Category Archives: ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΊΑ & ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΑ – TERRORISM & SECRET OPERATIONS

ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΧΑΟΣ (OPERATION CHAOS): CIA Vs Rock

ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΧΑΟΣ

OPERATION CHAOS

CIA Vs Rock

war_is_over

«Rock is dead. Rock is dead. Its dying. Its over. Its over. Rock ‘N’ Roll is dead».

Τζιμ Μόρισον

Γράφει ο Γιώργος Στάμκος

Η αρχή έγινε από τη CIA και το FBΙ και τις συγκαλυμμένες επιχειρήσεις που εξαπέλυσαν τη δεκαετία του 1960 και του 1970 κατά του κινήματος της αμερικανικής νεολαίας και της Ροκ μουσικής. Ήταν ένα μυστικό σχέδιο που έφερε την κωδική ονομασία “Επιχείρηση ΧΑΟΣ “(Operation CHAOS). Γιατί ωστόσο να εξαπολύσουν μια τέτοια επιχείρηση αποδόμησης και καταστροφής της ίδιας τους της νεολαίας και της μουσικής Ροκ; Οι λόγοι ήταν απλοί: Η μουσική του Ροκ και το επαναστατικό κίνημα των νέων ήταν μια απίστευτη έκρηξη αδρεναλίνης, που ζωντάνεψε τον κόσμο, δραστηριοποίησε την αμερικανική νεολαία και την έκανε πιο επαναστατική και σίγουρα πιο ριζοσπαστική και αντιπολεμική (κατά της αμερικανικής επέμβασης και του μακροχρόνιου πολέμου στο Βιετνάμ).

rock-stars-dead-1

Οι μουσικοί της Ροκ των δεκαετιών του 1960 και 1970, που εμφορούνταν από ιδέες αλλαγής της κοινωνίας (συχνά σοσιαλιστικές, μια λέξη Απαγορευμένη για το κατεστημένο των ΗΠΑ), απέκτησαν μεγάλη απήχηση στη νεολαία και γι’ αυτό το κατεστημένο τους θεώρησε απειλή. Δεν έβλεπε με καλό μάτι τις ανατρεπτικές ιδέες που διαδίδονταν μέσω της μουσικής Ροκ, ούτε και τους διάσημους και οικονομικά ανεξάρτητους αστέρες που εξέφραζαν πολιτικές θέσεις κι αμφισβητούσαν τα πάντα. Επειδή επηρέαζαν εκατομμύρια νέους, αποτελώντας παράδειγμα προς μίμηση, είχαν πρόσβαση στα media αλλά και αρκετά χρήματα, οι αστέρες του Ροκ θεωρήθηκαν επικίνδυνοι, μεταδίδοντας επικίνδυνους “διανοητικούς ιούς”, όπως η επαναστατικότητα, ο αναρχισμός και ο φιλειρηνισμός. Και γι’ αυτό έπρεπε να εξουδετερωθούν, να περιθωριοποιηθούν, να γελοιοποιηθούν, να αποδομηθούν, να «ακυρωθούν» ή ακόμη και να δολοφονηθούν!

Operation chaos 1

AΠΟ ΤΟΝ ΜΑΚΑΡΘΙΣΜΟ ΣΤΗΝ “ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΧΑΟΣ”

Προτού ωστόσο εξαπολυθεί αυτή η “Επιχείρηση ΧΑΟΣ”, που αποτέλεσε στην ουσία μια συνέχεια του Μακαρθισμού και της αντικομμουνιστικής παράνοιας της δεκαετίας του 1950, δημιουργήθηκε μια υποδομή παρακολούθησης και εξουδετέρωσης «ταραχοποιών στοιχείων» που συμμετείχαν σε διαδηλώσεις κατά του Πολέμου στο Βιετνάμ. Συγκεκριμένα, όταν το 1964 ο Λίντον Τζόνσον έγινε πρόεδρος των ΗΠΑ αποφάσισε, σε συνεννόηση με τον διευθυντή της CIA John McCone, να δημιουργηθεί ένας νέος υπερ-απόρρητος κλάδος επιχειρήσεων που ονομάστηκε Domestic Operations Division (DOD), παρά το γεγονός πως το αμερικανικό Κογκρέσο απαγόρευε στη CIA να δρα στο εσωτερικό των ΗΠΑ. Φυσικά η όλη κίνηση στρεφόταν κατά του κινήματος των Πολιτικών Δικαιωμάτων, που είχε αναπτυχθεί έντονα στις ΗΠΑ. Έτσι πράκτορες της CIA και του Αμερικανικού Στρατού άρχισαν να συγκεντρώνουν προσωπικούς φακέλους, φωτογραφίες «υπόπτων», να σχηματίζουν «μαύρες λίστες» αντιπολεμικών διαδηλωτών, και να αποθηκεύουν όλο αυτό το υλικό σε μικροφίλμ και σε πρωτόγονους ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Το σχέδιο αυτό ολοκληρώθηκε με τη δημιουργία «επιχειρησιακών κέντρων», που βρίσκονταν σε άμεση σύνδεση με την τοπική αστυνομία, τηλετυπικές μηχανές, οδικοί χάρτες, κλειστά κυκλώματα βιντεοσκόπησης και ασφαλή κανάλια επικοινωνίας. Ένα τέτοιο «κέντρο επιχειρήσεων» με 180 άνδρες έκανε την εμφάνιση του το 1968 στο Ντιτρόιτ για να παρακολουθήσει μια αντιπολεμική διαδήλωση που βρισκόταν σε εξέλιξη. Το 1969 το κέντρο έδρευε πλέον μόνιμα σε μια πανάκριβη «πολεμική αίθουσα» στα υπόγεια του Πενταγώνου.

Από τον Αύγουστο του 1967 η Ομάδα Ειδικών Επιχειρήσεων του Αμερικανικού Στρατού έστρεψε την προσοχή της στην αμερικανική νεολαία, που είχε «εκτροχιαστεί» μέσω της Ροκ μουσικής και των αντιπολεμικών διαδηλώσεων. Έτσι εξαπολύθηκε η Επιχείρηση ΧΑΟΣ, συνώνυμη με την επιχείρηση «Χάος» της Χιλής (κατά του δημοκρατικά εκλεγμένου πρωθυπουργού Σαλβαντόρ Αλλέντε, που οδήγησε σε πραξικόπημα και στη Χούντα του Πινοσέτ), που στρέφονταν κατά της «ανήσυχης νεολαίας». Η επιχείρηση αυτή δεν ήταν απλώς μια μελέτη. Ήταν πραγματική επίθεση. Στα μέσα του καλοκαιριού του 1969, όταν ο Μάνσον δολοφονούσε μια ολόκληρη οικογένεια στην οικία του Ρομάν Πολάνσκι στο Χόλιγουντ, η Επιχείρηση ΧΑΟΣ τέθηκε σε πλήρη εφαρμογή. Πράκτορες της CIA διοχέτευσαν στο Λος Άντζελες μεγάλες ποσότητες LSD, η χρήση του οποίου προκάλεσε μια πρωτοφανή έξαρση επιθετικότητας και εγκληματικότητας. Πολλές παράξενες δολοφονίες συνέβησαν τότε. Τον Αύγουστο του 1969 σφαγιάστηκε και η Sharon Tate LaBianca

Το 1970, τρεις βδομάδες μετά την εντολή του Νίξον για εισβολή των αμερικανικών στρατευμάτων στην Καμπότζη, ο Edwin Meese III, πατέρας του ακροδεξιού σχολείου στο οποίο η Washington Post (26.1.1984) έδωσε το ευνόητο όνομα «Alameda Mafia», έγραψε μια μακαρθιρικού τύπου επιστολή την οποία διάβασε σε ένα συνέδριο: «Η πρόκληση είναι καθαρή. Οι εχθροί της κοινωνίας που βρίσκονται στην Καλιφόρνια θέλουν να θυσιάσουν μια ολόκληρη γενιά νέων για να πετύχουν τους στόχους τους. Επιθυμούν την ήττα σε μια διεθνή διαμάχη (σ.σ. τον Πόλεμο του Βιετνάμ)…» Και η λύση που ο ίδιος πρότεινε: «Όσο το δυνατόν περισσότερες φωτογραφίες και στοιχεία από τους αξιωματούχους για όλους όσους αναμειγνύονται σε ενεργές πολιτικές διαδηλώσεις». Αυτό σήμαινε δηλαδή την αύξηση της κατασκοπείας, τη διεύρυνση του φακελώματος και της παρακολούθησης της ιδιωτικής ζωής των πολιτών. Στην πραγματικότητα αυτό συνέβαινε ήδη σε ομοσπονδιακό επίπεδο από CIA σε μια παράνομη επιχείρηση στο εσωτερικό των ΗΠΑ με την κωδική ονομασία CHAOS.

A group of women belonging to the Jeanette Rankin Brigade march in protest of the Vietnam War.  Jeanette Rankin, the first female congress member, stands holding the banner at center (wearing eyeglasses). January 15, 1968 Washington, DC, USA

A group of women belonging to the Jeanette Rankin Brigade march in protest of the Vietnam War. Jeanette Rankin, the first female congress member, stands holding the banner at center (wearing eyeglasses). January 15, 1968 Washington, DC, USA

Σύμφωνα με τη Freedom of Information Act του 1995: «Κατά τη διάρκεια έξι ετών (1967-1972) η Επιχείρηση ΧΑΟΣ είχε συγκεντρώσει 13.000 διαφορετικούς φακέλους, συμπεριλαμβανομένων 7.200 φακέλους Αμερικανών πολιτών». Αυτοί οι φάκελοι ελέγχθηκαν από μια ειδική επιτροπή της CIA και αφορούσαν περίπου 300.000 πρόσωπα και πολιτικές οργανώσεις, ενώ η διεύθυνση της Επιχείρησης ΧΑΟΣ είχε δημιουργήσει ένα index με επτά εκατομμύρια ονόματα!

Τον Απρίλιο του 1972 ο Victor Machetti, ένας πρώην πράκτορας της CIA, δημοσίευσε στην επιθεώρηση The Nation, ένα άρθρο με τίτλο CIA: The Presidents Loyal Tool, στο οποίο ενοχοποιούσε τη μυστική υπηρεσία των ΗΠΑ για χειραγώγηση των Media, του κινήματος της νεολαίας, των πολιτιστικών οργανώσεων και των εργατικών σωματείων. Ο τότε διευθυντής της CIA έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του για να αποτρέψει την έκδοση του βιβλίου του Victor Machetti, το οποίο ενοχοποιούσε τη CIA, βρίσκοντας συμμάχους από το χώρο της αμερικανικής ακροδεξιάς, και πιέζοντας ακόμη και τον πρόεδρο Νίξον να σύρει στα δικαστήρια τον πρώην πράκτορα της υπηρεσίας, προτού «βγάλει όλα τα άπλυτα στη φόρα». Το 1974 ο ερευνητής δημοσιογράφος Seymour Hersh αποκάλυψε την Επιχείρηση ΧΑΟΣ σε μια σειρά από άρθρα του στους New York Times. Ο Hersh ανέφερε πως η CIA είχε αναμιχθεί σε μαζικές παρακολουθήσεις και σε πολλές συγκαλυμμένες επιχειρήσεις στο εσωτερικό των ΗΠΑ. Αν και είχε όσα έγραφε ήταν πραγματικότητα, τα κατευθυνόμενα Media, και ειδικά οι αντίπαλες εφημερίδες, γελοιοποίησαν και διέσυραν τον Hersh. Η συντηρητική Washington Post και το Newsweek έκαναν λόγο στα editorial τους για μια ακόμη «θεωρία συνωμοσίας»…

john-lennon

CIA ΚΑΙ ΜΑΦΙΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΡΟΚ

Δεν ήταν μόνο η CIA που ενορχήστρωσε τον συγκαλυμμένο πόλεμο κατά του κινήματος της Ροκ μουσικής. Και η Μαφία αναμείχθηκε ενεργά στον πόλεμο κατά του Ροκ σε μια επιχείρηση, που έμοιαζε πολύ με την “Επιχείρηση Υπόκοσμος” (Operation Underworld), όταν κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου ο Αμερικανικός Στρατός συμμάχησε με την ιταλική Μαφία της Νέας Υόρκης σε μια προσπάθεια να σαμποτάρουν τη φασιστική Ιταλία του Μουσολίνι. Κοινός στόχος ήταν πλέον ο έλεγχος της μουσικής βιομηχανίας. Όπως άλλωστε έγραψε το 1989 ο Albert Goldman: «Οι μουσικές εταιρείες είχαν πάντα ισχυρές διασυνδέσεις με το οργανωμένο έγκλημα και μια μακρά παράδοσης διαφθοράς των Media».

Στα μέσα της δεκαετίας του 1960 οι αξιωματούχοι της Επιχείρησης ΧΑΟΣ και οι Αμερικανοί μαφιόζοι έβαλαν στο μάτι τους την ανερχόμενη πολιτικοποίηση της Ροκ μουσικής. Και οι δύο είχαν τους δικούς τους λόγους για να ελέγξουν τη μουσική βιομηχανία. Η CIA ενδιαφερόταν να αποτρέψει το νεο-αριστερίστικο κίνημα να κυριαρχήσει πάνω στη δημοφιλή μουσική του Ροκ, και μ’ αυτόν τον τρόπο να εισακουστούν οι κραυγές των «φιλοκομμουνιστών» κατά του Πολέμου στο Βιετνάμ, που αιμορραγούσε. Η Μαφία από την πλευρά της επιθυμούσε κυρίως τον οικονομικό έλεγχο πάνω στην ανερχόμενη μουσική βιομηχανία. Μια νέα ανίερη συμμαχία γεννιόταν.

Έτσι άρχισε η διείσδυση των μαφιόζων σε διάφορα Ροκ κλαμπ, στα οποία σύντομα έγιναν ιδιοκτήτες. Επίσης αυξήθηκε η επιρροή τους στον τομέα της μουσικής παραγωγής και του ραδιοφώνου. Τα ελεγχόμενα από τη Μαφία ραδιόφωνα έστρεφαν πλέον την αμερικανική νεολαία στον ηδονισμό και την απομάκρυναν από την πολιτική. Προωθώντας τις λίστες των “ΤΟΡ 40” τα ραδιόφωνα αυτά, άρχισαν να «θάβουν» την πολιτικοποιημένη Ροκ μουσική και μεταμόρφωσαν σταδιακά τους νέους, κάνοντας τους να ενδιαφέρονται περισσότερο για το διαλογισμό και τον εσωτερισμό και λιγότερο για την πολιτική και τις αντιπολεμικές διαδηλώσεις.

Χαρακτηριστική περίπτωση κατευθυνόμενου ραδιοφώνου ήταν το Ράδιο WINS της Νέας Υόρκης. Ο John Elroy McCaw, σύμβουλος του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας (NSC) επί προεδρίας Αϊζενχάουερ, αγόρασε το Ράδιο WINS για 450.000 δολάρια. Αυτός ήταν ο πρώτος που προώθησε το θεσμό του «Hit Parade» (που αργότερα κατέκτησε όλο τον κόσμο) και χρησιμοποίησε τον δημοφιλή ραδιοσταθμό του για τη χειραγώγηση του κινήματος της Ροκ μουσικής. Η επιτυχία του υπήρξε μεγάλη. Δέκα χρόνια αργότερα ο McCaw πούλησε τον πετυχημένο ραδιοσταθμό του στο εξωφρενικό για την εποχή του ποσό των 10 εκατομμυρίων δολαρίων!

Η σημαντικότερη ωστόσο συμβολή της Μαφίας στον ακήρυκτο πόλεμο κατά του Ροκ ήταν η διοχέτευση τεραστίων ποσοτήτων ναρκωτικών στην αμερικανική νεολαία. Μέχρι τότε η Μαφία, που είχε πάντοτε τον έλεγχο της εμπορίας ναρκωτικών στις ΗΠΑ, διοχέτευε τα ναρκωτικά της στην «παραδοσιακή πελατεία» της, που αποτελούνταν από το καλλιτεχνικό κύκλωμα, τους διεφθαρμένους ή παρακμιακούς αστούς και τους μποέμ. Πλέον ο στόχος ήταν η νεολαία και οι αστέρες του Ροκ. Έτσι το LSD και, κυρίως, η ηρωίνη έκαναν την εμφάνισή τους στους δρόμους, προκειμένου να αποπροσανατολίσουν τους νέους και ειδικά τους φοιτητές. Μόλις η μαφιόζικη ηρωίνη έπεσε στις πιάτσες στα τέλη της δεκαετίας του 1960 ο «κύβος είχε ριφθεί». Ήταν πλέον θέμα χρόνου μέχρι να τιθασευτεί η επαναστατική ορμή της νεολαίας και η ενέργεια της να στραφεί απλώς στην εξεύρεση της επόμενης δόσης…

O Γιώργος Στάμκος (stamkos@post.com) είναι συγγραφέας και δημιουργός του ΖΕΝΙΘ (www.zenithmag.wordpress.com)

Advertisements

ΣΑΒΒΑΣ ΞΗΡΟΣ: «Έχω ξεχρεώσει…»

Σάββας Ξηρός

Η 17 ΝΟΕΜΒΡΗ, Ο ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ, ΤΑ ΨΥΧΟΦΑΡΜΑΚΑ, Η ΦΥΛΑΚΗ, ΚΑΙ ΤΟ ΓΡΑΨΙΜΟ

 «Έχω ξεχρεώσει…

Ζω μέσα σε ένα κόσμο με σκιές».

Συνέντευξη στην Ιωάννα Κλεφτόγιαννη

«Σάββας». Η εξασθενημένη διστακτική νεανική ανδρική φωνή που ανακοινώνεται από την άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής συνδέει την απομόνωση του νοσοκομείου των φυλακών Κορυδαλλού με την πλατεία Μητροπόλεως. Το βιβλίο «Η Μέρα Εκείνη – 1560 ώρες στην εντατική – Μια μαρτυρία για το δικό μας Γκουαντάναμο» (έκδοση της Αλίθια Ρομέρο), η καταγραφή  των ημερών της νοσηλείας και των ανακρίσεων στον Ευαγγελισμό από τον καταδικασθέντα σε 6 φορές ισόβια και 2035 χρόνια Σάββα Ξηρό, παρουσιάζεται αυτή την περίοδο στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου (ΡΕΞ).  

Ο αιφνιδιασμός ήταν μεγαλύτερος όταν τελικά η συσκευή του σταθερού τηλεφώνου στο σπίτι μου, γύρω στη μία το μεσημέρι, χτύπησε και μια άγνωστη φωνή αυτοσυστηνόταν χαμηλόφωνα  «Σάββας». Η συνομιλία με το καρτοτηλέφωνο του Κορυδαλλού διήρκεσε περίπου 48 λεπτά.

Όσο μου μιλούσε αργόσυρτα και γαλήνια για την «αλήθεια που θέλει να λάμψει» με το βιβλίο του και για τους φόνους που έκανε με τη 17Ν και ήταν «σαν αρχαία τραγωδία», στο φόντο ακουγόταν μονότονα ο θόρυβος του εγκλεισμού: η οχλοβοή των συγκρατουμένων του. Κάποια στιγμή  παραπονέθηκε: «Δεν ακούω καλά».

ksiros_savvas

Θα φανταζόσουν ποτέ ότι το Εθνικό Θέατρο, η πρώτη κρατική σκηνή της χώρας, θα παρουσίαζε σε παράσταση το βιβλίο σου; 

Το αν το περίμενα είναι άλλο θέμα. Δηλαδή, ποιος το περίμενε; Το ζήτημα είναι ότι, επειδή το βιβλίο βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα και είναι γραμμένο με την ψυχή, έχει δύναμη να βγει ακόμα και πάνω στη σκηνή.

Με μια άλλη κυβέρνηση πιστεύεις ότι μπορεί να είχε παρεμποδιστεί η παράσταση;

Αυτό δεν έχει σχέση με την κυβέρνηση. Πιστεύω, θα μπορούσε και από αυτή την κυβέρνηση να μπει εμπόδιο, εφόσον αυτοί που κυβερνάνε είναι τα κανάλια. Η κυβέρνηση βρίσκεται σε δεύτερη μοίρα, παρότι προσπαθεί σε ορισμένους τομείς να έχει λόγο. Όπου υπάρχουν συγκρουόμενα συμφέροντα δεν έχει δείξει κάποια νίκη μέχρι σήμερα.

Περιμένεις να υπάρξουν αντιδράσεις, αν μαθευτεί ότι ανεβαίνει με δημόσιο χρήμα το βιβλίο του Σάββα Ξηρού;

Άμα είναι τυφλοί, θα το δουν μ’ αυτή τη ματιά. Αλλά το βιβλίο αυτό παρουσιάζει όχι ένα δικό μου έγκλημα, αλλά ένα έγκλημα της Δημοκρατίας. Δεν υπάρχει πουθενά εκθειασμός των πράξεων της οργάνωσης. Παρουσιάζει τη συμπεριφορά του κρατικού μηχανισμού από τη στιγμή που πιάνει κι έχει στα χέρια του κάποιον. Δηλαδή, πώς λειτουργεί η Δημοκρατία, πώς εφαρμόζονται οι νόμοι.Εγώ δεν αρνήθηκα την τιμωρία για τις πράξεις που έκανα. Απλώς έπρεπε να εφαρμοστεί ο νόμος, γιατί ο νόμος έχει θεσπιστεί για τους παράνομους. Αν, δηλαδή, καταργείται ο νόμος, πού αλλού μπορεί να βασιστεί ένα κράτος για να πει «είμαστε Κράτος Δικαίου, είμαστε Δημοκρατία»; Επομένως, γιατί να υπάρξουν αντιδράσεις τώρα; Το βιβλίο έχει παρουσιαστεί μεταφρασμένο στην Ομοσπονδιακή Βουλή της Γερμανίας από τα Κόμματα της Αριστεράς! Βεβαίως, όταν παρουσιάστηκε η «Πολιτική Ευθύνη» στην ΕΣΗΕΑ, δυο μελέτες του Πανεπιστημίου της Κύπρου και του Πανεπιστημίου του Σέφιλντ με συνεντεύξεις μου, είπαν «αυτή είναι μια μαύρη μέρα για την ελληνική δημοσιογραφία». Ενώ το βιβλίο πραγματεύεται, όπως θα το έκανε ένας εγκληματολόγος, θέματα που ενδιέφεραν όλο τον κόσμο και δεν είναι επαναστατικό.

Το κίνητρο για τη συγγραφή  του βιβλίου για τον Ευαγγελισμό ποιο ήταν; 

Όποτε προσπάθησα να βγω με συνέντευξη στα κανάλια, ποτέ δεν βγήκε ο λόγος μου όπως το ήθελα.

Τι εννοείς;

Πάντα είτε διαστρεβλώθηκε είτε καπελώθηκε. Δεν κατάφερα να βγάλω προς τα έξω αυτά που συνέβησαν στον Ευαγγελισμό, ο τρόπος που γίνανε οι ανακρίσεις, σε πολυτραυματία ετοιμοθάνατο. Κι αυτό σε μια Δημοκρατία, υποτίθεται, σε μια χώρα της Ε.Ε. Υπάρχουνε πάρα πολλά πράγματα  που αυτοκαταργούνται. Δεν  κατάφερα ούτε  στο δικαστήριο να απολογηθώ, να πω αυτό ακριβώς που συνέβη. Ποτέ δεν έγιναν γνωστές οι θέσεις μου πάνω σε αυτά τα θέματα και, κυρίως,  πάνω στα θέματα του νόμου και της τάξης. Ακόμα και όταν μετά τον Ευαγγελισμό μίλησα, που είχα πολύ μεγάλη δυσκολία να εκφραστώ λόγω των ψυχοφαρμάκων, έμπαινε φρένο με διάφορους τρόπους.

Τι είδους τρόπους;

Μου απαγορεύανε να πάρω τηλέφωνο για πάρα πολύ μεγάλο διάστημα. Κι όταν καταλάβανε ότι θα καταγγείλω αυτά που γίνανε, τότε αλλάξανε κατευθείαν αντιμετώπιση απέναντί μου όλα τα Μέσα. Ακόμα και η «Ελευθεροτυπία» είχε γράψει: «Φρένο στα ξεράσματα».

xhrosiciao.gr_-700x300

Παίρνεις ακόμα ψυχοτρόπα;

Με τη θέλησή μου; Μόνο με το ζόρι. Με τη θέλησή μου τίποτα δεν έχω  πάρει. Αλίμονο. Εντάξει, τα έβγαλα τα μάτια μου μόνος μου, να καταστραφώ κιόλας ολοκληρωτικά; Δεν είναι δυνατόν.

Πόσο καιρό πήρε η συγγραφή του «Η Μέρα εκείνη»;

Έκανα δυο χρόνια να το γράψω γιατί είχα πολύ μεγάλη δυσκολία και για να επαναφέρω όλα τα γεγονότα  στο μυαλό μου και πρακτικά να τα αποτυπώσω. Αυτό το βιβλίο γράφτηκε με την προοπτική να μείνει όσο υπάρχει λόγος. Και λόγος υπάρχει όσο υπάρχει καταστολή και παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Γιατί το βιβλίο έχει αυτή την κατεύθυνση. Δεν έχει κατεύθυνση επαναστατική.

Αναπαράγεις στιχομυθίες που έγιναν ενώ ήσουν σε κώμα. Είναι φανταστικές; 

Είναι φανταστικές αλλά είναι η πραγματική απολογία μου στις συκοφαντίες που  κυκλοφορούσαν στα ΜΜΕ. Όλα όσα ακούστηκαν  από τα ΜΜΕ τότε εν χορώ και έπρεπε με κάποιο τρόπο να απαντήσω.

Το βιβλίο, με άλλα λόγια, ήταν η απάντησή σου επειδή ήσουνα «κομμένος»;

Ναι, ακόμα και μέσα στο δικαστήριο. Κανείς δεν είχε την υπομονή στη δίκη να περιμένει να ακούσει τι θέλω να πω. Γιατί εγώ δεν μπορούσα να εκφραστώ στην ταχύτητα που περιμένανε. Οπότε δεν έκανα απολογία. Με χειραγωγούσαν κανονικά. Η έδρα με πήγαινε όπου ήθελε.  Το βιβλίο αυτό είναι η φωνή μου.

Σε ποιον αναγνώστη στοχεύει; 

Σε όποιον έχει την ευαισθησία πάνω σε θέματα νομιμότητας. Και κυρίως στην νεολαία, γιατί σ’ αυτήν έχει μεγαλύτερη αναγνωσιμότητα.

Η συγγραφή του δεν ήταν  μια διαδικασία, μια απόπειρα  «εξιλέωσης», από πλευράς σου; Στις σελίδες του μετατρέπεσαι από θύτης σε θύμα.

Η εξιλέωση δεν γίνεται με βιβλίο. Αλλά κι ως προς την εξιλέωση, από την στιγμή που έχω υποστεί όλα αυτά που περιγράφω, δεν χρειάζεται τίποτα άλλο.

«Ο,τι έχω κάνει το έχω ξεχρεώσει»

Δεν επιχειρείς, δηλαδή,  να αποτινάξεις από πάνω σου την ταμπέλα του δολοφόνου – τρομοκράτη;

Εξαρτάται. Εμένα δεν με ενδιαφέρει η εικόνα, γιατί εγώ δεν πηγαίνω ούτε για πολιτικός, ούτε για τίποτα. Δεν με ενδιαφέρει η εικόνα, με ενδιαφέρει η αλήθεια. Τότε και τώρα. Άμα δεχόμουν αυτά που παρουσιάζαν στην αρχή τα μέσα ενημέρωσης, ότι δήθεν συνεργάζομαι, ότι έχω βοηθήσει στην εξάρθρωση της οργάνωσης, ότι είμαι συνεργάτης της Ασφάλειας, θα μπορούσα να ζητήσω τα ευεργετήματα του νόμου και να πάω σπίτι μου. Αλλά αυτό θα σήμαινε ότι θα νομιμοποιούσα και θα αποσιωπούσα αυτού του είδους τα βασανιστήρια. Αντί να πάω λοιπόν σπίτι μου και να παρακολουθώ με το τηλεκοντρόλ την δίκη, όπως ο νόμος λέει -και ηθικά θα μπορούσα να πω «αφού έχω υποστεί όλα αυτά, έχω ξεχρεώσει, πάω σπίτι μου και έχω τη  συνείδησή μου ήσυχη, ό,τι έχω κάνει έχει σβήσει» -, σκέφτηκα ότι  πρέπει να ακουστεί η αλήθεια.  Θέλανε να με απαλλάξουν και διεκδίκησα ισόβια. Ακόμα και τώρα βρίσκομαι μέσα λόγω της αλήθειας. Ο,τι έχω κάνει το έχω ξεχρεώσει. Από εκεί και πέρα, το βιβλίο το έγραψα και το άφησα να ταξιδέψει. Δεν έκανα καμία προσπάθεια να το δώσω σε εμπόρους. Από τη στιγμή που το έβγαλα και το βάλανε στο διαδίκτυο κάποιοι, χωρίς να με ρωτήσουν, δεν έκανα καμία κίνηση.

Δηλαδή;

Το άφησα να ταξιδέψει μόνο του. Το έχει διαβάσει πολύς κόσμος, έχουνε γίνει πολλές εργασίες πάνω σε αυτό το θέμα, ακόμα και μελέτες από πανεπιστήμια. Κάποια στιγμή, παρουσιάστηκε στο τμήμα Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου της Κρήτης. Ήταν η πρώτη φορά που παρουσιάστηκε σε Πανεπιστήμιο και μάλιστα όχι από καμιά αριστερή οργάνωση, αλλά απ’ τη ΔΑΠ.

Πόσα αντίτυπα έχει πουλήσει; 

Δεν μπορώ να θυμηθώ. Έχει κάνει δυο εκδόσεις. Από ένα σάιτ το κατεβάσανε 8000 μέσα στους πρώτους μήνες.

Έγινε, δηλαδή, best seller;

Δεν ξέρω τι έχει γίνει. Έχει σώμα γραμμένο με την ψυχή κι αυτό βρίσκει απήχηση. Ο άνθρωπος όταν δει κάτι που έχει ψυχή και αλήθεια το αναγνωρίζει αμέσως.

savvas07

Θα γράψεις άλλο βιβλίο;

Η συγγραφή ως συγγραφή δεν είναι αυτοσκοπός. Αν έχω κάτι να πω και βρεθεί ανάγκη να το πω, με αυτό τον τρόπο, θα το πω. Έχω γράψει και για τη χρήση ψυχοφαρμάκων στη φυλακή, γιατί αυτό γίνεται κι εδώ, στον Κορυδαλλό, με άλλη μορφή. Πέφτει πολύ ψυχοφάρμακο, με νομικά καλυμμένο τρόπο. Ουσιαστικά, είναι ο τρόπος που κρατάνε τη φυλακή για να μην χρειαστεί προσωπικό.

Πώς γράφεις;

Το τελευταίο βιβλίο, με τα δυο Πανεπιστήμια, το έλεγα πιο πολύ τηλεφωνικώς. Είναι πολύ δύσκολο να γράψω. Στο πρώτο βιβλίο είχα φτιάξει ένα ειδικό σύστημα για το μάτι, που  έκρυβε όλο το φως γύρω γύρω και άφηνε μόνο μια χαραμάδα. Τα  δάχτυλα, επειδή δεν μπορούσα τότε να πιάσω στυλό, τα είχα πιασμένα με το λαστιχάκι που πιάνουμε τα μαλλιά. Προσπάθησα με το αριστερό, αλλά δεν μπορούσα. Το πρώτο βιβλίο πήρε έτσι δυο χρόνια.

Πώς είναι η καθημερινότητά σου στη φυλακή;

Έχω εγκατασταθεί εδώ στο νοσοκομείο κρατουμένων του Κορυδαλλού. Υπάρχει ένα μέρος με 4 κελιά, που είναι η απομόνωση, δηλαδή η φυλακή της φυλακής. Εγώ για να μπορώ να επιβιώσω πρέπει να είμαι με μικρό αριθμό ατόμων και γνωστά άτομα, για να ξέρω τι περιμένω από τον άλλο. Είμαι στο κελί όλο το 24ωρο. Βγαίνω μόνο για το τηλέφωνο, το οποίο είναι δυο βήματα από το κελί μου και ξαναμπαίνω μέσα. Αυτή είναι η ζωή μου. Δεν έχω βγει από το 2005 στο προαύλιο κι από το 2011 κοιμάμαι στην καρέκλα, γιατί έχω κι άλλα προβλήματα υγείας, εκτός από τα μάτια και τα αυτιά.  Μου στέλνουνε μαγνητοφωνημένα έργα για να μην κουράζω το μάτι. Αν θέλω να διαβάσω κάτι έχω πολύ δυνατό φως και φακό μεγεθυντικό.

Τι διαβάζεις αυτό τον καιρό;

Ενδιαφέροντα πράγματα. Αυτή τη στιγμή θεατρικά. Μ’ αρέσουν όσα περιγράφουν τον ψυχισμό του ανθρώπου, γνωστά σύνδρομα. Όπως  οι «Εμπρηστές» («Ο Μπίντερμαν και οι εμπρηστές» του Μαξ Φρις), που στηλιτεύουν την ιδιοτέλεια και τον ατομισμό, και ο «Επιθεωρητής» (του Γκόγκολ), που  δείχνει τη διαφθορά της εξουσίας.

Ακούς μουσικής;

Όχι, δεν μπορώ να ακούσω μουσική, αφού σφυρίζουν τα αυτιά μου, δεν γίνεται.

Από πού παρακολουθείς την επικαιρότητα;

Από το ραδιόφωνο. Πάντα με το ραδιόφωνο την παρακολουθούσα. Η τηλεόραση παραπλανάει.

Το παλιό τσιτάτο του Ζαχαριάδη «αγάπα το κελί σου, τρώγε το φαΐ σου και διάβαζε πολύ» ισχύει;

Με το φαΐ δεν ισχύει, γιατί το φαΐ της φυλακής σήμερα είναι φαρμακωμένο. Τα έχω καταγγείλει αυτά στο δεύτερο βιβλίο που λέγεται «Εξ υπογείου». Έχει διαδοθεί κι αυτό στο διαδίκτυο. Δηλαδή, υπάρχει μια ήπια καταστολή. Μπορεί να κινείσαι, να μιλάς, να λες «καλημέρα», τα καθημερινά, αλλά να μην μπορείς να έχεις δημιουργική σκέψη.

 

Ψυχικά και νοητικά αισθάνεσαι ότι έχεις επανέλθει;     

Αυτό είναι ένα ζήτημα που δεν αφορά μόνο εμένα, υπάρχει για όλο τον κόσμο, έτσι κι αλλιώς. Κάποιος που βλέπει όλο το 24ωρο τηλεόραση όταν βγαίνει έξω θα μιλάει για την τηλεόραση.  Το μυαλό δεν είναι τόσο σταθερό όσο νομίζουμε. Ο κόσμος από μόνος του με το παραμικρό παίρνει αγχολυτικά και χωρίς ψυχίατρο. Είναι γενικευμένο το πρόβλημα.

Με 98% αναπηρία η ζωή αντέχεται;

Η ζωή είναι αυτή τώρα. Δηλαδή, με αυτά τα δεδομένα θα προχωρήσω, θέλω δεν θέλω. Τι να κάνω; Να στενοχωριέμαι επειδή οι άλλοι έχουν δυο χέρια και δυο μάτια;

Παρόλες τις αντιδράσεις, προσβλέπεις στην κατ’ οίκον κράτηση;
C9ED30D8CCE1ACBABC145D9B5F933075Αυτή τη στιγμή δεν μπορεί να γίνει, γιατί ο νόμος που κάνανε απαιτεί να είσαι αγνωστικιστής. Δηλαδή, κάποιος που είναι Χριστιανός Ορθόδοξος δεν μπορεί να βάλει αυτό το βραχιολάκι.

Πότε έγινες Χριστιανός; 

Πάντα ήμουνα Χριστιανός. Παπαδοπαίδι είμαι.

Έγινες  πιο «σκληροπυρηνικός», μετά τον Ευαγγελισμό;

Δεν έγινα ούτε σκληροπυρηνικά ούτε παθιασμένα. Ήρεμα και ήπια πάνε αυτά.

Τι είναι ο Θεός;

Αν μπούμε σε αυτό το θέμα, χαθήκαμε.

Τι αλλάζει στη ζωή σου πιστεύοντας;

Είσαι πιο ελεύθερος. Δεν προσπαθείς να λύσεις την κάθε λεπτομέρεια μόνος σου.

Εκτός από το Θεό, σε τι άλλο πιστεύεις; 

Τι άλλο δηλαδή; Σε ιδεολογία; Στο δίκαιο. Αυτό που λέω είναι πολύ παιδαριώδες και αδικεί αυτό που σκέφτομαι. Οι πράξεις μου – πράξεις όμως δεν έχω τώρα – οι λέξεις μου πού με τοποθετούνε; Εκεί είμαι. Αλλά δεν μπορώ να ενταχθώ σε κάποιο συγκεκριμένο χώρο. Δεν μπορώ να πω ότι ανήκω στο χώρο της Αριστεράς. Προτιμώ να είμαι απέξω και να παίρνω ό,τι είναι καλό, παρά να είμαι από μέσα και να πουλάω ό,τι πολυτιμότερο. Όπως γίνεται αυτή τη στιγμή με  την Αριστερά.

Η «17 Νοέμβρη» και οι φόνοι

Μετά από όλα όσα έχεις ζήσει θα επέλεγες να ακολουθήσεις την ίδια πορεία;

Εκείνο έχει φύγει, είναι αλλού εκείνο… Δεν θέλω να ζήσω το παρελθόν, δεν μιλάω γι’ αυτό. Δεν έχω γράψει κάτι για το παρελθόν, ούτε έχω συζητήσει  για την ιστορία τη συγκεκριμένη του παρελθόντος.

Για τη δράση της 17Ν, εννοείς;

Ναι. Είναι μια εμπειρία, ένα κομμάτι του εαυτού μου, το οποίο κρατάω για μένα. Δεν το πουλάω.

Έχεις μετανιώσει για τους φόνους;

Υπάρχουν δυο διαφορετικά πράγματα πάνω σε αυτό. Το ένα είναι το προσωπικό. Προσωπικά, δηλαδή, τι κάνεις σαν άτομο, η πράξη σου η ίδια. Και το άλλο είναι το πολιτικό, που έχει σχέση με το περιβάλλον. Γιατί μια πράξη από μόνη της είναι κατακριτέα κατευθείαν. Αλλά μια πράξη δεν υπάρχει ποτέ από μόνη της. Υπάρχει μια αλυσίδα γεγονότων και καταστάσεων που οδηγούν έναν άνθρωπο με κάποιες ευαισθησίες σε αυτή την κατεύθυνση.

Θέλεις να πεις ότι ήταν αναπότρεπτοι οι φόνοι;

Ας πούμε, ήταν σαν αρχαίο δράμα.

Σήμερα θα ξαναέκανες φόνο; 

Η ίδια η πράξη, η αφαίρεση ζωής είναι αντινομία για κάποιον που αγωνίζεται για τη ζωή, έτσι κι αλλιώς.

Οπότε είχες πέσει σε μια αντινομία που σήμερα αναγνωρίζεις;

Όχι, από τότε την αναγνώριζα. Τίποτε δεν έγινε ευχάριστα. Αλλά ζυγίζεις καταστάσεις. Δηλαδή, αν ήμουνα μόνος μου στην Αθήνα δεν θα επιχειρούσα ποτέ να φτιάξω μια παράνομη οργάνωση. Η οργάνωση υπήρχε, και μάλιστα τα 10 πρώτα χρόνια είχε πολύ περισσότερα θύματα, αναλογικά.  Η δική μου συνεισφορά ήτανε να αυξηθούν μεν τα επόμενα χρόνια οι ενέργειες, αλλά να προστεθούν οι συμβολικές ενέργειες. Δηλαδή, γίνανε ασύγκριτα περισσότερες ενέργειες, οι ενέργειες κατά προσώπων ήταν ίδιες, αλλά αυξηθήκαν οι συμβολικές – οι ρουκέτες, οι βόμβες – χωρίς θύματα. Οπότε υπήρξε ελαχιστοποίηση της βίας σε μεγάλο βαθμό και οι επιλογές ήταν τέτοιες για να μην υπάρχουν όσο το δυνατόν θύματα.

Όμως και πάλι δεν απαντάς καθαρά στο ερώτημα. Αν ξαναζούσες τη ζωή σου θα  επέλεγες να ενεργήσεις κατά τον ίδιο τρόπο;

Μπορεί να γυρίσει ο χρόνος πίσω; Δεν γυρνά πίσω, είναι μονοσήμαντος,  δυστυχώς.

Αναγνωρίζεις ότι είναι μια αντινομία η αφαίρεση ανθρώπινων ζωών κι ωστόσο αφαιρούσες ζωές. Αυτό δεν είναι αντιφατικό, σχιζοφρενικό;

Αν πάρουμε την αξία της ανθρώπινης ζωής σαν υπέρτατο αγαθό είναι σχιζοφρενικό, όπως λες. Αλλά δεν είναι υπέρτατο.

Ποιος το κρίνει αυτό;

Όταν η ελευθερία αναγνωρίζεται από την κόψη του σπαθιού, υπάρχει κάτι ανώτερο απ΄ την ανθρώπινη ζωή πάντα.

Ποιος σου δίνει το δικαίωμα όμως να αποφασίζεις ποια ζωή θα αφαιρεθεί;

Δεν έκανα εγώ επιλογή.  Την επιλογή την έκανε η οργάνωση που είναι μια ομάδα. Το προσωπικό είναι άλλο. Έτσι κι αλλιώς, στο προσωπικό εγώ έχω ζητήσει συγγνώμη σαν άνθρωπος. Χωρίς ούτε ένα «αλλά». Είναι συγγνώμη από άνθρωπο προς άνθρωπο κατευθείαν.

Την ανακοίνωση την έκανα όταν τέλειωσε το πρώτο δικαστήριο, και όταν ήταν σε ένα στάδιο -ήταν την τελευταία μέρα της δίκης -, που δεν μπορούσαν να μην μου ρίξουν την ποινή που μου ρίξανε. Η πρώτη που την έκανε δεκτή είναι η Ντόρα Μπακογιάννη. Ήταν σε ένα πάνελ, τη διάβασε ο εκφωνητής και η Μπακογιάννη είπε «δεκτή  η συγγνώμη». Και άλλοι – δεν λέω από την απέναντι πλευρά, γιατί όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε – την κάναν δεκτή.

Οπότε σήμερα έχεις καθαρή τη συνείδησή σου;

Πέρα από όσα έχω ζήσει στον Ευαγγελισμό, έχω 14 χρόνια εγκλεισμού, έχω χάσει τα μάτια μου ισοβίως, έχω μείνει ανάπηρος ισοβίως, δεν μπορώ να σηκώσω πάνω από 3 κιλά. Δεν ξέρω αν χρειάζεται τίποτα άλλο για να ξεχρεώσω. Αν το πάμε συγκριτικά, αυτοί που με μια μπόμπα σκοτώνουν 200 ανθρώπους, τι πρέπει να  ζήσουν στη ζωή τους;

Μιλάς για την άφεση αμαρτιών; Με χριστιανικούς όρους; 

Δεν μιλάω με χριστιανικούς, μιλάω με πολιτικούς όρους. Δεν θέλω να εξισώνω καταστάσεις. Αλλά εγώ όταν γεννήθηκα υπήρχαν και τα πυρηνικά και η καταστολή και η αστυνομία και οι φυλακές, όλα υπήρχανε. Δεν έχω καμία ευθύνη για αυτά. Αυτόν τον κόσμο βρήκα. Τι να κάνω; Να παραδώσω τον ίδιο κόσμο στην επόμενη γενιά; Τι να πω; Πόσο ωραία είναι η ζωή; Να κοιτάξω μόνο το τομάρι μου; Είναι σωστό αυτό; Άμα δούμε και τώρα τι παραδίνουμε στην επόμενη γενιά, αυτοί που αυτοκτονούν θα ήτανε πιο τίμιοι, παρότι κι η αυτοκτονία φιλοτομαρισμός είναι.

Την αυτοκτονία την σκέφτηκες ποτέ;

Όχι, βέβαια! Ποτέ! Εντάξει, μια φορά σαν τεχνικό όρο. Με φυλάγανε να μην αυτοκτονήσω και με αφήσανε με ένα θερμόμετρο υδραργύρου στη μασχάλη. Λέω  «σιγά το δύσκολο, 20 εκατοστά από το στόμα μου υπάρχει ο υδράργυρος και αυτοί έχουνε ολόκληρο στρατό γύρω γύρω για να πούνε ότι με φυλάνε». Δεν θα αυτοκτονούσα ποτέ.

Πώς φαντάζεσαι τη ζωή σου από εδώ και στο εξής;      

Ζω μέσα σε ένα κόσμο με σκιές. Από εκεί και πέρα, όπου με βγάλει. Ποιος μπορεί να κάνει σχέδια για το μέλλον αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα; Κι εγώ, όπου με βγάλει ο δρόμος…Δεν κάνω τίποτα. Μου λένε κάνε αίτηση, κάνε αυτό, δεν κάνω τίποτα. Περιμένω απλώς. Έχει σαπίσει το σύστημα. Ε, κάποια στιγμή… θα βγει η αλήθεια. Εμένα πέρασε η σειρά μου. Δεν πρόκειται να ξαναπεράσω.

62052-e1

Άλλαξε κάτι στον κόσμο μετά τις επιθέσεις στο Παρίσι;

Όλα όσα έγιναν οδηγούν σε μια κατεύθυνση: στην άμεση και σφοδρή σύγκρουση των μεγάλων δυνάμεων. Το ότι αυτό το γεγονός, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, το μεγιστοποιούν, προκειμένου να πείσουν τους λαούς τους ότι πρέπει να πάνε να σκοτωθούνε στη Μέση Ανατολή είναι ένα θέμα. Γιατί όταν έγινε το ίδιο με 200 τόσα άτομα στο ρωσικό αεροσκάφος, που καταρρίφθηκε, δεν έγινε ο ίδιος ντόρος. Δηλαδή, τα ίδια γεγονότα μετράνε αλλιώς όταν γίνονται στην Γαλλία, που είναι η χώρα που έχει εξάγει το  προφίλ του Αριστερού και ανθρωπιστή, κι όλα αυτά που πουλάνε οι Γάλλοι. Γιατί κι η λέξη σωβινισμός γαλλική είναι. Φαίνεται και πού πάει και η Γαλλία σαν λαός.

Πού πάει;

Δεν φαίνεται με την Λεπέν; Η Γαλλία και όλη η Ευρώπη φασιστοποιούνται. Γι’ αυτό το λόγο και είναι αποτυχημένες και κατώτερες των περιστάσεων όλες οι ευρωπαϊκές ηγεσίες. Βλέπουν τον γκρεμό και επιμένουν να πάνε σε αυτόν. Μόνο τις φάτσες τους να δεις και τη συμπεριφορά τους αμφιβάλλεις αν αυτοί οι τεχνοκράτες – γιατί σε αυτό το στυλ είναι – που έχουν βγει από το σελοφάν, έχουν κάποια σχέση με την πραγματικότητα και αν μπορούν πραγματικά να λύσουν ένα πρόβλημα.

Ο Τσίπρας συγκαταλέγεται στις αποτυχημένες ευρωπαϊκές ηγεσίες;

Ο τωρινός; Ο τωρινός είναι μεταλλαγμένος.  Ο Τσίπρας δεν τόλμησε με το ΟΧΙ και έχασε το ραντεβού με την ιστορία. Δυστυχώς.

Τον Γενάρη του 2015 τι θα ψήφιζες;

Δεν ψηφίζω.

Αν σου επιτρεπόταν;

Δεν παρασύρθηκα ούτε το ’81, που ήμουνα 19 ετών, με το ΠΑΣΟΚ. Γιατί τότε ήταν  μόδα το ΠΑΣΟΚ. Η μόνη φορά που θα ψήφιζα σε όλη μου τη ζωή ήταν το Δημοψήφισμα του Ιουνίου. Ο Παπανδρέου έκανε πολλά χρόνια για να απογοητεύσει τους δικούς του, ενώ ο Τσίπρας έκανε μήνες. Μάλιστα, όχι μήνες. Λίγες μέρες. Μια βδομάδα, δηλαδή.

Η συνέντευξη αυτή πρωτοδημοσιεύτηκε στο http://www.tvxs.gr στις 25 Ιανουαρίου 2016

Ποιον Εξυπηρετεί η Τρομοκρατία και η “Στρατηγική της Έντασης”;

Ποιον Εξυπηρετεί η Τρομοκρατία και η “Στρατηγική της Έντασης”;

25 ΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ

FRANCE PARIS ATTACKS

Καθήκον κάθε εξουσίας που βρίσκεται σε κρίση είναι η κατασκευή μιας απειλής, από την οποία η κρατική εξουσία αναλαμβάνει εργολαβικά να «προστατεύσει» την κοινωνία, ψαλιδίζοντας τις ελευθερίες της. Γιατί δεν υπάρχουν «παροχές υπηρεσιών» χωρίς κόστος…

Γράφει ο Κλεάνθης Γρίβας*

189763-screen_shot_2015-11-14_at_5.38.58_m.m.

Η ιδεολογία χτίζει πύργους στον ουρανό. Οι αποδέκτες της διακατέχονται από την καταστροφική αυταπάτη ότι κάποτε θα κατοικήσουν σ’ αυτούς. Οι τεχνικοί της εξουσίας τούς διαχειρίζονται για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους. Και η κοινωνία καταβάλλει το κόστος της συντήρησής τους.

Συνεπώς, επαναλαμβάνοντας για λογαριασμό μου τη δήλωση ότι «μιλώ εξ ονόματός μου και δίνω στον εαυτό μου το δικαίωμα της κριτικής και των προτάσεων» (Κορνήλιος Καστοριάδης), νομιμοποιούμαι να υποστηρίζω ότι«η κοινωνία είναι το προϊόν των αρετών μας και το κράτος των ελαττωμάτων μας» (Τόμας Πέιν), να αποφαίνομαι υπέρ «της ελευθερίας της κοινωνίας και της ανελευθερίας του κράτους» (Καρλ Μαρξ), και να αποστρέφομαι κάθε μορφή βίας που οδηγεί στην ελευθερία του κράτους και στην ανελευθερία της κοινωνίας.

newego_LARGE_t_1101_54598472_type12713

1. Η τρομοκρατία είναι η έσχατη έκφραση του παραληρηματικού ιδεολογικού λόγου. Είναι ιδεολογικός λόγος αναγμένος στον ανώτατο συντελεστή της εξουσίας. Είναι εξουσία στο νιοστό βαθμό. Εξουσία που δεν υπόκειται σε κανέναν κανόνα ή περιορισμό. Εξουσία απόλυτη.

