Category Archives: ΠΡΑΣΙΝΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ – GREEN REVOLUTION

ΤΕΧΝΗΤΟ ΝΗΣΙ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ ΣΤΗ ΒΟΡΕΙΑ ΘΑΛΑΣΣΑ

ΤΕΧΝΗΤΟ ΝΗΣΙ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ ΣΤΗ ΒΟΡΕΙΑ ΘΑΛΑΣΣΑ

Θα παράγει συνεχώς ενέργεια από ανανεώσιμες πηγές και θα ηλεκτροδοτεί 80 εκατομμύρια Ευρωπαίους από έξι διαφορετικές χώρες!

Γράφει ο Γιώργος Στάμκος

Ένα τεχνητό νησί θα κάνει την εμφάνισή του στη Βόρεια Θάλασσα: Δανιέζικες, Ολλανδικές και Γερμανικές επιχειρήσεις, συνεργάζονται από κοινού ξεκινώντας μια κολοσσιαία προσπάθεια για να κάνουν πραγματικότητα κάτι που ως χθες φάνταζε «επιστημονική φαντασία». Το νησί των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας θα έχει έκταση 6,5 τετραγωνικά χλμ. και θα παίζει τον ρόλο μιας γιγαντιαίας «μπαταρίας» που θα συλλέγει την ενέργεια που θα προκύπτει από ένα δίκτυο από ηλιακούς συλλέκτες και ανεμογεννήτριες, το οποίο θα εκτείνεται στη γύρω θαλάσσια περιοχή του Ντότζερ Μπανκ (Dogger Bank) στα ανοιχτά της Βρετανίας. Το “νησί του μέλλοντος” θα είναι έχει πλήρη αυτονομία, με το λιμάνι και το αεροδρόμιο του, σπίτια για εργαζόμενους και τεχνικούς, κι έχει σχεδιαστεί ώστε να λειτουργεί ως κομβικό σημείο για τα τεράστια νέα υπεράκτια αιολικά πάρκα που θα παρέχουν ρεύμα για περισσότερα από 80 εκατομμύρια ανθρώπους ως το 2050.

Το τεράστιο τεχνητό νησί πρόκειται να βοηθήσει ώστε η Ευρώπη να απαλλαγεί μια ώρα αρχύτερα από την κατάρα των ορυκτών καυσίμων και γι’ αυτό τα σχέδια που καταρτίζονται από δύο εταιρείες, της Γερμανικής επιχείρησης ηλεκτρισμού TenneT και της Δανέζικης εταιρείας Energinet, έχουν και τις ευλογίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μ’ αυτόν τον τρόπο η Βόρεια Θάλασσα θα μετατραπεί σ’ ένα τεράστιο Wind Power Hub και θα λειτουργήσει ως κόμβος τόσο για τις υπεράκτιες ανεμογεννήτριες αλλά και για ηλιακούς συλλέκτες, που θα παράγουν άφθονη και καθαρή ενέργεια. Οι δύο επιχειρήσεις υπέγραψαν στις 23 Μαρτίου 2017 στις Βρυξέλλες, μια συμφωνία για τη δημιουργία μιας κοινοπραξίας για την ανάπτυξη του σχεδίου, παρουσία του Ευρωπαίου Επιτρόπου Ενέργειας Maos Sefcovic.

Ο Torben Glar Nielsen, τεχνικός διευθυντής της Δανέζικης εταιρείας Energinet, δήλωσε πως «ίσως ακούγεται λίγο τρελό και επιστημονική φαντασία αλλά ένα τεχνητό νησί στη Dogger Bank θα μπορούσε να κάνει την αιολική ενέργεια του μέλλοντος πολύ φθηνότερη και πιο αποτελεσματική». To νησί -ή ενδεχομένως κι άλλα τεχνητά νησιά- θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ως κόμβος για χιλιάδες νέες ανεμογεννήτριες, που θα προσφέρουν τελικά πράσινη ηλεκτρική ενέργεια για περισσότερα από 80 εκατομμύρια καταναλωτές. Σύμφωνα με τις προτάσεις, το νησί θα πρέπει να συνδεθεί με καλώδια ηλεκτρικής ενέργειας με το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Νορβηγία, την Ολλανδία, τη Γερμανία, τη Δανία και το Βέλγιο.

Στην περιοχή του Ντότζερ Μπανκ, που βρίσκεται περίπου 100 χλμ. μακριά από τα ανατολικά παράλια της Βρετανίας, τα νερά είναι σχετικά ρηχά με βάθος που κυμαίνεται μεταξύ 15-36 μέτρων και για τον λόγο αυτόν έχει επιλεγεί για την τοποθέτηση των 10.000 ανεμογεννητριών. Το νησί πέρα από τη μονάδα συλλογής ενέργειας, θα διαθέτει τεχνητή λίμνη, λιμάνι και διάδρομο προσγείωσης μικρών αεροσκαφών. Το κόστος του συνολικού σχεδίου εκτιμάται πως θα φθάσει τα 2 δισεκατομμύρια ευρώ.

Ο Mel Kroon, διευθύνων σύμβουλος της TenneT, δήλωσε: “Αυτό το έργο μπορεί να συμβάλει σημαντικά σε ένα εντελώς νέο μοντέλο ανανεώσιμων πηγών προμήθειας ηλεκτρικής ενέργειας στην βόρειο-δυτική Ευρώπη… Η TenneT και η Energinet έχουν και οι δύο μεγάλη εμπειρία στους τομείς των χερσαίων δικτύων, τη διασύνδεση της υπεράκτιας αιολικής ενέργειας και των διασυνοριακών συνδέσεων”.

«Είμαι χαρούμενος που πρόκειται να κάνουμε αυτό το βήμα με τους Δανούς συναδέλφους μας και προσβλέπω στη συμμετοχή των άλλων φορέων εκμετάλλευσης συστημάτων μεταφοράς και, ενδεχομένως, άλλων εταίρων.» Σε άλλη δήλωσή του υπενθύμισε τους ευρωπαϊκούς στόχους για τη μείωση των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα ως το 2050, που σημαίνει πως απαιτούνται σημαντικές νέες πηγές ηλιακής και αιολικής ενέργειας, καθώς και σχετικές επενδύσεις. “Η αιολική και η ηλιακή ενέργεια αλληλοσυμπληρώνονται: υπάρχει περισσότερο ήλιος από την άνοιξη έως το φθινόπωρο, και πιο πολύ άνεμος στις ψυχρότερες και σκοτεινότερες μήνες του έτους», ανέφερε.

«Οι άνεμοι που πνέουν στις θαλάσσιες περιοχές έχουν αποδειχθεί τα τελευταία χρόνια ιδιαίτερα ανταγωνιστικοί από παραγωγικής άποψης και για εμάς είναι σημαντικό να εστιάζουμε στην περαιτέρω μείωση των τιμών μας» εξηγεί ο διευθύνων σύμβουλος της Energinet Πέντερ Όστερμαρκ. «Χρειάζονται ωστόσο κι άλλα καινοτόμα σχέδια μεγάλης κλίμακας ώστε οι άνεμοι που πνέουν στα ανοιχτά να παίξουν ακόμα μεγαλύτερο ρόλο στο μέλλον της ηλεκτροδότησης».

Tesla99inspiration COV Ok

 

ΒΙΒΛΙΑ ΤΕΣΛΑ

Μυηθείτε στον ανεξερεύνητο κόσμο του Νίκολα Τέσλα και της Ελεύθερης Ενέργειας μ’ ένα μοναδικό πακέτο βιβλίων…

TESLA ANoigma Thinker

ΝΙΚΟΛΑ ΤΕΣΛΑ

ΟΙ ΕΦΕΥΡΕΣΕΙΣ ΜΟΥ (MY INVENTIONS)

Η Παράξενη Αυτοβιογραφία του Τέσλα

(100 σελ. Τιμή: 5 ευρώ)

 nikola-tesla-i-efefresis-mu-ebook

Νίκολα Τέσλα: Επιστήμονας, εφευρέτης, οραματιστής, ανθρωπιστής, εκκεντρικός, φιλόσοφος, προφήτης… Μια αινιγματική και παρεξηγημένη μορφή, που παραμένει ο μύθος και το αρχέτυπο όλων των επιστημόνων του 20ου αιώνα. Ο Τέσλα δεν ήταν μόνον ένας από τους σημαντικότερους επιστήμονες και εφευρέτες της εποχής του, ήταν στη κυριολεξία ο «Προμηθέας» του ηλεκτρισμού και ο άνθρωπος που «ανακάλυψε» τον 20ο αιώνα. Ήταν ένας πρωτοπόρος, που με την ευαισθησία ενός ποιητή ξεκλείδωσε τα μυστικά της Φύσης και τα χάρισε στην ανθρωπότητα. Ένας ονειροπόλος που τόλμησε με τη σκέψη του ν’ αγγίξει τα άστρα.

Το βιβλίο αυτό είναι η παράξενη αυτοβιογραφία του Νίκολα Τέσλα με τίτλο “Οι Εφευρέσεις Μου”. Τα χρόνια που έρχονται θα φωτίσουν ακόμη περισσότερο το ημιτελές έργο του Τέσλα κι ενδεχομένως θα επιβεβαιώσουν και πολλές από τις προβλέψεις του για το μέλλον της ανθρωπότητας. Όπως είχε πει και ο ίδιος ο Νίκολα Τέσλα: “Το παρόν είναι δικό τους. Το μέλλον είναι δικό μου”.

Anoigma

ΝΙΚΟΛΑ ΤΕΣΛΑ

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ

(The Problem of Increasing Human Energy )

100 σελ. Τιμή: 5 ευρώ

 NIKOLA TESLA FREE ENERGY BOOK

Οι τεχνολογίες της Ελεύθερης Ενέργειας έχουν τη δική τους «μυστική» ιστορία, γεμάτη με ανθρώπινους θριάμβους, αγώνες, συγκρούσεις και αποτυχίες. Στην προσπάθεια τους να κατασκευάσουν συσκευές Ελεύθερης Ενέργειας οι πρωτοπόροι αυτού του χώρου έπρεπε συχνά να αψηφήσουν τους γνωστούς νόμους της Φυσικής και να εξερευνήσουν μόνοι τους αχαρτογράφητες «ηπείρους γνώσεων», κτίζοντας σ’ αυτές μνημεία του ανθρώπινου πνεύματος. Εργαζόμενοι στα όρια της παραδοσιακής επιστήμης και με ελάχιστη υποστήριξη, κράτησαν με «αίμα και ιδρώτα» ζωντανές τις έρευνές τους. Ωστόσο τα επιτεύγματα τους δεν εμφανίστηκαν ποτέ στα σχολικά βιβλία. Αγνοήθηκαν σκόπιμα για δεκαετίες και παρέμειναν άγνωστοι στο ευρύ κοινό μέχρι πρόσφατα. Τα τελευταία όμως χρόνια οι ιστορίες τους άρχισαν να γίνονται ευρύτερα γνωστές και να αποκαθίσταται αναδρομικά η μνήμη τους. Αυτή είναι και η περίπτωση του Νίκολα Τέσλα (NikolaTesla), του ανθρώπου που “ανακάλυψε” το μέλλον.

Για ένα σχεδόν χρόνο (1899-1900) στο Κολοράντο Σπρινγκς και σε υψόμετρο 2.300 μέτρων, ο Τέσλα πραγματοποίησε μια σειρά από σημαντικά πειράματα πάνω στην ασύρματη μεταφορά ενέργειας.Εκεί κατόρθωσε όχι μόνο να δημιουργήσει τεχνητές αστραπές μήκους 40 μέτρων, αλλά και ν’ ανάψει λαμπτήρες και να θέσει σε λειτουργία συσκευές σε απόσταση δεκάδων χιλιομέτρων!

Στο Κολοράντο Σπρινγκς ανακάλυψε κάτι που ήδη διαισθανόταν: πως η Γη ήταν μια τεράστια «ενεργειακή πισίνα», ένας καλός ενεργειακός αγωγός, πράγμα που σήμαινε ότι το παγκόσμιο σύστημα ασύρματης μετάδοσης ενέργειας, που οραματιζόταν, θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί. Ολόκληρος ο πλανήτης μπορούσε να διασυνδεθεί ενεργειακά αν κατασκευαζόταν, σύμφωνα με το σχέδιό του, ένα δίκτυο από πύργους εκπομπής και λήψης ηλεκτρικής και ηλεκτρομαγνητικής ενέργειας. Ακόμη και η ίδια η γη θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για τη μεταφορά τεράστιων ποσοτήτων ενέργειας, έτσι ώστε ο καθένας να ήταν σε θέση ν’ αντλήσει ενέργεια χώνοντας απλά μια μεταλλική ράβδο στο έδαφος!

Το Ιούνιο του 1900 ο Τέσλα δημοσίευσε στο περιοδικό Century μια μακροσκελή μελέτη του με τον τίτλο The Problem Of Increasing Human Energy (Το Πρόβλημα της Αυξανόμενης Ανθρώπινης Ενέργειας), στην οποία γινόταν ειδική αναφορά στους τρόπους τιθάσευσης της ηλιακής ενέργειας:«Ο ήλιος είναι η πηγή που καθοδηγεί τα πάντα. Ο ήλιος συντηρεί όλη την ανθρώπινη ζωή και εφοδιάζει την ανθρώπινη ενέργεια…»

Πρόκειται για ένα δοκίμιο γεμάτο με ιδέες, σχέδια και οράματα του Τέσλα για την επίτευξη της Ελεύθερης Ενέργειας και δημοσιεύεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα.

Η Κοινωνία αντέχει μια αλλαγή κάθε φορά.

Την πρώτη φορά που πήγα ν’ αλλάξω τον κόσμο με είπαν οραματιστή.

Την δεύτερη, μου ζήτησα ευγενικά ν’ αποσυρθώ…”

Νίκολα Τέσλα

 TESLA KERAYNOI

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΤΑΜΚΟΣ

ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΕΣ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ

& ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ

(100 σελ. Τιμή: 7 ευρώ)

cover TEXNOLOGIES MELONTOS TEL

  • Γιατί ο Νίκολα Τέσλα θεωρείται ως ο «Πατέρας της Ελεύθερης Ενέργειας»;
  • Τι ξέρετε για τον Βίκτωρ Σάουμπεργκερ και τα μυστικά του ζωντανού νερού;
  • Είναι εφαρμόσιμη η Ψυχρή Σύντηξη;
  • Γιατί το Υδρογόνο αποτελεί το «καύσιμο του μέλλοντος»;
  • Ποια είναι η ενεργειακή επανάσταση του Υδρογόνου;
  • Υπάρχουν τεχνολογίες εκμετάλλευσης του «Αιθερικού Πεδίου»;
  • Ποια είναι η Ενέργεια του Μηδενικού Σημείου;
  • Τι γνωρίζετε για την Thestadistatica, τη μυστηριώδη συσκευή Ελεύθερης Ενέργειας μιας Ελβετικής Κοινότητας;
  • Ποιες είναι οι Νέες Τεχνολογίες Ηλιακής Ενέργειας;
  • Τα Βιοκαύσιμα και η ενέργεια από τα φυτά, αποτελούν λύση για την εξάντληση του πετρελαίου;
  • Πότε θα κορυφωθεί η άντληση του Πετρελαίου, σύμφωνα με την περίφημη Peak OilTheory;
  • Ποιοι είναι οι Εφευρέτες των Συσκευών Ελεύθερης Ενέργειας;
  • Ποιοι εμποδίζουν τη νέα ενεργειακή επανάσταση;

TESLA 23

«Δεν μ’ ενοχλεί που έκλεψαν τις ιδέες μου. Μ’ ενοχλεί που δεν είχαν τις δικές τους»,  Nikola Tesla

ΠΩΣ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΠΡΟΜΗΘΕΥΤΩ ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΕΣΛΑ;
 

Και τα τρία βιβλία στοιχίζουν μόνο 17 ευρώ και αποστέλλονται ως πακέτο.

