε αυτό το απόσπασμα από βιβλίο του Τζόναθαν Γκριν περιγράφεται η «Λέσχη του χασίς».
Το 1798 ο Ναπολέων εισέβαλε στην Αίγυπτο, το πρώτο βήμα της εκστρατείας  προς την οικοδόμηση ενός γαλλικού βασιλείου που θα άνοιγε το δρόμο προς την Ινδία. Τελικά εκδιώχθηκε το 1801. Είχε προλάβει, όμως, να κάνει μια νέα ανακάλυψη: το χασίς. Παρόλο που η κατοχή και η κατανάλωσή του σύντομα απαγορεύτηκε, οι στρατιώτες που γύρισαν πίσω στην πατρίδα τους, έφεραν μαζί τους την κάνναβη. Το αποτέλεσμα ήταν η σταδιακή μετάδοσή της στην Ευρώπη, ιδιαίτερα στη Γαλλία.

Ακολούθησαν οι τακτικές εισαγωγές χασίς, δηλαδή τα ξηρά φύλλα κάνναβης, και σύντομα μπορούσε να αγοραστεί σε οποιοδήποτε φαρμακείο, καθώς οι ιατρικοί κύκλοι άρχισαν να δείχνουν τεράστιο ενδιαφέρον για το εξωτικό αυτό φυτό από την Ανατολή. Ιδιαίτερα ο Δρ Ζακ-Ζοζέφ Μορό (1804-1884), άρχισε να ερευνά με τις ιδιότητές του. Το 1840, ο Μορό κατάπιε κάποια φύλλα κάνναβης, ώστε να συντάξει μια εμπεριστατωμένη έκθεση σχετικά με τα μεθυστικά αποτελέσματα της. Βίωσε ένα μείγμα ευφορίας, παραισθήσεων και έλλειψης συνοχής, μια εξαιρετικά ταχεία ροή των ιδεών. Καθώς το «φάρμακο» νόθευε τις αισθήσεις του αποφάσισε να χρησιμοποιήσει ινδικά χοιρίδια για πειραματόζωα.

Το 1844 ο Μορό συνάντησε το Γάλλο φιλόσοφο, συγγραφέα και δημοσιογράφο Θεόφιλο Γκωτιέ (1811-1872), που βρισκόταν στην καρδιά των πνευματικών κύκλων και του πνευματικού κινήματος της εποχής, του Ρομαντισμού. Ο Μορό εντυπωσιάστηκε με τις θεωρίες του Γκωτιέ και το μανιφέστο του Ρομαντισμού που έδινε έμφαση στην πρόκληση ισχυρής συγκίνησης μέσω της τέχνης καθώς και στο συναίσθημα αντί της λογικής. Από την πλευρά του ο Γκωτιέ έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον για τις θεωρίες του Μορό και συγκεκριμένα για τις περιγραφές του δόκτορα για την «πνευματική μέθη» της κάνναβης, που τη θεωρούσε προτιμότερη από την «επαίσχυντη βαριά μέθη» του αλκοόλ.

Αποτέλεσμα εικόνας για Λεσχη Χασίς Παρίσι

«Η Λέσχη του Χασίς»

Ο Γκωτιέ έφερε μαζί του μια σειρά από κορυφαίους παριζιάνους λογοτέχνες: τον Αλέξανδρο Δουμά, τον Ζεραρ ντε Νερβάλ, τον Βίκτωρ Ουγκώ, τον Σαρλ Μπωντλαιρ, τον Ευγένιο Ντελακρουά, τον Ονορέ ντε Μπαλζάκ, και πολλούς άλλους. Η ομάδα, που αυτοαποκαλούνταν «Η Λέσχη του Χασίς», θα βρισκόταν τακτικά μεταξύ 1844 και 1849 στο Hôtel Lauzun.

Εκεί, ντύνονταν τελετουργικά με αραβικά ρούχα, έπιναν δυνατό καφέ εμπλουτισμένο με γενναιόδωρες δόσεις χασίς, το οποίο ο Μορό αποκαλούσε, κατά τα αραβικά, «dawamesk». Η ομάδα έφτιαχνε το «αφέψημα» αναμειγνύοντας χασίς, κανέλα, γαρίφαλο, μοσχοκάρυδο, φιστίκι, ζάχαρη, χυμό πορτοκαλιού, βούτυρο και καθαριδίνη. Κάποιοι από αυτούς θα έγραφαν για αυτές τις εμπειρίες τους. Ωστόσο ο Μπαλζάκ δεν δοκίμασε το μείγμα παρά μόνο το 1845, και είπε στα υπόλοιπα μέλη ότι άκουγε ουράνιες φωνές και έβλεπε οράματα της θείας ζωγραφικής.

Από όλα τα μέλη της ομάδας, ήταν ο Γκωτιέ, ο οποίος δίνει τις περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τις συναντήσεις τους. Στο δοκίμιό του «Η Λέσχη του Χασίς», που δημοσιεύτηκε στο Revue des Deux Mondes το 1846, μετέφερε ακριβώς τη μελοδραματική ατμόσφαιρα που προσέδιδε τόσο το χασίς όσο και ο χώρος, ο οποίος είχε γοτθικά στοιχεία . «Ένα βράδυ του Δεκέμβρη έφτασα σε μια απομακρυσμένη συνοικία στο κέντρο του Παρισιού, ένα είδος μοναχικής όασης που περιβάλλεται από το ποτάμι, σαν αυτό να θέλει να  υπερασπιστεί το μέρος ετούτο από τις καταπατήσεις του πολιτισμού. Ήταν ένα παλιό σπίτι στο Ile St Louis, το ξενοδοχείο Lauzun, όπου το παράξενο club που είχα πρόσφατα ενταχθεί πραγματοποιούσε την μηνιαία σύναξή του. Ήταν η πρώτη μου επίσκεψη».

Μετά από μια περιγραφή του εσωτερικού του ξενοδοχείου, ο Γκωτιέ φτάνει σε ένα δωμάτιο όπου «πολλές ανθρώπινες φιγούρες κάθονταν γύρω από ένα τραπέζι, και μόλις έπεσε πάνω μου το φως και η μορφή μου αναγνωρίστηκε, μια έντονη κραυγή συγκλόνισε τα βάθη του αρχαίου οικοδομήματος: αυτός είναι! αυτός είναι! Φώναξαν όλοι, ας του δώσουμε το μερίδιό του!».Αποτέλεσμα εικόνας για club hashish paris 19th

Το «μερίδιό» του ήταν φυσικά μια κούπα dawamesk. «Ο γιατρός στάθηκε μπροστά από ένα μπουφέ όπου βρισκόταν μια πιατέλα γεμάτη με μικρά ιαπωνικά πιατάκια. Αυτός έριξε μια μπουκιά από πάστα ή πρασινωπή μαρμελάδα, περίπου τόσο μεγάλη όσο ένας αντίχειρας, από ένα κρυστάλλινο βάζο. Το πρόσωπο του γιατρού ακτινοβολούσε ενθουσιασμό, τα μάτια του έλαμπαν, τα μοβ του μάγουλα του ήταν σα να φλέγονται, οι φλέβες του ξεχώριζαν έντονα, και ανάσαινε βαριά με διεσταλμένα ρουθούνια. Αυτό θα πρέπει να αφαιρεθεί από το μερίδιο σας στον Παράδεισο, είπε, και μου έδωσε το μερίδιό μου.

Αποτέλεσμα εικόνας για club hashish paris 19th

Ακολούθησε ένα συμπόσιο. Μέχρι να τελειώσει το γεύμα, το χασίς έχει αρχίσει να επιδρά. Σύμφωνα με τον Γκωτιέ, όλοι άρχισαν να του φαίνονται κάπως παράξενοι, με ορθάνοιχτα μάτια σαν της κουκουβάγιας και το φως φάνταζε υπερφυσικό. Εν τω μεταξύ, «μια ζεστασιά διαπερνούσε τα άκρα μου, και το κενό έσπαγε από εκρήξεις σκέψης και δημιουργίας, γυρνούσε πάλι, και έφευγε καθώς παράξενες σκέψεις εισέβαλλαν στο κεφάλι μου. Παράξενοι επισκέπτες, παραισθήσεις».

Ήταν αναπόφευκτο ότι ο Σαρλ Μπωντλαιρ (1821-1867), συγγραφέας της ποιητικής συλλογής «Les Fleurs du Mal», να ενταχθεί στη λέσχη. Φημιζόταν για την τάση του προς τις κραιπάλες και την αγάπη του για κάθε τι εξωτικό, το οποίο σίγουρα θα του δημιούργησε ενδιαφέρον για το νέο εκείνο ναρκωτικό, αν και τελικά δοκίμασε  ελάχιστες φορές. Εντούτοις, έγραψε με πάθος σχετικά με το χασίς, βασιζόμενος περισσότερο στις σημειώσεις του παρά στην προσωπική εμπειρία.

Ο Γκωτιέ, γράφοντας ένα δοκίμιο για τον ποιητή, σημείωσε ότι, «ακόμα και ο Μπωντλαίρ δοκίμασε χασίς μία ή δύο φορές, αλλά ποτέ δεν έκανε συνεχή χρήση του. Εκτός αυτού, ένιωθε αποστροφή γι ‘αυτό το είδος της ευτυχίας που αγοράζεται από το φαρμακείο, και σύγκρινε την έκσταση που προκαλεί με εκείνη ενός μανιακού. Ερχόταν αλλά σπάνια, και μόνο ως παρατηρητής στις συνεδριάσεις στο Hôtel Lauzun. Όπως έλεγε ο ίδιος ο Μπωντλαίρ,  το κρασί κάνει τους άνδρες ευτυχισμένους και κοινωνικούς, το χασίς τους απομονώνειΤο κρασί εξυψώνει τη βούληση, το χασίς την εκμηδενίζει».

Αποτέλεσμα εικόνας για Λεσχη Χασίς Παρίσι

«Τεχνητοί Παράδεισοι»           

Το καλύτερο κομμάτι του Μπωντλαίρ για το χασίς, βγήκε στη δημοσιότητα το 1860 με τίτλο «Τεχνητοί Παράδεισοι» όπου συγκρίνει το χασίς με το κρασί, ως μέσο επέκτασης της ατομικότητας. Για τον ίδιο, «μεταξύ των ναρκωτικών πιο αποτελεσματικό για τη δημιουργία αυτού που εγώ αποκαλώ τεχνητό ιδανικό, εξαιρώντας το αλκοόλ που διεγείρει γρήγορα και προκαλεί έναν ακαθάριστο παροξυσμό ανεβάζοντας το επίπεδο της πνευματικής δύναμης, και τα αρώματα, των οποίων η υπερβολική χρήση, αν και διεγείρει τη φαντασία, φθείρει σταδιακά τις φυσικές δυνάμεις, οι δύο πιο ενεργητικές ουσίες, οι πιο βολικές και εύχρηστες, είναι το χασίς και όπιο».

Σχετική εικόνα

Ενάμιση αιώνα μετά, οι σημειώσεις του Μπωντλαίρ δίνουν και άλλο φως: «Στην αρχή, μια παράλογη, ακαταμάχητη αίσθηση σε διαπερνά. Οι πιο συνηθισμένες λέξεις, οι πιο απλές ιδέες παίρνουν μια νέα και παράξενη πτυχή Αυτό το κέφι είναι ανυπόφορο, αλλά δεν ωφελεί να προσπαθήσει κανείς να αντισταθεί. Ο δαίμονας έχει εισβάλει. Μια ατελείωτη σειρά από λογοπαίγνια και εντελώς απίθανες σχέσεις από ιδέες σχηματίζονται απολύτως ταιριαστά και ξεπερνούν τους ικανότερους τεχνίτες σκέψεων.

Όμως, μετά από λίγα λεπτά, η σχέση μεταξύ των ιδεών γίνεται τόσο ασαφής, και το νήμα της σκέψης μεγαλώνει τόσο, ώστε μόνο ομοϊδεάτες σου μπορούν να σε καταλάβουν. Ακούς τα χρώματα, τα χρώματα γίνονται μουσική, κάθεσαι πάνω στην πίπα σου, και η πίπα σου σε καπνίζει, εκπνέεις τον εαυτό σου μέσα από μπλε σύννεφα. Αυτή τη φαντασιοπληξία συνεχίζεται για μια αιωνιότητα, με κάποια διαυγή διαστήματα, και μια μεγάλη προσπάθεια να κοιτάξεις το ρολόι. Η αιωνιότητα αποδεικνύεται ότι ήταν μόνο ένα λεπτό.

Η τρίτη φάση είναι πέρα από κάθε περιγραφή. Είναι αυτό που οι Ανατολίτες ονομάζουν « kef », είναι πλήρης ευτυχία. Όλα σταματούν να στροβιλίζονται, και περνάς σε μια ήρεμη και γαλήνια μακαριότητα. Κάθε φιλοσοφικό πρόβλημα έχει επιλυθεί. Κάθε δύσκολη ερώτηση που φέρνει την απόγνωση στους στοχαστικούς άνδρες, γίνεται σαφής και διαφανής. Κάθε αντίφαση έχει συμφιλιωθεί. Ο άνθρωπος έχει ξεπεράσει τους θεούς».

Αποτέλεσμα εικόνας για club hashish paris 19th

Η διάλυση της λέσχης

Σε αντίθεση με τον Γκωτιέ, ο Μπωντλαίρ πίστευε ότι οι χρήστες του χασίς μπορεί να υποφέρουν από ψυχολογικά προβλήματα. Το έργο του «Τεχνητοί Παράδεισοι» καταλήγει σε μια ενότητα με τίτλο «Το ηθικό», στην οποία ο Μπωντλαίρ λέει ότι ενώ το χασίς ενισχύει σίγουρα τη φαντασία και τη δημιουργικότητα ως εκ τούτου, είναι εξαιρετικά επικίνδυνο να υποτάξει όλες αυτές τις διεργασίες. Είναι επικίνδυνο για το δημιουργικό καλλιτέχνη να αρχίσει να πιστεύει ότι μπορεί να δημιουργήσει μόνο υπό την επήρεια, είναι καταστροφικό. Τονίζει ότι στο τέλος, η κάνναβη θα καταστρέψει την προσωπικότητά και αυτό θα ήταν απαράδεκτο.

Η «Λέσχη του Χασίς» διαλύθηκε τα μέσα του 19ου αιώνα, αλλά, σε επιστημονικό επίπεδο τουλάχιστον,  είχε κάνει τη δουλειά της. Το 1846 ο εμπνευστής της, ο Δρ Μορό, δημοσίευσε ένα μεγάλο έργο για την κάνναβη, ένα βιβλίο 439 σελίδων, με τίτλο: «Για το Χασίς και την πνευματική αποξένωση- Ψυχολογική Μελέτη (χασίς και ψυχολογική ασθένεια)».Αποτέλεσμα εικόνας για club hashish paris 19th

 

Επιμέλεια: Μικαέλα Κόλλια

Πηγή: «Η Λέσχη του χασίς» στο Παρίσι του 19ου αιώνα

 http://tvxs.gr/news/taksidia-sto-xrono/%C2%ABi-lesxi-toy-xasis%C2%BB-sto-parisi-toy-19oy-aiona

Διαβάστε το:

ΨΥΧΕΔΕΛΕΙΑ & ΨΥΧΟΤΡΟΠΑ

ΨΥΧΕΔΕΛΕΙΑ & ΨΥΧΟΤΡΟΠΑ

ΨΥΧΕΔΕΛΕΙΑ

& ΨΥΧΟΤΡΟΠΑ

ΟΛΑ ΟΣΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ….

ΨΥΧΟΤΡΟΠΕΣ ΟΥΣΙΕΣ ● ΠΑΡΑΙΣΘΗΣΙΟΓΟΝΑ ● ΨΥΧΟΕΝΕΡΓΑ & ΨΥΧΟΧΗΜΕΙΑ ● ΚΑΝΝΑΒΙΣ, ΜΑΡΙΧΟΥΑΝΑ, ΧΑΣΙΣ ● LSD & ACID DREAMS ECSTACY ή MDΜA ● ΗΡΩΙΝΗ ΚΑΙ ΑΠΕΞΑΡΤΗΣΗ ● ΚΟΚΑΪΝΗ ● ΟΠΙΟ ● ΜΕΣΚΑΛΙΝΗ ● ΨΙΛΟΚΥΒΙΝΗ ● ΑΓΙΑΧΟΥΣΚΑ ● ΠΑΡΑΙΣΘΗΣΙΟΓΟΝΑ ΜΑΝΙΤΑΡΙΑ ● ΚΥΚΕΩΝΑΣ & ΕΛΕΥΣΙΝΙΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ● ΨΥΧΕΔΕΛΙΚΗ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ● ΤΙΜΟΘΥ ΛΗΡΙ ● ΤΕΡΕΝΣ ΜΑΚΚΕΝΑ ● ΚΑΡΛΟΣ ΚΑΣΤΑΝΕΝΤΑ ● ΑΛΝΤΟΥΣ ΧΑΞΛΕΥ ● ΦΙΛΙΠ Κ. ΝΤΙΚ ● ΨΥΧΕΔΕΛΙΚΟ ΡΟΚ ● ΨΥΧΕΔΕΛΙΚΟΣ ΜΥΣΤΙΚΙΣΜΟΣ ● ΟΛΟΤΡΟΠΙΚΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ

«Όταν οι πύλες της αντίληψης ανοίξουν, τότε ο άνθρωπος θα δει τα πάντα όπως είναι, άπειρα».

William Blake

ΠΩΣ ΘΑ ΠΡΟΜΗΘΕΥΤΩ TΗΝ ΕΙΔΙΚΗ ΕΚΔΟΣΗ

«ΨΥΧΕΔΕΛΕΙΑ & ΨΥΧΟΤΡΟΠΑ»;

Στα τηλέφωνα

2392-110215

ή στο

6945422050

(μπορείτε να στείλετε και SMS με τα στοιχεία της ταχυδρομικής σας διεύθυνσης)

ή στο e-mail: stamkos@post.com 

(Kόστος 7€ + 5€  έξοδα αποστολής/αντικαταβολής μέσω ΕΛΤΑ)

ΨΥΧΕΔΕΛΕΙΑ & ΨΥΧΟΤΡΟΠΑ

 

«Όταν οι πύλες της αντίληψης ανοίξουν, τότε ο άνθρωπος θα δει τα πάντα όπως είναι, άπειρα».

William Blake

SPICE: Το Ψυχότροπο των «Ζόμπι»

SPICE

Το «Μπαχάρι» του Θανάτου

Ένα νέο θανατηφόρο Ψυχότροπο,  το Spice, ή «ναρκωτικό των Ζόμπι»,   πωλούνταν νόμιμα ως το 2016…

Η ομοιότητά του με την Κάνναβη, με την οποία δεν έχει ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ  βοήθησε αρχικά στο εμπορικό του πλασάρισμα… Αποτέλεσμα εικόνας για spice drug

Αποτέλεσμα εικόνας για spice drug

‘Eνα από τα πλέον θανατηφόρα συνθετικά ναρκωτικά που κυκλοφορούν αυτήν την στιγμή στον πλανήτη, μόλις πριν λίγα χρόνια πωλούνταν νόμιμα από τα περίπτερα σε Ευρώπη και ΗΠΑ ως «καπνικό προϊόν», υπό την αθώα ονομασία «Μπαχάρι» (Spice).

Γνωστό και ως ναρκωτικό «ζόμπι», λόγω του τρόπου που αποτυπώνονται οι καταστροφικές του συνέπειες στις κινήσεις του ανθρώπου που βρίσκεται υπό την επίδρασή του, το Spice είναι πλέον παράνομο παντού, αν και η αυξανόμενη δημοφιλία του, σε συνδυασμό με την υψηλότατη επικινδυνότητά του, το έχουν φέρει στα πρωτοσέλιδα των διεθνών ΜΜΕ.

Αποτέλεσμα εικόνας για spice drug

Το Φθινόπωρο του 2014, οι μονάδες εντατικής θεραπείας της Ρωσίας γεμίζουν με ετοιμοθάνατους ανήλικους και νέους. Διαπιστώνεται ότι όλοι τους έχουν λάβει ένα συγκεκριμένο συνθετικό σκεύασμα, το οποίο μέχρι πριν από λίγο καιρό από τότε πωλούνταν νόμιμα, με την ίδια ονομασία. Σύμφωνα με ρεπορτάζ του πρώτου καναλιού της κρατικής τηλεόρασης της Ρωσίας, το «Spice», το οποίο είχε και την μορφή μπαχαρικού, πωλούνταν σε μικρά φακελάκια. Ωστόσο, ήταν κατασκευασμένο από επικίνδυνα τοξικά υλικά. Η χρήση του ήταν πολύ απλή,, αφού αρκούσε λίγο από το ναρκωτικό να τυλιχτεί σε ένα τσιγαρόχαρτο και να καταναλωθεί σαν τσιγάρο. Μάλιστα, στην αρχική του μορφή, τα αποτελέσματα στον χρήστη έμοιαζαν με εκείνα που έχει ένα οποιοδήποτε άλλο ναρκωτικό.

Αποτέλεσμα εικόνας για spice drug

Αυτό αρκούσε για τις αρχές για να το απαγορεύσουν και τα υλικά από τα οποία κατασκευαζόταν να ενταχθούν στον κατάλογο των απαγορευμένων ουσιών.

Αλλά η Ναρκω-βιομηχανία δεν παρέδωσε τα όπλα. Δημιούργησε ένα νέο χημικό σκεύασμα, με τα ξεχωριστά υλικά του να μην είναι παράνομα. Αλλά το αποτέλεσμα ήταν μακράν καταστροφικότερο. Μόνο τον Σεπτέμβριο του 2014, πάνω από 800 άνθρωποι νοσηλεύθηκαν στα νοσοκομεία. Οι 25 από αυτούς δεν τα κατάφεραν.

Παρόλ’ αυτά, το ναρκωτικό εξαπλώθηκε ραγδαία. Ακόμη και πάνω στην άσφαλτο των μεγαλουπόλεων υπάρχει γραμμένη η λέξη Spice και δίπλα το τηλέφωνο του προμηθευτή.

Αποτέλεσμα εικόνας για spice drug

Το «Spice» ουσιαστικά είναι μια ονομασία «ομπρέλα» για τα ναρκωτικά μείγματα βοτάνων και άλλου φυτικού υλικού και τεχνητών ουσιών με τις οποίες ψεκάζονται. Σύμφωνα με τον βρετανικό Τύπο, οι έμποροι ναρκωτικών το πουλάνε ως εναλλακτική «λύση» στην κάνναβη, αν και η χημική σύσταση των δύο ναρκωτικών είναι εντελώς διαφορετική. Διότι η κάνναβη προέρχεται από ένα φυτό, αλλά το Spice είναι ένα «συνθετικό κανναβινοειδές», μια «οικογένεια» που αποτελείται από περίπου 700 χημικά προϊόντα. Αν και πωλείται σε πακέτα για να μοιάζουν με κάνναβη, τα αποτελέσματα προέρχονται από τις χημικές ουσίες. Και δεν έχει καμία σχέση με την Κάνναβη, που είναι μια φυσική ουσία με σχεδόν καθόλου παρενέργειες και εξάρτηση. Ίσως όμως η μορφική του ομοιότητα με την κάνναβη, το «εμπορικό πλασάρισμα» ως ένα είδους «αθώου υποκατάστατου» της κάνναβης και, τελικά, η άγνοια, να βοηθά στην εκρηκτική διασπορά του Spice.

Επειδή, λοιπόν, υπάρχουν πάνω από 700 χημικά είδη, οποιοδήποτε από αυτά μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να φτιαχτεί το Spice και οι επιδράσεις του ναρκωτικού ποικίλουν ανάλογα με τις χημικές ενώσεις που χρησιμοποιήθηκαν στην παραγωγή του. Σίγουρα όμως, κάθε εκδοχή του, έχει τα παρακάτω χαρακτηριστικά:

Είναι εξαιρετικά εθιστικό. Η συνθετική κάνναβη «μιμείται» τις επιδράσεις της φυσικής  οι οποίες περιλαμβάνουν:

Αίσθημα ευφορίας

–  Αλλαγή της αντίληψης

– Αίσθηση χαλάρωσης.

Ωστόσο, έχει επίσης σοβαρές παρενέργειες. Η κύρια παρενέργεια εντοπίζεται στο αναπνευστικό σύστημα, το οποίο προκαλεί κατάρρευση στον οργανισμό λόγω των χαμηλών επιπέδων οξυγόνου. Αυτός είναι ο λόγος που οι χρήστες του Spice μοιάζουν με «ζόμπι». Ταυτόχρονα δυσκολεύονται στην αναπνοή και αυξάνονται οι καρδιακοί παλμοί.

Αποτέλεσμα εικόνας για spice drug

Σε αντίθεση με την Ρωσία, όπου οι νοσηλευόμενοι ήταν επί το πλείστον «τυπικοί» χρήστες στα κοινωνικά τους χαρακτηριστικά (δηλαδή από όλες τις κοινωνικές ομάδες), στην Βρετανία, σε γενικές γραμμές, το Spice φαίνεται να αποτελεί πρόβλημα μεταξύ των αστέγων και των κοινοτήτων των φυλακών.

Ο Δρ Rob Ralphs, λέκτορας και ερευνητής στο Manchester Metropolitan University, δήλωσε ότι, σύμφωνα με σχετικές μελέτες, το 90% των αστέγων στο κέντρο του Μάντσεστερ χρησιμοποιούσαν το ναρκωτικό. Πρόσθεσε, ότι η δημοφιλία του ναρκωτικού στις φυλακές οφείλεται στο ότι, λόγω της πολύπλοκης σύνθεσής του, καταφέρνει να περνάει απαρατήρητο από τους τρέχοντες ελέγχους. 

Αποτέλεσμα εικόνας για spice drug

Σύμφωνα με τον Guardian, η κατάσταση είναι κρίσιμη. Μόνο το περασμένο Σαββατοκύριακο, η αστυνομία του Μάντσεστερ ήρθε σε επαφή με τουλάχιστον 60 περιστατικά που συνδέονται με χρήση και εμπορία του Spice.

Το ρεπορτάζ επιβεβαιώνει, ότι οι έμποροι ναρκωτικών στοχεύουν κυρίως στους άστεγους και στην «διανομή» στις φυλακές. Η απαγόρευση της προμήθειας και παραγωγής, αλλά όχι της κατοχής, του Spice και άλλων νέων ψυχοδραστικών ουσιών τέθηκε σε ισχύ στην Βρετανία μόλις το 2016. Μέχρι τότε, το φάρμακο πωλούνταν νόμιμα στα καταστήματα…

Πηγή: http://www.tvxs.gr 

ENEΡΓΕΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΝΝΑΒΗ

ENEΡΓΕΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΝΝΑΒΗ

ΛΥΣΗ ΣΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΥΠΕΡΘΕΡΜΑΝΣΗΣ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ;

Image result for cannabis production energy

Μετά το «Τσουνάμι» της χρηματοπιστωτικής φούσκας, που έχει κτυπήσει ανελέητα την παγκόσμια οικονομία βυθίζοντάς την σε ύφεση διαρκείας, ένα άλλο καταστρεπτικό «Τσουνάμι» έρχεται με μαθηματική ακρίβεια κατά πάνω μας.

Πρόκειται για το «οικολογικό Τσουνάμι», δηλαδή για τις καταστροφές που θα προκύψουν από την απορύθμιση και την υποβάθμιση του φυσικού μας περιβάλλοντος, το οποίο θα αποδειχθεί πολύ πιο καταστρεπτικό από το σημερινό «οικονομικό Τσουνάμι».

Αυτό το επερχόμενο «οικολογικό Τσουνάμι», που σύμφωνα με ορισμένους ειδικούς είναι ζήτημα δύο ή τριών δεκαετιών για να ξεσπάσει, δεν θα κρατήσει λίγα μόνον χρόνια αλλά πολλές δεκαετίες και δεν θα καταστρέψει μόνον οικονομίες, αλλά και τεράστιες περιοχές του πλανήτη μας, θα διαλύσει χώρες και κοινωνίες, θα εξολοθρεύσει δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπους, θα προσφυγοποιήσει εκατοντάδες εκατομμύρια, θα απειλήσει τον ανθρώπινο πολιτισμό ακόμη και την ίδια την ύπαρξή μας ως είδος. Όταν θα ξεχυθεί κατά πάνω μας αυτό το «οικολογικό Τσουνάμι» καμιά ανθρώπινη αντίδραση, όσο μαζική και να είναι, δεν θα είναι σε θέση να το σταματήσει πριν ολοκληρώσει το καταστρεπτικό του έργο. Η μόνη αντίδραση μας μπορεί να είναι προληπτική, αλλά για να το προλάβουμε θα πρέπει να δράσουμε Τώρα! Πως όμως μπορούμε να δράσουμε αποτελεσματικά πριν να είναι πολύ αργά;

O σύγχρονος κόσμος αντιμετωπίζει τρεις πολύ σοβαρές κρίσεις. Η μία είναι η οικονομική κρίση, που οφείλεται κυρίως στη χρηματοπιστωτική φούσκα και στην απληστία και ασυδοσία της ελεύθερης αγοράς. Η δεύτερη είναι η οικολογική κρίση, που οφείλεται στην καταστροφή και υποβάθμιση του περιβάλλοντος και στην πλανητική υπερθέρμανση, απόρροια του οικονομικού, καταναλωτικού και ενεργειακού μοντέλου που χρησιμοποιούμε. Η τρίτη είναι η ενεργειακή κρίση, η οποία οφείλεται στην υπερκατανάλωση και στην εξάντληση των ορυκτών καυσίμων, από τα οποία εξαρτάται η παγκόσμια οικονομία.

Παρά την αντίθετη πεποίθηση αυτή η ενεργειακή κρίση είναι και η σοβαρότερη διότι επηρεάζει άμεσα και πυροδοτεί τόσο την παρούσα οικονομική κρίση, όσο και την επερχόμενη οικολογική κρίση!

Image result for cannabis production energy

Ο ζωοδότης Ήλιος βρίσκεται πίσω από τις περισσότερες ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Λούζει διαρκώς τη Γη με τεράστιες ποσότητες θερμότητας και ακτινών φωτονίων, που χαρίζουν ζωή και ενέργεια τον πλανήτη μας. Ο Ήλιος δημιουργεί επίσης και τους ανέμους, θερμαίνοντας τα αέρια στρώματα της ατμόσφαιρας κι αυξάνοντας έτσι την κινητικότητά τους. Αυτή η ενέργεια είναι γνωστή ως αιολική και χρησιμοποιείται εδώ και αιώνες στους ανεμόμυλους και σήμερα πλέον στις ανεμογεννήτριες, που παράγουν ηλεκτρισμό. Η κίνηση των αέριων μαζών δημιουργεί επίσης τα σύννεφα, τις βροχές και τα χιόνια. Η πτώση του νερού στη γη δημιουργεί τα ποτάμια, την κίνηση των οποίων εκμεταλλεύεται ο άνθρωπος με τα φράγματα, όπου οι υδατοπτώσεις κινούν νερόμυλους ή παράγουν ηλεκτρισμό με τη βοήθεια τουρμπίνων (υδροηλεκτρικά εργοστάσια). Τέλος η ηλιακή ενέργεια θερμαίνει και τους ωκεανούς δημιουργώντας έτσι τα υποθαλάσσια ρεύματα, τα οποία μπορεί με τη σειρά του να εκμεταλλευτεί ο άνθρωπος για να παράγει ηλεκτρική ενέργεια.