2. Η τρομοκρατία είναι προνομιούχο μέσο και, συγχρόνως, πεδίο άσκησης πολιτικής, σε όλες τις
ετερόνομες κοινωνίες όπου η «πολιτική» είναι αποκλειστική υπόθεση των επαγγελματιών πολιτικών. Κι αυτό καθίσταται ολοφάνερο 
«αν την κρίνουμε από τα αποτελέσματά της και αν δούμε ποιον ευνοούν». Εξ ου και η ανάγκη «να πούμε καθαρά ποιος ασκεί την τρομοκρατία και πώς την χρησιμοποιεί ως θέαμα». (G. Sanguinetti).

1610991_10206373178661106_1672104776151669647_n

3. Η τρομοκρατία είναι το χειρότερο από όλα τα αδιέξοδα της κρατικής επιβολής. Επειδή, σε αντίθεση με τη θεσμοποιημένη εξουσία, η οποία στις δημοκρατικές κοινωνίες υπόκειται στους περιορισμούς των κανόνων και των νόμων (πράγμα που σημαίνει ότι υπάρχει πάντοτε η δυνατότητα οι νόμοι και οι κανόνες να λειτουργήσουν και εναντίον της εξουσίας), η εξουσία της τρομοκρατίας δεν υπόκειται στον περιορισμό κανενός κανόνα ή νόμου: Νόμος και κανόνας της είναι τα προϊόντα της παρανοϊκής εξουσιοφρένειας που πλήττει τους εγκεφάλους και τα εκτελεστικά όργανα της τρομοκρατίας, και μέσο της το περίστροφο και η βόμβα. 189770-15961737

4. H τρομοκρατία ενεργοποιεί τα πιο πρωτόγονα αντανακλαστικά των ανθρώπων και τους κάνει να προτιμούν την ασφάλεια της δουλείας από τους κινδύνους της ελευθερίας. Χάρη στην εξουιαστική κατασκευή της τρομοκρατίας, η κοινωνία βρίσκεται «νομίμως» εγκλωβισμένη στις επιλογές της εξουσίας και σπρώχνεται να «συναινεί» στην επιδίωξη της εξουσίας για μετασχηματισμό του κράτους δικαίου και πρόνοιας σε κράτος ασφάλειας και «θεραπείας», στο οποίο επιβάλλεται η πλήρης συμμόρφωση των πολιτών με τη σταδιακή καθιέρωση ενός ποινικού δικαίου που βασίζεται στην υποψία.

5. Η τρομοκρατία είναι συνυφασμένη με την ιστορική, πολιτική και ιδεολογική παράδοση όλων των ολοκληρωτικών κινημάτων και χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον από τον μπολσεβικισμό, το φασισμό, το ναζισμό αλλά και τις φιλελεύθερες δημοκρατικές ολιγαρχίες. Αυτό αποδεικνύει ότι δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ «αριστερής» και «δεξιάς» τρομοκρατίας. Η τρομοκρατία είναι πάντοτε αντιδραστική.

6. Η τρομοκρατία είναι ένα από τα παραπροϊόντα της εξουσιαστικά χειραγωγούμενης νηπιακής σκέψης και πράξης ορισμένων επαγγελματιών «σωτήρων», οι οποίοι δρουν είτε υπό την επίδραση μιας ψευτοεπαναστατικής αυταπάτης είτε υπό το βάρος της απελπισίας μιας παραπαίουσας εξουσίας, με κοινό τους χαρακτηριστικό την καθυπόταξη των μέσων στο σκοπό, ο οποίος είναι, πάντοτε και αυταπόδεικτα, «άγιος».

189784-is_beheading

7. Η τρομοκρατία ως μέσο άσκησης πολιτικής εφαρμόζεται είτε αμέσως, με τη δράση πρακτόρων των αυτονομημένων παράλληλων μυστικών υπηρεσιών,είτε εμμέσως, με την «τηλεκατεύθυνση» διαφόρων ατόμων ή ομάδων που έχουν δήθεν «αντικρατικό» προσανατολισμό.

8. Τα επιτελικά όργανα της τρομοκρατίας βρίσκονται σε ορισμένα αυτονομημένα τμήματα των μυστικών υπηρεσιών της κρατικής εξουσίας, που είναι επιφορτισμένες με το καθήκον της εμπέδωσης και συντήρησης της καθεστωτικής σταθερότητας με ενέργειες και μέσα που υπερβαίνουν τα όρια της νομιμότητας και διαφεύγουν παντός κοινωνικού και πολιτικού ελέγχου. «Η τρομοκρατία είναι το κράτος, δηλαδή ένα από τα πολλά ένοπλα παρακλάδια του». (G. Sanguinetti)

9. Τα εκτελεστικά όργανα της τρομοκρατίας ή είναι πράκτορες των μυστικών υπηρεσιών ή είναι αφελείς «κοινωνικοί αναμορφωτές» που μπορεί να διακατέχονται από την αυταπάτη ότι εξυπηρετούν τα «ύψιστα συμφέροντα του λαού, της φυλής, του έθνους, του προλεταριάτου ή της επανάστασης», ενώστην πραγματικότητα τηλεκατευθύνονται από ειδικά αυτονομημένα τμήματα των μυστικών υπηρεσιών και συνεργούν στην πλήρη καθυπόταξη της κοινωνίας στην κρατική εξουσία.

10. Η τρομοκρατία, ανεξάρτητα από το εάν ασκείται από ή «εναντίον» της κρατικής εξουσίας, οδηγεί πάντοτε στην αποτελμάτωση της κοινωνίας και της Ιστορίας και κατατείνει στην οικοδόμηση ενός εφιαλτικού σύμπαντος που κυριαρχείται από ένα ποινικό «δίκαιο» βασισμένο στην υποψία.

11. Πρώτο καθήκον κάθε εξουσίας που βρίσκετι σε κρίση είναι η κατασκευή μιας απειλής, από την οποία η κρατική εξουσία αναλαμβάνει εργολαβικά να «προστατεύσει» την κοινωνία, ψαλιδίζοντας τις ελευθερίες της. Γιατί δεν υπάρχουν «παροχές υπηρεσιών» χωρίς κόστος.189774-15958790

12. Η απειλή της τρομοκρατίας είναι άκρως αποτελεσματική, με διασφαλισμένη την ικανότητα να πλήττει οποιονδήποτε, οτιδήποτε, οπουδήποτε. Η τρομοκρατία είναι ο ιδανικός βραχίονας της εξουσίας, μέσω του οποίου νομιμοποιείται η τρομοκρατία του κράτους πάνω στην κοινωνία. Γι’ αυτό, ακόμη και εάν δεν υπήρχε η τρομοκρατία, η εξουσία θα ήταν υποχρεωμένη να την εφεύρει.

13. Με διαπιστωμένα τα σημάδια της επερχόμενης κρίσης, οι επαγγελματίες διαχειριστές της κρατικής εξουσίας ανακάλυψαν και στα καθ’ ημάς τη δήθεν«αντικρατική» τρομοκρατία, προκειμένου να της αντιτάξουν την κρατική«αντιτρομοκρατική» τρομοκρατία.

epa05023916 A French police officer takes cover while on the lookout for the shooters who attacked the restaurant 'Le Petit Cambodge' earlier tonight in Paris, France, 13 November 2015. At least 60 people have been killed in a series of attacks in the French capital Paris, with a hostage-taking also reported at a concert hall. EPA/ETIENNE LAURENT

A French police officer takes cover while on the lookout for the shooters who attacked the restaurant ‘Le Petit Cambodge’ earlier tonight in Paris, France, 13 November 2015. At least 60 people have been killed in a series of attacks in the French capital Paris, with a hostage-taking also reported at a concert hall.

14. Η αυταρχική «δημοκρατία», ως μόνη απάντηση των διαχειριστών της κρατικής εξουσίας στην κρίση
του κράτους δικαίου και πρόνοιας, 
και η τρομοκρατία, ως προνομιούχο μέσο για να εξασφαλιστεί η αναγκαία «σύγκλιση των κομμάτων», με τρόπο ώστε να επιτευχθεί η εξάλειψη κάθε «ριζικής αντιπολίτευσης», σηματοδοτούν το δρόμο που επέλεξε ο φιλελεύθερος ολιγαρχικός καπιταλισμός για να βγει από την πολυδιάστατη οικονομική, πολιτική, ιδεολογική, πολιτιστική και οικολογική κρίση του.

15. Οι δολοφονίες ορισμένων περιστασιακών θυμάτων από διάφορες βαθμίδες του διαχειριστικού προσωπικού της εξουσίας, διαλεγμένα με άγνωστα κριτήρια από ορισμένα, επίσης άγνωστα, αυτονομημένα τμήματα του αδιαφανούς δικτύου των παράλληλων μυστικών υπηρεσιών, προετοίμασαν μεθοδικά το έδαφος για τη νομοθετική αναγωγή ολόκληρης της κοινωνίας σε όμηρο στα χέρια της εξουσίας.

terrorism

16. Η κρατική εξουσία έχει το μονοπώλιο της νόμιμης βίας. Όταν όμως η νόμιμη βία αποδεικνύεται ανεπαρκής, τότε προσφεύγει στην τρομοκρατία, την οποία όλοι ψάχνουνε ματαίως. Γιατί άπαξ και «εφευρέθηκε» η κρατική εξουσία, μόνο διανοητικά υπολειπόμενοι μπορούν να επιμένουν να ανακαλύψουν ξανά την… Αμερική.

17. Η τρομοκρατία είναι ο λόγος ύπαρξης και το πεδίο δράσης διαφόρων αυτονομημένων τμημάτων των μυστικών υπηρεσιών της κρατικής εξουσίας, τα οποία συνθέτουν ένα παράλληλο δίκτυο για την εξυπηρέτηση των εξουσιαστικών σκοπιμοτήτων και αναγκών που απαιτούν υπέρβαση του υφιστάμενου πλαισίου νομιμότητας.

18. Η κρατική και η «αντικρατική» τρομοκρατία αποτελούν τις δύο όψεις του πλέον προνομιούχου μέσου άσκησης πολιτικής σε περιόδους κρίσης.

19. Η αλληλεπίδραση μεταξύ κρατικής και «αντικρατικής» τρομοκρατίας βασίζεται στην ακραία ιδεολογικοποίηση της υφιστάμενης πραγματικότητας, μέσω της οποίας καθίσταται δυνατή η «ακύρωση» της πραγματικότητας και η υποκατάστασή της από τις ιδεολογικές απεικονίσεις της.

newego_LARGE_t_1101_54598631_type1271320. Οι διαχειριστές της εξουσίας μεριμνούν για τη διαρκή ενίσχυση των αρμοδιοτήτων των διωκτικών αρχών. Οι μηχανισμοί καταστολής ενδυναμώνονται και αναπτύσσονται ως κακοήθης νεοπλασία. Τα ατομικά δικαιώματα και οι πολιτικές ελευθερίες συρρικνώνονται. Παρ’ όλα αυτά, η τρομοκρατία αποδεικνύεται «άλυτο αίνιγμα» για τις διωκτικές αρχές, γιατί, απλούστατα, όταν ο διώκτης και ο διωκόμενος ταυτίζονται, η σύλληψη του διωκόμενου είναι αδύνατη.

21. Η δηλωμένη «αδυναμία» της κρατικής εξουσίας να προσεγγίζει τα καθοδηγητικά και (πολλές φορές) τα εκτελεστικά, όργανα της τρομοκρατίαςείναι ευθέως ανάλογη με τη δυνατότητά της να «αποικιοποιεί» τρομοκρατικά ολόκληρη την κοινωνία.

22. Η απόδειξη της επάρκειας του νομοθεσίας και της αστυνομίας για την αντιμετώπιση της
τρομοκρατίας 
είναι ασύμφορη από εξουσιαστική άποψη, γιατί αφήνει έκθετη την απαίτηση για ειδικούς «αντιτρομοκρατικούς» νόμους και υπηρεσίες. Γι’ αυτό και είναι ανάγκη να «αποδεικνύεται» συνεχώς η ανεπάρκεια και η αναποτελεσματικότητα και της νομοθεσίας και της αστυνομίας.

5465-500x300

23. Οι διωκτικές αρχές είναι ευκολότερο και βολικότερο να συλλαμβάνουν τους «συνήθεις υπόπτους» και να τους εμφανίζουν ως τρομοκράτες, παρά να τα βάζουν με τους αληθινούς τρομοκράτες, τους ικανούς επαγγελματίες εκτελεστές, που είναι η σαρξ εκ της σαρκός της εξουσίας τους.

24. Οι διωκτικές αρχές υποφέρουν από εναλλασσόμενες κρίσεις μανίας και κατάθλιψης. Μετά τη διάχυτη ευφορία από τη σύλληψη κάποιων «συνήθων υπόπτων», ακολουθεί πάντοτε η κατάθλιψη του «τίποτα» των πραγματικών τρομοκρατών.

25. H κρατική διαχείριση του τρόμου και της αυταπάτης είναι το λυμένο αίνιγμα της διαλεκτικής της εξουσίας και της τρομοκρατίας. «Το κράτος είναι ο αυτουργός και ο αποκλειστικός ωφελημένος από τη σύγχρονη τεχνητή τρομοκρατία… Την τρομοκρατία τη διευθύνει η εξουσία, κι όποιος θέλει την εξουσία, πρέπει να αποδείξει πως ξέρει να διευθύνει την τρομοκρατία». (G. Sanguineti)

Δρ. Κλεάνθης Γρίβας

Δρ. Κλεάνθης Γρίβας.

* O ΚΛΕΑΝΘΗΣ ΓΡΙΒΑΣ (γεν. 1944) είναι ψυχίατρος-νευρολόγος, Διδάκτωρ ψυχιατρικής της Ιατρικής Σχολής του ΑΠΘ, με σπουδές στην Κοινωνιολογία. Υπήρξε συνεργάτης πολλών περιοδικών και εφημερίδων, μεταξύ των οποίων και η Ελευθεροτυπία (για 15 χρόνια μέχρι τις 4-2-2002). Συντάκτης της Έκθεσης για τα Ναρκωτικά της Ειδικής Επιτροπής του Ιατρικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης (1986) και συγγραφέας 19 βιβλίων με θέμα τη δημόσια υγιεινή, την ψυχιατρική, τα ναρκωτικά, την τρομοκρατία και την ιστορία.

MIND CONTROL

Πόλεμος είναι όχι Tρομοκρατία

Πόλεμος είναι όχι Tρομοκρατία.

Και μόλις άρχισε…

189756g-23527565_austria__france_paris_attacks_jpeg_0eb33.limghandler

Γράφει ο Ραφαήλ-Νίκος Μπελενιώτης

Η δολοφονία έχει σκοπό τον φόβο. Η τρομοκρατία έχει σκοπό τον φόβο. Η φτώχεια έχει σκοπό τον φόβο, η ανέχεια έχει σκοπό τον φόβο, οι οικονομικοί εκβιασμοί έχουν σκοπό τον φόβο. Η εξουσία έχει σκοπό της τον έλεγχο. Σκοπός του φόβου είναι ο έλεγχος…

Παρόλα αυτά οι αθώες ψυχές στο Bataclan της Γαλλίας δεν έπεσαν θύματα της τρομοκρατίας. Όχι είναι ασέβεια προς την μνήμη τους να τους θεωρήσουμε τυχαία θύματα μιας τρομοκρατικής επίθεσης. Δεν πρέπει να μιλάμε για τρομοκρατικές ενέργειες ποια όσο αφορά τον ISIS , δεν μας παίρνει. Πόλεμο έχουμε, και πρέπει να το καταλάβουμε πριν να είναι αργά. Ίσως να έχει δίκιο ο Πρόεδρος Ολάντ που είπε ότι η βομβιστική επίθεση ήταν μια καθαρή κήρυξη πολέμου στην καρδιά της Ευρώπης. Όντως το έρεβος κήρυξε την αρχή του πολέμου του μέσα στην πόλη του φωτός, μέσα στην αρχή όλων των τεχνών, στην μητέρα του αισθητισμού και της ηδονής, της ποίησης και της επανάστασης.

189775-jesuischarlie-bataclan

Δεν πρέπει να μας εκπλήσσει. Μετά το Σαρλί Εμπντό το Μπατακλάν. Μετά τις εβραϊκές συναγωγές τα ποδοσφαιρικά γήπεδα και τα εστιατόρια. Πλέον είναι ξεκάθαρο πως δεν τους ενδιαφέρουν οι συμβολικοί στόχοι επίθεσης –αν υπήρξαν ποτέ- επιθυμούν αίμα των αλλόθρησκων τόσο ώστε να μπορέσουν να καταπνίξουν με αυτό την φλόγα του άσβεστου μίσους, της μισαλλοδοξίας και της απανθρωπιάς που έχει πλέον φουντώσει, το καταλάβαμε με την βομβιστική επίθεση στο έπακρο. Ακούσαμε και την Καγκελάριο Μέρκελ να εκφράζει τα θερμά της συλλυπητήρια στα θύματα της επίθεσης, την αμέριστη συμπαραστάτη και διάθεση για βοήθεια . Παραβλέπουμε πως μια ηγέτης όπως η κυρία Μέρκελ πριν κάτι μήνες υπέγραψε ένα επονείδιστο πακέτο λιτότητας για έναν λαό που καταδυναστεύει οικονομικά εδώ και χρόνια, ξεπερνάμε το γεγονός πως δέχεται μόνο «εγκεκριμένους» πρόσφυγες στην χώρα της, προσπερνάμε και το συμβάν που έκανε ένα δεκατριάχρονο κορίτσι από την Παλαιστίνη να κλάψει live σε μια Γερμανική εκπομπή όταν την είπε πως θα πρέπει να γυρίσει στην χώρα της, με όσες ρουκέτες και κομμένα κεφάλια συνεπάγεται αυτό. Τα ξεχνάμε μωρέ αδερφέ! Βλέπουμε τώρα να παρουσιάζει το φιλανθρωπικό και ανθρωπιστικό της πρόσωπο –πάντα συνοδευόμενο από το μπλε κακόγουστο ταγέρ της . Θέλει λέει να βοηθήσει, και πρέπει να βρεθεί μια λύση επειγόντως. Μόνο που η κυρία Μέρκελ καθώς και όλοι οι αρχηγοί κρατών που εκφώνησαν παρόμοιους δακρύβρεκτους λόγους δεν έχουν την παραμικρή διάθεση να βοηθήσουν μήτε και βρουν λύση. Πολύ απλά, γιατί η αναστάτωση του συνέφερε! Που στην μέση ανατολή σφάζονταν μεταξύ τους και αυτοί μπορούσαν να μεταφέρουν εκεί σε εξευτελίστηκες τιμές τις πολυεθνικές τους. Μέχρι τώρα!

189756g-23527214_2015_11_14t114833z_544571781_lr1ebbe0wsmal_rtrmadp_3_france_shooting.limghandler

Όμως για κακή τους-μας τύχη ο πόλεμος έφτασε αναπόφευκτα έξω από την πόρτα μας. Και αυτή η πόρτα η Ευρωπαϊκή που είναι στολισμένη με κίτρινα πανέμορφα αστεράκια, βασισμένη στους λαούς και στις αξίες της, είναι απλά αδύναμη. Χωρίς την στήριξη της δύσης, με μια Ρωσία πανέτοιμη να προστατέψει μόνο τον εαυτό της –και αυτό κάνει άλλωστε γιατί χτύπησαν στην Γαλλία ενώ κατεξοχήν εχθρός τους είναι η Ρωσία;- είναι στα πρόθυρα να γκρεμιστεί και τότε θα δούμε αυτό που δεν φανταζόμασταν πως θα βλέπαμε για τρίτη φορά. Γιατί ο Β Παγκόσμιος πόλεμος, άρχισε τόσο εύκολα όσο και ο πρώτος, έτσι εύκολα θα αρχίσει και ο τρίτος. Χαρά στις επόμενες γενιές…

189746-310892-d5d681f2-ff58-11e4-ad4f-510c996e0699

Έχουμε υπογράψει εν τυφλό τόσες συνθήκες χωρίς μέριμνα για το μέλλον, τόσα ανθρώπινα διατάγματα, τόσους νόμους για το καλό των ανθρώπων που πλέον έχουν μπερδευτεί στα πόδια μας. Η Ευρώπη της επέμβασης και της ταχύτητας έγινε δυσκίνητη και θεατής σε έναν εφιάλτη που μόλις άρχισε. Το κύμα των μεταναστών πληθαίνει, ο φόβος που προανέφερα επίσης, οι κοινοτικές υφέσεις ξεπηδάνε η μία πίσω από την άλλη, ο πόλεμος έχει μεταφερθεί αλλού, πλέον τα λόγια δεν πείθουν, ο κόσμος άρχισε να ξυπνάει και οι δακρύβρεκτοι λόγοι κάποια στιγμή θα στερεύσουν από δάκρυα υποκρισίας. Σύντομα το παιχνίδι θα είναι θέμα εξουσίας. Και μαντέψτε! Ποιος θα είναι ο τρόπος που θα παιχτεί αυτό το παιχνίδι, για τρίτη παγκόσμια φορά στην ιστορία;

«17 NOEMΒΡΗ» ΚΑΙ MIND CONTROL

«17 NOEMΒΡΗ» ΚΑΙ MIND CONTROL

 

 

«Αυτά είναι μοντέρνα βασανιστήρια και ξέρετε πολύ καλά ότι υπάρχει τρόπος μέσα από την ναρκοανάλυση αυτό που λένε εμφύτευση μνήμης. Του είπαν ορισμένα πράγματα και τα είπε».

Αλέξανδρος Γιωτόπουλος για τον Σάββα Ξηρό

17 Ν xiros

Του Γιώργου Στάμκου (stamkos@post.com)

Τα γεγονότα είναι λίγο πολύ γνωστά. Η έκρηξη μιας αυτοσχέδιας βόμβας στα χέρια του Σάββα Ξηρού –ένα, για πολλούς, όχι και τόσο «τυχαίο» γεγονός– πυροδότησε μια αλυσιδωτή αντίδραση αποκαλύψεων που οδήγησαν στη σύλληψη όλων των μελών της «επαναστατικής οργάνωσης» 17 ΝΟΕΜΒΡΗ. Ο άνθρωπος-κλειδί αυτών των αποκαλύψεων υπήρξε ο 40χρονος Σάββας Ξηρός, αγιογράφος στο επάγγελμα, ο οποίος ακρωτηριάστηκε και υπέστη σοβαρές βλάβες στη όραση του από την έκρηξη. Οι διωκτικές αρχές και οι συνεργαζόμενοι γιατροί κράτησαν τον πολυτραυματία Σάββα Ξηρό για 40 μέρες σε απομόνωση στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας στο νοσοκομείο Ευαγγελισμός. Εκεί, χωρίς να υπάρχει κάποιο ένταλμα εις βάρος του (μόνο μια αυτόφωρη σύλληψη), οι διωκτικές αρχές άρχισαν να τον ανακρίνουν σ’ ένα καθεστώς απόλυτης απομόνωσης και αδιαφάνειας. Σύμφωνα με τις καταθέσεις των ανθρώπων του «Ευαγγελισμού», ο Σάββας ανακρινόταν κάθε νύχτα από τις 5 Ιουλίου μέχρι τις 11 Ιουλίου του 2002, όταν φαίνεται να δίνει την πρώτη απολογία του. Τις επόμενες μέρες ο Σ. Ξηρός ολοκλήρωσε την απολογία του λύνοντας για πρώτη φορά το μυστήριο της οργάνωσης-φάντασμα, που για 25 χρόνια ταλάνιζε τις ελληνικές αστυνομικές αρχές.

Ο 40χρονος Σ. Ξηρός αναγνώρισε τον Αλέξανδρο Γιωτόπουλο ως τον ηγέτη της 17 ΝΟΕΜΒΡΗ, αποκάλυψε δύο νέα πρόσωπα-μέλη της 17Ν με τα κωδικά ονόματα «Βαγγέλης» και «Κώστας», ενώ ομολόγησε ότι συμμετείχε στις δολοφονίες του Αμερικανού Ουίλιαμ Νορντίν (28.06.88 στην Κηφισιά), του Παύλου Μπακογιάννη (26.09.89 στο Κολωνάκι), του Αμερικανού λοχία Ρόναλντ Στιούαρτ (13.03.91 στη Γλυφάδα), του Τούρκου αξιωματούχου Τσετίν Γιοργκέν (07.10.91 στο Παγκράτι), του Θάνου Αξαρλιάν (14.07.92 στο Σύνταγμα), του Μιχάλη Βρανόπουλου (24.01.94 στο Κολωνάκι), του Τούρκου διπλωμάτη Ομέρ Σιπαχίογλου, το 1994, του εφοπλιστή Κωστή Περατικού (28.05.97 στον Πειραιά), του Βρετανού Στίβεν Σόντερς (08/06/2000 στη Φιλοθέη). Επίσης, ομολόγησε τη συμμετοχή του στην έκρηξη βόμβας κατά λεωφορείου με Αμερικανούς στρατιώτες (1997), στην επίθεση κατά του Τζορτζ Κάρρος (1988), κατά του εισαγγελέα Παναγιώτη Ταρασουλέα (1989), κατά του Γιώργου Πέτσου (1989), κατά του Βαρδή Βαρδινογιάννη (1990), κατά του Ιωάννη Παλαιοκρασσά (1992) και κατά του Λ. Παπαδημητρίου (1992). Το μέλος της 17Ν αποκάλυψε επίσης την ύπαρξη δύο εγκαταλελειμμένων κρησφύγετων, ενός στη Θεσσαλονίκη και ενός στον Πειραιά. Όλη αυτή η πλημμυρίδα των αποκαλύψεων του Σάββα Ξηρού τίναξε στον αέρα την οργάνωση-φάντασμα 17Ν, οδηγώντας στη σύλληψη όλων των μελών της και οδηγώντας σε μια από τις μεγαλύτερες δίκες στην ιστορία της μεταπολιτευτικής Ελλάδας.

 17 Ν

ΗΤΑΝ Η ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΣΑΒΒΑ ΞΗΡΟΥ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΕΧΝΙΚΩΝ MINDCONTROL;

Αφού η υγεία του κάπως καλυτέρευσε, παρά την μόνιμη αναπηρία του στο ένα χέρι και στο ένα μάτι του, ο Σάββας Ξηρός βγήκε από τον Ευαγγελισμό και οδηγήθηκε στις φυλακές για να περιμένει τη δίκη του. Μόλις συνήλθε και συνειδητοποίησε τι είχε ακριβώς συμβεί ο Σ. Ξηρός αρνήθηκε την απολογία του! Δεν θυμόταν τίποτε από αυτά που είχε πει κι αρνιόταν τα πάντα –μια συμπεριφορά συνηθισμένη σε θύματα «ειδικών ανακριτικών μεθόδων» ή Mind Control.

Σύμφωνα με μια συνέντευξη που έδωσε από τη φυλακή ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος στη δημοσιογράφου Παπαδάκου (13.12.2003), ο Σάββας Ξηρός υπέστη, όσο βρισκόταν κατάκοιτος στον Ευαγγελισμό, «μοντέρνα βασανιστήρια» και «εμφύτευση μνήμης μέσω φαρμάκων». Παρομοίασε μάλιστα την περίπτωση του μ’ εκείνη του Κούρδου ηγέτη Α. Οτσαλάν ο οποίος, δύο χρόνια μετά τη φυλάκισή του, φαινόταν υγιής κι έλεγε πως η Ελλάδα κρυβόταν από πίσω του και κατηγορούσε τους πρώην συντρόφους του για πράκτορες. Για τον Ξηρό ο Γιωτόπουλος υποστήριξε πως «τον άνθρωπο τον έχουν καταστρέψει». Όταν η δημοσιογράφος τον ρώτησε αν ο Ξηρός είναι διαταραγμένος, ο Γιωτόπουλος απάντησε «σαφώς είναι διαταραγμένος… Ισχυρίζεται ότι δεν έχει πει αυτά τα πράγματα (σ.σ. την απολογία του), ότι τον παγίδευσαν». Πως όμως παγίδευσαν τον Σάββα Ξηρό και τον ανάγκασαν να ομολογήσει όλα όσα ομολόγησε και μετά δεν θυμόταν τίποτε; Ήταν ο άραγε η ομολογία του 40χρονου μέλους της 17Ν αποτέλεσμα εφαρμογής τεχνικών Mind Control;

17 NAS

Όπως και να ‘χει είναι γεγονός πως στην περίπτωση του Ξηρού φαίνεται πως επιτελέστηκε το λεγόμενο «θαύμα της εντατικής». Ξαφνικά ένας «αδίστακτος τρομοκράτης» εμφανίστηκε απολύτως συνεργάσιμος με τις αρχές, σε σημείο που να θεωρεί τους αστυνομικούς ανακριτές πατρικές φιγούρες, προστάτες και φίλους! Ξαφνικά το παιδί του παπά, του ιερέα Τριαντάφυλλου Ξηρού, «είδε το φως», αν και έχασε την όραση του, και άρχισε να «βλέπει» και να «μιλάει»! Τι συνέβη; Μήπως ο Ξηρός μετανόησε, ανένηψε, αντελήφθη τα αμαρτήματα του, και θέλησε να εξομολογηθεί; Μήπως θέλησε να αλαφρύνει την ψυχή του και τη συνείδηση του; Όχι βέβαια. Ο Σάββας Ξηρός δεν μεταμέλησε, ούτε μετανόησε, γι’ αυτό κι απέρριψε τις καταθέσεις του, όταν συνήλθε από το σοκ και την καταστολή των πρώτων ημερών.

Ο Σάββας Ξηρός φαίνεται πως υπήρξε θύμα «ειδικών ανακριτικών μεθόδων» τύπου Mind Control, που υποτίθεται πως απαγορεύονται στις Δυτικές δημοκρατίες. Με ειδικά ψυχότροπα φάρμακα ή κοκτέιλ ουσιών, σε συνδυασμό με ειδικό τόνο φωνής, εξαναγκάστηκε να ομολογήσει ό,τι επιθυμούσε ο ανακριτής του. Ο ανορθόδοξος βασανισμός του Σάββα οδήγησε στον «ψυχικό θάνατό» του, μετατρέποντας τον σε πειθήνιο όργανο των ανακριτών, χωρίς κρίση και θέληση, έτοιμο να υπογράψει ό,τι του έβαζαν μπροστά του. Είναι γεγονός άλλωστε πως δικαστήριο αγνόησε το πόρισμα-καταπέλτη των γιατρών κ.κ. Νέστορα και Βαλιανάτου, το οποίο υπογράφουν και στο οποίο δηλώνουν ξεκάθαρα ότι ο Σάββας υπέστη διαχωρισμό εγκεφαλικών ημισφαιρίων, για να καμφθούν οι αντιστάσεις του κατά την προανάκριση. Αλλά αρκεί να δούμε τις συνθήκες διεξαγωγής της ανάκρισης, όπως ξεπηδούν από την δεκαεξασέλιδη συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης που παραχώρησε ο αρμόδιος ανακριτής στην Ιωάννα Μάνδρου κατά την παραμονή της έναρξης της δίκης: «Ο Σάββας είναι μπανταρισμένος, δεν βλέπει, το χέρι του ακρωτηριασμένο, ένας βαρύτατα τραυματισμένος άνθρωπος. Δεν του λένε τις ιδιότητές τους, ποιοι ακριβώς είναι. Εκείνος δεν έχει ιδέα τι γίνεται έξω. Δεν ξέρει αν έχουν στοιχεία οι αρχές, δεν ξέρει αν ξέρουν ποιος είναι, και φοβάται μήπως κάποιοι θελήσουν να θέσουν τέρμα στη ζωή του» (Το Βήμα, 02.03.2003). Με άλλα η ανάκριση και η απολογία του Σ. Ξηρού υπήρξε μια τυπική περίπτωση εφαρμογής μεθόδων Mind Control.

Συζήτησα την περίπτωση Ξηρού με τον ψυχίατρο-συγγραφέα Δρ. Κλεάνθη Γρίβα, ο οποίος υποστηρίζει πως τα μέλη της 17 ΝΟΕΜΒΡΗ ήταν κατά κάποιο τρόπο πράκτορες ξένων μυστικών υπηρεσιών που ήθελαν να βλάψουν την εικόνα του αριστερού κινήματος στην Ελλάδα. Άσχετα με αυτή την άποψη, η οποία προσωπικά δεν με βρίσκει σύμφωνο, ο Δρ. Κλεάνθης Γρίβας μου ανέφερε πως η περίπτωση της «απολογίας» του Σ. Ξηρού είναι τυπική σε ανθρώπους που βρίσκονται σε καταστολή κι έχουν προβλήματα όρασης, εφόσον αλλάζει η νευροχημεία του εγκεφάλου τους. Αυτή η διαταραχή του περιβάλλοντος και της νευροχημείας, όταν συνοδεύεται από τη χορήγηση ορισμένων νόμιμων ψυχοφαρμάκων, μπορεί να οδηγήσει τον ανακρινόμενο στο να απολογείται σαν παιδί μπροστά στην ήρεμη και πατερναλιστική φωνή του ανακριτή του, τον οποίο βέβαια δεν μπορεί να δει –σαν μια φωνή από το υποσυνείδητο.\

17 N romero

Το πιο ενδιαφέρον βέβαια είναι το τι λέει ο ίδιος ο Σάββας Ξηρός για τα γεγονότα του Ευαγγελισμού. Κατάφερα μέσω του γηραλέου Αργύρη Τσακαλία, πρώην αρχιμανδρίτη, θείου των αδελφών Ξηρών και δάσκαλου της Αειζωείας, ο οποίος έχω την τιμή να με θεωρεί φίλο του, να έρθω σε επαφή με την Αλίθια Ρομέρο, την πολυσυζητημένη Ισπανίδα σύντροφο του Σάββα, η οποία επιμένει να παραμένει στην Ελλάδα για να βρίσκεται κοντά στο φυλακισμένο της σύντροφο –μια αναμφίβολα αξιέπαινη πράξη. Συζήτησα μαζί της, της είπα για το βιβλίο που ετοίμαζα σχετικά με το Mind Control και της ανέφερα πως θα έγραφα και για τον Σάββα, και γι’ αυτό θα ήθελα να ξέρω και τη δική του άποψη επί του ζητήματος. Η Αλίθια έδειξε ειλικρινές ενδιαφέρον, προσφέρθηκε να βοηθήσει και να μιλήσει στο Σάββα, ο οποίος εκτίει την ποινή του στις φυλακές Κορυδαλλού, ώστε να δώσει την έγκρισή του, για να μου παραχωρηθεί το σχετικό υλικό (αντίγραφο δικογραφίας κ.α.) που είχε. Δυστυχώς ο Σάββας φάνηκε καχύποπτος και δεν θέλησε να δώσει καμιά σχετική πληροφορία, απαγορεύοντας μάλιστα και την Αλίθια να μιλήσει σχετικά. Έτσι από το παρόν κεφάλαιο λείπει η σημαντική άποψη του ίδιου του Σ. Ξηρού, η οποία θα διαφώτιζε ακόμη περισσότερο την πιο γνωστή περίπτωση εφαρμογής του Mind Control στη σύγχρονη Ελλάδα. Ας ελπίσουμε πως ο χρόνος θα λύσει το μυστήριο, αν βέβαια υπάρχει κάτι τέτοιο.

Πηγή: Γιώργος Στάμκος, Mind Control: Ο Πόλεμος για τον Έλεγχο του Νου, εκδ. Άγνωστο 2006

 MIND CONTROL

11η ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2001 Το Συνωμοτικό Παρασκήνιο της «Μέρας που Άλλαξε τον Κόσμο»

11η ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2001

Το Συνωμοτικό Παρασκήνιο της «Μέρας που Άλλαξε τον Κόσμο»

Ήταν το  «Τρομοκρατικό Περλ Χάρμπορ» της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 Ένα «Εσωτερικό Πραξικόπημα» των ΗΠΑ;

 

 

Οι ιστορικοί τον μέλλοντος θα διαπιστώσουν ότι ανάμεσα στο Νοέμβριο τον 2001 και το Φεβρουάριο του 2002, η δημοκρατία (έτσι όπως την οραματίστηκαν οι συντάκτες της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας και του Συντάγματος των Ηνωμένων Πολιτειών) απεβίωσε. Καθώς η δημοκρατία εξέπνεε, το φασιστικό και θεοκρατικό αμερικανικά κράτος γεννιόταν.

Τζον Στάντον & Γουΐνι Μάντσεν,

The Emergence of the Fascist American Theocratic State, 2002

 

 

Η μυστική κυβέρνηση επιβάλλεται ενάντια στην ανοικτή κυβέρνηση;

Γερουσιαστές Τζον Μακ Κέην, Γιόσεφ Λίμπερμαν,

Πόρτερ Γκος, Ρίτσαρντ Σέλμπι και Ρον Πολ

 

Γράφει ο Κλεάνθης Γρίβας*

Στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, στη ζωντανή εκπομπή Έκτακτη Επικαιρότητα της ΕΤ3 που άρχισε να μεταδίδεται στις 8.30 μ.μ. (περίπου 4 ώρες μετά το τρομoκρατικό κτύπημα στις ΗΠΑ), διατύπωσα την άποψη ότι επρόκειτο για μια προσχεδιασμένη ενέργεια στο πλαίσιο μιας απόπειρας πραξικοπήματος ακροδεξιών κύκλων της αμερικανικής ελίτ που αποσκοπούσε στην πλήρη αναθεώρηση της αμερικανικής εσωτερικής πολιτικής (με στόχο τον έλεγχο του πληθυσμού) και της εξωτερικής πολιτικής (με στόχο την επιβολή της Αμερικανικής αυτοκρατορίας) και δύο μέρες μετά επαναδιατύπωσα αυτή την ερμηνεία σε άρθρο μου που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Μακεδονία (13.9.2001) με τον τίτλο Η Εποχή του Αδιανόητου: 11 Σεπτεμβρίου 2001. Η άποψη αυτή άρχισε να ενισχύεται από την επομένη του τρομοκρατικού κτυπήματος και, έκτοτε, επιβεβαιώνεται διαρκώς από τα νέα στοιχεία που έρχονται στο φως της δημοσιότητας, κυρίως στο διαδίκτυο.

 

Ένα Μοντέλο από το Παρελθόν

Στις 13 Μαρτίου 1962, ο ακροδεξιός στρατηγός Lemniger, αρχηγός του μεικτού γενικού επιτελείου των ενόπλων δυνάμεων των ΗΠΑ συνεπικουρούμενος από τον υπαρχηγό και ομοϊδεάτη του στρατηγό Γουόκερ, προτείνει στον πρόεδρο Κένεντι και στο Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας (NSA) την εφαρμογή ενός πρωτοφανούς σχεδίου με την κωδική ονομασία Operation Northwoods, προκειμένου να δικαιολογηθεί μια στρατιωτική εισβολή στην Κούβα και να διασφαλιστεί η μαζική υποστήριξη της αμερικανικής κοινής γνώμης σ’ αυτήν. Το σχέδιο προβλέπει την κατάρριψη αεροπλάνου της πολιτικής αεροπορίας από πολεμικό αεροπλάνο βαμμένο με τα χρώματα της Κούβας, βύθιση πλοίου με απόδοση της ευθύνης στην Κούβα, δολοφονίες προσωπικοτήτων (μεταξύ των οποίων και ο αστροναύτης Τζον Γκλεν) και τρομοκρατικές ενέργειες σε βάρος του πληθυσμού για τις οποίες θα ενοχοποιούταν εντέχνως η Κούβα.

Ο Τζον Κένεντι, ο υπουργός δικαιοσύνης Ρόμπερτ Κένεντι, ο υπουργός άμυνας Μακ Ναμάρα και οι επιτελείς του απορρίπτουν το σχέδιο, και ο Λέμνιτζερ ζητάει να καταστραφούν τα αντίγραφα του σχεδίου που είχε εγχειρήσει στα μέλη του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας (πράγμα που γίνεται απ’ όλους, με εξαίρεση τον Μακ Ναμάρα, που φρόντισε να περισώσει το δικό του αντίγραφο). Ο Λέμνιτζερ απομακρύνεται από τις ΗΠΑ με τον διορισμό του στη θέση του αρχηγού των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων στην Ευρώπη (τοποθέτηση που σηματοδοτεί την έναρξη της εφαρμογής της «στρατηγικής της έντασης» στην ευρωπαϊκή ήπειρο) και ο στρατηγός Γουόκερ αποπέμπεται από το στράτευμα και του απαγγέλλεται κατηγορία για συνωμοσία κατά της κυβέρνησης.

Τριάντα έξι χρόνια αργότερα, το 1999, τα προσωπικά αρχεία του Μακ Ναμάρα αποχαρακτηρίζονται και δίνονται στη δημοσιότητα. Ανάμεσα στα άλλα έγγραφα περιλαμβάνεται και το αντίγραφο της πρότασης για την Operation Northwoods, σκιαγράφηση μιας βρόμικης επιχείρησης αντίστοιχης μ’ αυτήν που εκδηλώθηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001 ως επισφράγισμα του θανάτου της αστικής δημοκρατίας και της γέννησης του φασιστικού και θεοκρατικού αμερικανικού κράτους.

Από τον Διπολισμό στη Μονοκρατορία

Η κρατική διαχείριση του τρόμου και της αυταπάτης είναι το λυμένο αίνιγμα της διαλεκτικής της εξουσίας και της τρομοκρατίας. Με βάση τα στοιχεία που αποκαλύπτονται διαρκώς κατά τη μεταπολεμική περίοδο, αποτελεί κοινοτυπία η διαπίστωση ότι τόσο η κρατική και η δήθεν αντικρατική όσο και η μητροπολιτική και η περιφερειακή τρομοκρατία αναπτύσσονται σε ομόκεντρους κύκλους που τέμνουν ο ένας τον άλλον και κατατείνουν στην εξυπηρέτηση του ίδιου πάντοτε στόχου: τη σταθεροποίηση ή τη σκλήρυνση των υφιστάμενων σχέσεων εξουσίας.

Με τις συνδυασμένες τρομοκρατικές ενέργειες στην καρδιά της Αμερικανικής Αυτοκρατορίας στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, η ανθρωπότητα εισήλθε στην περίοδο της καθαυτό Pax Americana και της Εποχής του Αδιανόητου, όπου τα πάντα είναι πιθανά, δυνατά και αναμενόμενα. Άνοιξε ένα εντελώς νέο, από ποιοτική άποψη, κεφάλαιο της σύγχρονης Ιστορίας, στο οποίο η διεθνής πολιτική σκηνή θα διαμορφώνεται με βάση τον σιδερένιο κανόνα «όποιος δεν είναι μαζί μας, είναι εναντίον μας» και η κυριαρχία θα επιβάλλεται απροσχημάτιστα και κυνικά.

Ανάμεσα στην ανατροπή του διπολικού κόσμου (1989-1991) και στην επιβολή της αδιαμφισβήτητης πλανητικής κυριαρχίας των ΗΠΑ (από το 2001 και μετά), οι ΗΠΑ διήνυσαν ένα, αναγκαίο, μεταβατικό στάδιο (1991-2001), στη διάρκεια του οποίου έπρεπε να καλύψουν το κενό κυριαρχίας που δημιουργήθηκε από αυτή την ανατροπή.

Σ’ αυτό το μεταβατικό στάδιο, οι ΗΠΑ ήταν υποχρεωμένες να πορευτούν σε συνεννόηση και συνεργασία με τους εταίρους τους (κυρίως τους Ευρωπαίους), γιατί μόνο αυτό παρείχε μια επίφαση νομιμότητας στο εγχείρημά τους και, συγχρόνως, έθετε στη διάθεσή τους έτοιμους μηχανισμούς διείσδυσης και επιρροής στις νεο-αποκτημένες ζώνες επιρροής. Αυτές οι προϋποθέσεις ήταν απολύτως αναγκαίες για την άσκηση της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής που, εντελώς ξαφνικά, βρέθηκε υποχρεωμένη να καλύψει τέσσερις νέες ανάγκες, οι οποίες αφορούσαν:

α) Την επέκταση της κυριαρχίας των ΗΠΑ σε περιοχές που έως τότε βρισκόταν στη ζώνη επιρροής των Σοβιετικών.

β) Τη ριζική αναπροσαρμογή της πολιτικής τους με τις χώρες που έως τότε εξισορροπούσαν ανάμεσα στα δύο μπλοκ.

γ) Την πλήρη αναθεώρηση των σχέσεών τους με τις, ελάχιστες, χώρες που εξακολουθούν να παραμένουν έξω από την άμεση επιρροή τους.

δ) Την εκ βάθρων αναδιάταξη των σχέσεών τους με τους εταίρους τους, οι οποίοι (εξαιτίας του διπολισμού) έπαιζαν έως τότε στις διεθνείς υποθέσεις, έναν ρόλο που ήταν εμφανώς δυσανάλογος με την αντικειμενική τους κατάσταση και τις πραγματικές τους δυνατότητες.

Με την εκπνοή αυτής της μεταβατικής περιόδου, οι ΗΠΑ ήταν σε θέση να αποποιηθούν το βάρος της συνδιαλλαγής με τους Ευρωπαίους εταίρους τους, στον επικαθορισμό των επιμέρους στοιχείων της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να διαμορφώσουν ένα πλέγμα σχέσεων στο οποίο ο ρόλος των «εταίρων» των Ηνωμένων Πολιτειών θα ήταν εναρμονισμένος με το πραγματικό βάρος τους στη διεθνή πολιτική σκηνή. Αυτό σημαίνει πως, μετά την ολοκλήρωση της μεταβατικής φάσης, υποβαθμίζεται δραματικά η σημασία της Ευρώπης στη διεθνή σκακιέρα (που έως τότε ήταν αναβαθμισμένη λόγω του διπολισμού) και οι Ευρωπαίοι «εταίροι» μετατρέπονται σε «εταίρες» της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, στο πλαίσιο της καθαρότερης έκφανσης των σχέσεων κυριαρχίας που γνώρισε ποτέ ο κόσμος, της Pax Americana.

11.09.2001: Τρομοκρατικό «Περλ Χάρμπορ» ή Εσωτερικό Πραξικόπημα;

Στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, η μοναδική υπερδύναμη στον πλανήτη υπέστη το βαρύτερο πλήγμα στην ιστορία της, σε δύο κρίσιμα σημεία: Στη Νέα Υόρκη, κέντρο της οικονομικής δύναμης της Αμερικανικής Αυτοκρατορίας, όπου οι δύο δίδυμοι ουρανοξύστες του Διεθνούς Κέντρου Εμπορίουκατέρρευσαν σαν χάρτινοι πύργοι, μετά το τρομοκρατικό εγχείρημα. Και στο Πεντάγωνο, επιτελικό κέντρο της μεγαλύτερης στρατιωτικής μηχανής στην Ιστορία της ανθρωπότητας, το οποίο δέχτηκε μια επίθεση που δεν θα μπορούσε να συλληφθεί ούτε από την πλέον τολμηρή φαντασία.

Με δεδομένη την οργή για τους θύτες και την οδύνη για τα θύματα της παρανοϊκής βίας (οδύνη που αφορά, εξίσου, όλα τα θύματα της κρατικής ή «αντικρατικής» τρομοκρατίας σε όλο τον κόσμο), θα επιχειρήσω να εκφράσω συνοπτικά την άποψή μου γι’ αυτή την αδιανόητη τριπλή τρομοκρατική επίθεση στο αμερικανικό έδαφος. Κι αυτό, γιατί θεωρώ ότι η διαύγαση των διαπλεκόμενων πολιτικών και οικονομικών παιχνιδιών ή σκοπιμοτήτων που βρίσκονται πίσω από αυτή τη μαζική δολοφονία και η αποκάλυψη των εμπνευστών και των αυτουργών της αποτελούν τις βασικότερες προϋπόθεση όχι μόνο για τη –σχετική– νοηματοδότηση του θανάτου των αθώων θυμάτων, αλλά και για την υιοθέτηση μιας αποτρεπτικής στάσης απέναντι στην –χωρίς τέλος– τραγωδία που σκιαγραφείται στον πλανητικό μας ορίζοντα. Πρόκειται για μια ισχνότατη ελπίδα, που, όμως, είναι αναγκαία, ακόμα και ως ζωτικό ψέμα.

Όπως έχει συμβεί πολλές φορές στο παρελθόν, έτσι και σ’ αυτή την τρομοκρατική ενέργεια, είναι σίγουρο ότι, αρχικά, θα «ανακαλυφθεί» κάποιο ίχνος που θα εξυπονοεί την ενοχή του ισλαμικού παράγοντα, και θα κατασκευαστούν «ενδείξεις» που, αργότερα, θα αποδειχτούν «σαθρές». Εν συνεχεία, θα εντοπιστούν, όχι ίχνη, αλλά στοιχεία που θα ενοχοποιούν ορισμένες δυναμικές συνιστώσες της αμερικανικής άκρας δεξιάς και κάποια τμήματα του πολιτικού, οικονομικού και στρατιωτικού κατεστημένου και των μυστικών υπηρεσιών που διασυνδέονται μαζί τους.

Μια πρώτη προσέγγιση στα γεγονότα που αφορούν αφενός το τρομοκρατικό εγχείρημα και αφετέρου την αντίδραση των διαχειριστών της εξουσίας σ’ αυτό οδηγεί σε δύο λογικές διαπιστώσεις:

1) Το τρομοκρατικό εγχείρημα ήταν υπερβολικά σύνθετο και πολύπλοκο. Και ως τέτοιο, απαιτούσε οργάνωση, ανθρώπινο δυναμικό, επιχειρησιακή διεύθυνση, λογιστική υποστήριξη, τεχνογνωσία, πληροφορίες, διασυνδέσεις και συντονισμό, που καμιά τρομοκρατική ομάδα στον πλανήτη δεν μπορεί να διαθέτει. Εύλογο, λοιπόν, το συμπέρασμα ότι ένα τέτοιο εγχείρημα μπορούσε να οργανωθεί μόνο από το εσωτερικό των ΗΠΑ και, ιδιαίτερα, από κύκλους που διαθέτουν αυτές τις δυνατότητες.