Τα βιβλία σας αποστέλλονται άμεσα (μέσω ΕΛΤΑ) στη διεύθυνσή σας με ΔΩΡΕΑΝ τα έξοδα αποστολής και αντικαταβολής.

Τηλεφωνείστε ΤΩΡΑ στο

2392.110215

ή στο 6945522050

ή στείλτε στον ίδιο αριθμό μήνυμα (SMS) με τα στοιχεία σας (Ονοματεπώνυμο, Διεύθυνση, Ταχυδρομικός Κώδικας και Τηλέφωνο) γράφοντας “Βιβλία Τέσλα”.
Μπορείτε επίσης να δώσετε την παραγγελία σας και τα στοιχεία σας στο mail: tesla.plate.gr@gmail.com

TESLA ANOIGMA

«Η ενέργεια βρίσκεται παντού και σε αφθονία. Εμείς όμως διψάμε. Μοιάζουμε με κάποιον που βρίσκεται πάνω σε μια βάρκα που πλέει μέσα σ’ ένα ποτάμι, αλλά πεθαίνει από τη δίψα, γιατί δε διαθέτει ένα ποτήρι για να πιει νερό».

Νίκολα Τέσλα

ΜΠΑΤΑΡΙΕΣ ΚΑΝΝΑΒΗΣ: ΛΥΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ:

Hemp Batteries

ΜΠΑΤΑΡΙΕΣ ΚΑΝΝΑΒΗΣ

ΛΥΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ;

Η Φύση αποτελεί μια μεγαλειώδη πηγή δύναμης και γνώσης… Κρύβει ακόμη πολλά μυστικά, τα οποία αποκαλύπτονται μόνον σ’ αυτούς που την προσεγγίζουν με πολύ σεβασμό και υπευθυνότητα.

hemp6

Του Γιώργου Στάμκου (stamkos@post.com)

Σε μια εποχή που μία μετά την άλλη οι Πολιτείες των ΗΠΑ νομιμοποιούν τη χρήση της Κάνναβης, τόσο για ιατρικούς, όσο και για ψυχαγωγικούς λόγους, η αμερικανική βιομηχανία ανακαλύπτει και πάλι τα πολλαπλά οφέλη αυτού του θαυματουργού φυτού. Παρά το γεγονός ότι η κάνναβη (Cannabis sativa) και η μαριχουάνα (Cannabis sativa var. Indica) προέρχονται από παρόμοιο φυτό, στην ουσία είναι αρκετά διαφορετικές μεταξύ τους σε σχέση με τη δραστική τους ιδιότητα και στο θέμα αυτό επικρατεί γενικώς σύγχυση και εσκεμμένη παραπληροφόρηση. Όπως και να ‘χει η κάνναβη παραμένει το πιο χρήσιμο φυτό που έχουμε στη διάθεσή μας.

images (1)

Στην ιστορία της ανθρωπότητας η χρήση της κάνναβης μπορεί να εντοπιστεί μεταξύ περίπου 5000-7000 π.Χ, πρόκειται δηλαδή για μια σχέση που χάνεται στις χιλιετίες. Σήμερα υπάρχουν πολλοί επιστήμονες που υποστηρίζουν πως η βιομηχανική αξιοποίηση του φυτού της κάνναβης και των σπόρων του, θα μπορούσε να μετασχηματίσει την οικονομία του κόσμου μ’ έναν θεαματικό τρόπο και ως εκ τούτου θα πρέπει να αξιοποιηθούν πλήρως οι ιδιότητές της, ιδίως στον τομέα της αποθήκευσης ενέργειας.

images

Ο Δρ. David Mitlin έχει βρει ήδη τον τρόπο να το κάνει αυτό μέσω των supercapacitors κάνναβης, που είναι συσκευές αποθήκευσης ενέργειας που έχουν τεράστιες δυνατότητες να αλλάξουν τον τρόπο λειτουργίας των μελλοντικών ηλεκτρονικών συσκευών.

green2-400x256

Σε αντίθεση με τις επαναφορτιζόμενες μπαταρίες που έχουμε σήμερα, που για να επανακτήσουν την ενέργεια τους χρειάζονται αρκετές ώρες, οι supercapacitors μπορούν να το κάνουν αυτό μέσα σε δευτερόλεπτα! Όμως οι supercapacitors δεν μπορούν ακόμη να αποθηκεύσουν την ποσότητα ενέργειας που μπορούν να αποθηκεύσουν οι μπαταρίες: μια σημαντική ιδιότητα είναι γνωστή ως ενεργειακή πυκνότητα. Κι εδώ έρχεται η ομάδα του Δρ. Mitlin, που προτείνει να σχεδιαστούν καλύτερα ηλεκτρόδια βασισμένα σε ορισμένες ίνες κάνναβης που μπορούν να διατηρήσουν την ίδια ποσότητα ενέργειας, όπως μπορεί το γραφένιο, που θεωρείται κορυφαίο υλικό γι’ αυτή τη δουλειά.

αρχείο λήψης

Σύμφωνα με τον Δρ. Mitlin: Η ηλεκτροχημική απόδοση της συσκευής μας είναι στο ίδιο επίπεδο με ή καλύτερη από ό,τι οι συσκευές που βασίζονται στο γραφένιο. Το βασικό πλεονέκτημα είναι ότι τα ηλεκτρόδια μας γίνονται από βιολογικά απόβλητα, χρησιμοποιώντας μια απλή διαδικασία, και, ως εκ τούτου, είναι πολύ φθηνότερα από ό,τι γραφενίου». Ο ίδιος επιμένει πως η χρήση ηλεκτροδίων κάνναβης θα άλλαζε τους τρόπους παραγωγής και αποθήκευσης ενέργειας, δίνοντας λύση στο ενεργειακό πρόβλημα της ανθρωπότητας. Κάτι τέτοιο θα έφερνε πραγματική επανάσταση στην οικονομία, θέτοντας σε αχρηστία το πετρέλαιο και τη χημική βιομηχανία που καταστρέφουν το περιβάλλον. Τελικά ίσως η σωτηρία μας να βρίσκεται στο υπ’ αριθμόν ένα απαγορευμένο φυτό του πλανήτη μας, που όμως σε όλο και περισσότερες χώρες γίνεται πλέον νόμιμο…

FreeENERGY cover4

ΒΥΘΙΖΟΜΑΣΤΕ! Η Άνοδος της Στάθμης των Θαλασσών

 ΒΥΘΙΖΟΜΑΣΤΕ!

Η Άνοδος της Στάθμης των Θαλασσών


Από την εποχή που δημιουργήθηκε η Γη ο κόσμος μας έχει αλλάξει κατά πολύ. Η στάθμη της θάλασσας έχει ανεβοκατέβει πάμπολλες φορές, όπως δείχνουν και οι γεωλογικές μελέτες, γεγονός που επηρέασε κατά πολύ τους κατοίκους του πλανήτη μας. Αυτό συνέβη από φυσικά αίτια. Για βυθισμένες πολιτείες και πολιτισμούς που χάθηκαν εξ αιτίας Κατακλυσμών, υπάρχουν αρκετοί μύθοι αλλά και αποδείξεις. Σήμερα πολλές κατοικημένες περιοχές του πλανήτη μας κινδυνεύουν να βρεθούν κάτω από το νερό, εξ αιτίας του Φαινομένου του Θερμοκηπίου, που οδηγεί σε μια άνευ προηγουμένου άνοδο της στάθμης των ωκεανών. Η διαφορά είναι πως αυτή η άνοδος, που φυσιολογικά θα συνέβαινε σε πολλές χιλιάδες χρόνια, θα συμβεί στη διάρκεια ενός μόνον αιώνα!

Γράφει ο Αλέξης Αλαματίδης

Τις τελευταίες χιλιετίες η στάθμη της θάλασσας έμεινε σταθερή και ο ανθρώπινος πολιτισμός αναπτύχθηκε –όχι τυχαία– σε πόλεις και οικισμούς που χτίστηκαν σε παραθαλάσσιες περιοχές ή πλάι σε όχθες ποταμών. Σήμερα ένα μεγάλο ποσοστό των κατοίκων του κόσμου ζει κοντά, δίπλα, ή ακόμη και «μέσα» στο νερό. Μετά τη Βιομηχανική Επανάσταση και την αύξηση των ανθρώπινων δραστηριοτήτων στον πλανήτη μας η ατμόσφαιρα έχει αρχίσει σιγά, αλλά σταθερά να θερμαίνεται με αποτέλεσμα να αρχίσουν το λιώσιμό τους οι αιώνιοι πάγοι (Φαινόμενο του Θερμοκηπίου) οι οποίοι, εντέλει, λιώνουν πολύ πιο γρήγορα απ’ ότι αρχικά είχαμε υποθέσει. Υπάρχουν και οι πάγοι που καλύπτουν σχεδόν ολόκληρο το έδαφος της Γροιλανδίας. Αν η θερμοκρασία συνεχίσει να ανεβαίνει στον πλανήτη και λιώσουν οι πάγοι αυτής της τεράστιας χώρας, τότε ο ανθρώπινος πολιτισμός θα υποστεί μια καταστροφή από την οποία δεν θα συνέλθει ποτέ. Εδώ δεν μιλάμε πλέον για άνοδο των υδάτων που θα μετριέται σε εκατοστά, αλλά η στάθμη των θαλασσών θα ανέβει μερικά μέτρα!

Μια Αυτοκαταστροφική Συμπεριφορά

Η συμπεριφορά του ανθρώπινου είδους πάνω στη Γη είναι πράγματι περίεργη. Από τη μια είμαστε άρρηκτα συνδεδεμένοι με τις κλιματικές καταστάσεις εδώ, όλη μας η ζωή αλλά και το μέλλον της ανθρωπότητας εξαρτάται από την διαμόρφωση του κλίματος και από την άλλη με τη συμπεριφορά μας προκαλούμε ανεπανόρθωτες αλλαγές στο κλίμα της Γης, αλλαγές που στρέφονται όμως εναντίον του εαυτού μας.

Δεν ξέρω αν είναι η αφέλεια ή η υποκρισία του ανθρώπου που τον κάνει να έχει αυτή την συμπεριφορά, αλλά πρέπει να γίνει ριζική στροφή προς μια άλλη κατεύθυνση του ανθρώπινου πολιτισμού, εάν θέλουμε να σώσουμε τις επόμενες γενιές από συνθήκες διαβίωσης «απάνθρωπες».

Οι δορυφορικές μετρήσεις δείχνουν πως σήμερα η στάθμη της θάλασσας ανεβαίνει κατά μέσο όρο 3,1 χιλιοστά το χρόνο. Ο ρυθμός αυτός είναι μεγαλύτερος απ’ ότι περίμεναν οι επιστήμονες, γεγονός που τους οδηγεί σε ακόμη μεγαλύτερη ανησυχία. Μπορεί να σας φαίνονται λίγα αυτά τα 3,1 χιλιοστά, όμως, από ένα κρίσιμο σημείο και πέρα ο ρυθμός ανόδου των υδάτων θα επιταχυνθεί με εξωφρενικούς για τα σημερινά δεδομένα ρυθμούς.

Ο τρόπος που αναπτύχθηκε ο ανθρώπινος πολιτισμός, ο τρόπος που ζούμε –τουλάχιστον στις χώρες της Δύσης– τις ζωές μας, ο τρόπος που σκεφτόμαστε και πράττουμε ως όντα μέσα στο χωροχρόνο, στηρίζεται στην καταστροφή του φυσικού μας περιβάλλοντος. Οι άνθρωποι που δεν έχουν σχέση με την καταστροφή του περιβάλλοντος είναι αυτοί που ζουν στις χώρες του Τρίτου Κόσμου και είναι και ταυτόχρονα εκείνοι που θα υποστούν τα μεγαλύτερα δεινά από την επικείμενη κλιματική καταστροφή. Ο καθένας μας με τις καταναλωτικές του συνήθειες, ξεκινώντας από τη διατροφή του και φτάνοντας στις καλοκαιρινές διακοπές, βάζει το δικό του λιθαράκι στο Φαινόμενο του Θερμοκηπίου. Ποιος «πράσινος» υπουργός περιβάλλοντος που μάχεται για τη διαφύλαξη της «κλιματολογικής μας κληρονομιάς» δεν καταστρέφει και ο ίδιος του το περιβάλλον; Ποιος δεν τρώει κρέας, ποιος δεν έχει ηλεκτρικό στο σπίτι του, ποιος δεν αγοράζει προϊόντα από πολυεθνικές, ποιος δεν ταξιδεύει με αεροπλάνο, ποιος δεν οδηγεί αυτοκίνητο;

Και ενώ εμείς «φιλοσοφούμε» για θέματα ηθικής και περιβάλλοντος, ήδη σήμερα πολλά νησιά του Ειρηνικού Ωκεανού αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα από πλημμύρες που τακτικά τα πλάττουν και καταστρέφουν τις ετήσιες σοδειές των κατοίκων τους. Τα νησιά αυτά βρίσκονται μόλις μερικά εκατοστά πάνω από το επίπεδο της θάλασσας, με αποτέλεσμα να είναι πολύ ευάλωτα σε πλημμύρες και φυσικά θα εξαφανιστούν εντελώς κάτω από τη θάλασσα εφόσον η στάθμη αυτής ανέβει π.χ. ένα μέτρο. Αυτό το ένα μέτρο είναι ένας πολύ μικρός αριθμός σε περίπτωση που λιώσουν οι πάγοι της Γροιλανδίας. Τότε θα μιλάμε για αρκετά μέτρα ανόδου του επιπέδου των υδάτων. Ο κυβερνήτης του Τουβαλού, μιας μικρής χώρας στο νότιο Ειρηνικό, έχει ήδη κανονίσει με την κυβέρνηση της Νέας Ζηλανδίας να δεχτεί τους 10.000 κατοίκους της χώρας του τα επόμενα χρόνια, μιας και όλοι θα εγκαταλείψουν αυτή την μικρή νησιωτική χώρα των εννέα κοραλλιογενών βραχονησίδων έκτασης 26 τετραγονικών χιλιομέτρων. Τέτοια παραδείγματα θα υπάρξουν πολλά στο μέλλον…

Το «Κουτί της Πανδώρας» Άνοιξε!

Αλλά και χωρίς τη δραματική αύξηση του επιπέδου της θάλασσας σήμερα, εν έτη 2009, εφόσον εμείς εκλύουμε ολοένα και περισσότερη ενέργεια στην ατμόσφαιρα, αυτή επιστρέφει σε εμάς υπό την μορφή καταιγίδων, τυφώνων και άλλων γενικότερων καταστροφικών καιρικών φαινομένων (El Niño). Οι προβλέψεις για την κατάσταση του επιπέδου της θάλασσας το έτος 2100, κάνουν λόγο για αύξηση 31 εκατοστών. Άλλες έρευνες μιλούν για 18 έως 59 εκατοστά, ανάλογα με το σύστημα υπολογιστών που κάνουν τους υπολογισμούς και τη μοντελοποίηση. Το άσχημο είναι ότι οι περισσότερες έρευνες δεν λαμβάνουν υπόψη τους το λιώσιμο των πάγων στο υπέδαφος της Γροιλανδίας, γεγονός που αν συμβεί, τότε είμαστε πράγματι… χαμένοι!