Image result for cannabis production energy

Φυτρώνει σχεδόν παντού αλλά είναι το υπ’ αριθμόν ένα παράνομο φυτό στον πλανήτη μας! Εδώ και πολλές δεκαετίες οι περισσότερες νομοθεσίες των κρατών της Γης το έχουν θέσει εκτός νόμου –τοποθετώντας το, εντελώς αυθαίρετα και αντιεπιστημονικά, στα λεγόμενα «ναρκωτικά»– κι έχουν απαγορεύσει την καλλιέργεια, ακόμη και την ύπαρξή του. Κι όμως η κάνναβη (cannabis) είναι ένα από τα χρησιμότερα για τον άνθρωπο φυτά, με τα οποία έχει προικίσει η Φύση τον πλανήτη Γη. Είναι ένα φυτό που, εκτός από τη μη-ναρκωτική ευφορική του ιδιότητα (που οφείλεται στη δραστική ουσία Τετραϋδροκανναβινόλη),, μπορεί να χρησιμοποιηθεί και ως κατασκευαστικό υλικό, φωτιστικό λάδι, πηγή ενέργειας και χαρτιού, υλικό για υφάσματα, πανιά και σκοινιά, για χρώματα και βαφές, για φάρμακο και για τροφή για ανθρώπους και για ζώα. Κανένα, απολύτως κανένα, άλλο φυτό δεν έχει τόσες πολλές και χρήσιμες για τον άνθρωπο εφαρμογές, όσο η Κάνναβη. Κι όμως είναι απαγορευμένο. Όχι για λόγους επιστημονικούς ή ιατρικούς, αλλά για πολιτικούς και οικονομικούς λόγους, όπως θα δούμε παρακάτω. «Έχουν καταστήσει παράνομο το υπ’ αριθμόν ένα σημαντικότερο φυτό του πλανήτη», έλεγε αγανακτισμένος ο Timothy Leary από την «ελευθεριάζουσα» δεκαετία του 1960. Πως μπορεί όμως να είναι «παράνομο» ένα φυτό, που δεν είναι καν ναρκωτική ουσία σύμφωνα με τις πιο έγκριτες και ανεξάρτητες επιστημονικές έρευνες που έχουν γίνει ως τώρα; Ένα φυτό από το οποίο δεν έχει αναφερθεί ούτε ένας θάνατος ως σήμερα; (Υπόψιν η «θανατηφόρα δόση» της κάνναβης είναι 150 γραμμάρια, δηλαδή 40.000 μεγαλύτερη τη συνηθισμένη δραστική δόση της! Συγκριτικά, η θανατηφόρα δόση του αλκοόλ είναι μόλις 4-10 φορές μεγαλύτερη από τη συνηθισμένη του δραστική του δόση. Γι’ αυτό θάνατος από υπερβολική δόση κάνναβης είναι κάτι το πρακτικά άγνωστο).

Image result for cannabis production energyTo Φυτό Κάνναβη

Η κάνναβη είναι ένα φυτό από το οποίο βγαίνει η μαριχουάνα (ένα μίγμα θρυμματισμένων φύλλων και λουλουδιών της κάνναβης), το χασίς (αποξηραμένη ρετσίνη που βγαίνει από τις αδενικές τρίχες των λουλουδιών και των ακρινών στελεχών των θηλυκών, κυρίως, φυτών της κάνναβης), και το χασισέλαιο (που παράγεται με μία επεξεργασία απόσταξης).

Η μεγάλη ποικιλία των παραλλαγών αυτού του φυτού, που ταξινομήθηκε από τον Linneaus το 1753, δημιουργούσε στο παρελθόν πολλές διαφωνίες μεταξύ των βοτανολόγων σχετικά με την ταξινόμησή του, αλλά σήμερα έχει γίνει δεκτό ότι υπάρχει ένα αρχικό είδος, η κάνναβη η ήμερη, από την οποία προέκυψαν διάφορες παραλλαγές ως οικότυποι, όπως η Cannabis Sativa, η Cannabis Indica και η Cannabis Ruderalis, που διαφέρουν μεταξύ τους, κυρίως, ως προς την περιεκτικότητά τους στο δραστικό συστατικό της κάνναβης, η Δ9-Τετραϋδροκανναβινόλη (ΤHC).

Με βάση αυτό το δεδομένο, α) η Κάνναβη Σατίβα (ή Κλωστική) που περιέχει μικρή ποσότητα THC χρησιμοποιείται για την παραγωγή αγαθών που καλύπτουν ανάγκες τις καθημερινής ζωής (βιομηχανικά και κατασκευαστικά προϊόντα, είδη ένδυσης και διατροφής, ενεργειακά μέσα κ.α.) και β) η Ινδική Κάνναβη που περιέχει μεγαλύτερη ποσότητα THC, χρησιμοποιείται για ευφορικούς και θεραπευτικούς σκοπούς.

Image result for cannabis production energy

Ενέργεια: Η βιομάζα που παρέχεται απ’ την κάνναβη μπορεί να μετατραπεί σε μεθάνιο, μεθανόλη ή υγρό καύσιμο. Συνυπολογίζοντας στο κόστος παραγωγής της ενέργειας την καταστροφή του περιβάλλοντος που συνεπάγεται η παραγωγή, η επεξεργασία και η χρήση του πετρελαίου, του άνθρακα και της πυρηνικής τεχνολογίας, καθίσταται φανερό ότι η παραγωγή ενέργεια από την κάνναβης έχει μικρότερο κόστος και είναι ανυπολόγιστα ευεργετική για το περιβάλλον.
 Image result for cannabis production energy
ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ

«Από το 1000 π.Χ. μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα, η κάνναβη ήταν η μεγαλύτερη γεωργική καλλιέργεια στον πλανήτη και αποτελούσε τη σημαντικότερη πρώτη ύλη για την παγκόσμια παραγωγή φυτικών κλωστών, υφασμάτων, φωτιστικού λαδιού, χαρτιού, θυμιαμάτων, φαρμάκων και ειδών διατροφής για ανθρώπους και ζώα. Μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα, το 90% των καραβόπανων, το 80% των σχοινιών, το 75-90% του χαρτιού και το 80% των υφαντουργικών προϊόντων που κατασκευάζονταν διεθνώς, φτιάχνονταν από κάνναβη.»43

Σ’ όλη τη διάρκειά της γνωστής ιστορίας και μέχρι τις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα, η κάνναβη γνώριζε μια ευρύτατη και συστηματική καλλιέργεια λόγω της πολλαπλής χρησιμότητάς της τόσο ως κατασκευαστικό, βιομηχανικό και ενεργειακό μέσο (Cannabis Sativa) όσο και ως διατροφικό, θεραπευτικό και ευφορικό μέσο (Cannabis Indica).44 Συνεπώς, η σκιαγράφηση αυτής της πολυεπίπεδης χρησιμότητας της κάνναβης αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση για την κατανόηση των πραγματικών λόγων της απαγόρευσής της και τον προσδιορισμό των ομάδων οικονομικής ισχύος που είχαν ζωτικό συμφέρον απ’ τον εξοβελισμό της από την καθημερινή ζωή.

1) Διατροφικό μέσο: Μέχρι τον 20ο αιώνα, οι σπόροι της κάνναβης, κονιοποιημένοι ή όχι, για πολλούς λαούς ήταν -και για ορισμένους παραμένει- ένα βασικό διατροφικό μέσο στο οποίο περιέχονται φυτικές πρωτεΐνες υψηλής ποιότητας.45

2) Θεραπευτικό μέσο: Η κάνναβη και τα παράγωγά της κατείχαν εξέχουσα θέση στην καθημερινή θεραπευτική πρακτική σε όλη τη διάρκεια της γνωστής ιστορίας της ανθρωπότητας. Αφειδώς προσφερόμενη από τη φύση, ατοξική, ασφαλής και με ένα ευρύ φάσμα εφαρμογών, η κάνναβη «πέρασε στην ιατρική πρακτική πολλών χωρών και χρησιμοποιείται για τη θεραπεία ποικίλων ασθενειών, όπως η χολέρα, η ελονοσία, η διάρροια, οι σπασμοί, η ανορεξία, η απώλεια της μνήμης, ο βήχας, οι ρευματισμοί, η αϋπνία και ο πόνος» για περισσότερο από τρεις χιλιάδες χρόνια.46

3) Ευφορικό μέσο: Οι ευφορικές δράσεις των παραγώγων της κάνναβης (μαριχουάνα και χασίς) υπερτερούν από κάθε άποψη των αντίστοιχων δράσεων του καπνού και του οινοπνεύματος και τα καθιστούν επίφοβους ανταγωνιστές τους.

Image result for cannabis production energy

4) Ενέργεια: Η βιομάζα που παρέχεται απ’ την κάνναβη μπορεί να μετατραπεί σε μεθάνιο, μεθανόλη ή υγρό καύσιμο. Συνυπολογίζοντας στο κόστος παραγωγής της ενέργειας την καταστροφή του περιβάλλοντος που συνεπάγεται η παραγωγή, η επεξεργασία και η χρήση του πετρελαίου, του άνθρακα και της πυρηνικής τεχνολογίας, καθίσταται φανερό ότι η παραγωγή ενέργεια από την κάνναβης έχει μικρότερο κόστος και είναι ανυπολόγιστα ευεργετική για το περιβάλλον.

Image result for cannabis production energy

5) Χαρτί: Το 75-90% του χαρτιού που χρησιμοποιούσαν οι άνθρωποι σ’ όλο τον κόσμο μέχρι το 1883 προερχόταν απ’ την κάνναβη: Βιβλία, εφημερίδες, χάρτες, χαρτονομίσματα. Το χαρτί που παράγεται από την κάνναβη είναι το καλύτερης ποιότητας και με τη μεγαλύτερη διάρκεια ζωής χαρτί που κατασκευάστηκε στην ιστορία της ανθρωπότητας: «Είναι 50 έως 100 φορές διαρκέστερο και 100 φορές ευκολότερο να κατασκευαστεί απ’ οποιοδήποτε άλλο τρόπο παραγωγής χαρτιού».47

6) Εξοπλισμός των πλοίων: Το 90% του εξοπλισμού όλων των πλοίων από τον 5ο αιώνα π.Χ. μέχρι τον 19ο αιώνα που εφευρέθηκε το ατμόπλοιο, κατασκευαζόταν απ’ την κάνναβη: Ολα τα πανιά, τα σχοινιά, οι χάρτες, τα ημερολόγια, τα βιβλία και οι σημαίες των πλοίων ήταν προϊόντα του «χόρτου.»48

7) Υφάσματα και υφαντά: Το 80% των υφασμάτων και των υφαντών που χρησιμοποιούσε η ανθρωπότητα για να κατασκευάσει ρούχα, τέντες, λινά, κουβέρτες, πετσέτες, χαλιά, πάνες μωρών και πολλά άλλα, προέρχονταν απ’ την κάνναβη.49

Image result for cannabis production energy

8) Σχοινιά, νήματα, κορδόνια: Το 70-90% της παγκόσμιας παραγωγής των κάθε είδους σχοινιών, νημάτων και κορδονιών προέρχονταν απ’ την κάνναβη και ήταν 100% ανακυκλώσιμα. Μετά την απαγόρευση της κάνναβης το 1937, όλα αυτά αντικαταστάθηκαν από μη-ανακυκλώσιμα πετροχημικά προϊόντα που το μονοπώλιό τους ελέγχονταν από την εταιρεία DuPont ύστερα από συμφωνία με τη γερμανική IG που κατείχε τις σχετικές πατέντες.

9) Καμβάδες ζωγραφικής: Όλες οι δημιουργίες των μεγάλων ζωγράφων που ανανέωσαν τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τον κόσμο, από τον Caravagio μέχρι τον Van Gogh, αποτυπώθηκαν πάνω σε καμβάδες φτιαγμένους από κάνναβη που έχουν το προσόν να μην αλλοιώνονται και να συντηρούνται σε άριστη κατάσταση επί αιώνες.

10) Χρώματα και βαφές: Για χιλιάδες χρόνια, όλα σχεδόν τα χρώματα και τα βερνίκια που χρησιμοποιούσε ο άνθρωπος παράγονταν απ’ την κάνναβη ή περιείχαν λάδι από τους σπόρους της. Μόνο «κατά το έτος 1935, δυο μόλις χρόνια πριν από την απαγόρευσή της, 58.000 τόνοι σπόρων κάνναβης χρησιμοποιήθηκαν στις ΗΠΑ μόνο για την κατασκευή χρωμάτων και βερνικιών. Από το 1937 και μετά, αυτές οι βαφές φυσικής προέλευσης αντικαταστάθηκαν από πετροχημικά προϊόντα.50

11) Κατασκευαστικό υλικό: Ο πολτός της κυτταρίνης που βγαίνει από την κάνναβη προσφέρει ένα άριστο οικοδομικό και κατασκευαστικό υλικό που είναι πρακτικό, φτηνό, ανθεκτικό στη φωτιά, με θαυμάσια θερμική και ηχητική μόνωση. Η αντικατάσταση του κατασκευαστικού υλικού που προέρχεται από την ξύλευση και την καταστροφή των δασών με αυτό που εξάγεται από την κάνναβη είναι αναγκαία για να διαφυλαχθούν οι δασικές εκτάσεις που έχουν μειωθεί σε επικίνδυνο βαθμό. Γιατί η κάνναβη είναι ένα φυτό που, σ’ αντίθεση με τα δέντρα του δάσους, αυτοανανεώνεται κάθε χρόνο και από κάθε στρέμμα του παράγεται πολτός κυτταρίνης ίσος μ’ αυτόν που βγαίνει από 4,1 στρέμματα άλλων δέντρων.

12) Φωτιστικό λάδι: Μέχρι το 1800 το λάδι από τους σπόρους της κάνναβης κάλυπτε το μεγαλύτερο μέρος της παγκόσμιας κατανάλωσης φωτιστικού λαδιού. Κατά την περίοδο 1800-1870 περιορίστηκε στη δεύτερη θέση λόγω της διάδοσης του λαδιού της φάλαινας, αλλά μετά το 1870 και τα δυο άρχισαν να αντικαθίστανται από τα προϊόντα του πετρελαίου.

Image result for cannabis production energy

Aυτή ακριβώς η πληθώρα των πλεονεκτημάτων της κάνναβης είχε ως αποτέλεσμα να τεθεί υπό καθεστώς απαγόρευσης και να γίνει αντικείμενο απηνών διώξεων και σκληρής καταστολής από το 1937. Αλλά παρά τους ποινικούς κινδύνους, το «απαγορευμένο χόρτο» και τα παράγωγά του εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται ως ευφορικά και θεραπευτικά μέσα και ως πρώτες ύλες για την ικανοποίηση διαφόρων αναγκών της καθημερινής ζωής.

Image result for cannabis production energy

Η δημιουργία του «Ομοσπονδιακού Γραφείου Ναρκωτικών» (1930), η άρση της Ποτοαπαγόρευσης (1933), η κατασκευή μηχανών υψηλής τεχνολογίας για την παραγωγή χαρτιού από τη δασική ξυλεία και η μονοπώληση αυτής της παραγωγής από το συγκρότημα Hearst (1930-1936), η μαζική εισαγωγή στην αγορά των προϊόντων της πετροχημικής βιομηχανίας (1926-1936) και του νάιλον (1936) και τέλος η κατάκτηση της δυνατότητας της φαρμακοβιομηχανίας να παράγει μαζικά συνθετικά φάρμακα (1928-1932), συντελέστηκαν μέσα σε λιγότερο από επτά χρόνια και έκριναν οριστικά την τύχη της κάνναβης που ήταν ο κυριότερος ανταγωνιστής των προϊόντων τους.

Τα πολλά πλεονεκτήματα και οι εφαρμογές της κάνναβης, την καθιστούσαν υπολογίσιμο αν όχι μοναδικό ανταγωνιστή των προϊόντων πολλών βιομηχανικών κλάδων (πετρελαιοειδή, οινόπνευμα, καπνός, φάρμακα, παραγωγής χαρτιού), οι οποίοι και συνεργάστηκαν αρμονικά προκειμένου να πετύχουν την απαγόρευση της κάνναβης, στα κρίσιμα χρόνια 1930-37 που σφραγίστηκαν από 5 κυρίως γεγονότα.

Image result for cannabis production energy

Ο Παλιός Κόσμος έδωσε στο Νέο Κόσμο την κάνναβη, κι εκείνος ανταποκρίθηκε παραδίδοντας στην Ευρώπη την καλλιέργεια του καπνού. Από τότε οι δύο αυτοί «κόσμοι» –η ντόπα και ο καπνός– είναι αλληλεξαρτώμενοι.

Image result for cannabis production energy

«Δεν υποστηρίζω τη χρήση των ψυχοτρόπων ουσιών, αλλά υπερασπίζομαι τη νομιμοποίησή τους. Πρώτον, για λόγους ηθικούς: Κανένας εκτός από μένα δεν έχει δικαίωμα να αποφασίζει ποια ουσία θα καταναλώνω και ποια όχι. Δεύτερον, για λόγους πολιτικούς: Η κοινωνία δεν απειλείται από τις ψυχοτρόπες ουσίες. Κινδυνεύει μόνο από την κατασταλτική πολιτική της κρατικής εξουσίας απέναντι σ’ αυτές. Το δικαίωμα να ψηφίζω και το δικαίωμα να εξουσιάζω το κορμί μου αποτελούν βασικά στοιχεία της ελευθερίας μου. Το δικαίωμα να ψηφίζω είναι θεμελιώδες στοιχείο της ελευθερίας μου ως πολίτη. Και το δικαίωμα να εξουσιάζω το κορμί μου είναι κεντρικό στοιχείο της ελευθερίας μου ως ατόμου. Η απαγόρευση της ψήφου αίρει το δικαίωμά μου να ασκώ κάποιο έλεγχο στους διαχειριστές της εξουσίας, και συνεπώς καταργεί την ελευθερία μου ως πολίτη. Και η απαγόρευση ορισμένων ψυχοτρόπων ουσιών αίρει το δικαίωμά μου να εξουσιάζω το κορμί μου και συνεπώς καταργεί την ελευθερία μου ως ατόμου. Υπερασπίζομαι την (επανα)νομιμοποίηση όλων των απαγορευμένων ψυχοτρόπων ουσιών…», Κλεάνθης Γρίβας, Αντίσταση στην Εποχή του Τίποτα, σελ. 141, Ιανός).

Image result for cannabis production energy

Πηγή: Περιοδικό ΖΕΝΙΘ, http://www.zenithmag.wordpress.com  

Ντοπαρισμένοι Ναζί και ο ναρκωμένος στρατός του Χίτλερ

Ντοπαρισμένοι ΝΑΖΙ και ο ναρκωμένος στρατός του Χίτλερ

«Αστραπιαίος Πόλεμος»!

2. Nazistika strateymata stin katexomeni  Gallia

Γράφει ο Γιώργος Στάμκος

Μπορεί οι Ναζί να μην πρόλαβαν να κατασκευάσουν τα περίφημα “θαυματουργά όπλα”, που διαφήμιζε ο Χίτλερ, για να κερδίσουν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ωστόσο κατάφεραν να παρασκευάσουν “θαυματουργά χάπια”, τα οποία και χρησιμοποιήθηκαν μαζικά από τους Γερμανούς στρατιώτες και πιλότους για να διεξαγάγουν τον “αστραπιαίο πόλεμο” (Blitzkrieg), να εκτελούν εν ψυχρώ αθώους αμάχους, και να πολεμούν “μέχρις εσχάτων”. Αλλά ευτυχώς δε νίκησαν. Δεν ήταν λοιπόν μόνον η προπαγάνδα και η ναζιστική ιδεολογία που εμψύχωνε τους Γερμανούς στρατιώτες, αλλά και μια “εθνικοσοσιαλιστική μαστούρα” που προέρχονταν από μια σειρά από πρωτοποριακά, γερμανικής ανακάλυψης, ψυχότροπα, όπως η Μεθαμφεταμίνη, το MDMA (Ecstacy) κ.α, στα οποία ήταν εθισμένοι. Επίσης χρησιμοποιήθηκαν ευρέως από το γερμανικό στρατό η μορφίνη, ενώ έγιναν και πειράματα πάνω στο παραισθησιογόνο LSD. Ακόμη και η ναζιστική ηγεσία, αλλά και ο ίδιος ο “Φύρερ” Αδόλφος Χίτλερ, ήταν χρήστες και εξαρτημένοι αυτών των ουσιών…

Nach der "letzten Schlacht" - Frauen im zerstörten Berlin

Ανατολικό Μέτωπο, χειμώνας του 1943, 30 βαθμοί υπό του μηδενός. Μια ομάδα περίπου πεντακοσίων στρατιωτών της Βέρμαχτ έχει περικυκλωθεί από τον Κόκκινο Στρατό, που έχει εξαπολύσει σφοδρή αντεπίθεση σε όλα τα μέτωπα. Οι Γερμανοί στρατιώτες είναι εξαντλημένοι και με το ηθικό τους πεσμένο. Τα πολεμοφόδια τελειώνουν και σκέφτονται να παραδοθούν ή να πεθάνουν ξαπλωμένοι στο παγωμένο χιόνι. Ούτε σκέψη για ν’ αντεπιτεθούν και να διασπάσουν τον εχθρικό κλοιό. Την κρίσιμη εκείνη στιγμή ο γιατρός της μονάδας ανοίγει ένα ιατρικό κιβώτιο και βγάζει από μέσα του κουτιά με τα “θαυματουργά” χάπια Pervitin (Μεθαμφεταμίνη) και δίνει από δύο δισκία σε κάθε εξαντλημένο στρατιώτη. «Αποφάσισα να τους δώσω Pervitin καθώς άρχισαν να ξαπλώνουν στο χιόνι και να θέλουν μόνο να πεθάνουν», έγραφε στο ημερολόγιο του ο Γερμανός γιατρός: «Μετά από μισή ώρα οι άνδρες άρχισαν αυθόρμητα να αναφέρουν ότι αισθάνονταν καλύτερα. Άρχισαν να προχωρούν, ομαλά και πάλι».

Μια ώρα αργότερα η μέχρι πρότινος εξουθενωμένη ομάδα απέκτησε ξαφνικά μια απίστευτη ενεργητικότητα. Ήταν και πάλι έτοιμοι για τη μάχη. Όρμησαν δυναμικά κατά των ρωσικών στρατευμάτων, που αιφνιδιάστηκαν από την ξαφνική αντεπίθεση. Οι Γερμανοί στρατιώτες, νιώθοντας μια ασυνήθιστη ευφορία κατά τη μάχη, διασπούν τελικά τον κλοιό και, περνώντας μέσα από τις εχθρικές γραμμές, ενώνονται με τα υπόλοιπα στρατεύματα της Βέρμαχτ που υποχωρούσαν.

Στο ίδιο μέτωπο, στις 2 Φεβρουαρίου του 1943, τα υπολείμματα της άλλοτε κραταιάς Γερμανικής 6ης Στρατιάς στο Στάλινγκραντ υπό τον στρατηγό Φον Πάουλους παραδίδονται στο νικηφόρο Κόκκινο Στρατό, έπειτα από δύο μήνες ασφυκτικής πολιορκίας και συνεχόμενων μαχών και οδομαχιών στα παγωμένα χαλάσματα της πόλης του Βόλγα. Από τους ένα εκατομμύριο άνδρες της 6ης Στρατιάς, που στις 21 Αυγούστου του 1942 επιτέθηκαν στο Στάλινγκραντ, στις όχθες του Βόλγα, έχουν απομείνει μόνον 91.000 ρακένδυτοι και λιμοκτονούντες, που δεν είχαν δύναμη να σταθούν όρθιοι, αιχμάλωτοι, που τους περίμενε η κόλαση των στρατοπέδων της Σιβηρίας. Μετά την παράδοση των υπολειμμάτων της 6ης Στρατιάς στο Στάλινγκραντ, ένας σοβαρά τραυματισμένος Γερμανός στρατιώτης, που ήταν αναγκασμένος να περπατήσει εκατοντάδες χιλιόμετρα ως αιχμάλωτος σε θερμοκρασία 38 βαθμούς υπό το μηδέν, κατόρθωσε να επιζήσει με την βοήθεια του “θαυματουργού” Pervitin: «Περπατούσα σαν ήμουν σε έκσταση. Τα πληγωμένα μου πόδια κινούνταν αυτόματα, δεν ένιωθα το κρύο, την πείνα και την δίψα».

60 Jahre Kriegsende - gefangene deutsche Soldaten

Ένας ντοπαρισμένος «αστραπιαίος πόλεμος»

Με την έναρξη του πολέμου και την επίθεση της Βέρμαχτ στην Πολωνία υπήρχαν ήδη πολλοί στρατιώτες που είχαν εθιστεί στη χρήση του Pervitin. Ένας νεαρός Γερμανός στρατιώτης έγραφε στους δικούς του από το μέτωπο της Πολωνίας στις 9 Νοεμβρίου του 1939: “Αγαπητοί γονείς και αδέλφια. Εδώ έξω είναι πολύ σκληρά κι ελπίζω να καταλάβετε γιατί σας γράφω μόνο κάθε τέσσερις μέρες. Σήμερα σας γράφω για να σας ρωτήσω αν μπορείτε να μου στείλετε χάπια Pervitin. Με αγάπη Hein”.

Συχνά οι Γερμανοί στρατιώτες, όντας εθισμένοι στη μεθαμφεταμίνη, επιζητούσαν το Pervitin ακόμη και σε λιγότερο οριακές καταστάσεις, όπου δεν ήταν θέμα ζωής και θανάτου. Στις 20 Μάιου του 1940, σύμφωνα με ένα πρόσφατο αποκαλυπτικό άρθρο της βρετανικής εφημερίδας Daily Mail., ένας νεαρός στρατιώτης ονόματι Χάινριχ Μπολ (Heinrich Theodor Böll), ο διάσημος μετέπειτα Γερμανός συγγραφέας που το 1972 τιμήθηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας, έγραφε από την πρώτη γραμμή του μετώπου στους γονείς του παραπονούμενος για την εξάντληση της μάχης και ζητούσε απεγνωσμένα κι άλλο pervitin: “Ίσως θα μπορούσατε να μου στείλετε λίγο περισσότερο Pervitin, ώστε να μπορώ να το έχω εφεδρικά”. Ο ίδιος, σε επιστολή του που έστειλε στις 19 Ιουλίου του 1940, έγραφε στους δικούς του, μη ζητώντας τίποτε άλλο εκτός από το: “Αν μπορείτε, σας παρακαλώ, στείλτε μου λίγο περισσότερο Pervitin”.

1. PERVITIN WWII

Φαίνεται πως ο “αστραπιαίος πόλεμος” (Blitzikrieg) της Βέρμαχτ, ειδικά κατά την πρώτη φάση της επίθεσης στην Πολωνία και κατόπιν στη Γαλλία (που καταλήφθηκαν σχεδόν κεραυνοβόλα), δεν θα ήταν και τόσο ταχύτατος αν δεν χορηγούνταν εκατομμύρια χάπια μεθαμφεταμίνης στους επιτιθέμενους Γερμανούς στρατιώτες ώστε να είναι ακούραστοι και να μην ξεμείνουν από ενέργεια ως την “τελική νίκη”. Ρίχνονταν στη μάχη μοιάζοντας με ντοπαρισμένα “ζόμπι”, εξού και όλη αυτή η παραφιλολογία και οι σύγχρονες ταινίες και τα κόμικ για τους Nazi Zombies…

Nazi Zombies

Αυτά τα χάπια μεθαμφεταμίνης ήταν τμήμα ενός γενικότερου σχεδίου του Γερμανικού Επιτελείου, το οποίο αποσκοπούσε να κάνει τους Γερμανούς πιλότους, ναυτικούς και στρατιώτες ικανούς για “υπεράνθρωπες” επιδόσεις. Η στρατιωτική ηγεσία των Ναζί φαίνεται πως ενθάρρυνε την ελεύθερη χορήγηση διεγερτικών χαπιών, όπως η μεθαμφεταμίνη, όπως επίσης και του αλκοόλ και των οπιούχων, προκειμένου τα “μαστουρωμένα” στρατεύματά τους να είναι σε θέση να επιφέρουν τη νίκη επί των αντιπάλων τους. Εκείνο όμως που δεν προέβλεψαν ήταν οι καταστροφικές παρενέργειες και ο εθισμός, που οδήγησε τελικά στη διάλυση του ηθικού αλλά και στη γενικότερη δυσφήμιση του γερμανικού στρατού που ξεπέρασε κάθε όρια αγριότητας, ειδικά στις κατεχόμενες χώρες.

3. Crystal Meth

Εξάρτηση και παρενέργειες της ναζιστικής ναρκωμανίας

Κι όταν το προέβλεψαν ήταν ήδη αργά. Όταν ο Γερμανός διοικητής Βάλτερ Φον Μπράου, κατέληξε στο δυσάρεστο συμπέρασμα πως τα γερμανικά στρατεύματα είχαν αρχίζει να εκτραχύνονται και να διαπράττουν “τις πιο σοβαρές παραβιάσεις της ηθικής και της πειθαρχίας”, ο πόλεμος ήδη έκλεινε εις βάρος τους. Στο μεταξύ έρχονταν στο γερμανικό επιτελείο συχνές αναφορές για αιματηρές συγκρούσεις μεταξύ των στρατιωτών, για αφύσικα ατυχήματα, για κακομεταχείριση των υφισταμένων, για βία προς ανώτερους αξιωματικούς, για εγκλήματα που αφορούσαν “μη φυσιολογικές σεξουαλικές πράξεις”, αλλά αυτά δεν ήθελαν να τα διασυνδέσουν -λόγω και του κόμπλεξ ανωτερότητας που τους διακατείχε- με τη χρήση και κατάχρηση των ψυχοτρόπων ουσιών και του αλκοόλ. Ωστόσο η πικρή αλήθεια ήταν πως όλα αυτά έθεταν, αν μη τι άλλο, σε κίνδυνο την “πειθαρχία εντός του στρατεύματος”.

Η ειρωνεία βέβαια είναι πως και οι ίδιοι οι Γερμανοί στρατιωτικοί γιατροί πειραματίζονταν πάνω στον εαυτό τους στη χρήση των ψυχοτρόπων ουσιών. Είχαν έτσι και οι ίδιοι εμπειρία από “πρώτο χέρι”. Ειδικά σε σχέση με τη μορφίνη που ήταν και το κύριο ναρκωτικό και αναλγητικό σε περιπτώσεις βαριών τραυματισμών κατά τη διάρκεια της μάχης. Η χρήση και η κατάχρηση της μορφίνης ήταν άλλο ένα πρόβλημα της ναζιστικής ναρκωμανίας, που δεν μπόρεσε να αποφευχθεί. Ο καθηγητής Otto Wuth, που υπηρετούσε στο γερμανικό στρατό διεξάγοντας σχετική έρευνα έστειλε μια αναφορά τον Φεβρουάριο του 1941 με τίτλο “Πρόταση για την Καταπολέμηση της Μορφινομανίας”. Με βάση την έρευνά του συμπέρανε και πρότεινε πως όλοι οι τραυματίες στρατιώτες που εθίστηκαν στη μορφίνη κατά τη διάρκειας της νοσηλείας τους θα έπρεπε να καταγράφονται σε κεντρικό επίπεδο και θα έπρεπε στη συνέχεια να αποστέλλονται σε ειδικά κέντρα απεξάρτησης από τα ναρκωτικά. “Μ’ αυτόν τον τρόπο”, υποστήριζε ο καθηγητής Wurth, “οι τοξικομανείς της μορφίνης, θα καταγράφονταν και θα παρακολουθούνταν ώστε να εμποδίζονταν να γίνουν εγκληματίες”.

4. Herman goering Morfinomanis

Αντίθετα με ορισμένους Γερμανούς επιστήμονες η ηγεσία των Ναζί -μέρος της οποίας ήταν κι αυτή εθισμένη στα ναρκωτικά (βλέπε Γκέρινγκ)- δεν ήταν πιο επιεικής απέναντι μ’ αυτούς που έγιναν τοξικομανείς. Ο λόγος ήταν πως η ηγεσία της Βέρμαχτ εξέφρασε την ανησυχία πως θα μπορούσε κάποια στιγμή να ζητηθεί αποζημίωση εκ μέρους των στρατιωτών και των οικογενειών τους, επειδή εκείνη ήταν στην πραγματικότητα υπεύθυνη για τη μαζική διανομή ψυχοτρόπων χαπιών στους στρατιώτες του μετώπου.