2) Τα μέτρα που πάρθηκαν αμέσως μετά την εκδήλωση του τρομοκρατικού κτυπήματος, με κανέναν τρόπο δεν αντιστοιχούν σε ένα τρομοκρατικό κτύπημα, ανεξάρτητα από το μέγεθος της ανθρώπινης τραγωδίας που προκαλείται απ’ αυτό (γιατί, απλούστατα, δεν είναι το μέγεθος της ανθρώπινης τραγωδίας που καθορίζει τον συσχετισμό δυνάμεων στη διακατοχή και διαχείριση της εξουσίας). Μεταξύ άλλων, τα μέτρα περιελάμβαναν:

  • Πλήρη νέκρωση του αμερικανικού εναέριου χώρου, πράγμα που συμβαίνει για πρώτη φορά στην ιστορία των ΗΠΑ.
  • Κατάσταση υψηλού συναγερμού (High Alert) όλων των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων, εδάφους, αέρα, θάλασσας, σε ομοσπονδιακή κλίμακα, πράγμα που δεν έχει ξανασυμβεί από την Κρίση της Κούβας.
  • Εκκένωση μεγαλουπόλεων.
  • Ανάληψη αστυνομικών καθηκόντων από μονάδες του στρατού σε μεγάλη έκταση.
  • Μετακίνηση του προέδρου και του αντιπροέδρου από στρατιωτική βάση σε στρατιωτική βάση (με χωριστά για τον καθέναν μέσα), και άλλα συναφή.

Το λογικό εξαγόμενο από τον συνδυασμό αυτών των δύο διαπιστώσεων οδηγεί στη βάσιμη υπόθεση εργασίας ότι πίσω απ’ αυτή την τρομοκρατική ενέργεια υπήρχε κάτι πολύ σοβαρότερο από τις επιδιώξεις και τις δυνατότητες ενός τρομοκρατικού γκρουπούσκουλου. Επιπλέον, τα μέτρα που εφαρμόστηκαν μετά το τρομοκρατικό κτύπημα ήταν πρωτοφανή και προβλέπονταν από σχέδια που εφαρμόζονται μόνο σε καταστάσεις πολέμου ή πραξικοπήματος. Και, με δεδομένη την ανυπαρξία όποιας κατάστασης πολέμου, μένει η λογική υπόθεση ότι επρόκειτο για μια απόπειρα «ανακτορικού» πραξικοπήματος (φαινόμενο σύνηθες στην ιστορική διαδρομή όλων των αυτοκρατοριών), το οποίο θα μπορούσε να αποσκοπεί αφενός στη δραστική αλλαγή του σημερινού συσχετισμού δυνάμεων στο εσωτερικό των ΗΠΑ και αφετέρου σε μια γενική και ριζική αναδιάταξη της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής σε πλανητική κλίμακα, ενόψει μιας –προβλεπτής και διαφαινόμενης– ύφεσης, η οποία είναι βέβαιο ότι θα προκαλέσει αντιδράσεις που θα μπορούσαν να καταστούν ανεξέλεγκτες.

Στην εύλογη ένσταση «πώς πείθεται ένας άνθρωπος να αυτοκτονήσει εάν δεν εξυπηρετεί σκοπούς για τους οποίους είναι διατεθειμένος να δώσει τη ζωή του;», η απάντηση θα πρέπει να αναζητηθεί στον σκοτεινό κόσμο και στον αποκρουστικό τρόπο δράσης των μυστικών υπηρεσιών. Σ’ αυτό το τρομοκρατικό εγχείρημα θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν:

1) Είτε ισλαμιστές-μέλη τρομοκρατικών ομάδων, οι οποίες είχαν διαβρωθεί πλήρως από τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες. Σ’ αυτή την περίπτωση, οι αυτουργοί καθοδηγούνταν καταλλήλως και ενεργούσαν πιστεύοντας ακράδαντα ότι επιτελούσαν το «σχέδιο του Αλλάχ», ενώ, στην πραγματικότητα, εφάρμοζαν το σχέδιο των μυστικών υπηρεσιών.

Η πρακτική αυτή αποτελεί έναν από τους πάγιους τρόπους δράσης των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών από το 1970, τουλάχιστον επισήμως, όπως συνάγεται από το περιβόητο Το Εγχειρίδιο Εκστρατείας για τις Μυστικές Υπηρεσίες που διεξάγουν Επιχειρήσεις [απο]Σταθεροποίησης, το οποίο κοινοποιήθηκετον Μάρτιο 1970 στις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες[1], με τις υπογραφές των στρατηγών Westmorland[2] και Wicklam[3].

Όπως σημειώνεται στο «Εγχειρίδιο»: «Είναι πιθανό οι φιλικές κυβερνήσεις να δείχνουν παθητικότητα ή αναποφασιστικότητα απέναντι στον ανατρεπτικό κομμουνισμό (σ.σ. στις σημερινές συνθήκες, διάβαζε «τρομοκρατία»), ίσως εξαιτίας κάποιας χαλάρωσης των βίαιων πράξεων… Σ’ αυτή την περίπτωση, οι στρατιωτικές μυστικές υπηρεσίες θα πρέπει να είναι σε θέση να πραγματοποιήσουν ειδικές επιχειρήσεις, ικανές να πείσουν την κυβέρνηση και την κοινή γνώμη ότι ο κίνδυνος είναι πραγματικός και υπάρχει επιτακτική ανάγκη να καταπολεμηθεί. Για την επίτευξη αυτού του στόχου, οι μυστικές υπηρεσίες επιβάλλεται να διεισδύσουν στις ανατρεπτικές οργανώσεις με ειδικούς πράκτορες που θα έχουν αποστολή να δημιουργήσουν ομάδες δράσης από τα πιο ριζοσπαστικά στοιχεία αυτών των οργανώσεων… Αυτές οι ομάδες δράσης, υπό τον έλεγχο των μυστικών υπηρεσιών, θα εξαπολύσουν κύμα βίαιων ή μη βίαιων εκδηλώσεων, αναλόγως των περιστάσεων… Αν δεν είναι εφικτή η διείσδυση αυτού του είδους, μπορεί να οδηγήσει στον επιδιωκόμενο σκοπό η χρησιμοποίηση οργανώσεων της άκρας αριστεράς»[4].

2) Είτε μουσουλμάνοι-άσχετοι με την τρομοκρατία, οι οποίοι έχουν υποβληθεί σε ειδικά προγράμματα «αναμόρφωσης της προσωπικότητας» (δηλαδή σε τεχνικές «πλύσης εγκεφάλου»), δια των οποίων το υποκείμενο καθίσταται απολύτως ευπειθές στα κελεύσματα των χειριστών του, με βάση έναν συνδυασμό ψυχοφαρμακολογικών επιδράσεων και τεχνικών εξαρτημένων αντανακλαστικών.

Οι πρακτικές αυτές ήταν συνήθεις για τη CIA, τουλάχιστον έως το 1976, οπότε και αποτέλεσαν αντικείμενο έρευνας από Εξεταστική Επιτροπή του αμερικανικού Κογκρέσου, η Έκθεση της οποίας είναι εξόχως αποκαλυπτική για τους εμπνευστές, τη δομή και την εφαρμογή αυτών των προγραμμάτων. Σύμφωνα με τις καταγγελίες του John Marks, πρώην διπλωμάτη, πράκτορα της CIA και νυν καθηγητή στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, οι οποίες επιβεβαιώθηκαν πλήρως από την ως άνω Έκθεση για το διαβόητο πρόγραμμα MKULTRA, η CIA ελέγχει άμεσα ή έμμεσα όλα τα ερευνητικά προγράμματα που σχετίζονται με τις χημικές ή ψυχολογικές μεθόδους ελέγχου της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Επιπλέον, διαθέτει και δικά της «ερευνητικά κέντρα» όπου γίνονται πειράματα σε διανοητικά καθυστερημένους, πόρνες, τοξικομανείς, αλλοδαπούς και ποινικούς κρατούμενους που ανήκουν σε διάφορες εθνικές μειονότητες.

Εκτός απ’ αυτές τις δύο εκδοχές, υπάρχει και μια τρίτη (και, κατά τη γνώμη μου, πιθανότερη εκδοχή) σύμφωνα με την οποία εφαρμόστηκε μια διαδικασία τηλεκατεύθυνσης των αεροπλάνων από το έδαφος (με βάση ένα σχέδιο που ανέπτυξε μια από τις μεγαλύτερες πολεμικές βιομηχανίες των ΗΠΑ, η Raytheon Co, για λογαριασμό του Πενταγώνου), άποψη που ενισχύεται και από το γεγονός ότι στους καταλόγους των επιβατών-θυμάτων που έδωσαν οι αεροπορικές εταιρείες American Airlines και United Airlines περιλαμβάνονται και υψηλόβαθμα στελέχη της Raytheon, που συμμετείχαν στην ανάπτυξη του εν λόγω σχεδίου.

Το Κογκρέσο Συγκαλύπτει τα Στοιχεία

Οι προσπάθειες συγκάλυψης των κενών και των αντιφάσεων της επίσημης εκδοχής για τα τρομοκρατικά κτυπήματα είναι προφανείς και διαπιστωμένες με κορυφαία ανάμεσά τους την Έκθεση της ειδικής Εξεταστικής Επιτροπής του Κογκρέσου (μιας επιτροπής που η πλειονότητα των μελών της αποτελείται από υψηλόβαθμα στελέχη της πετρελαϊκής βιομηχανίας, μεταξύ των οποίων και οι δύο συμπρόεδροί της, εκπρόσωποι των κομμάτων του αμερικανικού δικομματικού συστήματος). Η Έκθεση, που δόθηκε στη δημοσιότητα το 2004, παραπέμπει συνειρμικά στην αντίστοιχη διαβόητη Έκθεση της Επιτροπής Warren με την οποία η δολοφονία του προέδρου Κένεντι αποδιδόταν αποκλειστικά και μόνο στη δράση ενός ατόμου, του Χάρβεϊ Όσβαλντ, παρά το γεγονός ότι από το φιλμ στο οποίο καταγράφηκε η σκηνή της δολοφονίας από τον ερασιτέχνη κινηματογραφιστή Zapruder προέκυπτε ότι ο Κένεντι είχε πυροβοληθεί από 4 διαφορετικά σημεία διαδοχικά.

Όμως, ανεξάρτητα απ’ αυτά, δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία για τις άμεσες επιπτώσεις αυτών των γεγονότων στην αμερικανική εσωτερική και εξωτερική πολιτική, οι οποίες θα μπορούσαν να συνοψιστούν σε μια λέξη: «σκλήρυνση».

Δύο μέρες μετά το τετραπλό τρομοκρατικό κτύπημα στις ΗΠΑ, ο πρόεδρος Τζορτζ Μπους, ο υιός, κήρυξε τον πρώτο πόλεμο στην Ιστορία που δεν στρέφεται κατά συγκεκριμένου εχθρού. Με τη δήλωση «είμαστε κιόλας μάρτυρες του πρώτου πολέμου του 21ου αιώνα, και οι Ηνωμένες Πολιτείες θα οδηγήσουν όλον τον πολιτισμένο κόσμο στη νίκη», προανήγγειλε μια (από δω και πέρα) διαρκή στρατιωτική κινητοποίηση και συνεχή πολεμική αναμέτρηση με έναν εχθρό-φάντασμα, τον οποίο κανείς δεν γνωρίζει και ο οποίος, συνεπώς, μπορεί να παίρνει το επιθυμητό περιεχόμενο και σχήμα με βάση τις σκοπιμότητες που πρέπει να εξυπηρετούνται κάθε φορά.

Όπως συμβαίνει πάντοτε σε τέτοιες περιπτώσεις, σε πρώτη φάση, οι διωκτικές αρχές «εντοπίζουν» κάποια ισλαμικά ίχνη (που πριν από την ανατροπή του διπολισμού ήταν πάντοτε «αριστερά»). Με την κινητοποίηση του FBI, NSA, της CIA και όλου του σκοτεινού κόσμου των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών[5] και τη συνεργασία των μέσων μαζικής «ενημέρωσης», ως ύποπτος φωτογραφίζεται ο Σαουδάραβας Κροίσος-τρομοκράτης Οσάμα Μπιν Λάντεν και το φονταμενταλιστικό καθεστώς του Αφγανιστάν που του παρέχει άσυλο.

Αλλά, πριν περάσουν τρεις μέρες από το τρομοκρατικό κτύπημα, διαπιστώνεται ότι «το σενάριο αυτό παρουσιάζει μεγάλα κενά, όπως αρχίζουν να αναγνωρίζουν χαμηλόφωνα ακόμη και Αμερικανοί αξιωματούχοι»[6].

Γκάρντιαν: Τα μέχρι Στιγμής «Στοιχεία» Είναι Σαθρά

Στις 13.09.2001, η έγκυρη βρετανική εφημερίδα Γκάρντιαν αναδεικνύει μια άλλη πλευρά του ζητήματος, γράφοντας: «Οι ΗΠΑ διαθέτουν κατασκοπευτικούς δορυφόρους, ικανούς να φωτογραφήσουν το έδαφος του Αφγανιστάν με τέτοια ακρίβεια, που δεν τους ξεφεύγει ούτε… γόπα τσιγάρου. Επικηρυγμένος από το 1998, ως ο “υπ’ αριθμόν ένας κίνδυνος για την εθνική ασφάλεια των ΗΠΑ”, ο Μπιν Λάντεν είναι αναγκασμένος να κρύβεται όλη την ημέρα σε σπηλιές των γυμνών βουνών του Αφγανιστάν και να αλλάζει κρησφύγετο κάθε βράδυ. Είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι, κάτω από αυτές τις συνθήκες, αυτός ο άνθρωπος θα μπορούσε να οργανώσει μια τεράστια, καλά συντονισμένη επιχείρηση στο έδαφος των ΗΠΑ σαν αυτή της περασμένης Τρίτης. “Άλλωστε, τα μέχρι στιγμής ‘στοιχεία’ που έχουν εμφανισθεί στον αμερικανικό Τύπο (ένα αντίγραφο του Κορανίου, ένας υπολογιστής με οδηγίες πλοήγησης αεροσκαφών κτλ.) είναι τόσο σαθρά, που φαίνεται πως έχουν ως μοναδικό στόχο τον επηρεασμό της κοινής γνώμης. Σ’ αυτό το φόντο, ιδιαίτερη σημασία έχει χθεσινό ρεπορτάζ του Γουίλιαμ Σαφάιρ στους Τάιμς της Νέας Υόρκης”[7].

Τάιμς της Νέας Υόρκης: «Tυφλοπόντικες» σε CIA – FBI

Η εφημερίδα New York Times, αναδημοσιεύοντας το ως άνω άρθρο[8], σημειώνει, σε παραπλεύρως στήλη, ότι ο Γουίλιαμ Σαφάιρ, αρθρογράφος των Τάιμς της Νέας Υόρκης, που έχει στενές σχέσεις με τον σημερινό πρόεδρο, «επικαλείται πηγές της κυβέρνησης Μπους και των μυστικών υπηρεσιών, και αποκαλύπτει ότι οι τρομοκράτες γνώριζαν επακριβώς το δρομολόγιο του προεδρικού αεροσκάφους – το οποίο σκόπευαν να καταρρίψουν, και χρησιμοποιούσαν τον κώδικα επικοινωνίας αμερικανικών υπηρεσιών για την ανταλλαγή μηνυμάτων! Το εύλογο συμπέρασμα του αρθρογράφου είναι ότι οι τρομοκράτες είχαν τους δικούς τους ανθρώπους μέσα στη CIA, το FBI ή κάποια άλλη μυστική υπηρεσία των ΗΠΑ.

Τις διάχυτες υποψίες ήρθε να ενισχύσει απροσδόκητη παρέμβαση του πρώην προέδρου των ΗΠΑ και πρώην διοικητή της CIA, Τζορτζ Μπους του πρεσβύτερου. Δικαιολογώντας την (κατά τη δήλωσή του) «βρόμικη δουλειά» της CIA, ο πατήρ Μπους αναγνώρισε ότι «η CIA, στο παρελθόν, είχε τοποθετήσει πράκτορές της σε τρομοκρατικές οργανώσεις, για να τις χρησιμοποιήσει προς όφελος των εθνικών συμφερόντων». Το ερώτημα είναι: Γιατί ένιωσε την ανάγκη να προβεί σε αυτή τη δήλωση τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή; Μήπως οι Αμερικανοί φοβούνται ότι θα αποκαλυφθεί συμμετοχή δικών τους πρακτόρων στο κύκλωμα των τρομοκρατών και προσπαθούν να προετοιμάσουν το έδαφος;

Οι μυστικοί δίαυλοι της CIA και της NSA με την τρομοκρατία και το φονταμενταλιστικό Ισλάμ είναι γνωστοί από καιρό. Το μέγα σκάνδαλο της εποχής Ρέιγκαν, με πρωταγωνιστή τον συνταγματάρχη Όλιβερ Νορθ, αφορούσε την παροχή όπλων στο φονταμενταλιστικό Ιράν, ώστε να χρηματοδοτηθεί η αντικομμουνιστική εκστρατεία των ΗΠΑ στη Νικαράγουα. Ο ίδιος ο Μπιν Λάντεν και η οργάνωσή του είχαν χρηματοδοτηθεί και εκπαιδευθεί από τη CIA εναντίον της σοβιετικής κατοχής στο Αφγανιστάν.

Θα μπορούσαν κάποιοι από τους ακροδεξιούς Αμερικανούς πράκτορες (πρώην ή εν ενεργεία) να χρησιμοποίησαν αυτούς τους υπόγειους διαύλους με τον ισλαμικό φονταμενταλισμό σε μια τρομοκρατική επιχείρηση, που οι πολιτικοί της στόχοι υπερβαίνουν και την πιο τολμηρή φαντασία; Οι πραγματικές απαντήσεις μπορεί να μην έρθουν ποτέ. Αλλά τα ερωτήματα είναι βέβαιο ότι θα τεθούν, αργά ή γρήγορα»[9].

Σε σχέση με το τρομοκρατικό κτύπημα της 11ης Σεπτεμβρίου υπάρχει πλήθος γεγονότων από τα οποία προκύπτει ότι τα κτυπήματα ήταν προσχεδιασμένα ή αναμενόμενα και διευκολύνθηκαν να συμβούν. Θα επιχειρήσω μια σύντομη αναφορά σ’ ένα μικρό μέρος αυτών των στοιχείων, παραπέμποντας των αναγνώστη σε ειδικές και έγκυρες σελίδες του διαδικτύου όπου καταχωρούνται τα στοιχεία που έρχονται διαρκώς στο φως. Μεταξύ αυτών οι σελίδες του Paul Thompson (Τimeline of 9/11), του Μάικ Ρούπερτ (www.fromthewilderness.com) κ.ά.

Και φυσικά, τα καταπληκτικά ντοκιμαντέρ-αναλύσεις In Plane Site και The Painful Deceptions, όπου με μια εξαντλητική επιστημονική τεκμηρίωση κονιορτοποιείται η επίσημη ψευδής εκδοχή των τρομοκρατικών κτυπημάτων της 11ης Σεπτεμβρίου (μπορείτε να τα παραγγείλετε ως DVD VHS μέσω του διαδικτύου ή να τα βρείτε στο διαδίκτυο χρησιμοποιώντας μια μηχανή αναζήτησης και να τα κατεβάσετε).

Το Χρονικό ενός Προαναγγελθέντος Κτυπήματος

 Αρχές του 2001. Ο Μπους απαγορεύει τις έρευνες για τις διασυνδέσεις της οικογένειας του Μπιν Λάντεν με τρομοκράτες, τον Μάιο 2001ενισχύει το καθεστώς των Ταλιμπάν με 43 εκατομμύρια δολάρια και την άνοιξη του 2002, μεσούσης της αντι-μπιν-λάντεν υστερίας, θα διαλύσει την Bin Laden Task Force.

Μάιος 2001. Ο αξιωματικός της Μυστικής Υπηρεσίας του Ναυτικού Ντέλμαρτ «Μάικ» Βρίλαντ, που βρίσκεται στη φυλακή του Τορόντο λόγω απάτης, είχε από τις αρχές του 2001 πληροφορίες για πιθανά τρομοκρατικά χτυπήματα στη Νέα Υόρκη και στο Πεντάγωνο και τον Μάιο 2001 τις έθεσε στη διάθεση των καναδικών Μυστικών Υπηρεσιών (όπως αποκαλύπτεται στις 14 Σεπτεμβρίου 2001).

Καλοκαίρι 2001. Η αμερικανική κυβέρνηση προειδοποιήθηκε από πολλές μυστικές υπηρεσίες άλλων χωρών για τρομοκρατικά χτυπήματα σε αμερικανικό έδαφος που αναμένονταν από στιγμή σε στιγμή. Η ισραηλινή Μοσάντ προειδοποίησε αρκετές φορές τη CIA ότι αεροπειρατές επρόκειτο να χρησιμοποιήσουν αεροπλάνα από αεροπειρατές ως όπλα εναντίον κτιρίων. Οι ρωσικές υπηρεσίες προειδοποίησαν τη CIA ότι 25 τρομοκράτες εξασκούνται ως πιλότοι στις ΗΠΑ, προκειμένου να αναλάβουν μια αποστολή αυτοκτονίας. Ο διευθυντής της γερμανικής μυστικής υπηρεσίας (BNP) Αουγκούστ Χάνινγκ πληροφόρησε τη CIA ότι «τρομοκράτες από τη Μέση Ανατολή σχεδίασαν να απαγάγουν αεροπλάνα».Η γερμανική Μυστική Υπηρεσία Πληροφοριών (BND) προειδοποιεί τη CIA και το Ισραήλ ότι τρομοκράτες από τη Μέση Ανατολή σχεδιάζουν «να απαγάγουν ένα αεροπλάνο της Πολιτικής Αεροπορίας και να το χρησιμοποιήσουν ως όπλο για να επιτεθούν σε σημαντικά μνημεία της αμερικανικής και ισραηλινής κουλτούρας». (Frankfurter Allgemeine Zeilung, 14 Σεπτεμβρίου 2001).

 

4-14 Ιουλίου 2001. Ο (καθ’ υπόθεση, υπ’ αριθμόν 1 καταζητούμενος άνθρωπος στον κόσμο) Οσάμα Μπιν Λάντεν εισάγεται στο American Hospital στο Ντουμπάι για την αντιμετώπιση του νεφρικού προβλήματος που έχει. Εκεί δέχεται επισκέψεις από την οικογένειά του και υψηλές προσωπικότητες από τη Σαουδική Αραβία και τα Εμιράτα. Μεταξύ των επισκεπτών του είναι και ο σταθμάρχης της CIA στο Ντουμπάι Λάρι Μίτσελ, ο οποίος στις 15 Ιουλίου (δηλαδή αμέσως μετά την ανεμπόδιστη αναχώρηση του Μπιν Λάντεν) παίρνει μετάθεση από το γραφείο της CIA στο Ντουμπάι.

 

Ιούλιος 2001. Ο αρχηγός της πακιστανικής Μυστικής Υπηρεσίας, στρατηγός Μαχμούντ Αχμέντ (που βρίσκεται υπό τον άμεσο έλεγχο της CIA) έστειλε στον υποτιθέμενο αρχηγό των «τρομοκρατών-πιλότων» Μοχάμεντ Άττα 100.000 δολάρια. Η αποστολή των χρημάτων έγινε μέσω τράπεζας από τον Ομάρ Σεΐχ, έναν κρυφό πράκτορα της ISI και ακραίο ισλαμιστή βρετανικής καταγωγής. (Times of India, 26 Οκτωβρίου 2001). Το δημοσίευμα βασίζεται σε πηγές της Ινδικής Μυστικής Υπηρεσίας και επικαλείται μια σχετική επιβεβαίωση από το FBI. Αργότερα, ο Σεΐχ κατηγορήθηκε για την απαγωγή του δημοσιογράφου Περλ, συνεργάτη της εφημερίδας Wall Street Journal. Μετά τη δημοσίευση της παραπάνω είδησης ο στρατηγός Μαχμούντ Αχμέντ παραιτήθηκε από τη θέση του αρχηγού της ISI.

 

6 Αυγούστου 2001. Σε συνάντηση με τη CIA, ο πρόεδρος Μπους ενημερώνεται για την απειλή που υπάρχει να χρησιμοποιηθούν αεροπλάνα ως ιπτάμενες βόμβες. Αλλά δεν τίθενται σε κατάσταση συναγερμού ούτε η υπηρεσία αεροπορικού έλεγχου ούτε η στρατιωτική αεράμυνα.

Σεπτέμβριος 2001. Στις 3 Σεπτεμβρίου ο Σαλμάν Ρούσντι έλαβε την προειδοποίηση να μην πετάξει στις ΗΠΑ (Times του Λονδίνου). Στις 11 Σεπτεμβρίου ο Αριέλ Σαρόνπροειδοποιήθηκε από τη Μοσάντ να μην πετάξει στη Νέα Υόρκη όπου επρόκειτο να μιλήσει. Τη νύκτα της 10ης Σεπτεμβρίου, προειδοποιήθηκε ο δήμαρχος Μπράουν«να είναι προσεκτικός στα ταξίδια του» (San Francisco Chronicle). Στις 10 Σεπτεμβρίου ακυρώθηκαν ξαφνικά «για λόγους ασφαλείας τα ταξίδια που είχε προγραμματίσει για το επόμενο πρωί μια ομάδα υψηλών αξιωματούχων του Πενταγώνου». (Newsweek, 24/9/2001);

 

Η Μέρα που Έσπασε το «Αυγό του Φιδιού»

11 Σεπτεμβρίου 2001. Μέσα σε 45 λεπτά καταλαμβάνονται 4 αεροπλάνα από υποτιθέμενους αεροπειρατές (το πρώτο στις 8.15, το δεύτερο στις 9.05) και βγαίνουν από την πορεία τους. Αλλά τα πρώτα καταδιωκτικά απογειώνονται στις 9.30 (δηλαδή ύστερα από 75 λεπτά), γεγονός που δεν έχει προηγούμενό του στην Ιστορία. Τα δύο πρώτα θα χτυπήσουν τους δίδυμους πύργους στη Νέα Υόρκη. Το τρίτο θα ανακοινωθεί ότι δήθεν χτύπησε το Πεντάγωνο και το τέταρτο (της περίεργης πτήσης 93) θα κυριολεκτικά θα εξαερωθεί χωρίς να αφήσει το παραμικρό ίχνος!

Η Αντιαεροπορική Άμυνα

Η αντιαεροπορική άμυνα δεν προσπάθησε να αναχαιτίσει τα αεροπλάνα στη Νέα Υόρκη και στην Ουάσιγκτον (η απόσταση από την αεροπορική βάση Μακ Γκουάιρ στο Νιου Τζέρσεϋ ήταν 7 έως 10 λεπτά αντιστοίχως), ούτε το αεροπλάνο που δήθεν κατευθυνόταν στο Πεντάγωνο (η αεροπορική βάση Άντριους βρίσκεται σε απόσταση 13 μιλίων από το Πεντάγωνο και, συνεπώς, η αντιαεροπορική άμυνα είχε στη διάθεσή της 1 ώρα και 15 λεπτά για να αντιδράσει).

Η εξεταστική επιτροπή του Κογκρέσου κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ουδεμία πράξη επιτήρησης υπήρξε (Βλ. Έκθεση). Μ’ άλλα λόγια, ότι οι ένοπλες δυνάμεις των Ηνωμένων Πολιτειών παρέμειναν παθητικές κατά τη διάρκεια των χτυπημάτων. Αν είναι δυνατόν να πιστέψει κανείς κάτι τέτοιο.

 

Οι Δήθεν Αεροπειρατές

Σύμφωνα με το FBI, σε καθένα από τα αεροπλάνα στα οποία εκδηλώθηκε αεροπειρατεία οι δήθεν τρομοκράτες είχαν οργανωθεί σε πενταμελείς ομάδες που συγκροτήθηκαν την τελευταία στιγμή. Αλλά στο αεροσκάφος της πτήσης 93 που εξερράγη στην Πενσιλβάνια υπήρχαν μόνο τέσσερις τρομοκράτες. Ο πέμπτος, ο Ζακαρία Μουσάουι, είχε συλληφθείλίγο πιο πριν λόγω, λήξης της άδειας παραμονής του.

  • Οι υποτιθέμενοι αεροπειρατές είχαν αγοράσει εισιτήρια για τις πτήσεις της 11ης Σεπτεμβρίου στο όνομά τους (όπως ανακοίνωσε το FBI), αλλά και για πτήσεις μετά την 11η Σεπτεμβρίου (όπως ανακοίνωσαν τα ΜΜΕ).
  • Οι υποτιθέμενοι αεροπειρατές κατάφεραν να αποφύγουν όλα τα συστήματα ασφαλείας και να επιβιβαστούν σε τέσσερις πτήσεις.
  • Ο υποτιθέμενος αρχηγός των αεροπειρατών Άττα δεν πήρε την τσάντα του μαζί του στο αεροπλάνο (όπως ήταν φυσικό), αλλά την άφησε στο αεροδρόμιο. Στην τσάντα αυτή «είχε βάλει» ένα βίντεο σχετικά με την πτήση αεροπλάνου, μια στολή και τη διαθήκη του. Παράλληλα, άφησε την άδεια οδήγησης μέσα στο αυτοκίνητο που νοίκιασε. Τα ερωτήματα «εάν ενεργεί έτσι κάποιος που ξέρει ότι εκτελεί αποστολή αυτοκτονίας», «ποιος βρήκε αυτή την τσάντα» και «πώς διαπιστώθηκε ότι πρόκειται για την τσάντα του Άττα», παραμένουν αναπάντητα.
  • Το FBI μέσα σε δύο μόλις μέρες κατάφερε να «εξακριβωθούν» τα στοιχεία των υποτιθέμενων αεροπειρατών, να «ανακαλυφθούν» σε χρόνο ρεκόρ τα εγκαταλειμμένα αυτοκίνητά τους και να «αποκτηθούν» φωτογραφίες τους, αλλά δεν κατάφερε να «ανακαλύψει» τι απέγιναν οι τουλάχιστον πέντε (5) αεροπειρατές που ζουν ακόμη.

Αλλά, ατυχώς για την επίσημη εκδοχή στον κατάλογο των επιβατών-θυμάτων, που δημοσίευσαν οι δύο αεροπορικές εταιρείες (American Airlines και United Airlines) στις οποίες ανήκαν τα Μπόινγκ που υπέστησαν αεροπειρατεία, δεν υπάρχει ούτε ένας από τους 19 δήθεν αεροπειρατές που περιλαμβάνει ο κατάλογος που έδωσε στη δημοσιότητα το FBI.

Σε σχέση με τα ονόματα των 19 δήθεν αεροπειρατών που περιλαμβάνονται στον κατάλογο του FBI (άνδρες 25-35 ετών, Άραβες και μουσουλμάνοι, στη συντριπτική πλειονότητά τους Σαουδάραβες):

  • Η πρεσβεία της Σαουδικής Αραβίας στην Ουάσιγκτον επιβεβαίωσε ότι 4 απ’ αυτούς (ο Αμπντουλαζίζ Αλομαρί, ο Μοχάντ Αλσχεχρί, ο Σαλέμ Αλχαζμί και ο Σαέντ Αλγκχαμντί) χαίρουν άκρας υγείας και ζουν στις χώρες τους.
  • Ο Ουαλίντ Μ. Αλσχεχρί, ο οποίος ζει σήμερα στην Καζαμπλάνκα και εργάζεται ως πιλότος στη Royal Air Maroc, έδωσε συνέντευξη στην αραβόφωνη εφημερίδα του Λονδίνου, Al-Qods al-Arabl.
  • Ο πρίγκιπας Σαούντ αλ-Φεϊζάλ, υπουργός Εξωτερικών της Σαουδικής Αραβίας, δήλωσε στον Τύπο: «Αποδείχθηκε ότι πέντε από τα άτομα που κατονομάζονται στον κατάλογο τον FBI δεν έχουν καμία σχέση με το συμβάν».
  • Ενώ ο πρίγκιπας Ναγιέφ, υπουργός Εσωτερικών της Σαουδικής Αραβίας, δήλωσε σε επίσημη αμερικανική αντιπροσωπεία: «Μέχρι σήμερα δεν υπάρχει καμιά απόδειξη ότι (οι 15 Σαουδάραβες υπήκοοι που κατηγορούνται από το FBΙ) συνδέονται με την 11η Σεπτεμβρίου. Δεν έχουμε λάβει τίποτε τέτοιο επί τον θέματος από τις Ηνωμένες Πολιτείες»[10].
Μαύρα Κουτιά και Συνομιλίες

Από τα τέσσερα μαύρα κουτιά των «καταληφθέντων» αεροπλάνων βρέθηκαν μόνο τα δύο (;) και δεν δημοσιοποιήθηκαν τα στοιχεία από τα μαύρα κουτιά που βρέθηκαν (;). Επιπλέον, σύμφωνα με το FBI, καταγράφονταν σε μαγνητοταινίες οι συνομιλίες του πληρώματος (μέσω ασυρμάτου) και οι επικοινωνίες των επιβατών με συγγενείς τους (μέσω τηλεφώνων). Αλλά το FBI αρνείται να προσδιορίσει πού βρίσκονται οι μαγνητοταινίες και να δημοσιεύσει το περιεχόμενό τους.

Το Πλήγμα στο Πεντάγωνο

Στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, το υπουργείο Άμυνας ανακοινώνει ότι «το Πεντάγωνο δέχτηκε επίθεση στις 9.38 το πρωί» χωρίς να κάνει λόγο για αεροπλάνο. Το Reuters φτάνει πρώτο επιτόπου και μεταδίδει ότι το Πεντάγωνο επλήγη από ένα ελικόπτερο που εξερράγη. Αυτό επιβεβαιώνει στο πρακτορείο Associated Press και ο Δημοκρατικός εμπειρογνώμονας Πωλ Μπεϊγκάλα. Λίγα λεπτά αργότερα, το υπουργείο Άμυνας διορθώνει την είδηση, ανακοινώνοντας ότι επρόκειτο για αεροπλάνο, πράγμα που πυροδοτεί το γαϊτανάκι των αντιφάσεων που ακολούθησε. Και θα χρειαστούν πολλές ώρες μέχρις ότου ο αρχηγός του γενικού επιτελείου των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων, στρατηγός Ρίτσαρντ Μάγιερς, δηλώσει ότι το «αεροπλάνο-αυτόχειρας»ήταν το Μπόινγκ 757-200 της πτήσης 77 της American Airlines από Ντάλας προς Λος Άντζελες, του οποίου τα ίχνη έχασε ο πύργος ελέγχου στις 08.55.

Ο Τύπος κρατιέται μακριά από τον τόπο του δράματος. Αλλά το Associated Press κατορθώνει να πάρει φωτογραφίες από την άφιξη των πυροσβεστών, τραβηγμένες από έναν ιδιώτη που βρίσκεται σε γειτονικό κτίριο. Το σοκ είναι ισχυρό: ο πιο ισχυρός στρατός του κόσμου δεν στάθηκε ικανός να προστατεύσει την ίδια του την έδρα και υπέστη βαρύτατες απώλειες. Οι ΗΠΑ, που θεωρούνταν ανίκητες, αποδεικνύονται ευάλωτες ακόμη και στο ίδιο τους το έδαφος.

Η επίσημη εκδοχή προσβάλλει τη νοημοσύνη μας. Σύμφωνα μ’ αυτήν:

1) Το σύστημα των στρατιωτικών ραντάρ των ΗΠΑ στάθηκε ανίκανο να εντοπίσει σε μία ζώνη ακτίνας μερικών δεκάδων χιλιομέτρων ένα αεροπλάνο Μπόινγκ 757-200 (που μπορεί να μεταφέρει 239 επιβάτες, με μήκος 47,3 μέτρα και άνοιγμα φτερών 38 μέτρα που πλήρως εφοδιασμένο με καύσιμα ζυγίζει 115 τόνους και μπορεί να αναπτύξει ταχύτητα 900 χμ./ώρα).

2) Ο αντιαεροπορικός μηχανισμός (που ελέγχεται από την προεδρική βάση του Σεντ Άντριου, όπου σταθμεύουν επί μονίμου βάσεως δυο μοίρες με τα άκρως ευκίνητα και ταχύτατα αεροσκάφη F-16 και F/A-18) δεν μπόρεσε να ελέγξει το δυσκίνητο Μπόινγκ.

3) Το Μπόινγκ παραπλάνησε τους διώκτες του, υπερκέρασε την πιο εξελιγμένη αντιαεροπορική άμυνα του κόσμου και «έπεσε» στο Πεντάγωνο, σκοτώνοντας 125 άτομα.

4) Το Μπόινγκ δεν έπεσε στην επιφάνεια της οροφής του κτιρίου (117.359 τ.μ.) όπου θα μπορούσε να προκαλέσει σοβαρότατες ζημιές (δεδομένου ότι σ’ αυτό εργάζονται 20.000 άνθρωποι), αλλά χτύπησε μια μικρή πρόσοψη του κτιρίου (με ύψος μόνο 24 μέτρα) στην οποία δεν εργαζόταν κανείς, γιατί ήταν υπό επισκευή.

5) Το Μπόινγκ, αν και έχει ύψος 30 μέτρα (δηλαδή το αντίστοιχο τριών ορόφων), χτύπησε την πρόσοψη του κτιρίου μόνο στο ύψος του ισογείου και του πρώτου ορόφου, χωρίς να προκαλέσει ζημιές στο προαύλιο με τη χλόη, στον τοίχο, στον χώρο στάθμευσης ή στο ελικοδρόμιο του πενταγώνου.

6) Κανένα ίχνος πρόσκρουσης δεν είναι ορατό.

7) Δεν υπάρχει κανένα ίχνος των φτερών, της ατράκτου, των μηχανών. Κανείς δεν είδε το παραμικρό κομμάτι του αεροπλάνου, ούτε καν το σύστημα προσγείωσης.

8) Δεν βρέθηκε κανένα υπόλειμμα από τους 64 επιβάτες του αεροπλάνου ή τις αποσκευές τους.

9) Δεν υπάρχει καμιά φωτογραφία ή βίντεο από το «κτύπημα» στο Πεντάγωνο, με υπολείμματα ή συντρίμμια του αεροπλάνου.

10) Οι κάμερες της βίντεο-επιτήρησης του χώρου στάθμευσης του Πενταγώνου δεν είδαν το Μπόινγκ, σε καμιά στιγμή και σε κανένα σημείο.

Ο συνδυασμός των στοιχείων 1-3 (που είναι εμφανώς ανεκδοτολογικά) με τα στοιχεία 4-10 (που είναι απολύτως απίθανα) οδηγεί απλώς στο συμπέρασμα ότι κανένα αεροπλάνο δεν έπληξε το Πεντάγωνο.

Όπως θέτει το ζήτημα ο ερευνητής Thierry Meyssan στην άκρως ενδιαφέρουσα μελέτη του 11 Σεπτεμβρίου 2001: Η Τρομακτική Απάτη (Γραφές, Αθήνα, 2002): «Σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή, ένα Μπόινγκ υπό τον έλεγχο υποτιθέμενων αεροπειρατών αλλάζει πορεία, προσπερνά τα F-16 που σηκώθηκαν προς καταδίωξή του, ξεγελά το σύστημα αντιαεροπορικής άμυνας της Ουάσιγκτον, χτυπά όχι την οροφή αλλά ένα μικρό μέρος της πρόσοψης του ισογείου του Πενταγώνου και τα καύσιμα που είναι αποθηκευμένα στα φτερά του ανεφλέγησαν μόνο για όσο χρειάστηκε να ξεσπάσει μια μικρή πυρκαγιά στο κτίριο και διαμόρφωσε ένα σκηνικό όπου δεν υπάρχει κανένα ίχνος ή υπόλειμμα ή συντρίμμι αεροπλάνου. Είναι προφανές ότι πρόκειται για ένα παραμύθι που κατασκευάστηκε προοδευτικά: Στο αρχικό ανακοινωθέν του Πενταγώνου δεν υπήρχε θέμα Μπόινγκ (η θεωρία του «αεροπλάνου-καμικάζι» εμφανίστηκε μισή ώρα αργότερα), όπως δεν υπήρξε θέμα καταδιωκτικών που δήθεν επεχείρησαν να αναχαιτίσουν το αεροσκάφος-φάντασμα (η θεωρία αυτή εμφανίστηκε δυο μέρες). Το μόνο αδιάψευστο γεγονός είναι ότι 125 άνθρωποι σκοτώθηκαν στο Πεντάγωνο και ότι ένα αεροπλάνο που μετέφερε 64 επιβάτες εξαφανίστηκε. Εξ ου και τα αμείλικτα ερωτήματα: «Ποια είναι η αιτία της έκρηξης που έπληξε το Πεντάγωνο; Τι έγινε η πτήση 77 της American Airlines; Οι επιβάτες σκοτώθηκαν; Αν ναι, ποιος τους σκότωσε και γιατί; Αν όχι, πού βρίσκονται;»

Ο πρόεδρος της Αιγύπτου Χόσνι Μουμπάρακ, που διέθετε εμπιστευτικές πληροφορίες για την προετοιμασία της επίθεσης, τις οποίες είχε διαβιβάσει πολλές εβδομάδες πριν στην αμερικανική κυβέρνηση, όταν ρωτήθηκε σχετικά από το CNN στις 15 Σεπτεμβρίου 2001: «Αυτοί που το έκαναν θα πρέπει να είχαν πετάξει για καιρό πάνω από την περιοχή αυτή… Για παράδειγμα, το Πεντάγωνο δεν είναι πολύ ψηλό. Ένας πιλότος, για να πέσει κατευθείαν πάνω στο Πεντάγωνο μ’ αυτό τον τρόπο, θα πρέπει να είχε πετάξει επί μακρόν πάνω από αυτή ζώνη, ώστε να μάθει τα εμπόδια που θα συναντούσε πετώντας σε πολύ χαμηλό ύψος μ’ ένα τεράστιο εμπορικό αεροπλάνο, πριν φτάσει να χτυπήσει το Πεντάγωνο σ’ ένα συγκεκριμένο σημείο. Κάποιος τα μελέτησε αυτά πολύ καλά, κάποιος πέταγε πολύν καιρό πάνω απ’ αυτή τη ζώνη… Ειλικρινά, δεν θα ήθελα να βγάλω βεβιασμένα συμπεράσματα… Θυμηθείτε την Οκλαχόμα…» (ιστοσελίδα της αιγυπτιακής προεδρίας (http://www.presidency.gov.eg/html/14-Sept2001_press_.2.html).

Τα «Μεθεόρτια»

Στις 14 Σεπτεμβρίου 2001, το αμερικανικό Κογκρέσο εξουσιοδοτεί χωρίς συζήτηση ομοφώνως (με εξαίρεση μια αρνητική ψήφο της βουλευτού των Δημοκρατικών Μπάρμπαρα Λη) τον πρόεδρο Τζορτζ Μπους να καταφύγει στην «αναγκαία και αρμόζουσα χρήση βίας εναντίον κάθε κράτους, οργάνωσης ή ατόμου που κρίθηκε ότι προετοίμασε, διέταξε, εκτέλεσε ή διευκόλυνε τις τρομοκρατικές επιθέσεις που εκδηλώθηκαν την 11η Σε­πτεμβρίου 2001, ή φιλοξενεί τέτοιες οργανώσεις ή τέτοια άτομα, προκειμένου να αποτρέψει κάθε μελλοντική ενέργεια της διεθνούς τρομοκρατίας εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών από τέτοια κράτη, οργανώσεις ή άτομα»[11].

Την μεθεπομένη ο Μπους αναγγέλλει τη σύσταση ενός υπουργικού γραφείου αντι-τρομο-κρατικής ασφάλειας (Office of Homeland Security), που υπάγεται στην αρμοδιότητά του, για «να διευθύνει, να επιβλέπει και να συντονίζει μια συνολική εθνική στρατηγική για την υπεράσπιση της χώρας μας από την τρομοκρατία και την αντίδραση σε κάθε πιθανή επίθεση».

Στις 5 Οκτωβρίου, ο πρόεδρος Μπους, κατά παράβαση του Συντάγματος, διατάσσει πολλά μέλη της κυβέρνησής του να μην παρέχουν πλέον πληροφόρηση στα μέλη του κοινοβουλίου και στον τύπο. «Η Πράβντα και η Ιζβέστια στην πρώην Σοβιετική Ένωση θα δυσκολεύονταν να ξεπεράσουν τα αμερικανικά μέσα μαζικής ενημέρωσης στην υποδούλωσή τους στην επίσημη γραμμή…» σχολιάζει ο Έντουαρτ Χέρμαν, καθηγητής Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο της Πενσιλβάνια[12].

Λίγο αργότερα, το Κογκρέσο υιοθετεί τον νόμο Uniting and Strengthening America by Providing Appropriate Tools Required to Intercept and Obstruct Terrorism Act(του οποίου το ακρωνύμιο είναι USA PATRIOT Act)[13], ο οποίος περιστέλλει βασικές ελευθερίες για μια περίοδο 4 ετών, κάνει μια εξαιρετικά διευρυμένη ερμηνεία της καταστολής των «τρομοκρατών και όσων τους υποστηρίζουν»και θεσπίζει ότι σε περιπτώσεις υποβολής σε ανάκριση (για κάτι που μπορεί να μην έχει αναγκαστικά σχέση με την υποψία περί τρομοκρατίας), οι ύποπτοι μπορούν να κρατούνται σε μυστική τοποθεσία για μια περίοδο 6 μηνών, διάστημα που μπορεί να ανανεωθεί απεριόριστα, εάν ο υπουργός Δικαιοσύνης εκτιμά ότι η απελευθέρωσή τους «θα απειλούσε την εθνική ασφάλεια ή την ασφάλεια της κοινωνίας ή ενός ατόμου».

 

Στις 13 Νοεμβρίου, ο πρόεδρος Μπους αποφασίζει πως οι ξένοι «που είναι ύποπτοι για τρομοκρατία»δεν θα δικάζονται από ομοσπονδιακά δικαστήρια ούτε από στρατοδικεία, αλλά από στρατιωτικές επιτροπές[14]. Η συγκρότηση των επιτροπών αυτών θα ανήκει στη διακριτική εξουσία του υπουργού Άμυνας και θα καταρτίσουν οι ίδιες τον δικό τους Κώδικα δικονομίας. Οι συνεδριάσεις θα πραγματοποιούνται κεκλεισμένων των θυρών. Οι «στρατιωτικοί εισαγγελείς»δεν θα υποχρεούνται να κοινοποιούν στους κατηγορουμένους και στους συνηγόρους τους τις «αποδείξεις»που διαθέτουν. Οι επιτροπές θα παίρνουν τις αποφάσεις τους με πλειοψηφία δυο τρίτων (και όχι με ομοφωνία, όπως καθορίζεται από τους διεθνείς εγκληματολογικούς κώδικες).

Παράλληλα, το αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών δίνει εντολή στους συμμάχους, μέσω του ΟΗΕ, να υιοθετήσουν παρόμοιες νομοθεσίες και 55 χώρες μεταγράφουν στο εσωτερικό τους δίκαιο ορισμένες διατάξεις του USA PATRIOT Act.

Όλα αυτά συνιστούν το λιγότερο μια ριζική αναθεώρηση της αμερικανικής εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής και θεσμοποιούν τη χειραγώγηση τους από τους στρατιωτικούς και τις υπηρεσίες πληροφοριών[15].

 

 

*Ο Κλεάνθης Γρίβας (γεν. 1944) είναι ψυχίατρος-νευρολόγος, Διδάκτωρ ψυχιατρικής της Ιατρικής Σχολής του ΑΠΘ, με σπουδές στην Κοινωνιολογία. Υπήρξε συνεργάτης πολλών εφημερίδων και περιοδικών (Από το 2004 είναι βασικός συνεργάτης και σύμβουλος έκδοσης του περιοδικού ΖΕΝΙΘ). Συντάκτης της Έκθεσης για τα Ναρκωτικά της Ειδικής Επιτροπής του Ιατρικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης (1986) και συγγραφέας 19 βιβλίων με θέμα τη δημόσια υγιεινή, την ψυχιατρική, τα ναρκωτικά, την τρομοκρατία και την ιστορία.

 


[1] Κοινοποιήθηκε με τα κωδικά στοιχεία FM 30-31,συνοδευόμενο από 3 παραρτήματα (FM 30-31 A, B και C).

[2] Ο Westmorland ήταν τότε αρχηγός του Γενικού Επιτελείου των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων και είχε διατελέσει αρχηγός των στρατιωτικών δυνάμεων των ΗΠΑ στο Βιετνάμ.

[3] Το Εγχειρίδιο χαρακτηριζόταν «αυστηρά απόρρητο κατηγορίας ΙΙ», δηλαδή κατηγορίας που δεν υπόκειται σε αυτόματο αποχαρακτηρισμό μετά την πάροδο προκαθορισμένου χρονικού διαστήματος. Άρχισε να εφαρμόζεται για την αποσταθεροποίηση στις χώρες της Δυτικής Ευρώπης, αμέσως μετά την κοινοποίησή του (1970), αλλά η αναγωγή του σε «καθημερινή πρακτική» των μυστικών υπηρεσιών γίνεται κυρίως κατά την εποχή στην οποία αρχηγοί της CIA είναι ο Ούλιαμ Κόλμπι –έως το 1975– και ο Τζορτζ Μπους, ο 1976.

[4] Εγχειρίδιο: Γ) Μεθοδολογία [απο]σταθεροποιητικής δραστηριότητας (FM 30/31, Παράρτημα Β, κεφάλαιο 6)

[5] Οι οποίες αποδείχθηκαν, αξιοθρήνητα, ανίκανες να προλάβουν τόσο αυτό το τρομοκρατικό χτύπημα όσο και όλα τα άλλα που προηγήθηκαν.

[6] Καθημερινή, 14/9/2001.

[7] «Διάχυτες υποψίες για τυφλοπόντικες εντός των τειχών», Καθημερινή, στις 14/9/2001, σ. 3.