Τη μεγαλύτερη δράση στα νερά των ωκεανών, αυτή την περίοδο, δεν έχει το λιώσιμο των πάγων (άρα ανεβαίνει η στάθμη της θάλασσας) αλλά η «θερμική εκτόνωση» του νερού, λόγω της αύξησης της θερμοκρασίας στον πλανήτη. Έτσι λοιπόν η θάλασσα «φουσκώνει» ούτως ή άλλως και ασχέτως αν λιώνουν πάγοι και γίνεται περισσότερο το νερό των ωκεανών. Άλλος λόγος για την αύξηση της στάθμης της θάλασσας είναι η ραγδαία, τα τελευταία 100 χρόνια, συρρίκνωση των παγετώνων, των οποίων το νερό, μέσω των ποταμών καταλήγει και αυτό στη θάλασσα. Ο μέχρι στιγμής λιγότερο σημαντικός λόγος για την αύξηση της στάθμης των υδάτων, είναι το λιώσιμο των πάγων. Και λέμε μέχρι στιγμής, γιατί αυτό είναι μια παράμετρος που μπορεί τα επόμενα χρόνια να διαφοροποιηθεί και να αποτελεί πλέον τον κύριο λόγο.

Οι πάγοι που βρίσκονται κοντά στους πόλους της Γης έχουν την δυναμική να βυθίσουν σχεδόν ολόκληρο τον πλανήτη μας κάτω από το νερό, αν λιώσουν, με δεδομένο ότι πάνω από το 85% του παγκόσμιου πληθυσμού ζει κοντά σε νερό (ποταμούς ή θάλασσα).

Η πρώτη «ωρολογιακή βόμβα» χτυπά στο έδαφος της Γροιλανδίας και η δεύτερη στην περιοχή της Ανταρκτικής. Στην πρώτη περίπτωση έχουμε αύξηση των περιοχών στις οποίες λιώνουν πάγοι που καλύπτουν το έδαφός της, κατά 25% τα τελευταία 30 χρόνια που γίνονται ακριβείς δορυφορικές μετρήσεις. Όσο περισσότερο λιώνουν οι πάγοι εκεί, τόσο επιταχύνεται ταυτόχρονα και ο ρυθμός που λιώνουν, εφόσον το μέχρι 3 χιλιόμετρα στρώμα πάγου εκτίθεται σε όλο και πιο θερμό αέρα (και γιατί η θερμοκρασία του αέρα ανεβαίνει γενικώς, αλλά και γιατί λεπταίνοντας ο πάγος «χάνει» σε υψόμετρο, εκεί που ο αέρας είναι ούτως ή άλλως πιο θερμός).

Πολλοί επιστήμονες φοβούνται ότι το «Point of No Return» μπορεί να απέχει μόλις 2 βαθμούς Κελσίου από σήμερα, μια τιμή που μπορεί ακόμη και μέσα στο αιώνα που διανύουμε να επιτευχθεί. Αυτό σημαίνει από εκείνο το χρονικό σημείο και πέρα, ότι και αν κάνουμε εδώ στον πλανήτη (ακόμη και αν δεν καταναλώναμε καθόλου ενέργεια) η θερμοκρασία θα συνεχίσει να ανεβαίνει. Με τους πάγους της Ανταρκτικής λιωμένους η στάθμη της θάλασσας μπορεί να ανέβει περίπου 7 μέτρα!!! Αν προσθέσουμε και γύρω στα 8 με 9 μέτρα από τους πάγους της Γροιλανδίας, καταλαβαίνετε ότι δεν θα μείνουν και πολλά από τον «ανθρώπινο πολιτισμό».

Και εδώ όμως υπάρχει μεγάλο ποσοστό αβεβαιότητας. Ορισμένοι λένε ότι μπορεί ακόμη και να αυξηθούν οι πάγοι στην Ανταρκτική επειδή, λόγω της κλιματικής αλλαγής στην περιοχή αυτή, θα αυξηθούν κατά πολύ οι χιονοπτώσεις. Ωστόσο, μέχρι στιγμής δεν έχει παρατηρηθεί κάτι τέτοιο.

Πρέπει επιτέλους να καταλάβουμε σε τι κόσμο θα ζούνε τα εγγόνια μας, πρέπει να καταλάβουμε ότι διεργασίες που θα συνέβαιναν στη Φύση σε χιλιάδες χρόνια, συμβαίνουν γύρω μας σε μερικές μόνο δεκαετίες. Από το 1900 μέχρι σήμερα η στάθμη της θάλασσας έχει ανέβει κατά 16 περίπου εκατοστά, φαινόμενο που θα επιταχυνθεί όμως ραγδαία από εδώ και στο εξής. Αλλά ακόμη και σήμερα αν σταματούσαμε να εκλύουμε αέρια του θερμοκηπίου, η ατμόσφαιρα βρίσκεται σε μια πορεία αναθέρμανσης που θα έχει διάρκεια για περίπου 1000 χρόνια από σήμερα.

Κοιτάζοντας λίγο την γεωλογία που είναι η ιστορία του πλανήτη, ανακαλύπτουμε ότι πριν από 40 εκατομμύρια χρόνια η στάθμη της θάλασσας βρισκόταν 70 μέτρα πάνω από τη σημερινή. Πριν 120.000 και πάλι η θάλασσα βρισκόταν 10 με 15 πάνω από τα σημερινά της επίπεδα, ενώ 20.000 χρόνια πριν, η θερμοκρασία ήταν 5 με 7 βαθμούς χαμηλότερη από τη σημερινή, και το επίπεδο των ωκεανών βρισκόταν γύρω στα 120 μέτρα κάτω του σημερινού! Έτσι μπορεί και να μετανάστευσαν οι ανθρώπινοι πληθυσμοί πεζοί από τη Σιβηρία στη βόρειο Αμερική, ή από την Ευρώπη στην Μεγάλη Βρετανία και σε άλλα νησιά, που τα χρόνια εκείνα ήταν ενωμένα με τη στεριά.

Αλλά ας ρίξουμε μια ματιά σε μερικά «επίμαχα» σημεία του πλανήτη, τα οποία σε περίπτωση που ανέβει πάνω από 60 εκατοστά το επίπεδο της θάλασσας θα αντιμετωπίσουν σοβαρότατα προβλήματα. Στις περιοχές αυτές ζούνε φυσικά και πολλά εκατομμύρια άνθρωποι.

Μπαγκλαντές

Αυτή η πυκνοκατοικημένη χώρα της νοτιοανατολικής Ασίας έχει περισσότερους από 150 εκατομμύρια κατοίκους. Εδώ έχουν αυξηθεί κατά πολύ τα ακραία καιρικά φαινόμενα. Αυτό έχει αντίκτυπο στις γεωργικές καλλιέργειες οι οποίες, εφόσον «μαστιγώνονται»με το αλμυρό νερό της θάλασσας, καταστρέφονται. Οι θάνατοι που οφείλονται σε καταστροφικές καταιγίδες και τυφώνες έχουν αυξηθεί κατά πολύ τα τελευταία 30 χρόνια. Το πόσιμο νερό έχει λιγοστέψει, μια και αυτό καταστρέφεται από το θαλασσινό που αναμιγνύεται μαζί του. Τη χώρα αυτή διαπερνούν και τεράστιοι ποταμοί όπως ο Γάγγης, ο Βραχμαπούτρα και ο Μένγκα, σχηματίζοντας ένα τεράστιο δέλτα στα μέρη που χύνονται στον Ινδικό Ωκεανό. Οι περιοχές αυτές υποφέρουν ήδη σήμερα από πλημμύρες και οι προβλέψεις λένε ότι δεν θα μπορέσουν να προστατευτούν, όσο ψηλά και αν είναι τα αναχώματα που θα κατασκευαστούν. Ο Τίγρης της Βεγγάλης απειλείται και για τον λόγο αυτό, η περιοχές στις οποίες ζει και αναπαράγεται έχουν συρρικνωθεί κατά 30%. Εδώ φυσικά ακουμπάμε ένα θέμα που αποτελεί από μόνο ένα τεράστιο κεφάλαιο: την καταστροφή της πανίδας και ποια από τα είδη (συμπεριλαμβανομένου και του ανθρώπου) θα καταφέρουν να επιβιώσουν, προσαρμοσμένα στις νέες συνθήκες που θα επικρατούν. Οι προγνώσεις της κυβέρνησης του Μπαγκλαντές, μιλάνε για 15 εκατομμύρια πρόσφυγες από το νότιο τμήμα της χώρας (που είναι και εκτεθειμένοι στη θάλασσα) οι οποίοι θα προέρχονται από πλημμυρισμένες περιοχές.

Σαγκάη

Η έκθεση της SOA (Κρατική Υπηρεσία Μελέτης των Ωκεανών) είναι σοκαριστική! Το επίπεδο της θάλασσας ανέβηκε τα τελευταία 30 χρόνια κατά 11,5 εκατοστά! Οι αιτίες εδώ είναι πολλές: μαζί με την άνοδο της θερμοκρασίας του πλανήτη, έχουμε και την υποχώρηση του εδάφους λόγω του βάρους των κτηρίων και λόγω της υπέρμετρης άντλησης των υπόγειων υδάτων για τις ανάγκες μιας πόλης 18 εκατομμυρίων κατοίκων. Το πρόβλημα του μαλακού υπεδάφους και της υποχώρησης αυτού, μοιράζονται πολλές μεγαλουπόλεις στον κόσμο: η Μανίλα, η Τζακάρτα, η Μπανκόγκ, το Λος Άντζελες, η Οσάκα, η Βενετία κ.α.

Η Κίνα με 150 εκατομμύρια κατοίκους να ζουν σε παραθαλάσσιες περιοχές θα κληθεί να αντιμετωπίσει ένα τεράστιο πρόβλημα στα τέλη του αιώνα που διανύουμε, μιας και πολλοί επιστήμονες με έγκυρες μελέτες προειδοποιούν για την επικείμενη καταστροφή των περιοχών αυτών σε περίπτωση που η στάθμη της θάλασσας ανέβει ένα περίπου μέτρο.

Μαλβίδες

Είναι μια χώρα που βρίσκεται στον Ινδικό Ωκεανό και αποτελείται από περίπου 1.200 νησιά, εκ των οποίων κατοικούνται τα 250. Η χώρα αυτή κατέχει το ρεκόρ της χαμηλότερης χώρας του κόσμου μιας και βρίσκεται κατά μέσο όρο μόνο 2,5 μέτρα πάνω από το επίπεδο της θάλασσας. Ο πρόεδρος των Μαλβίδων Μοχάμεντ Νασίντ σχεδιάζει ήδη τη μετακόμιση των 300.000 κατοίκων της χώρας του για τα επόμενα χρόνια στην Ινδία και στη Σρι Λάνκα. Δεν είναι φυσικά τυχαίο που ήταν και η πρώτη χώρα η οποία υπέγραψε το πρωτόκολλο του Κιότο (άλλη μεγάλη απάτη και αυτή για το περιβάλλον, όπως εκ των υστέρων αποδείχθηκε). Από τα έσοδα που προέρχονται από τον τουρισμό, κάθε χρόνο ο πρόεδρος «βάζει στην άκρη» περίπου ένα εκατομμύριο ευρώ για να αγοράσει γη για τους κατοίκους της χώρας του σε κάποιο άλλο μέρος (Ινδία, Σρι Λάνκα, εφόσον ταιριάζουν η γεωγραφία και κουλτούρα των χωρών αυτών). Το 80% του πληθυσμού της χώρας αυτής ζουν σε υψόμετρο λιγότερο του ενός μέτρου από το επίπεδο της θάλασσας, οπότε μπορούμε να φανταστούμε την αγωνία των ανθρώπων αυτών…

 
Γερμανία

Ας δούμε λίγο την πολυπληθέστερη και μεγαλύτερη χώρα της Ευρώπης, η οποία είναι και από τις πιο προηγμένες χώρες του κόσμου σε τεχνολογία και οικονομία. Ίσως τη χώρα αυτή να μην την έχουμε συνδέσει τόσο πολύ με τη θάλασσα, αλλά βρέχεται σε όλο το βόρειο τμήμα της από τη Βόρειο Θάλασσα. Εκεί το έδαφος και οι συνθήκες είναι όπως περίπου στην Ολλανδία: υπάρχει πλημμυρίδα και άμπωτη, και για πολλά χιλιόμετρα μέσα στην ενδοχώρα το υψόμετρο δεν ανεβαίνει πάνω από 1,5 μέτρα. Για τα 3,5 εκατομμύρια κατοίκων που ζούνε στις περιοχές αυτές, η άνοδος του επιπέδου της θάλασσας θα σήμανε και την καταστροφή του βίου τους, εφόσον κανένα ανάχωμα δεν θα μπορούσε μακροπρόθεσμα να τους προστατέψει. Άλλο πρόβλημα αποτελούν και οι τεράστιοι πλωτοί ποταμοί που διαπερνούν τη χώρα αυτοί (Ρήνος, Δούναβης, Έλβας κ.ά.), οι οποίοι τον τελευταίο ολοένα και περισσότερο ξεχειλίζουν την άνοιξη, με αποτέλεσμα να πλημμυρίζουν οι πολλές πόλεις που είναι χτισμένες στις όχθες των ποταμών αυτών. Και στη βόρειο Γερμανία το υπέδαφος, λόγω της σαθρότητάς του, υποχωρεί και υπολογίζεται πως εκεί λόγω του φαινομένου αυτού η θάλασσα θα ανέβει 20 εκατοστά μέχρι το 2100. Έτσι στην παγκόσμια άνοδο του επιπέδου της θάλασσας, οι Γερμανοί θα πρέπει να προσθέσουν άλλα 20 εκατοστά στο βόρειο τμήμα της χώρας τους. Τα προστατευτικά αναχώματα πρέπει να ψηλώσουν τουλάχιστον κατά 50 εκατοστά για τα επόμενα 40 χρόνια λένε Γερμανοί ειδικοί. Κάποια στιγμή όμως όλοι αυτοί οι άνθρωποι δεν θα μπορούν άλλο να προστατευτούν και θα πρέπει να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους, μετακομίζοντας σε άλλες ψηλότερες περιοχές.

Ολλανδία (Κάτω Χώρες)

Οι Ολλανδοί ζούνε εδώ και αιώνες κάτω και μέσα στο νερό, εφόσον η χώρα τους βρίσκεται κατά 25% κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας! Χτίζουν αναχώματα, κερδίζουν έδαφος βγάζοντας το νερό έξω και είναι παγκοσμίως οι πρώτοι σε ό,τι αφορά την προστασία και τη διαχείριση των ακτών που κινδυνεύουν καθημερινά από πλημμύρες. Για τις δικές τους ακτές οι προγνώσεις είναι αποκαρδιωτικές: από 65 μέχρι 130 εκατοστά θα ανέβει το επίπεδο της θάλασσας στις Ολλανδικές ακτές μέχρι το 2100, ενώ 2 με 4 μέτρα (!) λένε οι προγνώσεις για το έτος 2200! Μακροπρόθεσμα θα χρειαζόταν 1,5 δις ευρώ το χρόνο για έργα προστασίας από την άνοδο των υδάτων. Ο κρατικός οργανισμός «Rijkswaterstaat» που είναι υπεύθυνος για την προστασία των ακτών της Ολλανδίας, έχει ήδη σήμερα μεγαλύτερο προϋπολογισμό από το υπουργείο εθνικής άμυνας της χώρας. Οι Ολλανδοί έχουν άλλη προσέγγιση του θέματος. Αντί να προσπαθήσουν να «κλειδώσουν» έξω το νερό, σχεδιάζουν έργα που θα  τους επιτρέπουν να ζούνε με και μέσα σε αυτό. Πολλά σπίτια χτίζονται πλέον μέσα στο νερό και τα έργα που πραγματοποιούνται έχουν την φιλοσοφία να διαχειρίζονται το νερό και όχι να το αποκλείουν. Κάτι τέτοιο άλλωστε δεν θα ήταν εφικτό σε μια χώρα της οποίας το 25% της έκτασης βρίσκεται κάτω από το επίπεδο της θάλασσας.