Είναι ωστόσο γεγονός πως προς το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, όλο και πιο νέοι, ακόμη και έφηβοι Γερμανοί επιστρατεύονταν για να πολεμήσουν και πολλοί απ’ αυτούς προτρέπονταν να χρησιμοποιούν αλκοόλ και ψυχοτρόπες ουσίες, όπως η μεθαμφεταμίνη για να πάρουν θάρρος και να αντέξουν. Τα ναρκωτικά αυτά ήταν βέβαια πρόβλημα, όμως οι Ναζί αξιωματούχοι αρνούνταν να δουν τις επιπτώσεις τους στην υγεία και στη συμπεριφορά των στρατιωτών τους, αρκεί να μπορούσαν να πολεμήσουν.

image-499396-galleryV9-gygn

Ένα Pervitin κάθε 100 χιλιόμετρα

Η πολεμική μηχανή των Ναζί φαίνεται πως ήταν “καλολαδωμένη” και λειτουργούσε, στην αρχή τουλάχιστον του πολέμου, αποτελεσματικά εξ αιτίας και της μαζικής κατανάλωσης ψυχοτρόπων ουσιών και ειδικά του Pervitin (μεθαμφεταμίνη). Η χρήση αυτών των ουσιών από τα γερμανικά στρατεύματα ήταν κάτι το συνηθισμένο, αν μη τι άλλο για την αύξηση της ανταγωνιστικότητας και “παραγωγικότητας”, δηλαδή για να σκοτώνουν χωρίς κούραση και τύψεις ακόμη περισσότερους εχθρούς και αμάχους σ’ έναν πόλεμο που είχε χαρακτηριστεί ως “τελικής εξόντωσης”. Ήταν άλλωστε ένα ναρκωτικό που ταίριαζε στην ιδιοσυγκρασία, την ιδεολογία και την Κοσμοθεωρία (Weltnaschauung) των Ναζί, που έβλεπαν τον πόλεμο ως έναν ολοκληρωτικό αγώνα που στόχο είχε την επικράτηση της “Αρίας Φυλής” και την εξόντωση ή την υποδούλωση των άλλων “κατώτερων” φυλών.

Στις μονάδες των τεθωρακισμένων το Pervitin ήταν επίσης γνωστό και ως «Panzer Chokolat». Ένας Γερμανός διοικητής μονάδας τεθωρακισμένων, ο Hans von Luck, που μετατέθηκε από την Ρωσία στη βόρεια Αφρική, τον Ιανουάριο του 1942 είχε διατάξει τον οδηγό του: «Θα οδηγούμε χωρίς διαλείμματα μέχρι να βγούμε από την Ρωσία. Θα αλλάζουμε ο ένας τον άλλο κάθε 100 χιλιόμετρα. Θα παίρνουμε Pervitin και θα σταματούμε μόνο για ανεφοδιασμό με καύσιμα».
Εδώ παρατηρούμε πως η χρήση της ψυχοτρόπου ουσίας δε γινόταν περιστασιακά, αλλά με πρόγραμμα και “γερμανική μέθοδο” ώστε να επιτευχθεί το “βέλτιστο αποτέλεσμα”. Έτσι, δεν ήταν απλά οι στρατιώτες θύματα της απληστίας των γερμανικών φαρμακοβιομηχανιών, όπως της Temmler Werke, αλλά κυρίως ενεργούμενα της προσπάθειας του Επιτελείου και των αξιωματικών τους να υποβοηθήσουν τη θετική γι’ αυτούς έκβαση του πολέμου με την χρήση των ψυχοτρόπων φαρμάκων.

Crystal Meth

Αναζητώντας το «τέλειο ναρκωτικό»

Ακόμη και προς το τέλος του πολέμου, όταν όλα φαίνονταν πως βαίνουν εναντίον τους, οι Ναζί αξιωματούχοι ευελπιστούσαν για κάποιο “θαυματουργό χάπι” που θα ενεργοποιούσε τα στρατεύματα τους ώστε να επιφέρουν την πολυπόθητη γι’ αυτούς “τελική νίκη”. Στις 16 Μαρτίου του 1944, στο λιμάνι του Κιέλου της βόρειας Γερμανίας, ο Αντιναύαρχος Hellmuth Heye (που μεταπολεμικά έγινε στη Δυτική Γερμανία βουλευτής του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος CDU), ζήτησε από τους Γερμανούς επιστήμονες να παρασκευάσουν ένα φάρμακο που θα μπορούσε να κρατήσει τους Γερμανούς στρατιώτες πανέτοιμους για μάχη, ακόμη κι αν τους ζητούνταν ν’ αγωνιστούν πέραν του συνηθισμένου και ταυτόχρονα να τους ενίσχυε την αυτοεκτίμηση και το ηθικό τους.

Πράγματι λίγο αργότερα στο Κίελο ο Γερμανός φαρμακολόγος Gerhard Orzechowski παρουσίασε στον Αντιναύαρχο Heye ένα “θαυματουργό” χάπι με την κωδική ονομασία D-IX. Επρόκειτο για ένα σκεύασμα που περιείχε ένα μείγμα από πέντε χιλιοστόγραμμα κοκαϊνης, τρία χιλιοστόγραμμα Pervitin και πέντε χιλιοστόγραμμα Eukodal (σκεύασμα με βάση τη μορφίνη). Ήταν δηλαδή ένα πραγματικό ναρκωτικό “κοκτέιλ μολότοφ”, ικανό να διεγείρει ακόμη και μισοπεθαμένους! Αν οποιοσδήποτε σήμερα διακινούσε ένα τέτοιο σκεύασμα θα κατέληγε σίγουρα στη φυλακή με πολυετή κάθειρξη. Όχι όμως οι Ναζί εκείνης της εποχής που χρησιμοποιούσαν τέτοιου είδους ναρκωτικά σε καθημερινή βάση και για χάρη του “ανώτερου” σκοπού τους. Τελικά αυτό το χάπι-δυναμιτής δοκιμάστηκε στα μέλη του πληρώματος ενός μικρού γερμανικού υποβρυχίου και ποιος ξέρει που αλλού, αλλά δεν πρόλαβε να χρησιμοποιηθεί μαζικά γιατί στο μεταξύ ο πόλεμος τέλειωσε…

* O Γιώργος Στάμκος (stamkos@post.com) είναι συγγραφέας και δημιουργός του περιοδικού Ζενίθ (www.zenithmag.wordpress.com).

Soldiers-Holding-Back-Ecstatic-Crowd-Saluting-Hitler-1939

Παραπομπές:

Fabienne Hurst, WWII Drug: The German Granddaddy of Crystal Meth, Der Spiegel, 30.5.2013 # Andreas Ulrich, The Nazi Death Machine: Hitler’s Drugged Soldiers, Der Spiegel,6.05.2005 # Steve Robson: Nazis on narcotics: How Hitler’s henchmen stayed alert during war by taking CRYSTAL METH, Dailymail, 1.06.2013 # Hitler the drug addict: How he used a cocktail of drugs including cocaine to make him a ‘Nazi superman’, Dailymail, 24.8.2013 # A Brief History of Methamphetamine: Methamphetamine Prevention in Vermont Government of Vermont. Retrieved 29.12012. # Colin A. Ross, Οι Γιατροί της CIA, Λιβάνης 2011 # Γιώργος Στάμκος, Mind Control: O Πόλεμος για τον Έλεγχο του Νου, Άγνωστο 2005 # Harry Shapiro, Drugs: Ένας Πλήρης Οδηγός για τις Νόμιμες και Παράνομες Ουσίες, ΚΕΘΕΑ 2009 # Ψυχεδέλεια και Ψυχότροπα (ειδική έκδοση), εκδ. Άγνωστο 2009 # Ravenscroft, Travor, Η Απόκρυφη Ιστορία του Ναζισμού, Αρχέτυπο 2001# Κάισλερ Άρθουρ, Ο Κομισάριος και ο Γιόγκι, Γαλαξίας, 1962 # Lee M. and Shlain B. Acid Dreams: The CIA, LSD and the Sixties Rebellion, Grove Press, 1986 # Gordon Thomas, Journey into Madness: Τhe True Story of Secret CIA Mind Control and Medical Abuse, Bantam Books, USA, 1989 # Stephen Snelders and Toine Pieters, Social History of Medicine, Oxford University Press, 19.02.2011

Σημείωση: Το άρθρο αυτό αποτελεί τμήμα ενός μεγαλύτερου άρθρου-έρευνα του συγγραφέα με τίτλο «Ο Ντοπαρισμένος Στρατός του Χίτλερ», που πρωτοδημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Τρίτο Μάτι» τον Φεβρουάριο του 2014, και αναδημοσιεύτηκε στο http://www.tvxs.gr στις 28.9.2014.

Για περισσότερες πληροφορίες διαβάστε το αποκαλυπτικό βιβλίο του Γιώργου Στάμκου Mind Control: O Πόλεμος για τον Έλεγχο του Νου. Aναλυτικές πληροφορίες ΕΔΩ: https://zenithmag.wordpress.com/mind-control-%CE%BC%CF%85%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%B7-%CF%84%CE%B5%CF%87%CE%BD%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CF%86%CE%BF%CF%81%CE%B1/

MIND CONTROL

ΤΑ ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ ΤΩΝ ΝΑΖΙ

ΤΑ ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ ΤΩΝ ΝΑΖΙ

Μεθαμφεταμίνη (Pervitin), MDMA (Ecstacy), D-IX, LSD και “εθνοσοσιαλιστική μαστούρα”…

2. Nazistika strateymata stin katexomeni  Gallia

Γράφει ο Γιώργος Στάμκος (stamkos@post.com)

 

Αν και παρέμενε μυστικό επί δεκαετίες υπολογίζεται πως τουλάχιστον διακόσια εκατομμύρια χαπάκια διεγερτικών ουσιών και μεθαμφεταμίνης χορηγήθηκαν σε Γερμανούς στρατιώτες κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου -η μεγαλύτερη μαζική χορήγηση ναρκωτικών ουσιών όλων των εποχών! Τα χαπάκια αυτά που οι Ναζί τα αποκαλούσαν “Δεξαμενή Σοκολάτας” ήταν στοιβαγμένα σε κιβώτια της Βέρμαχτ, με σκοπό να κρατούν “σε εγρήγορση” το στρατό από το 1939 έως το 1945, δηλαδή σε όλη τη διάρκεια του πολέμου. Ναι, δεν ήταν οι πύρινοι λόγοι και η ρητορική του Αδόλφου Χίτλερ, που κρατούσαν σε διέγερση εκατομμύρια Γερμανούς, αλλά τα εκατοντάδες εκατομμύρια των χαπιών Pervitin, που μοίραζαν αφειδώς οι στρατιωτικοί γιατροί της Βέρμαχτ. Ένα ολόκληρο εμπόλεμο έθνος ήταν ντοπαρισμένο από τουλάχιστον ένα διεγερτικό ναρκωτικό, τη μεθαμφεταμίνη ή crystal meth, μια ουσία που θεωρείται παράνομη από τις περισσότερες αντιναρκωτικές νομοθεσίες των σημερινών κρατών.

3. Crystal Meth

ΜΕΘΑΜΦΕΤΑΜΙΚΗ ή CRYSTAL METH

H Μεθαμφεταμίνη ή Crystal Meth ανακαλύφθηκε και παρασκευάστηκε για πρώτη φορά στην Ιαπωνία το 1919 και ήταν πιο δραστική και πιο εύκολη στην παρασκευή της από την κλασική αμφεταμίνη, η οποία και είχε ανακαλυφθεί το 1887 στη Γερμανία από τον Ρουμάνο χημικό Lazar Edeleanu υπό την ονομασία phenylisopropylamine.
H πετυχημένη εισαγωγή της αμφεταμίνης (benzedrin) στην αγορά των ΗΠΑ το 1933 παρακίνησε τις φαρμακευτικές βιομηχανίες της Γερμανίας, όπως η Bayer και η Merck, να αναπτύξουν τις δικές τους διεγερτικές ουσίες (Weckaminen), αρχικά ως γενόσημα ώστε να αποκτήσουν επάρκεια. Στην αρχή οι Γερμανοί γιατροί πειραματίστηκαν μ΄ αυτά τα σκευάσματα για τη θεραπεία της κατάθλιψης, της απάθειας και των ψυχοσωματικών συνδρόμων. Ενδιαφέρονταν επίσης να χρησιμοποιήσουν αυτές τις ουσίες ως διεγερτικά στους χώρους εργασίας και κυρίως σε εργοστάσια και γραφεία, αλλά τα αρχικά αποτελέσματα δεν τους ενθουσίασαν. Ξεκινώντας το 1938 η εταιρία Temmler, με έδρα το Βερολίνο, παρουσίασε την ουσία 1-Phenyl-2-methylamino-propan σε μορφή δισκίων, με την όνομασια Pervitin ή μεθαμφεταμίνη. Στις 26 Νοεμβρίου του 1938, το περιοδικό Klinische Wochenschrift κατέταξε το Pervitin στην κατηγορία των «New Specialities», υποδηλώνοντας πως μπορούσε να χρησιμοποιηθεί τόσο ως διεγερτικό των αισθήσεων και του νου, όσο και για την τόνωση της κυκλοφορίας του αίματος.
Οι Γερμανοί γιατροί υποστήριζαν πως μια ημερήσια δόση Pervitin, της τάξεως των 6-12 χιλιοστόγραμμων, δε θα προκαλούσε βλάβες στους ανθρώπους, αλλά ούτε και εθισμό. Το 1939 ο γιατρός Erich Neumann, σε συνεργασία με την Temmler, πραγματοποίησε ι πειράματα με το Pervitin σε ασθενείς σε νοσοκομείο της πόλης Zossen. Ο ίδιος είχε επισημάνει στις αναφορές του ότι το Pervitin προσέφερε στους ασθενείς του περισσότερη αισιοδοξία και όρεξη για ζωή, περισσότερη ενέργεια και ενίσχυε τη βούληση και την πίστη τους (Willen und Glauben) -κάτι το πολύ σημαντικό για το ολοκληρωτικό καθεστώς της ναζιστικής Γερμανίας.
Ωστόσο η πρώτη μαζική χρήση της μεθαμφεταμίνης (Pervitin) έγινε, όπως προαναφέραμε, κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και ειδικά από τη Ναζιστική Γερμανία προκειμένου να καταπολεμηθεί η κόπωση των στρατιωτών που πολεμούσαν στο μέτωπο.
Ορισμένοι ερευνητές υποστηρίζουν πως και ο Αδόλφος Χίτλερ έκανε καθημερινή και μάλιστα ενέσιμη χρήση της μεθαμφεταμίνης, προκειμένου να διατηρείται “σπινταριστός”, δηλαδή σε αφύσικη εγρήγορση. Γι’ αυτό και υπάρχουν ιστορικοί που θεωρούν πως ως ένα βαθμό η αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά του Χίτλερ και οι λανθασμένες στρατιωτικές του αποφάσεις στα χρόνια του πολέμου οφείλονταν στη μεθαμφεταμίνη. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που στη γλώσσα της “πιάτσας” μία από τις υποκοριστικές ονομασίες της μεθαμφεταμίνης είναι η “λόξα των ναζί”. Πρέπει να σημειωθεί τέλος πως η μεθαμφεταμίνη ή Pervitin, το αγαπημένο ψυχότροπο των Ναζί, θεωρείται σήμερα παράνομη ναρκωτική ουσία και μάλιστα κατηγορίας Α. Η μέγιστη ποινή που εφιστά η κατοχή του είναι επταετής φυλάκιση, ενώ για την εμπορεία της μπορεί κανείς να τιμωρηθεί ακόμη και με ισόβια κάθειρξη.

1. PERVITIN WWII

MDMA ή ECSTACY

Άλλο ένα “γερμανικό ναρκωτικό” υπήρξε το MDMA ή Ecstacy. Γνωστό χημικά και ως μεθυλένιο-διοξυ-μεθυλαμφεταμίνη (3,4-methylenedioxy-N-methylamphetamine), είναι ένα είδος παραισθησιογόνας αμφεταμίνης, που μοιάζει κάπως με το LSD. Ήταν μια πρωτοποριακή ουσία που παρασκευάστηκε για πρώτη φορά το μακρινό 1912 από τον Γερμανό φαρμακοποιό Anton Kollisch, που εργάζονταν στα πλαίσια ενός ερευνητικού προγράμματος παρασκευής φαρμάκων της εταιρείας Merck. Το MDMA κατοχυρώθηκε ως ευρεσιτεχνία στη γερμανική πόλη Darmstadt στις 16 Μαίου του 1914 με αύξων αριθμό 274,350. Ωστόσο αρχικά δεν υπήρχε μεγάλο ενδιαφέρον και ξεχάστηκε.
To 1927 o Max Oberlin μελέτησε τη φαρμακολογία του MDMA, παρατηρώντας πως οι επιδράσεις του στο σάκχαρο του αίματος και στις μυικές συσπάσεις ήταν παρόμοιες με την ουσία Εφεδρίνη, αλλά δεν επέμεινε στη χρήση του. Το 1939, όταν ξεκίνησε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, το MDMA επανήλθε και πάλι στο προσκήνιο και δοκιμάστηκε αρχικά σε ζώα στα πλαίσια μιας έρευνας για την αδρεναλίνη, και παρατηρήθηκε πως προκαλούσε μια “έκρηξη ενέργειας”.

Ecstasy_monogram
Δύο χρόνια αργότερα, το 1941, δοκιμάστηκε ερευνητικά για την ανακούφιση των ασθενών με Πάρκινσον αλλά απορρίφθηκε ως θεραπεία. Δεν απορρίφθηκε ωστόσο η χρήση του σε συγκεκριμένες περιπτώσεις, κατά τη διάρκεια των πολεμικών επιχειρήσεων των Γερμανών στρατιωτών, αν και οι σχετικές πληροφορίες είναι ανεπιβεβαίωτες. Το σίγουρο πάντως είναι πως το συγκεκριμένο ναρκωτικό γνώρισε πραγματική άνθηση κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950, όταν δοκιμάστηκε πειραματικά από το στρατό και τις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ ως “ορός της αλήθειας”, αλλά και σε παράνομα προγράμματα “αναμόρφωσης της προσωπικότητας” στα πλαίσια του περιβόητου προγράμματος MK-ULTRA και MKSEARCH.
Στη συνέχεια, από τα τέλη της δεκαετίας του 1960 (όταν απαγορεύτηκε το LSD) μέχρι το 1985, το MDMA χρησιμοποιήθηκε συστηματικά και ως υποβοηθητικό στοιχείο στην ψυχοθεραπεία. Το 1985 η αμερικανική DEA αποφάσισε να το απαγορεύσει και τον καταχώρησε στον Πίνακα Ι των ελεγχόμενων φαρμάκων, όπου περιλαμβάνονται οι ψυχότροπες ουσίες που “δεν έχουν θεραπευτική αξία” και η διάθεση τους δεν επιτρέπεται για κανένα λόγο.
Παρότι όψιμα απαγορευμένο το MDMA ή Ecstasy άρχισε από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 να κάνει θραύση στα μεγάλα club του ισπανικού νησιού Ίμπιζα (γνωστά και ως Acid-house), όπου παιζόταν techno μουσική, ως το κατεξοχήν “χάπι της διασκέδασης”. Εξαιρετικά δημοφιλές στα λεγόμενα rave πάρτι, το MDMA, διαδόθηκε πλέον σε ολόκληρο τον κόσμο, κυρίως στους νέους. Αντί να ντοπάρει τους στρατιώτες των Ναζί αυτό το “γερμανικό χάπι” καταναλώνεται πλέον παράνομα από εκατομμύρια νέους ανά τον κόσμο ως διεγερτικό και ψυχεδελικό μιας ολόκληρης υποκουλτούρας διασκέδασης.

lsd

LSD

To πιο γνωστό παγκοσμίως και πιο ισχυρό συνθετικό παραισθησιογόνο με την ονομασία LSD ανακαλύφθηκε τυχαία το απόγευμα της 16ης Απριλίου 1943 σ’ ένα προάστιο της ελβετικής πόλης Βασιλεία, όπου βρισκόταν η καρδιά και τα εργαστήρια της φαρμακευτικής εταιρείας Sandoz. Εκεί ο 37χρονος Ελβετός χημικός δρ. Άλμπερτ Χόφμαν (Albert Hofmann), ενώ εργαζόταν σκληρά στο εργαστήριο του πειραματιζόμενος πάνω στην παρασκευή μιας νέας φαρμακευτικής ουσίας βασισμένης στο λυσεργικό οξύ, απορρόφησε κατά λάθος μια μικρή ποσότητα αυτής της ουσίας. Αμέσως αισθάνθηκε ίλιγγο και τον πλημμύρισε μια παράξενη αίσθηση, που όμως δεν ήταν καθόλου δυσάρεστη. Αισθάνθηκε ένα παράξενο είδος μέθης, κυριεύτηκε από φαντασιώσεις και αλλόκοτες εικόνες, και, χάνοντας το ενδιαφέρον για το πείραμα, εγκατέλειψε τρέχοντας το εργαστήριό του…
Βγαίνοντας από το εργαστήριο του δρ. Χόφμαν πήρε το ποδήλατό του για να επιστρέψει στο σπίτι του. Εκεί ξάπλωσε σε μια πολυθρόνα κι έκλεισε τα μάτια του, επειδή το φως της ημέρας του φαινόταν δυσάρεστα λαμπερό. Αμέσως το μυαλό του άρχισε να στροβιλίζεται μ’ έναν παράξενο ίλιγγο. Όπως περιέγραψε αργότερα στο βιβλίο του LSD: Το Προβληματικό μου Παιδί: «Με πλημμύρισε ένα ακατάπαυστο κύμα από φανταστικές εικόνες εξαιρετικής πλαστικότητας και λαμπρότητας, συνοδευόμενες από ένα έντονο καλειδοσκοπικό παιχνίδι των χρωμάτων».
To LSD (Lysercic Acid Diethylamide) ή διαθυλαμίδη του λυσεργικού οξέος είναι μια ημισυνθετική ουσία που παράγεται από λυσεργικό οξύ, που είναι ένα φυσικό προϊόν και απαντάται στο μύκητα ερυσιβώδη όλυρα (Claviceps purpurea) -ένας σκληρώτιος μύκητας που παρασιτεί στη σίκαλη και σε άλλα δημητριακά και είναι γνωστός για τις ψυχεδελικές του ιδιότητες και γι’ αυτό χρησιμοποιούνταν και κατά τα Ελευσίνια Μυστήρια- καθώς και από την ομάδα των διαιθυλαμίδων, που παρασκευάζονται εργαστηριακά.
Πριν ακόμη φθάσει στις ΗΠΑ και χρησιμοποιηθεί πειραματικά στα πλαίσια του προγράμματος MKULTRA της CIA (με την κωδική ονομασία ΕΑ1729) και περάσει στη συνέχεια στις πιάτσες της αμερικανικής νεολαίας ως το κατεξοχήν ψυχεδελικό ναρκωτικό της “γενιάς των λουλουδιών”, το παραισθησιογόνο LSD φαίνεται πως έκανε κι αυτό μια διαδρομή, έστω μικρή, στη ναζιστική Γερμανία. Ναζί επιστήμονες πραγματοποίησαν στο Νταχάου έρευνες πάνω στο LSD, όπως και πάνω στη Μεσκαλίνη, πιστεύοντας πως θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για Mind Control, για την ενίσχυση της μνήμης, τον έλεγχο της συμπεριφοράς αλλά και κατά τη διάρκεια των ανακρίσεων της Γκεστάπο για το “σπάσιμο” των κρατουμένων. Ωστόσο οι παραισθησιογόνες ιδιότητες του LSD ήταν τόσο ισχυρές, που δεν είχαν κανένα ελεγχόμενο και επιθυμητό αποτέλεσμα, διότι αποδιοργάνωναν εντελώς τις αισθήσεις και τις διανοητικές διεργασίες του χρήστη-πειραματόζωου. Γι’ αυτό τελικά οι Ναζί επιστήμονες το απέρριψαν καθώς το έκριναν “αναποτελεσματικό” σε σχέση με τους στόχους τους.

60 Jahre Kriegsende - gefangene deutsche Soldaten

*Πρωτοδημοσιεύτηκε στο περιοδικό Τρίτο Μάτι Νο 217 στα πλαίσια του άρθρου μου «Ο Ντοπαρισμένος Στρατός του Χίτλερ».

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ
Fabienne Hurst, WWII Drug: The German Granddaddy of Crystal Meth, Der Spiegel, 30.5.2013

# Andreas Ulrich, The Nazi Death Machine: Hitler’s Drugged Soldiers, Der Spiegel,6.05.2005 # Steve Robson: Nazis on narcotics: How Hitler’s henchmen stayed alert during war by taking CRYSTAL METH, Dailymail, 1.06.2013

# Hitler the drug addict: How he used a cocktail of drugs including cocaine to make him a ‘Nazi superman’, Dailymail, 24.8.2013

# A Brief History of Methamphetamine: Methamphetamine Prevention in Vermont Government of Vermont. Retrieved 29.12012.

# Colin A. Ross, Οι Γιατροί της CIA, Λιβάνης 2011

# Γιώργος Στάμκος, Mind Control: O Πόλεμος για τον Έλεγχο του Νου, Άγνωστο 2005

# Harry Shapiro, Drugs: Ένας Πλήρης Οδηγός για τις Νόμιμες και Παράνομες Ουσίες, ΚΕΘΕΑ 2009

# Ψυχεδέλεια και Ψυχότροπα (ειδική έκδοση), εκδ. Άγνωστο 2009

# Ravenscroft, Travor, Η Απόκρυφη Ιστορία του Ναζισμού, Αρχέτυπο 2001

# Κάισλερ Άρθουρ, Ο Κομισάριος και ο Γιόγκι, Γαλαξίας, 1962

# Lee M. and Shlain B. Acid Dreams: The CIA, LSD and the Sixties Rebellion, Grove Press, 1986

# Gordon Thomas, Journey into Madness: Τhe True Story of Secret CIA Mind Control and Medical Abuse, Bantam Books, USA, 1989

# Stephen Snelders and Toine Pieters, Social History of Medicine, Oxford University Press, 19.02.2011

 

Διαβάστε το:

ΨΥΧΕΔΕΛΕΙΑ & ΨΥΧΟΤΡΟΠΑ

ΨΥΧΕΔΕΛΕΙΑ & ΨΥΧΟΤΡΟΠΑ

ΨΥΧΕΔΕΛΕΙΑ

& ΨΥΧΟΤΡΟΠΑ

ΟΛΑ ΟΣΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ….

ΨΥΧΟΤΡΟΠΕΣ ΟΥΣΙΕΣ ● ΠΑΡΑΙΣΘΗΣΙΟΓΟΝΑ ● ΨΥΧΟΕΝΕΡΓΑ & ΨΥΧΟΧΗΜΕΙΑ ● ΚΑΝΝΑΒΙΣ, ΜΑΡΙΧΟΥΑΝΑ, ΧΑΣΙΣ ● LSD & ACID DREAMS ECSTACY ή MDΜA ● ΗΡΩΙΝΗ ΚΑΙ ΑΠΕΞΑΡΤΗΣΗ ● ΚΟΚΑΪΝΗ ● ΟΠΙΟ ● ΜΕΣΚΑΛΙΝΗ ● ΨΙΛΟΚΥΒΙΝΗ ● ΑΓΙΑΧΟΥΣΚΑ ● ΠΑΡΑΙΣΘΗΣΙΟΓΟΝΑ ΜΑΝΙΤΑΡΙΑ ● ΚΥΚΕΩΝΑΣ & ΕΛΕΥΣΙΝΙΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ● ΨΥΧΕΔΕΛΙΚΗ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ● ΤΙΜΟΘΥ ΛΗΡΙ ● ΤΕΡΕΝΣ ΜΑΚΚΕΝΑ ● ΚΑΡΛΟΣ ΚΑΣΤΑΝΕΝΤΑ ● ΑΛΝΤΟΥΣ ΧΑΞΛΕΥ ● ΦΙΛΙΠ Κ. ΝΤΙΚ ● ΨΥΧΕΔΕΛΙΚΟ ΡΟΚ ● ΨΥΧΕΔΕΛΙΚΟΣ ΜΥΣΤΙΚΙΣΜΟΣ ● ΟΛΟΤΡΟΠΙΚΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ

«Όταν οι πύλες της αντίληψης ανοίξουν, τότε ο άνθρωπος θα δει τα πάντα όπως είναι, άπειρα».

William Blake

ΠΩΣ ΘΑ ΠΡΟΜΗΘΕΥΤΩ TΗΝ ΕΙΔΙΚΗ ΕΚΔΟΣΗ

«ΨΥΧΕΔΕΛΕΙΑ & ΨΥΧΟΤΡΟΠΑ»;

Στα τηλέφωνα

2392-110215

ή στο

6945422050

(μπορείτε να στείλετε και SMS με τα στοιχεία της ταχυδρομικής σας διεύθυνσης)

ή στο e-mail: stamkos@post.com 

(Kόστος 7€ + 5€  έξοδα αποστολής/αντικαταβολής μέσω ΕΛΤΑ)

ΨΥΧΕΔΕΛΕΙΑ & ΨΥΧΟΤΡΟΠΑ

 

«Όταν οι πύλες της αντίληψης ανοίξουν, τότε ο άνθρωπος θα δει τα πάντα όπως είναι, άπειρα».

William Blake

ΠΡΟΣΟΧΗ: ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΑ ΑΝΤΙΤΥΠΑ!

Ολοτροπικές Kαταστάσεις Συνείδησης

Ολοτροπικές Kαταστάσεις Συνείδησης

Holotropic-Breathing-Technique

Γράφει ο Stanislav Grof 

Στις ολοτροπικές καταστάσεις η συνείδηση μεταβάλλεται ποιοτικά με πολύ βαθύ και θεμελιώδη τρόπο, αλλά δεν εκφυλίζεται οφθαλμοφανώς όπως στις οργανικά προξενούμενες καταστάσεις. Διατηρούμε κατά κανόνα τον πλήρη προσανατολισμό μας στο χώρο και στο χρόνο και δεν χάνουμε καθόλου την επαφή με την καθημερινή πραγματικότητα. Την ίδια στιγμή, στο πεδίο της συνείδησής μας εισβάλλουν περιεχόμενα από άλλες διαστάσεις της ύπαρξης με τρόπο που μπορεί να είναι πολύ έντονος ή ακόμη και κατακλυσμιαίος. Έτσι, βιώνουμε παράλληλα δύο πολύ διαφορετικές πραγματικότητες, «πατάμε με κάθε πόδι σε διαφορετικό κόσμο».

Οι ολοτροπικές καταστάσεις χαρακτηρίζονται από δραματικές αντιληπτικές αλλοιώσεις σε όλες τις αισθητηριακές περιοχές. Όταν κλείνουμε τα μάτια, το οπτικό μας πεδίο ενδέχεται να πλημμυρίσει από εικόνες που προέρχονται από την προσωπική μας ιστορία και από το ατομικό και συλλογικό ασυνείδητο. Μπορεί να έχουμε οράματα και εμπειρίες που εικονίζουν διάφορες όψεις του ζωικού και του βοτανικού βασιλείου, της φύσης γενικά ή του σύμπαντος. Η εμπειρία μας είναι δυνατό να μας οδηγήσει στη σφαίρα των αρχετυπικών όντων και των μυθικών περιοχών. Όταν ανοίγουμε τα μάτια, η αντίληψή μας του περιβάλλοντος ενδέχεται να μεταμορφωθεί ψευδαισθητικά εξαιτίας ζωηρών προβολών αυτού του ασυνείδητου υλικού. Αυτό μπορεί να συνοδεύεται από ένα μεγάλο φάσμα εμπειριών που αφορούν και τις υπόλοιπες αισθήσεις – διάφορους ήχους, σωματικές αισθήσεις, μυρωδιές και γεύσεις.

Οι συγκινήσεις που συνδέονται με τις ολοτροπικές καταστάσεις καλύπτουν ένα ευρύτατο φάσμα το οποίο τυπικά εκτείνεται πολύ πέρα από τα όρια της καθημερινής μας εμπειρίας, τόσο ως προς το χαρακτήρα όσο και ως προς την έντασή τους. Κυμαίνονται από αισθήματα εκστατικής αγαλλίασης, ουράνιας ευδαιμονίας και «άφατης γαλήνης» μέχρι επεισόδια αβυσσώδους τρόμου, φονικού μίσους, έσχατης απελπισίας, βασανιστικών ενοχών και άλλες μορφές αφάνταστου ψυχικού μαρτυρίου. Στις ακραίες τους εκδοχές αυτές οι συγκινησιακές καταστάσεις ταιριάζουν με τις περιγραφές των παραδείσιων ή ουράνιων σφαιρών και των κολάσεων όπως περιγράφονται στις γραφές των μεγάλων θρησκειών του κόσμου.