[8] William Safire, “Inside the Bunker”, The New York Times, 13/9/2001 («Οι δράστες γνώριζαν τους κωδικούς αμερικανικών υπηρεσιών ασφαλείας», Καθημερινή, 14/9/2001)

[9] «Διάχυτες υποψίες», Καθημερινή, 14/9/2001, σ. 3

[10] Τζελ Ντάγκλας: «Saudi Minister Asserts That Bin Laden Is a “Tool” of AI Qaeda, Not a Mastermind» (Σαουδάραβας Υπουργός Υποστηρίζει ότι ο Μπιν Λάντεν είναι ‘Όργανο” της Αλ Κάιντα, Οχι ο Ηγέτης), WashingtonPost, 10/12/2001. (http:’//www.washingtonpostcom).

[11] Συνημμένη Απόφαση 23 της Γερουσίας.

[12] Ολιβιέ Πασκάλ-Μουσλάρ: «Οι δημοσιογράφοι στη δοκιμασία της 11ης Σεπτεμβρίου»,Telerama, 30/1/2002.

[13] Nόμος για την ενότητα και την ισχύ της Αμερικής, με την παροχή των αναγκαίων μεσών για την αναχαίτιση και παρεμπόδιση της τρομοκρατίας.

[14] President’s Military Order: Detention, Treatment and Trial of Certain Non-Citizens in War Against Terrorism, 13/11/2001 (Στρατιωτική Εντολή του Προέδρου: Κράτηση, Αντιμετώπιση και Εκδίκαση υποθέσεων συγκεκριμένων μη Αμερικανών πολιτών στον Πόλεμο κατά της Τρομοκρατίας), 13/11/2001 (http://www.whitehouse.gov/news/releases/2001/ll/20011113-27.html).

[15] Μπράντλεϊ Γκράχαμ & Μπιλ Μίλερ: «Pentagon Debates Homeland Defense Role» (To Πεντάγωνο Συζητεί τον Ρόλο τον Γραφείου Άμυνας της Πατρίδας), Washington Post, 11 Φεβρουαρίου 2001 (http://www.washingtonpost.com).

 

CIA KAI MAFIA, ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟ ΕΓΚΛΗΜΑ

ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟ ΕΓΚΛΗΜΑ

Η Συνεργασία της Αμερικανικής Κυβέρνησης

και της CIA με τη Μαφία

 

Γράφει ο ΚΛΕΑΝΘΗΣ ΓΡΙΒΑΣ*

Επιδημία Απαγορεύσεων Made inUSA

Το οργανωμένο έγκλημα εμφανίστηκε στο ιστορικό προσκήνιο στις ΗΠΑ, εξαιτίας της απαγόρευσης και της δίωξης ορισμένων ψυχοτρόπων ουσιών. Γεννήθηκε κατά την σταδιακή επιβολή της απαγόρευσης του οπίου για κάπνισμα (1875-1902). Ενηλικιώθηκε μετά την πλήρη απαγόρευση των οπιούχων και της κοκαΐνης με το νόμο Harrison (1914). Ωρίμασε κατά τη διάρκεια της Ποτοαπαγόρευσης (1920-1933). Ισχυροποιήθηκε σε τρομακτικό βαθμό εξαιτίας των διαδοχικών απαγορεύσεων ορισμένων ουσιών (ανάμεσα στις οποίες, κυριαρχική θέση κατέχουν η ηρωίνη και η κοκαΐνη). Εξελίχθηκε ως κακοήθης νεοπλασία, σε εθνικό και διεθνές επίπεδο. Και εμπεδώθηκε ως καθοριστικός παράγοντας της παγκόσμιας πολιτικής και οικονομικής ζωής.

Από τη δεκαετία του 1930 και μετά, χάρη στην επιλεκτική απαγόρευση ορισμένων ουσιών (που σκοπίμως ομαδοποιούνται υπό τον αδόκιμο και παραπλανητικό όρο «ναρκωτικά»), δίπλα στη νόμιμη εξουσία του κράτους αναπτύσσεται η παράνομη εξουσία του οργανωμένου εγκλήματος η οποία δρα άλλοτε ως ανταγωνιστής και άλλοτε ως συνεργός της κρατικής εξουσίας που την κυοφόρησε, με αποτέλεσμα την εγκατάσταση μιας δυναμικής ισορροπίας ανάμεσά στη νόμιμη εξουσία του κράτους και την παράνομη εξουσία του οργανωμένου εγκλήματος.

Συνδετικός κρίκοςμεταξύ της νόμιμης εξουσίας του κράτους και της παράνομης εξουσίας του οργανωμένου εγκλήματος είναι ένα ενδιάμεσο στρώμα κρατικών υπαλλήλων, κυβερνητικών αξιωματούχων και επαγγελματιών πολιτικών που μισθώνονται από την κρατική εξουσία και εξαγοράζονται από το οργανωμένο έγκλημα. Μέσο για τη συγκρότηση αυτού του συνδετικού κρίκου είναι η διαφθορά. Και πεδίο συνεργασίας της κρατικής εξουσίας και του οργανωμένου εγκλήματος αποτελούν όλες οι δραστηριότητες που βρίσκονται εκτός των ορίων της νομιμότητας και εξυπηρετούν πολιτικούς στόχους, ανάμεσα στις οποίες πρωτεύουσα θέση κατέχουν τα όπλα, τα ναρκωτικά και η τρομοκρατία.

Η συνεργασία της κρατικής εξουσίας με το οργανωμένο έγκλημα γέννησε το παρακράτος, έναν ιδιότυπο «θεσμό» που λειτουργεί πέραν των ορίων της νομιμότητας, με καθοδηγητικά όργανα που απαρτίζονται από κρατικούς αξιωματούχους και εκτελεστικά όργανα που στρατολογούνται από τον υπόκοσμο.

Όπως προκύπτει από την ιστορική έρευνα, από την έναρξη του Ψυχρού Πολέμου, τα ναρκωτικά και η τρομοκρατίααποτελούν δυο αποτελεσματικά, πολιτικά και οικονομικά, εργαλεία που χρησιμοποιούνται από τις μυστικές υπηρεσίες και το οργανωμένο έγκλημα, που συνεργάζονται μεταξύ τους εξυπηρετώντας τους δικούς τους ιδιαίτερους σκοπούς.

Η Πολιτικοποίηση του Οργανωμένου Εγκλήματος

Από το 1947 και μετά, οι δραστηριότητες των μυστικών υπηρεσιών και του οργανωμένου εγκλήματος αλληλο-επικαλύπτονται στο όνομα της αντιμετώπισης του κομμουνιστικού κινδύνου, με αποτέλεσμα την αλληλεπίδραση και τον αμοιβαίο μετασχηματισμό τους:

Το οργανωμένο έγκλημα, παράλληλα με την παραδοσιακή του δραστηριότητα στους τομείς της προστασίας, της πορνεία, του τζόγου και των ναρκωτικών, πολιτικοποιείται διαμέσου της εξυπηρέτησης πολιτικών στόχων που του τίθενται από τις μυστικές υπηρεσίες, όπως το σπάσιμο των απεργιών, οι βιαιότητες σε βάρος της Αριστεράς και η διάπραξη πολιτικών δολοφονιών. Και οι μυστικές υπηρεσίες, παράλληλα με την παραδοσιακή τους δραστηριότητα στους τομείς της κατασκοπίας, της αντικατασκοπίας και της πολιτικής τρομοκρατίας, εγκληματοποιούνται χρησιμοποιώντας τα μέσα του οργανωμένου εγκλήματος, και κυρίως τα ναρκωτικά.

Έτσι οι μυστικές υπηρεσίες αναδεικνύονται σε παράλληλη εξουσία, γιατί οι μπίζνες με τα ναρκωτικά εξασφαλίζουν σ’ αυτές μια πολιτική αυτονομία διαμέσου μιας σειράς «συμμαχιών» που μπορούν να διαφεύγουν από τον έλεγχο της νόμιμης πολιτικής εξουσίας, και συγχρόνως μια οικονομική αυτοδυναμία από τα αρμόδια συνταγματικά όργανα ελέγχου, διαμέσου της αυτοχρηματοδότησης των επιχειρήσεών τους με τα κέρδη που προσπορίζονται από την έμμεση ή άμεση συμβολή τους στη διακίνηση των ναρκωτικών.

Σήμερα, οποιαδήποτε σοβαρή μελέτη για τα ναρκωτικά θα προσκρούσει αναγκαία στο τρίπτυχο οργανωμένο έγκλημα-μυστικές υπηρεσίες-τρομοκρατία, και οποιαδήποτε σοβαρή έρευνα για την τρομοκρατία θα βρεθεί αντιμέτωπη με το τρίπτυχο οργανωμένο έγκλημα-μυστικές υπηρεσίες-ναρκωτικά. Έτσι σχηματίζεται το τετράπτυχο «οργανωμένο έγκλημα, μυστικές υπηρεσίες, ναρκωτικά και τρομοκρατία», που τα επιμέρους στοιχεία του μόνο αφελείς ή ανιστόρητοι μπορούν να απομονώνουν με ελαφριά καρδιά και σκέψη.

Μέσα σ’ αυτό το γενικό πλαίσιο συντελέστηκε ο βαθμιαίος μετασχηματισμός του οργανωμένου εγκλήματος σταδιακά από ένα συντεχνιακό οργανισμό με τοπική εμβέλεια σε μια πανίσχυρη πολυεθνική εταιρεία με παγκόσμια επιρροή, με την οποία ελάχιστα κράτη θα μπορούσαν να συγκριθούν από την άποψη της οργάνωσης, της ισχύος και της αποτελεσματικότητας.

Κατά τη μεταπολεμική περίοδο, η εκπληκτική ενδυνάμωση του οργανωμένου εγκλήματος εξ’ αιτίας της επιλεκτικής απαγόρευσης ορισμένων ουσιών, το κατέστησε βασικό παράγοντα της δημόσιας ζωής σε πολλές χώρες του αναπτυγμένου κόσμου (ΗΠΑ, Ιταλία, Γαλλία, Ιαπωνία, κ.α.).

Η ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΤΩΝ ΗΠΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟ-ΙΤΑΛΙΚΗ ΜΑΦΙΑ

Η Εξέλιξη της Αμερικανικής Μαφίας (1920-1940)

Το 1914 με το νόμο Harrison απαγορεύτηκε η εμπορία των οπιούχων και της κοκαΐνης. Το 1919 απαγορεύτηκε η διάθεσή τους ακόμη και για ιατρικούς λόγους. Και το 1920 επιβλήθηκε η απαγόρευση του αλκοόλ.

Αμέσως μετά την απαγόρευση αυτών των ουσιών, σε όλες τις αμερικανικές μεγαλουπόλεις, οι τοπικές συμμορίες που μέχρι τότε ασχολούνταν κυρίως την εκμετάλλευση της πορνείας, μετεξελίχτηκαν σε εθνικής εμβέλειας συνδικάτα που ανέλαβαν να καλύψουν τη ζήτηση σε οπιούχα, κοκαΐνη και αλκοόλ, πράγμα που σηματοδοτεί τη γένεση και την ανάπτυξη του οργανωμένου εγκλήματος στις ΗΠΑ και εν συνεχεία σε διεθνές επίπεδο.

«Το αμερικανικό οργανωμένο έγκλημα εξελίχτηκε από ένα αριθμό τοπικών συμμοριών σε σύνολο εθνικών συνδικάτων με υπολογίσιμη οικονομική και πολιτική υπεροχή, κυρίως των βιομηχανικών περιοχών, εκμεταλλευόμενο την απαγόρευση του αλκοόλ, των οπιούχων και της κοκαΐνης. Σ’ αντίθεση με την απαγόρευση του αλκοόλ που διάρκεσε 13 χρόνια (1920-1933), η απαγόρευση των ναρκωτικών ήταν συνεχής και κατέστησε τη διακίνηση της παράνομης ηρωίνης την πιο σταθερή πηγή εσόδων για το οργανωμένο έγκλημα στην Αμερική.»[1]

Μετά την κατάργηση της Ποτοαπαγόρευσης (1933), το οργανωμένο έγκλημα (στο χώρο του οποίου κυριαρχούσε η Μαφία υπό την αρχηγία του Σικελο-αμερικανού γκάνγκστερ Salvatore «Lucky» Luciano), έστρεψε το ενδιαφέρον του από το αλκοόλ στα «ναρκωτικά» που μέχρι τότε αποτελούσαν ένα μικρό μέρος του κύκλου των δραστηριοτήτων του. Και τα εκμεταλλεύτηκε συστηματικά μέχρι την κήρυξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, που προκάλεσε τη διακοπή της ροής του οπίου από τις οπιοπαραγωγές ασιατικές χώρες προς τις ΗΠΑ.[2]

Στα μέσα της δεκαετίας του 1930, η Μαφία βρέθηκε, για πρώτη φορά στην ιστορία της σε μια εξαιρετικά δεινή θέση, δεχόμενη επιθέσεις και έχοντας συνεχείς απώλειες σε δύο μέτωπα: Στις ΗΠΑ, η κυβέρνηση οργάνωσε συνδυασμένες αστυνομικές επιχειρήσεις και δικαστικές διώξεις κατά της μαφίας και στην Ιταλία, ο Μουσολίνι την αντιμετώπισε με βίαιες εκστρατείες που είχαν ως αποτέλεσμα τη σύλληψη και την εξόντωση πολλών μελών της.

Η Συνεργασία της Αμερικανικής Κυβέρνησης με τη Μαφία

Στις αρχές του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ένα σαμποτάζ στο λιμάνι της Νέας Υόρκης το 1941 αποτέλεσε το έναυσμα για την αλλαγή του σκηνικού και την έναρξη της συνεργασίας των κρατικών μυστικών υπηρεσιών με τη Μαφία.

Η Υπηρεσία Πληροφοριών του Ναυτικού (OfficeofNavalIntelligence, ONI) επιδιώκοντας να διασφαλίσει το λιμάνι της Νέας Υόρκης από σαμποτάζ και, συγχρόνως, να ελέγχει όλα τα εμπορικά πλοία που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για τον ανεφοδιασμό εχθρικών πολεμικών στα διεθνή ύδατα, απευθύνθηκε στη Μαφία και εξασφάλισε τη συνεργασία της, μέσω μιας συμφωνίας με τον μεγαλομαφιόζο Joseph Lanza, αντιπρόσωπο του Luciano, που έλεγχε πλήρως τους εργαζόμενους στα ντοκ του λιμανιού της Νέας Υόρκης.

Έτσι εγκαινιάστηκε, η πρώτη επίσημη συνεργασία του αμερικανικού κράτους και του οργανωμένου εγκλήματος, που έμελλε να επεκταθεί από την προστασία του λιμανιού της Νέας Υόρκης το 1941 στο πεδίο της διεξαγωγής των στρατιωτικών επιχειρήσεων κατά την απόβαση των Αμερικανών στην Ιταλία το 1943 και εν συνεχεία να χρησιμοποιηθεί ως βασικό εργαλείο για της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής κατά τη μεταπολεμική περίοδο.

Το αμερικανικό κράτος με τη συνεργασία του με τον Luciano εξασφάλισε την απρόσκοπτη λειτουργία του λιμανιού της Νέας Υόρκης σ’ όλη τη διάρκεια του πολέμου και χρησιμοποίησε τη Σικελική Μαφία αρχικά ως δύναμη αντίστασης στον Μουσολίνι και εν συνεχεία ως δύναμη «αποτροπής» του ενδεχόμενου της ανάληψης της εξουσίας στην Ιταλία από την Αριστερά. Για το σκοπό αυτό, μετά τη σταθεροποίηση των θέσεών τους «οι αμερικανικές δυνάμεις κατοχής τοποθέτησαν πλήθος μαφιόζων στους διοικητικούς μηχανισμούς και σε θέσεις δημάρχων και κοινοταρχών» στις περιοχές που ήταν υπό τον έλεγχό τους.[3]

Οι αμερικανικές δυνάμεις κατοχής στη Σικελία, αναθέτοντας πολιτικά και διοικητικά πόστα σε μέλη της Μαφίας, διασφάλισαν τις υλικές βάσεις για τη δυναμική αποτροπή του ενδεχόμενου να καταλάβει νομίμως την εξουσία η αριστερά και, συγχρόνως, διαμόρφωσαν τις προϋποθέσεις της εισβολής της Μαφίας στην κεντρική πολιτική σκηνή της Ιταλίας και τον επικαθορισμό της ιταλικής δημόσιας ζωής από το οργανωμένο έγκλημα στις τέσσερις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες.

Το 1948, οι Σικελική μαφία υπό την προστασία των Αμερικανών, οργάνωσε ένα δίκτυο παραγωγής και διακίνησης ηρωίνης που προμηθευόταν βάση μορφίνης από τα κέντρα παραγωγής οπίου της Τουρκίας και της Μέσης Ανατολής, τη μετέτρεπε νομίμως σε ηρωίνη στα εργαστήρια της σικελικής φαρμακευτικής εταιρείας Schiaparelli και την εισήγαγε παράνομα στις ΗΠΑ, όπου σταδιακά έφτασε να καλύπτει το 80% της ζήτησης αυτής της ουσίας στη μαύρη αγορά.

Μ’ αυτό τον τρόπο, στην περίοδο 1952-1958, ο έλεγχος της ηρωίνης που διοχετευόταν στις ΗΠΑ, πέρασε βαθμιαία από την κορσικάνικη μαφία της Μασσαλίας (που οι πάγιες σχέσεις της με τις γαλλικές μυστικές υπηρεσίες την καθιστούσαν αφερέγγυα για τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες) στην αμερικανο-σικελική μαφία, που οι σχέσεις της με τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες αποτελούσαν εγγύηση της πολιτικής της νομιμοφροσύνης.

 Η Συνεργασία της CIA με το Οργανωμένο Έγκλημα

Στα τέλη της δεκαετίας του 1940, όταν ο Κόκκινος Στρατός υπέταξε την Ανατολική Ευρώπη και οι κομμουνιστές κατέλαβαν την εξουσία στην Κίνα (1948), οι ΗΠΑ βρέθηκαν αντιμέτωπες με την άμεση απειλή της κομμουνιστικής επέκτασης και οι Αμερικανοί ηγέτες, διαπιστώνοντας ότι χρειάζονταν νέα όπλα για ν’ αντιμετωπίσουν ένα νέο είδος παγκοσμίου πολέμου, το 1947 δημιούργησαν τη CIA (CentralIntelligenceAgency) που είχε αρμοδιότητα σε δύο κυρίως πεδία: την κατασκοπεία και τη μυστική δράση.

Η CIA αναδείχτηκε στο κυριότερο εργαλείο για την εφαρμογή της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής. Οι πράκτορές της συμμαχούσαν με οποιαδήποτε υποκοσμιακή ή παρακρατική συμμορία που ήταν ικανή να χρησιμοποιηθεί για την ανάσχεση της επέκτασης της κομμουνιστικής επιρροής, ανάμεσα στις οποίες και τα δίκτυα παραγωγής και διακίνησης απαγορευμένων ουσιών (πράγμα που άσκησε και ασκεί τεράστια προωθητική επίδραση στο παγκόσμιο εμπόριο της ηρωίνης).

Η συμμαχία της CIA με τους ναρκω-λαθρέμπορους στις αρχές της δεκαετίας του 1940, όταν το διεθνές εμπόριο του οπίου σχεδόν εκμηδενίστηκε εξαιτίας της τεράστιας πτώσης της διεθνούς εμπορικής ναυσιπλοΐας (με αποτέλεσμα ο αριθμός των εξαρτημένων στις ΗΠΑ να μειωθεί εντυπωσιακά: από 200.000 το 1924 σε περίπου 20.000 το 1944-1945).

Μετά τη λήξη του πολέμου, η αποκατάσταση της ομαλής λειτουργίας του διεθνούς εμπορίου ακολουθήθηκε από την αναδιοργάνωση της παραγωγής της ηρωίνης και των δικτύων της διακίνησής της. Οι καλλιέργειες της οπιοπαπαρούνας στην Τουρκία και τη ΝΑ Ασία επεκτείνονταν διαρκώς και τα παράνομα εργαστήρια μετατροπής της μορφίνης σε ηρωίνη στήνονταν το ένα μετά το άλλο στη Μασσαλία και το Χονγκ-Κονγκ. Πολλοί απ’ τους λόγους αυτής της «αναγέννησης» της διακίνησης των απαγορευμένων ουσιών οφείλονται στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ και του κυριότερου εκτελεστικού της βραχίονα, της CIA, που έχει την ευθύνη όλων των μυστικών επιχειρήσεων διείσδυσης, αποσταθεροποίησης, ανατροπής και αποτροπής στον κόσμο.

 Η ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΤΩΝ ΗΠΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΟΡΣΙΚΑΝΙΚΗ ΜΑΦΙΑ

Η Εξέλιξη της Κορσικάνικης Μαφίας (1920-1940)

Για 25 ολόκληρα χρόνια, από το 1947 μέχρι το 1972, η κορσικάνικη Μαφία της Μασσαλίας είχε το μονοπώλιο στον εφοδιασμό της αμερικανικής αγοράς με ηρωίνη, απολαμβάνοντας της προστασίας των αμερικανικών και γαλλικών μυστικών υπηρεσιών, και κυρίως της αμερικανικής CIA και της γαλλικής ΚΥΠ (SDECE).

Μέχρι τη δεκαετία του 1960, το μεγαλύτερο μέρος της διακίνησης της ηρωίνης από την Εγγύς και Μέση Ανατολή προς τις ΗΠΑ γινόταν από την κορσικάνικη Μαφία που είχε υπό τον απόλυτο έλεγχό της το λιμάνι της Μασσαλίας –γνωστή πρωτεύουσα του Γαλλικού υπόκοσμου και κυριότερο κέντρο διαμετακόμισης απαγορευμένων ουσιών.

Η εξέλιξη της κορσικάνικης Μαφίας της Μασσαλίας είναι στενά συνδεδεμένη με το γεγονός ότι ανάπτυξε στενές σχέσεις με τον υπόκόσμο της πολιτικής και των μυστικών υπηρεσιών, για λογαριασμό των οποίων εκτελούσε ένα πλήθος βρώμικων δουλειών με αντάλλαγμα την παροχή προστασίας στις δικές της έκνομες δραστηριότητες.

Μέχρι το 1920, ο υπόκοσμος της Μασσαλίας αποτελούνταν από διάφορους κακοποιούς, κυρίως Κορσικανούς που περιορίζονταν στην εκμετάλλευση της πορνείας και των τυχερών παιχνιδιών.

Στη δεκαετία του 1920, ο κόσμος αυτός μετασχηματίστηκε σε ένα αυστηρά ιεραρχημένο και κεντρικά καθοδηγούμενο δίκτυο, το πασίγνωστο Γαλλικό Δίκτυο της κορσικάνικης Μαφίας,υπό την ηγεσία των Francois Spirito και Paul Bonnaventure Carbone που το διηύθυναν επί 20 περίπου χρόνια (1924-1944). Το Δίκτυο οργάνωσε επαγγελματικά την εκμετάλλευση της πορνείας και των τυχερών παιχνιδιών, απλώθηκε σ’ ένα νέο επιχειρησιακό τομέα, τον τομέα των απαγορευμένων ουσιών, και ανέπτυξε στενές σχέσεις συνεργασίας με ένα σημαντικό μέρος του πολιτικού κόσμου,

Στη δεκαετία του 1930, η κορσικάνικη Μαφία της Μασσαλίας συνεργάστηκε με τις ομάδες των φασιστών της πόλης που ήταν υπό την ηγεσία του αναπληρωτή δημάρχου Simon Sabiani, για λογαριασμό του οποίου οργάνωσε ειδικές ομάδες από γκάνγκστερ που περιφρουρούσαν τις φασιστικές εκδηλώσεις και εξαπέλυαν τρομοκρατικές επιθέσεις κατά των αντιφασιστών στα δύσκολα χρόνια που ακολούθησαν τη Μεγάλη Οικονομική Κρίση του 1929-1931. Σ’ αντάλλαγμα, ο Sabiani πρόσφερε πολιτική προστασία στον υπόκοσμο και διόρισε πολλά μέλη της κορσικάνικης Μαφίας στις υπηρεσίες του Δήμου της Μασσαλίας.[4] Μέσα απ’ αυτές τις διεργασίες διαμορφώθηκε μια συμμαχία ανάμεσα στους φασίστες και τον κορσικάνικο υπόκοσμο, που αναδείχτηκε σε κύρια πολιτική δύναμη στη Μασσαλία.

Κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες, η κορσικάνικη Μαφία, έχοντας εξασφαλισμένη την πολιτική της κάλυψη, μπόρεσε να διεισδύσει στο παράνομο εμπόριο των όπλων και των «ναρκωτικών» (εκμεταλλευόμενη τον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο, 1936-39) και στην εμπορία της ηρωίνης (ανοίγοντας εργαστήρια ηρωίνης στη Μασσαλία), με αποτέλεσμα να φτάσει σταδιακά να ελέγχει το 80% της ηρωίνης που διακινούνταν προς τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Γερμανική Κατοχή: Αντίσταση και Υπόκοσμος

Στη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, σημειώθηκε μια διάσπαση στους κόλπους του υπόκοσμου της Μασσαλίας. Το μεγαλύτερο μέρος της κορσικάνικης Μαφίας, υπό την αρχηγία των Carbone και Spirito, συνεργάστηκε με τη ναζιστική Γκεστάπο εναντίον της Αντίστασης. Ένα μικρό μέρος της, υπό την ηγεσία των αδελφών Guerini, συνεργάστηκε με τις αντιστασιακές οργανώσεις εναντίον της γερμανικής κατοχής, αντιδρώντας μ’ αυτό τον τρόπο στα σχέδια του Άξονα που αφορούσαν τη μελλοντική ενσωμάτωση της Κορσικής στην Ιταλία.

Οι αρχηγοί της κορσικάνικης μαφίας που συνεργάστηκαν με τις κατοχικές δυνάμεις, ακολούθησαν τους Γερμανούς στην πτώση τους. Εκείνοι που εναντιώθηκαν στους Γερμανούς, ακολούθησαν τους Συμμάχους στην άνοδό τους. Οι Carbone και Spirito εκπαραθυρώθηκαν από την ηγεσία του Δικτύου[5]και επιβλήθηκε η νέα ηγετική ομάδα των αδερφών Guerini, οι οποίοι αναδείχτηκαν σε ήρωες της κορσικάνικης αντίστασης: O Antoine Guerini εργάστηκε ως πράκτορας των Αγγλο-αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών, και ο Bartolemy Guerini, που εφοδίαζε με πληροφορίες, όπλα και άνδρες την πολιτοφυλακή της  σοσιαλιστικής ομάδας του Gaston Deffere, μετά την απελευθέρωση τιμήθηκε με το παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής.

Η αντίσταση στη Μασσαλία, όπως και σ’ ολόκληρη τη Γαλλία, ήταν διασπασμένη μεταξύ των κομμουνιστών και των μη-κομμουνιστών: Από τη μια μεριά υπήρχε το υπό κομμουνιστικό έλεγχο FTP (FrancTireursetPartisans) με 2.000 μέλη και από την άλλη το μη-κομμουνιστικό MUR (MouvementsUnisdeResistance) με 800 μέλη. Κυριότερη δύναμη στο MUR ήταν το Σοσιαλιστικό Κόμμα υπό την ηγεσία του Gaston Deffere, ο οποίος ήταν επικεφαλής ενός συμμαχικού δικτύου πληροφοριών.

Το Φεβρουάριο του 1944, οι δύο πτέρυγες της αντίστασης αποφάσισαν να συνεργαστούν, ίδρυσαν το FFI (ForcesFrancaisesdelInterieur) και οργάνωσαν τα CRS (CompagniesRepublicainesdeSecurite) που ανέλαβαν αστυνομικά καθήκοντα και έβαλαν στο περιθώριο της αστυνομία που το μεγαλύτερο μέρος της είχε συνεργαστεί με τον κατακτητή. [6]

Μετά την Απελευθέρωση: Πολιτικός κόσμος, Υπόκοσμος και CIA

Η συνεργασία των κομμουνιστών και των σοσιαλιστών διατηρήθηκε μέχρι το 1946. Προϊόν της συνεργασίας τους ήταν και η εκλογή του σοσιαλιστή ηγέτη Gaston Deffere ως δημάρχου της Μασσαλίας τον Απρίλιο του 1945. Η διάσπασή τους ένα χρόνο αργότερα είχε ως αποτέλεσμα την εκλογή του κομμουνιστή υποψήφιου στη θέση του δημάρχου της πόλης το Νοέμβριο του 1946.

Το 1947, ένα κύμα απεργιών που σάρωσε ολόκληρη την Ευρώπη και προβλήθηκε από την Ουάσιγκτον ως «μέρος ενός σχεδίου των κομμουνιστών να καταλάβουν την εξουσία», εγκαινίασε την εποχή της παγκόσμιας αντιπαράθεσης «ανάμεσα στον ανατολικό κομμουνισμό και τη δυτική δημοκρατία» που έμελλε να περάσει στην ιστορία ωςΨυχρός Πόλεμος.

Ο Ψυχρός Πόλεμος άρχισε με την εφαρμογή ενός πολυδάπανου «Σχεδίου για την Ευρωπαϊκή Ανοικοδόμηση», του γνωστού «Σχεδίου Μάρσαλ», στα πλαίσια του οποίου η αμερικανική κυβέρνηση ανέθεσε το καθήκον της αντιμετώπισης του απεργιακού κύματος και του «κομμουνιστικού κινδύνου» στη CIA, που μόλις είχε δημιουργηθεί σ’ αντικατάσταση του OSS (OfficeofStrategicServices).

Στις αρχές του 1947 το αμερικανικό Κογκρέσο αποφάσισε να χορηγήσει 400 εκατ. δολαρίων στον αγώνα κατά του κομμουνισμού και ο πρόεδρος Τρούμαν «διέθεσε αυτό το ποσό μέσω της CIA για την υποστήριξη δημοκρατικών πολιτικών κομμάτων», κυρίως στη Γαλλία, την Ιταλία, την Ελλάδα και την Τουρκία.[7]

Έχοντας επωμισθεί ως πρώτο καθήκον την αντιμετώπιση του απεργιακού κύματος στη Δυτική Ευρώπη, η CIA συνεργάστηκε στενά με την Αμερικανική Ομοσπονδία Εργασίας (AFL) του Irving Brown και χρηματοδότησε τις προσπάθειές της να οργανώσει στην Ευρώπη «ελεύθερα συνδικάτα» που θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ως αντίβαρο σε όσες εργατικές ενώσεις ελέγχονταν από τους κομμουνιστές.[8]

Η απόφαση της CIA να συνεργαστεί με τους σοσιαλιστές για την επίτευξη των στόχων της, υπήρξε αποτέλεσμα του γεγονότος ότι στη γαλλική πολιτική σκηνή δέσποζαν κατά την πρώτη μεταπολεμική περίοδο, μόνο τρία πολιτικά κόμματα: Tο Κομμουνιστικό Κόμμα που έπρεπε να «εξουδετερωθεί», το Κόμμα του Ντε Γκολ που ήταν «υπερβολικά ανεξάρτητος» κατά τα αμερικανικά κριτήρια και το Σοσιαλιστικό Κόμμα.Έτσι, υιοθετήθηκε η πολιτική της χρησιμοποίησης της Αριστεράς για να αντιμετωπιστούν οι αριστεροί, που εφαρμόστηκε με επιτυχία αρχικά στη Γαλλία και στη συνέχεια στην Ιταλία.

Αναφερόμενος σ’ αυτό το σχέδιο, ο Thomas Braden, πρώην διευθυντής του Τμήματος Διεθνών Οργανώσεων της CIA, δηλώνει ότι: «Χωρίς την εφαρμογή του σχεδίου της δημιουργίας των ελεύθερων εργατικών συνδικάτων, που γρήγορα επεκτάθηκε από τη Γαλλία στην Ιταλία, η μεταπολεμική ιστορία θα μπορούσε να εξελιχτεί πολύ διαφορετικά.»[9]

Για την επίτευξη των στόχων της, η CIA χρηματοδοτούσε το Γαλλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα με ένα εκατομμύριο δολάρια το χρόνο με στόχο να ενισχύσει την εκλογική του βάση στο εργατικό κίνημα και να διασφαλίσει στους ηγέτες του την πολιτική δύναμη που χρειάζονταν για να εναντιωθούν δυναμικά στις εργατικές απεργίες.[10]

Χάρη σ’ αυτή τη βοήθεια, το Σοσιαλιστικό Κόμμα ξεπέρασε σύντομα τις οργανωτικές του αδυναμίες και ο σοσιαλιστής ηγέτης της Μασσαλίας Gaston Deffere, προχώρησε σε ανοικτή ρήξη με τους κομμουνιστές και κάλεσε τους εργαζόμενους σε μια πανεθνική αντικομμουνιστική σταυροφορία. Επίσης ο σοσιαλιστής υπουργός εσωτερικών Jules Moch, εκκαθάρισε την αστυνομία από όλα τα φιλο-κομμουνιστικά στοιχεία και αποδύθηκε σε πρωτοφανείς αστυνομικές επιθέσεις κατά των απεργών, κινητοποιώντας 200.000 άνδρες.[11]

Ο έλεγχος του λιμανιού της Μασσαλίας ήταν απολύτως αναγκαίος για την εφαρμογή των αμερικανικών σχεδίων κατά του κομμουνισμού σε ευρωπαϊκή και παγκόσμια κλίμακα, γιατί απ’ αυτό περνούσαν όλα τα εφόδια που παρέχονταν στην Ευρώπη με το «Σχέδιο Μάρσαλ» και απ’ αυτό γινόταν ο ανεφοδιασμός του Γαλλικού Εκστρατευτικού Σώματος στην Ινδοκίνα. Αυτό έγινε ιδιαίτερα εμφανές μετά την επίσημη ενεργητική εναντίωση του Κομμουνιστικού Κόμματος της Γαλλίας στη συνέχιση του πολέμου στην Ινδοκίνα και τις νίκες του Μαο-Τσε-Τουνγκ που προδιέγραφαν την κατάκτηση της εξουσίας από τους κομμουνιστές στην Κίνα.

Ο γαλλικός πολιτικός κόσμος με τη χρηματοδότηση και την καθοδήγηση της CIA, συνεργάστηκε με την κορσικάνικη Μαφία και τη χρησιμοποίησε στην προσπάθειά του να αποδυναμώσει την επιρροή του Γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος. Κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες, στο Γαλλικό Δίκτυο ανατέθηκε ένας κρίσιμος πολιτικός ρόλος που του επέτρεψε να εξελιχθεί σε ανεπίσημη αλλά καθοριστικής σημασίας πολιτική δύναμη: Η κορσικάνικη Μαφία ανέλαβε την εκτέλεση πλήθους τρομοκρατικών ενεργειών σε βάρος της Αριστεράς –καταλήψεις γραφείων, διάλυση συγκεντρώσεων, σπάσιμο απεργιών, δολοφονίες στελεχών, κ.α.– ενώ ένα σημαντικό μέρος του πολιτικού κόσμου στις ΗΠΑ και τη Γαλλία και οι μυστικές υπηρεσίες των δύο χωρών παρείχαν ισχυρή πολιτική προστασία στις έκνομες δραστηριότητες της ως αντάλλαγμα των υπηρεσιών της.

Η ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΤΗΣ CIA ΜΕ ΤΟ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟ ΕΓΚΛΗΜΑ

Οι Στόχοι της Συνεργασίας της CIA με τον Υπόκοσμο

Ελάχιστη βασική επιδίωξη της CIA είναι να διεισδύει στα δίκτυα του υπόκοσμου και να τα επιτηρεί, γιατί οι οικονομικές τους πηγές, η πείρα τους στην παρανομία και η πρόσβασή τους σε πληροφορίες, τα καθιστούν σημαντική πολιτική δύναμη.[12] Όπως παρατήρησε το 1985, ένας αξιωματούχος του υπουργείου εξωτερικών των ΗΠΑ: «Tα ναρκω-κέρδη μπορούν να εξαγοράσουν εκλογές, να χρηματοδοτήσουν την αγορά όπλων για αντεπαναστατικές επιχειρήσεις, να αποσταθεροποιήσουν νόμιμες κυβερνήσεις και να ματαιώσουν διαδικασίες εκδημοκρατισμού.»[13]

Οι οργανώσεις του υπόκοσμου είναι έντονα αντικομμουνιστικές και αποτελούν φυσικούς συμμάχους των μυστικών υπηρεσιών των χωρών που αντιμάχονται τον κομμουνισμό, με κορυφαία ανάμεσά τους τις ΗΠΑ. Τα δίκτυα του οργανωμένου εγκλήματος προσφέρουν στις μυστικές υπηρεσίες κανάλια για το ξέπλυμα χρήματος, πράκτορες για την εκτέλεση βρώμικων επιχειρήσεών τους και χρήσιμες πληροφορίες για τους διεφθαρμένους πολιτικούς στις χώρες όπου αναπτύσσουν δράση. Όπως παραδέχτηκε δημόσια ο στρατηγός Paul Gormap, πρώην αρχηγός του γενικού επιτελείου της αμερικανικής στρατιάς των Νοτίων Πολιτειών: «Εάν θέλεις να αναμειχθείς σε αντι-ανατρεπτικές ή υπονομευτικές επιχειρήσεις, να συλλέξεις πληροφορίες και να διαθέσεις όπλα, είσαι υποχρεωμένος να συνεργάζεσαι με διακινητές ναρκωτικών.»[14]

Η φανερή όψη της «αντιναρκωτικής βοήθειας» που δίνουν οι Ηνωμένες Πολιτείες στις διάφορες χώρες αφορά την άμεση σύνδεσή της με την αντιμετώπιση της «ανατρεπτικής» προπαγάνδας και δράσης.

Το Χρονικό της Συνεργασίας της CIA με το Οργανωμένο Έγκλημα

Οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες έχουν μια μακροχρόνια παράδοση συνεργασίας με το οργανωμένο έγκλημα και τον υπόκοσμο. Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου (1941-1945), και οι δύο υπηρεσίες συνεργάστηκαν επίσημα με τα δίκτυα του οργανωμένου εγκλήματος στις ΗΠΑ, την Ευρώπη και την Ασία και εξασφάλισαν την ενεργητική συμμετοχή τους στην προσπάθεια των αμερικανικών υπηρεσιών να πετύχουν τους πολιτικούς και στρατιωτικούς σκοπούς τους, και ως αντάλλαγμα, παρείχαν στο οργανωμένο έγκλημα προστασία και διευκολύνσεις στις παράνομες δραστηριότητές του. Η συνεργασία αυτή σηματοδότησε την έναρξη μιας διαδικασίας μέσω της οποίας η παράνομη εξουσία του οργανωμένου εγκλήματος μετεξελίχθηκε σε επίσημο συνομιλητή και συνεργάτη των διαχειριστών της νόμιμης εξουσίας του κράτους για την αντιμετώπιση του «εξωτερικού εχθρού».

1. Το 1941 η αμερικανική κυβέρνηση συνεργάστηκε με τη Μαφία για τον έλεγχο του λιμανιού της Νέας Υόρκης και την προστασία του από ενδεχόμενα σαμποτάζ, σ’ εφαρμογή του σχεδίου Luciano Project[15] από δύο αμερικανικές στρατιωτικές μυστικές υπηρεσίες, την Υπηρεσία Πληροφοριών του Ναυτικού (ONI) και το Γραφείο Στρατηγικών Υπηρεσιών (OSS).

2. Το 1943, κατά την απόβαση των συμμάχων στην Ιταλία, η αμερικανική κυβέρνηση ξανασυνεργάστηκε με τη Σικελική Μαφία με σκοπό να διασφαλίσει την προετοιμασία και την επιτυχή έκβαση της απόβασης των συμμαχικών δυνάμεων στη Σικελία, οργανώνοντας «σίγουρα» τοπικά αντιστηρίγματα, παροχή πληροφοριών και εκκαθάριση του εδάφους από τους Γερμανούς προκειμένου να διευκολυνθεί η ανεμπόδιστη προέλαση των αμερικανικών στρατευμάτων και, παράλληλα, να εξουδετερωθεί βίαια η Αριστερά, να αποφευχθεί το ενδεχόμενο της ανάληψης της εξουσίας από τους κομμουνιστές και να παλινορθωθεί η παλιά τάξη πραγμάτων. Το σχέδιο επεξεργάστηκαν και εφάρμοσαν οι υπηρεσίες ΟΝΙ και OSS.[16]

3. Μετά το 1941, το OSS άρχισε να συνεργάζεται με την ισχυρή μυστική υπηρεσία της Κίνας και, μέσω αυτής, με την «Πράσινη Σπείρα», ένα συνδικάτο που έλεγχε το εμπόριο του οπίου στην περιοχή Yangtze, για την οργάνωση ενός εκτεταμένου δικτύου πληροφοριών κατά των Ιαπώνων.[17] Η συνεργασία αυτή συνεχίστηκε από τη CIA με στόχο το κομμουνιστικό καθεστώς της Κίνας.

Κατά την πρώτη μεταπολεμική περίοδο (1945-1965), η συνεργασία μεταξύ του κράτους και του οργανωμένου εγκλήματος αναδείχθηκε σε βασικό εργαλείο της εφαρμογής του δόγματος Τρούμαν στην Ευρώπη και την Ασία, έχοντας ως στόχο την αντιμετώπιση του «εσωτερικού εχθρού».

1. Στη μεταπολεμική Γαλλία οι αμερικανικές και γαλλικές μυστικές υπηρεσίες συνεργάστηκαν με την κορσικάνικη Μαφία που έλεγχε το στρατηγικής σημασίας λιμάνι της Μασσαλίας για να εξουδετερώσουν την επιρροή της Αριστεράς. Για το σκοπό αυτό, η CIA, η γαλλική ΚΥΠ (SDECE)[18] και η παρακρατική SAC συνεργάστηκαν με το Γαλλικό Δίκτυο της κορσικάνικης Μαφίας της Μασσαλίας και το Δίκτυο της Ινδοκίνας (1947-1954),[19] που έλεγχαν τη διακίνηση της ηρωίνης στην Ασία, την Ευρώπη και την Αμερική. Μέσω αυτής της συνεργασίας, οι μυστικές υπηρεσίες εξασφάλισαν τη βοήθεια της κορσικάνικης Μαφίας στις πράξεις ατομικής και μαζικής τρομοκρατίας σε βάρος των κομμουνιστών της Μασσαλίας και σ’ αντάλλαγμα της παρείχε χρηματοδότηση και κάλυψη των έκνομων δραστηριοτήτων της.[20]

Η συνεργασία συνεχίστηκε αρμονικά και στην Άπω Ανατολή, όπου τοΓαλλικό Δίκτυο διατηρούσε ισχυρά ερείσματα, μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1960, περίοδο κατά την οποία  η κυβέρνηση της Ουάσινγκτον έκρινε ότι ήταν σε θέση να εξοντώσει το Γαλλικό Δίκτυο και να το αντικαταστήσει με το Δίκτυο της Ν.Α. Ασίας  που είχε οργανώσει η ίδια.

2. Στην Ιταλία, η CIA και η ιταλική ΚΥΠ (SIFFAR) συνεργάστηκαν με την ιταλική Μαφία για την αποτροπή της εισόδου των κομμουνιστών στην κυβέρνηση στην Ιταλία (1947), και, αργότερα, για τον έλεγχο των πολιτικών κομμάτων και ολόκληρου του πολιτικού συστήματος (1947-1970) και την εφαρμογή της «στρατηγικής της έντασης» (1970-1990). Από το 1943, η CIA είχε εφαρμόσει την ίδια στρατηγική στη Σικελία, βοηθώντας τη Μαφία και τους Χριστιανοδημοκράτες πολιτικούς συμμάχους της  να καταλάβουν την εξουσία και να δολοφονήσουν πολλές εκατοντάδες αριστερούς πολίτες.[21]

Σ’ αντάλλαγμα των υπηρεσιών της Σικελικής Μαφίας, η CIA της παρείχε κάλυψη των εγκληματικών δραστηριοτήτων της. Όπως παραδέχτηκε δημόσια ο πρώην επιχειρησιακός διευθυντής της CIA Miles Copeland: «Εάν δεν είχε γίνει αυτό με τη Μαφία, οι κομμουνιστές θα μπορούσαν να θέσουν υπό τον έλεγχό τους ολόκληρη την Ιταλία».[22]

Η συνεργασία των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών συνεχίστηκε αδιατάρακτα μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1990, όταν η αποδεδειγμένη καθολική διάβρωση των πολιτικών κομμάτων της Δεξιάς, του κέντρου και της κεντροαριστεράς από τη Μαφία, οδήγησε σ’ ένα επίσης καθολικό αδιέξοδο με την κατάρρευση του πολιτικού σκηνικού που είχε στηθεί στη μεταπολεμική Ιταλία.

3. Στην Άπω Ανατολή, οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες συμμάχησαν με τις συμμορίες που έλεγχαν το εμπόριο των ναρκωτικών στις συνοριακές γραμμές και τα λιμάνια με ιδιαίτερη στρατηγική σημασία, με αντάλλαγμα την παροχή προστασίας στα συνδικάτα του εγκλήματος. Στην Κίνα, μετά την κατάληψη της εξουσίας από τους Κομμουνιστές στην Κίνα (1948), η CIA πρόσφερε αμέριστη βοήθεια στα τμήματα του εθνικιστικού στρατού του Κουομιτάγκ (ΚΜΤ) τα οποία, μετά την ήττα τους από τους Κινέζους κομμουνιστές, εγκαταστάθηκαν στη Μπούρμα και ασχολούνταν με το εμπόριο του οπίου. Με τη βοήθειά τους, η CIA δημιούργησε δίκτυα πληροφοριών και σαμποτάζ σε βάρος της κομμουνιστικής Κίνας και σ’ αντάλλαγμα τους πρόσφερε χρηματοδότηση, εφόδια και κάλυψη της διακίνησης του οπίου.[23]

Κατά τη δεύτερη μεταπολεμική περίοδο (1965-1990), η συνεργασία μεταξύ του κράτους και του οργανωμένου εγκλήματος είχε ως στόχο την αναδιάταξη της παγκόσμιας αγοράς των απαγορευμένων ουσιών προς όφελος των ΗΠΑ και τη δικαιολόγηση των ανοικτών ή καλυμμένων αστυνομικών και στρατιωτικών επεμβάσεών τους σε διάφορα μέρη του πλανήτη. Για το σκοπό αυτό:

1. Η CIA συνεργάστηκε με τη Γαλλική και την Ιταλική ΚΥΠ για την επιτυχία του «πραξικοπήματος της ηρωίνης», με το οποίο ο έλεγχος της παγκόσμιας αγοράς της ηρωίνης πέρασε από το Γαλλικό Δίκτυο  στο Δίκτυο της Ν.Α. Ασίας που οργανώθηκε με την καθοδήγηση της CIA (1965-1974), μετά την ήττα και την απόσυρση των Γάλλων από την Ινδοκίνα και την υποκατάστασή τους από τους Αμερικανούς.

2. Η CIA συνεργάστηκε με το Δίκτυο της Ν.Α. Ασίας (1970-1980) το οποίο έλεγχε το μεγαλύτερο μέρος της παγκόσμιας παραγωγής ηρωίνης και το 80% της ηρωίνης που εισάγονταν στην αγορά των ΗΠΑ κατά τη δεκαετία του 1970.

3. Η CIA, κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Βιετνάμ, συνεργαζόταν με τις φυλές που καλλιεργούσαν όπιο στο «Χρυσό Τρίγωνο» και με στρατηγούς της Ταϊλάνδης, του Λάος και του Νοτίου Βιετνάμ που έκαναν λαθρεμπόριο ηρωίνης.[24]

4. Η CIA συνεργάστηκε με τους ισλαμιστές αντάρτες που έλεγχαν την παραγωγή και τη διακίνηση της ηρωίνης στο Αφγανιστάν. Όπως αποκαλύφθηκε από επίσημες έρευνες, μετά την εισβολή των Σοβιετικών στο Αφγανιστάν, η CIA χρηματοδοτούσε και εξόπλιζε τους τοπικούς πολέμαρχους που παρήγαγαν τεράστιες ποσότητες οπίου. Το 1983, οι Αφγανοί αγρότες παρήγαγαν πάνω από 400 τόνους οπίου, που στο μεγαλύτερο μέρος του διατέθηκε στο Πακιστάν για μετατροπή σε ηρωίνη. Στη δεκαετία του 1980, το 50% της ηρωίνης που εισάγονταν στις ΗΠΑ, προέρχονταν απ’ αυτή την περιοχή.[25]

5. Η CIA συνεργάστηκε –και συνεργάζεται– με το διεθνή υπόκοσμο για την εφαρμογή της πολιτικής «ναρκωτικά για όπλα» και «όπλα για ναρκωτικά», στο Βιετνάμ, το Αφγανιστάν, τη Νικαράγουα (Κόντρα-γκέιτ) και άλλες περιοχές του πλανήτη.

6. Η CIA συνεργάστηκε με τα καρτέλ διακίνησης «ναρκωτικών» στην Κεντρική και τη Νότια Αμερική, με σκοπό:

α) Τη δολοφονία του Κάστρο και την ανατροπή του καθεστώτος της Κούβας.[26]

β) Τη διενέργεια ανατρεπτικών επιχειρήσεωνεναντίον χωρών που δεν αποδέχονται τη λογική του αμερικάνικου νεοαποικισμού, όπως η Κούβα και η Νικαράγουα,

γ) Την καθοδήγηση πραξικοπημάτων εναντίον εκλεγμένων κυβερνήσεων μη-αρεστών στην Ουάσινγκτον.

δ) Τη αιτιολόγηση ανοικτών στρατιωτικών επεμβάσεων στο έδαφος άλλων χωρών, όπως στη Γρενάδα, τον Παναμά και τη Βολιβία.

ε) Τη δημιουργία, τη χρηματοδότηση, την επάνδρωση και τη δράση παρακρατικών οργανώσεων και συμμοριών πληρωμένων φονιάδων, όπως η Αντικομμουνιστική Συμμαχία και τα Αποσπάσματα Θανάτου που δρουν στη Λατινική Αμερική.