Νέα Υόρκη

Η πόλη της Νέας Υόρκης αποτελείται από πολλά νησιά και χερσονήσους και έχει περίπου 1.000 χιλιόμετρα ακτογραμμή. Ειδικοί από ινστιτούτο της ΝΑΣΑ που βρίσκεται στην καρδιά του Μανχάταν υποστηρίζουν ότι ένα τσουνάμι ύψους 3 με 4 μέτρων θα κατέστρεφε μεν μεγάλο μέρος της πόλης, αλλά οι άνθρωποι θα μπορούσαν να την ξαναχτίσουν. Σε περίπτωση που το επίπεδο της θάλασσας ανέβει όμως κατά ένα μέτρο τότε τέτοιου είδους τσουνάμι θα περνούσαν από τη Νέα Υόρκη κατά μέσο όρο κάθε 3 με 4 χρόνια, χρονικό διάστημα πολύ μικρό για να μπορέσει να χτίζεται ολοένα από την αρχή η πόλη. Για τα επόμενα χρόνια σχεδιάζονται μετακινούμενα αντιπλημμυρικά φράγματα για τα κεντρικά σημεία της πόλης και ειδικά για το Μανχάταν. Και εδώ οι συνθήκες διαβίωσης για τα 15 εκατομμύρια κατοίκους της πόλης θα δυσκολέψουν πολύ τα επόμενα 100 χρόνια.

Επίλογος

Η ιστορία της ανθρωπότητας είναι στενά συνδεδεμένη με το επίπεδο της θάλασσας. Μετά όμως την τελευταία εποχή των παγετώνων πριν από 7000 χρόνια η θερμοκρασία στον πλανήτη και άρα το επίπεδο των ωκεανών σταθεροποιήθηκε. Ακριβώς την περίοδο αυτή (τα τελευταία 7000 χρόνια) ο άνθρωπος έπαψε να κάνει νομαδική ζωή και εγκαταστάθηκε μόνιμα σε διάφορες περιοχές, πολλές εκ των οποίων ήταν παραθαλάσσιες ή παραποτάμιες. Αυτό συνέβη λόγω των πολλών προτερημάτων που έχουν τέτοιες περιοχές και όχι απλά γιατί είναι όμορφα να ζεις δίπλα στο κύμα. Σήμερα περίπου 600 εκατομμύρια άνθρωποι ζουν κοντά στη θάλασσα, σε μέρη που κινδυνεύουν πολύ αν π.χ. η στάθμη των υδάτων ανέβει κατά ένα μέτρο τα επόμενα 100 χρόνια, γεγονός το οποίο πιθανότατα θα συμβεί. Τα 2/3 των πόλεων με πάνω από 5 εκατομμύρια κατοίκους ζούνε σε τέτοιες περιοχές.

Η αντίστροφη μέτρηση έχει ήδη αρχίσει. Ο καθένας για τον εαυτό του και όλοι για όλους. Ξανασκεφτείτε ποιους θα στείλετε στη βουλή.

ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΤΟ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ ΤΩΡΑ!!!!

ΑΛΛΑΞΤΕ ΤΡΟΠΟ ΖΩΗΣ. ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ.

ΟΧΙ ΑΥΡΙΟ, ΤΩΡΑ!!!

 

Ο ΑΛΕΞΗΣ ΑΛΑΜΑΤΙΔΗΣ (dytikos@gmail.com) είναι εκδότης του free press Δυτικώς και ασχολείται με τη φωτογραφία και το περιβάλλον.

 

ΑΠΑΛΛΑΓΕΙΤΕ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΟΝΟΥΣ

ΘΩΡΑΚΙΣΤΕ ΤΗΝ ΑΜΥΝΑ ΤΟΥ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ ΣΑΣ

 

ΜΕ ΤΗΝ ΑΥΘΕΝΤΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΠΟΡΦΥΡΗ

ΠΛΑΚΕΤΑ ΤΕΣΛΑ

ΠΩΣ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΠΡΟΜΗΘΕΥΤΩ ΤΗΝ ΑΥΘΕΝΤΙΚΗ ΠΟΡΦΥΡΗ ΠΛΑΚΕΤΑ ΤΟΥ ΤΕΣΛΑ;

 

Η Πλακέτα Τέσλα σας αποστέλλεται με Αντικαταβολή στη διεύθυνσή σας.

Τηλεφωνείστε τώρα στο

2311.270832
ή στο 6945354443
ή στείλτε στον ίδιο αριθμό SMS με τα στοιχεία σας (Ονοματεπώνυμο, Διεύθυνση, Ταχυδρομικός Κώδικας και Τηλέφωνο).
Μπορείτε επίσης να δώσετε την παραγγελία σας και τα στοιχεία σας στο mail: tesla.plate.gr@gmail.com

● Η κάθε Πλακέτα του Τέσλα κοστίζει 22 ευρώ (συν έξοδα αποστολής 3,8 ευρώ).  Για κάθε επιπλέον Πλακέτα Τέσλα παραγγείλετε, ισχύει έκπτωση 10%.

 
ΚΑΝΤΕ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΔΩΡΟ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΑΣ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΑΓΑΠΑΤΕ. ΕΝΑ ΔΩΡΟ ΠΟΥ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΙ ΤΟΥΣ ΠΟΝΟΥΣ ΚΑΙ ΕΝΙΣΧΥΕΙ ΤΗΝ ΑΜΥΝΑ ΤΟΥ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ ΜΑΣ.

ΦΟΥΤΟΥΡΙΣΤΙΚΕΣ ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΕΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΕΣ

ΦΟΥΤΟΥΡΙΣΤΙΚΕΣ ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΕΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΕΣ

Η Επιστημονική Φαντασία Πειραματίζεται με τη Βιόσφαιρα!


Η υπερθέρμανση του πλανήτη, η άνοδος δηλαδή της μέσης θερμοκρασίας αλλά και της στάθμης των ωκεανών, είναι ίσως το σοβαρότερο πρόβλημα που θα αντιμετωπίσει η ανθρωπότητα τις δεκαετίες που έρχονται. Είναι πια φανερό πως πρέπει κάτι να γίνει, και μάλιστα σύντομα, για να αποτραπεί η καταστροφή του παγκόσμιου κλίματος. Υπάρχουν ήδη οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειες που, αν αξιοποιηθούν ικανοποιητικά, μπορούν να αντικαταστήσουν τα ορυκτά καύσιμα και να αποτρέψουν την υπερθέρμανση του πλανήτη μας. Υπάρχει όμως και μια σειρά από εξωτικές και φουτουριστικές τεχνολογίες, που υπόσχονται να σώσουν το περιβάλλον του πλανήτη μας και να εξασφαλίσουν την επιβίωση των μελλοντικών γενιών. Σφαίρες Αλουμινίου στη Στρατόσφαιρα, Κάτοπτρα στο Διάστημα, Αντι-CO2 Ανεμόμυλοι, Μπάλες «Γκολφ» στις Θάλασσες, «Προσομοιωμένες» Εκρήξεις Ηφαιστείων κ.α. Όλα αποτελούν ένα εξωτικό οπλοστάσιο αποτροπής της κατάρρευσης του παγκόσμιου κλίματος. Οι τεχνολογίες και οι ιδέες υπάρχουν. Εκείνο που δεν υπάρχει όμως είναι η θέληση των πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων να πράξουν το αυτονόητο: να αφήσουν δηλαδή τον πλανήτη μας βιώσιμο και για τις επόμενες γενιές, επενδύοντας στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας!

«Μέσα στον αιώνα που διανύουμε η μέση θερμοκρασία του πλανήτη θα ανέβει από 1,4 έως 5.8 βαθμούς Κελσίου, το δε επίπεδο της θάλασσας από 9 έως 88 εκατοστά».

Ειδική επιτροπή του ΟΗΕ για το Κλίμα της Γης, Μάρτιος 2001

Γράφει ο Αλέξης Αλαματίδης

Ο 20ος αιώνας ήταν ένας αιώνας κατά τη διάρκεια του οποίου η ανθρωπότητα γνώρισε πολλές και μεγάλες αλλαγές, σε όλους τους τομείς. Οι επιστήμες άνθισαν και εξελίχθηκαν (φέρνοντας πολλά καλά, άλλα και δεινά), οι κοινωνίες έγιναν περισσότερο «ανθρωποκεντρικές» και δίκαιες, οι γυναίκες απέκτησαν δικαιώματα (τουλάχιστον στον Δυτικό κόσμο), το ίδιο και η εργατική τάξη, οι δύο Παγκόσμιοι Πόλεμοι χάραξαν νέα σύνορα στον παγκόσμιο χάρτη, αποικιοκρατούμενες χώρες απελευθερώθηκαν και η βιομηχανική επανάσταση μας έφερε τα επιτεύγματα των επιστημών μέσα στο σπίτι μας. Βεβαίως υπήρξαν και πολλά αρνητικά που έφερε ο 20ος αιώνας.

Αν ταξιδεύαμε στο χρόνο και πηγαίναμε 100 χρόνια μπροστά, στο έτος 2106 δηλαδή και κάναμε εκεί ένα «flashback» του 21ου αιώνα, ποια θα ήταν άραγε τα «highlights» του; Το κυριότερο και σοβαρότερο απ’ όλα πιστεύω θα ήταν η επερχόμενη αλλαγή – καταστροφή του κλίματος.

Το άρθρο αυτό δεν έχει ως σκοπό να σας πείσει για την κλιματολογική καταστροφή, η οποία έχει ξεκινήσει εδώ και αρκετά χρόνια, αλλά να εξηγήσει πως θα μπορούσε να εξελιχθεί αυτή η de facto κατάσταση, και το πώς κάποια πράγματα μπορούν ακόμη να σωθούν και να αντιστραφούν προς το καλύτερο.

Οι ανθρώπινες δραστηριότητες των τελευταίων εκατό χρόνων έχουν επιφέρει ένα καινούργιο status quo στο περιβάλλον και το αποτέλεσμα αυτού, θα είναι η μετάλλαξη και η τελική καταστροφή της δικής μας βιόσφαιρας. Και όταν ο πλανήτης αποβάλει το ανθρώπινο είδος ως παράσιτο, τότε μετά από 100, 1000 ή 10.000 χρόνια (ο χρόνος δεν θα παίζει και κανέναν σημαντικό ρόλο αφού εμείς δεν θα υπάρχουμε) θα επανέλθει στα φυσιολογικά του επίπεδα, ακολουθώντας τον φυσιολογικό (συμπαντικό) του κύκλο.

Μπορούμε ακόμη να σώσουμε πολλά, για να μην αναγκάσουμε τα παιδιά και τα εγγόνια μας να ζήσουν σε έναν κόσμο κατά πολύ χειρότερο από τον δικό μας.

Σε προηγούμενα τεύχη του ΖΕΝΙΘ έχουμε μιλήσει για αρκετά σενάρια που μπορούν να συμβούν, όπως π.χ. για τη μείωση της ροής του Ρεύματος του Κόλπου του Μεξικού (που και αυτή οφείλεται στις ανθρώπινες δραστηριότητες) και τις επιπτώσεις που θα επιφέρει στο βόρειο ημισφαίριο του πλανήτη. Τα σενάρια είναι πάρα πολλά, αλληλένδετα και αλληλοεξαρτώμενα, σε σημείο που κανένας δεν μπορεί να γνωρίζει με ακρίβεια τι μας περιμένει αύριο.

Η υπερθέρμανση του πλανήτη, η άνοδος δηλαδή της μέσης θερμοκρασίας, είναι ίσως το σοβαρότερο πρόβλημα με τα καταστρεπτικότερα αποτελέσματα για τη βιόσφαιρα του ανθρώπου. Ίσως είναι καιρός να ξεχωρίσουμε την καταστροφή του πλανήτη (που σημαίνει ότι ο πλανήτης καταστρέφεται ή χάνει τη θέση του στο ηλιακό μας σύστημα) από την καταστροφή της βιόσφαιρας (που σημαίνει πως η επιβίωση του ανθρώπου γίνεται αδύνατη λόγω των συνθηκών). Η εκπομπή του διοξειδίου του άνθρακα (CO2) που προέρχεται από την καύση των ορυκτών καυσίμων, και η συσσώρευση αυτού στα ανώτερα στρώματα της ατμόσφαιρας είναι ο κύριος υπαίτιος της υπερθέρμανσης του πλανήτη και το μεγαλύτερο πρόβλημα που θα κληθεί να αντιμετωπίσει η ανθρώπινη κοινότητα στον αιώνα που διανύουμε.

Στο τεύχος Νο 6 του ΖΕΝΙΘ μιλήσαμε για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας, οι οποίες μπορούν να αντικαταστήσουν τον άνθρακα και το πετρέλαιο και αποτελούν ουσιαστικά λύση-μονόδρομο για τη μείωση του CO2 και την υπερθέρμανση του πλανήτη. Εκτός από αυτές τις νέες τεχνολογίες, υπάρχουν και κάποιες άλλες επινοημένες από ερευνητικές ομάδες, «τρελαμένους» φοιτητές και καθηγητές. Πολλές είναι σε καθαρά πειραματικό στάδιο και έχουν να ξεπεράσουν ακόμα τις «παιδικές ασθένειες», ενώ κάποιες άλλες θα μπορούσαν θεωρητικά να εφαρμοστούν. Στο σύνολό τους δεν μειώνουν τις εκπομπές του CO2, όπως οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, αλλά με τον τρόπο τους δεν αφήνουν τη μέση θερμοκρασία στον πλανήτη να ανέβει.

Ουράνιες Σφαίρες (Σφαίρες Αλουμινίου στη Στρατόσφαιρα)

Το Σχέδιο: Εκατομμύρια αλουμινένιες σφαίρες διαμέτρου περίπου τεσσάρων χιλιοστών ρίχνονται από ειδικά αεροπλάνα στο ανώτερο στρώμα της ατμόσφαιρας, τη στρατόσφαιρα. Εκεί αιωρούνται λόγω της γέμισής τους με υδρογόνο και αντανακλούν ένα μέρος της προσπίπτουσας ηλιακής ακτινοβολίας.

Εφευρέτης: Οι Wood & Teller από το Lawrence Livermore National Laboratory (ΗΠΑ).

Διαδικασία εκπόνησης: Οι σφαίρες αλουμινίου μπορούν εύκολα να κατασκευαστούν, να γεμιστούν με υδρογόνο και να διασκορπιστούν στη στρατόσφαιρα από αεροπλάνα. Επειδή όμως παρά τη γέμισή τους με υδρογόνο κάποτε θα πέσουν στη Γη, απαιτείται συνεχής αναπλήρωσή τους.

Κόστος: Σύμφωνα με τους εφευρέτες απαιτείται περίπου 1 δισεκατομμύριο δολάρια το χρόνο.