Grof 1

Μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα όψη των ολοτροπικών καταστάσεων είναι η επίδρασή τους στις διαδικασίες της σκέψης. Η διάνοια δεν εξασθενεί, όμως λειτουργεί με τρόπο που είναι πολύ διαφορετικός από τη συνήθη καθημερινή της λειτουργία. Ενώ η κρίση μας ενδέχεται να είναι αναξιόπιστη σε κοινά πρακτικά ζητήματα, μπορεί να πλημμυρίσουμε κυριολεκτικά από αξιοσημείωτη και έγκυρη πληροφορία για μια ποικιλία θεμάτων. Είναι δυνατό να φτάσουμε σε βαθιές ψυχολογικές ενοράσεις που αφορούν την προσωπική μας ιστορία, το ασυνείδητο δυναμικό, τις συγκινησιακές δυσκολίες και τα διαπροσωπικά μας προβλήματα. Μπορεί επίσης να βιώσουμε ασυνήθιστες αποκαλύψεις που έχουν σχέση με διάφορες όψεις της φύσης και του σύμπαντος, οι οποίες υπερβαίνουν κατά πολύ το διανοητικό και εκπαιδευτικό μας υπόβαθρο. Ωστόσο, οι πιο ενδιαφέρουσες ενοράσεις που προκύπτουν σε ολοτροπικές καταστάσεις περιστρέφονται κατά κύριο λόγο γύρω από φιλοσοφικά, μεταφυσικά και πνευματικά ζητήματα.

Ενδέχεται να βιώσουμε αλληλουχίες ψυχολογικών θανάτων και αναγεννήσεων και ένα μεγάλο φάσμα από υπερατομικά φαινόμενα, όπως αισθήματα ενότητας με άλλους ανθρώπους, με τη φύση, με το σύμπαν ή με το Θεό. Μπορεί να ανακαλύψουμε πράγματα που μοιάζουν με αναμνήσεις από άλλες ενσαρκώσεις, να συναντήσουμε πανίσχυρες αρχετυπικές φιγούρες, να επικοινωνήσουμε με ασώματες οντότητες και να επισκεφτούμε πολυάριθμα μυθικά τοπία. Ολοτροπικές εμπειρίες αυτού του είδους είναι η κύρια πηγή κοσμολογιών, μυθολογιών, φιλοσοφιών και θρησκευτικών συστημάτων που περιγράφουν την πνευματική φύση του κόσμου και της ύπαρξης. Είναι το κλειδί για την κατανόηση της τελετουργικής και πνευματικής ζωής της ανθρωπότητας, από το σαμανισμό και τις ιερές τελετουργίες των ιθαγενών φυλών μέχρι τις μεγάλες οικουμενικές θρησκείες.

Grof 2

Ολοτροπικές καταστάσεις συνείδησης και ανθρώπινη ιστορία

Όταν εξετάζουμε το ρόλο που έχουν παίξει οι ολοτροπικές καταστάσεις συνείδησης στην ανθρώπινη ιστορία, το εκπληκτικότερο εύρημα είναι η χτυπητή διαφορά ανάμεσα στη στάση που χαρακτηρίζει τη δυτική βιομηχανική κοινωνία απέναντι σε αυτές τις καταστάσεις και εκείνη που τηρούσαν όλοι σχεδόν οι αρχαίοι και προ-βιομηχανικοί πολιτισμοί. Σε οξεία αντίθεση με τη σύγχρονη ανθρωπότητα, όλοι οι ιθαγενείς πολιτισμοί είχαν σε υψηλή εκτίμηση τις ολοτροπικές καταστάσεις και δαπανούσαν πολύ χρόνο και προσπάθεια προκειμένου να αναπτύξουν ασφαλείς και δραστικούς τρόπους για να τις προκαλούν. Τις χρησιμοποιούσαν ως κύριο όχημα της τελετουργικής και πνευματικής τους ζωής, όπως και για αρκετούς άλλους σημαντικούς σκοπούς.

Στο πλαίσιο των ιερών τελετουργιών, οι ασυνήθιστες καταστάσεις συνείδησης έφερναν τους ιθαγενείς σε άμεση βιωματική επαφή με αρχετυπικές διαστάσεις της πραγματικότητας – θεότητες, μυθικούς τόπους και δαιμονιακές δυνάμεις της φύσης. Μια άλλη περιοχή στην οποία έπαιζαν κρίσιμο ρόλο αυτές οι καταστάσεις ήταν η διάγνωση και η θεραπεία ποικίλων διαταραχών. Παρότι οι ιθαγενείς πολιτισμοί κατείχαν συχνά εντυπωσιακή γνώση των φυσικών φαρμάκων, έδιναν πρωτεύουσα έμφαση στη μεταφυσική θεραπεία. Αυτό τυπικά συνεπαγόταν την πρόκληση ολοτροπικών καταστάσεων συνείδησης – για τον θεραπευόμενο, για το θεραπευτή ή και για τους δύο ταυτόχρονα. Σε πολλές περιπτώσεις, μια μεγάλη ομάδα ή και ολόκληρη φυλή εισερχόταν σε κατάσταση θεραπευτικής έκστασης, όπως συμβαίνει, για παράδειγμα, μέχρι σήμερα στους Μπούσμεν !Kουνγκ της αφρικανικής ερήμου Καλαχάρι.

Οι ολοτροπικές καταστάσεις έχουν επίσης χρησιμοποιηθεί για την καλλιέργεια της ενόρασης και της εξωαισθητηριακής αντίληψης (ESP) για χάρη μιας σειράς πρακτικών σκοπών, όπως η εύρεση χαμένων προσώπων και αντικειμένων, η απόκτηση πληροφορίας για ανθρώπους που βρίσκονται μακριά, καθώς και για να μπορέσει κάποιος να συνεχίσει το παιχνίδι. Επιπλέον, χρησίμευσαν ως πηγή καλλιτεχνικής έμπνευσης, προσφέροντας ιδέες για τελετουργίες, ζωγραφική, γλυπτά και τραγούδια. Η επίδραση που είχαν οι υπό τέτοιες συνθήκες αποκτημένες εμπειρίες στην πολιτισμική ζωή των προ-βιομηχανικών κοινωνιών και στην πνευματική ιστορία της ανθρωπότητας υπήρξε τεράστια.

Η σημασία των ολοτροπικών καταστάσεων για τους αρχαίους και τους ιθαγενείς πολιτισμούς αντικατοπτρίζεται στην ποσότητα χρόνου και ενέργειας που αφιερωνόταν για την ανάπτυξη «τεχνολογιών του Ιερού», κάθε είδους ψυχοαλλοιωτικών διαδικασιών ικανών να προκαλέσουν ολοτροπικές καταστάσεις για τελετουργικούς και πνευματικούς σκοπούς. Αυτές οι μέθοδοι συνδυάζουν με διάφορους τρόπους την τυμπανοκρουσία και άλλες μορφές ηχητικών πηγών κρούσης, τη μουσική, το τραγούδι, το ρυθμικό χορό, τις μεταβολές στην αναπνοή και την καλλιέργεια ειδικών μορφών επίγνωσης. Παρατεταμένη κοινωνική και αισθητηριακή απομόνωση, όπως η παραμονή σε σπηλιές, σε ερήμους, στους αρκτικούς πάγους ή σε ψηλά βουνά, παίζει επίσης σημαντικό ρόλο ως μέσο για την πρόκληση ολοτροπικών καταστάσεων. Για το σκοπό αυτό χρησιμοποιούνται ακόμη εκτεταμένες σωματικές επεμβάσεις στις οποίες περιλαμβάνεται η νηστεία, η στέρηση του ύπνου, η αφυδάτωση, ως και μεγάλης κλίμακας αφαίμαξη, η χρήση πανίσχυρων υπακτικών και καθαρτικών και η πρόκληση σοβαρού πόνου.

Grof 3

Μια ιδιαίτερα αποτελεσματική τεχνολογία για την πρόκληση ολοτροπικών καταστάσεων υπήρξε η τελετουργική χρήση ψυχεδελικών φυτών και ουσιών. Το θρυλικό θεϊκό ποτό που αναφέρεται ως χαόμα στην αρχαία περσική Ζεντ-Αβέστα και ως σόμα στην Ινδία χρησιμοποιόταν από τις ινδοϊρανικές φυλές εδώ και πολλές χιλιετίες και ήταν προφανώς η σημαντικότερη πηγή της βεδικής θρησκείας και φιλοσοφίας. Παρασκευάσματα από διάφορες ποικιλίες κάνναβης καπνίζονταν ή τρώγονταν με διάφορες ονομασίες (χασίς, τσάρας, μπανγκ, γκάντζα, κιφ, μαριχουάνα) στις χώρες της Ανατολής, στην Αφρική και στην περιοχή της Καραϊβικής για την αναψυχή, την απόλαυση και στη διάρκεια θρησκευτικών τελετουργιών. Εκπροσωπούσαν ένα σημαντικό μυστήριο για ομάδες τόσο διαφορετικές μεταξύ τους όσο οι Βραχμάνοι, ορισμένα Σουφικά τάγματα, οι αρχαίοι Σκύθες και οι Τζαμαϊκανοί Ρασταφάριαν.

Η τελετουργική χρήση ποικίλων ψυχεδελικών ουσιών έχει επίσης μακριά ιστορία στην κεντρική Αμερική. Εξαιρετικά δραστικά ψυχοτρόπα φυτά ήταν πολύ γνωστά σε αρκετούς προϊσπανικούς ινδιάνικους πολιτισμούς – στους Αζτέκους, στους Μάγια και στους Τολτέκους. Τα πιο φημισμένα από αυτά είναι ο μεξικανικός κάκτος πεγιότ (Lophophora williamsii), το ιερό μανιτάρι τεονανακάτλ (Psilocybe mexicana) και το ololiuqui, σπόροι διάφορων ποικιλιών του φυτού καμπανούλα ή «Morning Glory» (Ipomoea violacea και Turbina corymbosa). Τα φυτά αυτά χρησιμοποιούνταν ως ιερά μυστήρια μέχρι τις ημέρες μας από τους Χουιτσόλ, τους Μαζατέκους, τους Τσιτσιμέκα, τους Κόρα και άλλες μεξικανικές ινδιάνικες φυλές, όπως και από την Αυτόχθονη Αμερικανική Εκκλησία.

Το περίφημο νοτιοαμερικανικό γιαχέ ή αγιαχουάσκα είναι αφέψημα από ένα αναρριχητικό της ζούγκλας (Banisteriopsis caapi) συνδυασμένο με διάφορα άλλα βότανα. Η περιοχή της Αμαζονίας και τα νησιά της Καραϊβικής φημίζονται επίσης για μια ποικιλία ψυχεδελικών παρασκευασμάτων. Οι ιθαγενείς φυλές της Αφρικής καταπίνουν και εισπνέουν παρασκευάσματα από το φλοιό του θάμνου εμπόγκα (Tabernanthe iboga). Σε μικρές ποσότητες τα χρησιμοποιούν ως διεγερτικά και σε μεγαλύτερες δοσολογίες σε μυητικές τελετές για άνδρες και γυναίκες. Ψυχεδελικά μίγματα ζωικής προέλευσης περιλαμβάνουν τις εκκρίσεις του δέρματος ορισμένων βατράχων (Bufo alvarius) και το κρέας του ψαριού τού Ειρηνικού Kyphosus fuscus. Ο παραπάνω κατάλογος αντιπροσωπεύει μόνο ένα μικρό μέρος του ψυχεδελικού υλικού που έχει χρησιμοποιηθεί ανά τους αιώνες στην τελετουργική και θρησκευτική ζωή διάφορων χωρών του κόσμου.

Η πρακτική της πρόκλησης ολοτροπικών καταστάσεων φτάνει πίσω ως την αυγή της ανθρώπινης ιστορίας. Είναι το σημαντικότερο χαρακτηριστικό γνώρισμα του σαμανισμού, του παλαιότερου πνευματικού συστήματος και ταυτόχρονα θεραπευτικής τέχνης της ανθρωπότητας. Η σταδιοδρομία πολλών σαμάνων ξεκινάει με μια αυθόρμητη ψυχοπνευματική κρίση («σαμανική νόσος»). Είναι μια πανίσχυρη οραματική κατάσταση στη διάρκεια της οποίας ο μελλοντικός σαμάνος βιώνει ένα ταξίδι στον κάτω κόσμο, την περιοχή των νεκρών, όπου του επιτίθενται μοχθηρά πνεύματα, υφίσταται αναρίθμητες δοκιμασίες, σκοτώνεται και διαμελίζεται. Αυτό ακολουθείται από μια εμπειρία αναγέννησης και ανόδου στις ουράνιες σφαίρες.

Ο σαμανισμός συνδέεται με τις ολοτροπικές καταστάσεις και κατά έναν άλλο τρόπο. Ολοκληρωμένοι και έμπειροι σαμάνοι είναι σε θέση να περιέρχονται σε κατάσταση έκστασης κατά βούληση και με ελεγχόμενο τρόπο. Τη χρησιμοποιούν για τη διάγνωση ασθενειών, τη θεραπεία, την εξωαισθητηριακή αντίληψη, την εξερεύνηση άλλων διαστάσεων της πραγματικότητας και πολλούς άλλους σκοπούς. Συχνά επίσης προκαλούν ολοτροπικές καταστάσεις σε άλλα μέλη των φυλών τους και παίζουν το ρόλο «ψυχοπομπών» – παρέχουν την απαραίτητη στήριξη και καθοδήγηση για εκείνους που διασχίζουν τις δαιδαλώδεις επικράτειες του Επέκεινα.

Ο σαμανισμός είναι εξαιρετικά αρχαίος, όπως φαίνεται τουλάχιστον τριάντα ή σαράντα χιλιετιών· οι ρίζες του ανιχνεύονται πίσω ως την Παλαιολιθική εποχή. Οι τοίχοι των περίφημων σπηλαίων στη νότια Γαλλία και βόρεια Ισπανία, όπως του Λασκό, του Φον ντε Γκομ, του Τρουά Φρερ, της Αλταμίρα και άλλων, είναι διακοσμημένοι με πανέμορφες εικόνες ζώων. Τα περισσότερα από αυτά εκπροσωπούν είδη τα οποία στην πραγματικότητα περιέτρεχαν τα τοπία της Λίθινης εποχής – βίσωνες, άγρια άλογα, ελάφια, αίγαγροι, μαμούθ, λύκοι, ρινόκεροι και τάρανδοι. Ωστόσο, άλλα, όπως ο «Θηριόμορφος Μάγος» του Λασκό, είναι μυθικά πλάσματα που ολοφάνερα έχουν μαγική και τελετουργική σημασία. Και σε αρκετά από αυτά τα σπήλαια υπάρχουν ζωγραφιές και εγχαράξεις παράξενων μορφών που συνδυάζουν ανθρώπινα και ζωώδη χαρακτηριστικά, οι οποίες αναμφίβολα αντιπροσωπεύουν αρχαίους σαμάνους.

Η πιο γνωστή από αυτές τις εικόνες είναι ο «Μάγος του Τρουά Φρερ», μια μυστηριώδης σύνθετη φιγούρα που συνδυάζει διάφορα αρσενικά σύμβολα. Έχει κέρατα ελαφιού, μάτια κουκουβάγιας, ουρά άγριου αλόγου ή λύκου, ανθρώπινη γενειάδα και πέλματα λιονταριού. Μια άλλη διάσημη εγχάραξη σαμάνου στο ίδιο σύμπλεγμα σπηλαίων είναι ο «Κύριος των Θηρίων», που βασιλεύει στις Χαρούμενες Βοσκές οι οποίες βρίθουν από πανέμορφα ζώα. Πολύ γνωστή επίσης είναι η κυνηγετική σκηνή στο σπήλαιο του Λασκό. Δείχνει έναν πληγωμένο βίσωνα και μια ξαπλωμένη φιγούρα σαμάνου με ανορθωμένο το πέος. Το σπήλαιο που είναι γνωστό ως Λα Γκαμπιγιού στεγάζει την εγχάραξη μιας σαμανικής φιγούρας σε δυναμική κίνηση την οποία οι αρχαιολόγοι αποκαλούν «Ο Χορευτής».

Στο αργιλώδες δάπεδο ενός από αυτά τα σπήλαια, του Τικ ντ’ Οντουμπάρ, οι ερευνητές ανακάλυψαν αποτυπώματα σε κυκλική διάταξη γύρω από δύο πήλινα ομοιώματα βισώνων που υποδήλωναν πως οι κάτοικοί του οργάνωναν χορούς, παρόμοιους μ’ εκείνους οι οποίοι τελούνται ακόμη από πολλούς ιθαγενείς πολιτισμούς για την πρόκληση καταστάσεων έκστασης. Η προέλευση του σαμανισμού μπορεί να ανιχνευτεί προς τα πίσω μέχρι μια ακόμη παλαιότερη, της Νεάντερταλ εποχής,  λατρεία της αρκούδας των σπηλαίων, όπως αποδεικνύεται από τις λάρνακες ζώων που χρονολογούνται στη μεσοπαγετωνική περίοδο και βρέθηκαν σε σπήλαια στην Ελβετία και στη νότια Γερμανία.

Ο σαμανισμός δεν είναι μόνο αρχαίος, είναι και παγκόσμιος· συναντάται στη βόρεια και τη νότια Αμερική, την Ευρώπη, την Αφρική, την Ασία, την Αυστραλία, τη Μικρονησία και την Πολυνησία. Το γεγονός ότι τόσο πολλοί διαφορετικοί πολιτισμοί σε ολόκληρη την ανθρώπινη ιστορία βρήκαν χρήσιμες και απαραίτητες τις σαμανικές τεχνικές υποβάλλει την ιδέα πως οι ολοτροπικές καταστάσεις συνδέονται με αυτό που οι ανθρωπολόγοι αποκαλούν «αρχαϊκή ψυχική σφαίρα», μια θεμελιώδη και πρωτογενή όψη της ανθρώπινης ψυχής η οποία υπερβαίνει φυλή, φύλο, πολιτισμό και ιστορική εποχή. Σε πολιτισμούς οι οποίοι έχουν διαφύγει από τη διαλυτική επιρροή του δυτικού βιομηχανικού πολιτισμού, οι σαμανικές τεχνικές και διαδικασίες επιβιώνουν μέχρι τις ημέρες μας.

Ένα άλλο παράδειγμα πολιτισμικά επικυρωμένης ψυχοπνευματικής μεταμόρφωσης που συμπεριλαμβάνει ολοτροπικές καταστάσεις είναι τα τελετουργικά δρώμενα τα οποία οι ανθρωπολόγοι αποκαλούν τελετές περάσματος. Ο όρος αυτός επινοήθηκε από τον Ολλανδό ανθρωπολόγο Arnold van Gennep, συγγραφέα της πρώτης επιστημονικής πραγματείας σχετικά με το θέμα (van Gennep 1960). Τελετουργίες αυτού του είδους υπήρχαν σε όλους τους ιθαγενείς πολιτισμούς και ακόμη τελούνται σε πολλές προ-βιομηχανικές κοινωνίες. Κύριος σκοπός τους είναι να επαναπροσδιορίσουν, να μεταμορφώσουν και να καθαγιάσουν άτομα, ομάδες ή και ολόκληρους πολιτισμούς.

Οι τελετές περάσματος οργανώνονται σε περιόδους κρίσιμων αλλαγών στη ζωή ενός ατόμου ή ενός πολιτισμού. Η τέλεσή τους συχνά συμπίπτει με μεγάλες φυσιολογικές και κοινωνικές μεταβάσεις, όπως η γέννηση, η περιτομή, η εφηβεία, ο γάμος, η εμμηνόπαυση και ο θάνατος. Παρόμοιες τελετές συνδέονται επίσης με τη μύηση στην κατάσταση του πολεμιστή, την εισδοχή σε μυστικές εταιρείες, ετήσιες γιορτές ανανέωσης, θεραπευτικές τελετουργίες και γεωγραφικές μετακινήσεις των ανθρώπινων ομάδων.

Οι τελετές περάσματος περιλαμβάνουν πανίσχυρες ψυχοαλλοιωτικές διαδικασίες οι οποίες προκαλούν εμπειρίες ψυχικής αποδιοργάνωσης που οδηγούν σε ένα υψηλότερο επίπεδο ενοποίησης. Αυτό το επεισόδιο ψυχοπνευματικού θανάτου και αναγέννησης ερμηνεύεται έτσι ως θάνατος στον παλαιό ρόλο και αναγέννηση στον καινούργιο. Για παράδειγμα, στις τελετές της ενήβωσης οι μυούμενοι εισέρχονται στη διαδικασία ως αγόρια ή κορίτσια και βγαίνουν από αυτή ως ενήλικοι με όλα τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις που απορρέουν από την καινούργια τους θέση. Σε όλες τις παρόμοιες περιπτώσεις, το άτομο ή η κοινωνική ομάδα αφήνουν πίσω τους έναν τρόπο ύπαρξης και κατευθύνονται προς εντελώς νέες συνθήκες ζωής.

Το πρόσωπο που επιστρέφει από τη μύηση δεν είναι το ίδιο μ’ εκείνο που εισήλθε στη μυητική διαδικασία. Έχοντας υποστεί μια βαθιά ψυχοπνευματική μεταμόρφωση, έχει εγκαταστήσει έναν προσωπικό δεσμό με τις δαιμονικές διαστάσεις της ύπαρξης και διαθέτει μια νέα και πολύ ευρύτερη κοσμοθέαση, μια καλύτερη αυτοεικόνα και ένα διαφορετικό σύστημα αξιών. Όλα αυτά είναι το αποτέλεσμα μιας κρίσης που προκλήθηκε εσκεμμένα, φτάνει τον ίδιο τον πυρήνα της ύπαρξης του μυουμένου και κάποιες στιγμές γίνεται τρομακτική, χαοτική και αποδιοργανωτική. Οι τελετές περάσματος δίνουν έτσι ένα ακόμη παράδειγμα της κατάστασης όπου μια περίοδος αποσύνθεσης και αναταραχής οδηγεί σε μεγαλύτερη πνευματική διαύγεια και υγεία.

Τα δύο παραδείγματα «θετικής αποσύνθεσης» που συζήτησα μέχρι τώρα –η σαμανική κρίση και η τελετή περάσματος– έχουν πολλά κοινά γνωρίσματα, διαφέρουν όμως σε κάποια σημαντικά σημεία. Η σαμανική κρίση διαπερνά την ψυχή του μελλοντικού σαμάνου αναπάντεχα και χωρίς προειδοποίηση· είναι αυθόρμητη και έχει αυτόνομο χαρακτήρα. Αντίθετα, οι τελετές περάσματος είναι προϊόντα του πολιτισμού και ακολουθούν μια προβλέψιμη χρονική τάξη. Οι εμπειρίες των μυουμένων είναι το αποτέλεσμα ειδικών «τεχνολογιών του Ιερού», αναπτυγμένων και τελειοποιημένων ήδη από τις προηγούμενες γενιές.

Σε πολιτισμούς οι οποίοι σέβονται τους σαμάνους και επίσης οργανώνουν τελετές περάσματος, η σαμανική κρίση θεωρείται μια μορφή μύησης πολύ ανώτερη από την τελετή περάσματος. Γίνεται αντιληπτή ως παρέμβαση μιας ανώτερης δύναμης και επομένως ένδειξη θεϊκής επιλογής και ειδικής κλήσης. Από άλλη σκοπιά όμως, οι τελετές περάσματος αντιπροσωπεύουν ένα περαιτέρω βήμα στην πολιτισμική εκτίμηση της θετικής αξίας που ενέχουν οι ολοτροπικές καταστάσεις. Οι σαμανικοί πολιτισμοί αποδέχονται και έχουν σε μεγάλη εκτίμηση ολοτροπικές καταστάσεις οι οποίες ανακύπτουν αυθόρμητα στη διάρκεια μυητικών κρίσεων, καθώς και τη θεραπευτική έκσταση όπως βιώνεται ή προκαλείται από αναγνωρισμένους σαμάνους. Οι τελετές περάσματος εισάγουν στον πολιτισμό ολοτροπικές καταστάσεις σε μεγάλη κλίμακα, τις θεσμοποιούν και τις καθιστούν αναπόσπαστο μέρος της τελετουργικής και πνευματικής ζωής.

Ολοτροπικές καταστάσεις της συνείδησης έπαιζαν επίσης σπουδαίο ρόλο στα μυστήρια του θανάτου και της αναγέννησης, ιερές και μυστικές διαδικασίες οι οποίες ήταν ευρύτατα διαδεδομένες στον αρχαίο κόσμο. Τα μυστήρια αυτά βασίζονταν σε μυθικές εξιστορήσεις γύρω από θεότητες που συμβόλιζαν το θάνατο και την αναγέννηση. Στην αρχαία Σουμερία ήταν η Ινάννα και ο Ταμμούζ, στην Αίγυπτο η Ίσις και ο Όσιρις, στη Μικρά Ασία και στην Ελλάδα οι θεότητες Άττις, Άδωνις, Διόνυσος και Περσεφόνη. Τα μεσοαμερικανικά τους αντίστοιχα ήταν ο αζτεκικός Κετζαλκοάτλ, ή το Φτερωτό Φίδι, και οι Δίδυμοι Ήρωες των Μάγια που είναι γνωστοί από το Πόπολ Βουχ. Τα μυστήριά τους ήταν ιδιαίτερα δημοφιλή στην περιοχή της Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής, όπως αποδεικνύεται από τις σουμεριακές και αιγυπτιακές μυήσεις των ναών, τα μιθραϊκά μυστήρια ή τις ελληνικές κορυβαντικές τελετές, τα Βακχανάλια και τα Ελευσίνια μυστήρια.

Μια εντυπωσιακή μαρτυρία σχετικά με τη δύναμη και την επιρροή των σχετικών εμπειριών είναι το γεγονός ότι τα μυστήρια που οργανώνονταν στο ιερό της Ελευσίνας κοντά στην Αθήνα λάμβαναν χώρα κανονικά και χωρίς διακοπή ανά πενταετία για μια περίοδο περίπου δύο χιλιετιών. Ακόμη και τότε δεν έπαψαν απλώς να ελκύουν την προσοχή και το ενδιαφέρον του αρχαίου κόσμου. Διακόπηκαν βίαια όταν ο χριστιανός αυτοκράτορας Θεοδόσιος απαγόρευσε τη συμμετοχή στα μυστήρια και σε όλες τις άλλες παγανιστικές λατρείες. Λίγο αργότερα, το 395 μ.Χ., οι Γότθοι εισβολείς κατέστρεψαν το ιερό.

Στο τελεστήριο, το γιγαντιαίο μυητικό θάλαμο της Ελευσίνας, πάνω από τρεις χιλιάδες νεόφυτοι κάποια στιγμή δοκίμασαν πανίσχυρες εμπειρίες ψυχοπνευματικής μεταμόρφωσης. Η πολιτισμική σημασία αυτών των μυστηρίων για τον αρχαίο κόσμο και ο ανυπολόγιστος μέχρι στιγμής ρόλος τους στην ιστορία του ευρωπαϊκού πολιτισμού γίνεται φανερός αν σκεφτούμε ότι ανάμεσα στους μυουμένους ήταν πολλές φημισμένες και ένδοξες φυσιογνωμίες της αρχαιότητας. Στον κατάλογο των νεοφύτων περιλαμβάνονται φιλόσοφοι όπως ο Πλάτωνας, ο Αριστοτέλης και ο Επίκτητος, ο στρατιωτικός ηγέτης Αλκιβιάδης, οι θεατρικοί συγγραφείς Ευριπίδης και Σοφοκλής και ο ποιητής Πίνδαρος. Ένας άλλος περίφημος μυημένος, ο Μάρκος Αυρήλιος, γοητεύτηκε από τις εσχατολογικές ελπίδες που προσέφεραν αυτές οι τελετές. Ο Ρωμαίος πολιτικός και φιλόσοφος Μάρκος Τούλλιος Κικέρωνας έλαβε μέρος σε αυτά τα μυστήρια και έγραψε μια εμπνευσμένη αναφορά για τις συνέπειές τους και την επίδραση που είχαν στον αρχαίο πολιτισμό (Κικέρωνας 1977).

Ένα άλλο παράδειγμα της μεγάλης βαρύτητας και της επιρροής που είχαν οι μυστηριακές θρησκείες στον αρχαίο κόσμο είναι ο Μιθραϊσμός. Άρχισε να διαδίδεται σε ολόκληρη τη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία τον πρώτο αιώνα μ.Χ., έφτασε στο αποκορύφωμά του τον τρίτο αιώνα και ενέδωσε στο Χριστιανισμό στα τέλη του τέταρτου αιώνα. Στο μεσουράνημα αυτής της λατρείας, τα υπόγεια μιθραϊκά ιερά (mithtraea) μπορούσαν να βρεθούν από τις ακτές της Μαύρης Θάλασσας μέχρι τα όρη της Σκοτίας και τα όρια της ερήμου Σαχάρας. Τα μιθραϊκά μυστήρια εκπροσωπούσαν την αδελφή θρησκεία του Χριστιανισμού και τον πιο σημαντικό ανταγωνιστή της (Ulansey 1989).

Οι λεπτομέρειες των ψυχοαλλοιωτικών διαδικασιών που περιλαμβάνονταν σε αυτές τις μυστικές τελετές παραμένουν ως επί το πλείστον άγνωστες, μολονότι είναι πιθανόν το ιερό ποτό κυκεών που έπαιζε κρίσιμο ρόλο στα Ελευσίνια μυστήρια να ήταν ένα αφέψημα το οποίο περιείχε αλκαλοειδή της ερυσιβώδους ολύρας συγγενικά με το LSD. Είναι επίσης πολύ πιθανό ψυχεδελικές ουσίες να χρησιμοποιούνταν στα Βακχανάλια και σε άλλους τύπους τελετών. Οι αρχαίοι Έλληνες δεν γνώριζαν την απόσταξη του οινοπνεύματος, έτσι, σύμφωνα με ορισμένες μαρτυρίες, τα κρασιά που χρησιμοποιούνταν στις διονυσιακές τελετές έπρεπε να αραιώνονται από τρεις ως είκοσι φορές και μόνο τρεις κούπες έφταναν για να φέρουν κάποιους μυουμένους «στο χείλος της τρέλας» (Wasson, Hofmann & Ruck 1978).

Πέρα από τις παραπάνω αρχαίες και ιθαγενείς τεχνολογίες του Ιερού, πολλές μεγάλες θρησκείες ανέπτυξαν εκλεπτυσμένες ψυχοπνευματικές διαδικασίες ειδικά σχεδιασμένες ώστε να προκαλούν ολοτροπικές εμπειρίες. Εδώ ανήκουν, για παράδειγμα, διάφορες τεχνικές της γιόγκα, οι διαλογισμοί που χρησιμοποιούνταν στη Βιπασάνα, στο Ζεν και στο Θιβετανικό Βουδισμό, όπως επίσης πνευματικές ασκήσεις από την ταοϊστική παράδοση και περίτεχνα ταντρικά τελετουργικά. Θα μπορούσαμε ακόμη να προσθέσουμε διάφορες  σύνθετες προσεγγίσεις που χρησιμοποιούσαν οι Σούφι, οι μυστικοί του Ισλάμ. Συνηθέστερα χρησιμοποιούσαν στις ιερές τελετές τους, ή ζικρ, την εντατική αναπνοή, τις λατρευτικές ψαλμωδίες και περιστροφικούς χορούς οι οποίοι προκαλούσαν έκσταση.

Από την ιουδαιοχριστιανική παράδοση μπορούμε εδώ να αναφέρουμε τις αναπνευστικές ασκήσεις των Εσσαίων και το βάπτισμά τους που ήταν σχεδόν πνιγμός, τη χριστιανική προσευχή του Ιησού (ησυχασμός), τις ασκήσεις του Ιγνάτιου Λοϋόλα, καθώς και διάφορες καμπαλιστικές και χασσιδικές διαδικασίες. Προσεγγίσεις σχεδιασμένες έτσι ώστε να προκαλούν ή να διευκολύνουν άμεσες πνευματικές εμπειρίες χαρακτηρίζουν τους μυστικούς κλάδους όλων των μεγάλων θρησκειών και τα περισσότερα από τα μοναστικά τους τάγματα.