7. Μέσα στις Ηνωμένες Πολιτείες, η CIA φρόντιζε για την ασφάλεια των συνεργατών της στο χώρο του οργανωμένου εγκλήματος. Όπως αποδείχθηκε, προστάτευσε από ποινικές διώξεις Λατινο-αμερικανούς διακινητές απαγορευμένων ουσιών σε περισσότερες από 27 περιπτώσεις που ήταν της αρμοδιότητας της ομοσπονδιακής δικαιοσύνης.[27]

Η συνεργασία αυτή ισχυροποίησε το οργανωμένο έγκλημα σε πρωτόγνωρο βαθμό και το κατέστησε ικανό να παρεμβαίνει στις εκλογικές διαδικασίες, να ενσωματώνεται στους πολιτικούς θεσμούς, να συμμετέχει στη δημιουργία του παρακράτους, να συνεργάζεται με τις στρατιωτικές μυστικές υπηρεσίες στην εκτέλεση «γενικών σχεδίων» για την αποτροπή της ενδεχόμενης συμμετοχής των κομμουνιστών στις κυβερνήσεις των Δυτικών χωρών, να παίρνει μέρος στην εφαρμογή της «στρατηγικής της έντασης» κατά τη δεκαετία 1970-1980, να εκτελεί πολλές από τις τρομοκρατικές ενέργειες που την υλοποιούν αυτή τη στρατηγική, και να διασφαλίζει την αρμονική συνεργασία του με την κρατική εξουσία διαμέσου ατόμων που συνδυάζουν την ιδιότητα του κρατικού αξιωματούχου και του συνεργάτη του υποκόσμου.

1. Στη δεκαετία 1960-1970, η Μαφία συμμετείχε άμεσα στην άσκηση της εξουσίας και διέβρωσε το πολιτικό σύστημα της Ιταλίας, διασφαλίζοντας την εκλογή δικών της ανθρώπων στο κοινοβούλιο και τα όργανα της τοπικής αυτοδιοίκησης (δημοτικά και κοινοτικά συμβούλια), ενώ παράλληλα έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στη δημιουργία του παρακράτους και στην εφαρμογή των σχεδίων των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών, όπως ηΕπιχείρηση Stay Behind που εξειδικεύτηκε και εφαρμόστηκε ως Επιχείρηση Γκλάντιο στην Ιταλία, ως Επιχείρηση Κόκκινη Προβιά στην Ελλάδα και με άλλες κωδικές ονομασίες στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες.

2. Στη δεκαετία 1970-1980 οι αμερικανικές και ιταλικές μυστικές υπηρεσίες συνεργάστηκαν με τη Μαφία και διάφορες ακροδεξιές τρομοκρατικές οργανώσεις για την εφαρμογή της τρομοκρατικής «στρατηγικής της έντασης». Από κοινού πραγματοποίησαν χιλιάδες πολύνεκρες τρομοκρατικές, αποσταθεροποιητικές και ανατρεπτικές ενέργειες (βομβιστικές επιθέσεις, δολοφονίες, απόπειρες πραξικοπημάτων), πολλές από τις οποίες έγιναν σε συνεργασία με τα μέλη της μασονικής στοάς Προπαγάνδα 2 (P2) του Λ. Τζέλι, που ήταν συγχρόνως συνεργάτες της Μαφίας και αξιωματούχοι στο χώρο της οικονομίας, της πολιτικής, της εκκλησίας και των ενόπλων δυνάμεων.

Από το 1970 και μετά, το οργανωμένο έγκλημα και η κρατική εξουσία, διαχειρίζονται από κοινού τα ναρκωτικά και την τρομοκρατία προς αμοιβαίο όφελος: Σε απολύτως αρμονική συνεργασία μεταξύ τους, κατασκεύασαν δυο απειλές, την απειλή των ναρκωτικών και την απειλή της τρομοκρατίας, και ανέλαβαν εργολαβικά την «προστασία» της κοινωνίας απ’ αυτές, εξασφαλίζοντας αφ’ ενός την αέναη ισχυροποίησή τους και αφ’ ετέρου την παθητικοποίηση του κοινωνικού σώματος απέναντι στις κοσμογονικές ανατροπές που προκαλούνται κατά το πέρασμα από τη βιομηχανική στη μεταβιομηχανική εποχή.

O ΚΛΕΑΝΘΗΣ ΓΡΙΒΑΣ (γεν. 1944) είναι ψυχίατρος-νευρολόγος, Διδάκτωρ ψυχιατρικής της Ιατρικής Σχολής του ΑΠΘ, με σπουδές στην Κοινωνιολογία. Υπήρξε συνεργάτης πολλών περιοδικών και εφημερίδων, μεταξύ των οποίων και η Ελευθεροτυπία (για 15 χρόνια μέχρι τις 4-2-2002). Συντάκτης της Έκθεσης για τα Ναρκωτικά της Ειδικής Επιτροπής του Ιατρικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης (1986) και συγγραφέας 17 βιβλίων με θέμα τη δημόσια υγιεινή, την ψυχιατρική, τα ναρκωτικά, την τρομοκρατία και την ιστορία. 

 


[1] Αlfred McCoy: The Politics of Heroin: CIA Complicity in the Global Drug Trade (1972/1991), σ. 10.

[2] Ανάμεσά τους, την  πρώτη θέση είχε η Τουρκία και ακολουθούσαν το Ιράν και οι χώρες της Ν.Α. Ασίας.

[3] Steven Duke & Albert Gross: America’s Longest War (1993), σ. 96.

[4] Alfred McCoy, ο.π., σ. 50.

[5] Ο Carbone εκτελέστηκε από την Αντίσταση το 1943, ενώ οι Sabiani και Spirito διέφυγαν στην Ισπανία. Το 1947, ο Sabiani εγκαταστάθηκε το 1947 στις ΗΠΑ, ανέλαβε ένα καθοδηγητικό ρόλο στη διακίνηση της ηρωΐνης από τη Μασαλλία στη Νέα Υόρκη.

[6] Alfred McCoy, ο.π., σ. 52.

[7] John Ranelagh, The Agency: The Rise and Decline of the CIA (1986), σ. 131.

[8] Ronald Filippelli, American Labor and Postwar Italy, 1943-1953 (1989)

[9] Thomas Braden, «I’m Glad the CIA is ‘Immoral’» (Saturday Evening Post, 20/5/1967), σ. 14

[10] Harris Smith, OSS: The Secret History of America’s First Central Intelligence Agency (1972), σ. 182.

[11] Gabriel & Joyce Kolko, Limits of Power (1972), σ. 370.

[12] Ο διευθυντής της DEA, Francis Mullen, επέμενε στην ανάγκη να υπάρξει «διεθνής πολιτική και οικονομική πίεση στην ισορροπία των δυνάμεων και του εμπορίου που ελέγχεται από ναρκω-δολάρια» (SPSI, hearings, International Narcotics Trafficking, σ. 562).

[13] Clyde Taylor, υφυπουργός εξωτερικών για διεθνή ζητήματα ναρκωτικών (San Diego Union, 12/1/1986).

[14] Latin America Weekly Report, 23/3/1984.

[15] Rodney Chambell, The Luciano Project: The Secret Wartime Collaboration of the Mafia and the US Navy (1977).

[16] Max Corvo, The OSS in Italy 1942-1945 (1990) και Harris Smith, OSS: The Secret Story of America’s First Central Intelligence Agency (1972).

[17] Rodney Campbell, The Luciano Project (1977). Jonathan Marshall, «Opium and the Politics of Gangsterism in Nationalist China, 1927-1945».

[18] SDECE: Service de Documentation Exterieure et de Contre Espionage.

[19] Philip Williams, Wars, Plots and Scandals in Post-War France (1970).

[20] Alfred McCoy, The Politics of Heroin in Southeast Asia (1972), κεφ. 1-2.

[21] Corvo Max, The OSS in Italy, 1942-1945 (1990).

[22] Peter Dale Scott (Πρόλογος στο εξαιρετικό βιβλίο του Henrik Kruger, The Great Heroin Coup, σ. 14) και Miles Copeland, Beyond Cloak and Dagger (1975), σ. 240-41.

[23] Alfred McCoy, The Politics of Heroin in Southeast Asia (1972), κεφ. 2.

[24] Alfred McCoy, The Politics of Heroin in Southeast Asia (1972), κεφ. 1-2. Catherine Lamour, The International Connection (1974), Richard Kunnes, The American Heroin Empire (1972), σ. 11-13.

[25] Κατάθεση του David Melocik, συνδέσμου της DEA με το κογκρέσο  (US Congress, House, Select Committee on Narcotics Abuse and Control, report, International Narcotics Control Study Missions, GPO, 1984, σ. 161), Konrad Ege, «CIA Rebels Supply US Heroin» (Counterspy, November 1980, σ. 16). Σε μια αναφορά της DEA το 1981 σημειώνεται ότι: «Οι Σοβιετικές δυνάμεις έχουν αποδυθεί σε επιχειρήσεις εναντίον της διακίνησης ναρκωτικών από τους Αφγανούς εθνικιστές ως μέρος του συνόλου των στρατιωτικών τους επιχειρήσεων εναντίον των ανταρτών» (Washington Post, 2/1/1981).

[26] Κούβα (Operation 40): New York Times, 4/1/1975, Edward Epstein, The Agency of Fear (1977) και Henrik Kruger, The Great Heroin Coup (1980).

[27] Υπόμνημα της DEA, χωρίς υπογραφή και ημερομηνία καταχωρημένο  στο CIA Narcotic Intelligence Collection (πιθανολογείται ότι γράφτηκε από τον Lucien Conein το 1975). Παραχωρήθηκε από τη DEA σε ενδιαφερόμενους ερευνητές κατ’ εφαρμογή του Νόμου περί Ελευθερίας των Πληροφοριών.

Η «17 Νοέμβρη» και ο Ανταγωνισμός των Μυστικών Υπηρεσιών

Η «17 Νοέμβρη»

και ο Ανταγωνισμός των Μυστικών Υπηρεσιών

TA ΑΓΝΩΣΤΑ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Γράφει ο ΣΑΚΗΣ ΠΕΧΛΙΒΑΝΗΣ

 

Η επαναστατική οργάνωση «17 Νοέμβρη» (17Ν) δημιούργησε έναν αληθινό μύθο δρώντας και παραμένοντας ασύλληπτη και ανεξιχνίαστη για 27 ολόκληρα χρόνια. Δολοφόνησε πάνω από 20 ανθρώπους, επιτέθηκε σε αστυνομικούς, επιχειρηματίες, πολιτικούς, ξένους διπλωμάτες, τοποθέτησε βόμβες, λήστεψε τράπεζες, έκλεψε πυρομαχικά και όπλα από το στρατό, χρησιμοποίησε ρουκέτες και παγιδευμένα αυτοκίνητα, γελοιοποίησε δε τους διώκτες της. Συνήθιζε δε να στέλνει πολυσέλιδες προκηρύξεις σε εφημερίδες, όπου εξέφραζε την ιδεολογία της και τους στόχους της.

Μυστικές Υπηρεσίες Πίσω από την Πρώιμη Δράση της 17 Ν;

Από την αρχή της δράσης της, τη δεκαετία του 1970, άρχισε να κυκλοφορεί η άποψη, πως πίσω από τους τρομοκράτες βρίσκονταν ξένες μυστικές υπηρεσίες. Η εκδοχή αυτή γεννήθηκε όχι μόνο από το πολιτικό κλίμα της εποχής αλλά και επειδή πρώτο θύμα της υπήρξε ο Αμερικανός διπλωμάτης Ρίτσαρντ Γουέλς, που χαρακτηρίσθηκε επικεφαλής κλιμακίου της CIA στην Ελλάδα. Ο Ρίτσαρντ Γουέλς δολοφονήθηκε το Δεκέμβριο του 1975 και οι εφημερίδες έγραψαν τότε πως πρόκειται για «πόλεμο ξένων μυστικών υπηρεσιών». Ακόμη και όταν οι τρομοκράτες έστειλαν, μετά από λίγες ημέρες, την πρώτη προκήρυξη τους κανείς δεν τους πίστεψε. Όλοι θεώρησαν πως η 17 Ν είναι ένα είδος «βιτρίνας» ξένων πρακτόρων. Όπως ήταν φυσικό, οι πρώτες υποψίες των αρχών αλλά και των αμερικανών, έπεσαν τότε στους Σοβιετικούς και την KGB. Θεωρήθηκε πως μόνον η σοβιετική είχε την ικανότητα και το θάρρος να δολοφονήσει έναν αμερικανό πράκτορα-διπλωμάτη στην Αθήνα, την επαύριο της πτώσης της Χούντας.

Ένα χρόνο αργότερα όμως, η 17 Ν ξαναχτύπησε. Ο απότακτος αξιωματικός της αστυνομίας Ε. Μάλλιος, γνωστός βασανιστής επί Χούντας, δολοφονήθηκε με το ίδιο όπλο το Δεκέμβριο του 1976. Η κοινή γνώμη δεν θρήνησε καθόλου την εκτέλεση του θύματος, αλλά στην κηδεία του έγιναν σοβαρά επεισόδια, όταν ακροδεξιοί χτύπησαν δημοσιογράφους.

Η 17 Ν με προκήρυξη της ανέλαβε την ευθύνη. Τον Ιούλιο του 1978 δολοφονείται ο απότακτος αστυνομικός και γνωστός βασανιστής επί Χούντας Μπάμπαλης. Την ευθύνη ανέλαβε με προκήρυξη η οργάνωση «Ιούνης 1978» που δεν επανεμφανίσθηκε. Επρόκειτο πάλι για τη 17 Ν με άλλο όνομα. Το φθινόπωρο  του 1980, πυρπολώντας και καταστρέφοντας μία σειρά από πολυκαταστήματα όπως ο Κατράντζος, το Μινιόν, ο Κλαουδάτος κτλ. Την ευθύνη αναλαμβάνει η οργάνωση «Οκτώβρης 80’» που δεν επανεμφανίσθηκε.

Η Νέα Γενιά των Μελών της 17 Ν και η Δολοφονική Δράση της

Τον Ιανουάριο του 1981 δολοφονείται ο υποδιοικητής των ΜΑΤ Πέτρου, μαζί με τον οδηγό του Σταμούλη. Η 17 Ν με προκήρυξη αναλαμβάνει την ευθύνη και ως δικαιολογία προβάλλει τον φοβερό ξυλοδαρμό διαδηλωτών από ΜΑΤ την νύχτα της 17 Νοεμβρίου 1980 με δεκάδες τραυματίες και δύο νεκρούς. Ως τις αρχές της δεκαετίας του 1980 λοιπόν η 17 Ν είχε δολοφονήσει 5 άτομα. Η έντονη δράση της όμως επρόκειτο να αρχίσει την αμέσως επόμενη χρονιά χάρη στη στρατολόγηση μίας νέας γενιάς μελών όπως οι αδελφοί Ξηρού, ο Κουφοντίνας και άλλοι. Η νέα περίοδος(επίσημης) δράσης της 17 Ν εγκαινιάστηκε στις 17 Νοεμβρίου 1983 με τη δολοφονία του Ελληνοαμερικανού πλοιάρχου των ΗΠΑ Τζωρτζ Τσάντες. Έξι-Επτά μήνες νωρίτερα όμως, είχε δολοφονηθεί μέσα στο γραφείο του ο εκδότης της Βραδυνής Γ. Αθανασιάδης. Τότε την ευθύνη είχε αναλάβει η οργάνωση «Αντιστρατιωτική Πάλη» που δεν επανεμφανίσθηκε.

Το καλοκαίρι του 1984 η 17 Ν πυροβόλησε και τραυμάτισε τον Αμερικανό λοχία Ρόμπερτ Τζάντ της αμερικάνικης υπηρεσίας JUSMAG. Τον Απρίλιο του 1985 η 17 Ν δολοφονεί τον εκδότη της Απογευματινής και πρώην πολιτικό συνεργάτη της Χούντας Ν. Μομφεράτο και τον οδηγό του . Το Νοέμβριο ανατινάζει ένα λεωφορείο των ΜΑΤ με θύμα έναν αστυνομικό. Τον Απρίλιο του 1986 δολοφονείται ο ιδιοκτήτης της Χαλυβουργικής Δημ. Αγγελόπουλος, της γνωστής οικογένειας επιχειρηματιών. Ο κατάλογος των θυμάτων πλέον μεγαλώνει συνεχώς: ο βιομήχανος Μποδοσάκης (1988), ο αμερικανός ναυτικός ακόλουθος Νορντίν(1988), οι εισαγγελείς Ανδρουλιδάκης και Ταρασουλέας(1989), ο βουλευτής Μπακογιάννης(1989), δύο τούρκοι διπλωμάτες το 1991 και το 1994, ο Ρ.Στιούαρτ, ένας ακόμη αμερικανός στρατιωτικός, ο τραπεζίτης Βρανόπουλος(1994), ο εφοπλιστής Περατικός (1997) και τελευταίος ο βρετανός Ταξίαρχος Σώντερς. Επιπλέον, από απόπειρες δολοφονίας της 17 Ν σώθηκαν ο βουλευτής Γ. Πέτσος, ο υπουργός Παλαιοκρασσάς και ο βιομήχανος Βαρδινογιάννης…

Θεωρίες Συνωμοσίας για τη 17 Ν

Εκτός από όλα αυτά, η 17 Ν εισέβαλλε σε αστυνομικό τμήμα το 1988, αφοπλίζοντας το προσωπικό και έκλεψε όπλα. Το 1990 δε, έκλεψε αντιαρματικά Μπαζούκας από το πολεμικό μουσείο και ρουκέτες από στρατόπεδο της Λάρισας(!) τις οποίες χρησιμοποίησε σε πολλές επιθέσεις στα επόμενα χρόνια. Η δράση της 17 Ν έφερε την αστυνομία και τις ελληνικές κυβερνήσεις σε πολύ δύσκολη θέση. Οι ΗΠΑ πίεζαν για την σύλληψη των δραστών αλλά τη δεκαετία του 1980, στην πρώτη περίοδο του ΠΑΣΟΚ, οι ελληνο-αμερικανικές σχέσεις δεν ήταν καθόλου καλές. Άρχισε τότε να κατηγορείται το ΠΑΣΟΚ για συνέργια ή συγκάλυψη των τρομοκρατικών ενεργειών. Κύκλοι της Δεξιάς έλεγαν πως η 17 Ν είναι συνέχεια του ΠΑΚ, της παλιάς αντιδικτατορικής οργάνωσης που είχε ιδρύσει  το 1968 ο Ανδρέας Παπανδρέου. Οι κομμουνιστές πάλι υποστήριζαν πως πρόκειται για προβοκάτσιες της CIA κτλ. αλλά μία τέτοια άποψη δεν φαινόταν καθόλου λογική. Άλλοι υποψιάζονταν την KGB και οι πιο ακροδεξιοί την ισραηλινή MOSSAD ή τους Άραβες. Γενικά, πολλοί λίγοι μπορούσαν να παραδεχθούν ότι πρόκειται για μία αριστεριστική εξτρεμιστική οργάνωση διότι υπερτιμούσαν τις ικανότητες των διωκτικών αρχών και υποτιμούσαν τις ικανότητες των αριστεριστών τρομοκρατών. Αν η 17 Ν είναι απλώς τρομοκράτες, έλεγαν, πως είναι δυνατόν να μην τους είχε εντοπίσει η πανίσχυρη CIA, η ΚΥΠ και η ασφάλεια; Όσο δε τα χτυπήματα γινόταν πιο θεαματικά με τις ρουκέτες και τα παγιδευμένα αυτοκίνητα, τόσο αυξανόταν η αμηχανία και το μυστήριο. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη το 1990-1993 που είχε υποσχεθεί την πάταξη της τρομοκρατίας, δεν πέτυχε τίποτα απολύτως. Οι θεωρίες περί σχέσεως του ΠΑΣΟΚ με την 17 Ν άρχισαν πια να  καταρρέουν. Επιπλέον, με την πτώση και διάλυση της ΕΣΣΔ το 1991, έγινε φανερό πως ούτε η KGB μπορούσε να είναι πίσω από την 17 Ν. Το μυστήριο λοιπόν γινόταν όλο και πυκνότερο μετά το 1990, οι Αμερικανοί ήταν εξοργισμένοι και οι αρχές έπεφταν σε γκάφες. Προσπάθειες που έγιναν να διαπιστωθεί, αν η 17 Ν συνδέει με ευρωπαϊκές τρομοκρατικές οργανώσεις όπως οι Ερυθρές Ταξιαρχίες στην Ιταλία και η RAF στην Γερμανία, δεν απέδωσαν. Η 17 Ν δεν φαινόταν να έχει δεσμούς ούτε με τις μυστικές υπηρεσίες(STASI) της Ανατολικής Γερμανίας, ούτε με Άραβες τρομοκράτες. Η μόνη πιθανή διασύνδεση με αλλοδαπές ομάδες, ήταν με τούρκους ακροαριστερούς, εξαιτίας της δολοφονίας δύο τούρκων διπλωματών το 1994 και το 1994 από τη 17 Ν.

Οι αρχές διατυπώσει τότε τη θεωρία των συγκοινωνούντων δοχείων, σύμφωνα με την οποία η 17 Ν και όλες οι άλλες εγχώριες τρομοκρατικές ομάδες όπως ο ΕΛΑ, η 1η Μάη, συνδέονταν μεταξύ τους. Οι τρομοκράτες όμως χρησιμοποιούσαν ένα πλήθος από ονομασίες οργανώσεων για να προκαλέσουν σύγχυση στις αρχές και για να φαίνονται… πολλοί. Η Ασφάλεια λοιπόν, πίστευε πως υπάρχει ένας κεντρικός κορμός- πυρήνας με πολλά παρακλάδια. Οι αναλύσεις όμως  του κειμένου που έστελναν οι εξτρεμιστές σε εφημερίδες έδειχναν σημαντικές διαφορές. Το πιο πιθανό ήταν πως υπήρχαν λίγες ανεξάρτητες μεταξύ τους τρομοκρατικές ομάδες που συχνά χρησιμοποιούσαν και άλλα ονόματα. Από την αρχή υπήρχε έντονη πεποίθηση πως οι τρομοκράτες θα έπρεπε να έχουν κάποιες επαφές με τους κύκλους των αναρχικών και των αριστεριστών, στον οποίο από παράδοση η αστυνομία προσπαθούσε να διοχετεύσει πράκτορες και να βρει πληροφοριοδότες.

Η Ελληνική Αστυνομία Έστησε Ψεύτικες «Τρομοκρατικές Οργανώσεις» για να Ανακαλύψει την Αληθινή!

Σύμφωνα με αρκετές μαρτυρίες οι διωκτικές αρχές χρησιμοποίησαν αθέμιτους τρόπους –εκτός από τις κλασικές παρακολουθήσεις– στήνοντας… ψεύτικες τρομοκρατικές ομάδες(!), που τοποθέτησαν βόμβες και έστειλαν προκηρύξεις, προκειμένου να έρθουν σε επαφή με τους αληθινούς τρομοκράτες. Μία τέτοια οργάνωση δόλωμα ήταν οι «Αντιεξουσιαστικές Μάζες» που έστειλε μία προκήρυξη όπου κατηγορούσε τους πολιτικούς ότι μετέτρεψαν τον ιερό χώρο του κοινοβουλίου σε καφενείο. Μία εφημερίδα έγραψε τότε αστειευόμενη πως υπάρχουν «κεντρώοι τρομοκράτες»(!).

Το 1993 σε ένα βιβλίο που εξέδωσε ο γνωστός βουλευτής της ΝΔ Πάνος Καμμένος, συνέδεε τη 17 Ν με το παλαιό ΠΑΚ και υποδείκνυε σαν αρχηγό της τον Μιχάλη Ράπτη ή Πάμπλο, γνωστό τροτσκιστή, 82 ετών τότε. Ο Μ. Ράπτης είχε δράσει και συμμετάσχει σε πολιτικούς αγώνες σε διάφορες χώρες του εξωτερικού όπως η Αλγερία, η Πορτογαλία και  η Χιλή. Ο Π. Καμμένος έμπλεξε βέβαια με αγωγές στα δικαστήρια. Ο Μ. Ράπτης απεβίωσε τελικά το 1995.

Η Καθοριστική Εμπλοκή της Σκότλαντ Γιάρντ και της ΜΙ 6

Το τελευταίο μεγάλο χτύπημα της 17 Ν υπήρξε η δολοφονία του Βρετανού στρατιωτικού ακόλουθου ταξίαρχου Στ. Σώντερς στις 8 Ιουνίου 2000. Η δολοφονία αυτή έφερε μία καμπή στις διωκτικές έρευνες. Για πρώτη φορά είχε δολοφονηθεί Βρετανός και η αγγλική κυβέρνηση, απαίτησε πλήρη συνεργασία από τις ελληνικές αρχές. Στελέχη της Σκότλαντ Γιαρντ αλλά και της ΜΙ 6 στάλθηκαν στην Αθήνα για έρευνες. Οι Βρετανοί είχαν μεγάλη πείρα σε ζητήματα τρομοκρατίας, εξαιτίας της μακροχρόνιας αντιπαράθεσης τους με τον IRA όχι μόνο στην Ιρλανδία αλλά και στην ίδια την Αγγλία. Όταν έφθασαν στην Ελλάδα οι Βρετανοί πράκτορες, διαπίστωσαν πολύ γρήγορα τις μεγάλες αδυναμίες των ελληνικών διωκτικών αρχών και αποφάσισαν να πάρουν οι ίδιοι την πρωτοβουλία. Το βασικό σκεπτικό ήταν πως έπρεπε να αρχίσουν μία μακρόχρονη έρευνα από την αρχή, από το 1975 που πρωτοεμφανίσθηκε η 17 Ν. Άρχισαν να αναζητούν και να προσεγγίζουν όλους όσους είχαν αναπτύξει  παράνομη δράση κατά της Χούντας με συστηματικό τρόπο θεωρώντας πως κάποιοι από αυτούς γνώριζαν τους ιδρυτές της 17 Ν. Επανεξέτασαν επίσης όλα τα στοιχεία που διέθεταν οι ελληνικές αρχές.

Υπήρχε πράγματι ένας αριθμός αντιδικτατορικών αγωνιστών που αργότερα είχε παραμείνει στην αφάνεια, δίχως να γνωστοποιηθούν τα ονόματα τους. Σ’ αυτούς τους ανθρώπους αναζήτησαν οι Βρετανοί την προέλευση της 17 Ν. Έψαξαν να βρουν ποιοι ήταν αυτοί οι άνθρωποι, τι απέγιναν στην  συνέχεια και που βρίσκονταν. Πήραν πληροφορίες επίσης από παλιούς αξιωματικούς της αστυνομίας επί Χούντας. Βρήκαν πολλούς από αυτούς τους ανθρώπους και τους ζήτησαν φιλικά πληροφορίες. Είχε μεγάλη σημασία να εξασφαλίσουν την φιλική συνεργασία τους και όχι να τους τρομοκρατήσουν. Αν λοιπόν τα ίχνη ορισμένων από αυτούς είχαν χαθεί όλα αυτά τα χρόνια, αυτομάτως θεωρούνταν πιο ύποπτοι. Οι Έλληνες αντιχουντικοί επί δικτατορίας είχαν ορμητήριο πολλές ευρωπαϊκές χώρες, όπως τη Γερμανία, τη Γαλλία, τη Σουηδία, την Ολλανδία, την Αυστρία, την Ιταλία, το Βέλγιο. Οι αστυνομίες των χωρών αυτών είχαν φροντίσει να ενημερώνονται για ανατρεπτικές ενέργειες που προετοιμάζονταν από τους εξόριστους, όσο μπορούσαν. Αυτές τις πληροφορίες που είχαν παραμείνει στα αρχεία των ευρωπαϊκών αστυνομιών αναζήτησαν οι Βρετανοί. Διαθέτοντας κύρος πολύ μεγαλύτερο των ελληνικών αρχών πέτυχαν την πλήρη συνεργασία των υπηρεσιών των χωρών της Ευρώπης. Έτσι μπόρεσαν να εντοπίσουν τα ονόματα κάποιων, τα ίχνη των οποίων «χάθηκαν» μετά το 1974. Ένας από αυτούς ήταν ο Αλεξάνδρος Γιωτόπουλος, που είχε αλλάξει όνομα σε Μισέλ Οικονόμου. Ο Γιωτόπουλος ήταν μέλος αντιχουντικής ομάδας ως φοιτητής στη Γαλλία. Είχε έλθει παράνομα στην Ελλάδα επί Χούντας και ξαναέφυγε χωρίς να συλληφθεί. Οι Βρετανοί αναζήτησαν τους τότε συνεργάτες του οι οποίοι βεβαίωναν πως είχαν πολλά χρόνια να τον δουν έκτοτε. Αυτό αρκούσε για να θεωρηθεί βασικός ύποπτος. Οι υποψίες όμως δεν αποτελούν και νομικές αποδείξεις και γι’ αυτό επιδίωξαν τον εντοπισμό και την παρακολούθηση του. Όταν έσκασε η βόμβα στα χέρια του Σάββα Ξηρού, οι αρχές ήταν ήδη κοντά στον Αλέκανδρο Γιωτόπουλο, στις 29 Ιουνίου 2002. Από τις ομολογίες του αδελφού Ξηρού, μέσα σε 2-3 εβδομάδες η 17 Ν εξαρθρώθηκε. Ο Γιωτόπουλος συνελήφθη μαζί με άλλα 16 άτομα. Είχαν τότε  πει ότι η ομολογία του Σάββα Ξηρού οφειλόταν σε ψυχοφάρμακα που του έδωσαν. Κάτι τέτοιο όμως δεν ερμηνεύει καθόλου την ομολογία του αδελφού του Χριστόδουλου Ξηρού.

Γιατί Ομολόγησε Τόσο Εύκολα ο Σάββας Ξηρός;

Η αλήθεια στο ζήτημα αυτό είναι κάπως πιο απλά. Ο Σάββας Ξηρός τραυματίσθηκε σοβαρά και έχασε την όραση του. Στους σοβαρά τραυματίες, οι θεράποντες δίνουν πάντα διάφορα φάρμακα. Στους τραυματίες πολέμου έδιναν παλιά μορφίνη. Τα φάρμακα αυτά έχουν επίδραση ηρεμιστική και αγχολυτική και ουσιαστική. Δρουν όπως τα ναρκωτικά. Άρα επηρέασαν σημαντικά τη διάθεση του Σάββα Ξηρού. Εκτός όμως από τα φάρμακα σημασία έχει και η ψυχολογία του ανθρώπου που είναι βαριά τραυματίας και έχει χάσει το φως του, νιώθοντας απροστάτευτος. Ένας άνθρωπος σε τέτοια κατάσταση δεν διαφέρει πολύ από κάποιον που βρίσκεται στον καναπέ ενός ψυχαναλυτή(!). Οφείλουμε να τονίσουμε επίσης πως ο Σάββας Ξηρός ως υιός ιερέα-και μάλιστα πρώην παλαιοημερολογίτη είχε λάβει από μικρός αυστηρή θρησκευτική αγωγή. Η αγωγή αυτή άφησε έντονα τα ίχνη της  επάνω του, αν κρίνουμε από το γεγονός ότι ασχολούνταν με αγιογραφίες. Άλλωστε η ψυχολογία των φανατικών της άκρας Αριστεράς είχε πολλά κοινά σημεία με την εσχατολογική νοοτροπία των θρησκόληπτων. Πιθανότατα δε, ίσως και λόγω ηλικίας, ο Σάββας Ξηρός σκεφτόταν να αποσυρθεί από την ενεργό δράση όπως και ο αδερφός του. Ο τραυματισμός από την έκρηξη λοιπόν, μαζί με τα αναγκαία ηρεμιστικά φάρμακα και την απώλεια όρασης, είχαν ένα καταλυτικό ψυχολογικό αποτέλεσμα. Ο φόβος έφερε το συναίσθημα της ενοχής στην επιφάνεια και την ανάγκη της εξομολόγησης ως κάθαρση. Πρόκειται για πολύ γνωστό ψυχολογικό φαινόμενο. Τα είπε όλα και ένοιωσε καλύτερα. Φυσικά, όταν βελτιώθηκε η κατάσταση του αργότερα, αρνήθηκε πως η ομολογία του ήταν εκούσια, γιατί ντράπηκε τους συντρόφους του και τη γυναίκα του. Πρόκειται επίσης για φυσιολογική αντίδραση.

Η Απομυθοποίηση της 17 Ν

Η κοινή γνώμη, ο τύπος, οι πολιτικοί, οι αναλυτές εξεπλάγησαν όχι μόνο από την ταχύτατη εξάρθρωση της 17 Ν, αλλά και από την αποκάλυψη των μελών της. Το μυστήριο 27 ετών διαλύθηκε, παίρνοντας μαζί τη γοητεία που δημιουργεί κάθε τέτοια υπόθεση. Ώστε λοιπόν ήταν απλώς μιάμιση ντουζίνα από συνηθισμένους ανθρώπους αυτοί που είχαν φέρει σε απόγνωση την αστυνομία, την ΚΥΠ, την ίδια την CIA; Πολλοί δεν θέλησαν να δεχθούν αυτή την εκδοχή και επιμένουν πως υπάρχουν και άλλοι, ασύλληπτοι. Όμως στις 5 Σεπτεμβρίου ο Δημήτρης Κουφοντίνας παραδόθηκε από μόνος του, βάζοντας τέρμα σε αυτέ στις φημολογίες. Τι απογοήτευση όμως(!). Ούτε ένοπλη αντίσταση προέβαλαν οι τρομοκράτες, ούτε έπεσαν ηρωικά, ούτε πράκτορες ήταν, ούτε υπεράνθρωποι, ούτε σημαντική μόρφωση είχαν. Μεγάλη απομυθοποίηση όλων των θεωριών συνομωσίας που είχαν αναπτυχθεί ως τότε. Οι ίδιοι οι συλληφθέντες μάλιστα δεν φαίνονταν και πολύ έξυπνοι, αλλά το αντίθετο. Πίσω λοιπόν από μία τρομοκρατική οργάνωση δεν βρισκόταν κάποιος «σατανικός εγκέφαλος» αλλά αφελείς άνθρωποι.

Οι οπαδοί των θεωριών συνωμοσίας όμως επέμεναν πως υπάρχουν και άλλοι πιο σημαντικοί πίσω από τους συλληφθέντες. Άλλωστε, το 1975-1976 όλοι σχεδόν ήταν έφηβοι ή παιδιά. Ήταν μόνος λοιπόν ο Γιωτόπουλος τότε(;) όταν δολοφονήθηκαν οι Μάλλιος και Γουέλς. Σύμφωνα με το συλληφθέντα Παύλο Σερίφη, στον αρχικό πυρήνα υπήρχαν τέσσερα άτομα, κι ανάμεσα τους ο ίδιος, ο τότε συνδικαλιστής Γιάννης Σερίφης, που συνελήφθη το 1997 αλλά αθωώθηκε, ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος και κάποια γυναίκα η οποία πιθανώς ονομαζόταν Άννα. Ο Γιάννης  Σερίφης παραπέμφθηκε ξανά σε δίκη, αλλά αθωώθηκε λόγω έλλειψης αποδείξεων. Ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος καταδικάστηκε, δίχως να παραδεχθεί ποτέ την ενοχή του που οι περισσότεροι από τους άλλους ομολόγησαν. Από τα όσα έχουν προκύψει και από τις προσωπικότητες των συλληφθέντων-καταδικασθέντων, το σενάριο περί ξένων μυστικών υπηρεσιών που ήταν πίσω από τη 17 Ν φαίνεται να καταρρίπτεται εντελώς. Αυτοί οι άνθρωποι είχαν υποκινηθεί από προσωπικά ιδεολογικά κίνητρα. Μπορούν να χαρακτηρισθούν εγκληματίες και φανατικοί ανόητοι, αλλά όχι πράκτορες. Άλλωστε, ποιων μυστικών υπηρεσιών όργανα να ήταν, αφού είχαν χτυπήσει Αμερικανούς, έναν Άγγλο, δύο Τούρκους και το σπίτι του Γερμανού πρέσβη; Ποιες άλλες χώρες έχουν ισχυρές μυστικές υπηρεσίες που ενδιαφέρονται για την Ελλάδα; Ο μόνος από τους καταδικασθέντες που ενδεχομένως μπορεί να συνδέεται με κάποιες μυστικές υπηρεσίες, έμμεσα, είναι ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος, που έχει ζήσει και στο εξωτερικό. Εδώ όμως αρχίζει μία νέα θεωρία συνωμοσίας.

 

Ο Άνθρωπος Από τη Γαλλία…

Η 17 Ν έστειλε την πρώτη της προκήρυξη, μετά την δολοφονία του Ρ. Γουέλς το 1975, όχι στην Ελλάδα αλλά στη Γαλλία! Η πρώτη προκήρυξη της 17 Ν, δημοσιεύτηκε τότε στη γαλλική αριστερή εφημερίδα Liberation, που είχε ιδρύσει το 1968 ο διάσημος φιλόσοφος Ζαν Πωλ Σάρτρ (1900-1980). Ο Σάρτρ αρνήθηκε να αποκαλύψει πως έφτασε εκείνη η επιστολή στη Liberation.  Όπως είναι γνωστό όμως, ο Αλ. Γιωτόπουλος γεννήθηκε στη Γαλλία το 1944, αργότερα βρέθηκε στη Γαλλία για σπουδές, παρουσιαζόταν ως Ελληνο-Γάλλος με το γαλλικό όνομα Μισέλ και συζούσε στην Ελλάδα με μία Γαλλίδα τη Μαρί Τερέζ Πεϊνό του γαλλικού ινστιτούτου. Αν λοιπόν εμπλέκονται ξένες μυστικές υπηρεσίες στην υπόθεση 17 Ν έχουμε κάθε λόγο να πιστέψουμε πως είναι οι… γαλλικές (των οποίων το όνομα δεν είναι και πολύ γνωστό). Πολλά χρόνια αργότερα ανακαλύφθηκε πως την πρώτη προκήρυξη της 17 Ν μετέφερε στη Liberation ένας Γάλλος δημοσιογράφος. Η πληροφορία αυτή δεν θα είχε πολύ ενδιαφέρον, αν αυτός ο άνθρωπος δεν ήταν πολύ σημαντικός, όπως αποδείχθηκε. Όμως αυτός ο Γάλλος δημοσιογράφος έπειτα από λίγα χρόνια τοποθετήθηκε από τον Πρόεδρο της Γαλλίας Φρανσούα Μιτεράν στην ηγεσία των γαλλικών μυστικών υπηρεσιών! Επί χρόνια δε, φαίνεται πως οι γαλλικές αρχές αρνούνταν να δώσουν πληροφορίες στις ελληνικές αλλά και στις αμερικανικές Αρχές για τη 17 Ν.

Ο Μιτεράν εξελέγη Πρόεδρος το 1981, ο δημοσιογράφος ανέλαβε ηγετικό στέλεχος στις μυστικές υπηρεσίες το 1982 και η 17 Ν από το 1983 άρχισε πυκνή δράση. Είναι δύσκολο να θεωρηθούν όλα αυτά απλές συμπτώσεις. Πιο λογικό είναι να συμπεράνουμε πως ο Γιωτόπουλος ήταν ο σύνδεσμος ανάμεσα στην 17 Ν και τους Γάλλους, ενώ τα άλλα μέλη δεν γνώριζαν τίποτα. Πιθανότατα στη διάρκεια της επταετούς δικτατορίας, όταν ήταν στη Γαλλία, είχε έλθει σε επαφή –άγνωστο πως– με τις μυστικές υπηρεσίες. Ίσως ακόμη και να τον εκβίαζαν, αλλά το ζήτημα αυτό δεν είναι τόσο σημαντικό. Το σημαντικό είναι πως εδώ και πολλά χρόνια υπάρχει, όπως φαίνεται, ένας άγνωστος πόλεμος Γαλλίας-Αγγλίας-ΗΠΑ που αποτελούν τις ισχυρότερες χώρες του Δυτικού Κόσμου.

Ο Άγνωστος Πόλεμος Γαλλίας-Αμερικής

Οι σχέσεις της Γαλλίας με την Αγγλία χαρακτηρίζονταν από παλιά από ανταγωνισμό, παρά τη συμμαχία τους στη διάρκεια των δύο παγκοσμίων πολέμων. Οι Γάλλοι νιώθουν μειονεκτικά που υποσκελίσθηκαν πρώτα από την Αγγλία και έπειτα από τις ΗΠΑ και από το ότι η αγγλική γλώσσα έγινε οικουμενική αντί της γαλλικής.

Προπολεμικά, η γαλλική επιρροή στην Ελλάδα ήταν μεγάλη, αλλά εξαιτίας της γαλλικής ήττας του 1940 από τον Χίτλερ περιορίσθηκε. Έτσι μεταπολεμικά κυριάρχησε στην Ελλάδα η αγγλο-αμερικανική επιρροή για πολλά χρόνια. Κύριος πυλώνας της αγγλικής επιρροής υπήρξε φυσικά το παλάτι. Ο μεγάλος Γάλλος ηγέτης Σαρλ Ντε Γκωλ ήδη στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου είχε έρθει αρκετές φορές σε προστριβές με τους Άγγλους και τους Αμερικανούς. Ο στρατηγός Ντε Γκωλ έγινε πρωθυπουργός το 1944, αλλά παραιτήθηκε το 1946. Εκείνη την εποχή είχε αρχίσει ο πόλεμος της Ινδοκίνας(πρώτος πόλεμος του Βιετναμ). Η Γαλλία προσπαθούσε να καταπνίξει το επαναστατικό κομμουνιστικό κίνημα των Βιετμίνχ και να κρατήσει την Ινδοκίνα ως κτήση της. Οι ΗΠΑ όμως ήταν αντίθετες στη διατήρηση των αποικιών και αρνήθηκαν να συνδράμουν στους Γάλλους συμμάχους τους. Έτσι εκείνος ο πόλεμος έληξε το 1954 με την αποχώρηση των Γάλλων και το διαμελισμό του Βιετνάμ.

Το 1956 η Γαλλία και η Αγγλία επενέβησαν στρατιωτικά στην Αίγυπτο για να αποτρέψουν την εθνικοποίηση της διώρυγας του Σουέζ, αλλά η Ουάσιγκτον καταδίκασε την ενέργεια αυτή που κατέληξε σε αποτυχία. Από το 1954 είχε ξεσπάσει μία επανάσταση στην Αλγερία που ήταν γαλλική αποικία από το 1830. ΟΙ ΗΠΑ και πάλι αρνήθηκαν να βοηθήσουν. Το 1958 ο Σαρλ Ντε Γκωλ έγινε πρόεδρος της Γαλλίας με νέο σύστημα που του έδινε αυξημένες εξουσίες. Ο στρατηγός Ντε Γκωλ(1890-1970) ήταν αποφασισμένος να δώσει νέα αίγλη στη Γαλλία και έτσι εγκατέλειψε την Αλγερία. Ας σημειωθεί πως εκείνη την εποχή η Γαλλία, εξόπλιζε το… Ισραήλ. Το 1960 ο Ντε Γκωλ ανακοίνωσε μία νέα εθνική πολιτική για τη Γαλλία που απέκτησε πια και πυρηνικά όπλα. Η πολιτική του Ντε Γκωλ στρεφόταν εναντίον των… ΗΠΑ και της Αγγλίας(!). Η Γαλλία αρνήθηκε την είσοδο της Βρετανίας στην Κοινή Αγορά που είχε ιδρυθεί το 1957 και ανακοίνωσε την πρόθεση της να αποχωρήσει από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ στα επόμενα χρόνια, προκαλώντας μεγάλο ρήγμα στη Δυτική Συμμαχία. Το Παρίσι όμως ενδιαφέρθηκε και να ανακτήσει την παλιά επιρροή που είχε στην Ελλάδα.

 

Ένας Φίλος από τα Παλιά…

Το 1960 στην Ελλάδα πρωθυπουργός ήταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. Είχε τοποθετηθεί στη θέση αυτή το 1955 από το Βασιλιά Παύλο. Αν και είχε θεωρηθεί αρχικά από τους πολιτικούς αντιπάλους του όργανο της μοναρχίας, ο δυναμικός χαρακτήρας του έφερε τον πρωθυπουργό σε προστριβές με το θρόνο. Αιτία ήταν τα τεράστια έξοδα της βασιλικής οικογένειας, οι πολιτικές επεμβάσεις της και η αλαζονική συμπεριφορά της. Ειδικά με το νεαρό διάδοχο Κωνσταντίνο και τη μητέρα του Βασίλισσα Φρειδερίκη, οι σχέσεις τους δεν ήταν καθόλου καλές. Οι Γκλύξμπουργκ επέμεναν να θεωρούν τον Καραμανλή… υπάλληλο τους! Δυστυχώς για την Ελλάδα, πρωθυπουργό το παλάτι είχε την υποστήριξη των Αγγλο-αμερικανών. Όμως η άνοδος του προέδρου Κένεντι στις ΗΠΑ το 1960 έφερε αλλαγές. Η νέα αμερικανική κυβέρνηση προσανατολιζόταν προς την ανάδειξη μίας νέας κυβέρνησης στην Ελλάδα, από τον κεντρώο χώρο, με επικεφαλής τον Γεώργιο Παπανδρέου, του οποίου ο υιός Ανδρέας, καθηγητής από χρόνια στην Αμερική, διατηρούσε φιλική σχέση με τους Κένεντι.

Ο Καραμανλής αντιλήφθηκε πως οι Αμερικανοί ευνοούν τους πολιτικούς του αντιπάλους και δυσαρεστήθηκε πολύ τόσο μ’ αυτούς όσο και με τους Βρετανούς προστάτες του παλατιού. Τότε γύρω στο 1962, άρχισε να στρέφεται προς τη Γαλλία του Ντε Γκωλ. Την Άνοιξη του 1963 ο Ντε Γκωλ επισκέπτεται επισήμως την Ελλάδα. Αμέσως ακολουθεί η ρήξη του Καραμανλή με τους Βασιλείς, η παραίτηση του και η αναχώρηση του για το Παρίσι (φυσικά) με ψεύτικο όνομα! Διαδόθηκε τότε, πως κατά τη διάρκεια οξύτατης λογομαχίας, ο πρωθυπουργός χαστούκισε τη Βασίλισσα Φρειδερίκη και πως ο διάδοχος απείλησε να βάλει να τον δολοφονήσουν.

Ο Καραμανλής έζησε στη Γαλλία τα επόμενα έντεκα χρόνια ως το 1974. Σ’ αυτά τα έντεκα χρόνια (1963-1974),συνέβησαν πολλές εξελίξεις στην Ελλάδα και στον κόσμο. Η γαλλο-αμερικανική διαμάχη άρχισε να λαμβάνει διαστάσεις. Το 1966 η Γαλλία αποχώρησε από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ. Το αρχηγείο του ΝΑΤΟ, που έδρευε ως τότε στο Παρίσι, αναγκάστηκε να μεταφερθεί στις Βρυξέλλες. Ο Ντε Γκωλ δεν υποστήριξε την αμερικανική εκστρατεία στο Βιετνάμ και απαίτησε να ανταλλάξουν οι ΗΠΑ σε χρυσάφι τα δολάρια που είχε συγκεντρώσει η Τράπεζα της Γαλλίας(!) απειλώντας άμεσα τη σταθερή νομισματική συμφωνία του Μπρέτον Γουντς(1944).

Στην Ουάσιγκτον αποκαλούσαν «τρελόγερο»τον Ντε Γκωλ. Ο Στρατηγός κυβέρνησε τη Γαλλία ως το 1969 και απεβίωσε το 1970, αλλά η πολιτική που είχε χαράξει συνεχίσθηκε από τους διαδόχους του στην προεδρία για πολλά χρόνια.

Το 1974 η ελληνική δικτατορία καταρρέει και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής επιστρέφει ως σωτήρας με το προσωπικό αεροπλάνο του Γάλλου προέδρου Ζισκάρ Ντ’ Εσταίν. Εξαιτίας της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο, ο Καραμανλής αποφασίζει στις 16 Αυγούστου 1974, την αποχώρηση της Ελλάδας από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ (όπως είχε κάνει και η Γαλλία). Οι σχέσεις Ελλάδας-ΗΠΑ επιδεινώνονται αλλά και με την Αγγλία επίσης που αρνήθηκε να αποτρέψει την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, όπου διατηρεί βάσεις. Τόσο η ελληνική κοινή γνώμη όσο και οι εθνικόφρονες Δεξιοί πολιτικοί και στρατιωτικοί ηγέτες εξοργίζονται με τη στάση της Αμερικής και της Αγγλίας στο Κυπριακό και στρέφονται ενάντια στις Η.Π.Α. Ο Γάλλος πρόεδρος Ζισκάρ Ντ’ Εσταίν έρχεται στην Ελλάδα το Σεπτέμβριο του 1974 και προσφέρει οικονομική και στρατιωτική βοήθεια. Ακούγεται το σύνθημα Ελλάς-Γαλλία Συμμαχία. Ιδρύεται το ΠΑ.ΣΟ.Κ, νομιμοποιείται το Κ.Κ.Ε. και καταργείται με δημοψήφισμα η μοναρχία…

Η αμερικανο-βρετανική επιρροή στην Ελλάδα δέχθηκε τεράστιο πλήγμα με την αποχώρηση από το ΝΑΤΟ και την κατάργηση της μοναρχίας. Φαίνεται όμως πως οι Άγγλο-Αμερικάνοι δεν ήθελαν να δεχθούν την ήττα τους στην Ελλάδα. Ο Κ. Καραμανλής έγραψε στα απομνημονεύματα του που εκδόθηκαν το 1997, πως ο βασιλιάς Κωνσταντίνος σχεδίαζε πραξικόπημα για να επανέλθει στο θρόνο. Ο βασιλιάς είχε διαφύγει στο εξωτερικό από το Δεκέμβριο του 1967 μετά από τη ρήξη του με τη Χούντα. Φυσικά, το σχεδιασμένο πραξικόπημα για το 1975 θα γινόταν με την καθοδήγηση των Αμερικανών. Δεν έγινε κανένα πραξικόπημα το 1975, δολοφονήθηκε όμως ένας Αμερικανός διπλωμάτης, ο Ρ. Γουέλς που εφέρετο να είναι αρχηγός κλιμακίου της C.I.A. Άρα τα αγγλοαμερικανικά σχέδια για την επαναφορά της μοναρχίας απέτυχαν με την παρέμβαση «τρίτων».