Οφέλη: Τα σφαιρίδια αυτά θα μπορούσαν να μπλοκάρουν μεγάλο μέρος της προσπίπτουσας ηλιακής ακτινοβολίας. Έτσι θα μπορούσε να αντισταθμιστεί η επιδείνωση του φαινομένου του θερμοκηπίου.

Μειονεκτήματα: Ο ουρανός χωρίς σύννεφα δεν θα ήταν πλέον μπλε, αλλά θα είχε άσπρο χρώμα. Η θερμοκρασία στη στρατόσφαιρα θα έπεφτε, γεγονός που μπορούσε να οδηγήσει στην καταστροφή του όζοντος.

Κάτοπτρα στο Διάστημα

Το Σχέδιο: Διαστημόπλοια μεταφέρουν και συναρμολογούν κομμάτι-κομμάτι έναν τεράστιο καθρέφτη 3.000 τόνων και επιφάνειας 1.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων στο διάστημα τοποθετώντας τον κάπου μεταξύ Γης και Ήλιου.

Εφευρέτης: Οι Wood & Teller από το Lawrence Livermore National Laboratory (ΗΠΑ).

Διαδικασία εκπόνησης: Για την πραγματοποίηση του σχεδίου απαιτούνται νέες επαναστατικές τεχνολογίες και επινοήσεις, μεταξύ άλλων και μια αρμάδα νέων διαστημοπλοίων μεγάλων (για τα σημερινά δεδομένα) αποστάσεων.

Κόστος: Σύμφωνα με τους εφευρέτες «εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολάρια!»

Οφέλη: Αν γίνουν οι σωστοί υπολογισμοί, θα αντανακλώνταν τόση ακτινοβολία από τον ήλιο, που ακόμη και ο διπλασιασμός του εκπεμπόμενου CO2 στην ατμόσφαιρα δεν θα οδηγούσε σε άνοδο της θερμοκρασίας.

Μειονεκτήματα: Αν δεν γίνουν σωστοί υπολογισμοί και τοποθετηθεί, λόγου χάρη, μεγαλύτερος καθρέφτης απ’ ό,τι πρέπει, θα μπορούσε να προκληθεί μια νέα εποχή των παγετώνων. Πέρα από αυτά, λιγότερη ηλιακή ενέργεια στη Γη θα μπορούσε να επιφέρει ένα σωρό αλλά προβλήματα στη χλωροπανίδα, ενώ και η μέθοδος αυτή, όπως προαναφέρθηκε, δεν μειώνει ουσιαστικά τα αέρια που προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου, αλλά απλώς τα εμποδίζει να ανεβάσουν τη θερμοκρασία. Η συγκέντρωση του CO2 έτσι θα συνέχιζε να ανεβαίνει ευνοώντας, π.χ., τις σοδειές, αλλά θα έκανε τους ωκεανούς ολοένα πιο όξινους, γεγονός που καταστρέφει τη ζωή μέσα σε αυτούς.

Αντι-CO2 Ανεμόμυλοι

Το Σχέδιο: Σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη θα στηθούν τεράστιοι ανεμόμυλοι, οι οποίοι θα λειτουργούν ως βεντιλατέρ: θα φυσάνε τον αέρα πάνω σε μεγάλες εκτάσεις από διάλυμα ασβέστη με νερό, το οποίο έχει την ιδιότητα να δεσμεύει το CO2.

Εφευρέτης: Klaus Lackner, Πανεπιστήμιο Columbia, Νέα Υόρκη.

Διαδικασία εκπόνησης: Απλοί μηχανισμοί, «εύκολη» χημεία, το διάλυμα του ασβέστη με νερό παρασκευάζεται εύκολα και αντιδρά με το CO2 δίνοντας ως προϊόντα κιμωλία και νερό.

Κόστος: Ο εφευρέτης υπολογίζει περίπου 5 cent ανά λίτρο καυσίμου, που παράγει το CO2. Αρχικά το κόστος φαίνεται χαμηλό, αλλά πρέπει να αναλογιστούμε τη σημερινή παγκόσμια κατανάλωση καυσίμων: 10 δισεκατομμύρια τόνοι!! Υπολογίστε πόσα λίτρα είναι, πολλαπλασιάστε με 5 cent και θα δείτε ότι είναι ασύμφορο, τουλάχιστον για τα σημερινά δεδομένα.

Οφέλη: Αν όλες οι πόλεις, τα χωριά και οι μικρές κοινότητες υιοθετούσαν τη μέθοδο αυτή, ακόμη και στις βιομηχανικές χώρες δεν θα υπήρχε ίχνος CO2.

Μειονεκτήματα: Παντού θα δημιουργούνταν πέτρες και βράχια κιμωλίας, τα οποία θα αποτελούσαν και πρόκληση για τους μηχανικούς που σχεδιάζουν τη φυσική δομή των διαφόρων εκτάσεων. Άλλη οπτική ρύπανση θα αποτελούσαν και οι εκατομμύρια ανεμόμυλοι που απαιτούνται.

Δενδροφυτείες – Αναδάσωση

Το Σχέδιο: Σε παγκόσμια κλίμακα θα γίνουν αναδασώσεις, διότι τα φυτά καθώς μεγαλώνουν δεσμεύουν το CO2 από τον αέρα.

Εφευρέτης: Η πρόταση ήρθε από διάφορες χώρες (με μεγάλες εκτάσεις, όπως ο Καναδάς και η Ρωσία) οι οποίες θέλουν με τον τρόπο αυτόν να εκπληρώσουν τις προϋποθέσεις του Πρωτοκόλλου του Κιότο (το Δεκέμβριο του 1997, 160 χώρες συμφώνησαν ότι μέχρι το 2012 οι εκπομπή των αέριων του φαινομένου του θερμοκηπίου θα πέσει κατά 5,2% σε σχέση με αυτήν του 1990).

Διαδικασία εκπόνησης: Απλή φυσική μέθοδος

Κόστος: Οι υποστηρικτές της μεθόδου υπολογίζουν 5 ευρώ για κάθε δεσμευμένο τόνο CO2.

Οφέλη: Με τη μέθοδο αυτή μπορούν να αποσυρθούν συνολικά 18 δισεκατομμύρια τόνοι CO2 από το περιβάλλον.

Μειονεκτήματα: Ό,τι δεσμεύουν τα φυτά σε CO2 μεγαλώνοντας, το απελευθερώνουν όταν πεθαίνουν. Έτσι 30 με 40 χρόνια μετά το θάνατό του ένα δέντρο απελευθερώνει το CO2 που είχε δεσμεύσει μεγαλώνοντας (σε θερμές περιοχές μπορεί μάλιστα να απελευθερωθεί και περισσότερο). Επίσης, με τον τρόπο αυτόν θα μπορούσε να ανοίξει και το «κουτί της Πανδώρας»: με πρόσχημα την προστασία του περιβάλλοντος, θα κόβονταν τα τροπικά δάση που έχουν μεγάλη αξία ξύλου, για να δώσουν τη θέση τους σε κατώτερης ποιότητας δέντρα που θα φύτευαν οι επιτήδειοι.

Μπάλες Γκολφ στις Θάλασσες

Το Σχέδιο: Δισεκατομμύρια μπάλες γκολφ και πινγκ πονγκ θα ριχθούν σε όλες τις θάλασσες του πλανήτη, οι οποίες λόγω του λευκού τους χρώματος αντανακλούν τις ηλιακές ακτίνες.

Εφευρέτης: Σύμφωνα με το περιοδικό New Scientist, εφευρέτες είναι μια ομάδα επιστημόνων από τις ΗΠΑ. Το σχέδιο υπάρχει ήδη από τη δεκαετία του 1960.

Διαδικασία εκπόνησης: Πολύ απλή: αγοράζουμε τις μπάλες, τις φορτώνουμε σε καράβια και τις ρίχνουμε στους ωκεανούς.

Κόστος: Μια μπάλα του γκολφ κοστίζει περίπου 1 ευρώ και μια του πινγκ πονγκ περίπου 30 cent.

Οφέλη: Ως γνωστόν, η Γη αντανακλά ένα μέρος της ηλιακής θερμικής ακτινοβολίας πίσω στο διάστημα. Το φαινόμενο αυτό μπορεί να αυξηθεί αν στην επιφάνεια του πλανήτη υπάρχουν πολλά αντικείμενα που αντανακλούν την ακτινοβολία. Και εδώ τα αέρια που ευθύνονται για την υπερθέρμανση του πλανήτη δεν θα λιγοστέψουν, αλλά η θερμοκρασία θα πάψει να ανεβαίνει. Θεωρητικά μπορεί να υπολογιστεί ο αριθμός από τα μπαλάκια που απαιτούνται.

Μειονεκτήματα: Το σύστημα αυτό μπορεί να λειτουργήσει μόνο για μερικές εβδομάδες, μια και οι λευκές μπάλες θα γίνουν πράσινες λόγω των φυκιών. Έτσι θα χρειάζονται ολοένα και καινούργιες μπάλες, κάτι που θα ανέβαζε ακόμη περισσότερο την ήδη υπάρχουσα ρύπανση των θαλασσών από πλαστικό.

Ανάδευση των Ωκεανών

Το Σχέδιο: Εκατοντάδες ανεμοκινούμενοι ρότορες ύψους 70 μέτρων θα περιστρέφονται πάνω στις επιφάνειες των θαλασσών. Πάνω στα μόρια του άλατος που υπάρχει στο θαλασσινό νερό εναποτίθεται υγρασία η οποία θα δημιουργήσει τεράστια σύννεφα πάνω από το νερό που θα εμποδίζουν τις ηλιακές ακτίνες να περάσουν.

Εφευρέτης: John Latham, National Center for Atmospheric Research, Boulder, Colorado.

Διαδικασία εκπόνησης: Η απαιτούμενη τεχνολογία ουσιαστικά υπάρχει από τότε που ο Stephen Salter ανέπτυξε τη μέθοδο που ονόμασε «Gischt-Quirl». Ο Latham θέλησε περίπου έναν χρόνο να ξεκινήσει πιλοτικά τη μέθοδο. Για συνεχές όφελος στο παγκόσμιο κλίμα θα πρέπει οι ωκεανοί να αναδεύονται συνέχεια διότι τα σύννεφα που θα δημιουργούνται έχουν διάρκεια ζωής μερικών μόνο ημερών.

Κόστος: Δεν έχει υπολογιστεί ακόμη, αλλά θεωρητικά δεν πρέπει να είναι υπερβολικό.

Οφέλη: Περισσότερα σύννεφα, χαμηλότερες θερμοκρασίες στον πλανήτη (αλλά το Co2 θα συνεχίσει να ανεβαίνει).

Μειονεκτήματα: Ξεχάστε τις ηλιόλουστες μέρες…

«Προσομοιωμένες» Εκρήξεις Ηφαιστείων

Το Σχέδιο: Αεροπλάνα θα ρίχνουν 10 εκατομμύρια τόνους θείο στα ανώτερα στρώματα της ατμόσφαιρας προσομοιώνοντας έτσι το αποτέλεσμα της έκρηξης ηφαιστείων κατά τις οποίες τόνοι θείου από τα έγκατα της Γης ανεβαίνουν στη στρατόσφαιρα. Τα μόρια του θείου δημιουργούν μια αδιαπέραστη ασπίδα για τις ακτίνες του Ήλιου.

Εφευρέτης: Η πρόταση έγινε το 1982 από τον Mikahail Budyko, του Γεωφυσικού Ινστιτούτου του Λένινγκραντ.

Διαδικασία εκπόνησης: Ένα Boeing 747 Jumbo μπορεί να μεταφέρει περίπου 100 τόνους φορτίο, άρα θα χρειαστούν περίπου 100.000 πτήσεις ετησίως.

Κόστος: Δεν έχει υπολογιστεί με ακρίβεια. Οι ποσότητες του θείου, η συντήρηση και τα καύσιμα των αεροπλάνων, θα ανέρχονται πάντως σε αρκετά εκατομμύρια ευρώ το χρόνο.

Οφέλη: Η αποτελεσματικότητα της μεθόδου έχει δοκιμαστεί με φυσικό τρόπο το 1991, όταν εξερράγη το ηφαίστειο Pinatubo στις Φιλιππίνες. Για τα επόμενα 2–3 χρόνια, η παγκόσμια μέση θερμοκρασία έπεσε κατά 0.5 βαθμούς Κελσίου.

Μειονεκτήματα: Για την ατμόσφαιρα το θείο αποτελεί ένα από τα χειρότερα δηλητήρια, απ’ το οποίο μπορούν στη συνέχεια να προκληθούν ασθένειες των αναπνευστικών οδών σε ανθρώπους και ζώα. Το θείο προκαλεί επίσης και την «όξινη βροχή», η οποία καταστρέφει ως γνωστόν τα φυτά.

Ατομική Ενέργεια

Το σχέδιο: Πυρηνικά εργοστάσια παραγωγής ενέργειας θα αντικαταστήσουν τα υπάρχοντα (που λειτουργούν με άνθρακα, πετρέλαιο και φυσικό αέριο).

Εφευρέτες – υποστηρικτές: Η τεχνολογία είναι παλιά (και ξεπερασμένη), υπάρχει όμως ένα σκληροπυρηνικό λόμπι που θα ήθελε την αναγέννηση της τεχνολογίας αυτής (κάτι που συνέβη στις δεκαετίες του 1950 και 1980), αδιαφορώντας για το υψηλό κόστος και την επικινδυνότητά της.

Διαδικασία εκπόνησης: Μόνο για την κάλυψη των ενεργειακών αναγκών της Ευρώπης θα χρειάζονταν περίπου 500 νέα πυρηνικά εργοστάσια. Σε παγκόσμια κλίμακα θα απαιτούνταν αρκετές χιλιάδες, εγχείρημα δύσκολο, αν αναλογιστεί κανείς ότι πρώτα απ’ όλα πρέπει να βρεθούν τα κατάλληλα γεωγραφικά σημεία που θα χτιστούν τα εργοστάσια αυτά. Επιπλέον υπάρχει φυσικά και το πρόβλημα των πυρηνικών αποβλήτων και ο κίνδυνος ατυχήματος που πάντα καραδοκεί (όλοι θυμόμαστε, φαντάζομαι, το Chernobyl).

Κόστος: Ένα εργοστάσιο πυρηνικής ενέργειας στοιχίζει μερικά δισεκατομμύρια ευρώ και είναι κατά πολύ ακριβότερο από ένα αντίστοιχο που λειτουργεί με φυσικό αέριο ή άνθρακα.

Οφέλη: Δεν υπάρχει το CO2 ως παραπροϊόν και έτσι θα γλιτώναμε από το 50% του σημερινού παραγόμενου.

Μειονεκτήματα: Η κλιματολογική καταστροφή ανταλλάσσεται με την θανατηφόρο ραδιενέργεια, μια όχι και τόσο συμφέρουσα ανταλλαγή.

Να Μην Κάνουμε Τίποτα

Το σχέδιο: Η ανθρωπότητα δεν προσπαθεί να αποτρέψει την κλιματολογική καταστροφή, αλλά προετοιμάζεται να ζήσει με τα επακόλουθά της.

Εφευρέτης: Ο «σκεπτικιστής–περιβαλλοντολόγος» και διευθυντής του Ινστιτούτου Αξιολόγησης του Περιβάλλοντος στην Κοπεγχάγη, Björn Lomborg.