StanGrofPaintingLillibit

 Πηγή:  Stanislav Grof, Η Ψυχολογία του Μέλλοντος

ΤΑ AΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΑ «ΧΑΣΙΚΛΙΔΙΚΑ» ΡΕΜΠΕΤΙΚΑ ΤΟΥ ΜΕΣΟΠΟΛΕΜΟΥ

 

ΣΤΗΣ ΜΑΣΤΟΥΡΑΣ ΤΟ ΣΚΟΠΟ…

ΤΑ AΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΑ «ΧΑΣΙΚΛΙΔΙΚΑ» ΡΕΜΠΕΤΙΚΑ

ΤΟΥ ΜΕΣΟΠΟΛΕΜΟΥ

Γράφει ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΠΟΥΛΟΣ

«Ζούλα σε μια βάρκα μπήκα

και στη σπηλιά του Δράκου βγήκα

Βλέπω τρεις μαστουρωμένοι

και στην άμμο ξαπλωμένοι.

Ήταν ο Μπάτης και ο Αρτέμης

και ο Στράτος ο τεμπέλης

Βρε συ Στράτο, βρε συ Στράτο

φιάξε αργιλέ αφράτο

να φουμάρει το Μπατάκι

που είναι χρόνια ντερβισάκι

να φουμάρει και ο Αρτέμης

που πάει και μας φέρνει

Μας φέρνει μαύρο από την Πόλη

και μαστούρια είμαστε όλοι

τουμπεκί απ’ την Περσία

πίνει ο μάγκας με ησυχία»…

Στη δεκαετία του 1930, η σκηνή που περιγράφει ο Γιώργος Μπάτης ήταν καθημερινότητα στις σπηλιές και τους λόφους γύρω από τον Πειραιά. Οι μάγκες επέλεγαν τα απόμερα σημεία για να αποφύγουν είτε την κακή εξήγηση του τεκετζή, είτε το «ξενέρωμα» που έφερναν οι εισβολές των –ανεπιθύμητων στους τεκέδες– οργάνων της τάξης. Για «να πιουν με ησυχία» πάνω στην κουρελού που είχαν κουβαλήσει στη σπηλιά, όπως τραγουδά κι ο Γιάννης Εϊτζιρίδης, πιο γνωστός ως Γιοβάν Τσαούς, στο «Πέντε μάγκες στον Περαία», ένα απ’ τα ωραιότερα τραγούδια που γράφτηκαν με θέμα το χασίς και την κοινωνία των χασικλήδων του Πειραιά.

Ο ΜΑΡΚΟΣ ΒΑΜΒΑΚΑΡΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΧΑΣΙΣ

Ο Μάρκος Βαμβακάρης στην αυτοβιογραφία του περιγράφει μια εμπειρία του στη σπηλιά του Κουλού, ένα απόκρημνο μέρος στην ακτή της Δραπετσώνας:

«Πήγα με λαχτάρα να φουμάρω μόνος μου. Τότες το χασίσι ήταν πολύ δυνατό, τούρκικο από την Προύσα. Μόλις πήρα τον αργιλέ στα χέρια μου να φουμάρω, τράβηξα δυνατά με το καλάμι. Ένιωσα μια φοβερή ζαλάδα, κοπήκανε όλες μου οι αισθήσεις κι έπεσα χάμω και συλλογιζόμουνα πώς ν΄ ανέβω τώρα το γκρεμό να φύγω; Αρχίνησα με τα τέσσερα να προχωρώ στο έρημο βουνό, ώσπου έφτασα ως πίσω από το νεκροταφείο, την Ανάσταση, περίπου ένα μίλι δρόμο. Εβρέθηκα πάλι σε μια γούβα στην οποία να είναι και κει χασικλήδες να φουμέρνουνε. Ήταν οι πρόσφυγες των Ταμπουριών και δεν ερχόντουσαν μαζί στη σπηλιά όπου πηγαίναμε οι Πειραιώτες. Είχαν δικό τους νταραβέρι…».

Το χασίς δεν ήταν κάτι νέο για τον Πειραιά ούτε φυσικά το έφεραν μαζί τους οι πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία. Την εποχή που αφηγείται ο Μάρκος, η καλλιέργεια της κάνναβης είχε ήδη δια νόμου (Ν. 2017 του 1920) απαγορευθεί, οι δε καπνίζοντες χασίς τιμωρούντο με κράτηση ή και πρόστιμο. Η αστυνομία, σύμφωνα με το νόμο αυτό είχε καθήκον «να παρακολουθή αγρύπνως τας κινήσεις των χασισοποτών και να κλείη τα καταγώγια ή τα άλλα ενδιαιτήματα εις ά επιδίδονται καθ΄ έξιν εις χασισοποτίαν ούτοι, συλλαμβάνουσα δε τούτους επ΄ αυτοφώρω να τους παραδίδη εις την αρμοδίαν Εισαγγελικήν αρχήν δια την κατά νόμον τιμωρίαν των»!

Ματαίως. Πίναν στη ζούλα, φτωχοί και πλούσιοι, όπως λέει ο Μάρκος, σε διάφορους τεκέδες, χασίς διαφορετικής ποιότητας ανάλογα με το πορτοφόλι τους. Όταν τύχαινε να συνυπάρχουν οι τάξεις στον τεκέ, οι φτωχότεροι φρόντιζαν να κάθονται κοντά στις θέσεις των πλουσίων καθώς πάντα οι τελευταίοι έπιναν απ΄ το «καλό». Για τους φτωχότερους έμενε ο «φλόμος», τ΄ αποτσίγαρα, οι κάφτρες δηλαδή που άφηναν οι πλούσιοι. Πλένανε το τουμπεκί, τα καλής ποιότητας, συνήθως περσικά, φύλλα καπνού, των πλουσίων, το βάζαν σε κάτι αυτοσχέδιους αργιλέδες και ξανακάπνιζαν το «φλόμο». Σε μια από τις παλιότερες ηχογραφήσεις του ο Μάρκος τραγουδάει: «Όταν πλύνω τουμπεκάκι, θα φουμάρω τσιμπουκάκι». Στην ετικέτα του δίσκου, ο τίτλος του τραγουδιού είναι «Όταν πίνω τουμπεκάκι». Κατά λάθος.

ΖΩΡΖ ΜΠΑΤΙ: «ΧΟΡΟΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ ΚΑΙ ΤΕΚΕΤΖΗΣ, ΟΥΡΑΝΙΟΣ ΧΑΣΙΣΤΗΣ ΚΑΙ ΣΤΗ ΜΑΣΤΟΥΡΑ ΤΟΥ ΕΥΓΕΝΗΣ»

Αλλά, εκτός από τους τεκέδες, υπήρχαν κι οι σπηλιές στις ακτές, οι γούβες και τα βουνά. Κάποτε, ο Μπάτης με τον Στράτο πήγαιναν στα βουνά της Νίκαιας για να πιουν αργιλέ. Τους παρακολουθούσαν δυο χωροφύλακες για να τους πιάσουν επ΄ αυτοφώρω. Ο Μπάτης τους αντελήφθη κι εκεί που κάθισαν να καπνίσουν, βάζει φωτιά σ΄ ένα θυμάρι για ν΄ ανάψει τον αργιλέ και φωνάζει: «Βάρδα, φουρνέλο»! Όπου φύγει – φύγει, οι χωροφύλακες…

Η διάσημη από το τραγούδι του Μπάτη, σπηλιά του Δράκου, στον Κερατόπυργο στο Κερατσίνι που σήμερα είναι σφραγισμένη, ήταν μια από τις προσφιλείς καβάτζες για τους μάγκες αλλά και για τους τέσσερις της «Τετράδος της ξακουστής του Πειραιώς» που ήσαν δεινοί χασισοπότες. Ο Μπάτης (o, κατά Ζωρζ Πιλαλί, «Ζωρζ Μπατί, χοροδιδάσκαλος και τεκετζής, ουράνιος χασιστής και στη μαστούρα του ευγενής») που διέθετε δικό του τεκέ – χοροδιδασκαλείο στην οδό Αίμου στην Αγιά Σοφιά –σήμερα στη θέση του υψώνεται πολυκατοικία– περηφανευόταν πως στη ζωή του είχε πιει βαπόρια χασίσι. Όπως μαρτυρά ο Μανώλης Δημητριανάκης, μαθητής του Μάρκου (και εκ των τριών βασικών, μαζί με τους Γιώργο και Δημήτρη Κοντογιάννη, της «Ρεμπέτικης Κομπανίας»), όταν λίγο πριν τη δικτατορία του 1967 και προς το τέλος της ζωής του Μπάτη, του ζητούσε να παίξει μαζί του μπαγλαμά, εκείνος του έλεγε: «Άμα θέλετε να παίξω, να με παίρνετε λίγες μέρες πριν για να περπατήσω, να κυκλοφορήσει το αίμα μου»!

Όσο για τον Στράτο τον «τεμπέλη»; Η συγκλονιστικότερη φωνή που έβγαλε το ρεμπέτικο τραγούδι, ο μέγας Στράτος Παγιουμτζής, μαγκίτης, αλανιάρης και βαρκάρης του λιμένος Πειραιώς ήταν πολύ περήφανος μαστούρης.

«ΣΟΥΡΑ ΚΑΙ ΜΑΣΤΟΥΡΑ»

Ο τέταρτος, ο μικρότερος της παρέας, ο Ανέστος –ο «Αρτέμης» του τραγουδιού– η «μαύρη γάτα» όπως άλλωστε λέγαν και τον πατέρα του στη Σμύρνη για τη δεινότητά του στο σαντούρι, ήταν φυσικά κι αυτός χασικλής αλλά πιο ντροπαλός καθώς ήταν –σαν κορίτσι όπως λέγαν οι υπόλοιποι στεκόταν πάνω στο πάλκο– δεν το διατυμπάνιζε κιόλας. Διέθετε, όπως όλοι συμφωνούσαν, το γλυκύτερο παίξιμο ανάμεσα στους μπουζουξήδες της εποχής και μιλούσε με τα τραγούδια του: «Όταν μπουκάρω στον τεκέ, τον αργιλέ τσακώνω και μες στα φυλλοκάρδια μου τραβώ, τον ξελιγώνω», ακούγεται στο «Σούρα και μαστούρα». Λίγα τραγούδια άφησε ο Ανέστος Δελιάς αλλά ένα κι ένα: «Το σακάκι», «Το χαρέμι στο χαμάμ», «Κουτσαβάκι», «Τον άντρα σου κι εμένα», «Αθηναίισα», «Ο πόνος του πρεζάκια»….

«Απ΄ τον καιρό που άρχισα

την πρέζα να φουμάρω,

ο κόσμος μ΄ απαρνήθηκε

δεν ξέρω τι να κάνω.

Όπου σταθώ κι όπου βρεθώ

ο κόσμος με πειράζει

και η ψυχή μου δεν κρατά

πρεζά να με φωνάζει.

Απ΄ τις μυτιές που τράβαγα

άρχισα και βελόνι

και το κορμί μου άρχισε

σιγά σιγά να λιώνει.

Τίποτα δεν μ’ απόμεινε

Στον κόσμο για να κάνω

Αφού η πρέζα μ’ έκανε

Στους δρόμους ν΄ αποθάνω…»

Το «Αρτέμης» ήταν παρατσούκλι που του είχε κολλήσει ο Γιώργος Μπάτης ή, σύμφωνα με άλλες μαρτυρίες, ο Μήτσος ο Καρυδάκιας. Ο Ανέστης Δελιάς είχε έρθει από τη Σμύρνη με την καταστροφή, μόλις δέκα χρόνων μαζί με την μεγαλύτερη αδερφή του και την έγκυο στο τρίτο παιδί μητέρα τους και έμενε στη Δραπετσώνα. Στην αρχή της Δραπετσώνας, δίπλα στις προχειροφτιαγμένες παράγκες όπου στοιβάζονταν οι πρόσφυγες, υπήρχαν τα διαβόητα Βούρλα,  οίκος ανοχής με περισσότερες από 70 τρίτης κατηγορίας πόρνες εγκατεστημένες εκεί ήδη πριν τα τέλη του 19ου αιώνα για τις ανάγκες των ξένων στόλων που ελλιμενίζονταν στον Πειραιά. Στα Βούρλα δούλευε και η ερωμένη του Δελιά, η Δήμητρα Σ., η επονομαζόμενη «Σκουλαρικού», εκείνη που, σύμφωνα με μαρτυρίες φίλων και συγγενών του, τον «μύησε» στην πρέζα. Δύσκολο να το πιστέψει κανείς, ο Δελιάς ήταν τότε 23 και ήδη χασισοπότης, εκείνη μόλις 15 χρόνων. Ήταν τέλη του 1934, αρχές του 1935…

 
Η ΠΡΩΤΗ ΡΕΜΠΕΤΙΚΗ ΚΟΜΠΑΝΙΑ

Εν τω μεταξύ, το καλοκαίρι του 1934, ο Ανέστης Δελιάς από τη Σμύρνη, ο Στράτος Παγιουμτζής από τ’ Αϊβαλί, ο Μάρκος Βαμβακάρης από τη Σύρα και ο Γιώργος Μπάτης από τον Πειραιά, έχουν ήδη σχηματίσει την πρώτη ρεμπέτικη κομπανία και εμφανίζονται για έξη μήνες στη μάντρα του Σαραντόπουλου στη Δραπετσώνα. Είναι η πρώτη ορχήστρα με μπουζούκια και μπαγλαμάδες, όργανα που μόλις έχουν περάσει στη δισκογραφία και από κείνη τη στιγμή αρχίζουν να γίνονται δημοφιλή.

«Αυτός, λοιπόν, ο “Αρτέμης” ήτανε πολύ ωραίο παιδί. Φορούσε μια τραγιάσκα κι ένα πανωφόρι το οποίον θα χωρούσε δυο τέτοιοι μέσα», αφηγείται για τον Δελιά ο Γιώργος Μουφλουζέλης. «Ήταν πολύ καλό παιδί, ήσυχο, ομορφόπαιδο, μελαχρινό, με κάτι μάτια που τρέλαιναν τις γκόμενες. Και μουσικός καλός, πολύ όμορφο μπουζούκι έπαιζε, πολύ τεχνίτης, με ωραία τραγούδια» συμπληρώνει ο Γενίτσαρης.

Ο τελευταίος αλλά και ο Μπαγιαντέρας, ο Κερομύτης, ο Παπαϊωάννου, που σύχναζαν στο χοροδιδασκαλείο του Μπάτη, τον θυμούνταν να παίζει μπουζούκι, όρθιος πάνω στο σκαλί μιας καρέκλας, όπως το συνήθιζε. Εκεί μαζεύονταν μετά τη δουλειά του στα σφαγεία ο Μάρκος και ο Στράτος που ήταν βαρκάρης.

«Όταν ο Ανέστος έφυγε από κοντά μας και έγινε πρεζάκιας, εμείς τότε δεν τον εζυγώναμε», αφηγείται ο Μάρκος Βαμβακάρης. «Πόσες φορές του ελέγαμε, βρε Ανέστο δεν βλέπεις τους άλλους που έχουνε γίνει; Είναι αμαρτία. Κόψε την πρέζα κι έλα μαζί μας να φιαχτείς, να δουλέψεις κοντά μας. Του ελέγαμε όλοι και οι τρεις (και ο Στράτος και ο Μπάτης δηλαδή), αλλά αυτός δεν άκουγε κανένα. Μια φορά τον επείσαμε και ήρθε μαζί μας και τον εφυλάγαμε να μη μας φύγει… Έγινε πολύ ελεεινός, αρχίσαμε μόλις τον εβλέπαμε να τον αποφεύγουμε διότι δεν ημπορούσαμε να μας βλέπει η Ασφάλεια με αυτόν να έχουμε πάρε -δώσε…».

ΧΑΣΙΚΛΗΔΕΣ ΚΑΙ ΠΡΕΖΑΚΗΔΕΣ

Οι χασικλήδες και οι πρεζάκηδες ήταν δυο κόσμοι διαφορετικοί…

«Σ’ ένα ξερόνησο, στη Νιό

που ‘χει εκκλησιές και μύλοι

υποδοχή μου κάνανε

ένα κοπάδι ψύλλοι…».

Η δικτατορία του Μεταξά σήμανε απαγορεύσεις και εκτοπίσεις. Ο Μιχάλης Γενίτσαρης στον οποίο ανήκουν οι πιο πάνω στίχοι από το τραγούδι του «Με πιάσαν επί Μεταξά», έκανε εξορία στην Ίο μαζί με τον Ανέστη Δελιά, κι οι δυό τους ως «δημόσιοι επικίνδυνοι». Χασισοπότης και νταής ήταν ο Γενίτσαρης, πρεζάκιας ο Ανέστος. Στην αυτοβιογραφία του, που διέσωσε ο Κώστας Χατζηδουλής, ο Γενίτσαρης περιγράφει τις προσπάθειες που έκανε εκεί για να βοηθήσει τον Δελιά να κόψει την πρέζα…

Αυτός, όμως, το βιολί του. Πώς αλλιώς, άλλωστε, αφού όπως διηγείται χαρακτηριστικά ο Γενίτσαρης, «την πρέζα που είδα εγώ να κυκλοφορεί στην εξορία, δεν την είχε όλη η Αθήνα»!

Η ηρωίνη, παράγωγο της μορφίνης, προέκυψε ως αναλγητικό τρεις φορές ισχυρότερο από την μορφίνη το 1898 από την φαρμακευτική εταιρεία Bayer για τις ανάγκες των τραυματιών των πολέμων. Στην Ελλάδα, η χρήση της άρχισε να εξαπλώνεται από τα μέσα περίπου της δεκαετίας του 1920. Στη μελέτη του «Ο Πειραιάς και το ρεμπέτικο τραγούδι» που είχε κυκλοφορήσει ως ημερολόγιο του 2006 –της δημοτικής κίνησης «Το λιμάνι της αγωνίας»– ο ερευνητής Σπύρος Παπαϊωάννου μεταφέρει την πιο κάτω γλαφυρή αφήγηση ποινικού κρατουμένου, καταγραμμένη το 1966 στο Νοσοκομείο Κρατουμένων «Ο Άγιος Παύλος»:

«Το 1926 πρωτοήρθε η πρέζα. Πουλιόταν ελεύθερα και πάμφθηνα. Θυμάμαι πίσω από το Ρολόι στον Πειραιά. Μέσα σε μπουκαλάκια, σαν αυτά αργότερα της πενικιλίνης, πέντε γραμμαρίων που γράφαν απ’ έξω “Made in Germany”. O κόσμος έπεσε με τα μούτρα, ιδιαίτερα η νεολαία. Έβλεπες αγέλες από εξαθλιωμένους, ξυπόλητους, αξύριστους, με μακριά μαλλιά και νύχια, λιγδιασμένους και αποβλακωμένους, έξω από τη Δημαρχία στο Γκαζοχώρι, να κάθονται και να ψειρίζονται».

Λογικό φαίνεται, ανάμεσα στα πρώτα υποψήφια θύματα της ηρωίνης να ήσαν οι Μικρασιάτες πρόσφυγες. Η απόγνωση, η περιθωριοποίηση, ο αποκλεισμός, η ανέχεια και η εξαθλίωση που βίωναν με τον ερχομό τους στην Ελλάδα σε συνδυασμό με τα αναπάντητα «γιατί» και την αδυναμία τους να θρηνήσουν, να πενθήσουν γι΄ αυτούς που έμειναν πίσω, ήταν τραυματικές εμπειρίες, καθοριστικές για το πέρασμα στην ηρωίνη. Πόσο μάλλον όταν κυκλοφορούσε ελεύθερη και πάμφθηνη.

Ο Δελιάς ήταν το πρώτο παιδί της πενταμελούς οικογένειάς του. Ο πατέρας του –ευκατάστατος έμπορος γαλακτοκομικών προϊόντων στη Σμύρνη– αλλά και ο παππούς του, έμειναν πίσω χωρίς ποτέ κανείς να μάθει τί απέγιναν. Το φορτίο για κείνον, έναν ευαίσθητο μουσικό, βαρύ.

«Σύμφωνα με μαρτυρίες φίλων του, ο Δελιάς δεν ήταν τοξικομανής όταν έγραψε το τραγούδι “Ο πόνος του πρεζάκια”», γράφει ο Δημήτρης Υφαντής στη μελέτη του για τον Ανέστη Δελιά που δημοσιεύτηκε σε συνέχειες στα τεύχη 20 και 21 του περιοδικού «Λαϊκό Τραγούδι». «Όμως», συνεχίζει ο Υφαντής, «εξετάζοντας το στίχο με προσοχή και συγκρίνοντάς τον με άλλα τραγούδια, διαπιστώνουμε πως το τραγούδι αυτό είναι το πλησιέστερο, αν δεν συμπίπτει, στις εκφράσεις, στη νοοτροπία και στην ψυχική κατάσταση των εξαρτημένων από ηρωίνη… Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι η λέξη “πόνος” σε τίτλο χρησιμοποιείται σε τραγούδι σχετικό με τις ουσίες μόνο από τον Ανέστη Δελιά, αφού ο ίδιος είχε βιώσει αυτήν  την κατάσταση. Ο πόνος αυτός είναι αβάσταχτος και απερίγραπτος. Διαφέρει κατά πολύ του σωματικού ή αυτού της απώλειας, διότι ακριβώς δεν μπορεί να προσδιορισθεί αυτό που τον προκαλεί, συνεπώς να αναπαραχθεί».

Ο ΓΙΟΒΑΝ ΤΣΑΟΥΣ

Για τον Γιοβάν Τσαούς που συνέθεσε τον «Πρεζάκια», το άλλο σπουδαίο τραγούδι της πειραιώτικης σχολής εμπνευσμένο από τα βιώματα των ηρωινομανών, όλες οι μαρτυρίες συμφωνούν στο ότι δεν έπινε ούτε χασίσι. Ούτε βέβαια η γυναίκα του Κατερίνα που έγραψε τους στίχους. Το τραγούδι του Δελιά, όμως, έμελε ν’ αποδειχτεί προφητικό για τον ίδιο.

Από την Ίο και την εξορία επέστρεψε λίγο μετά την είσοδο των Γερμανών στην Αθήνα. Κατέφυγε στον Γενίτσαρη που τον κλείδωνε σ΄ ένα υπόγειο για να τον κρατήσει μακριά από την πρέζα. Μάταιος κόπος. Ο Δελιάς συνέχισε τα ίδια. Τρία χρόνια αργότερα, τη φύλαξή του είχε αναλάβει ο φίλος του Στράτος Παγιουμτζής με τη γυναίκα του Ζωή στο σπίτι τους. Στις 2 Φλεβάρη του 1944, ο Στράτος με τη Ζωή κάνουν εισαγωγή έναν διαλυμένο από τη στέρηση Ανέστο στο Δρομοκαΐτειο για αποτοξίνωση. Στις 28 του ίδιου μήνα απολύεται, με αίτησή του.

«Είμαι καλά, δεν θα πιω», είπε στο Στράτο.

Λίγους μήνες μετά, το καλοκαίρι του 1944, τον βρήκαν κοκκαλωμένο έξω απ’ το Βαρβάκειο. Τον πήρε το σκουπιδιάρικο κάρο του Δήμου, όπως τους πρεζάκηδες του ομώνυμου τραγουδιού του Γιοβάν Τσαούς που στα χρόνια του μεσοπολέμου έβρισκαν παγωμένους από το κρύο στις περιοχές που σύχναζαν: στο Καστράκι, τη Δραπετσώνα και το σταθμό του Αγίου Διονύση.

«Σαν αποθάνω φίλε μου, έρχετ΄ αστυνομία

με κάρο σκουπιδιάρικο και κάνει την κηδεία».

 

Ο ΜΕΤΑΞΑΣ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΙ ΤΑ «ΧΑΣΙΚΛΙΔΙΚΑ» ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ

Τα «χασικλίδικα» τραγούδια είχαν σταματήσει βεβαίως να δισκογραφούνται από τα τέλη του 1937. Τότε η «Επιτροπή προληπτικής λογοκρισίας» που επέβαλε ο Μεταξάς, μαζί με τα τραγούδια που περιείχαν κοινωνικούς υπαινιγμούς απαγόρεψε ο,τιδήποτε υπήρχε υποψία πως παρέπεμπε στην Ανατολή: τα λεγόμενα «μπεμόλια», τα ημιτόνια, δηλαδή τις διέσεις και τις υφέσεις, ακόμα και τους αμανέδες. Τι τύχη λοιπόν θα μπορούσαν σ΄ ένα τέτοιο περιβάλλον να έχουν τα τραγούδια που ώς τότε αναφέρονταν ελεύθερα σε ουσίες; Οι συνθέτες τους κλήθηκαν να συμμορφωθούν, ν΄ αλλάξουν τα λόγια. Κάποιοι το έκαναν, «φκιάνοντας», όπως ο Μάρκος, «διαφορετικά το γράψιμό τους», άλλοι, όπως ο Δελιάς, ο Μπάτης, ο Βαγγέλης Παπάζογλου ή ο Γιοβάν Τσαούς προτίμησαν να σιγήσουν. Αλλοι, πάλι, ελαφροί κυρίως συνθέτες που προ του 1936 έγραφαν και «χασικλίδικα», δεν δίστασαν να περάσουν στην αντίπερα όχθη:

«Το Υφυπουργείον Τύπου και Τουρισμού έθεσε φραγμόν στις διάφορες αηδίες που άκουγε κανείς από τα μεγάφωνα των καφενείων και των εξοχικών κέντρων. Τα “χασίσια”, τα “μπουζούκια”, οι “λουλάδες” και οι “αργιλέδες”, οι ακατάληπτες ρεμπέτικες εκφράσεις που είχαν πλημμυρίσει όλην την Ελλάδα, από της στιγμής που γράφονται οι γραμμές αυτές ανάγονται πλέον ανεπιστρεπτί στην ιστορίαν του θλιβερού παρελθόντος. Στο εξής δεν θα μπορή ο κάθε “τυχαίος” να πιάνη ένα μουσικό πεντάγραμμο και αρπάζοντας από τα μαλλιά ένα οποιοδήποτε μοτίβο μουσικό κάποιου …συγχωρεμένου σαντουριέρη να το σερβίρη για δημιουργία μοντέρνα! Ούτε και ένας οποιοσδήποτε (κουρέας, μεσίτης οικοδομών, ψαράς, ταβερνιάρης) θα παίρνει στα χέρια του ένα κομμάτι χαρτί και θα γράφη αντιαισθητικούς στίχους. Το κράτος έδωσε επιτέλους και σ΄ αυτήν την υπόθεσι, την πρέπουσα λύσι. Θα γράφουν εκείνοι που πρέπει και μπορούν να γράφουν. Εκείνοι που είναι ειδικοί και “επαγγελματίαι”…»

Το άρθρο από το περιοδικό Το τραγούδι (Νοέμβριος-Δεκέμβριος 1937), υπογράφει με το ψευδώνυμο Σαβαίμ κάποιος που δεν είναι άλλος από τον γνωστό στιχουργό Αιμίλιο Σαββίδη που πριν από το 1936 –με το ψευδώνυμο Ν. Δέλτας– είχε γράψει τραγούδια όπως το «Είμαι πρεζάκιας» που επανέφερε στη δισκογραφία τη δεκαετία του 1970, με την εκτέλεσή της, η Χαρούλα Αλεξίου. Οι στίχοι του τραγουδιού: «Πρέζα όταν πιεις, ρε θα ευφρανθείς κι όλα πια στον κόσμο ρόδινα θα δεις. Σα μαστουρωθείς γίνεσαι ευθύς, βασιλιάς, δικτάτορας, θεός και κοσμοκράτορας», δεν έχουν καμιά σχέση με τον πόνο και την αγωνία που κρύβουν τραγούδια όπως «Ο πόνος του πρεζάκια» του Δελιά και «Ο πρεζάκιας» του Γιοβάν Τσαούς. Μάλλον με απόπειρες αναπαράστασης μοιάζουν μιας κατάστασης που δεν είχαν βιώσει άμεσα.

ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΤΟΥ 1946

Με την επανέναρξη της δισκογραφικής βιομηχανίας το 1946, τα απαγορευμένα «χασικλίδικα» κάνουν και πάλι την εμφάνισή τους καθώς το ανακαινισμένο εργοστάσιο δίσκων της Columbia στον Περισσό ξεκίνησε τη λειτουργία του πριν καθιερωθεί μηχανισμός λογοκρισίας. Έτσι, επί ενάμιση μήνα το καλοκαίρι του 1946, ηχογραφούνταν και πάλι ελεύθερα χασικλίδικα τραγούδια. Ο Βασίλης Τσιτσάνης που πριν ακόμα από την δικτατορία του Μεταξά είχε ηχογραφήσει το πρώτο του χασικλίδικο, το «Σ΄ ένα τεκέ σκαρώσανε», εκείνο το καλοκαίρι του ΄46, δίπλα σε τραγούδια όπως ο «Λουλάς» του Μητσάκη, ηχογραφεί τρία από τα ωραιότερά του ζεϊμπέκικα με το θέμα τους να περιστρέφεται γύρω από το χασίς:

το «Το πρωί με τη δροσούλα» με τραγουδιστές τον ίδιο και τον Στράτο Παγιουμτζή,

το «Μάγκας βγήκε για σεριάνι» του Απόστολου Καλδάρα δυο φορές (μια με τον Μάρκο Βαμβακάρη, τον Απόστολο Χατζηχρήστο και τον ίδιο, και μια με τον Παγιουμτζή και τον Στελλάκη Περπινιάδη)

και το «Της μαστούρας ο σκοπός», το γνωστό «Τα πέριξ», με τους Στράτο Παγιουμτζή και Στέλιο Κερομύτη.

 
ΤΣΙΤΣΑΝΗΣ ΚΑΙ «ΧΑΣΙΚΛΙΔΙΚΑ»

Στο ερώτημα γιατί ο Τσιτσάνης σπεύδει να ηχογραφήσει χασικλίδικα τραγούδια αντί να προσαρμόσει τα λόγια τους ώστε ν΄ απευθυνθεί αργότερα σ΄ ένα ευρύτερο ακροατήριο, ο Μανόλης Αθανασάκης στο βιβλίο του «Βασίλης Τσιτσάνης – 1946» απαντά πως αφενός οι εταιρείες δίσκων επέμεναν στην προβολή των χασικλίδικων με το επιχείρημα της εμπορικότητας και αφ΄ετέρου τα τραγούδια αυτά ήταν μερικά μόνο από έναν ολόκληρο κύκλο χασικλίδικων που έγραψε μέσα στην Κατοχή ο Τσιτσάνης τραγουδώντας στα κέντρα της Θεσσαλονίκης όπου έπαιζε τότε μπροστά σ΄ ένα κοινό που, «αφού εν μέσω των τρομερών συνθηκών της Κατοχής επεδίωκαν τη διασκέδαση και είχαν την οικονομική δυνατότητα να συντηρούν καταστήματα με ορχήστρες, στην πλειονότητά τους δεν μπορεί παρά να ήσαν μαυραγορίτες και ποικιλοτρόπως συνεργαζόμενοι με τις κατοχικές αρχές».

Το πιθανότερο, πάντως, είναι πως για τους ανθρώπους της εποχής, οι μνήμες μιας Ελλάδας όπου η κάνναβη καλλιεργείτο σε εκτάσεις χιλιάδων στρεμμάτων και η χασισοποτία θεωρείτο πταίσμα –αν σ΄ έπιαναν σε κρατούσαν μέχρι να ξεμαστουριάσεις και μετά σε άφηναν, όπως λέει ο Δημητριανάκης– δεν ήσαν μακρινές. Όμως, το σύντομο δισκογραφικό καλοκαίρι του μεταπολεμικού χασικλίδικου τραγουδιού έμελε να διακοπεί με την επιβολή εκ νέου της λογοκρισίας, οι μεγάλες επιτυχίες του Τσιτσάνη για να επανακυκλοφορήσουν έπρεπε να επανεκτελεσθούν με τους στίχους τους τροποποιημένους. Έτσι, το «στης μαστούρας το σκοπό» έγινε «στης αγάπης το σκοπό», το «είχε ο δόλιος να φουμάρει μέρες αργιλέ» έγινε «είχε ο δόλιος για ν΄ ακούσει μέρες μια πενιά»…

ΚΑΙ Ο «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ» ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΡΕΜΠΕΤΙΚΩΝ!