Η κυβέρνηση Καραμανλή, αν και Δεξιά, περιέργως στράφηκε εναντίον του επιχειρηματικού ομίλου του βιομηχάνου-εφοπλιστή-τραπεζίτη Στρατή Ανδρεάδη (Ιονική-Λαϊκή Τράπεζα), που ήταν γνωστός φιλοβασιλικός. Πολλές επιχειρήσεις του Ανδρεάδη, όπως η τράπεζα του και τα ναυπηγεία του …κρατικοποιήθηκαν! Έγινε τότε λόγος για… σοσιαλμανία της κυβερνήσεως Καραμανλή. Επρόκειτο όμως για ένα πλήγμα σ’ ένα όμιλο συμφερόντων… φιλοβρετανικό.

Και η Συνωμοσιολογία των Ελληνοτουρκικών Σχέσεων

Ο Ζισκάρ Ντ’ Εσταίν «έβαλε»την Ελλάδα το 1979 στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα. Το 1981 η πολιτική αλλαγή στην Ελλάδα συνέπεσε με την πολιτική αλλαγή στη Γαλλία. Ο νέος σοσιαλιστής Γάλλος πρόεδρος Μιτεράν δημιούργησε στενότατες σχέσεις με τον Ανδρέα Παπανδρέου (αν και η Ελλάδα είχε επιστρέψει το 1980 στο ΝΑΤΟ). Η Ελλάδα άρχισε στενή στρατιωτική συνεργασία με την Γαλλία, που φυσικά περιλάμβανε μεγάλες αγορές όπλων (αεροπλάνα, άρματα, πύραυλοι, εξοπλισμός, ραντάρ). Το 1983 η κυβέρνηση Παπανδρέου αγόρασε 40 αεροπλάνα Μιράζ μαζί με 40 F-16, δείχνοντας πως διατηρούσε μία ισορροπία ανάμεσα σε Γαλλία και ΗΠΑ. Αρχικά βέβαια ο Α. Παπανδρέου δεν ήθελε να αγοράσει παρά μόνο γαλλικά αεροπλάνα. Η Ουάσιγκτον όμως απείλησε πως θα αναγνωρίσει την τουρκική κυριαρχία στη βόρεια Κύπρο και έτσι η ελληνική κυβέρνηση συμβιβάστηκε αγοράζοντας τα μισά αεροπλάνα από τις ΗΠΑ. Συγχρόνως υπογράφηκε και μία νέα συμφωνία επταετούς διάρκειας για τις αμερικανικές βάσεις στην Ελλάδα. Στις 15 Νοεμβρίου έκλεισε αυτή η συμφωνία. Την ίδια μέρα δολοφονήθηκε ο Αμερικανός Αντιπλοίαρχος Τζώρτζ Τζάντες, ελληνικής καταγωγής, στην Αθήνα. (Συμπτώσεις που μείνανε… συμπτώσεις).

Ανάμεσα στα θύματα της 17 Ν ήταν οι επιχειρηματίες Μομφεράτος, Αγγελόπουλος, Αθανασιάδης, Μποδοσάκης. Όλοι τους φιλοβασιλικοί Δεξιοί και άρα αγγλόφιλοι. Επίσης δολοφονήθηκε ο εφοπλιστής Περατικός, του οποίου οι επιχειρήσεις του οποίου οι επιχειρήσεις είχαν έδρα το Λονδίνο. Η δολοφονία δύο Τούρκων διπλωματών το 1991 και το 1994 ματαίωσε προσπάθειες προσέγγισης με την Τουρκία και στις δύο περιπτώσεις. Το 1991 η κυβέρνηση Μητσοτάκη και η κυβέρνηση Γιλμάζ είχαν αρχίσει διπλωματικές επαφές. Το 1994 ο ίδιος ο αρχιστράτηγος της Τουρκίας, Καρανταγί, επιδίωξε προσέγγιση επισκεπτόμενος την ελληνική πρεσβεία στην Άγκυρα για την επέτειο της… 25ης Μαρτίου! Πρωτοφανής ενέργεια για Τούρκο στρατηγό. Όταν οι ελληνοτουρκικές σχέσεις επιδεινώνονται τίθεται θέμα εξοπλισμών και διπλωματικής υποστήριξης. Αλλά επειδή στην Αθήνα γνώριζαν πως η Ουάσιγκτον μπορεί να κρατήσει φιλοτουρκική στάση, επιζητούσαν βοήθεια από την Ευρώπη δηλαδή από τη Γαλλία (π.χ. αγορά αεροπλάνων, πυραύλων θάλασσας, έξοσετ, Αρμάτων κτλ.)

Πιθανότατα, μετά την κρίση στα Ίμια, να μεταβλήθηκε σημαντικά η κατάσταση υπέρ των Αμερικανών αλλά δεν είναι σίγουρο. Η αγγλική επιρροή στην Ελλάδα πάντως ενισχύθηκε επί κυβερνήσεων Σημίτη και Μπλαίρ. Όταν τον Ιούνιο του 2000 δολοφονήθηκε ο ταξίαρχος Στήβεν Σόντερς, στην Αθήνα βρισκόταν η υφυπουργός άμυνας της Βρετανίας βαρόνη Σίμονς. Το αγγλικό ενδιαφέρον εστιαζόταν, μεταξύ άλλων, στην προμήθεια αρμάτων για τον ελληνικό στρατό. Εκτός από τα άρματα όμως, γινόταν συζήτηση και για άλλα εξοπλιστικά προγράμματα. Ανάμεσα σ’ αυτά, κυρίαρχη θέση είχε το ζήτημα της προμήθειας πολεμικών αεροπλάνων. Δύο ήταν οι επικρατέστεροι τύποι αεροσκαφών: το Eurofighter(αγγλο-γερμανικό) και το Rafal(γαλλικό). Ο τότε υπουργός Άμυνας Άκης Τσοχατζόπουλος προτιμούσε το Eurofighter. Η αγορά τελικά τότε αναβλήθηκε για οικονομικούς λόγους(μόνον;)και ο υπουργός αντικαταστάθηκε.

Φυσικά, όλα όσα προαναφέρθηκαν για σχέση της 17 Ν με τις γαλλικές μυστικές υπηρεσίες θα μπορούσε να είναι ένα πολύ καλό σενάριο συνομωσιολογίας. Αλλά οι συνομωσίες δεν λείπουν όταν τίθεται θέμα ανταγωνισμού μεγάλων δυνάμεων, ούτε όμως εξαρτώνται όλα από τις συνωμοσίες. Άλλωστε στην ακατάσχετη συνωμοσιολογία, προσφεύγουν συνήθως τα αυταρχικά καθεστώτα, οι αδαείς και οι φανατικοί κάθε είδους.

UNABOMBER Τεχνοφοβικός Τρομοκράτης ή Μεταμοντέρνος Ήρωας;

UNABOMBER

TED KACZYNSKI

Η ζωή, η δράση και το πολύκροτο Μανιφέστο του πιο παράξενου τρομοκράτη στην ιστορία των Η.Π.Α.

 

«Η Φαντασία δεν γεννά παραφροσύνη. Αυτό που γεννά την παραφροσύνη είναι η λογική!»

   Τεντ Κατζίνσκι (Unabomber)

 

 Γράφει ο Γιώργος Στάμκος

Μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001 ένα είδος τρομοϋστερίας έχει καταλάβει τον πλανήτη μας. Κηρύσσοντας έναν ανένδοτο πόλεμο κατά της Αλ Κάιντα οι ΗΠΑ ουσιαστικά κήρυξαν έναν άτυπο Δ’ Παγκόσμιο Πόλεμο (έπειτα από δύο θερμούς κι έναν ψυχρό πόλεμο κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα) κατά της «διεθνούς τρομοκρατίας» –έναν πόλεμο χωρίς εμφανή στον ορίζοντα ημερομηνία λήξης. Επενδύοντας πολιτικά στο Φόβο και στην ανασφάλεια των δημοκρατικών κοινωνιών, οι Αμερικάνοι νεοσυντηρητικοί, που προωθούν την ιδέα της Αυτοκρατορίας, εκμεταλλεύτηκαν όσο το δυνατόν περισσότερο τα τραγικά γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 για να επιβάλλουν τη δική τους «Αυτοκρατορία του Τρόμου» σε ολόκληρο τον πλανήτη μας. Κυνηγώντας το φάντασμα της Αλ Κάιντα κι έναν αόρατο εχθρό που ακούει στο όνομα «ισλαμική τρομοκρατία», τα νεοσυντηρητικά γεράκια των ΗΠΑ βρήκαν το τέλειο πρόσχημα για να δρομολογήσουν προαποφασισμένα σχέδια, τα οποία ανοίγουν το δρόμο για ένα «Νέο Αμερικανικό Αιώνα». Η επέμβαση στο Αφγανιστάν (2001), η επίθεση και η κατάληψη του Ιράκ (2003) και η κυοφορούμενη «προληπτική επίθεση» κατά του πυρηνικοποιημένου Ιράν, δεν θα συνέβαιναν ποτέ χωρίς την πολιτική εκμετάλλευση από τους Αμερικανούς νεοσυντηρητικούς της 11ης Σεπτεμβρίου και της τρομοϋστερίας που εκδηλώθηκε στους κόλπους της αμερικανικής κοινωνίας και των Δυτικών κοινωνιών γενικότερα.

Λένε ότι ο πόλεμος είναι η τρομοκρατία των ισχυρών και αντίστοιχα, ότι η τρομοκρατία είναι ο πόλεμος των αδυνάτων. Πέρα από την αλήθεια που μπορεί να κρύβει αυτή η φράση είναι γεγονός ότι στην εποχή μας η λέξη τρομοκρατία έχει λάβει μυθικές διαστάσεις. Ολόκληρος ο κόσμος αισθάνεται ξαφνικά ότι βρίσκεται σε κατάσταση πολιορκίας από τους απανταχού τρομοκράτες. Τα ατομικά και δημοκρατικά δικαιώματα περιορίζονται υπό το πρόσχημα πάντα της ασφάλειας και της προστασίας της «δημοκρατίας των φιλήσυχων νοικοκυραίων» από την απειλή της τρομοκρατίας. Μέσα σ’ αυτό το περιβάλλον, όπου κυριαρχεί η παγκοσμιοποίηση του φόβου, η δημοκρατία εκφυλίζεται σταδιακά από μορφή άσκησης λαϊκής κυριαρχίας σε μηχανισμό κατασκευής προσχεδιασμένης συναίνεσης. Στην προκείμενη μάλιστα περίπτωση η συναίνεση αυτή αφορά στην άνευ όρων υποστήριξη των Δυτικών κοινωνιών στον ατελεύτητο αγώνα της πολεμικής μηχανής των ΗΠΑ κατά της «διεθνούς τρομοκρατίας», η οποία επιτελεί το ρόλο των σύγχρονων «βαρβάρων»  –το αρχέτυπο της απειλής κάθε Αυτοκρατορίας.

Για μια ακόμη φορά στην πρόσφατη ιστορία οι ΗΠΑ εμφανίζονται ως οι υπερασπιστές της ελευθερίας, των δημοκρατικών αξιών, των δικαιωμάτων του «ελεύθερου κόσμου», κλπ. κατά της απειλής των «κακών τρομοκρατών», που ζηλεύουν τα πολύκλαυστα φιλελεύθερα ιδεώδη μας και επιθυμούν, παρακινούμενοι θα έλεγε κανείς από μια μηδενιστική παρόρμηση, την κατάλυση της έννομης τάξης και την επιβολή της δικτατορίας του τρόμου. Στην πραγματικότητα όμως η ίδια η πολιτική των σημερινών ΗΠΑ συνιστά μια παγκόσμια «τρομοκρατική απειλή» σε βάρος των ελεύθερων λαών, των ανεξάρτητων κυβερνήσεων, των αυτόνομων κοινοτήτων και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Τόσο η στρατιωτική επιβολή, όσο και η επέκταση του θεσμικού και νομικού οπλοστασίου των ΗΠΑ, συνιστούν μια μορφή «τρομοκρατίας», απέναντι στην οποία οι λαοί είναι ουσιαστικά ανυπεράσπιστοι. Αν και διώκτες της, οι ΗΠΑ, αποτελούν στην ουσία τους πραγματικούς δημιουργούς της σύγχρονης τρομοκρατίας. Αυτό δεν αποτελεί απλώς σχήμα λόγου.

Οι ΗΠΑ, η μητρόπολη του σύγχρονου καπιταλισμού και επίκεντρο της πρώτης παγκόσμιας Αυτοκρατορίας, αποτελούν ταυτόχρονα και μήτρα μιας ιδιότυπης τρομοκρατίας «αναρχοδεξιού» τύπου, που στρέφεται κατά του αριστερίζοντα φιλελευθερισμού, της τεχνολογίας, του εκσυγχρονισμού και της βιομηχανικής κοινωνίας στο σύνολό της. Η περίπτωση του Τεντ Κατζίνσκι (Teodor Kaczynski), γνωστού και ως Unabomber, ενός μεγαλοφυούς καθηγητή μαθηματικών του Χάρβαρντ που μετατράπηκε στον πιο επικίνδυνο και ασύλληπτο τρομοκράτη στην ιστορία των ΗΠΑ, αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της σύγχρονης αμερικανικής τρομοπαράνοιας. Ο Unabomber, καθώς και το περίφημο μανιφέστο του, αποτελούν έναν ανίερο καθρέπτη στον οποίο αντανακλάται η φοβία της σύγχρονης Αμερικής απέναντι στη θεμελιώδη άποψη του Μαρξ ότι «η καπιταλιστική παραγωγή γεννά την ίδια της την άρνηση. Είναι η άρνηση της άρνησης». Η ιστορία του Unabomber, που περιγράφεται στη συνέχεια, είναι η ιστορία ενός «νεκροθάφτη του καπιταλισμού» και  της βιομηχανικού κοινωνίας, ενός «νεκροθάφτη» που γέννησε ο σύγχρονος καπιταλισμός αμερικανικού τύπου. Είναι η ίδια του η άρνηση. Γι’ αυτό και η παρουσίαση του φαινομένου Unabomber καθώς και η μελέτη του περίφημου μανιφέστου του, αποτελούν ουσιαστικά μια μοναδική ευκαιρία κατάδυσης μέσα στο σύμπαν της αμερικανικής τρομοπαράνοιας. Η ιστορία του  Unabomber είναι η ιστορία μιας εκτροχιασμένης μεγαλοφυΐας που στράφηκε ενάντια στην κοινωνία που τη γέννησε. Το δε μανιφέστο του δεν είναι το τεχνοφοβικό παραλήρημα ενός νεολουδδίτη φιλόσοφου αλλά ένα προφητικό κείμενο, που προφητεύει το οδυνηρό τέλος της βιομηχανικής κοινωνίας. Από αυτή την έννοια ο Τεντ Κατζίνσκι είναι ο πρώτος μεταμοντέρνος τρομοκράτης στην παγκόσμια ιστορία, ένα γνήσιο «γέννημα θρέμμα» της πιο παρανοϊκής πλευράς της αμερικανικής κοσμοθέασης. Έτσι, η ζωή και η δράση του Κατζίνσκι, η οποία περιγράφεται στο κείμενο που ακολουθεί, έχουν τεράστιο ενδιαφέρον στην εποχή της τρομολαγνείας που διανύουμε….

Η Ζωή Συνεχίζεται στις Φυλακές Υψίστης Ασφαλείας

Σήμερα ζει μέσα σ’ ένα μικρό κελί. Έχει αποφύγει τη θανατική ποινή, αλλά όχι και την ισόβια κάθειρξη. Οι διώκτες του θεώρησαν τη θανατική ποινή «εύκολη λύση». Ήθελαν να τον αφήσουν να σαπίσει στη φυλακή, να πεθάνει στο κελί του σε βαθιά γεράματα έχοντας επίγνωση του κακού που έκανε. Η ποινή του: τέσσερις φορές ισόβια, συν τριάντα χρόνια. Δεν ήταν όμως μόνο το ύψος της ποινής που τρομάζει, αλλά και το μέρος που την εκτίει. Πρόκειται για τις περιβόητες «Φυλακές της Φλωρεντίας», που βρίσκονται στο Κολοράντο.

Οι «Φυλακές της Φλωρεντίας» δεν έχουν καμιά σχέση με την ειδυλλιακή πόλη της ιταλικής Τοσκάνης. Πρόκειται ασφαλώς για φυλακές υψίστης ασφαλείας, κατασκευασμένες με τη βοήθεια ηλεκτρονικών υπολογιστών, και χωρίς καμία πιθανότητα απόδρασης. Οι κρατούμενοι είναι υποχρεωμένοι να περνούν τις 23 ώρες του 24ώρου μέσα στα κελιά τους και η έξοδός από αυτά επιτρέπεται μόνο με την προϋπόθεση να είναι δεμένοι με χειροπέδες. Η επικοινωνία μεταξύ των κρατουμένων είναι σχεδόν αδύνατη ακόμη και με τη βοήθεια σημάτων μορς, καθώς τα κελιά είναι τέλεια ηχομονωμένα. Εκτός από τον Τεντ Κατζίνσκι, οι φυλακές φιλοξενούν άλλους 500 κρατουμένους, ορισμένοι εκ των οποίων ανήκουν στην «αφρόκρεμα» του αμερικανικού εγκλήματος, όπως ο αρχηγός της Μαφίας Τζον Γκότι (John Gotti). Ανάμεσα στους κρατούμενους βρίσκεται και ο βομβιστής της Οκλαχόμα Τίμοθι ΜακΒέιγκ (Timothy McVeigh), απέναντι στον οποίο ο Κατζίνσκι δεν έκρυψε ποτέ την περιφρόνησή του.

Παρά τους αυστηρούς κανονισμούς και τις δύσκολες συνθήκες ο Κατζίνσκι παραμένει πνευματικά αεικίνητος. Συνήθως συζητά με κάποιον μυστικό πράκτορα για την τρομοκρατική δράση του. Άλλες φορές γράφει κατεβατά ολόκληρα για το πώς ο βομβιστής της Οκλαχόμα Τίμοθι ΜακΒέιγκ έκανε μοιραία λάθη κι αποκαλύφθηκε έτσι η ταυτότητα του. Είναι γεμάτος από συμβουλές και ιδέες για το πώς θα γυρίσει κανείς τον κόσμο με λίγα χρήματα. Η μεγαλύτερή του ανησυχία; Είναι μήπως τον αποκαλέσει ο κόσμος τρελό και ακυρωθεί έτσι ο αγώνας του καθώς και το πολύκροτο «Μανιφέστο» του, που δημοσίευσε εκβιαστικά.

Τι Σημαίνει Unabomber;

Το πλήρες όνομα του είναι Τίοντορ Τζον Κατζίνσκι (Theodore John Kaczynski), αλλά πέρασε στην ιστορία ως Unabomber, που σημαίνει University and Airline Bomber, δηλαδή ένας από τους πιο μισητούς εχθρούς της αμερικάνικης βιομηχανικής κοινωνίας. Ο Κατζίνσκι, μια μαθηματική ιδιοφυΐα και πρώην καθηγητής μαθηματικών του  Χάρβαρντ, υπήρξε για δύο σχεδόν δεκαετίες η «17 ΝΟΕΜΒΡΗ» των ΗΠΑ. Ένας ασύλληπτος, επικίνδυνος και αινιγματικός τρομοκράτης. Για 17 ολόκληρα χρόνια τρομοκρατούσε την πανεπιστημιακή κοινότητα των ΗΠΑ με τα δέματα-βόμβες που έστελνε ταχυδρομικώς. Για 17 ολόκληρα χρόνια παρέμεινε ασύλληπτος από το FBI, πραγματοποιώντας 17 βομβιστικές επιθέσεις, με 23 τραυματίες και τρεις νεκρούς. Ανάμεσα στα θύματα βρισκόταν ορισμένοι από τους μεγαλύτερους επιστήμονες των ΗΠΑ. Μέχρι τη σύλληψη του στις 3 Απριλίου του 1996 ο Unabomber είχε προλάβει να γίνει θρύλος, και να περάσει στην ιστορία ως ο μεγαλύτερος και ο πιο παράξενος τρομοκράτης των ΗΠΑ του 20ου αιώνα. Προτού ωστόσο συλληφθεί από το FBI πρόλαβε, εκβιαστικά, να δημοσιεύσει το «Μανιφέστο» του σε μεγάλης κυκλοφορίας εφημερίδες και περιοδικά των ΗΠΑ.

To λεγόμενο Μανιφέστο του Unabomber, που στην πραγματικότητα τιτλοφορούνταν Η Βιομηχανική Κοινωνία και το Μέλλον Της (Industrial Society and Its Future), ήταν μια τεχνοφοβικο-αναρχικο-φιλοσοφική μονογραφία 35.000 λέξεων, που κριτίκαρε όλες τις μορφές της σύγχρονης τεχνολογίας και καταδίκαζε τη βιομηχανική κοινωνία. Ανάγκασε τις εφημερίδες Ουάσιγκτον Ποστ, Νιου Γιορκ Τάιμς καθώς και το περιοδικό Penthouse να το δημοσιεύσουν τον Οκτώβριο του 1995 με το πρόσχημα ότι έτσι θα «έσωζαν ζωές», επειδή είχε απειλήσει πως στην αντίθετη περίπτωση θα τίναζε αεροπλάνα στον αέρα. Λίγο μετά τη δημοσίευση του «Μανιφέστου» ο Unabomber αναγνωρίστηκε από τον κατά οκτώ χρόνια μικρότερο αδελφό του Ντέιβιντ Κατζίνσκι, ο οποίος και τον κατέδωσε στο FBI έναντι αδράς αμοιβής –Ο Unabomber ήταν ήδη επικηρυγμένος για ένα εκατομμύριο δολάρια. Ύστερα από πολύμηνη παρακολούθηση το FBI πραγματοποίησε μια μεγάλη επιχείρηση, στην οποία πήραν μέρος ακόμη και ελικόπτερα, και στις 3 Απριλίου του 1996 συνέλαβε τον Unabomber μέσα στο απομονωμένο κρησφύγετό του στα βουνά της Μοντάνα…

Ένα «Παιδί-Θαύμα»                     

Όλα ξεκίνησαν στις 22 Μαΐου του 1942 σ’ ένα ήσυχο προάστιο του Σικάγο. Εκείνη την ημέρα γεννήθηκε ο πολωνικής καταγωγής Τίοντορ (Τεντ) Κατζίνσκι. Ο πατέρας του είχε ένα μικρό εργοστάσιο παρασκευής αλλαντικών. Η μητέρα του, Ουάντα, ήταν μια ευπρεπής καθηγήτρια που συνήθιζε να διαβάζει στο μικρό Τεντ άρθρα από το Scientific American, για να τον κάνει ευρυμαθή. Είχε μόνον έναν μικρότερο αδελφό, τον Ντέιβιντ, που γεννήθηκε το 1950. Σε ηλικία έξι μηνών ο Τεντ έπαθε ένα αλλεργικό σοκ το οποίο τον καθήλωσε για βδομάδες στο νοσοκομείο κι έτσι από χαρούμενο και φωνακλάδικο μωρό επέστρεψε ήσυχο και εσωστρεφές (κάτι που απασχόλησε τους μετέπειτα ειδικούς, οι οποίοι βάλθηκαν να ψυχαναλύσουν την διαταραγμένη του προσωπικότητα)…

Η καθηγήτρια μητέρα του τον πίεζε συνεχώς να είναι αριστούχος κι έτσι ο Τεντ τελείωσε το κολέγιο σε ηλικία μόλις 16 ετών. Ήταν ένα «παιδί-θαύμα». Είχε μια κλίση στα μαθηματικά και στη χημεία και οι καθηγητές του τον θυμούνται να ανακατεύει μπαταρίες, ηλεκτρόδια και νιτρικό κάλιο… Το 1958 συνέχισε τις σπουδές του στο Χάρβαρντ, όπου διακρίθηκε για τις επιδόσεις του. Πέρασε όλα τα τεστ χωρίς πρόβλημα και επέδειξε υψηλό δείκτη νοημοσύνης. Αν και έμενε στην ακριβή φοιτητική εστία εντούτοις η επαρχιώτική συμπεριφορά του δεν άλλαξε και πολλοί τον θυμούνται ως ατημέλητο και «βρώμικο» φοιτητή. Την ίδια περίοδο που ο Κατζίνσκι φοιτούσε στο Χάρβαρντ μια ομάδα ψυχολόγων, με επικεφαλή τον Henry A. Murray, διεξήγαγαν πειράματα Mind Control σε 19 φοιτητές-πειραματόζωα. Ο νεαρός Τεντ Κατζίνσκι ήταν ένας από αυτούς…

Το 1962 о Κατζίνσκι συνέχισε τις σπουδές του ως υπότροφος στο πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν, όπου εκτός από το διδακτορικό του στα μαθηματικά απέσπασε και πολλούς επαίνους από τους καθηγητές του. Από το 1967, δηλαδή σε ηλικία 25 ετών, μέχρι το 1969 δίδασκε μαθηματικά στο Μπέρκλεϊ και όλοι συμφωνούσαν πως τον περίμενε μια λαμπρή πανεπιστημιακή καριέρα. Ο ίδιος βέβαια φαίνεται πως είχε άλλα πράγματα στο μυαλό του, απομονωνόταν από τον περίγυρό του και κλείνονταν στον εαυτό του. Ήταν απλησίαστος, δεν ενδιαφέρονταν για γυναίκες παρά μόνον για την επιστήμη του…

Επιστροφή στη Φύση

Και ξαφνικά μια μέρα το 1969 παραιτήθηκε, χωρίς να δώσει εξηγήσεις, από τη θέση του στο πανεπιστήμιο και «επέστρεψε στην άγρια Φύση». Εγκατέλειψε μια λαμπρή πανεπιστημιακή καριέρα για να γίνει ερημίτης. Δεν ήταν ο μόνος, καθώς την ίδια περίοδο εμφανίστηκε μια τάση φυγής ανάμεσα στους Αμερικανούς φοιτητές, και ιδιαίτερα στους γόνους των αστικών οικογενειών, που επηρεάστηκαν από το κίνημα των χίπις και την αμφισβήτηση του βιομηχανικού πολιτισμού και ήθελαν να «επιστρέψουν στη Φύση». Όπως έγραψε στις αρχές του 1970 και ο ίδιος ο Κατζίνσκι: «Ο καθένας μας χωριστά, εγκαταλείψαμε τον πολιτισμό για την ‘’έρημο’’ της πολιτείας της Μοντάνα».

Την ίδια χρονιά ο Κατζίνσκι αγόρασε ένα τελείως απομονωμένο αγρόκτημα στο Λίνκολ της Μοντάνα, κοντά στα Βραχώδη Όρη. Εκεί έφτιαξε μόνος του μια ξύλινη καλύβα, κατασκευασμένη ωστόσο με μαθηματική ακρίβεια πάνω στον άξονα Βορρά-Νότου, όπου έζησε χωρίς ηλεκτρικό, μελετούσε και κυνηγούσε για την τροφή του. Αυτή η ξύλινη καλύβα ήταν ταυτόχρονα κι ένα αυτοσχέδιο χημικό εργαστήριο, όπου ο Κατζίνσκι ανακάτευε επιδέξια επικίνδυνες χημικές ουσίες και μελετούσε την εκρηκτικότητα τους. Έξι χρόνια αργότερα (1978) εκεί θ’ αρχίσει να κατασκευάζει τις πρώτες βόμβες που θα έστελνε δια αλληλογραφίας…

Ταχυδρομικός Τρόμος

Στις 15 Ιουνίου του 1985 ο Τζέημς ΜακΚόνελ (James McConnell), καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Ψυχολογίας του Μίσιγκαν, έλαβε ένα ταχυδρομικό δέμα στο σπίτι του στο Ann Arbor του Μίσιγκαν. Ως αποστολέας αυτού του δέματος εμφανίζονταν ο Ραλφ Κλόπενμπουργκ (Ralph Kloppenburg) από το πανεπιστήμιο της Γιούτα. Στη συνημμένη επιστολή, που συνόδευε το δέμα, ο αποστολέας έγραφε στον ΜακΚόνελ πως «θα ήθελα πολύ να διαβάσετε αυτό το βιβλίο. Ο καθένας στη θέση σας πρέπει να το διαβάσει». Ο «Kloppenburg» είχε υποστηρίξει επίσης στην επιστολή πως ήταν σπουδαστής της Συμπεριφορικής και μελετούσε την επιρροή της στην ανθρωπότητα.

Ο καθηγητής ΜακΚόνελ δεν ήταν άγνωστος στα Media. Ήταν δημοφιλής ανάμεσα στους ερευνητές επειδή έκανε την εργασία του στη συμπεριφοριστική επιστήμη να φαίνεται κατανοητή στο κοινό, ακόμη και διασκεδαστική.

Για έναν ακαδημαϊκό, όπως τον ΜακΚόνελ, δεν ήταν σπάνιο να του ζητήσει κάποιος να διαβάσει την εργασία του. Αλλά μόλις η ανυποψίαστη βοηθός του  Ν. Σουίνο (N. Suino) άνοιξε γεμάτη περιέργεια το δέμα μια ισχυρή έκρηξη τράνταξε το δωμάτιο. Τα θραύσματα από την έκρηξη του δέματος-βόμβα τραυμάτισαν σοβαρά τη βοηθό του και τον ίδιο. Αμέσως διαμετακομίστηκε στο νοσοκομείο για ιατρική βοήθεια: «Ήμουν σχετικά τυχερός. Άλλοι έχουν χάσει τα δάχτυλα, τα άκρα ή ακόμα και τις ζωές του… Έχω θεραπευτεί από τότε. Εξαιτίας ωστόσο του δυνατού κρότου της έκρηξης μέσα στο σπίτι, έχασα εκείνη τη μέρα σχεδόν ολοκληρωτικά την ακοή μου…». Για ένα άτομο, που αγαπούσε τόσο πολύ τη μουσική όπως ο καθηγητής ΜακΚόνελ, ήταν μεγάλη απώλεια η μόνιμη ζημιά της ακοής του.  Ωστόσο ο ΜακΚόνελ ήταν σχετικά τυχερός. Άλλα θύματα του Unabomber, που δέχθηκαν παρόμοια δέματα-βόμβες, ακρωτηριάστηκαν ή έχασαν ακόμη και τη ζωή τους.

Ο Κατάλογος των Επιθέσεων

Η τρομοκρατική δράση του Unabomber ξεκίνησε στις 25 Μαΐου του 1978 όταν ένας καθηγητής του πανεπιστημίου Νορθουέστερν του Ιλινόις δέχθηκε ένα δέμα το οποίο υποτίθεται πως ο ίδιος είχε αποστείλει σε άγνωστο παραλήπτη και του είχε επιστραφεί. Ο καθηγητής κάτι υποψιάστηκε και το παρέδωσε στην ασφάλεια του πανεπιστημίου. Ωστόσο ο φύλακας που το άνοιξε τραυματίστηκε σοβαρά.

Έπειτα από ένα χρόνο, στις 9 Μαΐου του 1979, στο ίδιο πανεπιστήμιο ένα δέμα-βόμβα βρέθηκε σε κοινόχρηστο χώρο. Το άνοιξε ένας φοιτητής κι αυτό έσκασε στα χέρια του.

Στις 15 Νοεμβρίου του 1979 ένα δέμα-βόμβα, ταχυδρομημένο προς άγνωστο προορισμό, καθώς μεταφερόταν με την πτήση 444 της American Airlines εκρήγνυται στο αεροπλάνο και προκαλεί ζημιές και αναγκαστική προσγείωση του αεροσκάφους. Δώδεκα επιβάτες τραυματίστηκαν.

Στις 10 Ιουνίου του 1980 μια επιστολή-βόμβα στέλνεται ταχυδρομικά στην οικία του προέδρου της αεροπορικής εταιρείας United Airlines και εκρήγνυται την ώρα που ο παραλήπτης της την ανοίγει τραυματίζοντάς τον.

Στις 8 Οκτωβρίου του 1981 μια βόμβα ανακαλύπτεται εγκαίρως στο Πανεπιστήμιο της Γιούτα. Οι πυροτεχνουργοί την εξουδετερώνουν.

Στις 5 Μαΐου του 1982 στο Πανεπιστήμιο Βάντερμπιλτ του Τενεσί καταφθάνει ένα ξύλινο κουτί με εκρηκτικό μηχανισμό. Παραλήπτης ο καθηγητής Πάτρικ Φίσερ. Η γραμματέας του το ανοίγει και τραυματίζεται.

Στις 2 Ιουλίου της ίδιας χρονιάς ένας καθηγητής του Πανεπιστημίου του Μπέρκλεϊ βρήκε έναν μεταλλικό πυροσωλήνα και καθώς τον περιεργάζεται εκείνος εκρήγνυται και  τον τραυματίζει.

Στις 15 Μαΐου του 1985, πάλι στο Πανεπιστήμιο του Μπέρκλεϊ, μια βόμβα εκρήγνυται στην αίθουσα των ηλεκτρονικών υπολογιστών τραυματίζοντας έναν φοιτητή.

Στις 13 Ιουνίου της ίδιας χρονιάς ένα δέμα-βόμβα, ταχυδρομημένο στις 8 Μαΐου, ανακαλύπτεται από υπαλλήλους της αεροπορικής εταιρείας Boeing χωρίς να τραυματιστεί κανένας.

Στις 11 Δεκεμβρίου πάλι του 1985 μια βόμβα εκρήγνυται έξω από κατάστημα ηλεκτρονικών υπολογιστών σκοτώνοντας τον ιδιοκτήτη του Χιου Κάμπελ Σκράτον, που είναι και ο πρώτος νεκρός του Unabomber.

Στις 20 Φεβρουαρίου του 1987 ένας περίεργος τύπος παρατηρήθηκε να τριγυρνά έξω από CAAMS INC, μια εταιρία ηλεκτρονικών υπολογιστών στο Σωλτ Λέικ Σίτυ. Μια γραμματέας παρατήρησε ένα άτομο, που φορούσε μια μπλούζα με κουκούλα και γυαλιά αεροπόρου, να τοποθετεί κάτι που έμοιαζε με δέμα έξω από το κατάστημα. Μόλις ο ιδιοκτήτης της εταιρείας έσκυψε να σηκώσει το δέμα, η βόμβα εκρήγνυται και ο ίδιος τραυματίζεται.

Στις 22 Ιουνίου του 1993 ένα περίεργο μικρό δέμα-βόμβα στάλθηκε στην οικία του καθηγητή Ντέιβιντ Γκέλερντερ (David Gelernter) κι όταν αυτός το άνοιξε έσκασε στα χέρια του και τον τραυμάτισε σοβαρά. Ο Γκέλεντερ ήταν ένας γνωστός καθηγητής τεχνητής νοημοσύνης στο πανεπιστήμιο Γέηλ και συγγραφέας. Έγραψε τα βιβλία Mirror Worlds (1991), The Muse in the Machine (1994), 1939: The Lost World of the Fair (1995), Machine Beauty (1998) κ.α. και θεωρείται ως ένας κορυφαίος επιστήμονας στο τομέα της τεχνητής νοημοσύνης, ο οποίος έχει δημιουργήσει την πρωτοποριακή γλώσσα προγραμματισμού υπολογιστών παράλληλης επεξεργασίας, Linda. Αφού επέζησε τραυματισμένος από την επίθεση ο Γκέλερντερ έβγαλε τελικά ένα ακόμη βιβλίο με τίτλο Drawing Life: Surviving the Unabomber (Σχεδιάζοντας την ζωή: Eπιβιώνοντας από τον Unabomber).

Στις 10 Δεκεμβρίου του 1994 ένα ακόμη ταχυδρομημένο δέμα-βόμβα φθάνει στην οικία του Τόμας Μοζέρ, στελέχους δημοσίων σχέσεων του δήμου της Νέας Υόρκης. Όταν εκείνος το άνοιξε το δέμα εκρήγνυται και τον σκοτώνει. Ήταν ο δεύτερος νεκρός.

Στις 24 Απριλίου του 1994 άλλο ένα δέμα-βόμβα καταφθάνει στα γραφεία του Σωματείου Υλοτόμων της Καλιφόρνια. Το ανοίγει ο πρόεδρος Γκίλμπερτ Μάρεϊ και από την ισχυρή έκρηξη σκοτώνεται επί τόπου. Ήταν ο τρίτος και ο τελευταίος νεκρός.

Επαφή με τον Τύπο

Την ίδια ακριβώς περίοδο της τελευταίας βομβιστικής επίθεσης ο Unabomber εγκαινιάζει μια «επαφή με τον Τύπο». Στέλνει επιστολή στους Νιου Γιορκ Τάιμς (New York Times) στην οποία αναφέρει πως θα ήθελε να διηγηθεί την ιστορία του και πως ετοιμάζει ένα κείμενο που θα ήθελε να δημοσιευτεί σε μεγάλης κυκλοφορίας εφημερίδες και περιοδικά. Προκειμένου να δημοσιεύσει τις σκέψεις του και να τις διαδώσει στο ευρύ κοινό ο Unabomber αποφάσισε να δώσει ενδείξεις της ταυτότητάς του. Μια άλλη άποψη είναι ότι ο Unabomber δεν ήθελε με τίποτε να χάσει τα φώτα της δημοσιότητας από τον Τίμοθι ΜακΒέιγκ, γι’ αυτό και σκότωσε δύο ανθρώπους αμέσως μετά την βομβιστική επίθεση στην Oκλαχόμα και κατόπιν εγκαινίασε την επαφή του με τον Τύπο.

Τον Ιούνιο του 1995 ο Unabomber άλλαξε τακτική κι έστειλε στους Νιου Γιορκ Τάιμς, στην Ουάσιγκτον Ποστ (Washington Post) καθώς και στο περιοδικό Penthouse, ένα κείμενο 62 σελίδων για να το δημοσιεύσουν. Το κείμενο αυτό ονομάστηκε Μανιφέστο του Unabomber και καλούσε στην πραγματοποίηση μιας επανάστασης για την καταστροφή της βιομηχανικής κοινωνίας έτσι ώστε να σωθεί η ανθρωπότητα από την επικείμενη οικονομικο-τεχνολογική σκλαβιά. Ο Unabomber έθεσε ως όρους να δημοσιευθεί αυτό το κείμενο μέσα σε διάστημα τριών μηνών και υποσχέθηκε πως θα σταματούσε διαπαντός τις βομβιστικές του επιθέσεις! Έπειτα από συνεχείς συσκέψεις και συμβουλευόμενοι το FBI κι έπειτα από σχετικό αίτημα της Γενικής Εισαγγελίας του Τζάνετ Ρίνο, οι εκδότες των εφημερίδων αποφάσισαν τελικά να δημοσιεύσουν το Μανιφέστο του Unabomber για «λόγους δημόσιας ασφάλειας», με μόνο στόχο «να σώσουν ανθρώπινες ζωές».

Σύμφωνα με τον Ντέϊβιντ Γκέλεντερ, ενός από τους επιστήμονες-θύματα του Unabomber, η απόφαση για τη δημοσίευση του μανιφέστο από τις εφημερίδες ήταν δύσκολη: «Ήταν μια δύσκολη στιγμή για τις εφημερίδες. Το να που ναι θα ήταν σαν να υπέκυπταν στην τρομοκρατία, και δεν ήξεραν κατά πόσο έλεγε την αλήθεια. Από την άλλη πλευρά, αν έλεγαν ναι, ίσως να μπορούσαν να σταματήσουν τους σκοτωμούς. Υπήρχε, επίσης, η πιθανότητα να διαβάσει κάποιος το κείμενο και να πάρει μια ιδέα σχετικά με τον συντάκτη του. Κι αυτό ακριβώς συνέβη. Ο αδελφός του υπόπτου το διάβασε και θυμήθηκε κάτι. Θα τους έλεγα να μην το δημοσιεύσουν. Χαίρομαι που δεν με ρώτησαν» (David Gelernter, Drawing Life: Surviving the Unabomber. Σελ. 120)

Τελικά το κείμενο δημοσιεύτηκε τον Οκτώβριο του 1995 και αυτό υπήρξε και η αρχή του τέλους του βομβιστή που συντάραξε για δύο δεκαετίες την Αμερική. Αφού το διάβασε ο αδελφός του Ντέιβιντ –σε αντίθεση με τον Τεντ ο Ντέϊβιντ ήταν χορτοφάγος, οικογενειάρχης, φιλήσυχος, ήρεμος και κοινωνικός…– έβαλε μπροστά τη διαδικασία του «καρφώματος» του, που οδήγησε στη στενή παρακολούθηση και στη σύλληψη του Unabomber στις 3 Απριλίου του 1996…

Το Μανιφέστο του Unabomber

Το Μανιφέστο του Unabomber ήταν ένα κείμενο 35.000 λέξεων με αναφορές στην πολιτική, στην ιστορία, στην κοινωνιολογία και στην επιστήμη. Μέσα σ’ αυτό το κείμενο ο βομβιστής-συγγραφέας χαρακτήριζε πάντα τον εαυτό του ως  «τρομοκρατική ομάδα FC». Τα αρχικά FC σήμαιναν «Λέσχη Ελευθερίας» (Freedom Club), επειδή ο συγγραφέας ήθελε να δηλώσει πως ήταν πολλοί και όχι ένας. Το Μανιφέστο του Unabomber, που τιτλοφορούνταν επίσημα Η Βιομηχανική Κοινωνία και το Μέλλον της, διαπνέονταν από οικολογικό αναρχισμό, έντονη τεχνοφοβία, αντιαριστερισμό και μίσος προς την βιομηχανική ανάπτυξη.

Στο πρώτο μέρος του «Μανιφέστου» του ο Κατζίνσκι επιτίθεται και κριτικάρει την «υπερκοινωνικοποιημένη» Αριστερά, προσπαθώντας να αναλύσει το ψυχολογικού προφίλ του σύγχρονου αριστεριστή. Σύμφωνα με τον ίδιο τα κυριότερα χαρακτηριστικά των σύγχρονων αριστεριστών είναι τα «αισθήματα κατωτερότητας» και η «υπερκοινωνικοποίηση». Τα «αισθήματα κατωτερότητας» των αριστεριστών έχουν να κάνουν, κατά τον Κατζίνσκι, με τη χαμηλή αυτοεκτίμηση, με αισθήματα έλλειψης δύναμης, με τάσεις κατάθλιψης, ηττοπάθεια, ενοχή, μίσος για τον εαυτό μας κ.α. Ο Κατζίνσκι γράφει (παράγραφος 15) πως «οι αριστεριστές έχουν την τάση να μισούν οτιδήποτε αποπνέει την εικόνα του ισχυρού, του καλού και του επιτυχημένου. Μισούν την Αμερική, το Δυτικό πολιτισμό, μισούν τους λευκούς άνδρες, μισούν τη λογική…». Για τον Κατζίνσκι «τα αισθήματα κατωτερότητας του αριστεριστεριστή είναι τόσο ισχυρά, που δεν μπορεί να διανοηθεί τον εαυτό του ως ατομικά ισχυρό και χρήσιμο. Από εκεί ακριβώς απορρέει και η συλλογικότητά του» (παρ. 19).  Τελικά ο Κατζίνσκι καταλήγει (παρ. 58) πως «η Αριστερά είναι εν μέρει ένα σύμπτωμα στέρησης σε σχέση με τη διαδικασία της δύναμης». Η αντιαριστερή ψύχωση του Unabomber είναι τέτοια, που ο πρώτος εκδότης του μανιφέστου του οδηγήθηκε στην ψυχαναλυτική υπόθεση πως ίσως «ο άνθρωπος αυτός ανήκε κάποτε σε μια Αριστερή ομάδα και κάποια κοπέλα, που επίσης μετείχε σ’ αυτήν, τον παράτησε για να πάει με κάποιον άλλο!»

Στο δεύτερο και μεγαλύτερο μέρος του «Μανιφέστου» του ο νεολουδίτης Κατζίνσκι καταπιάνεται με την έννοια της ελευθερίας –«Ελευθερία σημαίνει να έχεις την εξουσία, όχι να ελέγχεις άλλους ανθρώπους, αλλά να ελέγχεις περιστάσεις της ίδιας σου της ζωής» (παρ. 94)– και της αυτονομίας και επιτίθεται στη βιομηχανική κοινωνία, αναπτύσσοντας ταυτόχρονα τους τρόπους με τους οποίους ελέγχει τους ανθρώπους (ψυχολογική πίεση, χειραγώγηση, προπαγάνδα, διαφήμιση κ.α.). Ο ίδιος θεωρεί πως ο περιορισμός της ελευθερίας είναι αναπόφευκτος στη βιομηχανική κοινωνία και πως το Σύστημα, χρησιμοποιώντας την προπαγάνδα, «κάνει τους ανθρώπους να ΘΕΛΟΥΝ τις αποφάσεις που έχουν ληφθεί γι’ αυτούς» (παρ. 117). Όσον αφορά στις τεχνολογικές εξελίξεις στο χώρο της γενετικής, ο τεχνοφοβικός Κατζίνσκι, πιστεύει πως αυτές «θα κάνουν το ανθρώπινο ον κατασκευασμένο προϊόν, παρά ελεύθερο δημιούργημα της τύχης» (παρ. 128). Για τον Κατζίνσκι ο μόνος τρόπος για να απαλλαγούμε από τα βιομηχανικό-τεχνολογικό σύστημα είναι η επανάσταση, την οποία θεωρεί πολύ πιο εύκολη από τη μεταρρύθμιση, εφόσον μπορεί να δημιουργήσει έναν ολόκληρο νέο κόσμο.

Ένα από τα ζητήματα που ασχολείται εκτενώς ο Κατζίνσκι στο «Μανιφέστο» του είναι και ο έλεγχος της ανθρώπινης συμπεριφοράς: «Φανταστείτε μια κοινωνία η οποία υποβάλλει τα μέλη της σε συνθήκες που τα κάνουν δυστυχισμένα και ύστερα τους προσφέρει ναρκωτικά για να τα απαλλάξει από τη δυστυχία» (παρ. 145). Τέτοιες «αποτελεσματικές μέθοδοι έχουν αναπτυχθεί για να κερδίζονται εκλογές, να πωλούνται προϊόντα, να επηρεάζεται η κοινή γνώμη. Η βιομηχανία της ψυχαγωγίας χρησιμεύει σαν ψυχολογικό εργαλείο του Συστήματος…» (παρ. 147). Σ’ ένα άλλο σημείο ο Κατζίνσκι παραδέχεται πως ένα άτομο έχει ευκολότερο δρόμο «αν σκέφτεται και ενεργεί με βάση τις προδιαγραφές του Συστήματος. Μ’ αυτή την έννοια το Σύστημα ευεργετεί το άτομο κάνοντας του πλύση εγκεφάλου για να συμβιβαστεί» (παρ. 148). Όσο γι’ αυτούς που υποτάσσονται στο Σύστημα: «Οι άνθρωποι που η συμπεριφορά τους είναι καθαρά κάτω από τον έλεγχο του Συστήματος είναι αυτοί που θα μπορούσε να ονομαστούν ‘’αστοί’’» (παρ. 161). Αυτοί «γίνονται επαρκώς υπάκουοι, ώστε η συμπεριφορά τους να μην αποτελεί απειλή» (παρ. 163).

Τέλος για το μέλλον της βιομηχανικής κοινωνίας ο Κατζίνσκι είναι απαισιόδοξος και θεωρεί πως η ανθρωπότητα θα οδηγηθεί σε μια άνευ προηγουμένου σκλαβιά, κάτω από τον απόλυτο έλεγχο μιας ελίτ που θα ελέγχει το Σύστημα: «Εξαιτίας των τεχνολογικών εξελίξεων, η ελίτ θα ασκεί μεγαλύτερο έλεγχο στις μάζες, κι επειδή η ανθρώπινη εργασία δε θα είναι πλέον αναγκαία οι μάζες, θα είναι περιττές, ένα βάρος στο σύστημα. Εάν η ελίτ είναι ανελέητη, μπορεί απλώς ν’ αποφασίσει να εξοντώσει τις μάζες. Εάν έχει κάποια ανθρωπιά, η ελίτ μπορεί να χρησιμοποιήσει την προπαγάνδα ή κάποια άλλη ψυχολογική ή βιολογική τεχνική για να μειώσει τον ρυθμό των γεννήσεων έως ότου οι ανθρώπινες μάζες εκλείψουν αφήνοντας τον κόσμο στην ελίτ. Ή, αν η ελίτ αποτελείται από ήπιους φιλελεύθερους ανθρώπους, ίσως αποφασίσει να παίξει το ρόλο του καλού ποιμένα για την υπόλοιπη ανθρωπότητα. Η ελίτ θα φροντίσει να ικανοποιούνται οι φυσικές ανάγκες των ανθρώπων, να μεγαλώνουν τα παιδιά υπό υγιεινές συνθήκες και να έχουν όλοι οι άνθρωποι ένα χόμπι για να απασχολούνται. Όποιος εξακολουθεί να είναι ανικανοποίητος θα υποβάλλεται σε ‘’θεραπεία’’ για να ξεπεράσει το ‘’πρόβλημά’’ του. Φυσικά, η ζωή δε θα έχει κανένα νόημα και οι άνθρωποι θα πρέπει να υποβληθούν σε γενετική ή ψυχολογική μηχανική ‘’θεραπεία’’ για να χάσουν κάθε διάθεση συμμετοχής στις διαδικασίες της εξουσίας ή για να διοχετεύσουν την ορμή τους για εξουσία σε κάποιο ακίνδυνο χόμπι. Αυτά τα ανθρώπινα όντα μπορεί να είναι ευτυχισμένα σε μια τέτοια κοινωνία, αλλά είναι βέβαιο ότι δε θα είναι ελεύθερα. Θα έχουν υποβιβαστεί σε κατοικίδια ζώα»…

Τελικά τι είναι ο Τεντ Κατζίνσκι; Ένας παράφρονας εκκεντρικός εγκληματίας-μεγαλοφυΐα; Ένας τεχνοφοβικός τρομοκράτης ή ένας προφητικός φιλόσοφος, που προσπάθησε να εμποδίσει την αναπόφευκτη (;) πορεία της ανθρωπότητας προς μια νέα μορφή σκλαβιάς; Ένας παρανοϊκός αναρχοδεξιός οικολόγος ή ένας μεταμοντέρνος επαναστάτης; Ένας φαντασιόπληκτος μεγαλομανής ή ένας νεολουδίτης εσχατολόγος; Πιθανόν όλα αυτά μαζί και ταυτόχρονα ένα προϊόν του σύγχρονου βιομηχανοποιημένου αμερικανικού πολιτισμού. Όπως άλλωστε παραδέχτηκε και ο ίδιος: «Η Φαντασία δεν γεννά παραφροσύνη. Αυτό που γεννά την παραφροσύνη είναι η λογική!»