Διαδικασία εκπόνησης: Όσοι μπορούν και έχουν τα χρήματα, χτίζουν φράγματα για να αντιμετωπίσουν τις επερχόμενες πλημμύρες. Οι κάτοικοι των φτωχών παραθαλάσσιων χωρών, την έχουν άσχημα.

Κόστος: Ο Lomborg ισχυρίζεται πως η εκκένωση όλων των παραθαλάσσιων περιοχών είναι πιο φθηνή απ’ την καταπολέμηση της κλιματολογικής καταστροφής.

Οφέλη: Με τα χρήματα που θα αποταμιευτούν (πάντα κατά Lomborg) θα μπορούσαν να καταπολεμηθούν η πείνα και το AIDS.

Μειονεκτήματα: Ακόμη και αν δεν υπήρχε η επερχόμενη κλιματολογική καταστροφή, τα πεπερασμένα αποθέματα πετρελαίου, άνθρακα, φυσικού αερίου και ουρανίου, οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στην υιοθέτηση των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας. Όσο καθυστερεί η μετάβαση στις τεχνολογίες αυτές, τόσο ακριβότερη θα είναι η τελική εφαρμογή τους και φυσικά τόσο περισσότερες καταστροφές θα έχει υποστεί το περιβάλλον. Ακόμη και αν σταματούσαμε σήμερα την καύση των ορυκτών καυσίμων, πολλές καταστροφές που έχουν γίνει, δεν είναι πια αντιστρέψιμες.

Η Λύση: Οι Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας

Το σχέδιο: Ο ήλιος, οι άνεμοι, το νερό, η γεωθερμία και η βιομάζα αντικαθιστούν τα ορυκτά καύσιμα (άνθρακας, πετρέλαιο).

Εφευρέτες–Υποστηρικτές: Σε όλο τον κόσμο υπάρχουν υποστηρικτές των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας (απλοί άνθρωποι, επιστήμονες).

Διαδικασία εκπόνησης: Οι τεχνολογίες είναι ώριμες για εφαρμογή, η σχέση κόστους-απόδοσης μπορεί και πρέπει να βελτιωθεί. Η εξοικονόμηση ενέργειας και η βελτιωμένη αποτελεσματικότητα πρέπει να συνοδεύσουν τη στροφή στην ενέργεια.

Κόστος: Ήδη, εκεί που δεν υπάρχει ηλεκτρικό δίκτυο οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας παρέχουν φτηνό ηλεκτρικό ρεύμα. Εκεί που υπάρχει δίκτυο, όπως εδώ στη Δύση, πρέπει να προωθούνται από τις κυβερνήσεις. Αλλά και πάλι, σε οικονομική βάση συμφέρουν: Οι τεχνολογίες αυτές εκτός από ηλεκτρικό ρεύμα θα παράγουν και εκατομμύρια νέες θέσεις εργασίας και τον παλμό για μια νέα οικονομία.

Οφέλη: Οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας θα επιφέρουν μια σημαντική μείωση της εκπομπής του CO2 και θα εξοικονομούν τα ενεργειακά αποθέματα.

Μειονεκτήματα: Ακόμη και αυτές οι τεχνολογίες δεν είναι εντελώς «οικολογικές». Η αιολική και η ηλιακή ενέργεια «καταναλώνουν» μεγάλες εκτάσεις και αλλάζουν το φυσικό τοπίο. Τα φράγματα αλλάζουν τον ρου των ποταμών και μπορούν να επιφέρουν καταστροφικές συνέπειες για το περιβάλλον και τους ανθρώπους.

Όπως και να’ χει, σε λίγο καιρό θα πρέπει να προσαρμοστούμε στη νέα τάξη πραγμάτων (ειδικά οι βιομηχανικές χώρες), όσον αφορά το κλίμα της Γης. Διαβάζοντας το παραπάνω κείμενο καταλήγουμε πως μόνο οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας μειώνουν την εκπομπή του CO2, οι υπόλοιπες απλώς βρίσκουν τεχνάσματα να μην ανεβαίνει η θερμοκρασία στον πλανήτη. Τέτοιες επινοήσεις και τεχνολογίες (που όπως είπαμε οι περισσότερες βρίσκονται σε πειραματικό στάδιο), υπάρχουν και άλλες (όπως να συμπιέσουμε και να θάψουμε το CO2, ή να το δεσμεύσουμε με την καλλιέργεια φυκιών μέσα στη θάλασσα κτλ.).

Λύσεις πραγματικές όμως, με τα σημερινά δεδομένα και την κατάσταση της τεχνολογίας, δίνουν μόνο οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Είναι θέμα των κυβερνήσεων και κατ’ επέκταση των πολιτών που τις ψηφίζουν.

Ο ΑΛΕΞΗΣ ΑΛΑΜΑΤΙΔΗΣ (dytikos@the.forthnet.gr) είναι εκδότης του περιοδικού Δυτικώς και ασχολείται με τη φωτογραφία και το περιβάλλον.

PLAN B: ΕΝΑ «ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΟ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ» ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΚΡΙΣΗΣ

PLAN B

ΕΝΑ «ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΟ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ» ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΚΡΙΣΗΣ

«Ο παλιός πολιτισμός έφτασε στο τέλος του. Ανέρχεται στην επιφάνεια ένα νέο έδαφος που σύντομα θα αλλάξει την όψη του κόσμου μας».

Πιέρ Προυντόν, 1809-1865

Γράφει ο Γιώργος Στάμκος

 

 

Ζούμε σε κοσμοϊστορικές εποχές, δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία γι’ αυτό. Η παγκόσμια οικονομία έχει βυθιστεί για τα καλά σε μια παρατεταμένη κρίση, που θυμίζει αρκετά το περιβόητο «Κραχ του 1929», όταν ξαφνικά τη «Μαύρη Πέμπτη» στις 29 Οκτωβρίου του 1929 χρηματιστήρια, τράπεζες και επιχειρήσεις κατέρρευσαν ως χάρτινοι πύργοι και χρεοκόπησαν. Στους επόμενους μήνες ο πληθωρισμός εκτοξεύτηκε στα ύψη, δημιουργήθηκαν στρατιές ανέργων κι εξαθλιωμένων, εθνικές οικονομίες κλονίστηκαν και οι κοινωνίες αποσταθεροποιήθηκαν δίνοντας την ευκαιρία σε ακραίες πολιτικές ομάδες, που εξέφραζαν ολοκληρωτικές ιδεολογίες, να καταλάβουν την εξουσία σε αρκετές χώρες της μεταπολεμικής Ευρώπης. Αποτέλεσμα του «Κραχ του 1929» ήταν να οδηγηθούμε σ’ έναν Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, που ολοκλήρωσε το καταστροφικό έργο του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου μετατρέποντας την Ευρώπη σε σωρούς ερειπίων και αφήνοντας πίσω του δεκάδες εκατομμύρια νεκρούς. Γι’ αυτό και σήμερα υπάρχει διάχυτη η ανησυχία πως μετά από αυτή την παγκόσμια οικονομική κρίση μπορεί ν’ ακολουθήσει ένας Γ’ Παγκόσμιος Πόλεμος…

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ «ΥΠΑΡΚΤΟΥ (ΚΑΖΙΝΟ)ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ»

Παρά τις όποιες ομοιότητες με το «Κραχ του 1929» οι πιο ψύχραιμοι αναλυτές παρομοιάζουν την παρούσα οικονομική κρίση του (καζινο)καπιταλισμού με την κρίση που οδήγησε στην κατάρρευση τον λεγόμενο «υπαρκτό σοσιαλισμό» κατά την τριετία 1989-1992. Σύμφωνα με το νομπελίστα οικονομολόγο Τζόζεφ Στίγκλιτς, που προέβλεψε πριν από χρόνια την παρούσα κρίση: «Τα γεγονότα του Σεπτεμβρίου του 2008 θα είναι για τον φονταμενταλισμό των αγορών ό,τι υπήρξε και η πτώση του Τείχους του Βερολίνου για τον κομμουνισμό». Έτσι, μετά τον «υπαρκτό σοσιαλισμό» ήρθε η ώρα του «υπαρκτού καπιταλισμού» για να καταρρεύσει ή έστω για να κλονιστεί θανάσιμα. Πλέον βομβαρδιζόμαστε καθημερινά από ειδήσεις για την κατάρρευση του τουρμποκαπιταλισμού, που αντιμετώπιζε την οικονομική ανάπτυξη μονάχα ως ζήτημα αύξησης του ΑΕΠ και των κερδών μιας ολιγάριθμης ομάδας πλούσιων μετόχων και επενδυτών. Δεν υπολόγιζε ούτε τους ανθρώπους, ούτε το περιβάλλον, ούτε την κοινωνία, ούτε τον πολιτισμό, ούτε καν το μέλλον. Σ’ αυτόν τον καπιταλισμό του τζόγου η αγορά ήταν ο θεός και το αμερικανικό σύνθημα «εμπιστευόμαστε τον Θεό» («in God we Trust») είχε αντικατασταθεί με το «εμπιστευόμαστε την αγορά» («in Market we Trust»). Αυτό που επικρατούσε ήταν τα χρηματιστήρια του τζόγου, η Wall Street των καζίνων, η αλαζονεία και η απληστία των «golden boys» και η ανεξέλεγκτη κερδοσκοπία. Η ίδια η οικονομία είχε καταλήξει μια φούσκα που συστέλλεται και διαστέλλεται σύμφωνα με τις ματαιοδοξίες και τα όνειρα ακόμη και των πιο άπληστων καπιταλιστών. Αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν μια άνευ προηγουμένου χρηματοπιστωτική κρίση, που δεν άργησε να διαχυθεί και στην πραγματική οικονομία.

Με συσσωρευμένα χρέη από «τοξικά παράγωγα», που ξεπερνούν τα τέσσερα τρισεκατομμύρια δολάρια (!), οι κυβερνήσεις σε Αμερική και Ευρώπη έσπευσαν να διασώσουν τα τραπεζικά τους συστήματα κρατικοποιώντας προβληματικές τράπεζες και παρέχοντας γενναιόδωρες ενέσεις ρευστότητας. Στην ουσία όμως αυτό που έκαναν οι κυβερνήσεις ήταν να κοινωνικοποιήσουν τις ζημίες των τραπεζών ιδιωτικοποιώντας παράλληλα τα κέρδη τους! Παρ’ όλα αυτά καταρρίφθηκε πλέον η «θεολογία» της παγκόσμιας και ανεξέλεγκτης αγοράς, καθώς ακόμη και οι ακραία φιλελεύθερες ΗΠΑ υιοθέτησαν κρατικές παρεμβάσεις, που θύμισαν κάπως τη δεκαετία του 1930 και το σοσιαλδημοκρατικό μοντέλο που είχε υιοθετήσει τότε η κυβέρνηση του Φραγκλίνου Ρούσβελτ με το περίφημο «New Deal». Μέσα σ’ αυτό το κλίμα αναζωπυρώθηκαν οι –πάντα χρήσιμες– συζητήσεις για την αντικατάσταση του σημερινού τουρμποκαπιταλιστικού μοντέλου με έναν «δημοκρατικό καπιταλισμό», μ’ έναν «καπιταλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο», όπου οι άνθρωποι θα είναι πάνω από τα κέρδη.

Η ΔΙΑΧΥΣΗ ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ ΚΑΙ Η ΑΝΑΓΚΗ ΓΙΑ «ΣΩΤΗΡΕΣ»

Σ’ αυτή την κρίσιμη περίοδο λοιπόν, όπου το «τσουνάμι» από την έκρηξη της χρηματοπιστωτικής κρίσης και της φούσκας των ακινήτων, περνά σταδιακά στην πραγματική οικονομία και οι επιπτώσεις της επηρεάζουν οδυνηρά την καθημερινότητα μας, αυξάνεται το άγχος, η ανασφάλεια και οι διάφορες νευρώσεις στους ανθρώπους. Υπάρχει ένας διάχυτος φόβος και μια απαισιοδοξία για το μέλλον, που κάνουν τους ανθρώπους να κλείνονται ολοένα και περισσότερο στον εαυτό τους, να τηρούν αμυντική στάση στις εξελίξεις και να μη ριψοκινδυνεύουν. Η αισιοδοξία είναι πλέον κάτι που σπανίζει και ο φόβος κυριαρχεί παντού. Σχεδόν οι πάντες διακατέχονται από μια κλαψιάρικη απαισιοδοξία, που χαρακτηρίζεται από το φόβο της οικονομικής επιβίωσης, το φόβο ζωής, το φόβο της τεχνολογίας και το φόβο του μέλλοντος. Μια απαισιοδοξία που μεταμορφώνει τις προκλήσεις σε παγίδες, αντί σε ευκαιρίες.

Σε τέτοιες καταστάσεις υπάρχει πάντα ο κίνδυνος οι άνθρωποι να παλινδρομήσουν σε προ-ορθολογικές καταστάσεις και να στραφούν στη θρησκεία, στον αποκρυφισμό ή στη μεσσιανική ανάγκη για κάποιον «Σωτήρα» στο πρόσωπο ενός θρησκευτικού ή πολιτική ηγέτη. Γι’ αυτό και ορισμένοι προβλέπουν πως ο μετα-αποκαλυπτικός κόσμος που προήλθε από την κατάρρευση του «υπαρκτού καζινοκαπιταλισμού», θα είναι ένας κόσμος που θα γοητεύεται από δημαγωγούς, λαϊκιστές και θεοκρατικούς ηγέτες, καθώς και από αυτόκλητους «Σωτήρες». Δεν πρέπει ωστόσο να ξεχνάμε πως οι κοινωνίες που εξαρτώνται από ηρωικούς ηγέτες και «Σωτήρες» καθυστερούν στην ανάπτυξη της κοινωνίας των πολιτών, ενώ συχνά η επιθυμία να «σώσεις» την ανθρωπότητα δημιουργεί νέες σφαγές.

Εγκλωβισμένοι στο μέσον μιας παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και χωρίς η διέξοδος να διαφαίνεται στον ορίζοντα, αρκετοί άνθρωποι έχουν σχεδόν παραλύσει από το φόβο του αύριο κι έχουν παραιτηθεί από τις εξελίξεις. Κι όμως η κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε είναι βέβαια δύσκολη κι εκ πρώτης όψεως αποθαρρυντική, αλλά από την άλλη αποτελεί και μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για φυγή προς τα εμπρός. Δεν είναι τυχαίο που στα Κινεζικά η λέξη Κρίση γράφεται με δύο σύμβολα: το ένα σημαίνει κίνδυνο και το άλλο ευκαιρία. Κάθε κρίση είναι λοιπόν και μια ευκαιρία. Αν είμαστε απαισιόδοξοι θα παγιδευτούμε από την υπάρχουσα κρίση και θα οδηγηθούμε στην καταστροφή. Αν όμως είμαστε αισιόδοξοι τότε μπορούμε να μετατρέψουμε την παρούσα κρίση σε μια ανέλπιστη ευκαιρία για να αναθεωρήσουμε απαρχαιωμένες απόψεις, πολιτικές και ιδεολογίες, να καταρρίψουμε «βεβαιότητες», να αναζητήσουμε άλλους δρόμους και υπερβάσεις. Μια ευκαιρία για να αλλάξουμε οικονομικό και ενεργειακό μοντέλο, που καταστρέφει ανεπανόρθωτα το περιβάλλον του πλανήτη μας. Για να αλλάξουμε τις καταναλωτικές και άλλες επικίνδυνες συμπεριφορές. Να αλλάξουμε ακόμη και τον ίδιο μας τον εαυτό, διότι κάθε μεγάλη αλλαγή ξεκινά πάντα από μέσα μας. Άλλωστε η παρούσα κρίση δεν έχει σχεδόν τίποτε το πρωτότυπο καθώς και στο παρελθόν η ανθρωπότητα βρέθηκε αντιμέτωπη με παρόμοιες και ακόμη χειρότερες κρίσεις και κατάφερε, όχι μόνο να σωθεί, αλλά να εξελιχθεί και να κινηθεί προς ένα καλύτερο μέλλον.

ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΑΠΑΛΛΑΓΗ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ

Παρά την αντίθετη πεποίθηση το κλειδί για το ξεπέρασμα της σημερινής παγκόσμιας κρίσης δεν βρίσκεται στη διάσωση του χρηματοπιστωτικού συστήματος, αλλά στην απαγκίστρωση της παγκόσμιας οικονομίας από το θανάσιμό εναγκαλισμό της με το πετρέλαιο και τα ορυκτά καύσιμα γενικότερα. Με άλλα λόγια στην αντικατάσταση του υπάρχοντος ενεργειακού μοντέλου, που βασίζεται στα ορυκτά καύσιμα –δηλαδή σε απολιθωμένα απομεινάρια οργανισμών που έζησαν πριν από εκατομμύρια χρόνια–, μ΄ ένα άλλο μοντέλο που θα βασίζεται σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και κυρίως στον Ήλιο.

Η συνεχιζόμενη κατανάλωση πετρελαίου μόνο πηγή δεινών μπορεί ν’ αποτελέσει. Αποτελεί άλλωστε κοινό μυστικό πως η τιμή του «μαύρου χρυσού» έπαιξε το ρόλο του καταλύτη για να σπάσει η «φούσκα» στην αμερικανική αγορά ακινήτων και, όπως τη δεκαετία του 1990 ήταν η βασική κινητήριος δύναμη των αξιοζήλευτων επιδόσεων της αμερικανικής οικονομίας, έτσι και το 2008 αποτέλεσε τον πυροκροτητή για την κατάρρευση του χρηματοπιστωτικού συστήματός της. Τη δεκαετία του 1990 οι φθηνές τιμές του πετρελαίου επηρέασαν τις καταναλωτικές συνήθειες των Αμερικανών και τις έκαναν πιο ασύδοτες: μεγαλύτερα αυτοκίνητα, μεγαλύτερα σπίτια σε απομακρυσμένα προάστια, περισσότερα καταναλωτικά αγαθά. Αυτή η τάση για υπερκατανάλωση οδήγησε με μαθηματική ακρίβεια στην υπερχρέωση και στην πλαστική εξάρτηση από πιστωτικές κάρτες και δάνεια, καθιστώντας τους Αμερικανούς υποχείρια του τραπεζικού συστήματος. Οι τράπεζες κερδοσκοπούσαν ανελέητα εκμεταλλευόμενες τη ματαιοδοξία της αναρρίχησης στο Έβερεστ της ευημερίας. Το πετρέλαιο συνετέλεσε καθοριστικά προς αυτή την κατεύθυνση. Μόνο στις ΗΠΑ η συνολική ζήτηση για πετρέλαιο αυξήθηκε από 17 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα κατά μέσο όρο το 1990 σε 21 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα το 2004, τα περισσότερα εκ των οποίων καίγονταν στους αμερικανικούς δρόμους από αυτοκίνητα μεγάλου κυβισμού. Το 1998 οι ΗΠΑ ξόδευαν περίπου 45 δισεκατομμύρια δολάρια για το εισαγόμενο πετρέλαιο, ενώ το 2007 ο λογαριασμός αυτός εκτοξεύτηκε στα 400 δισεκατομμύρια δολάρια και οι εισαγωγές «μαύρου χρυσού» έφτασαν να αποτελούν τη βασική πηγή του τεράστιου αμερικανικού ελλείμματος τρεχουσών συναλλαγών. Η εντυπωσιακή διακύμανση του πετρελαίου, από τα 11 δολάρια το 1998 στα 147 δολάρια το καλοκαίρι του 2008, έπαιξε εμπρηστικό ρόλο, εκτρέφοντας την κερδοσκοπία κι εκτροχιάζοντας τις τιμές στην αγορά των ακινήτων. Η αύξηση της κατανάλωσης του πετρελαίου σε συνδυασμό με την αύξηση της τιμής του αποτέλεσε την ταφόπλακα του περίφημου «αμερικανικού θαύματος».

Το συμπέρασμα είναι αμείλικτο: Η συνέχιση της κατανάλωσης του πετρελαίου ως κύριου καυσίμου ισοδυναμεί με βραδυφλεγή βόμβα για το περιβάλλον του πλανήτη μας, τη γεωπολιτική σταθερότητα και τη βιώσιμη οικονομική ανάπτυξη. Το πετρέλαιο είναι ένα αναποτελεσματικό και βρώμικο καύσιμο που προκαλεί το λεγόμενο «Φαινόμενο του Θερμοκηπίου» –βρίσκεται δηλαδή πίσω από την αύξηση της θερμοκρασίας του πλανήτη μας, το λιώσιμο των πάγων, τα ακραία καιρικά φαινόμενα κ.α. Από την άλλη είναι ένα καύσιμο που είναι συγκεντρωμένο σε συγκεκριμένες περιοχές του πλανήτη μας και ως εκ τούτου οι περιοχές αυτές απολαμβάνουν μιας «γεωπολιτικής υπεραξίας», που αναπόφευκτα προκαλεί πολέμους και περιφερειακές αναταράξεις. Επίσης είναι ένα καύσιμο που δεν αντικαθίσταται εύκολα από την Φύση και η ελάττωση των αποθεμάτων του προκαλεί αύξηση των τιμών του και αυτό μπορεί να οδηγήσει την παγκόσμια οικονομία σε στασιμοπληθωρισμό. Με άλλα λόγια το πετρέλαιο είναι ένα επικίνδυνο καύσιμο για το περιβάλλον και την ανθρωπότητα και όσο γρηγορότερα απαλλαγούμε από αυτό τόσο το καλύτερο! Δεν χρειάζεται να περιμένουμε να τελειώσει πρώτα το πετρέλαιο και μετά να αναζητήσουμε άλλη μορφή ενέργειας. Η Λίθινη Εποχή δεν τελείωσε επειδή εξαφανίστηκαν οι πέτρες. Η Εποχή του Πετρελαίου δε θα τελειώσει επειδή θα στερέψει το πετρέλαιο…

ΛΥΣΗ ΠΡΟ ΤΩΝ ΠΥΛΩΝ;

Η σημερινή κατάσταση σχετικά με το πετρέλαιο θυμίζει αρκετά το Παρίσι τη δεκαετία του 1880, όταν οι Παριζιάνοι οραματιστές ζωγράφιζαν το μέλλον του κόσμου με μελανά χρώματα. Προέβλεπαν μάλιστα πως, αν η «Πόλη του Φωτός» συνέχιζε να αυξάνει με τέτοιους ρυθμούς τον πληθυσμό της (ήδη είχε ξεπεράσει τα δύο εκατομμύρια), τότε, στο κοντινό μέλλον, οι άμαξες με τα άλογα δεν θα μπορούσαν πλέον να κυκλοφορούν στις παριζιάνικες λεωφόρους διότι θα ήταν κολλημένες στα βουνά από τα αλογίσια περιττώματα! Οι αξιοσέβαστοι οραματιστές της εποχής εκείνης όμως δεν έβλεπαν πως η λύση του προβλήματος ήταν ήδη προ των πυλών. Ο Αμερικανός βιομήχανος Henry Ford ήταν έτοιμος να παρουσιάσει το πρώτο φτηνό αυτοκίνητο του που ήταν προσιτό στον πολύ κόσμο.

Ο σημερινός κόσμος μας είναι γεμάτος από παρόμοιες ιστορίες, γιατί οι περισσότεροι περιμένουν πως με το που θα τελειώσει και η τελευταία σταγόνα πετρελαίου τότε θα γίνει μια ολική καταστροφή, θα έρθει τέλος του κόσμου! Ακόμη και η κακόφημη πυρηνική βιομηχανία, που στιγματίστηκε ανεπανόρθωτα με το ατύχημα στο Τσερνομπίλ, βλέπει την ευκαιρία για να κάνει το come back της κατασκευάζοντας νέα, μη απαραίτητα, και επικίνδυνα εργοστάσια πυρηνικής ενέργειας…

ΜΙΑ ΝΕΑ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

Στο μεταξύ η αλλαγή έρχεται από άλλη κατεύθυνση. Θυμάστε πότε αγοράσατε για πρώτη φορά το κινητό σας τηλέφωνο; Στην περασμένη δεκαετία η βιομηχανία της κινητής τηλεφωνίας είχε μεταμορφώσει εντελώς ολόκληρη την ανθρώπινη κοινωνία και οικονομία. Σήμερα είναι πλέον αδύνατον να φανταστούμε τον κόσμο μας χωρίς τα κινητά τηλέφωνα. Χάρη στα κινητά τηλέφωνα και στο Internet η κοινωνία αποκεντρώθηκε, οι άνθρωποι εργάζονται πλέον από το σπίτι τους ή από οπουδήποτε βρίσκονται. Και κανένας δεν μπόρεσε να προβλέψει αυτό που θα συνέβαινε, να προβλέψει δηλαδή ότι το 2008 θα υπήρχαν στον πλανήτη μας περισσότεροι από τρία δισεκατομμύρια χρήστες κινητών τηλεφώνων.

Είναι γεγονός ότι όλες οι μεγάλες τεχνολογικές επαναστάσεις συμβαίνουν πολύ πιο γρήγορα από ό,τι μπορούν να φανταστούν ακόμη και οι ειδικοί ή οι μεγαλύτεροι προφήτες. Η πρόβλεψη της εκπληκτικά γρήγορης διάδοσης του κινητού τηλεφώνου όπως και της πληροφορικής τεχνολογίας, έχουν προσπεραστεί από την ίδια την πραγματικότητα. Ακριβώς το ίδιο πάει να συμβεί –ήδη συμβαίνει– με την ανερχόμενη οικονομία των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας.

Μια νέα ενεργειακή επανάσταση βρίσκεται ήδη προ των πυλών. Είναι μια επανάσταση που θα αλλάξει τον κόσμο μας, τις ζωές μας και θα αποτρέψει την οικολογική καταστροφή και την κλιματολογική αποσταθεροποίηση. Αυτή η νέα ενεργειακή επανάσταση εναρμονίζεται και με την κοσμοαντίληψη της νέας γενιάς, που έχει εξοικειωθεί με την αποκεντρωμένη πληροφορική τεχνολογία και δυσφορεί για τη συνέχιση της χρήσης του σημερινού συγκεντρωτικού και απαρχαιωμένου ενεργειακού μοντέλου, όπως επισημαίνει και ο γνωστός συγγραφέας και μελλοντολόγος Jeremy Rifkin: «Μπορείτε να φανταστείτε τη γενιά που έχει μεγαλώσει με τους υπολογιστές, τη Wikipedia και το MySpace, να περιτριγυρίζεται από θερμοηλεκτρικά ή πυρηνικά εργοστάσια; Δεν βγάζει νόημα. Δεν ανταποκρίνεται στο πνεύμα όσων είναι κάτω των 40 ετών. Πρόκειται για μια παλιομοδίτικη και συγκεντρωτική τεχνολογία, που δεν συμβαδίζει με τη γενιά του Internet».

Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και ο Γερμανός βουλευτής Hermann Scheer και πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας, που προβλέπει πως η μεταμόρφωση του ανθρώπινου πολιτισμού, μέσω ενός αποκεντρωμένου ενεργειακού μοντέλου ανανεώσιμων πηγών ενέργειας που θα βασίζεται στις μικρογεννήτριες, «θα μπορούσε να γίνει τόσο γρήγορα, όσο η μετάβαση στα κινητά τηλέφωνα. Η κοινωνία έχει ξεκινήσει την αναδιοργάνωσή της γύρω από την αναδιοργάνωση της ενέργειας».

Το νέο ενεργειακό μοντέλο θα είναι αποκεντρωμένο και θα βασίζεται στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Ο κάθε καταναλωτής ενέργειας θα είναι ταυτόχρονα και ο παραγωγός της. Τη δεκαετία του 1920 εκατομμύρια Αμερικανοί αγρότες παρήγαγαν μόνοι τους την ενέργεια που χρειάζονταν. Σε μια εποχή που η αμερικανική ύπαιθρος δεν είχε ακόμη πρόσβαση στο κεντρικό ηλεκτρικό δίκτυο περίπου 600.000 ανεμόμυλοι χρησιμοποιούνταν για παράγουν ηλεκτρισμό για τα απομονωμένα αγροκτήματα. Λάμπες φωτίζονταν, ψυγεία λειτουργούσαν και ραδιόφωνα λάμβαναν ηλεκτρομαγνητικά σήματα χάρη στον ηλεκτρισμό που παράγονταν από απλής κατασκευής ανεμόμυλους, οι οποίοι αξιοποιούσαν την αιολική ενέργεια και τη μετέτρεπαν σε ηλεκτρική. Ωστόσο, μέσα σε μόλις μια γενιά, το 90% αυτών των ανεγεννητριών εξαφανίστηκαν επειδή ακόμη και οι πιο απομονωμένοι αγρότες συνδέθηκαν με το κεντρικό ηλεκτρικό δίκτυο της χώρας. Οι σχετικά φθηνές τιμές του ηλεκτρικού ρεύματος και η δυνατότητα απρόσκοπτης παροχής ρεύματος ώθησαν τους αγρότες να εγκαταλείψουν τους «απαρχαιωμένους» τρόπους της ενεργειακής αυτονομίας του και να συνδεθούν με το κεντρικό ηλεκτρικό δίκτυο. Μ’ αυτό τον τρόπο όμως απώλεσαν κι ένα σημαντικό κομμάτι της ελευθερίας και της αυτονομίας τους.

POWER TO THE PEOPLE!

Σήμερα τα δεδομένα έχουν ευτυχώς αλλάξει. Η ίδια τεχνολογία που βοηθά έναν νεαρό χρήση του iPod να «κατεβάσει» μουσική μέσω του Internet, μπορεί να αναζωογονήσει την τεχνολογία της παραγωγής ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, με τη βοήθεια μικρογεννητριών οι οποίες θα συνδεθούν τις πιο απομονωμένες αγροικίες μ’ ένα απέραντο δίκτυο παραγωγής και κατανάλωσης ενέργειας. Έτσι, ένα απομονωμένο αγρόκτημα κάπου στη Βόρεια Ντακότα θα μπορεί, όταν οι άνεμοι είναι δυνατοί ή η ηλιοφάνεια έντονη, να παραγάγει ηλεκτρική ενέργεια από ανεμογεννήτριες και φωτοβολταϊκά πάνελ και το πλεόνασμά της να το διοχετεύει στο κεντρικό ηλεκτρικό δίκτυο. Όταν δεν θα φυσά άνεμος και θα έχει συννεφιά τότε θα μπορεί να παίρνει πίσω από το κεντρικό ηλεκτρικό δίκτυο ένα μέρος της ενέργειας που συνεισέφερε, ώστε να μην έχει ποτέ ενεργειακές ελλείψεις. Μ’ αυτό τον τρόπο επιτυγχάνονται πολλά: Ο απομονωμένος αγρότης αισθάνεται ασφάλεια κι αυτοπεποίθηση επειδή παράγει μόνος του την ενέργεια που χρειάζεται και μάλιστα μ’ έναν φιλικό προς το περιβάλλον τρόπο. Από την άλλη και το κράτος αισθάνεται περισσότερη ασφάλεια διότι γνωρίζει ότι το ενεργειακό έλλειμμά του μπορεί ανά πάσα στιγμή να καλυφθεί από τα πλεονάσματα ενέργειας που παράγουν με τις μικρογεννήτριές τους ακόμη και οι πιο απομονωμένοι πολίτες του, αρκεί να είναι συνδεδεμένοι στο δίκτυο. Πρόκειται δηλαδή για μια αμοιβαία επωφελής σχέση, που λειτουργεί υπέρ της φυσικής ισορροπίας.