Στα μαγαζιά, όμως, η κατάσταση ήταν διαφορετική. Πάντοτε τα ρεμπέτικα και  τα «χασικλίδικα» τραγούδια, παρά την κρατική λογοκρισία αλλά και την δαιμονοποίησή τους από μέρος της Αριστεράς (ο «Ριζοσπάστης» έγραψε το τελευταίο του άρθρο κατά του ρεμπέτικου το 1975), τραγουδιώνταν με τα κανονικά και όχι τα τροποποιημένα τους λόγια ενώ δίπλα τους, τα προπολεμικά «ονειρικά» ή «εξωτικά» τραγούδια του Τούντα, του Περιστέρη, του Χατζηχρήστου, του Μπάτη και του Μάρκου για την Ανατολή και τα χαρέμια, το Μαρόκο ή την Κάρμεν, παραχωρούσαν τη θέση τους στις «Αραπίνες» ή τη «Μάγισσα της Βαγδάτης» του Τσιτσάνη, τραγούδια κι αυτά, που όσο κι αν σε πρώτη ανάγνωση δεν το δήλωναν, ήσαν συνδεδεμένα με ουσίες όσο και τα καθαρά «χασικλίδικα».

«Εγώ δεν είμαι ποιητής, τραγούδια να ταιριάζω, μα μου τα φέρνει ο αργιλές και τα κατασκευάζω», τραγουδούσε ο Μάρκος και το πνεύμα του Πειραιώτικου ρεμπέτικου αναλαμβάνει το 1972 –εν μέσω δικτατορίας– να αναθερμάνει με μια σειρά από εκτελέσεις τραγουδιών, κοντά στο ύφος και το ήθος των παλιών εκτελέσεων, η «Ρεμπέτικη Κομπανία». Ο δίσκος «Μπλε παράθυρα» θα κυκλοφορήσει τελικά –και με αρκετή καθυστέρηση που έφερε το πήγαιν΄ έλα σε γραφεία δισκογραφικών εταιρειών– το 1975 από τη «Λύρα».

Την ίδια χρονιά και στα πλαίσια της «αναβίωσης» του ρεμπέτικου θα κυκλοφορήσουν τα πολυδιαφημισμένα «Ρεμπέτικα» του Γιώργου Νταλάρα.

«Δεν υπήρξε καμμιά αναβίωση», λέει ο εκ των πρωταγωνιστών της «Ρεμπέτικης Κομπανίας», Μανώλης Δημητριανάκης. «Ούτε “ρεμπέτικα” υπήρξαν ούτε “χασικλίδικα”. Λαϊκά τραγούδια ήσαν όλα και πάντοτε τραγουδιώνταν και στα μαγαζιά και στη δισκογραφία».

Ο ίδιος είχε την τύχη να παίξει με τους τρεις επιζώντες της «Τετράδος της ξακουστής του Πειραιώς» από τα μέσα της δεκαετίας του 1960. Δίπλα στο Στράτο Παγιουμτζή, μάλιστα, έπαιζε σε μόνιμη βάση από το 1968 ώς το 1970 σε μαγαζιά της Πλάκας, λέγοντας κομμάτια κλασικά πειραιώτικα «χασικλίδικα» αλλά και αδέσποτα όπως το «Τη ζούλα μου ανακάλυψαν», το «Μπουκάραν μάγκες στον τεκέ» ή το «Τούτοι οι μπάτσοι που ΄ρθαν τώρα τί γυρεύουν τέτοιαν ώρα».

«Αδέσποτοι χασικλίδικοι στίχοι», λέει ο Δημητριανάκης, «συναντώνται ακόμα και στο δημοτικό τραγούδι, πολύ πριν το Μάρκο και πολύ πριν το μπουζούκι γίνει πρώτο όργανο της λαϊκής ορχήστρας. Τους λέγαν στους τεκέδες και κάποιοι απ΄ αυτούς έχουν διασωθεί από στόμα σε στόμα μέχρι και σήμερα».

Στίχους σαν κι εκείνους λέει και σήμερα ο Δημητριανάκης στα μαγαζιά που παίζει με την ορχήστρα του. Έναν απ΄ αυτούς τραγουδούσε και στο μαγαζί του ο Τσιτσάνης και φυσικά είναι πολύ παλιότερος:

«Ένα φράγκο το σιμίτι, δύο φράγκα ο χαλβάς, πέντε φράγκα μια μαστούρα, α ρε μάγκα τι τραβάς»…

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τα απαγορευμένα «χασικλίδικα» ρεμπέτικα στο βιβλίο Cannavaccio: Κείμενα Περί της Ηδονιστικής Δρόγης, εκδόσεις Heteron, 2009.

ΨΥΧΕΔΕΛΕΙΑ & ΨΥΧΟΤΡΟΠΑ

ΨΥΧΕΔΕΛΕΙΑ & ΨΥΧΟΤΡΟΠΑ

ΨΥΧΕΔΕΛΕΙΑ
& ΨΥΧΟΤΡΟΠΑ
ΟΛΑ ΟΣΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ….

ΨΥΧΟΤΡΟΠΕΣ ΟΥΣΙΕΣ ● ΠΑΡΑΙΣΘΗΣΙΟΓΟΝΑ ● ΨΥΧΟΕΝΕΡΓΑ & ΨΥΧΟΧΗΜΕΙΑ ● ΚΑΝΝΑΒΙΣ, ΜΑΡΙΧΟΥΑΝΑ, ΧΑΣΙΣ ● LSD & ACID DREAMS ECSTACY ή MDΜA ● ΗΡΩΙΝΗ ΚΑΙ ΑΠΕΞΑΡΤΗΣΗ ● ΚΟΚΑΪΝΗ ● ΟΠΙΟ ● ΜΕΣΚΑΛΙΝΗ ● ΨΙΛΟΚΥΒΙΝΗ ● ΑΓΙΑΧΟΥΣΚΑ ● ΠΑΡΑΙΣΘΗΣΙΟΓΟΝΑ ΜΝΙΤΑΡΙΑ ● ΚΥΚΕΩΝΑΣ & ΕΛΕΥΣΙΝΙΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ● ΨΥΧΕΔΕΛΙΚΗ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ● ΤΙΜΟΘΥ ΛΗΡΙ ● ΤΕΡΕΝΣ ΜΑΚΚΕΝΑ ● ΚΑΡΛΟΣ ΚΑΣΤΑΝΕΝΤΑ ● ΑΛΝΤΟΥΣ ΧΑΞΛΕΥ ● ΦΙΛΙΠ Κ. ΝΤΙΚ ● ΨΥΧΕΔΕΛΙΚΟ ΡΟΚ ● ΨΥΧΕΔΕΛΙΚΟΣ ΜΥΣΤΙΚΙΣΜΟΣ ● ΟΛΟΤΡΟΠΙΚΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ

«Όταν οι πύλες της αντίληψης ανοίξουν, τότε ο άνθρωπος θα δει τα πάντα όπως είναι, άπειρα».

William Blake

ΠΩΣ ΘΑ ΠΡΟΜΗΘΕΥΤΩ TΗΝ ΕΙΔΙΚΗ ΕΚΔΟΣΗ

«ΨΥΧΕΔΕΛΕΙΑ & ΨΥΧΟΤΡΟΠΑ»;

Στο τηλέφωνο 2392-110215 

ή στο e-mail: stamkos@post.com 

(Kόστος 7€ + έξοδα αποστολής/αντικαταβολής)

ΨΥΧΕΔΕΛΕΙΑ & ΨΥΧΟΤΡΟΠΑ

ΧΑΣΙΣΟΠΟΤΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

 

ΧΑΣΙΣΟΠΟΤΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Χασισοπότες, Τεκέδες, Ρεμπέτικο, Νταήδες και Αστυνομικές Διώξεις στην Ελλάδα του Μεσοπολέμου…

 

Γράφει ο Φώτης Παπαδόπουλος

Στις αρχές της δεκαετίας του 1930 η παγκόσμια οικονομική κρίση είχε ανεβάσει στα ύψη την ανεργία και τον πληθωρισμό στην Ελλάδα. Οι συνθήκες διαβίωσης για το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού πληθυσμού ήταν δύσκολες και τα κατώτερα αστικά στρώματα των πόλεων, μαζί με τους εργάτες και τους πρόσφυγες, συχνά επιβίωναν χάρη στα δημοτικά συσσίτια. Είναι μια περίοδος που ο τιμάριθμος καλπάζει και τα ευρέα λαϊκά στρώματα ζουν σε συνθήκες εξαθλίωσης. Η αισχροκέρδεια και η νοθεία στα τρόφιμα συμπληρώνουν και επιβαρύνουν το αρνητικό κλίμα. Στον αντίποδα, η κοσμική ζωή των ανώτερων τάξεων συνεχιζόταν απρόσκοπτα με χαρτοπαιξία, παιχνίδια στον ιππόδρομο και κοσμικές εκδηλώσεις. Ο νέος τρόπος ζωής θεμελιώνεται πάνω στο μοντέλο του καταναλωτισμού και εισάγονται καινούργια υλικά σύμβολα όπως το ραδιόφωνο και το αυτοκίνητο τα οποία, στο εξής, θα καθορίσουν την κοινωνική ιεραρχία.

ΠΡΟΣΦΕΡΕΤΑΙ ΚΑΙ ΚΑΦΕΣ…

Μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες ανθεί η χασισοποσία στη μεσοπολεμική Ελλάδα. Καφενεία που πωλούν «καραμέλες, σοκολάτες, ζαχαρωτά και λοιπά», ή άλλα που –όπως αναφέρει κάποια εφημερίδα– αναγράφουν σε ξεχωριστή πινακίδα δίπλα στο τζάμι ότι «προσφέρεται και καφές» αν και στην πρόσοψη υπάρχει τεράστια ταμπέλα που γράφει ΚΑΦΕΝΕΙΟΝ, ενημερώνουν συνωμοτικά για το διαθέσιμο μαυράκι και βρίσκονται σε κάθε γειτονιά. Στο Βοτανικό, στον Υμηττό, στο Μεταξουργείο, στην Καισαριανή, στις παράγκες του Πειραιά δίπλα στους πρόσφυγες, αμέτρητα χαμόσπιτα, μαγαζάκια και καφενεδάκια γεμίζουν το ναργιλέ με χασίσι και τον «πατάνε» για να «πιούν» οι ενδιαφερόμενοι. Άλλα τόσα μαγαζιά υπάρχουν στο Βόλο, στη Λάρισα, την Πάτρα και την Καλαμάτα. Σε διάφορες συνοικίες της Αθήνας λειτουργούν 18 τουλάχιστον χασισοποτεία, στο συνοικισμό Νεάπολη της Θεσσαλονίκης γύρω στα 15 και τρία ακόμη βρίσκονται στη συνοικία Χαριλάου.

Οι χασικλήδες συλλαμβάνονται, δικάζονται, εξορίζονται ή κρατούνται για λίγο καιρό στη φυλακή προς σωφρονισμό και στη συνέχεια αφήνονται ελεύθεροι. Τεκέδες κλείνουν και ξανανοίγουν, μέχρι να τους επισκεφτούν ξανά τα λαγωνικά της Αστυνομίας Πόλεων.

Στα χρόνια της φτώχειας και της ανεργίας, ο ναργιλές, το χασίσι κι ο μπαγλαμάς που τραγουδάει την επιθυμία για το βοτάνι της Προύσας –αυτό που «ακόμη και τον πόνο των αμαρτωλών στον Άδη μπορεί να γιάνει»– αποτελούν την καθημερινότητα μιας αρκετά μεγάλης ομάδας ατόμων. Είναι ακατανόητο για όσους ευημερούν, για τους πολιτικούς, τους ανθρώπους του τύπου και των γραμμάτων ή τους λιμοκοντόρους, τους βαρυσήμαντους εν ολίγοις της εποχής, πώς γίνεται μια ολόκληρη κατηγορία ανθρώπων να υπερβαίνει την καθημερινή μιζέρια και την αβεβαιότητα της επιβίωσής της, ρουφώντας τα ντουμάνια μιας αμφιλεγόμενης δρόγης, ακολουθώντας μια ιεροτελεστία που ενισχύει την αδερφικότητα, την ταύτιση και τον κοινό αναστεναγμό για όσα πληγώνουν. Είναι δύσκολο να καταλάβουν πώς αυτοί οι ταλαίπωροι, οι άνεργοι, οι μεροκαματιάρηδες, οι εργάτες, μαζί με τους αργόσχολους, τους παράνομους και τους νταήδες, βρήκαν μια κοινή ηδονή που τους ενώνει. Δεν μπορούν να αντιληφθούν ότι όλοι αυτοί έχουν τη δική τους ιερή «μήτρα», που μέσα της ο χρόνος κυλάει αργά και οι αισθήσεις αυτονομούνται. Κι αφού τραβήξουν μια επιπλέον βαρβάτη ορθοπεταλιά, πιάνουν τα όργανα και αφηγούνται ιστορίες για το χασίσι, που σβήνει τους νταλκάδες και φέρνει τη λησμονιά από ένα σεβντά που κεντάει σαν το φίδι.

Τα ρεμπέτικα τραγούδια των τεκέδων, τα ονομαζόμενα και χασικλίδικα, χρόνια μετά τη γαλλική «Λέσχη των Χασισιστών» που η τέχνη τους –βγαλμένη από εσωτερικές αβύσσους– προσπαθούσε να συλλέξει το άναρχο «όνειρο» της τετραϋδροκανναβινόλης, έρχονται σε παρόμοιες συνθήκες μέθης να αφηγηθούν λιτά και αφτιασίδωτα αυτό που τους τρώει.

Οι δικοί μας «ποιητές των καταγωγίων» δεν εμβαθύνανε ούτε αναλύανε τις καταστάσεις με τον τρόπο που το έκαναν ο Μπωντλέρ ή ο Θεόφιλος Γκωτιέ στο Παρίσι της δεκαετίας του 1840. Στα χαμόσπιτα που γεννιούνται οι εμπνεύσεις του μπαγλαμά, δεν υπάρχουνε πιάτα από σμάλτο ή πορσελάνη, ούτε μεγάλα βενετσιάνικα κύπελλα και οι αίθουσες δεν έχουν σκαλιστά επιχρυσωμένα φατνώματα, μπερζέρες ή τζάκια μαρμάρινα. Το ελληνικό παράπονο εκφράζει ό,τι βλέπει και βιώνει, αβίαστα. Με λίγες άμεσες κουβέντες, στολισμένες απ’ τη μονότονη παρουσία του μικροσκοπικού μπαγλαμά, φτιάχνουν τραγούδια για το ναργιλέ που αποκτά πλέον υπόσταση συντρόφου, παινεύουνε το καλό χασίσι και περιγράφουνε λεπτομερώς τα παθήματα και τις αναποδιές του βίου τους:

«Ένα βραδάκι βρε παιδιά μας στήσανε καρτέρι

Και μας περικυκλώσανε μέσα στου μαουνιέρη.

Κάποιος μπαμπέσης ο άτιμος, μαρτύρησε το χάνι

Ήρθαν και μας μπλοκάρανε δώδεκα πολιτσμάνοι

Τα κλομπς βαρούσαν δώδεκα κι εμείς μαστουρωμένοι

Τρεις κάμες ξεβρακώσαμε, μα βγήκαμε χαμένοι

Φάγαμε ξύλο, βρε άθεο, μον’ πώς δεν μας σκοτώσαν

Και όλους από τέσσερα χρονάκια μας φορτώσαν».

Σε δυο στροφές όλες κι όλες, μαθαίνουμε ποιος τους την έπεσε, ότι κάποιος κάρφωσε τον τεκέ, δέχθηκαν επίθεση, ξεβράκωσαν τρεις κάμες κι έφαγαν τέσσερα χρόνια, λόγω μαστούρας. Αυτή η τραγική κατάσταση μεταμορφώνεται σε έναν ξερό νταλκά, κεντημένο με τα όργανα που έφεραν οι πρόσφυγες απ’ την Ανατολή, την οποία η α φαν γκατέ των Αθηνών θέλει να ξεχάσει. Οι δαρμένοι μετά την αποφυλάκιση τραγουδάνε με την ομήγυρη στον τεκέ την περιπέτειά τους, ξαναφουμάροντας έναν καλοπατημένο ναργιλέ.

 

Ο ΜΠΑΓΛΑΜΑΣ

Το 1934 οι αναγνώστες του Θάρρους στον Πειραιά, πληροφορούνται για τον μπαγλαμά, αυτό το άγνωστο όργανο το οποίο ελάχιστοι γνωρίζουν αφού σπάνια ακούγεται σε οικογενειακές διασκεδάσεις και σχεδόν ποτέ σε κοσμικές συγκεντρώσεις. «Τα τραγούδια του μπαγλαμά δημιουργούνται ως επί το πλείστον στις φυλακές και στους τεκέδες από λωποδύτας και χασισοπότας και γι’ αυτό ο πολύς κόσμος τα αγνοεί» γράφει ο συντάκτης Φ. Γ. Σημειώνει δε ότι πολλές εκατοντάδες λαϊκών δίστιχων, αληθινών αριστουργημάτων, εμπνεύσθηκαν από τους ήχους του μπαγλαμά. Ο αρθρογράφος δεν παίρνει θέση απέναντι στον τρόπο ζωής των δημιουργών, κάνει όμως μια απόπειρα να μεταφέρει στους αμύητους αναγνώστες το μουσικό ύφος αυτών των άγνωστων ακουσμάτων.

«Τα τραγούδια του μπαγλαμά, από απόψεως μέτρου παρουσιάζουν αυτήν την ιδιορρυθμίαν. Είνε τα πλείστα οκτασύλλαβα, δίστιχα ή τετράστιχα, ενώ τα δημοτικά μας τραγούδια είνε συνήθως δεκαπεντασύλλαβα. Αλλά και οι σκοποί των –έχουν δυο τρεις σκοπούς ξεχωριστούς– είνε γοργότεροι από τους σκοπούς των περισσοτέρων των δημοτικών μας τραγουδιών. Τα θέματα επίσης των τραγουδιών του μπαγλαμά περιγράφουν τα πράγματα που αφορούν την ζωήν της παλληκαριάς, της φυλακής, των χασισοποτείων και άλλων καταγωγίων και την πάλην μεταξύ λωποδυτών και χωροφυλάκων».

Ο συντάκτης εξηγεί ότι λόγω της ατμόσφαιρας στην οποία εμπνεύστηκαν τα συγκεκριμένα τραγούδια, δεν μπορούν να αναφέρονται παρά μόνο σε τέτοια θέματα. Και κλείνει δημοσιεύοντας για το κοινό ένα καθ’ αυτό τραγούδι της φυλακής: «Σήκω το γελεκάκι μου να ιδής τη μαχαιριά μου / για σένα μου τη δώσανε βαθειά μες στην καρδιά μου!»

Όλοι αυτοί οι άνθρωποι, οι θαμώνες των τεκέδων, οι οπαδοί της ηδονιστικής δρόγης, δεν είναι μόνο εγκληματίες και αργόσχολοι ηδονιστές, όπως θέλει να τους παρουσιάζει η αστυνομία και οι εφημερίδες της εποχής. Από τα στοιχεία που υπάρχουν, το μόνο έγκλημα που οι περισσότεροι φαίνεται να διέπραξαν είναι ότι κάπνιζαν το απαγορευμένο πλέον και με νόμο φυτό, το οποίο επιφέρει την ποθητή γαλήνη απομακρύνοντας τις μαύρες ιδέες που γεννάει η φτώχεια.

 

ΣΥΛΛΗΨΕΙΣ ΧΑΣΙΣΟΠΟΤΩΝ ΚΑΙ ΤΟΞΙΚΟΜΑΝΩΝ ΣΤΗ ΔΕΚΑΕΤΙΑ ΤΟΥ 1930

Η πλειοψηφία των συλληφθέντων για χασισοποσία το έτος 1930, όπως φαίνεται από τον πίνακα της αστυνομίας «Παραβάσεις του νόμου περί ναρκωτικών φαρμάκων των συλληφθέντων τοξικομανών–χασισοποτών», είναι άνεργοι. Ειδικότερα, σε σύνολο 685 ατόμων που συνελήφθησαν από την Γενική Ασφάλεια Αθηνών το 1930 για χρήση κοκαΐνης, ηρωίνης ή κάνναβης, οι 468 καταγράφονται ως άνεργοι. Από αυτούς, οι 31 έκαναν χρήση κοκαΐνης και ηρωίνης, ενώ 437 πιάστηκαν να καπνίζουνε χασίς σε τεκέδες. Από τον ίδιο πίνακα, φαίνεται ότι η αμέσως επόμενη σε πληθυσμό ομάδα συλληφθέντων είναι οι καφεπώλες: σύνολο 43, καθώς και 23 υπάλληλοι καφενείου. Οι 33 από τους συλληφθέντες ήταν βιοτέχνες, 27 εργάτες, 16 εφημεριδοπώλες και οι υπόλοιποι φαρμακέμποροι, παλαιοπώλες, οδηγοί αυτοκινήτων και δύο στρατιωτικοί. Οι καφεπώλες, δηλαδή οι τεκετζήδες, είναι πρώτοι στη λίστα των συλληφθέντων για τοξικομανία (κοκαΐνη, ηρωίνη). Τριανταπέντε από αυτούς πιάστηκαν για ναρκωτικά (κοκαΐνη, ηρωίνη) και μόλις 8 να καπνίζουνε χασίς εντός του καταστήματος.

Αυτά τα στοιχεία αποτυπώνουν μια σχετική μόνο εικόνα της εποχής και των πρωταγωνιστών της, αφού σ’ αυτούς δεν καταγράφονται φυσικά όσοι χρήστες απέφυγαν την τσιμπίδα του νόμου. Και είναι γεγονός ότι η υψηλή κοινωνία της εποχής δοκίμαζε τις απολαύσεις του χασίς αλλά και της κοκαΐνης, στην ασφάλεια και τη μυστικότητα του σαλονιού της. Είναι χαρακτηριστική άλλωστε η αναφορά της εφημερίδας «Ακρόπολις», ήδη από το 1915, για όργια σε σπίτια περί την πλατεία Κάνιγγος, στα οποία συμμετείχαν γιοι τραπεζικών και φοιτητές, επιδιδόμενοι σε αιθεροποσίαν και κοκαϊνοποσίαν «ανάμεσα σε γύναια της νυκτερινής και της υπογείου ζωής των καφέ σαντάν, διαρκούσαν ολοκλήρους οργιώδεις νύκτας».

Σημειώστε ότι στους αριθμούς των συλληφθέντων δεν συμπεριλαμβάνονται οι απλώς χρησιμοποιούντες ναρκωτικά που δεν εμπίπτουν στις διατάξεις του τότε ισχύοντος νόμου «περί επαιτείας και αλητείας» (βλ. Canavaccio, «Η ποινικοποίηση της ινδικής κάνναβης», σελ. 25).

Στην αναφορά της αστυνομίας που συνοδεύει τον αναλυτικό πίνακα των συλληφθέντων μαθαίνουμε ότι «η απλή χρήσις ναρκωτικών, πλην του χασίς δεν εθεωρείται αυτή καθ’ εαυτήν ως κολάσιμο αδίκημα υπό του τότε ισχύοντος Νόμου “περί μονοπωλείου ναρκωτικών φαρμάκων” και συνεπώς η Αστυνομία δεν είχε το δικαίωμα της συλλήψεως των απλώς τοξικομανών».

Η ίδια αναφορά, για τους τοξικομανείς, καταγράφει ορισμένα συμπεράσματα ως προς την έξη τους και τον τρόπο που την απέκτησαν: «Ως προκύπτει, μόνον 1,15% εκ του συνόλου των κατά το έτος 1930 συλληφθέντων είχον σωματικήν αναπηρίαν και πιθανόν ν’ απέκτησαν την έξιν κατά την διάρκειαν της θεραπείας των τραυμάτων των. Δια το 98,8% τούτων δεν δύναται να υποστηριχθή το τοιούτον, διότι και η σύφιλις, υφ’ ης έχουσι προσβληθή το 7,5% και η φυματίωσις, εξ ης πάσχουσι τα 4,9% του συνόλου, δεν συνοδεύονται υπό πόνων, οίτινες να έχωσιν ανάγκην καταπραϋντικών.

Το πιθανώτερον επομένως είναι, ότι το μέγα ποσοστό των τοξικομανών απέκτησε την έξιν της χρήσεως ναρκωτικών, διότι παρεσύρθη εις τον αλητικόν

βίον και υπό την επίδρασιν του παραδείγματος άλλων αλητών ειθισμένων εις την χρήση ναρκωτικών, ή διότι ηθέλησεν εκ περιεργείας ή εκ μιμήσεως να δοκιμάση τι αισθάνονται οι τοξικομανείς και εκυριεύθη υπό του πάθους. Ούτως εκ των 695 συλληφθέντων του έτους 1930: Οι 31 ειθίσθησαν εις την χρήσιν ναρκωτικών συνεπεία μιμήσεως. Οι 484 διότι παρεσύρθησαν εις τον αλητικόν βίον εκ φυγοπονίας. Οι 106 διότι παρεσύρθησαν εις τον αλητικόν βίον λόγω ροπής από χαρακτήρος. Οι 11 διότι παρεσύρθησαν εξ ενδείας και οι 63 με την πρόθεσιν του κέρδους ησχολούντο εις την πώλησιν ναρκωτικών και ειθίσθησαν και οι ίδιοι εις την χρήσιν των».

Οι αστυνομικές αρχές ανησυχούν επίσης για την αύξηση της εγκληματικότητας και τη συσχετίζουν με τους τοξικομανείς και τους χασισοπότες. Αυτή η αύξηση, λένε, είναι απότοκος της ειδικής ψυχικής καταστάσεως υπό την οποίαν διατελούν οι τοξικομανείς και χάρις εις την οποίαν χαλαρούται η ψυχική αντίστασις εις τας παρορμητικάς προς διάπραξιν εγκλήματος πράξεις. Έτσι, οι χασισοπότες υπό την επήρεια του χασίς εκτρέπονται σε επιθέσεις, τραυματισμούς και ληστείες, ενώ οι άλλοι τοξικομανείς (ηρωινομανείς κλπ.) προσβάλλουν ως επί το πλείστον την ξένη περιουσία.

Η μέθοδος που εφαρμοζόταν τότε για την αποτοξίνωση των εθισμένων ήταν η «εν ειδικοίς απομονωτηρίοις δια της βαθμιαίας αποχής εκ της χρήσεως των προκαλεσάντων την τοξικομανίαν ταύτην ναρκωτικών».

Την ίδια περίοδο γίνεται λόγος και για τα αποκαλούμενα «αντιοπικά καταπότια» (pilules antiopium), τα οποία χρησιμοποιούσαν ευρύτατα στη Μέση Ανατολή και διαφημίζονταν ως αβλαβή, υποσχόμενα ότι επιφέρουν γρήγορα την ίαση. Όμως, η χημική τους ανάλυση έδειξε ότι αυτά «πλην της καφεΐνης, κινίνης ή της στρυχνίνης περιέχουσι ποσότητας ποικίλλας ηρωίνης (διακετυλομορφίνης)»!

Το συμπέρασμα είναι ότι: «το πρόβλημα της τοξικομανίας θα λυθεί αφ’ εαυτού δια της κοινής και ειλικρινούς συμφωνίας όλων των Κρατών περί του περιορισμού της παραγωγής των ναρκωτικών και της κατανομής αυτών αποκλειστικώς και μόνον δια τας θεραπευτικάς ανάγκας των λαών και της διαχειρίσεως των προς τον σκοπόν τούτον αναγκαιουσών ποσοτήτων μονοπωλιακώς παρά των Κρατών και δια των υπευθύνων κυβερνήσεων».

ΟΙ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΤΩΝ ΤΟΞΙΚΟΜΑΝΩΝ ΥΠΟ ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΣΤΕΡΗΣΗΣ

Ο τοξικομανής μοιάζει σαν ένα παροξυσμικό ερεβώδες αγρίμι στα μάτια της αστυνομίας, η οποία δεν γνωρίζει πώς να διαχειριστεί την κατάσταση. Της λείπουν οι γνώσεις, τα εφόδια και η διάθεση. Οι αστυνομικοί του τμήματος Γενικής Ασφαλείας γίνονται μάρτυρες των αντιδράσεων όσων δεν έχουν λάβει τη δόση τους. Περιγράφονται με γλαφυρό τρόπο το 1930 σε Έκθεση του αστυνόμου Α. Κουτσουμάρη:

«Κρατούμενοι τοξικομανείς, όταν εγγίζη η ώρα, καθ’ ην έδει να λάβουν την συνειθισμένην δόσιν ναρκωτικού των, απαιτούν επιμόνως να τοις χορηγηθή αύτη παρά των αστυνομικών, ωρυόμενοι κυριολεκτικώς εναντίον των εν περιπτώσει αρνήσεώς των. Βλασφημούν, εκστομίζουν τας χυδαιοτέρας των ύβρεων ή αλλάζοντες τόνον εκλιπαρούν τον οίκτον των επί της δυστυχίας των. Θρηνούν γοερώς και με λυγμούς. Ρίπτονται επί του δαπέδου κτυπώντες και την κεφαλήν των ακόμη καταγής. Σείουν μανιωδώς την θύραν του κρατητηρίου ή καταφέρουν ισχυρά λακτίσματα επ’ αυτής αναστατώνοντες κυριολεκτικώς την συνοικίαν δια να περιπέσουν μετ’ ολίγον, μετά την πάροδον της νευρικής διεγέρσεως συνεπεία εξαντλήσεως, ην υπέστησαν εκ της κρίσεως, εις πλήρην σχεδόν αναισθησίαν, κατά την διάρκειαν της οποίας δεν ακούεται η ο βαρύς βόγγος του άλγους των, όστις επιτείνεται από την εξάντλησιν του οργανισμού των, συνεπεία της ακατασχέτου τάσεως προς έμμετον, ην αισθάνονται».

Η ΔΡΑΣΗ ΤΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ

Οι περισσότεροι χασισοπότες στις αρχές της δεκαετίας του 1930 συλλαμβάνονται στη Στοά Πάππου. Πρόκειται για τη στοά που βρίσκεται ακόμη απέναντι από την είσοδο του πρώην Χρηματιστηρίου της οδού Σοφοκλέους. Εκεί, σ’ ένα από τα κεντρικότερα σημεία της πρωτεύουσας που ήταν γνωστό στέκι χασικλήδων και τοξικομανών, πιάστηκαν συνολικά 31 άτομα. Η σχετική λίστα της αστυνομίας περιλαμβάνει όλα τα καφενεία–τεκέδες στα οποία έγιναν συλλήψεις και προσαγωγές εκείνη τη χρονιά.

Εκτός από τη Στοά Πάππου, στην οδό Μενάνδρου 50 συνέλαβαν συνολικά 15 άτομα, άλλα 6 πίσω από την Δημαρχία, όλοι μαζί 135 οπαδοί του χασίς πιάστηκαν σε καφενεία που παρείχαν μαζί με τον καφέ και την απαγορευμένη απόλαυση. Καφενεία που λειτουργούν στους πιο γνωστούς δρόμους και περιοχές του κέντρου των Αθηνών: Ζήνωνος και Σατωβριάνδου, Σωκράτους, Αρμοδίου, Πειραιώς, πλατεία Βάθης, αλλά και στη λεωφόρο Συγγρού, στη Μιχαήλ Βόδα και στο τέρμα Αμπελοκήπων.

Όσοι πιάνονται, οδηγούνται στην αστυνομική διεύθυνση για τα περαιτέρω, καταγραφή στοιχείων, καταγραφή στιγμάτων ή άλλων ιδιαίτερων χαρακτηριστικών και φωτογράφηση.