 O Γιώργος Στάμκος (Stamkos@post.com) είναι συγγραφέας και δημοσιογράφος και έχει κάνει την εισαγωγή -επιμέλεια της ελληνικής έκδοσης του βιβλίου  του Τεντ Κατζίνσκι (Unabomber) με τίτλο » Το Μανιφέστο του Unabomber: Η Βιομηχανική Κοινωνία και το Μέλλον της», που είχε κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Άγνωστο και είναι πλέον εξαντλημένο.

 

ΠΩΣ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΠΡΟΜΗΘΕΥΤΩ AMEΣΑ ΤO ΒΙΒΛΙO;

Το βιβλίο To Mανιφέστο του UNABOMBER (που είναι ΕΞΑΝΤΛΗΜΕΝΟ από όλα τα βιβλικοπωλεία) κοστίζει, μαζί με τα έξοδα αποστολής και αντικαταβολής (μέσω ΕΛΤΑ), 15 ευρώ και σας αποστέλλεται άμεσα στη διεύθυνσή σας.

Τηλεφωνείστε ΤΩΡΑ στο

2392.110215
ή στο 6945522050

ή στείλτε στον ίδιο αριθμό μήνυμα (SMS) με τα στοιχεία σας (Ονοματεπώνυμο, Διεύθυνση, Ταχυδρομικός Κώδικας και Τηλέφωνο) γράφοντας “Μανιφέστο”.
Μπορείτε επίσης να δώσετε την παραγγελία σας και τα στοιχεία σας στο mail: tesla.plate.gr@gmail

ΠΡΟΣΟΧΗ: ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΕΙΝΑΙ ΕΞΑΝΤΛΗΜΕΝΟ ΑΠΟ ΠΑΝΤΟΥ ΚΑΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΜΟΝΟΝ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΑ ΑΝΤΙΤΥΠΑ!

ΑΚΡΟΔΕΞΙΑ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

 

ΑΚΡΟΔΕΞΙΑ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

 


Γράφει ο ΚΛΕΑΝΘΗΣ ΓΡΙΒΑΣ

Η ακροδεξιά τρομοκρατία είναι ένα από τα πιο σημαντικά και, συγχρόνως, λιγότερο κατανοητά πολιτικά φαινόμενα της εποχής μας. Οι περισσότερες ακαδημαϊκές μελέτες μέχρι σήμερα αποφεύγουν να μελετήσουν το χώρο της ακροδεξιάς μετά το 1945 γιατί οι ερευνητές θέλουν να αποφύγουν τις πολιτικές επιπτώσεις στην καριέρα τους, δεδομένου ότι οποιαδήποτε έρευνα σ’ αυτό το πεδίο, για να είναι αξιόπιστη θα έπρεπε να εξετάζει τις αφανείς οργανωτικές και υποστηρικτικές σχέσεις των ακροδεξιών ομάδων με τις ακροδεξιές φατρίες, που βρίσκονται μέσα στους ισχυρούς ιδιωτικούς και δημόσιους οργανισμούς και, κυρίως, στον κρατικό μηχανισμό και τις οργανωτικές και επιχειρησιακές σχέσεις μεταξύ των ακροδεξιών ομάδων των διαφόρων χωρών.

Η άρνηση να διαυγαστούν αυτές οι σχέσεις επιτρέπει να καλλιεργείται μια σύγχυση που ενισχύεται από τη διαστροφική επίδραση που έχει ο τεράστιος αριθμός των πολιτικά διαστρεβλωμένων, σκανδαλοθηρικών και επιφανειακών δημοσιευμάτων και τηλεοπτικών εκπομπών σχετικά με την τρομοκρατία. Οι περισσότερες απ’ αυτές αποτελούν άμεσα ή έμμεσα προϊόντα μιας άψογα ενορχηστρωμένης εκστρατείας παραπληροφόρησης που προωθείται από ακροδεξιά στοιχεία με την αφανή καθοδήγηση διαφόρων μυστικών υπηρεσιών.[1]

Αυτή η μεθοδευμένη διαστροφή της πραγματικής φύσης, της προέλευσης και της εικόνας της τρομοκρατίας στηρίζεται στην κατευθυνόμενη προώθηση ενός «ειδικά επεξεργασμενου» υλικού που προβάλλει τη «διεθνή τρομοκρατία» ως αριστερό φαινόμενο κυρίως και αποσιωπά την απειλή που εγκυμονεί η διεθνής Dεξιά τρομοκρατία.

Ας σημειωθεί ότι όλοι σχεδόν οι βασικοί υποστηρικτές της θεωρίας ότι πίσω από την τρομοκρατία βρισκόταν «αριστερά» τρομοκρατικά δίκτυα (ή «σοβιετικά», πριν από την ανατροπή του ανατολικού μπλοκ), έχουν ορισμένα κοινά γνωρίσματα. Σ’ αυτή την κατηγορία ανήκουν οι Brian Crozier, Arnaud de Borchegrave, Ray Cline, Paul Henze, Michael Ledeen, Robert Moss, John Rees, Claire Sterling, Pierre de Villemarest, ένας αριθμός Ισραηλινών «ειδικών» και άλλοι, που: 1) Έχουν μια μακροχρόνια ιστορία άμεσων ή έμμεσων διασυνδέσεων με διάφορες μυστικές υπηρεσίες. 2) Μερικοί από αυτούς έχουν συμμετάσχει προσωπικά στο παρελθόν σε επιχειρήσεις «αντι-τρομοκρατίας», αποσταθεροποίησης, ψυχολογικού πολέμου ή προπαγάνδας. 3) Οι περισσότεροι απ’ αυτούς σε κάποια χρονική στιγμή συνδέθηκαν με think tanks ή άλλους οργανισμούς που χρηματοδοτούνται εκ του αφανούς από μυστικές υπηρεσίες. 4) Οι περισσότεροι παραβρίσκονται συχνά σε ψευτο-ακαδημαϊκές συναντήσεις ή συνέδρια για να ανταλλάξουν απόψεις, να αναπτύξουν σχέδια και να συντονίσουν τη δραστηριότητα διαφόρων οργανισμών και οργανώσεων. 5) Τα στοιχεία που αναφέρουν για να στηρίξουν τις απόψεις τους προκύπτουν κυρίως με αναφορές του ενός στον άλλον και από «μη-κατονομαζόμενες» πηγές διαφόιρων μυστικών υπηρεσιών (δηλαδή, είναι εξ’ ολοκλήρου αναξιόπιστα, μη-επαληθεύσιμα και αμφισβητήσιμα).

Αυτή η κατάσταση άρχισε να αλλάζει το 1980, όταν εκδηλώθηκε μια σειρά από πολύνεκρες τρομοκρατικές βομβιστικές επιθέσεις από φασιστικές ομάδες στις 2 Αυγούστου 1980 (στο σιδηροδρομικό σταθμό της Μπολόνια), στις 26 Σεπτεμβρίου 1980 (στη Γιορτή του κρασιού στο Μόναχο) και στις 3 Οκτωβρίου 1980 (έξω από τη συναγωγή της οδού Κοπέρνικου στο Παρίσι).[2]Εξαιτίας αυτών των δολοφονικών επιθέσεων, η προσοχή του Τύπου, της κοινής γνώμης και ορισμένων κλάδων των δυνάμεων ασφαλείας στράφηκε προσωρινά στον ακροδεξιό εξτρεμισμό που αναπτυσσόταν στα υπόγεια της ευρωπαϊκής πολιτικής σκηνής.

Εκτοτε, αρκετοί «ειδικοί», αδυνατώντας να παραβλέψουν τη σωρεία των αποδεικτικών στοιχείων που ενοχοποιούσαν την ακροδεξιά για τα τις δολοφονικές επιθέσεις του 1980, προσπάθησαν να ερμηνεύσουν αυτά τα στοιχεία με ένα τρόπο που να ενοχοποιεί την αριστερά. Στη διαμόρφωση αυτής της βολικής «ερμηνείας», που κφράζει την πάγια τακτική του κρατικού μηχανισμού και των μυστικών υπηρεσιών να ενοχοποιούν την αριστερα για το φαινόμενο της τρομοκρατίας, σημαντικό ρόλο έπαιξαν τα ακροδεξια αμερικανικά think-tank (όπως το Heritage)[3]που χρηματοδότησαν τις «έρευνες» σ’ αυτή την κατεύθυνση[4] προσπαθώντας να παρακάμψουν το κρίσιμο ερώτημα «πως ερμηνεύεται το αποδεδειγμένο γεγονός ότι ένα πλήθος νεοφασιστικών τρομοκρατικών επιθέσεων αποδίδονταν εντέχνως στην αριστερά επί είκοσι και πλέον χρόνια;» (από τα μέσα της δεκαετίας του 1960 μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1980), και να μεταθέσουν τη συζήτηση στο «εάν ορισμένες ακροδεξιές ομάδες έχουν εκδηλώσει την αλληλεγγύη τους σε ορισμένες ακροαριστερές ομάδες, ή εάν «έχουν συνεργαστεί» κρυφά μ’ αυτές σε κάποιες φάσεις της μεταπολεμικής περιόδου».

Η κρατική χειραγώγηση της άκρας δεξιάς

Η ερμηνεία της «Στρατηγικής της Εντασης» που εφαρμόστηκε από την ακροδεξιά είτε αμέσως με τη διάπραξη τρομοκρατικών ενεργειών από ακροδεξιές ομάδες είτε εμμέσως με τη διείσδυση ακροδεξιών στοιχείων στις οργανώσεις της άκρας αριστεράς και τη χειραγώγηση τους (μια στρατηγική που εφαρμοζόταν ευρύτατα από την άκρα δεξιά σε όλη τη διαρκεια του Ψυχρού Πολέμου), προϋποθέτει να ερευνηθεί η σχέση των ακροδεξιών τρομοκρατικών ομάδων με τις ποικιλώνυμες μυστικές υπηρεσίες.

Η στενή συνεργασία ακροδεξιών τρομοκρατικών ομάδων με ακροδεξιά στελέχη των διαφόρων υπηρεσιών ασφάλειας δεν αποτελεί ένα νέο φαινόμενο, δεδομένου ότι οι μυστικές υπηρεσίες του στρατού και της αστυνομίας πάντα στρατολογούν και χρησιμοποιούν προβοκάτορες που προέρχονται από διάφορα τμήματα του πληθυσμού.[5] Μεταξύ των απολύτως επιβεβαιωμένων παραδειγμάτων που αφορούν την περίοδο του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, συγκαταλλέγονται:

1) Η συμμαχία μεταξύ των αμερικανικών Μυστικών Υπηρεσιών και διαφόρων συνδικάτων του οργανωμένου εγκλήματος (που άρχισε το 1942).[6]

2) Η στρατολόγηση χιλιάδων Ναζί εγκληματιών πολέμου και συνεργατών τους σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες από τις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ και του φιλοφασιστικούς κύκλους του Βατικανού. Οι περισσότεροι από τους ναζί και τους συνεργάτες τους που διέφυγαν σε άλλες χώρες, το πέτυχαν με τη βοήθεια των «καναλιών» των American Counter Intelligence Corps (CIC) και των «Γραφείων για τους Πρόσφυγες» του Βατικανού.

3) Η στρατολόγηση του προσωπικού των υπηρεσιών πληροφοριών και ασφάλειας του Αξονα από πολλές δυτικές μυστικές υπηρεσίες μετά τη λήξη του πολέμου.        Η πιο διάσημη απ’ αυτές τις στρατολογήσεις αφορά την «πρόσληψη» της αποκαλούμενης Οργάνωσης Gehlen (της πρώην Frerride Heere Ost / HΟ, τμήματος της υπηρεσίας πληροφοριών των ναζί OKH υπό τη διοίκηση του στρατηγού Reinhard Gehlen) που επανδρώνονταν κυρίως με άνδρες των SS και των Sicherheitsdienst.[7]

Από τα παραπάνω, προκύπτουν δύο κρίσιμα συμπεράσματα σε ό,τι αφορά την καταγωγή και την εμφάνιση του φαινομένου της τρομοκρατίας στην μεταπολεμική Ευρώπη:

1)    Η στρατολόγηση του προσωπικού των μυστικών υπηρεσιών των Ναζί από τις δυτικές υπηρεσίες πληροφοριών έθεσε τις βάσεις για την μεταπολεμική συνεργασία των νέων γενιών των ακροδεξιών εξτρεμιστών που, δυστυχώς, εξακολουθεί να επιβιώνει μέχρι τις μέρες μας.

2) Οι μέθοδοι που υιοθετήθηκαν απ’ αυτά τα τρομοκρατικά στοιχεία ήταν, κυρίως, γαλλικές «αντι-ανατρεπτικές» τεχνικές που διαδόθηκαν μέσω του OAS.

Σήμερα είναι διαθέσιμος ένας πλούτος στοιχείων για τη συστηματική χρησιμοποίηση των ακροδεξιών από τις δυτικές μυστικές υπηρεσίες κατά τη μεταπολεμική περίοδο. Ενδιαφέρουσες πληροφορίες υπάρχουν σε πολλές πηγές, μεταξύ των οποίων η εξαιρετική ερευνητική δουλειά του Δανού δημοσιογράφου Henrik Kruger,[8] καθώς και τα βιβλία του Patrice Chairoff (1975 και 1977),[9] και του Luis M. Gonzalez-Mata (1978),[10] Frederick Laurent (1978).[11] Christie Stuart,[12] κ.α.

Η εφαρμογή της ακροδεξιάς τρομοκρατίας στην Ευρώπη

Σημαντικότατο εργαλείο για την διάδοση και την εφαρμογή της τρομοκρατίας στην Ευρώπη ήταν το Aginter Press, ένα τύποις «Πρακτορείου Τύπου» που δημιουργήθηκε τον Σεπτέμβριο του 1966 στη Λισαβόνα και εξελίχθηκε σε «γενικό επιτελείο» της φασιτικής διεθνούς και καθοδηγητικό όργανο της ακροδεξιάς τρομοκρατίας που σάρωσε την Ευρώπη, όπως προκύπτει από τα λεπτομερή ντοκουμέντα γι’ αυτή την οργάνωση τα οποία ανακαλύφθηκαν (α) στα αρχεία των μυστικών υπηρεσιών PIDE/DGS του πορτογαλικού δικτατορικού καθεστώτος και (β) στο επιτελείο του Aginter Press, από τους Πορτογάλους αριστερούς αξιωματικούς του MEA (Movimento des Forcas Armadas) οι οποίοι ανέτρεψαν τη δικτατορία στην Πορτογαλία τον Απρίλιο του 1974, με τη νικηφόρα «Επανάσταση των Γαρυφάλων».[13]

Δημιουργός του ήταν ο Yves GuerinSerac (το γένος Guillot) που είχε υπηρετήσει στην Ασία όπου στρατολογήθηκε στην διαβόητη 11η Ταξιαρχία Αλεξιπτωτιστών, την «Ταξιαρχία του Πάγου», μια ειδική μονάδα δολοφόνων ειδικευμένων σε «βρώμικες δουλειές» που έδρευε στην Αλγερία και ήταν υπό την εποπτεία της SDECE. Συνθεθηκε με τον OAS και ηγήθηκε μιας μονάδας του που δρούσε στην περιοχή του Οράν. Τον Ιούνιο του 1962, διέφυγε στην Ισπανία όπου βοήθησε στην οργάνωση του ακροδεξιού MCR (Mouvement du Combat Contre-Revolutionnaire). Στη συνεχεία μετακινήθηκε στην Πορτογαλία όπου προσελήφθη αρχικά ως καθοδηγητής της παραστρατιωτικής Legiao Portuguesa, και αργότερα ως εκπαιδευτής των αντι-αντάρτικων μονάδων του πορτογαλικού στρατού. [14]

Το Aginter Press, που ήταν το «κέντρο της διεθνούς φασιστικής ανατρεπτικής δραστηριότητας», ήταν οργανωμένο σε διάφορα τμήματα, μεταξύ των οποίων σημαντικότερα ήταν τα εξής:

1. Το Γραφείο Κατασκοπείας, που καλυπτόταν από την πορτογαλική PIDE/DGS (Policia Internacional e de Defesa do Estado / Direccao Geral de Seguranca) και συνδεόταν στενά με:

– την αμερικανική CIA (Central Intelligence Agency / Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών),

– τη δυτικο-γερμανική BND  (Bundesnachrichtendienst, που είναι κατευθείαν απόγονος της ναζιστικής Οργάνωσης Gehlen, από την άποψη της οργάνωσης και της επάνδρωσης),

– την ισπανική DGS (Direccion General de Seguridad – Γενική Διεύθυνση Ασφαλείας),

– τη διαβόητη ελληνική ΚΥΠ (Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών, Ελλάδα) και

– το νοτια-αφρικανικό ΓΚΑ (Γραφείο Κρατικής Ασφάλειας).

2. Η Μονάδα Στρατολόγησης και Εκπαίδευσης, που ήταν ειδικευμένη στη στρατολόγηση και την εκπαίδευση μισθοφόρων στις τεχνικές του «ανορθόδοξου και μη συμβατικού πολέμου»

3. Το Στρατηγικό Κέντρο, το οποίο συντόνιζε όλες τις ενέργειες «ανατροπής» και «διείσδυσης» και το οποίο λειτουργούσε σε συνεργασία με αντιδραστικά καθεστώτα και ακροδεξιούς πολιτικούς σε κάθε ήπειρο.

4. Ο Διεθνής Οργανισμός Δράσης, που ονομαζόταν O&T (Ordre et Tradition / Νόμος και Παράδοση) και διέθετε μια παράνομη παραστρατιωτική πτέρυγα γνωστή ως OACI (Organization dAction contre le Communisme International – Οργανισμός Δράσης Εναντίον του Διεθνούς Κομμουνισμού).

Βασικοί στόχοι του Aginter Press ήταν η δημιουργία δικτύων διασυνδέσεων με τις ακροδεξιές οργανώσεις στην Ευρώπη και σε όλο τον κόσμο, η εκπαίδευση ακροδεξιών τρομοκρατών και η διείσδυσή του στις οργανώσεις της άκρας αριστεράς.

1) Εκαπίδευση τρομοκρατών: Ενας κλάδος του Aginter Press είχε ως έργο την εκπαίδευση των λεγεωναρίων και των τρομοκρατών που γινόταν σε ειδικά στρατόπεδα της Legiao και της PIDE/DGS.[15] Οι περισσότεροι από τους εκπαιδευθέντες από το Aginter Press συμμετείχαν αργότερα σε διάφορες αιματηρές τρομοκρατικές  ενέργειες στην Ευρώπη και, ιδιαίτερα, στην εφαρμογή της «Στρατηγικής της Εντασης» στην Ιταλία.[16]

2) Διείσδυση σε οργανώσεις της αριστεράς: Μια από τις μια από τις κυριότερες ειδικότητες του Aginter Press -κι αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό- ήταν η διείσδυση στις ακροαριστερές και ιδιαίτερα τις φιλο-κινεζικές (μαοϊκές) οργανώσεις και η χειραγώγησή τους για την επίτευξη των σκοπών του.[17]

Στην Ευρώπη, οι πράκτορες του Aginter Press βρήκαν την τέλεια κάλυψή τους στο μαοϊκό Μαρξιστικό-Λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα Ελβετίας (PCSI/ML) που είχε ως ηγέτη τον Gerard Bulliard.[18] Από την πλευρά του Aginter Press, υπεύθυνος γι’ αυτή τη «συνεργασία» ήταν ο Robert Leroy[19] που ήταν ειδικευμένος στην απόκτηση πληροφοριών για την αριστερά δρώντας υπό την κάλυψη του δημοσιογράφου.[20] Με τις «συστάσεις» της πρεσβείας της κομμουνιστικής Λαϊκής Κίνας στη Βέρνη ο Bulliard πείσθηκε να προσλάβει τον Robert Leroy και άλλα στελέχη του Aginter Press ως ανταποκριτές της εφημερίδας LEtincelle του «Κομμουνιστικού Κόμματος Ελβετίας / Μαρξιστικό-λενινιστικό» (PCS/MI).[21] Εφοδιασμένοι με τέτοια πιστοποιητικά. ο Leroy και οι συνεργάτες του ήταν σε θέση να διεσδύσουν στις περιοχές της Ανγκόλα, της Γουϊνέας-Μπισάου και της Μοζαμβίκης που κατέχονταν από τους αντάρτες[22] και, αργότερα, να ενεργοποιηθούν στις χώρες της δυτικής Ευρώπης, υποδυόμενοι τους Μαοϊκούς δημοσιογράφους.[23] Οπως αποδείχθηκε από τη δημοσιογραφική και δικαστική ερευνα, ο Guerin-Serac, ο Leroy και ο Laurent αναμείχθηκαν στις ακροδεξιές προβοκατόρικες ενέργειες στην Ιταλία και το Aginter Press έπαιξε σημαντικό ρόλο στην εφαρμογή της «στρατηγικής της έντασης» στην Ιταλία.

Η χειραγώγηση της μεταπολεμικής πολιτικής σκηνής στην Ιταλία από την ακροδεξιά έλκει την καταγωγή της σε μια περίοδο πριν από την άφιξη των πρακτόρων «ανταποκριτών» της Aginter Press στην Ιταλία.

Πριν από το τέλος του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, το Αμερικανικό OSS (Office of Strategic Service) που ήταν προκάτοχος της CIA, λειτουργώντας υπό την καθοδήγηση του Allen Dulles (μετάπειτα διευθυντή της CIA) και του James J. Angleton (μετέπειτα διευθυντή του τμήματος αντικατασκοπείας της CIA) εργάζονταν πυρετωδώς για να εξουδετερώσει τη μεταπολεμική πολιτική επιρροή των κομμουνιστών που έλεγχαν τις αντιστασιακές οργανώσεις. Ο Dulles διακανονιζε τη διαφυγή και τη στρατολόγηση των πρακτόρων των μυστικών υπηρεσιών και της πολιτικής αστυνομίας του Αξονα.[24] Και ο Angleton οργάνωνε τα δίκτυα επαφών με ανθρώπους σε θέσεις-κλειδια στους βιομηχανικούς και ακροδεξιούς κύκλους στο Βατικανό, το στρατό, την αστυνομία και τις μυστικές υπηρεσίες.[25]

Μετά τον πόλεμο, ο Angleton βοήθησε να επιχορηγηθούν πολλές ακροδεξιές παραστρατιωτικές ομάδες με πρόσχημα την «πρόληψη ενός κομμουνιστικού πραξικοπήματος»,[26] και ο ίδιος προσωπικά έπαιξε αποφασιστικό ρόλο στη διάσωση της ζωής του «Μαύρου Πρίγκηπα» Junio Valerio Borghese, ενός Ιταλού εγκληματία πολέμου που αργότερα αναμείχθηκε σε αρκετές απόπειρες ακροδεξιών πραξικοπημάτων. Ο Borghese ήταν ο άνθρωπος-κλειδί σε δύο σοβαρές απόπειρες πραξικοπήματος στην Ιταλία (στην απόπειρα πραξικοπήματος Tora Tora το Δεκέμβριο του 1970 και στην απόπειρα πραξικοπήματος με την κωδική ονομάσία Rosa dei Venti) και σε πολλές άλλες -λιγότερο δραματικές- ακροδεξιές ενέργειες.

Από τα τέλη της δεκαετίας του 1940 και μετά, η κυβέρνηση των ΗΠΑ διέθεσε μυστικά εκατομμύρια δολάρια στην Ιταλία για να συγκροτηθούν αντικομμουνιστικά Εργατικά Συνδικάτα και δίκτυα πολιτικών «Επιτροπών Αυτοάμυνας» και για χρηματοδοτηθούν δεξιά έντυπα και οι εκλογικές εκστρατείες των συντηρητικών κομμάτων.[27] Κι ήταν αυτό ακριβώς το πλαίσιο της εντατικής αμερικανικής επέμβασης στις ιταλικές πολιτικές υποθέσεις που επέτρεψε την ανασυγκρότηση του νεοφασισμού.

Η νεοφασιστική «Στρατηγική της έντασης» στην Ιταλία

Η έκβαση του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου είχε ως αποτέλεσμα να δημιουργηθεί στις περισσότερες χώρες ένα πολιτικό σκηνικό αφιλόξενο για τους φασίστες και όλοι οι πρώην φασίστες προσπάθησαν να εξασφαλίσουν την επιβίωσή τους και να προωθήσουν τις πολιτικές τους απόψεις τους, ακολουθώντας δύο πορείες, σε γενικές γραμμές: Μια «συντηρητική» που ακολουθήθηκε από τους φασίστες που εντάχθηκαν σε διάφορες αντιδραστικών πολιτικών ομάδων που σχηματίστηκαν προκειμένου να εκμεταλλευθούν τις ευκαιρίες που πρόσφερε το νέο πολιτικό σύστημα το οποίο επιβλήθηκε στην Ιταλία από τους Συμμάχους μετά τον πόλεμο (όπως ο αντιδημοκρατικός σχηματισμός Uomo Qualunque-UQ του Guglielmo Gianini). Και μια «αδιάλλακτη» που ακολουθήθηκε από φασίστες οι οποίοι συγκρότησαν βραχύβιες παράνομες παραστρατιωτικές οργανώσεις, ανάμεσα στις οποίες σημαντικότερη ήταν το FAR (Fasci d’ Azione Rivoluzionaria) που οργάνωνε κατά διαστήματα βίαιες ενέργειες. Αυτές οι παράνομες ομάδες παρέμειναν στο πολιτικό περιθώριο μέχρι τη στιγμή που τα μέλη τους εντάχθηκαν στο MSI (νεοφασιστικό κόμμα που δρούσε νομίμως) το οποίο οργανώθηκε από διάφορα μικρότερα φασιστικά σχήματα μετά την αμνηστία που χορηγήθηκε στα τέλη του 1946.

Όταν, αργότερα, συγκροτήθηκε το Super-ΝΑΤΟ, οι ομάδες αυτές υπό την καθοδήγηση του Arturo Michelini συνεργάστηκαν μαζί του και στα μέσα της δεκαετίας του 1950, τα πιο νεαρά και δραστήρια μέλη τους άρχισαν να συγκροτούν νέες παράνομες ομάδες βίαιης δράσης. Μεταξύ αυτών ήταν η Ordine Nuovo (ΟΝ) που εμφανίστηκε το 1954 ως εξτρεμιστικό ρεύμα εντός του MSI από το οποίο διασπάστηκε το 1956 και η Avanguardia Nazionale (ΑΝ) που προέκυψε από τις τάξεις της νεολαίας του MSI το 1959. Αυτοί οι δυο σχηματισμοί εξελίχτηκαν γρήγορα στις πιο δραστήριες ακροδεξιές τρομοκρατικές οργανώσεις στην Ιταλία και έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο σε όλες τις φάσεις της «στρατηγικής της έντασης».

Εχοντας υπόψη το υπόβαθρο αυτό, μπορούμε να εξετάσουμε τη «στρατηγική της έντασης» στην Ιταλία, που άρχισε να εφαρμόζεται το 1968 με κορυφαίες εκδηλώσεις τις τρομοκρατικές βομβιστικές επιθέσεις στο Μιλάνο και τη Ρώμη τις 12 Δεκεμβρίου 1969.

Στην εφαρμογή αυτής της δεξιάς «στρατηγικής της έντασης» διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο διάφορες υπηρεσίες του ΝΑΤΟ, της Ιταλίας και άλλων χωρών, όπως: Οι υπηρεσίες πληροφοριών του ΝΑΤΟ, η CIA, η ελληνική ΚΥΠ, η ιταλική SID (Servizio Informazioni Difesa) και άλλα τμήματα των ιταλικών ενόπλων δυνάμεων και της αστυνομίας.[28]

Oλες σχεδόν οι διαθέσιμες πηγές για την εφαρμογή της «στρατηγικής της έντασης» στην Ιταλία δίνουν έμφαση στη συνεργασία μεταξύ νεοφασιστών και δυτικών μυστικών υπηρεσιών πληροφοριών και ασφάλειας και στηρίζονται σε στοιχεία που δημοσιεύτηκαν στον κατεστημένο τύπο και σε δημοσιευμένες «Εκθέσεις» των επίσημων ερευνών που έγιναν από κοινοβουλευτικές επιτροπές ή ανώτατους δικαστικούς, οι οποίες περιλαμβάνουν αφενός ένα πλήθος πρώην απόρρητων ντοκουμέντων των μυστικών υπηρεσιών και αφετέρου τις καταθέσεις των μαρτύρων, των κατηγόρων και κατηγορουμένων σε διάφορες σχετικές υποθέσεις.

Μετά την αποτυχία των απελπισμένων προσπαθειών του OAS εναντίον του αλγερινού FLN και του στρατηγού De Gaulle, οι εκπρόσωποι του OAS έκαναν επαφές με τους ακροδεξιούς κύκλους σε όλη την Ευρώπη και τα στελέχη του ανέπτυξαν σχέσεις με ιταλίκές νεοφασιστικές ομάδες, με αποτέλεσμα να εξασφαλιστεί η εκπαίδευση των μελών τους στις τεχνικές τεχνικές του OAS και της φασιστικής προπαγάνδα σε στρατόπεδα ειδικής εκπαίδευσης στο Βέλγιο και τη Δυτική Γερμανία.[29] Εν συνεχεία, ο OAS οργάνωσε δίκτυα στην Ιταλία προκειμένου να παρέχει στους Ιταλούς ακροδεξιούς «βασικά μαθήματα» στις τεχνικές ψυχολογικής δράσης και τρομοκρατίας.

Μεταξύ εκείνων που αποτέλεσαν αντικείμενο ειδικού ενδιαφέροντος και βοήθειας από τον OAS ήταν διάφοροι Ιταλοί νεοφασίστες που, αργότερα, ενεπλάκησαν στην αιματηρή εφαρμογή της «στρατηγικής της έντασης». Σ’ αυτούς συμπεριλαμβάνονται ο Guiseppe Rauti,  γνωστός ως «Pino» Rauti, ένας από τους πρωταγωνιστές της ως άνω «στρατηγικής», ο οποίος οργάνωσε τις επιδείξεις εξ ονόματος του OAS, o Serafino de Luia, που ανέλαβε την οργάνωση καταφυγίων για τους διωκόμενους τρομοκράτες του OAS, και ο Guido Giannettini, εθνικός ηγέτης του MSI, ναζιστής-φασίστας δημοσιογράφος (ιδιότητα που αποτελούσε προτέρημα για διάφορες μυστικές υπηρεσίες), ο οποίος σε μια έκθεση της ιταλικής στρατιωτικής υπηρεσίας πληροφοριών SIFAR (Servizio Informazioni Forze Armate), αναφέρεται ως ένας από τους βασικότερους πράκτορες του OAS στην Ιταλία. [30]

Οι Giannettini και Rauti έπαιξαν αργότερα βασικό ρόλο στη διάδοση του δόγματος του «ανορθόδοξου πολέμου» στα ανώτερα κλιμάκια των Ιταλών στρατιωτικών. Με τη συνεργασία του στρατηγού Guiseppe Aloja, τον μετέπειτα επικεφαλής του στρατού, συντέλεσαν στη δημιουργία ενός επίλεκτου στρατιωτικού σώματος από άνδρες των ιταλικών ΛΟΚ για να αντιμετωπιστεί η «κομμουνιστική ανατρεπτική δραστηριότητα» και στην πλήρη στρατικοποίηση των μονάδων της αστυνομίας.

Μια ένδειξη για τη σοβαρότητα με την οποία αντιμετωπίστηκε το δόγμα του «ανορθόδοξου πολέμου» παρέχεται από τη διάσκεψη του ινστιτούτου «Alberto Pollio» που ήταν αφιερωμένη σ’ αυτό το θέμα και έγινε στο ξενοδοχείο Principi dei Parco της Ρώμης το Μάιο 1965, με τη χρηματοδότηση της SID.[31] Αυτή η διάσκεψη συγκέντρωσε πολυάριθμους υψηλόβαθμους στρατιωτικούς ανώτερους υπαλλήλους, συντηρητικούς πολιτικούς, δεξιούς δημοσιογράφους και νεοφασίστες τρομοκράτες (όπως ο Stefano Delle Chiaie και η Michele Mario Merlino) και σφραγίστηκε από τις παρουσιάσεις των Giannettini και Rauti. Ενώ είναι δύσκολο να αξιολογηθεί ο αντίκτυπος του δόγματος του «ανορθόδοξου πολέμου» στους κύκλους των ανώτερων Ιταλών στρατιωτικών ως σύνολο. Κι αυτό γιατί δεν έχει γίνει ακόμη μια μελέτη των εξειδικευμένων στρατιωτικών δημοσιευμάτων τα οποία θα παρείχε μια καθαρότερη εικόνα αυτής της επίδρασης, δεδομένου ότι υπάρχει ένα πλήθος στοιχείων που αποδεικνύουν ότι οι ακροδεξιές φατρίες μέσα στις ένοπλες δυνάμεις και τις δυνάμεις ασφάλειας βοηθούσαν τους νεοφασίστες τρομοκράτες στην άσκηση της τρομοκρατικής τους δραστηριότητας για μια περίοδο πολλών ετών.

 

Αποτιμώντας αυτή την κατάσταση, ο στρατηγός Amorosino δήλωσε: «Οι ιταλικές υπηρεσίες ασφαλείας, από τη SIFAR μέχρι τη SID, ήταν αναμεμειγμένες σε όλες τα σκοτεινά συμβάντα της τελευταίων χρόνων: Από τις μαζικές τρομοκρατικές ανθρωποσφαγές μέχρι τις οικονομικές επιδοτήσεις της CIA. Από την δράση εναντίον των εργατικών συνδικάτων μέχρι την βιομηχανική κατασκοπεία. Από το λαθρεμπόριο όπλων μέχρι τη διάθεση στρατιωτικών κονδυλίων για την ανάπτυξη προνομιακών σχέσεων με την κρατική βιομηχανία. Από την πόλωση της πολιτικής ζωής (με τη χρήση του συνόλου των διαθέσιμων αρχείων για πολίτες και κυβερνητικούς αξιωματούχους, για εκβιασμούς, δωροδοκίες και παραβιάσεις της ιδιωτικής ζωής) μέχρι την οργάνωση πραξικοπημάτων, που συνοδευόνταν από συστηματικές παρεμποδίσεις των δικαστικών ερευνών γι’ αυτές τις εγκληματικές ενέργειες».[32]

Οι μέθοδοι του «ανορθόδοξου πολέμου» εισήχθησαν στην Ιταλία μέσω των ακροδεξιών Ελλήνων συνταγματαρχών που τις είχαν ήδη εφαρμόσει με επιτυχία για την επιβολή του στρατιωτικού τους πραξικοπήματος στις 21 Απριλίου 1967. Παρακάτω θα αναφερθούν τα στοιχεία που τεκμηριώνουν το γεγονός ότι το στρατιωτικό καθεστώς της Αθήνας έπαιξε σημαντικό ρόλο τουλάχιστον στις πρώτες φάσεις της εφαρμογής της «στρατηγικής της έντασης» στην Ιταλία.

Εδώ θα πρέπει να σημειωθεί ότι ο επικεφαλής του πραξικοπήματος συνταγματάρχης Γεώργιος Παπαδόπουλος και άλλοι ανώτεροι υπάλληλοι συνδεδεμένοι με την ΚΥΠ (και με την CIA, που παράρτημά της αποτελούσε η ΚΥΠ). Η CIA χρηματοδοτούσε, οργάνωνε και επάνδρωνε την ΚΥΠ και ο δικτάτορας Γεώργιος Παπαδόπουλος είχε υπηρετήσει ως σύνδεσμος της ΚΥΠ με τη CIA.[33] Ο Παπαδόπουλος ήταν θιασώτης του δόγματος του «ανορθόδοξου πολέμου» και οπαδός των Γάλλων θεωρητικών του.[34] Πρακτορες του Παπαδόπουλου εφάρμοσαν με επιτυχία τη «στρατηγική της έντασης» στους μήνες που προηγήθηκαν του στρατιωτικού πραξικοπήματος του 1967 στην Ελλάδα και χρησιμοποίησαν τις ίδιες μεθόδους που, εν συνεχεία, εφαρμόστηκαν στην Ιταλία (τρομοκρατικές βομβιστικές επιθέσεις και προκλήσεις που αποδόθηκαν στην «αριστερά», τεχνικές ψυχολογικού πολέμου, κ.α.)[35]

Ολοι σχεδόν οι ηγετικοί παράγοντες που ήταν πίσω από την εφαρμογή της «στρατηγικής της έντασης» στην Ιταλία είχαν από μακρού άμεση διασύνδεση με επιχειρησιακά στελέχη του Aginter Press.

Μετά την πρώτη γνωστή επαφή μεταξύ του Robert Leroy και του Delle Chiaie (ιδρυτής της AN και διεθνώς αναγνωρισμένος ως ο πλέον επικίνδυνος ακροδεξιός τρομοκράτης) που έγινε κατά τη διάρκεια μια σύσκεψης που οργάνωσε η «Νέα Ευρωπαϊκή Τάξη» (Nouvel Ordre Europeen/Neue Europaische Ordung, NOE/NEO) το 1965 στο Μιλάνο και χρηματοδοτήθηκε από την ON,[36] κατά την  περίοδο 1966-1969 έγιναν πολλές τέτοιες συσκέψεις για τη συνεργασία του Leroy με πολλούς Ιταλούς νεοφασίστες, όπως ο Merlino (ON και της AN), ο Stefano Serpieri (της Europa Civilta), ο Clemente Graziani (συνιδρυτής της ON μαζί με τον Pino Rauti), ο πρίγκηπας Borghese (ιδρυτής του «Εθνικού Μετώπου»-Fronte Nazionale), ο Carlo Maggi, ο διαβόητος «ναζι-μαοϊκός» Franco Freda, κ.α.

Η σημαντικότερη απ’ αυτές τις συσκέψεις έγινε στις 31 Ιανουαρίου 1968 (δυο μόνο μήνες πριν από την έναρξη της εφαρμογής της «στρατηγικής της έντασης») όταν ο Guerin-Serac συμφώνησε με τον Pino Rauti στο σχέδιο των «αντικομμουνιστικών δραστηριοτήτων» που έπρεπε να εφαρμοστεί.[37] Στο πλαισιο αυτού του σχεδίου εντάσσεται και η προσπάθεια του νεοφασίστα Merlino να διαβρώσει την ιταλική μαοϊκή ομάδα Avantguardia Proletaria, χρησιμοποιώντας τις διασυνδέσεις του με την ελβετική «μαοϊκή» εφημερίδα LEtincelle.[38]

Μια σαφέστατη απόδειξη της άμεσης διασύνδεσης των στελεχών του Aginter Press με την εφαρμογή της «στρατηγικής της έντασης» στην Ιταλία παρασχέθηκε από έναν από τους από «ανταποκριτές» του Aginter Press στην Ιταλία, σε έκθεση που έστειλε το Νοεμβρίου 1968 στην έδρα του «πρακτορείου» στη Λισσαβώνα, η οποία ανακαλύφθηκε αργότερα. Σ’ αυτή την έκθεση, η επεμβατική τακτική που χαρακτηρίζει τη στρατηγική περιγράφηκε σαφώς:

«Σκεφτόμαστε ότι η πρώτη φάση πολιτικής δράσης μας πρέπει να συνίσταται στο να προωθηθεί μια κατάσταση χάους σε όλες τις δομές του καθεστώτος και η δραστηριότητά μας θα πρέπει να αποσκοπεί στην υπονόμευση του δημοκρατικού κράτους με ενέργειές μας που θα αποδίδονται σε κομμουνιστές ή φιλο-μαοϊκούς. Για το σκοπό αυτό έχουμε ήδη διεισδύσει με ανθρώπους μας σε τέτοιες ομάδες και, προφανώς, θα πρέπει να προσαρμόσουμε τις ενέργειές μας στο περιβάλλον τους (με προπαγάνδα και βίαιες ενέργειες που θα φαίνονται ότι προέρχονται από τους κομμουνιστές αντιπάλους μας). Με τη διείσδυση των προβοκατόρων μας στους κύκλους της επαναστατικής αριστεράς θα ωθήσουμε σε ρήξη τη σημερινή κατάσταση πολιτικής αστάθειας και θα δημιουργηθεί ένα κλίμα χάους. Οι φιλο-μαοϊκοί κύκλοι, που χαρακτηρίζονται από ανυπομονησία και ζήλο, είναι κατάλληλοι για διάβρωση. Αυτές οι ενέργειες έχουν ως αποτέλεσμα να δημιουργηθεί στην κοινή γνώμη εχθρότητα απέναντι σ’ εκείνους που απειλούν την ειρήνη του έθνους (δηλ. την αριστερά). Πρέπει να χειριστούμε κατάλληλα την κοινή γνώμη ώστε να πειστεί για την αποτυχία και την ανικανότητα των νόμιμων αρχών και θεσμών και να εμφανιστούμε ως η μόνη δύναμη που μπορεί να εγγυηθεί μια σταθερή κοινωνική, πολιτική και οικονομική λύση αυτή τη στιγμή. Συγχρόνως πρέπει να επιδράσουμε στους πολίτες ώστε να στραφούν εναντίον της αποσύνθεσης που προκαλείται από τις ανατρεπτικές δραστηριότητες και την τρομοκρατία».[39]

Παρόμοιες ιδέες διατυπώνονται σε ένα τρομοκρατικό εγχειρίδιο που έγραψε ο Guerin-Serac, όπυ υποστηρίζεται ότι ο ψυχολογικός σκοπός της τρομοκρατίας είναι «η δημιουργία ενός κλίματος της αβεβαιότητας ανησυχίας στις μάζες, το οποίο θα αυξήσει την επιρροή μας σ’ αυτές και θα επιτρέψει, με την κατάλληλη χειραγώγησή τους, να μας αποδεχτούν ως λύση».[40]

Όπως φαίνεται από το προαναφερθέν έγγραφο, το πρώτο στάδιο της «στρατηγικής της έντασης» αφορούσε μια «συνεχή προσπάθεια διείσδυσης ακροδεξιών σε ομάδες της αριστεράς και τη δημιουργία φασιστικών ομάδων καλύπτονταν κάτω από ετικέτες που απηχούσαν αόριστα τη μαρξιστική ορολογία».[41] Αυτό αποδείχθηκε με τη διενέργεια πολλών τρομοκρατικών πράξεων, ειδικά βομβιστικών, οι περισσότερες από τις οποίες αποδόθηκαν στην αριστερά από την αστυνομία και τις δικαστικές αρχές που συνεργάζονται με τους ακροδεξιούς.

Η τρομοκρατία στην Ιταλία και η ελληνική Χούντα

Όπως έχει αναφερθεί, η ενδεχομένως σημαντικότερη σύσκεψη (στην οποία πήραν μέρος και οι Guerin-Serac και Pino Rauti) έγινε τον Ιανουάριο του 1968. Αλλά η πραγματική ώθηση στις διαδικασίες των ακροδεξιών τρομοκρατικών προκλήσεων ακολούθησε άμεσα ένα άλλο σημαντικό γεγονός: Τον Απρίλιο του 1968, μέλη διάφορων ιταλικών νέο-φασιστικών οργανώσεων επισκέφτηκαν την Ελλάδα συνοδευόμενα από μερικούς Ελληνες νεοφασίστες που σπούδαζαν στην Ιταλία.[42]

Ανάμεσα στους Ιταλούς υπήρχαν εκπρόσωποι των ακροδεξιών οργανώσεων ON, AN, Europa Civilta, Nouva Caravella και της νεολαίας του ιταλικού νεοφασιστικού κόμματος MSI (η Fronte Universitario di Anzione Nazionale, FUAN). Οι Ελληνες «τουρίστες» ήταν μέλη της ESESI, μιας οργάνωσης ακροδεξιών Ελλήνων φοιτητών στην Ιταλία που λειτουργούσε ως «βιτρίνα» για επιχειρήσεις της ΚΥΠ υπό την εποπτεία του Κωνσταντίνου Πλεύρη.[43]

Αυτό η επίσκεψη οργανώθηκε από τον Pino Rauti, ο οποίος είχε ήδη προσωπικές επαφές με την ελληνική ακροδεξιά, είχε επισκεφτεί την Ελλάδα μετά το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967 και είχε εγκαταστήσει στενές σχέσεις με τη Χούντα που είχε καταλάβει πραξικοπηματικά την εξουσία στην Ελλάδα. Πραγματικοί οργανωτές αυτής της επίσκεψης ήταν η ελληνική και ιταλική ΚΥΠ (ΚΥΠ και SID), στις οποίες ο Rauti υπηρέτησε ως «σύνδεσμος».[44]

Στις συσκέψεις που έγιναν πήραν μέρος ο Merlino και ο Serpieri, αντιπρόσωποι του ελληνικού δικτατορικού καθεστώτος και ο Κωνσταντίνος Πλεύρης, επικεφαλής του ναζιστικού γκρουπούσκουλου Κόμμα 4ης Αυγούστου, πράκτορας της ΚΥΠ και στενός συνεργάτης του Pino Rauti.[45] Με δεδομένο ότι ο Πλεύρης ήταν ο αρχιτέκτονας της εφαρμογής της «στρατηγικής της έντασης» στην Ελλάδα, οι περισσότεροι ερευνητές θεωρούν ότι εκπαίδευσε τους επισκέπτες Ιταλούς ακροδεξιούς στις τρομοκρατικές τεχνικές που είχε εφαρμόσει ο ίδιος προκειμένου να δημιουργηθεί το κατάλληλο κλίμα για την εκδήλωση του στρατιωτικού πραξικοπήματος στις 21 Απριλίου 1967.[46]

Ο Flamini καταχωρεί στο βιβλίο του μια δικαστική Εκθεση στην οποία αναφέρεται ότι «ο Κωνσταντίνος Πλεύρης είχε παρακολουθήσει επίσημα σεμινάρια για τη θεωρία του ανορθόδοξου πολέμου» και αναφέρει ότι «ήταν επιφαλής του νεοφασιστικού Κόμματος 4ης Αυγούστου, που πήρε το όνομά του από την ημερομηνία που κατέλαβε την εξουσία ο δικτάτορας Ιωάννης Μεταξάς, το 1936».[47]

Η διαπίστωση ότι οι Ιταλοί νεοφασίστες τρομοκράτες εκπαιδεύτηκαν στην Ελλάδα της δικτατορίας, επιβεβαιώνεται πλήρως από το γεγονός ότι οι «επισκέπτες» Ιταλοί ακροδεξιοί μετά την επιστροφή τους από την Ελλάδα, εμφανίζουν μια οβιδιακή πολιτική μεταμόρφωση:

Μέσα σε λίγες μέρες, ο Merlino ίδρυσε τη δήθεν «αναρχική» Oμάδα 22ης Μαρτίου (Circolo ΧΧΙΙ Marzo) σε συνεργασία με νεοφασίστες.[48] Αλλοι ακροδεξιοί συγκρότησαν διάφορες δήθεν «αριστερές» ομάδες μεταξύ των οποίων συμπεριλαμβάνονταν η «αριστερή» φοιτητική κίνηση Movimentio Studentesco Operaia d’ Avanguardia, η «αναρχική» ομάδα Grupo Primavera, η Banda ΧΧΙΙ de Luia’s Attilo Strippoli και η ομάδα Οκτώβρης (Ottobre) του Diego Vandelii. Επίσης, ένα σύνολο δήθεν «αριστερών» οργανώσεων και επιχειρησιακών ομάδων ιδρύθηκαν από τους ναζιστές-μαοϊκούς Freda και Giovanni Ventura.[49]

Ταυτόχρονα, άλλοι νεοφασίστες «μεταμόρφωσαν» τις διαβρωμένες γνήσιες αριστερές οργανώσεις και προσπαθούν να τις προσανατολίσουν σε ενέργειες που προκαλούν τη βίαιη αντίδραση ΄των αρχών. Για παράδειγμα, ο Merlino διείσδυσε και διέσπασε την αναρχική ομάδα Κύκλος Bakunin (Circolo Bakunin), ενώ ο Domenico Polli και ο Alfredo Sestili διέβρωσαν και διέσπασαν το μαοϊκό Μαρξιστικό-Λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα Ιταλίας (Partito Communista d’Italia/marxista- Leninista, PSdl/mjl.), λειτουργώντας ως προβοκάτορες.[50]

Πολλές από αυτές τις ακροδεξιές επιχειρήσεις δείσδυσης και διάβρωσης των οργανώσεων της αριστεράς ήταν επιτυχείς και άλλες μερικώς επιτυχείς επειδή οι ακροδεξιοί που τις ανέλαβαν δεν είχαν τα προσόντα για να δράσουν με αυστηρά «επαγγελματικό τρόπο». Ωστόσο, πολλοί ερευνητές, αναφερόμενοι στην τακτική των μυστικών υπηρεσιών και των ακροδεξιών οργανώσεων που αποσκοπούσε στη διάβρωση των ομάδων της άκρας αριστεράς, συμπεραίνουν ότι «όλες σχεδόν οι ομαδούλες της εξω-κοινοβουλευτικής άκρας αριστεράς είχαν διαβρωθεί».[51]

Μετά απ’ αυτή την πρώτη φάση της «στρατηγικής της έντασης», άρχισε η εφαρμογή της δεύτερης φάσης από το Νοέμβριο του 1968, η οποία σηματοδοτήθηκε με πολυάριθμες βομβιστικές τρομοκρατικές ενέργειες, όταν ο Della Chiaie και οι συνεργάτες του τοποθετήσαν διάφορες βόμβες έξω από σχολεία και αστυνομικά τμήματα, προσπαθώντας να τις κάνουν να φαίνονται ως έργο των αριστεριστών.[52]

Δεν είναι δυνατό να γίνει τεχνητός διαχωρισμός της πρώτης και της δεύτερης φάσης της «Στρατηγικής της Εντασης» στην Ιταλία, δεδομένου ότι τόσο η διάβρωση των ακροαριστερών ομάδων από τους ακροδεξιούς όσο και η τρομοκρατία εκδηλώθηκαν ταυτόχρονα. Απλώς, η διάβρωση ήταν το κύριο χαρακτηριστικό της πρώτης φάσης και η τρομοκρατία της δεύτερης, πράγμα που αντανακλά μια κλιμάκωση της «ψυχολογικής δράσης» που είχε ως στόχο τον πληθυσμό και τις μυστικές υπηρεσίες, συγχρόνως.