Ανάμεσά τους διακρίνουμε κυρίως νεαρά άτομα, κάποιον τύπο με γραβάτα και κανά δυο ανήλικους. Φοράνε τα παλτά, τα σακάκια και τα καπέλα τους, δείχνουν ταλαιπωρημένοι και τα παπούτσια τους είναι κουρελιασμένα. Κοιτάζουν το φακό του φωτογράφου της αστυνομίας με στωικότητα. Δεν φαίνεται να απορούν, ξέρουν τις διαδικασίες, όμως η σύλληψη εξακολουθεί να είναι μια ανεπιθύμητη εξέλιξη. Η στέρηση της ελευθερίας, όταν δεν ενοχλείς κανένα, δεν είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να σου συμβεί…

Όλοι αυτοί πιάστηκαν επειδή δεν πρόλαβαν να εξαφανίσουν τα πειστήρια του εγκλήματος. Μέσα στον τεκέ, αν δεν έβρισκαν το λουλά να καπνίζει δεν υπήρχε βεβαιωμένη παράβαση. Έπρεπε να βρεθούν τα πειστήρια της παρανομίας. Κι όποτε η μύτη του Νόμου ανακάλυπτε τα ντουμάνια, πιάνανε τους ναργιλέδες και τους χασικλήδες και, με τα πόδια, στη σειρά σαν τρόπαια, τους οδηγούσαν στο τμήμα κάτω από τα απορημένα βλέμματα των περαστικών.

Συχνά η αστυνομία παρακολουθούσε τα σπίτια σεσημασμένων χασισοποτών στα οποία είχε πληροφορίες ότι συναθροίζονταν «διάφορα ύποπτα άτομα». Στις 26 Μαΐου 1928, γίνεται έφοδος στην οικία του γνωστού στην αστυνομία χασισοπότου Ι. Παπαδόπουλου και συλλαμβάνονται 7 άτομα: ένας 27χρονος αμαξηλάτης κάτοικος Ναυαρίνου 8, ένας αρτοπώλης 25 ετών κάτοικος Σεπολίων 8, ένας σοφέρ 25 ετών κάτοικος Πραξιτέλους 25 και 4 ακόμη άτομα ηλικίας 19-25 ετών, εκ των οποίων ο ένας ήταν φοιτητής της Νομικής και, από τους υπόλοιπους, ένας κρεοπώλης, ένας αχθοφόρος και ένας υπάλληλος καφενείου. Το ρεπορτάζ της εφημερίδας που δημοσίευσε την είδηση σημειώνει ότι «εντός της οικίας ταύτης ανευρέθησαν και πειστήρια του αδικήματος ήτοι ναργιλές εξ ινδοκαρύου, εν πακέττο τουμπεκί και 15 δράμια χασίς άτινα και κατεσχέθησαν».

ΧΑΣΙΣΟΠΟΤΕΣ ΚΑΙ ΤΕΚΕΔΕΣ

Η αρνητική στάση εναντίον αυτών που κάπνιζαν χασίς και οι διώξεις, μοιάζουν με τιμωρία μιας κοινωνικής ομάδας που βρήκε τον τρόπο να βγάλει τη γλώσσα στη μιζέρια που βίωνε καθημερινά. Από τις στρατιές των ανέργων που ζούσαν σε καθεστώς ανέχειας, ενοχλούσαν όσοι επέλεγαν τη «βασιλεία» του χασίς, όσοι γινόντουσαν «δερβισάδες» μ’ ένα κομμάτι μόνο μαύρο και μ’ ένα σιροπιαστό μπινελίκι.

«Μόλις φουμάρουνε οι χασικλήδες» λέει ο Μάρκος Βαμβακάρης στην Αυτοβιογραφία του «δεν τους ενδιαφέρει αν ζούνε ή αν πεθαίνουνε. Είναι ησυχότατοι, δεν πειράζουν άνθρωπο. Μόνον να φαν θέλουν όταν πεινάσουν και τίποτα παραπάνω και να κοιμηθούν, να βλέπουνε όνειρα».

Και ο Γιάννης Πολυκανδριώτης συμφωνεί, σε συνέντευξή του στο Λευτέρη Παπαδόπουλο, το 1972:

«Καλύτεροι άνθρωποι από τους χασικλήδες δεν υπάρχουνε! Όταν τραβάς χασίσι καλμάρουνε τα νεύρα σου. Ζαλίζεσαι λιγάκι και κάθεσαι ήσυχος στη γωνιά σου, δεν πειράζεις άνθρωπο. Αλλά ο νόμος κάνει ό,τι θέλει. Λέει πως όποιος πίνει χασίσι γίνεται οκνός και δεν πάει στη δουλειά του. Κατάλαβες τι γινότανε; Φουμάριζες, την άραζες και δεν πήγαινες στη δουλειά σου».

Οι περιγραφές αντίθετα που βρίσκουμε στις αστυνομικές εκδόσεις, φανερώνουν την προκατάληψη για τους χασικλήδες (Ν. Αρχιμανδρίτη, «Επιστημονική και Τεχνική Αστυνομία», 1957):

«Οι χασισοπόται εκ της επιδράσεως του χασίς και της όλης αυτών διαβιώσεως, έχουν διαμορφώσει ίδιον τύπον με έντονα εξωτερικά γνωρίσματα και συμπεριφοράν, εξ ων διακρίνεται η αντίθεσις αυτών προς το κοινωνικόν σύνολον.

Ο χασισοπότης διακρίνεται από τας βραδείας κινήσεις του, την πελιδνήν όψιν του προσώπου, το απλανές και πονηρόν βλέμμα και από το κάτω χείλος όπερ κρέμαται κυριολεκτικώς, δίδον έκφρασιν καταπεπονημένου και σκοτεινού ανθρώπου. Η ομιλία του είναι βραχνή και προφέρει βραδέως τας λέξεις, παρενθέτων συνθηματικάς φράσεις. Αι κινήσεις και το ύφος του, οσονδήποτε και αν εμφανίζεται ούτος ενδεδυμένος καλώς, προδίδουν την ιδιότητά του, διότι βαδίζει πάντοτε νωχελώς με κυρτωμένην ελαφρώς την μιαν ωμοπλάτην και με κρεμασμένας τας χείρας κατά μήκος του σώματος. Το όλον ύφος του είναι βαρυαλγές και διαρκώς παραπονείται δια την “άτιμη” τύχην του. Γενικώς ο χασισοπότης αποφεύγει την έντιμον εργασίαν και παρουσιάζει δραστηριότητα μόνον οσάκις εγκληματεί, οπότε επιδεικνύει αλληλεγγύην, φιλοτιμίαν και γενναιότητα δια την προστασίαν των ομοίων του χασισοποτών».

Και ο καθηγητής Στριγγάρης, στο ίδιο κλίμα, παρατηρεί ότι «η εκφραστική κινητικότης των χασισοποτών απαρτίζεται από σειρά στερεοτύπων κινήσεων τας οποίας ιδιοποιούνται συν τω χρόνω και τας οποίας δύναται να ανεύρη τις ομοιομόρφως εις όλους. Το σώμα ελαφρώς προς τα πρόσω κεκλιμένον, οι οφθαλμοί ημιάνοικτοι, βλέμμα ειρωνικόν ή βλοσυρόν, το κάλυμμα της κεφαλής πλαγίως τοποθετημένον και στηριζόμενον επί του ενός ωτός, πρόσωπον μορφάζον, απότομοι κινήσεις των μελών, γόνατα κεκκαμένα μετά ασταθούς βαδίσματος».

Ο Βαμβακάρης, που κάπνιζε χασίς για πολλά χρόνια και μίλησε με ειλικρίνεια γι’ αυτό το «πάθος» του, αντιπαραθέτει τη δική του εμπειρία από τη γνωριμία του με τους θαμώνες των τεκέδων:

«Για μένα οι αθρώποι του τεκέ ήταν και καλοί και κακοί, όπως υπάρχουνε παντού. Όμως κυρίως καλοί. Ιδίως όταν μαστουριάζανε, και κακός κάποιος να ήτανε, γινότανε πράος, ήσυχος, χωρίς κακία στο νου του. Γι’ αυτό το λαχταρούσαμε και το αποζητούσαμε το χασίσι. Αφού φουμέρναμε δεν κάναμε τίποτες, παρά καθόμαστε μαστούρια σ’ ένα μέρος, καθόμαστε και ρεμβάζαμε. Μας άρεσε να βλέπουμε, μας άρεσε να ακούμε. Με το χασίσι κάθεσαι, ησυχάζεις, αν είσαι νευρικός σε καλμάρει και σου φαίνεται ωραίο το παν. Ο,τιδήποτε ωραίο και να δεις, σου αρέσει. Κάθεται και το βλέπει ο μαστούρης. Γι’ αυτό κι εγώ έπαιζα μπουζούκι μέσα στα μαστούρια, που ‘ταν όλοι μαστουριασμένοι, καθόντουσαν και δεν έβγαζε κανένας μιλιά παρά μόνον ακούγανε το όργανο, το μπουζούκι. Και τους άρεζε. Και για μένα που έπαιζα, ο κόσμος όλος ήταν δικός μου. Δεν μ’ έμελλε για τίποτες, για τίποτες».

 

ΠΕΙΡΑΙΑΣ, ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑ ΚΑΙ ΜΕΝΙΔΙ

Ο Μάρκος ξέρει τους περισσότερους τεκέδες του Πειραιά και τους αναφέρει ονομαστικά: του Ζουάνου του Καλοκαιρινού, από τους πρώτους που γνώρισε, του Μίχαλου στα Χιώτικα –στέκι πρώτης τάξεως χασικλήδων, καλοντυμένων και λεφτάδων– του Σάλωνα που ήταν πάντοτε ντυμένος στην πένα,  με τα δαχτυλίδια του και τα κουστούμια του, του Αβίγλη στα λιπάσματα που ήταν στραβός κι από τα δυο μάτια, του Γεράσιμου στο Γκαζοχώρι, αλλά και τους τεκέδες στα Βούρλα στη Δραπετσώνα, ένα από τα μεγαλύτερα στέκια της μαγκιάς, που συνυπήρχαν με τα «παραθυράτα» μπορντέλα.

Στα Βούρλα, γνωστά και ως Βρωμολίμνη εξαιτίας του έλους που κάλυπτε το λιμάνι και ήταν γεμάτο βούρλα, σύχναζαν αγαπητικοί, λαθρέμποροι, χασικλήδες, σκυλόμαγκες, νταήδες και κάθε καρυδιάς καρύδι και λειτουργούσανε τεκέδες που ήταν μια κάμαρα. Από το 1894 είχαν εγκατασταθεί εκεί 70 περίπου πόρνες σε σπίτια του Δήμου για να εξυπηρετούν τις ερωτικές ανάγκες των πληρωμάτων των εμπορικών πλοίων που αγκυροβολούσαν στην περιοχή. Τρεις διπλές σειρές βρώμικων χαμόσπιτων είχαν χτιστεί δίπλα σχεδόν στο αστυνομικό τμήμα των Βούρλων και λόγω της πολυάριθμης πελατείας έμεναν όλοι ικανοποιημένοι. Απ’ τα μπορντέλα, λέει ο Βαμβακάρης, ένας διάδρομος οδηγούσε στην άλλη άκρη όπου βρισκότανε η χέστρα. «Εκεί στη χέστρα επήγαιναν οι χασικλήδες προς νερού τους, στο διάδροµο στη σειρά, ήτονε τετράγωνα παράθυρα συρταρωτά, στο ύψος των γεννητικών οργάνων των αντρώνε. Μέριαζες το συρταρωτό παράθυρο, επλήρωνες ένα τάλιρο και σου φερµάριζε τα πισινά της η κάθε στερηµένη προσφυγοπούλα κι έκανες τη δουλειά σου. Και ξαλάφρωνες. Ποτέ δε σου ’δειχνε το πρόσωπό της».

Στα απομνημονεύματά του, το 1975, ο στιχουργός του ρεμπέτικου και νταής του Πειραιά Νίκος Μάθεσης – Τρελάκιας (1907-1975) περιγράφει τον προπολεμικό Πειραιά και την Τρούμπα, το τέλος μιας εποχής που συνίσταται στην εξαφάνιση των φορτηγίδων (που χρησίμευαν ως άσυλο για τους κλέφτες), την επέκταση της Αστυνομίας Πόλεων, το κλείσιμο των τεκέδων και των οίκων ανοχής, το γκρέμισμα των καταγωγίων της Δραπετσώνας για να χτιστούν οκταώροφες πολυκατοικίες, την αντικατάσταση του ούζου και του κρασιού με κόκα κόλα και πορτοκαλάδα:

«Ο Περαίας πριν μισό αιώνα ήταν πολύ άγριος. Ο Περαίας με τα καταγώγιά του, τους ντεκέδες, τα μπαρμπουταντζίδικα, τα Βούρλα και τα καφέ–σαντάν του, με τους νταήδες του, τους μάγκες, τους ρεμπέτες, τους αγαπητικούς, τους πορτοφολάδες και τους κλέφτες των λιμανιών… Από τη μια ο αποκλεισμός, από την άλλη τα πολιτικά μίση. Οι φόνοι στα Καρβουνιάρικα Τρούμπα και Τζελέπη ήταν στην ημερησίαν διάταξιν. Όσο για ντεκέδες από την Πειραϊκή, Παναγίτσα, Άγιο Νείλο, Άγιο Νικόλα, Γύφτικα, στο Χατζηκυριάκειο, στην Τρούμπα και όσο πιο πέρα πήγαινες, Άγιο Διονύση, εκεί φουμάρανε στο δρόμο. Ζάρια μες στο δρόμο παίζανε, περνούσε ο χωροφύλακας και δεν του έδινε κανείς σημασία, παρά τραβούσανε την δίκοπη επιδειχτικά να την δει! Τι να έκανε; Από στρατιώτη αγράμματο βουνήσο τον ρίξανε χωροφύλακα στον Περαία μες στα λυσσασμένα τσακάλια. Πρωτοδικείο, Εισαγγελία δεν είχε τότε ο Περαίας! Απ’ την Αθήνα κατέβαιναν οι νωματαρχέοι νταήδες να επιβάλλουν την τάξη και να συλλάβουν κανέναν επικίνδυνο καταζητούμενο».

Ο πιο φίνος τεκές, πραγματικός και κανονικός σύμφωνα με τον Μάρκο ήταν ο τεκές του Γραβαρά στο Μενίδι. «Ήτανε άμεμπτος τεκές, ωραία σάλα, ωραίο μαγαζί. Μέσα είχε το παν. Ό,τι θα ζητούσες θα το ’βρισκες. Μέσα είχε μια κάμαρα και φουμέρναμε και μετά βγαίναμε και καθόμαστε στη σάλα. Κατόπι απ’ το μαστούρωμα, το γλυκό ήταν ό,τι πρέπει. Κανένα μπακλαβά, κανένα κανταΐφι, γλύκαινε ο στόμας σου. Εκεί επέρασε όλη η Αθήνα, όλοι οι μεγάλοι της Αθήνας. Είχε ορχήστρα μέσα, έπινες ό,τι ήθελες, αλλά στην αρχή είχε μονάχα ένα πιάνο, ένας Μανόλης Τούρκος ο οποίος ήτανε το είδωλο της μαγκιάς. Τον αγαπούσανε αυτόνε γιατί αυτός έπαιζε όλο σεβνταλίδικα κομμάτια τούρκικα. Ο Μανόλης ο Τούρκος με τ’ όνομα. Μεγάλος χασικλής κι αυτός».

Ο Ηλίας Πετρόπουλος γράφει ότι οι τεκετζήδες υπήρξαν ισχυροί, σοβαροί και έγκυροι τύποι της υποκοσμιακής κοινωνίας και ήταν άτομα με έντονη προσωπικότητα. Παρείχαν στους πελάτες τους προστασία και διέθεταν όλα τα σέα, από ναργιλέδες, μαρκούτσια και χασίσι μέχρι γλυκά, μπαγλαμάδες ή κανένα τουμπελέκι.

ΧΑΜΟΣΠΙΤΑ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΑ

Οι περισσότεροι τεκέδες λειτουργούσαν σε απόκεντρα σημεία της πόλης. Συχνά άνοιγαν κοντά σε νεκροταφεία, για να ‘χουν φαίνεται εξασφαλισμένη την ησυχία από πλευράς των αιωνίως σιωπηλών γειτόνων τους, προκαλώντας όμως τη μήνη των παπάδων που πήγαιναν για καμιά λιτανεία και τους έκαναν πρώτοι λιτανεία οι χασικλήδες, με τα ντουμάνια και τις πενιές τους.

Συνήθως οι τεκέδες ήταν χαμόσπιτα, μια κάμαρα χαμηλοτάβανη ή μια παράγκα, ενώ στους πιο εξευγενισμένους υπήρχε σάλα και ξεχωριστός χώρος στα ενδότερα για τους καπνίζοντες. Πολλές φορές δεν υπήρχε πάτωμα, ήταν σκέτο χώμα, άλλοι τεκέδες είχαν σανίδες, ένα τραπέζι απαραίτητα στο κέντρο του δωματίου, γύρω του καρέκλες ή καναπεδάκια και χαμηλά σκαμνιά. Στη μέση, βασίλευε ο ναργιλές.

Ο Στριγγάρης περιγράφει τους τεκέδες ως «μικρά καφφενεία, τα οποία παρουσιάζουν έξωθεν ειρηνικήν εικόνα με μικράν ή και πολυάριθμον πελατείαν και διατηρούν εις το βάθος ιδιαίτερα μικρά δωμάτια δια το κάπνισμα του χασίς. Εντός αυτών διέρχονται οι καπνισταί πολλάς ώρας της ημέρας και της εσπέρας και παραμένουν ενίοτε ολοκλήρους ημέρας μέχρι βαθείας νυκτός».

Ο Ν. Αρχιμανδρίτης (Επιστημονική και Τεχνική Αστυνομία, 1957), αναφέρει αναλυτικά όλα τα είδη των χασισοποτών, τους τεκέδες και τους μυστικούς τους κώδικες, ό,τι γενικά χρειάζεται να ξέρουν τα νέα σαΐνια της αστυνομίας που μπαίνουν στο σώμα για να  πολεμήσουν το έγκλημα και τη φαυλότητα που γεννάνε τα ντουμάνια της κανναβουριάς.

«Τα χασισοποτεία διευθύνουν απόφοιτοι των φυλακών, οι οποίοι λέγονται “ντεκεντζήδες”. Οι χασισοπόται συνήθως καπνίζουν ομαδικώς, πέντε έως δέκα, η δε προπαρασκευή εις το χασισοποτείον του καπνίσματος γίνεται παρουσία των υπό του ντεκεντζή, ο οποίος θεωρείται ο εμπειρότερος χασισοπότης. Συνήθως τα χασισοποτεία εμφανίζονται ως μικροκαφενεία, το δε καπνιστήριον (ο ντεκές) ευρίσκεται εις το βάθος της οικοδομής, εις ιδιαίτερον δωμάτιον καλώς προφυλασσόμενον από τα βλέμματα των περιέργων και έχει ει δυνατόν ιδιαιτέραν διπλήν έξοδον, δια την διαφυγήν των χασισοποτών εις περίπτωσιν εφόδου της αστυνομίας. Το εσωτερικόν του ντεκέ, έχει πάντοτε ολίγον φωτισμόν, χαμηλά ξύλινα καθίσματα (σκαμνιά) και εις το μέσον μίαν εστίαν πυράς (μαγκάλι), δια την τροφοδότησιν με κάρβουνα αναμμένα του ναργιλέ. Εκεί υπάρχουν και γλυκίσματα, ιδίως σύκα και καρύδια, από τα οποία τρώγουν οι χασισοπόται όταν καπνίζουν το χασίς. Εις τους τοίχους υπάρχουν, συχνά, υδατογραφημέναι ακαλαίσθητοι εικόνες γυναικών ημιγύμνων, διάφορα άνθη και διάφοροι άλλαι παραστάσεις, αι οποίαι κατά την μέθην μετασχηματίζονται εις την φαντασίαν των χασισοποτών, αναλόγως προς τας επιθυμίας και τους πόθους των.

Οι πελάται του χασισοποτείου είναι πάντοτε γνωστοί κακοποιοί, οι οποίοι δια να εισχωρήσουν εις το ιδιαίτερον δωμάτιον χρησιμοποιούν συνθηματικόν χτύπημα ή φράσιν ωρισμένην ή άλλον τινά τρόπον, τον οποίον καθορίζει εκ των προτέρων ο διευθυντής του κέντρου.

Όταν συγκεντρωθούν όλοι οι χασισοπόται “δερβισάδες”, ο διευθυντής του κέντρου “ντεκεντζής” παρασκευάζει τον ναργιλέν (λουλάν-μάπαν ή γούργουραν) και πρώτος αναρροφά δια να ελέγξη την λειτουργίαν του και δια να δώση το σύνθημα της ενάρξεως της τελετής. Ακολούθως παραδίδει αυτόν εις τους “δερβισάδες”, οι οποίοι κάθονται κυκλικώς οκλαδόν κατά το τουρκικόν έθιμον, ή επί χαμηλών καθισμάτων (σκαμνίων). Ο κάθε χασισοπότης αναρροφά άπαξ και παραδίδει εις τον παρακαθήμενον και ούτω ο ναργιλές περιφέρεται, μέχρις ότου χορτάσουν όλοι, οπότε λέγονται “μαστούρηδες”».

Την ώρα που φέρνει βόλτα ο ναργιλές, ειδικοί τσιλιαδόροι σε κοντινή απόσταση από τον τεκέ, έξυπνοι και με ανεπτυγμένη όραση, ελέγχουν την περιοχή για να ειδοποιήσουν σε περίπτωση εφόδου των αστυνομικών. Σε πολλά μαγαζιά προλαβαίνουν και κάνουν θρύψαλα το ναργιλέ με τα σέα του αν ειδοποιηθούν εγκαίρως κι έτσι δεν βρίσκεται ποτέ το τεκμήριο του εγκλήματος. Θάβουν τα κομμάτια ή τα ρίχνουν σε κανένα ανοιχτό υπόνομο, εάν διαθέτει το μαγαζί. Μέχρι και σκύλους χρησιμοποιούν ορισμένοι τεκετζήδες, «ειδικώς εξασκουμένους να περιφέρονται πέριξ του κέντρου ή να ίστανται προ αυτού ως ακίνητοι σκοποί και να ειδοποιούν περί της εμφανίσεως παντός αγνώστου».

ΤΟ ΧΑΣΙΣΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ

Στην Κατοχή όπως συμβαίνει σε κάθε περίοδο εθνικής συμφοράς η κατανάλωση του χασίς αυξήθηκε. Το βαρύ χειμώνα του 1942 – 43 υπήρχαν εκατοντάδες εξουθενωμένοι και πεινασμένοι άνθρωποι ενώ στο κέντρο της πόλης, κυκλοφορούσαν άτομα με χαρτιά εφημερίδων στο σώμα τους αντί φανέλες. Από την Ακαδημία μέχρι και την πλατεία Κουμουνδούρου, κάθε μεταφορά γίνονταν με καροτσάκια που τα οδηγούσαν κάτισχνοι συνήθως κουρελήδες ηλικιωμένοι ή άστεγοι που κοιμόντουσαν τα βράδια μέσα στο καρότσι τους όπου συχνά, λόγω του κρύου, τους έβρισκαν το πρωί πεθαμένους!

Ο Λεωνίδας Χρηστάκης πήρε μια γεύση από τους τεκέδες της Αθήνας στις αρχές της δεκαετίας του 1950 και καταγράφει έναν λεπτομερή Οδηγό Χασισοποτείων Πρωτευούσης της εποχής.

«Περιδιαβαίνοντας την περιοχή της Αθήνας στις αρχές της δεκαετίας του 1950 πρόλαβα να πάρω μια εικόνα, μια γεύση και μια μυρωδιά –στην κυριολεξία–από μια εποχή που έμοιαζε κατά τα ακούσματά μου φανταστική. Δε θα μπορούσα να μην αναφερθώ σε πολλούς τεκέδες της Αθήνας αφού μόνο μερικά από τα παρακάτω στέκια τα επισκέφθηκα προσωπικά, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δεν ήξερα την ύπαρξη άλλων στον κεντρικό και στον μείζονα αθηναϊκό χώρο.

Μερικοί τεκέδες –που από τότε είχαν αρχίσει να φθίνουν– λειτουργούσαν μέσα στο κέντρο της Αθήνας και άλλοι στην πέριξ περιοχή της Αττικής.

Στην Αθήνα, στην οδό Γερανίου σε στοές και σε παλιά σπίτια που λειτουργούσαν ως μαγαζιά.

Παραδίπλα στον Άγιο Κωνσταντίνο, στο δρομάκι της οδού Βηλαρά, σ’ ένα υπόγειο που όποια ώρα περνούσες απ’ έξω άκουγες πενιές μπουζουκιού και κανα τραγούδι ρεμπέτικο.

Στην Πλατεία Λαυρίου στο δεύτερο μεγάλο υπόγειο της ψησταριάς «Τα Τζουμέρκα».

Στην πέριξ της πλατείας Βάθης περιοχή και κυρίως στην οδό Μαιζώνος.

Σε υπόγεια παλιών σπιτιών της οδού Καρόλου Ντηλ  πριν χτιστεί το κτίριο του ΟΤΕ.

Στο τέλος του αδιέξοδου της οδού Σκαραμαγκά και Πατησίων, όπου έχουν συμβεί και σφαγές συμμοριών–εμπόρων.

Στο πίσω μέρος της Λαχαναγοράς (Βαρβακείου), σε κάτι απίθανα δρομάκια κι αδιέξοδες στοές στο Μοναστηράκι και στα τότε καθρεφτάδικα του Ψυρρή.

Στην οδό Σαρρή όπου τακτικοί θαμώνες των μεταβαλλόμενων τεκέδων ήσαν … πυροσβέστες λόγω του εκεί Σταθμού της Πυροσβεστικής.

Στο Θησείο στις κολλημένες στο μαντρότοιχο του ηλεκτρικού σιδηρόδρομου παράγκες, πολύ πριν κτιστεί η Στοά του Αττάλου.

Απέναντι από την πίσω μάντρα του Παναθηναϊκού γηπέδου.

Στη μάντρα του μπαρουτάδικου Μποδοσάκη. Γίνονταν τα βράδια χαμός από πενιές και χασικλίδικα ρεμπέτικα.

Στην αρχή της Βουλιαγμένης, στα πέριξ της Φυλακής του λόφου.

Στο τέλος της οδού Κολωνού στα πέριξ ενός εγκαταλελειμμένου καπνεργοστάσιου.

Ο ποιητής Ναπολέων Λαπαθιώτης μας μαρτυρεί για δυο τεκέδες στην οδό Βουτάδων, παράλληλα με τη μάντρα του τότε εργοστασίου παραγωγής φωταέριου (Γκαζιού).

Στις παράγκες του κτήματος της Παχήνας.

Εποχιακοί τεκέδες στα βαγόνια του σιδηροδρόμου, στη Λιοσίων.

Στην Καισαριανή, στην πίσω μάντρα του ηρωικού Σκοπευτηρίου, στον μαντρότοιχο όπου μια εποχή τραγουδούσαν ο Τσιτσάνης κι η Μαρίκα Νίνου.

Πέριξ της δημοσιάς προς το Μενίδι κι ενδεχομένως, όπως άκουγα, και αλλού… Ως μη άμεσα ενδιαφερόμενος είδα κι άκουσα γνήσιους γέροντες ρεμπέτες, που νέα κορίτσια –ή οι κόρες τους– τους συνόδευαν σαν αγγελίνες…»

Και ο Ηλίας Πετρόπουλος, όμως, αναφέρεται στην πλατιά διάδοση της χασισοποσίας την περίοδο 1940-41:

«Τον παλιό καιρό το χασίσι σερνόταvε στο δρόμο. Και το φουμάρανε πολλοί άνθρωποι του λαού. Το χασίσι δεν είχε μπει ακόμη στα σαλόνια.

Κάποτε η δυστυχία ήτο μεγάλη. Η φτωχολογιά την αντιμετώπιζε με το τραγούδι, με το κρασάκι και με το χασίσι. Αρκεί v’ ακούσεις σμυρναίικα τραγούδια για να καταλάβεις την τότε πλατιά διάδοσή του.

Συνήθως, το χασίσι το φουμάρανε άντρες. Ωστόσο, υπήρχαν και γυναίκες που αναζητούσαν παρηγοριά σ’ αυτό.

Το χειμώνα του 40-41, για να γλυτώσουμε από τους βομβαρδισμούς νοικιάσαμε ένα σπίτι στην Καπουτζήδα (σημερινή Πυλαία). Θυμάμαι την νοικοκυρά μας, μια παντρεμένη σαραντάρα, να στρίβει τσιγαριλίκια το ένα πίσω απ’ τ’ άλλο –η μάνα μου δεν σχολίαζε το φαινόμενο. Ήταν η εποχή που το χασίσι δεν ταυτιζότανε με το έγκλημα. Στο βιβλίο μου ”Το άγιο χασισάκι“, περιέγραψα πώς γνώρισα τον κόσμο των χασικλήδων στα παιδικά μου χρόνια. Στην περίοδο της Κατοχής η χασισοποσία φούντωσε. Στη διάρκεια του Αvταρτοπόλεμου η φαvταρία κατέφευγε στο χασίσι. Η ηγεσία του λεγόμενου ”Εθνικού Στρατού“ παρίστανε τον μαλάκα. Εξάλλου, πριν από κάθε επίθεση στο Γράμμο ή στο Βίτσι πότιζαν τους στρατιώτες με δυνατό αμερικάνικο κονιάκ, που έφτανε στις μάχιμες μονάδες σε γκαζοτενεκέδες».

Ο Πετρόπουλος γνώρισε πολλούς χασικλήδες της εποχής –αν και ο ίδιος δεν έπινε– και διαπίστωσε το γλυκό τους χαρακτήρα: «Επί δεκαετίες οι χασικλήδες είχαν περάσει στη δικαιοδοσία των εγκληματολόγων, που τους θεωρούσαν σαν στιγματισμένα άτομα. Η Εγκληματολογία ανέκαθεν δούλευε, χέρι – χέρι με την Aστυνoμία. Το ίδιο έκαναν και οι γιατροί, που “ανακάλυψαν” πως οι χασικλήδες είναι οκνηροί, βρόμικοι και ανεπανόρθωτα εθισμένοι στα ναρκωτικά. Και επιπλέον, ότι είναι αποβλακωμένοι, επικίνδυνοι μαχαιροβγάλτες, ανίκανοι να οδηγήσουν αυτοκίνητο, και τα λοιπά, και τα λοιπά. Τίποτα απ’ όλα αυτά δεν αληθεύει».

Ο ΝΑΡΓΙΛΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΤΣΙΓΑΡΑ

Το κάπνισμα του ναργιλέ μέσα στους τεκέδες απαιτούσε μια ιδιαίτερη προετοιμασία και ένα είδος ιεροτελεστίας. Το βαρύ περσικό τουμπεκί έπρεπε να έχει ορισμένη υγρότητα, να τοποθετηθούν με συγκεκριμένο τρόπο δυο στρώσεις του κι ανάμεσά τους το χασίς κομμένο κομματάκια, να πατηθεί ο λουλάς για να μην είναι μπόσικο το τουμπεκί, κι άλλες μικρολεπτομέρειες, έκαναν τη διαφορά. Όποιος τεκετζής ήξερε να φτιάχνει περιποιημένο ναργιλέ ήταν περιζήτητος στις παρέες των χασικλήδων και όλοι πήγαιναν σ’ αυτόν για να καπνίσουν από τον λουλά του. Με την ποσότητα ενός γραμμαρίου γέμιζε ο λουλάς για μια γυροβολιά, κι ανάλογα με τους συμμετέχοντες γέμιζε ξανά, δυο και τρεις φορές ή και παραπάνω, σύμφωνα με την όρεξη και την τσέπη αυτών που πλήρωναν.

Οι τεκετζήδες εκτός από γνώστες της σωστής προετοιμασίας του Θανάση ήταν και φίλοι της καλαισθησίας: «Ο εισερχόμενος εντός των κέντρων των παρατηρεί ζωγραφισμένας επί των τοίχων περιέργους εικόνας, αξίας μεγάλης προσοχής ως προς τας παραστάσεις. Επίσης παρατηρεί ανηρτημένας πολυχρώμους εικόνας επί των τοίχων και εις τινά μέρη του χασισοποτείου διάφορα άνθη, ψευδή χρυσοποίκιλτα στολίσματα διαφόρων σχημάτων, καναρίνια εντός κλωβίων κλπ. Γίνεται δε τοιούτος στολισμός και τηρείται τοιαύτη καθαριότης επειδή ο χασισοπότης μετά το κάπνισμα του χασίς περιπίπτει εις κατάστασιν νάρκης και καθηλώνει τους οφθαλμούς του επί ωρισμένου σημείου του διαμερίσματος».

Ο ίδιος ο ναργιλές σαν κατασκευή είναι ένα εξαιρετικό φίλτρο νερού. Οι χασικλήδες έξυπνα σκεπτόμενοι τον υιοθέτησαν ως τρόπο καπνίσματος1 που δεν θα τους επιβάρυνε με τα τοξικά προϊόντα της καύσης του καπνού. Ταυτόχρονα οι μεθυστικές επιδράσεις της τετραϋδροκανναβινόλης δεν μειώνονταν καθόλου όταν το καιόμενο χασίς φιλτράρονταν στο νερό. Κάνοντας μια σύγκριση με την εποχή μας που όλοι φουμάρουνε αρειμανίως νόμιμα τσιγάρα του εμπορίου τα οποία προκαλούν καρκίνο, προβλήματα στύσης και καρδιάς κι άλλα τρομακτικά, θα λέγαμε ότι οι σημερινοί καπνιστές κινδυνεύουν πολύ περισσότερο ρισκάροντας με τον καπνό, χωρίς να δέχονται τις ηδονιστικές επιδράσεις της δρόγης. Η νικοτίνη σκοτώνει, αλλά δεν αφήνει τους πολίτες να κάνουν του κεφαλιού τους.

Ο ναργιλές φτιαχνόταν συνήθως από ινδική καρύδα καθώς ο γυάλινος ψηλός ναργιλές που χρησιμοποιούσαν ήδη στα καφενεία για να απολαμβάνουν τον καπνό τους, ήταν δύσκολο να κρυφτεί. Έτσι σκαρφίζονταν ναργιλέδες από κονσερβοκούτια, ψίχα ψωμιού (στις φυλακές), σταμνάκια, ποτήρια αλλά και κολοκύθες ή πεπόνια που έκαναν άριστα τη δουλειά τους. Ο ναργιλές από καρύδα ήταν πάντως αυτός που προτιμούσανε οι περισσότεροι τεκετζήδες για το μαγαζί τους. Αγόραζαν τις καρύδες απ’ τα μανάβικα, άνοιγαν μια τρύπα στην κορυφή και τις έσκαβαν. Από αυτήν την τρύπα στην κορυφή περνούσε το σέρι, ένας σωλήνας με κάθετες εγκοπές στη μια άκρη που ακουμπούσε στον πάτο της καρύδας. Οι εγκοπές χρησίμευαν για να περνάει ελεύθερα ο καπνός του χασισιού και μέσω του νερού με το οποίο γέμιζαν την καρύδα μέχρι τη μέση περίπου, να φιλτράρεται. Στην άλλη άκρη του σωλήνα, που προεξείχε, εφάρμοζε ο λουλάς, ένα είδος «θήκης» είτε από σκαλισμένη πέτρα είτε από πατάτα ή πηλό. Στην υποδοχή του λουλά έβαζαν μια στρώση τουμπεκί, από πάνω το ψημένο χασίς, άλλη μια στρώση τουμπεκί και στην κορυφή τα καρβουνάκια απ’ το παρακείμενο μαγκάλι με τη φωτιά. Στο σώμα της καρύδας, λίγο πιο κάτω απ’ το λουλά άνοιγαν δυο τρύπες τη μια απέναντι από την άλλη. Από την μεγαλύτερη τρύπα περνούσε λοξά το μαρκούτσι ή τραβηχτό, ο σωλήνας δηλαδή μέσω του οποίου ρουφούσαν τον καπνό. Την άλλη τρύπα, τη ντουμανότρυπα, την έκλειναν με το χέρι όταν ρουφούσαν για να συγκεντρώνεται ο φιλτραρισμένος καπνός μέσα στο ναργιλέ και την απελευθέρωναν στη συνέχεια για να πάρουν όλο το ντουμάνι.

ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ ΡΟΥΦΗΞΙΕΣ

Μόλις ετοιμαστεί ο λουλάς αυτός που κρατάει το ναργιλέ τραβάει την πρώτη βαθιά ρουφηξιά και κρατάει τον εισπνευσθέντα καπνό επί μακρόν μέσα στους πνεύμονές του «μέχρις ότου δακρύση ή υποστή ερεθισμόν ισχυρού βηχός». Μετά δίνει τον λουλά στο διπλανό του ο οποίος αφού πρώτον «δι’ εμφυσήσεως εκδιώξει τον εντός του λουλά υπάρχοντα καπνόν από την ντουμανότρυπα, την κλείει με το δάκτυλόν του και κάνει μια ρουφηξιά και ούτω καθ’ εξής, έως ότου ο λουλάς κάμει το γύρο. Συνήθως ο ως άνω παρασκευαζόμενος λουλάς αρκεί δια δύο έως τέσσαρας εισπνοάς παρ’ εκάστου παρακαθημένου καπνιστού. Μετά τας πρώτας εισπνοάς ή και μετά το κάπνισμα επέρχεται η μέθη. Τότε οι καπνισταί συνδιαλέγονται ή άδουν ομού ή μεμονωμένως μακρόσυρτα, παθητικά ή κλαυθμηρίζοντα άσματα, τη συνοδεία τριχόρδου οργάνου, μικρών συνήθως διαστάσεων, μπαγλαμά αποκαλουμένου, του οποίου οι τόνοι ηχούν βαθείς και υπόκωφοι ως στεναγμοί. Άλλοι ακούουν νωχελώς εξηπλωμένοι. Ενίοτε εγείρεται τις εκ του ομίλου και χορεύει εις το μέσον του κύκλου, ενώ οι άλλοι τον συνοδεύουν δια ρυθμικών χειροκροτημάτων».

Η ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΚΑΙ ΤΑ ΓΛΥΚΙΣΜΑΤΑ

Ο μαστούρης όταν δε σφάζει ή δεν κλέβει, χορεύει και τραγουδάει. Ακόμα κι αυτή η ανθρώπινη εκδήλωση προσωπικής ευχαρίστησης, δεν γίνεται αποδεκτή από τους «απέναντι». Όταν δεν εγκληματεί αλλά πέφτει κάτω ξερός απ’ το χασίσι, ονειρευόμενος, χωρίς να πειράζει κανένα και πάλι ενοχλεί.

Ο καθηγητής Στριγγάρης συνεχίζοντας τις παρατηρήσεις του πάνω στη συμπεριφορά των χασισοποτών γράφει:

«Άξιο περιεργείας είναι το θέαμα των χασικλίδων κατά τη διάρκεια του καπνίσματος μετά λίγο χρονικό διάστημα διαφόρου διαρκείας μερικοί απ’ αυτούς πέφτουν σε νάρκη και παραμένουν ακίνητοι, γιατί το χασίς προκαλεί πάραυτα ισχυρή μυϊκή ατονία, πρώτο στάδιο του ύπνου. Άλλοι πάλιν και μάλιστα οι ποιο εξοικειωμένοι με το ναρκωτικό, ξεθυμαίνουν στο μεράκι ή εις το χασάν κέφι, θορυβούν και εκδηλώνουν ακατάσχετες διαχύσεις και συμπάθειες και φιλικές εκμυστηρεύσεις προς τους παρακειμένους τους οποίους τους οποίους αποκαλούν “φιλαράκους”. Καταβροχθίζουν γλυκύσματα, λουκούμια, ή μπακλαβάδες και τέλος προτού ακόμη επέλθει η συγχυτική επισκότισις της συνειδήσεως, εμπνεόμενοι από το “χασάν κέφι” μουρμουρίζουν στο ακομπανιάρισμα του μπαγλαμά πένθιμους σκοπούς που διακόπτουν τη στερεότυπη μονοτονία με βαθείς στεναγμούς και ατελεύτητες οιμωγές. Άλλοι τέλος, διατελούντες σε συγκεχυμένη ψυχοκινητική διέγερση καταβάλλουν κολοσσιαίες προσπάθειες για να σηκωθούν να συλλάβουν κάποια φευγαλέα και νεφελώδη οπτασία, να εκστομίσουν βρυσιές ή επικλήσεις προς φανταστικούς εχθρούς ή φίλους, να εκφέρουν βογγητά και αναλυθούν στο τέλος σε ακατάσχετη και παράχορδη δακρυόρροια».

Ο Στριγγάρης πιστεύει ότι ο χαρακτήρας του χασισοπότη μεταβάλλεται όσο εξακολουθεί να καπνίζει συστηματικά. Επέρχεται λέει μια ψυχική αλλοίωση, συμπεριφέρεται με παιδαριώδη τρόπο και είναι ανουσίως εύθυμος, αλλά και εύθικτος, ευερέθιστος, εριστικός, όπως επίσης και δειλός και φυγάνθρωπος. Γι’ αυτό όσοι καπνίζουνε χασίς συναναστρέφονται μόνο με άτομα του κύκλου τους, δείχνοντας μια αυτιστική συμπεριφορά. Ο καθηγητής εξηγεί αυτήν τη στάση τους ως αντίδραση στην κοινωνία που τους θεωρεί εγκληματικά στοιχεία. Μια εικόνα δηλαδή που έχει περάσει στην κοινωνία από τους καθηγητές, τις εφημερίδες και την αστυνομία που την καλλιεργούν συνειδητά. Πάντως ο Στριγγάρης προσθέτει ότι η τάση προς παρανόηση και παρερμηνεία του περιβάλλοντος είναι συνέπεια της άμεσης επίδρασης του χασίς που αλλοιώνει τη συνείδηση όπως και το αλκοόλ. «Δεν γνωρίζω» γράφει, «διατί το αλκοόλ είναι ευγενέστερον από το χασίς ή εκείνος που πίνει ουίσκυ από εκείνον που καπνίζει χασίς».

ΤΑ ΤΣΙΓΑΡΑ

Ο εναλλακτικός τρόπος καπνίσματος είναι το τσιγάρο, που όμως δεν προτιμάται από τους μερακλήδες χασικλήδες. Στρίβεται με δύο, τρία ή και περισσότερα φύλλα τσιγαρόχαρτου που αναλόγως κολλούνται μεταξύ τους και ονομάζονται δίφυλλα ή τρίφυλλα. Στη μια πλευρά εφαρμόζει η τζιβάνα, ένα κάπως σκληρό χαρτονάκι που παίζει το ρόλο επιστόμιου και προστατεύει τα χείλη του καπνιστή όταν φτάνει στις τελευταίες ρουφηξιές. Μια σύγχρονη μέθοδος καπνίσματος που δε γνωρίζουμε αν ήταν γνωστή τότε είναι οι «ανάποδες» καυτές τζούρες που δίνονται από ένα άτομο στους υπόλοιπους της συντροφιάς όταν το τσιγάρο κοντεύει να τελειώσει. Αυτός που γνωρίζει βάζει το τσιγάρο ανάποδα στο στόμα του από την πλευρά της καύτρας προσέχοντας να μην καεί και φυσάει τον καπνό μέσα στο στόμα του διπλανού του. Ο καπνός μαζί με τον αέρα είναι ένας ισχυρός συνδυασμός και επιτείνει την αίσθηση της μαστούρας. Έξω απ’ τους τεκέδες λοιπόν οι οπαδοί της κάνναβης την έστριβαν και την κάπνιζαν στο ύπαιθρο. Από τον Σπύρο Παξινό μαθαίνουμε ότι «το κάπνισμα των τσιγαριλικίων ενεργείται εις διάφορα απόκεντρα μέρη ή εις ιδιαίτερα κέντρα ενίοτε δε και εντός των κινηματογράφων και των θεάτρων, αναλόγως της θρασύτητος του καπνιστού και της νομιζομένης υπ’ αυτού ασφαλείας του μέρους εκ της αστυνομικής επιτηρήσεως. Επίσης καπνίζουν τσιγαριλίκια και εντός αυτοκινήτων (ταξί), είτε οι ίδιοι οι σωφέρ, είτε καπνισταί εύποροι επιβιβαζόμενοι αυτοκινήτου προς τον σκοπον τούτον, προς μεγαλυτέρας των ασφάλειαν».

Στη συνέχεια περιγράφονται τα κόλπα των χασισοποτών που για να ξεφύγουν την τσιμπίδα του νόμου κρύβουν ή και καταπίνουν τα τσιγάρα και σημειώνεται πως το τσιγάρο συνήθως καπνίζουν οι νεοφώτιστοι χασισοπότες ή «και τινές διεφθαρμένοι νέοι ή γυναίκες της ανωτέρας κοινωνικής τάξεως».

Ο ναργιλές είναι ανώτερος σε σχέση με το τσιγάρο, σ’ αυτό συμφωνεί κι ο Βαμβακάρης που έπινε μόνο ναργιλέ.

«Εμένα μ’ άρεζε ο ναργιλές. Το τουμπεκί και το χασίσι πέρναγε από νεράκι από το καλάμι, φιλτραριζότανε. Με το τσιγαρλίκι τι κάνεις; Όλες οι βρώμες πάνε μέσα. Κακό πράγμα. Εμείς οι χασικλήδες, οι μάγκες, δεν φουμέρναμε τσιγαρλίκι. Λίγα πράγματα. Δεν ήταν καλο το τσιγαρλίκι για το λαιμό. Διότι μπαίνανε όλα αυτά τα ζαφείρια που σου συζητάω μέσα στο λαιμό σου. Ενώ λογάριασε, όταν βγάζαμε το σέρι του λουλά και το πλέναμε τι βρώμα βγάζαμε από μέσα. Με τα τσιγαριλίκια όλα αυτά πηγαίνανε μέσα στο λαιμό».

Μετά το κάπνισμα και πριν χρησιμοποιηθεί ξανά ο ναργιλές τον τοποθετούν σ’ ένα κουβά με κρύο νερό για να καθαρίζει από τα ζαφείρια, τα υπολείμματα δηλαδή του καπνίσματος και να διατηρείται δροσερός και καθαρός. Αν έχουν κοντά κανένα πηγάδι τον κατεβάζουν μ’ ένα σκοινί μέσα στο πηγάδι κι αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος για το σκοπό τους, να καθαρίσει δηλαδή το σκεύος για την επόμενη βόλτα.

 

ΙΕΡΕΣ ΤΕΛΕΤΕΣ

Για τους χασικλήδες ο τεκές είναι χώρος ιερός και η διαδικασία του καπνίσματος μια κανονική τελετή που οδηγεί στις ποθητές χίμαιρες. Όσοι βρίσκονται εκτός των τειχών, βλέπουν το ιερό σαν κάτι διαβολικό. Στο Φάληρο, πίσω απ’ το Γηροκομείο κοντά στο μνήμα των Αγγλογάλλων ναυτών, βρίσκεται ένα χασισοποτείο. Ένα σκοτεινό τετράγωνο οικοδόμημα με μια αμυδρή λάμψη φωτός που διαφεύγει απ’ τα παράθυρά του, μαζί με τα ντουμάνια…

Το καλοκαίρι του 1911 δημοσιογράφος της εφημερίδας «Εμπρός» κάνει ένα ριψοκίνδυνο οδοιπορικό –που δημοσιεύεται σε συνέχειες– στα άντρα και τα καταγώγια του Πειραιά και στα απρόσιτα σπήλαια της Πειραϊκής, που είχε το αρχηγείο του ο «Νταής των Νταήδων». Σε ένα από τα φύλλα της εφημερίδας, γύρω στη δωδέκατη συνέχεια του οδοιπορικού του, αφηγείται την ιστορία έξι  νεαρών φίλων εκ των οποίων οι τρεις ήταν ασκληπιάδες (δικηγόροι) και ο ένας διάκος (μετέπειτα αρχιμανδρίτης). Η παρέα γλεντούσε σε εξοχική ταβέρνα πίνοντας κρασί και τελώντες εν εκστάσει κατέληξαν στο χασισοποτείο του Φαλήρου.

«Η αυλή όπου τους ωδήγησεν ο καταστηματάρχης με ενδείξεις σεβασμού, ήτο μία μάνδρα σκοτεινή με δύο πεζούλια, αντί καναπέδων και μερικούς ογκώδεις λίθους αντί καθισμάτων. Από την οπισθίαν θύραν εφαίνετο αμυδρώς φωτιζόμενον το εσωτερικόν του χασισοποτείου. Ένας πάγκος μακρύς με ξύλινα θρανία γύρω και με μίαν λάμπα κρεμαστήν εις το μέσον της χαινούσης οροφής του ήσαν τα μόνα του έπιπλα. Οι τοίχοι μαυρισμένοι και γλοιώδεις ανταπεκρίνοντο εις το σύνολον της απαισιότητος. Η οροφή ανοίγουσα χάος καδρονιών απέληγεν εις ένα φεγγίτην όλως ανεπαρκή δια την εξάτμισιν. Γύρω στο τραπέζι πλήθος απαισίων μορφών εκάπνιζεν, ερέμβαζεν ή εκοιμάτο. Μια σιγή θανάτου εκυριαρχούσεν εκεί μέσα διακοπτομένη από το ειονεί υπόκωφον γουργούρισμα των ναργιλέδων και το φύσημα των πηλίνων πιπών! Εις την σκοτεινοτέραν γωνίαν της αυλής εκείνης διεκρίνοντο μόλις δύο θαμώνες οι οποίοι συνεζήτουν μυστηριωδώς καπνίζοντες τας πίπας των και συχνά πυκνά διακοπτόμενοι από παταγώδη γέλοια».

ΣΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΣΠΗΛΙΕΣ

Οι χασικλήδες θέλαν μόνο την ησυχία τους, να μπορούν να φουμάρουν χωρίς τον κίνδυνο της αστυνομικής εφόδου, γι’ αυτό πολλές φορές παίρνανε τα βουνά για να φουμάρουνε το ναργιλέ σιγά σιγά και ήσυχα, γιαβάσικα όπως λέγανε.

Πηγαίνανε μέσα σε σπηλιές που είχαν ανακαλύψει και τις είχανε μετατρέψει σε κρυψώνες και χώρους συνάντησης. Έκρυβαν το ναργιλέ σ’ ένα σημείο στη σπηλιά και όταν επέστρεφαν τον ξέθαβαν κι άρχιζαν τις «βόλτες».

Οι σπηλιές της Πειραϊκής που, όπως αναφέραμε, γίνονται αντικείμενο ευφάνταστου ρεπορτάζ το 1911, περιβάλλονται από το μύθο τρομερών κακοποιών που έχουν το αρχηγείο τους σε απρόσιτα σπήλαια – δωμάτια και οργανώνουν τα εγκληματικά τους σχέδια πίνοντας το ναργιλέ τους. Οι αλήτες, οι χασισοπότες, οι κακούργοι και οι ληστές του Πειραιά εμπνέονται από τη μαγεία της φύσης και αποφεύγουν τις παγίδες αριστοτεχνικά.

«Εκεί στις ακτές της Πειραϊκής χερσονήσου μαζί με το γεμάτο ιώδιο αεράκι που θωπεύει το πρόσωπο, ταυτόχρονα υψούται μία ελαφρά νεφέλη καπνού, το άρωμα της οποίας προκαλεί την αηδίαν και τον έμετον.

Κάπου εκεί εις ένα σπήλαιον υπό ή υπέρ τους βράχους αναπαύονται οι κυρίαρχοι της μαγικής ακτής καπνίζοντες ηδυπαθώς το τσιμπούκι ή τον ναργιλέν των με το ονειροπλόκον χασίς, ξεκουραζόμενοι από τας ριψοκινδύνους ασχολίας των ή σχεδιάζοντες ίσως τολμηράς επιχειρήσεις. Ακριβώς υπό την λευκάζουσαν λωρίδα του δρόμου και ολίγον κατωτέρω των ερειπίων των μακρών τειχών ευρίσκεται η περιώνυμος και ιστορική σπηλιά, το απάτητον καταφύγιον των λωποδυτών και κακούργων και από ξηράς και δια θαλάσσης. Η σπηλιά αυτή είνε φυσικόν κοίλωμα μεταξύ δύο τεραστίων και αποκρήμνων βράχων εντελώς περίπου απροσπέλαστον δια ξηράς. Πώς όμως κατορθώνουν αυτοί όταν διώκωνται κατά πόδας υπό χωροφυλάκων, να διολισθαίνουν δίκην αιλούρων ή κατσικιών εκεί μέσα αφήνοντες τους χωροφύλακας καθίδρους να αφρίζουν από την λύσσαν των, είνε μυστήριον».

Η ιστορική σπηλιά βρίσκεται λίγο πιο πέρα από την έπαυλη Σκουλούδη, μετά το σταθμό του τραμ. Χρησιμεύει ως ορμητήριο των χασικλήδων και λωποδυτών που λυμαίνονται τον Πειραιά. Σε δυο βήματα μάλιστα απόσταση βρίσκεται ένα ερειπωμένο σπιτάκι, χτισμένο στην πρόσοψη μιας ακατοίκητης μάντρας, το οποίο «οι νυκτερινοί ιππόται της χερσονήσου χρησιμοποιούν όχι τόσον ως κατοικίαν, όσον δια τους κτηνώδεις έρωτάς των. Αλλοίμονον δε εις εκείνον, όστις θα ετόλμα να τους ταράξη τας συχαμεράς στιγμάς…».

Στην κορυφή της Πειραϊκής χερσονήσου διακρίνεται το μεγαλοπρεπές μέγαρο του «αποκρύφου κόσμου του Πειραιώς», μέσα στο οποίο γίνονται οι γενικές συνεδριάσεις των πολυπληθών και πολλές φορές αντίπαλων ομάδων, τα γλέντια τους, τα φαγοπότια ενώ συχνά διαμένουν εκεί μέλη του σκοτεινού συνδέσμου. Εκεί πάνω είχε τη σπηλιά του και ο «Νταής των νταήδων» ο αρχηγός των κακοποιών. Έμενε σε μια σπηλιά στον πιο απόκρημνο βράχο, ένα αληθινό δωμάτιο, την πιο απρόσιτη και ενδιαφέρουσα σπηλιά της Πειραϊκής. Ήταν αθέατος, βαρύς κι αμίλητος και κάπνιζε το ναργιλέ του πάντα με συντροφιά της αρεσκείας του κι εκεί σ’ έκείνο το «δωμάτιο» λένε πως έβγαιναν οι διαταγές της τρομοκρατίας των αγαθών πολιτών του Πειραιά. Πιο πέρα ήταν δυο σπηλιές που η είσοδός τους κρυβότανε προς το μέρος της θάλασσας από τεράστιους ογκόλιθους που είχανε κατρακυλήσει μέχρι την ακτή. Εδώ κατέφευγαν οι χασικλήδες τη νύχτα, φουμάροντας ανενόχλητοι το ναργιλέ τους, απολαμβάνοντας τη θαλάσσια αύρα έξω απ’ τις σπηλιές και ετοίμαζαν με αληθινή μυσταγωγία το ναργιλέ και τους λουλάδες με το καλύτερο χασίς της Προύσας.

 
ΟΙ ΤΡΟΠΟΙ ΤΩΝ ΝΤΑΗΔΩΝ

Ο καθηγητής της ιατροδικαστικής Γρηγόριος Κάτσας ήτανε μανιώδης συλλέκτης και ερευνητής. Είχε δημιουργήσει μάλιστα μια δική του ιδιαίτερη συλλογή με τα μαχαίρια των νταήδων της Αθήνας και του Πειραιά. Το 1963 περιγράφει στην εφημερίδα «Εμπρός» τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και τη φιλοσοφία του νταή:

Ο νταής είχε μια ιδιόρρυθμη περιβολή: σακκάκι μαύρο, χρωματιστό ριγέ παντελόνι τζογέ, πολύ εφαρμοστό και στενό στο κάτω μέρος. Από τη μέση μέχρι ψηλά στο στήθος είχαν τυλιγμένο ένα ζωνάρι της φωτιάς ή γκρενά και μέσα στις πτυχές του (πτυχώσεις του),αναπαυόταν η αμφίστομη μάχαιρα και τα πιστόλια τους μαζί με το ταμπάκο, το τσακμάκι, τα φύλλα του τσιγαρόχαρτου που ήταν πάντα λαθραία και το μαντήλι τους. Οι πιο ασήκιδες έβαζαν το μαντήλι στο μανίκι του αριστερού χεριού και άφηναν τις δυο άκρες του να κρέμονται απ’ έξω. Τα παπούτσια τους ήταν στιβάλια με ψηλό τακούνι, στενά και μυτερά πολύ με τη μύτη λίγο ανασηκωμένη. Τα παπούτσια του νταή που είχαν στα πλάγια ένα λάστιχο για να μπαινοβγαίνουνε εύκολα, έπρεπε απαραιτήτως να τρίζουνε. Όσο περισσότερο τρίζανε τόσο πιο λεβέντικο φαινότανε το βάδισμα το νταή. Έτσι ήταν ντυμένοι οι φημισμένοι νταήδες όπως ο Ντουρντής, ο Νικητάς, ο Μπατάγιας, ο Σκριβάνος, ο Κουσέτης, ο Νώντας, ο Παρίσης, ο Κεραμάς, ο Κωστάκος και οι εκατοντάδες των «Μεγάλων Μαχαιριών». Όταν ο κάθε νταής καθόταν στο καφενείο, έβγαζε το ένα παπούτσι του και τοποθετούσε το γυμνό πόδι του, ορθογώνια πάνω στο γόνατο ή στο μηρό του συνομιλητή του…

Το σακάκι το φορούσαν μόνο με το αριστερό μανίκι κι άφηναν το άλλο ριχτό στον ώμο για να είναι πάντα έτοιμοι να τραβήξουν την κάμα και να υπερασπιστούν την υπόληψη τους.

Στο βάδισμά τους ήταν ιδιόρρυθμοι: βάδιζαν πάντοτε μονόπαντα. Έφτυναν σφυριχτά εκσφενδονίζοντας το σάλιο τους ανάμεσα από τους κοπτήρες. Ήταν ζόρικοι και καταστόλιστοι και έτρεφαν μια ιδιαίτερη αγάπη για τα μαχαίρια τους. Ειδικοί τεχνίτες χάραζαν πάνω στις λάμες τους διάφορα τετράστιχα ή παραστάσεις όπως ένα περιστέρι με κλαδί ελιάς στο ράμφος του, καρδιές λαβωμένες, τα ονόματα αυτών που είχαν σφάξει. «Τα στήθη μου κατάντησαν βασάνων κατοικία, που κατοικούν οι λέοντες και τ’ άγρια θηρία».

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα μαχαίρια της εποχής, που αποτέλεσε αποδεικτικό στοιχείο και φυλασσόταν στο εγκληματολογικό μουσείο, είχε χαραγμένα πάνω στη λάμα του τα εξής λόγια:

«Προς τους πάντας. Μη δυνάμενος να εύρω ο ίδιος δίκαιον παρά της ελληνικής δικαιοσύνης ηναγκάσθην να τονίσω το δίκαιον της Παρδάλως ή μαχαίρας. Όθεν η ύψιστος αυτή λειτουργός της ανάρθρου δικαιοσύνης ονόματι Παρδάλα έχει από σήμερον τον λόγον προς πάντας τους απειθούντας και απίστους. Η λειτουργία αυτής έσεται πάντοτε ειλικρινής και ουδέποτε θέλει λησμονήση τα ιερά καθήκοντα προς απονομήν του δικαίου».

Διαβάστε το βιβλίο: Canavaccio: Κείμενα Περί της Ηδονιστικής Δρόγης, Εκδόσεις Heteron, 2009

ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΚΤΙΝΟΒΟΛΙΑ ΤΩΝ ΚΙΝΗΤΩΝ

Ανησυχείτε για την ηλεκτρομαγνητική ρύπανση από το κινητό σας τηλέφωνο;

Q4 (BIOGUARD)

Άμεση Προστασία από τη ΒΛΑΒΕΡΗ ΑΚΤΙΝΟΒΟΛΙΑ του  Κινητού σας Τηλεφώνου

Το Q4 (Bioguard) σχεδιάστηκε για να Εξουδετερώνει τις ηλεκτρομαγνητικές ακτινοβολίες που επιδρούν αρνητικά στην ανθρώπινη υγεία.

bioguard-q4

 Είναι γνωστό πως οι συσκευές κινητών τηλεφώνων, ακριβώς όπως οι ραδιοδέκτες και οι ραδιοπομποί, εκπέμπουν ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία σε Εξαιρετικά Χαμηλές Συχνότητες (ELF-Extremely Low Frequencies). Η ακτινοβολία αυτή έχει θερμικές επιδράσεις, δηλαδή βιολογικές παρενέργειες στην ανθρωπινή υγεία που οφείλονται στην αύξηση της θερμοκρασίας των κυττάρων. Αυτή η ακτινοβολία δρα συνεχώς, επειδή οι τηλεφωνικές συσκευές ακτινοβολούν χωρίς διακοπή, ακόμη και όταν είναι εκτός χρήσης. Το κεφάλι μας απορροφά πάνω από το 80% αυτής της ακτινοβολίας, κι ενώ το κρανίο μας προστατεύει εν μέρει τον εγκέφαλό μας, τα εσωτερικά μας όργανα είναι απολύτως εκτεθειμένα στη διείσδυση της ακτινοβολίας.

 

ΓΝΩΡΙΖΑΤΕ ΟΤΙ: «Οι περισσότεροι από εμάς καθημερινά αναπτύσσουμε καρκινογόνα κύτταρα μέσα στον οργανισμό μας. Όμως σε φυσιολογική κατάσταση αυτά τα διαταραγμένα κύτταρα αμέσως μετά καταστρέφονται από το δικό μας ανοσοποιητικό σύστημα. Όμως, έχει αποδειχθεί επανειλημμένα, ότι πέντε λεπτά μετά από έκθεση μας στην ακτινοβολία του κινητού μας τηλεφώνου, το 5% των κυττάρων του μη ενεργού καρκίνου μεταλλάσσονται στο 95 % κυττάρων του ενεργού καρκίνου…!» POWERWATCH UK

Το Q4 (Bioguard) είναι ένας φυσικός ιονιστής, που χρησιμοποιείται για την εξουδετέρωση αυτών των  βλαβερών ηλεκτρομαγνητικών ακτινοβολιών στα κινητά τηλέφωνα με μεγάλη αποτελεσματικότητα (95%). Προστατεύει ειδικά την περιοχή του κεφαλιού, που εκτίθενται περισσότερο στην ακτινοβολία των συγκεκριμένων ραδιοκυμάτων. Το ΒΙΟGUARD είναι μικρό, κομψό και τοποθετείται στο πίσω μέρος της συσκευασίας. 

 bioguard-q4-2

Το Q4 (BIOGUARD)  βραβεύτηκε στη 49η Παγκόσμια Έκθεση Καινοτομίας, Έρευνας και Νέας Τεχνολογίας, EUREKA, στις Βρυξέλλες το 2000 καθώς και με τη «Χρυσή Πλακέτα του Νίκολα Τέσλα» στην Έκθεση καλύτερης εφεύρεσης στη Λιουμπλιάνα.

 bioguard_b

 Τηλεφωνείστε τώρα στο

2392.110215

ή στο 6945354443

ή στείλτε στον ίδιο αριθμό SMS με τα στοιχεία σας (Ονοματεπώνυμο, Διεύθυνση, Ταχυδρομικός Κώδικας και Τηλέφωνο).
Μπορείτε επίσης να δώσετε την παραγγελία σας και τα στοιχεία σας στο mail και θα αποσταλεί ταχυδρομικώς: 
bioguard.gr@gmail.com

● Αποκτήστε το τώρα με  20 € + τα έξοδα (5€) αντικαταβολής!

ΤΟ Q4 (BIOGUARD) έχει δοκιμαστεί εργαστηριακά κι έχει αποδειχθεί η αποτελεσματικότητά του.

15033621_1178229755588171_1250469774_n