Η κατάσταση έγινε σοβαρότερη το 1969, χρονιά κατά την οποία ό όρος «Ερυθρές Ταξιραχίες» ήταν απολύτως άγνωστος. Από τις 3/1 μέχρι τις 12/12/1969 (δηλαδή μέχρι τη μέρα που οι νεοφασίστες πραγματοποίησαν τη σφαγή στην Πιάτσα Fontana του Μιλάνου), έγιναν τουλάχιστον 145 βομβιστικές ενέργειες από τους νεοφασίστες. Από αυτές, οι 96 είχαν ως στόχο την αριστερά και οι υπόλοιπες 49 έγιναν σε διάφορους δημόσιους χώρους.[53]

Σύμφωνα με πιο πλήρη στοιχεία που αναλύθηκαν από τον Ugo Pecchioli, το 1969 οι νεοφασίστες διέπραξαν 312 τρομοκρατικές ενέργειες. Σχεδόν όλες αυτές οι τρομοκρατικές βομβιστικές επιθέσεις αποδόθηκαν από τις αρχές στην αριστερά.

Τον Απρίλιο 1969, μετά από σύσκεψη με τον Pino Rauti και τον Giannettini (έναν πράκτορα που εμανιζόταν ως «δημοσιογράφος»), τα μέλη της νεοφασιστικής ομάδας των Freda και Ventura έβαλαν διάφορες βόμβες στο Μιλάνο και την Πάδοβα που οι αρχές φρόντισαν να αποδόσουν στην αριστερά. Αυτό το γεγονός αποτέλεσε της βάση της εφαρμογής ενός σχεδίου για τη διενέργεια παρόμοιων τρομοκρατικών πράξεων σ’ όλη τη διάρκεια του 1969, οι οποίες αποδίδονταν «στερεοτύπως» στην αριστερά τόσο από τον συντηρητικό τύπο όσο και από ανώτατα στελέχη της αστυνομίας που συνεργάζονταν με τους νεοφασίστες, με σκοπό να πειστούν τα μετριοπαθή στελέχη των ενόπλων δυνάμεων και των δυνάμεων ασφαλεόιας ότι βρισκόταν σε εξέλιξη ένα σχέδιο «κομμουνιστικής ανατροπής» και, έτσι, να δημιουργηθεί ένα πρόσχημα για πραξικοπηματική επέμβαση του στρατού.

Αυτή η διαδικασία κατέληξε σε μια σειρά 4 βομβιστικών ενεργειών στις 12 Δεκεμβρίου 1969 στο Μιλάνο και τη Ρώμη. Από αυτές, η πλέον σοβαρή έγινε στην Εθνική Αγροτική Τράπεζα (Banca Nazionale dell’ Agricoltura) στην Πιάτσα Fontana, όπου 16 άνθρωποι σκοτώθηκαν και πάνω από 80 τραυματίστηκαν.[54] Λίγες μόνο ώρες μετά τη νεοφασιστική σφαγή, ο αστυνομικός διευθυντής του Μιλάνου ο επιθεωρητής Luigi Calabrese ενημέρωσε τον Τύπο ότι πίσω από τη σφαγή βρίσκονταν οι αναρχικοί, όπως ακριβώς είχε κάνει και μετά τις τρομοκρατικές βομβιστικές επιθέσεις του Απριλίου του ίδιου έτους.[55]

Με βάση αυτό, συνελήφθησαν ορισμένοι αναρχικοί που ανήκαν στην ομάδα Circolo 22 Marzo. Ματξύ αυτών συμπεριλαμβάνονταν ο Pietro Valpreda (ένας άνεργος χορευτής μπαλέτου που προηγουμένους είχε αρνηθεί «να συνεργαστεί» με την αστυνομία και να καρφώσει τους φίλους του)[56] και ο Guiseppe Pinelli (ένας πολιτικά ενεργός αναρχικός που εκπαραθυρώθηκε από παράθυρο του κτιρίου της αστυνομίας κατά τη διάρκεια της ανάκρισής του).[57] Στη συνέχεια, ο Valpreda και οι ομοϊδεάτες του «χρεώθηκαν» με τις βομβιστικές επιθέσεις και καταδικάστηκαν σε φυλάκιση, για να αποδειχτεί μετά από 7 ολόκληρα χρόνια ότι η σφαγή ήταν έργο των νεοφασιστών.

Η ομάδα Circolo 22 Marzo είχε διαβρωθεί από τον νεοφασίστα Merlino στα τέλη του 1969. Σκοπός του ήταν να πειστούν μερικοί γνήσιοι αναρχικοί να συμφωνήσουν στη διενέργεια βίαιων πράξεων, ώστε να μπορούν να κατηγορηθούν για τις βομβιστικές ενέργειες που σχεδίαζαν οι νεοφασίστες. Σ’ αυτό το πλαίσιο, ο Valpreda και οι φίλοι του χρησιμοποιήθηκαν ως κατάλληλα εξιλαστήρια θύματα.[58] Με άλλα λόγια, η βομβιστική ενέργεια και η σφαγή στην Πιάτσα Fontana δεν ήταν παρά ένα ακόμη έργο των νεοφασιστών, που υποκινήθηκε, βοηθήθηκε και καλύφθηκε από στελέχη της αστυνομίας και της ιταλικής ΚΥΠ (SID). Η ανάμειξη των μυστικών υπηρεσιών σ’ αυτή την υπόθεση αποδείχθηκε με πολλούς τρόπους:

(α) Ένα από τα μέλη της ομάδας «Circolo 22 Marzo» που πλεύρισε τον Valprenta και βοήθησε να στηθεί η προβοκάτσια εναντίον του, αποδείχθηκε ότι ήταν ο πράκτορας της αστυνομίας Salvatore Ippolito, που ενημέρωνε συνεχώς τους ανωτέρους του για την εξέλιξη των κινήσεών του.

(β) Ο αστυνομικός επιθεωρητής Calabrese και ο εισαγγελέας Antonio Amati, με βεβιασμένη ανακοίνωσή τους, κατήγγειλαν λανθασμένα τους αναρχικούς, πριν από οποιαδήποτε έρευνα.

(γ) Η αστυνομία κατέστρεψε ή εξαφάνισε σπουδαία στοιχεία (όπως μια μη-εκραγείσα βόμβα στο Μιλάνο) και αγνόησε σκοπίμως την κρίσιμη κατάθεση ενός μικρεμπόρου ότι -δυό μέρες πριν από την έκρηξη- είχε πωλήσει στον Freda τα σακίδια που χρησιμοποιήθηκαν για τη μεταφορά των βομβών.

(δ) Μέλη του Τμήματος 4 (Τμήμα Αντικατασκοπείας) της ιταλικής ΚΥΠ (SID) γνώριζαν εκ προοιμίου τα πάντα για την βομβιστική ενέργεια και δεν έκαναν τίποτα για να την αποτρέψουν.

(ε) Αργότερα, οι ίδιοι βοήθησαν τον Giannettini να δραπετεύεσει στο εξωτερικό, εφοδιάζοντάς τον με ένα πλαστό διαβατήριο.[59]

Δυστυχώς, οι αρχικές καταδίκες των ακροδεξιών δολοφόνων αναιρέθηκαν στο εφετείο που απήλλαξε τους κατηγορούμενους με το αιτιολογικό των  «μη-επαρκών αποδείξεων». Αυτή είναι η συνήθης κατάληξη των δικών στις οποίες παραπέμπονται ακροδεξιοί τρομοκράτες (σε πλήρη αντίθεση με τις δίκες που αφορούν ακροαριστερούς), πράγμα που αποδεικνύει τη δυνατότητα των διαχειριστών της πολιτικής εξουσίας να επηρεάζουν αποφασιστικά τους Ιταλούς δικαστές. Σύμφωνα με τον Borraccetti, «η τελική απόφαση της απαλλαγής των κατηγορουμένων κατά την κατ΄ έφεση εκδίκαση της πολύνεκρης τρομοκρατικής βομβιστικής ενέργειας στην Piazza Fontana του Μιλάνου (για την οποία δεν επιλήφθηκε η δικαιοσύνη μέχρι τις 1-8-1985), ήταν η πλέον απαράδεκτη απ’ όλες τις -πολλές και ελάχιστα διεξοδικές- των ακροδεξιών τρομοκρατών που έγιναν στην Ιταλία». [60]

Aυτό αποδείχθηκε μερικά χρόνια αργότερα όταν μια δράκα έντιμων δικαστικών που διεξήγαγε τις ανακρίσεις, κατάφερε να υπερνικήσει τα πολιτικά και αστυνομικά εμπόδια, να ερευνήσει τα γεγονότα και να διατυπώσει κατηγορητήριο εναντίον των πραγματικών δραστών.

Στις 18 Ιανουαρίου 1977, επτά χρόνια μετά τη σφαγή στην Πιάτσα Fontana, διατυπώθηκε επισήμως κατηγοριά γι΄αυτό το μαζικό έγκλημα εναντίον τριάντα τεσσάρων (34) νεοφασιστών και ανώτερων υπάαλλήλων των μυστικών υπηρεσιών. Αλλά μόνο οι Freda, Ventura και Gianettini κάθησαν στο εδώλιο.[61] Οι υπόλοιποι κατηγορούμενοι «εξαφανίστηκαν», «διέφυγαν» από τη χώρα ή δεν ήταν στη διάθεση της ανάκρισης για διάφορους λόγους. Ανάμεσα σ’ αυτούς που διέφυγαν ήταν ο Delle Chiaie, ο Leroy και ο Guerin-Serac, οι οποίοι χαρακτηρίζονταν ως «οι πραγματικοί εγκέφαλοι του σχεδιασμού του εγκλήματος», σύμφωνα με αναφορά με ημερομηνία 17 Δεκεμβρίου 1969 που υπήρχε στα αρχεία της ιταλικής ΚΥΠ (SID) και για την οποία υποστηρίχτηκε ότι «διέλαθε της προσοχής» της υπηρεσίας.

Στις 1 Αυγούστου 1985, στην κατ’ έφεση εκδίκαση αυτής της υπόθεσης, απαλλάχθηκαν όλοι οι κατηγορούμενοι για την πολύνεκρη τρομοκρατική βομβιστική ενέργεια στην Piazza Fontana του Μιλάνου. Ολοι οι ερευνητές συμφωνούν ότι αυτή ήταν η πλέον προκλητική και απαράδεκτη απ’ όλες τις (πολλές και ελάχιστα διεξοδικές) δίκες των ακροδεξιών τρομοκρατών που έγιναν στην Ιταλία.

Σύμφωνα με μια σχεδόν πάγια δικαστική τακτική, οι αρχικές καταδίκες των ακροδεξιών δολοφόνων αναιρούνταν στο εφετείο, το οποίο απάλλασε τους κατηγορούμενους με το αιτιολογικό των  «μη-επαρκών αποδείξεων». Αυτή είναι η συνήθης κατάληξη της συντριπτικής πλειοψηφίας των δικών στις οποίες παραπέμπονται ακροδεξιοί τρομοκράτες, σε πλήρη αντίθεση με τις δίκες που αφορούν ακροαριστερούς. Κι αυτό αποδεικνύει τη δυνατότητα των διαχειριστών της πολιτικής εξουσίας να επηρεάζουν αποφασιστικά τους Ιταλούς δικαστές.

Εν τω μεταξύ, η στρατηγική της έντασης συνέχισε να εφαρμόζεται στην Ιταλία. Από το 1969 ως το 1975 σημειώθηκαν 4.334 επίσημα καταγραμμένες πράξεις τρομοκρατικής βίας (απ’ αυτές, το 83% αποδόθηκε αρχικά στην άκρα αριστερά γι να αποδειχτεί αργότερα ότι ήταν έργο της άκρας δεξιάς και των συνεργατών της στον κρατικό μηχανισμό). Σ’ όλη τη διάρκεια εκείνων των χρόνων, η Ιταλία αντιμετώπισε μια κατάσταση προκλητού χάους, την οποία χαρακτήριζαν:

1. Τα κύματα των βομβιστικών ενεργειών σε δημόσιους χώρους.

2. Οι άκαρπες προσπάθειες να εκδηλωθεί ένα επιτυχημένο στρατιωτικό πραξικόπημα.

3. Η ευρύτατα έφαρμοζόμενη διείσδυση και διάβρωση των αριστερών οργανώσεων από ακροδεξιούς και πράκτορες των ιταλικών και των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών.

4. Οι συνεχείς προκλήσεις που καλύπτονταν πίσω από ένα «αριστερό» μανδύα».

5. Οι μαζικές εξεγέρσεις (όπως αυτή στην περιοχή Reggio Καλαβρία το 1970).

6. Η «αυτονομημένη» παράλληλη και πολυποίκιλη ανατρεπτική δραστηριότητα των μυστικών υπηρεσιών του στρατού και της αστυνομίας, και

7. Αλλες μορφές νεοφασιστικών προσπαθειών για την υπονόμευση και την ανατροπή του κοινοβουλευτικού καθεστώτος.

Ολες αυτές οι παράνομες δραστηριότητες δεν κατάφεραν να προκαλέσουν και να επιβάλουν ένα δεξιό στρατιωτικό πραξικόπημα στην Ιταλία (πράγμα που, δυστυχώς, πέτυχαν να κάνουν στην Ελλάδα το 1967, στη Χιλή το 1973 και στην Τουρκία το 1971 και το 1980, εφαρμόζοντας την ίδια πρακτική). Αλλά, πέτυχαν να προκαλέσουν το θάνατο εκατοντάδων αθώων ανθρώπων στην Ιταλία, τον τραυματισμό και την αναπηρία πολύ περισσότερων,  να δημιούργησαν ένα γενικό κλίμα ανασφάλειας και αβεβαιότητας, και να βοηθήσουν τον πολιτικό συντηρητισμό να θεσπίσει ανεμπόδιστα μια ολόκληρη σειρά σκληρών «αντιτρομοκρατικών» νόμων που είχαν και έχουν αρνητικές επιπτώσεις στις πολιτικές ελευθερίες και τα δικαιώματα όλων των Ιταλών.

Η κατάσταση στην Τουρκία πριν από το πραξικόπημα του 1980, παρέχει πλήθος αποδείξεων ότι οι μεθοδικές επιχειρήσεις διάβρωσης των ακροαριστερών ομάδων και η διάπραξη τρομοκρατικών ενεργειών γίνονταν από την οργάνωση «Kontrgerilla» (KG) που ήταν σε επαφή με το Γενικό Επιτελείο του τουρκικού στρατού και την οποία οργάνωσε, χρηματοδοτούσε, εκπαίδευε και καθοδηγούσε η CIA. Στόχος αυτών των ενεργειών (στην Τουρκία και οπουδήποτε αλλού) ήταν να δημιουργηθεί ένα κλίμα φόβου και χάους που θα αποσταθεροποιύσε την κοινωνία και θα καθιστούσε  ανεκτή ή αποδεκτή την κατάληψη της εξουσίας από ακροδεξιούς στρατιωτικούς.

Αργότερα ήρθαν στο φως σημαντικές αποδειξεις για τις άμεσες διασυνδέσεις που υπήρχαν μεταξύ της KG, της διαβόητης MIT (Milli Istihbarat Teskilati – Υπηρεσία Εθνικής Ασφάλειας) και της παρακρατικής οργάνωσης Bozkurt (Γκρίζοι Λύκοι) που επρόσκειτο στο νεοφασιστικό κόμμα MHP (Milliyetci Hareket Partisi / Nationalist Action for Movement Party) του Alparslan Turkes. Από μια ειρωνική αντιστροφή της ιστορίας, η στρατιωτική χούντα που κατέλαβε την εξουσία το 1980 και με τη βοήθεια του κόμματος MHP, εν συνεχεία το έθεσε υπό καθεστώς «συμπίεσης» εξαιτίας του φόβου που προκάλεσε η μεγάλη συγκέντρωση εξουσίας στα χέρια του αδίστακτου Turkes.

Συμπεράσματα

Από τα μέσα της δεκαετίας του 1970 άρχισαν να αποτελούν αντικείμενο ερευνών και αποκαλύψεων του τύπου οι ακροδεξιές φατρίες μέσα στις μυστικές υπηρεσίες και τις δυνάμεις ασφάλειας, που βοηθούσαν, κάλυπταν, υποκινούσαν και προστάτευαν τις ακροδεξιές τρομοκρατικές ομάδες, φατρίες που πίσω από κάθε τρομοκρατική ενέργεια «ανακάλυπταν» την αριστερά.

Οπως αποδείχθηκε, οι περισσότεροι από τους ακροδεξιούς προβοκάτορες που υποδύονταν τους «αριστερούς» συνδέονταν με εκείνους που αναμείχθηκαν σε όλες τις προηγούμενες φάσεις της «στρατηγικής της έντασης». Ανάμεσα σ’ αυτούς περιλαμβάνται:

1) Ο Delle Chiaie, που ήταν ο πλέον ένθερμος υπέρμαχος της αλληλεγγύης με την αριστερά. Μετά την άμεση ανάμειξή του σε όλες σχεδόν τις προβοκατόρικες επιχειρήσεις στην Ιταλία από τα τέλη της δεκαετίας του 1960 μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1970, έδρασε ως διευθυντικό στέλεχος στις «επιχειρήσεις θανάτου» που οργάνωναν οι στρατιωτικές, οι παραστρατιωτικές και οι «παράλληλες» αστυνομικές μονάδες στην Ισπανία, την Αργεντινή και τη Χιλή.[62] Σε κάθε περίπτωση, ο Delle Chiaie -που για πολλά χρόνια είχε επίσημη υποστήριξη και προστασία από τον κρατικό μηχανισμό και τις μυστικές υπηρεσίες πολλών χωρών- τελικά, συνελήφθη στη Βενεζουέλα το 1987 και εκδόθηκε στην Ιταλία για να δικαστεί για το πλήθος των τρομοκρατικών εγκλημάτων που είχε διαπράξει. Από τα ιταλικά δικαστήρια αντιμετωπίστηκε με ένα τρόπο που είναι χαρακτηριστικός της δικαστικής στάσης απέναντι σε όλες τις παρεμφερείς υποθέσεις που αφορούν την ακροδεξιά: Με τη στερεότυπα επαναλαμβανόμενη αιτιολογία  ότι υπήρχε «έλλειψη επαρκών αποδείξεων», το 1988 απαλλάχθηκε από την κατηγορία της άμεσης συμμετοχής του στην πολύνεκρη νεοφασιστική βομβιστική ενέργεια στην Μπολόνια (1980) και τον Φεβρουάριο του 1989  απαλλάχθηκε από τιςκατηγορίες για ανθρωποκτονίες κατά την νέο-φασιστική βομβιστική επίθεση του 1969.[63]

2) Ο Paolo Signorelli, ένας από τους βασικούς παράγοντες στην εφαρμογή της «στρατηγική της έντασης» στην Ιταλία. Στη δεκαετία του 1970 εγκατέλειψε τις φασιστικές ομάδες (όπως το TP και ο κύκλος Costruiamo I’ Azione) και εξελίχθηκε σε κοινοβουλευτικό υποψήφιο του MSI.

3) Ο Pierluigi Paglai, διαβόητος για την άμεση συμμετοχή του στο δεξιό βολιβιανό «πραξικόπημα της κοκαϊνης» το 1980.[64]

4) Ο Marco Affatigato, ένας από τους βασικούς υπόπτους που υπέδειξε η δικαστική έρευνα για τη σφαγή στο σιδηροδρομικό σταθμό της Μπολόνια το 1980.[65]

5) Ο «ναζιστής-μαοϊκός» Freda, ο Mario Tuti, ο Claudio Mutti,κ.α.[66]

Η σημαντικότερη προσπάθεια των ακροδεξιών και νεοφασιστων τρομοκρατών αποσκοπούσε στη διείσδυση, τη διάβρωση και τη χειραγώγηση ορισμένων ακροαριστερών οργανώσεων από νεοφασίστες, κυρίως στη δεκαετία του 1970 και 1980. Αυτή ήταν η προσφιλής μέθοδος δράσης του διαβόητου νεοφασίστατα τρομοκράτη Delle Chiaie, ο οποίος επέμενε να χαρακτηρίζει τη δράση του ως «αντι-ιμπεριαλιστική» και «επαναστατική», παρά τη μακροχρόνια ιστορία συνεργασία του με τις μυστικές υπηρεσίες και διάφορες ακροδεξιές τρομοκρατικές οργανώσεις.

Όπως αποδείχθηκε με την περίπτωση της δυτικο-γερμανικής νεοναζιστικής ομάδας Odfried Hepp, η οποία λειτουργούσε με βάση την αρχή ότι «η χρήση οποιουδήποτε μέσου δικαιολογείται στην αντι-ιμπεριαλιστική προσπάθεια» και η οποία προσλήφθηκε ως «προβοκάτορας» από τη Bundeskriminalamt (BKA), όπως έχει τεκμηριωθεί αναλυτικά.[67] Η νεο-ναζιστική Ομάδα Hepp συμμετείχε, μαζί με άλλους νεοναζί, σε μία σειρά από ληστείες τραπεζών και βομβιστικών επιθέσεων εναντίον εγκαταστάσεων του ΝΑΤΟ, για τις οποίες κατηγορούνταν στερεοτύπως οι αριστερές εξτρεμιστικές ομάδες, όπως η RAF (Rote Armee Fraktion – Φράξια Κόκκινος Στρατός) και η RZ (Revolutionare Zellen), μέχρις ότου ανακαλύφθηκε αργότερα ότι όλες αυτές οι ενέργειες είχαν διαπραχθεί από την οργάνωση Odfried Hepp. H Odfried Hepp μεταξύ των «αριστερίστικων» τρομοκρατικών οργανώσεων που συνεργάζονταν με ακροδεξιούς περιελάμβανε την «Ομάδα του Abu Nidal», το φιλο-ιρακινό PLF (Palestine Liberation Front – Παλαιστινιακό Απελευθερωτικό Μέτωπο) και τη μυστηριώδη, και άκρως βίαιη, οργάνωση FARL (Fractions Armees Revolutionnaires Libanaises – Ενοπλες Φράξιες Λιβανέζων Επαναστατών) της οποίας ηγείται ο Jurj Ibrahim Abd-Allah και συνδέεται με τη γαλλική «Αμεση Δράση».

Μια πρώτη ερμηνεία προκύπτει από τη διεξοδική έρευνα για τη διάβρωση των ακροαριστερών οργανώσεων από τη συνδυασμένη δράση ακροδεξιών και μυστικών υπηρεσιών, έρευνα που οδηγεί και στις τάξεις μερικών από τις γνωστότερες ακροαριστερές οργανώσεις, στις οποίες περιλαμβάνονται οι Brigate Rosa (Ερυθρές Ταξιαρχίες) στην Ιταλία, η Action Directe (Αμεση Δράση) στη Γαλλία και η GRAPO (Crupos de Resistencia Antifascistas Primero de Octubre) στην Ισπανία.

Αυτή η διάβρωση των ακροαριστερών οργανώσεων είχε ως αποτέλεσμα να ασκείται πίεση από τους ακροδεξιούς προβοκάτορες στο εσωτερικό των διαβρωμένων οργανώσεων, να προχωρήσουν σε δραστηριότητες που θα μπορούσαν να «αιτιολογήσουν» την ύπαρξη μιας «κοκκινης τρομοκρατίας» (πράγμα που αποτελούσε εκ των ουκ άνευ προϋπόθεση για την επίτευξη των σχεδίων των δυτικών υπηρεσιών ασφαλείας) και να «δικαιολογήσουν» την τεράστια κινητοποίηση του προπαγανδιστικού μηχανισμού των δυτικών χωρών για να πεισθεί η δυτική κοινή γνώμη ότι η απειλή της «κομμουνιστικής τρομοκρατίας» ήταν πραγματική.[68]

1) Για τις ιταλικές Ερυθρές Ταξιαρχίες: Υπάρχουν πολλά ύποπτα και αδιευκρίνιστα συμβάντα και καταστάσεις σχετικά με τις «Ερυθρές Ταξιαρχίες», και ειδικότερα με το τμήμα που οργάνωσε και ηγήθηκε ο Mario Moretti. Ετσι, για παράδειγμα, δύο πρόσφατες μελέτες για την απαγωγή και τη δολοφονία του ηγέτη της ιταλικής χριστιανοδημοκρατίας Aldo Moro (1978), που ήταν υπέρμαχος της κυβερνητικής συνεργασίας με την αριστερά, δείχουν ότι οι «Ερυθρές Ταξιαρχίες» είχαν τη βοήθεια ορισμένων στοιχείων του ιταλικού υπόκοσμου, στελεχών των μυστικών υπηρεσιών και νέο-φασιστών τρομοκρατών που συνδέονταν με τη μυστική ακροδεξιά Μασονική Στοά «Ρ2» του Licio Gelli και τη CIA.

Πριν αποκαλυφθεί μια μεγάλη σειρά οικονομικών και πολιτικών σκανδάλων στα οποία πρωταγωνιστούσε η P2, η εν λόγω Μασονική Στοά είχε 975 και πλέον μέλη, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονταν ανώτατοι αξιωματούχοι από όλα τα πολιτικά κόμματα της Ιταλίας (με εξαίρεση το ΚΚΙ), από το χώρο της οικονομίας και των ενόπλων δυνάμεων. Μέλη της ήταν οι επικεφαλής όλων των μυστικών υπηρεσιών και των βασικών μηχανισμών του στρατού και της αστυνομίας. Με βάση αυτό το «δυναμικό», η P2 είχε συγκροτήσει μια ολιγάριθμη «παράλληλη» ή «σκιώδη» κυβέρνηση που καθόριζε αποφασιστικά τη διαμόρφωση εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής της Ιταλίας, σε όλα τα επίπεδα.[69]

Τα μέχρι σήμερα αποκαλυφθέντα στοιχεία από τις κοινοβουλευτικές και δικαστικές έρευνες αποκάλυψαν ότι υπήρχαν άμεσες διασυνδέσεις ανάμεσα στη Μασονική Στοά P2 και ακροδεξιές τρομοκρατικές ομάδες σε όλες σχεδόν τις πολύνεκρες βομβιστικές επιθέσεις από την Piazza Fontana (1969) μέχρι τη Μπολόνια (1980).[70]

2) Για τη γαλλική Action Directe (AD): Ορισμένα από τα μέλη της AD, συμπεριλαμβανομένου του Frederic Oriach, αρχηγού της αντι-σιωνιστικής «Ομάδας των Διεθνιστών», προηγουμένως είχαν πάρει μέρος στις αποκαλούμενες Brigades Internationales (BI), μια μαοϊκή οργάνωση «ομπρέλα» που εμφανίστηκε στα μέσα της δεκαετίας του 1970, χρησιμοποιούσε διάφορα ονόματα και ειδικευόταν «πολιτικές δολοφονίες διπλωματών που υπηρετούσαν στο Παρίσι».[71] Σε τέτοιου είδους δραστηριότητες αποδόθηκε «αρχικά» και η δολοφονία του τέως βασανιστή Βολιβιανού πρεσβευτή στο Παρίσι, στρατηγού General Joaquin Zentano Amaya, από τη λεγόμενη «Διεθνή ταξιαρχία – Τσε Γκεβάρα» στις 10-5-1976. Εκ των υστέρων αποδείχθηκε ότι η δολοφονία αυτή (α) συνδεόταν ευθέως με την άκρα δεξιά και, ειδικότερα, με έναν πράκτορα των Βολιβιανών μυστικών υπηρεσιών με το όνομα Saavedra και τρεις τρομοκράτες της Ομάδας Paladin του Otto Skorzeny,[72] και (β) εκτελέστηκε σε συνδυασμό με την εφαρμογή της τρίτης φάσης της διαβόητης αμερικανικής «Επιχείρησης Κόνδωρ» (Operation Condor), μια κοινή Επιχείρηση των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών και των μυστικών υπηρεσιών των δικτατορικών καθεστώτων της Νότιας Αμερικής (της Αργεντινής, της Βολιβίας, της Βραζιλίας, της Χιλής, της Παραγουάης και της Ουρουγουάης).[73]

Αλλες αξιοσημείωτες επισημάνσεις αφορούν το γεγονός ότι αρκετές αριστερίστικες ομάδες δεν εμπιστεύονταν την AD για μεγάλο χρονικό διάστημα, (α) επειδή η AD «ήταν απολύτως διαβρωμένη από την αστυνομία», και (β) επειδή αργότερα ανέπτυξε διασυνδέσεις με την GRAPO, μια ισπανική δήθεν «αριστερίστικη» ομάδα που καθοδηγούνταν από τέως αξιωματικούς των μυστικών υπηρεσιών της φρανκικής περιόδου που επεδίωκαν να σαμποτάρουν τη μετάβαση από τη δικτατορία στη δημοκρατία μετά το θάνατο του Φράνκο.[74]

3) Για τη GRAPO: Η GRAPO καταγγέλθηκε πολλές φορές ότι ελεγχόταν από ακροδεξιούς προβοκάτορες. Είχε είχε διαβρωθεί και καθοδηγείτο από μια παράλληλη μυστική υπηρεσία γνωστή ως SCOE (Servicio de Coordinacion, Organizacion y Enlace – Ισπανική Υπηρεσία Πληροφοριών), η οποία ήταν άμεσος διάδοχος του «Τμήματος Τεχνικών Υπηρεσιών» της DGS και η οποία επανδρωνότανε κυρίως με φασίστες και άλλους ακροδεξιούς που ζούσαν εξόριστοι στην Ισπανία.[75]

Το συμπέρασμα από την παραπάνω προσέγγιση είναι προφανές: Στην Ευρώπη, κατά την κρίσιμη μεταπολεμική περίοδο, οι προσπάθειες των ακροδεξιών τρομοκρατών και των ακροδεξιών φατριών στον κρατικό μηχανισμό (που καθοδηγούσαν, εξόπλιζαν και κάλυπταν τους τρομοκράτες) αποσκοπούσαν αφενός στην (εν πολλοίς, επιτυχημένη) διάβρωση και χειραγώγηση των ακροαριστερών οργανώσεων από ακροδεξιούς προβοκάτορες και αφετέρου στην ενοχοποίηση της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς για τις δικές τους τρομοκρατικές δραστηριότητες. Στόχος αυτών των ενεργειών ήταν να δημιουργηθεί ένα κλίμα φόβου και χάους που θα αποσταθεροποιύσε την κοινωνία και θα καθιστούσε  ανεκτή ή αποδεκτή την κατάληψη της εξουσίας από ακροδεξιούς στρατιωτικούς, δηλαδή την υποκατάσταση του συνταγματικού κοινοβουλευτικού καθεστώτος από το Κράτος Ασφάλειας.

O Κλεάνθης Γρίβας (γεν. 1944) είναι ψυχίατρος-νευρολόγος, Διδάκτωρ ψυχιατρικής της Ιατρικής Σχολής του ΑΠΘ, με σπουδές στην Κοινωνιολογία. Υπήρξε συνεργάτης πολλών περιοδικών και εφημερίδων, μεταξύ των οποίων και η Ελευθεροτυπία (για 15 χρόνια μέχρι τις 4-2-2002). Συντάκτης της Έκθεσης για τα Ναρκωτικά της Ειδικής Επιτροπής του Ιατρικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης (1986) και συγγραφέας 17 βιβλίων με θέμα τη δημόσια υγιεινή, την ψυχιατρική, τα ναρκωτικά, την τρομοκρατία και την ιστορία. 

 

 


[1] Μια καλή εισαγωγή σ’ αυτό το θέμα αποτελεί το βιβλίο Paull Philip: International Terrorism: the Propaganda War (unpublished MA thesis, San Francisco State University, 1982). Πολύ καλό υλικό μπορεί να βρει κανείς στις εξής περιοδικές ερευνητικές επιθεωρήσεις: (1) Covert Action Information Bulletin και  (2) National Reporter, το πρώην Counterspy που προσφάτως ανέστειλε την έκδοσή του (ΗΠΑ). (3) Bulletin d’ Information sur Intervention Clandestine και (4) Intelligence-Parapolitics, που σήμερα κυκλοφορεί ως Intelligence Newsletter (Γαλλία). (5) The Public Eyes και (6) Celcius, το πρώην Article 31 (Βέλγιο). (7) Lobster, (8) Searchlight και (9) State Research Bulletin, που έπαυσε προσφάτως να εκδίδεται (Ηνωμένο Βασίλειο).

[2] Οι γαλλικές αρχές κατέγραψαν στους 10 πρώτους μήνες του 1980, 122 ακροδεξιές τρομοκρατικές ενέργειες. Ο εμπρησμός της συναγωγής της οδού Κοπέρνικου προηγήθηκε κατά μια εβδομάδα των νεο-φασιστικών βομβιστικών επιθέσεων σε πέντε εβραϊκά ιδρύματα.

[3] Το ίδρυμα Heritage ιδρύθηκε το 1974 με χρηματική κάλυψη από ακροδεξιούς «φιλάνθρωπους» (όπως οι Jοseph Coors και Richard Scaife). Είναι ένα από τα αμερικανικά ακροδεξιά think-tank και θεωρείται λιγότερο έγκυρο από το ίδρυμα Hoover (με το οποίο διασυνδέεται) ή το «Αμερικανικό επιχειρηματικό ίδρυμα» και λιγότερο «διανοουμενίστικο» από το Πανεπιστημιακό Κέντρο της Τζορτζτάουν.

[4] Ενας από τους γνωστότερους χρηματοδοτούμενους «ερευνητές» αυτής της κατηγορίας, είναι ο Christopher Harmon.

[5] Για την ιστορία των προβοκατόρικων ενεργειών της αστυνομίας, βλ. Thomas Bernard: Les Provocations Policieres: Quand la Politique devient un Roman (Paris, Fayard, 1972). Για τις εφαρμοζόμενες μεθόδους προβοκατόρικης δράσης των διωκτικών αρχών, βλ. Serge Victor: What Everyone Should Know about State Repression (London, New Park, 1979 – first edition 1926), σ.  4-21.

[6] Για τη συνεργασία μυστικών υπηρεσιών και οργανωμένου εγκλήματος, βλ. McCoy Alfred: The Politics of Heroin in Southeast Asia (New York, Harper, 1972). Ashman Charles: The CIA-Mafia Link (New York, Manor, 1975). Campbell Rodney: The Luciano Project: the Secret Wartime Collaboration of the Mafia and the US Navy (New York, McGraw-Hill, 1977). Marshall Jonathan: «Opium and the Politics of Gangsterism» (Bulletin of Concerned Asian Scholars, July-September 1976). Servadio Gaia: Mafioso: a History of the Mafia from its Origins to the Present Day (New York, Stein and Day 1976), σ. 79-94. Henrik Kruger: The Great Heroin Coup – Drugs, Intelligence & International Fascism (South End Press, Boston, 1980). Allen Charles R.: Nazi War Criminals in America: The Basic Handbook (New York, Highgate House, 1985). Γρίβας Κλεάνθης: Πλανητική κυριαρχία και «ναρκωτικά»: Τα ναρκωτικά ως εργαλείο της αμερικανικής εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής (Αθήνα, Λιβάνης, 1997), σ. 319-353.

[7] Loftus (1982). US Government Accounting Office Comptroller General (1985).

[8] Henrik Kruger: The Great Heroin Coup – Drugs, Intelligence & International Fascism (South End Press, Boston, 1980).

[9] Patrice Chairoff: Dossier B… Comme Barbouzes (Alain Moreau, Paris, 1975). Ελληνική μετάφραση: Φάκελος Μπ… όπως Μπαρμπούζ. Δίδυμοι, Αθήνα, 1975). Ο Chairoff, που το πραγματικό του όνομα είναι Ivan Dominique Catzi, ήταν νεοφασίστας και πράκτορας των δυτικών μυστικών υπηρεσιών και για πολλά χρόνια εργαζόταν εμφανιζόμενος ως «δημοσιογράφος» αριστερίστικων εφημερίδων.

[10] Luis M. Gonsalez-Mata: Cygne (Paris, Grasset, 1976). Ελληνική μετάφραση Οι Αληθινοί Αφέντες του Κόσμου (Λογοθέτης, Αθήνα, 1989). Ο Mata ήταν βετεράνος των Ισπανικών μυστικών υπηρεσιών του δικτατορικού καθεστώτος του Francisco Franco και υπάρχουν πολλές αμφιβολίες για την ειλικρίνεια της μεταγενέστερης πολιτικής στροφής του.

[11] Laurent Frederick: LOrchestre Noir (Paris, Stock, 1978).

[12] Christie Stuart: Stefano Delle Chiaie: Portrait of a Black Terrorist (London, Refract/Anarchy, 1984).

[13] Laurent (ο.π.), Chairoff (ο.π., σ. 253-254 και  464-465), Gonsalez-Mata (ο.π., σ.  153) και M. Roger & X. Lanteri, «L’ Intemationale Noire» (L’ Express, 21 Φεβρουαρίου 1977, σ. 34).

[14] Για την βιογραφία του Guerin-Serac, βλ, Laurent (ο.π., σ.  120-2) που στηρίζεται σε Αναφορές των πορτογαλικών μυστικών υπηρεσιών του 1974). Ο Chairoff υποστηρίζει ότι ο Guerin-Serac υπηρέτησε ως σύνδεσμος μεταξύ της SDECE και της CIA κατά την παραμονή του στην Korea. (Chairoff, ο.π., σ. 158)

[15] Laurent (ο.π., σ. 135-6). Ο ίδιος ο Guerin-Serac έγραψε ένα σύντομο «Εγχειρίδιο του Τέλειου Τρομοκράτη».

[16] Ορισμένοι απ’ αυτούς που εκπαιδεύτηκαν στα σεμινάρια του Aginter Press, αργότερα αναφέρθηκαν σε κείμενα του Ιταλού ναζι-φασίστα δημοσιογράφου Guido Giannettini, ο οποίος είχε αποκαταστήσει επαφές με την πορτογαλική «Legiao Portuguesa» από το 1962-3 (De Lutiis Giuseppe: Storia dei Servizi Segreti in Italia, Rome, Riuniti, 1971), σ. 168-9).

[17] Laurent (ο.π., σ. 148).

[18] Laurent (ο.π., σ. 148-151)

[19] Robert Leroy: Πρώην μέλος της Γαλλικής Δράσης / Action Francaise του Charles Maurras, του προπολεμικού τρομοκρατικού δικτύου Cagoule, της υπηρεσίας πληροφοριών του καθεστώτος του Βισύ, των Waffen SS και της δύναμης καταδρομέων του Otto Skorzeny που μετά τον πόλεμο δούλευε ως πράκτορας και της υπηρεσίας πληροφοροριών του ΝΑΤΟ και της δυτικο-γερμανικής BND.

[20] Laurent (ο.π., σ. 154-156)

[21] Larkin Bruce D.: China and Africa 1949-70: The Foreign Policy of the People’s Republic of China (Berkeley, University of California, 1971), σ. 44-5, 63-8.

[22] Μεταξύ άλλων, οργάνωσαν και τη δολοφονία του Eduardo Mondlane, ηγέτη του FRELIMO (Απελευθερωτικό Μέτωπο της Μοζαμβίκης).

[23] Chairoff (ο.π., σ. 148-149, 154).

[24] Βλ. Scott, Covert Action Information Bulletin (1986, σ. 5-7,11-14) και Loftus (1984,  σ. 11).

[25] Faenza Roberto & Marco Fini: Gli Americani in Italia (Milan, Feltrenelli, 1976). σ. 32-σημ. 5 και 318-30. Η εργασία τους βασίζεται κυρίως σε ντοκουμέντα της κυβέρνησης των ΗΠΑ, που αποχαρακτηρίστηκαν με βάση τον νόμο περί ελευθερίας των πληροφοριών (FOIA).

[26] Faenza & Fini (ο.π., σ. 169, 262-6) και Christie Stuart (ο.π., σ. 2-5).

[27] Faenza & Fini (ο.π., σ. 288-330). Ορισμένοι απ’ αυτούς αναφέρονται στην Ερευνα της Εξεταστικής Επιτροπής του αμερικανικού κογκρέσου υπό την προεδρία του ρεπουμπλικάνου γερουσιαστή Otis Pike, αποσπάσματα της οποίας δημοσιεύτηκαν στο CIA: The Pike Report (Nottingham (UK), Spokesman, 1977), σ.  193-5. Βλ. επίσης τις συνεντεύξεις του Pike και διαφόρων πρώην επιχειρησιακών στελεχών της CIA στο Stajano & Fini (1977), σ.  164-88 και την αυτό-δικαιωτική -αλλά, παρόλα αυτά, αποκαλυπτική- εκδοχή του τέως διευθυντή της CIA, William Colby: Honourable Men: My Life in the CIA (New York, Simon and Schuster, 1978), σ.  108-40.

[28] Christie (ο.π., σ. 24-70, 76-41, 109-23), Laurent (ο.π., σ. 169-288), De Lutiis (ο.π., σ.  95-300), Gonzalez-Mata (ο.π., σ. 78-99).

[29] Del Boca Angelo & Mario Giovana:. Fascism Today: A World Survey (New York, Pantheon, 1969), σ. 158-9.

[30] H SIFAR αναδιοργανώθηκε και μετονομάστηκε σε SID μετά την αποκάλυψη του πραξικοπήματος που σχεδίαζε ο τέως διοικητής της στρατηγός General Giovanni. Βλ. Collin Richard: The De Lorenzo Gambit: the Italian Coup Manque of 1964 (Beverley Hills, Sage, 1976).

[31] Laurent (ο.π., σ. 201-8), Christie (ο.π., σ.  l39-40) Τα πρακτικά της συνεδρίασης κυκλοφόρησαν από τον ακροδεξιό σχολιαστή Eggardo Beltrametti (1965). Οπώς φαίνεται από τον τίτλο, αυτή η έκδοση ήταν πλήρως επηρεασμένη από τη Γαλλικές θεωρίες του «ανορθόδοξου πολέμου».

[32] General Amorosino Sandro:. «I Servizi di Securezza» (Politica del Diritto, August 1976). (1976) σ. 383.

[33] Για τις στενές σχέσεις μεταξύ της CIA και της ΚΥΠ και του Παπαδόπουλου, βλ. Athenian (Ρόδης Ρούφος): Inside the Colonels’ Greece (London, Chatto and Windus, 1972), σ. 73. Κάτρης Γιάννης: Eyewitness in Greece: the Colonels come to Power (St. Louis, New Critics, 1971), σ. 44-6. Laurent (ο.π., σ. 238-41), Meynaud, Jean: Rapport sur I’ Abolition de la Democratie en Grece (Montreal, Bibliographie Nationale du Quebec, 1970), σ. 249-51, κ.α.

[34] Meynaud (ο.π., σ. 240). Οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις είχαν ήδη εμπειρίες «αντι-ανταρτοπόλεμου» ως αποτέλεσμα του εμφυλίου πολέμου στην Ελλάδα και του αντάρτικου στην Κύπρο εναντίον της αγγλικής κατοχής.

[35] Laurent (ο.π., σ. 236-8). Stajano & Fini (ο.π., σ. 126). Ο Meynaud (σ. 221-31) δίνει λεπτομέρειες για την τρομοκρατία που εφαρμόστηκε από τους Συνταγματάρχες πριν και μετά την επιβολή του πραξικοπήματός τους. Για ορισμένες παράνομες τρομοκρατικές ή ανατρεπτικές δραστηριότητες κατά την περίοδο πριν από το στρατιωτικό πραξικοπήματος του 1967.  Βλ. επίσης Διακογιάννης (1968) που υπήρξε πρώην πράκτορας της ΚΥΠ, Καράγιωργας (1975) που αναφέρεται στον ΙΔΕΑ, την κυριότερη ακροδεξιά οργάνωση των Ελλήνων αξιωματικών και Λεντάκης (1975) που καλύπτει τις ακροδεξιές και παρακρατικές οργανώσεις στην Ελλάδα.

[36] Αργότερα, ο Delle Chiaie χρησιμοποιούσε «δημοσιογραφική» ταυτότητα του Aginter Press με το όνομα Roberto Martelli (βλ. Laurent, ο.π., σ. 211).

[37] Laurent (ο.π., σ. 173,176).

[38] Stajano & Fini (ο.π., σ. 50-1).

[39] Αυτό το ντοκουμέντο δημοσιεύτηκε από τον Laurent (σ.169-71) και αρκετοί ερευνητές θεωρούν ότι έχει γραφεί από τον ίδιο τον Della Chiaie.

[40] Lanteri Roger T.: «L’ Internationale Noire» (LExpress, 21 February 1977)..

[41] Stajano & Fini (ο.π., σ. 78)

[42] De Simone Cesare: La Pista Nera: Tattica dellInfiltrazione e Strategia delle Bombe: il Complotto Fascista contro la Repubblica (Rome, Riumiti, 1972), σ. 9-28.

[43] Stajano & Fini (ο.π., σ. 121-128).

[44] De Lutiis (ο.π., σ. 97).

[45] Για τον Κωνσταντίνο Πλεύρη, βλ. De Simone (ο.π., σ. 18-19), Stajano & Fini (ο.π., σ. 126-8), Laurent (ο.π., σ.  175, 236).

[46] De Simone (ο.π., σ. 15,52-4), Stajano & Fini (οπ., σ. 126).

[47] Flamini (τ. 1, σ. 150)

[48] Για τις έκνομες δραστηριότητες του Merlino, βλ. Stajano & Fini (ο.π., σ. 47-63).

[49] Stajano & Fini (ο.π., σ. 45-72 και 79-80), De Simone (ο.π., σ. 56).

[50] Stajano & Fini (ο.π., σ. 80-81)

[51] De Simone (ο.π., σ. 55).

[52] De Simone (ο.π., σ. 42-45).

[53] Stajano & Fini (ο.π., σσ.  26-27).

[54] Flamini Gianni: I1 Partito del Golpe: La Strategie della Tensione e del Terrore dal Primo Centrosinistra Organico al Sequestro Moro (Ferra, Bovolenta, 1981-5,  Vol 1., τ. 2), σ. 120. Stajano & Fini (1971) σ. 25-6, (1977), σ. 5, Laurent σ. 7.

[55] Stajano & Fini (ο.π.)

[56] Laurent (ο.π., σ. 7),  Stajano & Fini (ο.π., σ. 5-34).

[57] Comitato di Controinformazione (1970) και Stajano & Fini (ο.π.).

[58] Stajano & Fini (ο.π.,) σ. 57-60. Η ομάδα «Circolo 22 Marzo» δεν πρέπει να συγχέεται με την προγενέστερη ομάδα «Circolo XXII Marzo» που συγκροτήθηκε εξ’ ολοκλήρου από προβοκάτορες νεοφασίστες.

[59] Σχετικά μ’ αυτή την υπόθεση, το γενικό της περίγραμμα δίνεται από τον Laurent ενώ αναλύεται διεξοδικά σε πολλές ιταλικές πηγές που αναφέρονται στη «βιβλίογραφία» του παρόντος

[60] Ενδιαφέρουσες επισκοπήσεις των γενικών προβλημάτων αυτών των δικών (σκοπιμότητας) έγιναν από τον Borraccetti και Nunziata (1985).

[61] Laurent (ο.π., σ. 208-209).

[62] Για μια γενική επισκόπηση της καριέρας των αποκαλούμενων «Μαύρων Βομβιστών», βλ. Christie σ. 71-128, Linklater σ. 203-14, 278-302 και George Black σ.  525, 538-41.

[63] Daily Telegraph 21/2/89.

[64] Harmon Christopher: «Left Meets Right in Terrorism: A Focus on Italy» (Strategic Review, Winter 1985), σ. 43. Για το ρόλο των Ευρωπαίων φασιστών στο ακροδεξιό πραξικόπημα στη Βολιβία στις 17-7-1980, βλ. τα 6 σχετικά άρθρα που δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό Der Stern από τις 10-5-1984 μέχρι τις 14-6-1984.

[65] Harmon (ο.π., σ. 44-45).

[66] Harmon (ο.π., σ. 43-44).

[67] Βλ. ένα εξαιρετικό άρθρο του γερμανικού τύπου που αναδημοσιεύτηκε στο Intelligence/Parapolitics 67 (July 1985), σ. 18-20 και ένα άλλο στο Intelligence/Parapolitics 62 (February 1985), σ. 2.

[68] Σίγουρα υπάρχει ένα πλήθος καλόπιστων ακροαριστερών που συμμετείχαν σε προβοκατόρικες τρομοκρατικές ενέργειες. Σε σχέση μ’ αυτούς, η σοβαρότερη δυσκολία έγκειται στο να καθοριστεί σε ποιό ακριβώς σημείο τελειώνει η αριστερίστική ηλιθιότητα και σε ποιο ακριβώς σημείο αρχίζει η ακροδεξιά χειραγώγησή τους.

[69] Για την, τεράστιας σημασίας, οργάνωση της Μασονικής Στοάς P2, βλ. Berger Martin: Historia de la Logia Masonica P2 (Beunos Aires, EI Cid, 1983).

[70] De Lutiis Giuseppe (ed): La Strage: L’Atto d’Accusa dei Giudici di Bologna (Rome, Riuniti, 1986), σ. 185-223, 293-4, 303-80, κ.α.

[71] Για τις BI, βλ. Hamon Alain & Jean-Charles Marchand : Action Directe: Du Terrorisme Francaise a L’ Euroterrorisime (Paris, Seuil, 1986), σ. 28. Για την Ομάδα Oriach, στο ίδιο, σ. 101.

[72] Για την Ομάδα Paladin, βλ.: Chairoff (ο.π., σ. 58-9, 256), Gonzalez-Mata (ο.π., σ. 164-7). De Lutiis (1984) σ. 169-73.

[73] Kruger (ο.π., σ. 212-3).

[74] Για τις διασυνδέσεις μεταξύ AD και GRAPO, βλ.: Harmon & Marchand (ο.π., σ. 162).