«Πρόκειται για ένα καινούργιο νόημα στη φράση ‘’Power to the People’’, επειδή σ’ αυτό το νέο ενεργειακό καθεστώς οι άνθρωποι θα είναι απαραίτητοι και τα σπίτια τους θα είναι μικρά ενεργειακά εργοστάσια», επισημαίνει ο Jeremy Rifkin. Παλιότερα το νόημα του εκσυγχρονισμού υπαγορεύονταν από το σύνθημα «Faster, Higher, Stronger», επιβάλλοντας στις κυβερνήσεις την ανάγκη για ένα συγκεντρωτικό ηλεκτρικό δίκτυο, που θα τροφοδοτούσε με ενέργεια πόλεις, βιομηχανίες και απομακρυσμένες εγκαταστάσεις. Μόνο που αυτό το σύστημα ήταν μονής κατεύθυνσης, διότι έστελνε και δεν λάμβανε ενέργεια. Σήμερα ωστόσο οι πρωτοπόροι της λεγόμενης Πράσινης Ενέργειας οραματίζονται ένα δυναμικό ενεργειακό δίκτυο, που θα βασίζεται στη αλληλεπίδραση και στην αέναη ανταλλαγή ενέργειας, παρόμοια με το Internet. Η ανατολή αυτού του νέου εναλλακτικού συστήματος παραγωγής ενέργειας, που θα βασίζεται όχι σε κεντρικές μονάδες αλλά σε εκατομμύρια μικρογεννήτριες που θα παράγουν ηλεκτρισμό από εναλλασσόμενες πηγές ενέργειας και θα την ανταλλάσσουν με το κεντρικό δίκτυο, θα αποτελέσει ένα Paradigm Shift, μια ριζική μεταβολή που θα αλλάξει την ανθρώπινη κοσμοαντίληψη, την κοινωνία και την οικονομία μας. «Όταν αυτή η ενεργειακή επανάσταση συναντηθεί με την τηλεπικοινωνιακή επανάσταση, τότε αυτό θα αποτελέσει ένα κομβικό σημείο στην ιστορία της ανθρωπότητας», σημειώνει ο Jeremy Rifkin. Μετά απ΄ αυτό τίποτε δεν θα είναι πια το ίδιο.

Οι τεχνολογίες που θα πυροδοτήσουν τη νέα ενεργειακή επανάσταση ήδη υπάρχουν. Ο κόσμος θα μπορούσε να απαλλαγεί από τη χρήση των επιζήμιων ορυκτών καυσίμων μέχρι τα μέσα του 21ου αιώνα επενδύοντας μερικά τρισεκατομμύρια δολάρια στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, σύμφωνα με το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Ανανεώσιμης Ενέργειας (EREC) και την Greenpeace.

Η επερχόμενη ενεργειακή επανάσταση θα αλλάξει το ρου του ανθρώπινου πολιτισμού και θα σημάνει την απαρχή μιας λαμπρής εποχής για την ανθρωπότητα. Ωστόσο, πρέπει να γνωρίζουμε πως οι μεγάλες πρόοδοι του πολιτισμού είναι συνήθως διαδικασίες που μόλις και δεν αφανίζουν τις κοινωνίες στις οποίες συμβαίνουν. Έτσι η επικράτηση αυτού του νέου ενεργειακού κύματος, που θα σημάνει και την απαρχή μιας νέας εποχής για την ανθρωπότητα, δεν θα γίνει χωρίς συγκρούσεις. Το ενεργειακό κατεστημένο των ορυκτών καυσίμων δεν θα παραδώσει αμαχητί τον κόσμο στις δυνάμεις της Ελεύθερης Ενέργειας, της οικολογίας και του ανθρωπισμού. Θα δοθούν νέες μάχες, που θα πρέπει και πάλι να κερδηθούν για το καλό όχι μόνον της ανθρωπότητας αλλά και ολόκληρου του πλανήτη μας.

Υπάρχει πλέον επιτακτική η ανάγκη για μια ορθολογική διαχείριση των κινδύνων: όχι υποτίμηση ούτε και υπερεκτίμησή τους. Υπάρχει η ανάγκη για «Plan B», για ένα εναλλακτικό σχέδιο σωτηρίας που θα μας βγάλει από το σημερινό μας αδιέξοδο. Ένα σχέδιο που θα βασίζεται στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, που θα είναι αποκεντρωμένες αλλά πάντα συνδεδεμένες μεταξύ τους. Δεν χρειάζεται να μεταναστεύουμε στο διάστημα για να σωθούμε από την επερχόμενη καταστροφή. Μπορούμε να σώσουμε τον πλανήτη μας εδώ και τώρα αλλάζοντας απλά καταναλωτικές συνήθειες, καθώς και τους τρόπους με τους οποίους αντλούμε την ενέργεια που χρειαζόμαστε.  Η δύναμη συνεχίζει να βρίσκεται στα χέρια μας, απλά δεν την έχουμε ακόμη συνειδητοποιήσει.

Για επικοινωνία με τον Γ. Στάμκο: stamkos@post.com

Tesla01

ΕΠΑΝΑΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ AΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΠΥΡΙΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ»!

Ο θαυμαστός κόσμος του Τέσλα

Γιώργος Στάμκος

 

Έπειτα από την εξάντλησή του από όλα τα βιβλιοπωλεία της Ελλάδας και μετά από  απαίτηση πολλών αναγνωστών επανακυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΠΥΡΙΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ η 5η έκδοση του βιβλίου

«Ο ΘΑΥΜΑΣΤΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΤΕΣΛΑ»

 

TeslaADwallpaper

«Δεν μ’ ενοχλεί που έκλεψαν τις ιδέες μου. Μ’ ενοχλεί που δεν είχαν τις δικές τους»

Nikola Tesla

Tesla

 

 

 

 

 

Για μια Πράσινη Επανάσταση!

Για μια Πράσινη Επανάσταση!

Πως Μπορούμε να Αποφύγουμε την Επερχόμενη Κλιματολογική Καταστροφή που θα Εξαφανίσει τον Πολιτισμό μας;

 

«Η σύγχρονη τεχνολογία χρωστάει στην οικολογία μια απολογία».  Άλαν Μ. Έντισον, Βρετανός εφευρέτης

 

Γράφει ο Δρ Μάνος Δανέζης

Ένα από τα πιο ακατανόητα γεγονότα των τελευταίων διακοσίων χρόνων είναι η άκρατη λεηλασία της φύσης από τη μεριά μιας άπληστης κοινωνίας, κι αυτό ανεξάρτητα από τη συγκεκριμένη μορφή που πήρε και τους ιστορικούς παράγοντες που την προκάλεσαν. Σήμερα, το σκάνδαλο της κοινωνίας αποκορυφώνεται μέσα από το σκάνδαλο της φύσης. Η οικολογική κρίση δεν είναι παρά μια όψη της κοινωνικής κρίσης, δηλαδή μια όψη της κρίσης του πολιτισμού μας.

Τα προβλήματα είναι πλέον γνωστά. Όπως γνωρίζουμε τα υδάτινα αποθέματα εξαντλούνται εξ’ αιτίας της ιλιγγιώδους αύξησης της βιομηχανικής και αστικής υπερκατανάλωσης. Αυτό σημαίνει ότι οι αρδευτικές δυνατότητες για τις αγροτικές καλλιέργειες, που αυξήθηκαν γρήγορα τους τελευταίους αιώνες, δεν θα μπορέσουν να παρακολουθήσουν το ρυθμό της αύξησης του πληθυσμού.

Oι κίνδυνοι εκφυλισμού των κλιμάτων μέσω φυσικών μεταβολών είναι ήδη μεγαλύτεροι από ότι οι πιθανές βελτιώσεις. Οι κίνδυνοι αυτοί συνίστανται στην υπερβολική καύση ορυκτών, στην εξαπόλυση διοξειδίου του άνθρακα, στην αυξημένη ραδιενέργεια από τα πυρηνικά εργοστάσια, στο ραδιενεργό κρυπτόν, στην αύξηση των κονιορτών. Τα οξείδια του αζώτου προσβάλλουν τα στρώματα όζοντος που μας προστατεύουν από τις υπεριώδεις ακτινοβολίες. Είμαστε μαθητευόμενοι μάγοι και δεν αντιλαμβανόμαστε σε ποιο βαθμό εκφυλίζουμε τον πλανήτη μας.

Το συμπέρασμα από το σύνολο αυτών των απειλών μας το περιέγραψε πριν πολλά χρόνια στην έκθεσή της η «Λέσχη της Ρώμης». Όπως αναφέρεται ειδικότερα: «Θα είναι αναπόφευκτη η κατάρρευση του πολιτισμού μας εφ’ όσον συνεχίσουμε την τωρινή διπλή επέκταση, με τη δημογραφική έκρηξη και την εξάπλωση της βιομηχανίας με το σημερινό ρυθμό».

«Πολιτισμοί, είσαστε θνητοί» μας είχε πει ο Πωλ Bαλερύ και ανάλογες προειδοποιήσεις μας είχε κάνει ο Zιραντώ στην Τρελή του Σαγιώ και ο Βίκτορας Ουγκώ στους Αθλίους. Οι ποιητές είχαν διαισθανθεί τον κίνδυνο πολύ πριν από τους επιστήμονες.

 Οι Μεγάλες Καταστροφές

Η παγκόσμια οικονομία καταβροχθίζει εκατομμύρια τόνους καυσίμου, προκειμένου να αντεπεξέλθει στις ολοένα αυξανόμενες καταναλωτικές ανάγκες, για ένα καλύτερο αυτοκίνητο, μεγαλύτερο σπίτι, ρούχα με υπογραφή και τόσα άλλα. Οι ΗΠΑ με λιγότερο από 5% του παγκόσμιου πληθυσμού είναι υπεύθυνες για το 21% των εκπομπών άνθρακα. Ακολουθεί η Κίνα με 18% με τη συνοδεία της Ρωσίας, Ιαπωνίας, Ινδίας, Γερμανίας και του Καναδά. Από τις εκπομπές αυτές, το 40% περίπου αφορά στην παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας.

Ο τομέας των μεταφορών ευθύνεται για το 20% περίπου των εκπομπών και ακολουθούν οι οικιακές κι εμπορικές χρήσεις και οι άλλοι τομείς βιομηχανίας. Ένα ενδιαφέρον στοιχείο, είναι ότι μόνο η Κίνα σήμερα καίει για παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας περισσότερο κάρβουνο από ότι οι ΗΠΑ, η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Ιαπωνία αθροιστικά.

Σε κάθε κάτοικο του Κατάρ, του μικρού κράτους στον Περσικό Κόλπο, με το μεγαλύτερο κατά κεφαλήν εισόδημα στον κόσμο, αντιστοιχεί η παραγωγή 14 τόνων διοξειδίου του άνθρακα, ποσότητα μακράν μεγαλύτερη κάθε άλλου κάτοικου του πλανήτη.

Η έκθεση του Διακυβερνητικού Σώματος για την Κλιματική Αλλαγή, προειδοποιεί ότι μέσα στα επόμενα 70 χρόνια, 200 με 600 εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο θα έρθουν αντιμέτωποι με το φάσμα της πείνας, ενώ οι πλημμύρες στις παράκτιες περιοχές θα πλήξουν 7 εκατομμύρια νοικοκυριά. Η παγκόσμια θέρμανση θα προκαλέσει άνοδο της στάθμης των ωκεανών έως και 34 εκατοστά μέχρι το τέλος του αιώνα και όπως προειδοποιούν Αυστραλοί ερευνητές, το νερό θα κατακλύσει παράκτιες περιοχές σε όλο τον κόσμο.

Όπως εκτιμάται η αύξηση της θερμοκρασίας, θα προκαλέσει τήξη της παγοκρηπίδας στη Γροιλανδία αλλά και των παγετώνων στα Ιμαλάια.

Η αναμενόμενη όμως αύξηση της θερμοκρασίας της ατμόσφαιρας και η αύξηση της στάθμης των υδάτων είναι πιθανό να προκαλέσουν την εξαφάνιση κάποιων ειδών που δεν θα προλάβουν να προσαρμοσθούν στις νέες κλιματικές συνθήκες. Μεταξύ των ειδών που αναμένεται να πληγούν ξεχωρίζουν τα αποδημητικά πουλιά, απομονωμένοι πληθυσμοί, είδη με περιορισμένη γενετική ικανότητα προσαρμογής. Πιθανές μεταναστεύσεις ειδών, λόγω καιρικών συνθηκών, σε συνδυασμό με την εξαφάνιση κάποιων άλλων, θα φέρoυν σε επαφή πληθυσμούς που κάποτε ήταν απομακρυσμένοι. Το νέο περιβάλλον για κάποια είδη ενδέχεται να επιφέρει «εντάσεις» που θα οδηγήσουν κάποιους πληθυσμούς ή και είδη σε εξαφάνιση.

Οι κλιματικές αλλαγές, μπορούν με διάφορους τρόπους να έχουν επίπτωση και στην υγεία μας. Η αυξημένη θερμοκρασία, ευνοεί την ανάπτυξη, μεταδοτικών ασθενειών όπως η ελονοσία, κίτρινος πυρετός και δυσεντερία ενώ γίνεται πολύ εύκολα αντιληπτό ότι παρατεταμένες περίοδοι καύσωνα, αυξάνουν τα περιστατικά καρδιαγγειακών παθήσεων και θερμοπληξίας.

Εκείνοι που θα πληγούν ως επί το πλείστον είναι τα παιδιά, οι ηλικιωμένοι, οι φτωχοί, οι πρόσφυγες. Οι επιπτώσεις στην υγεία, μπορεί να είναι κάλλιστα και έμμεσες. Για παράδειγμα, στις φτωχές χώρες, όπου οι συνθήκες υγιεινής δεν είναι ιδιαίτερα ανεπτυγμένες οι υποδομές, η ελάττωση του διαθέσιμου νερού, αναμένεται να εντείνει τα ήδη υπαρκτά προβλήματα, αυξάνοντας τα κρούσματα διάρροιας από τα μολυσμένα νερά.

Προγραμματίζοντας το Μέλλον μας

Αυτή η τραγική πραγματικότητα πρέπει να μας οδηγήσει σε έναν πολύ σοβαρό προγραμματισμό. Οι ηγεσίες κάθε κράτους, όσο είναι ακόμη καιρός, θα πρέπει να προετοιμάσουν τις κοινωνίες τους, τόσο σε τεχνολογικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο, προκειμένου να επιβιώσουν κάτω από τις δυσάρεστες αυτές συνθήκες. Για τον λόγο αυτό οι απειλούμενες κοινωνίες θα πρέπει να αναθεωρήσουν ραγδαία την οικονομική και κοινωνική δομή τους, καθώς και την ενεργειακή πολιτική τους στο πλαίσιο ενός πανεθνικού σχεδίου δράσης. Είναι, επομένως, επιβεβλημένο να γίνουν μεγάλες επενδύσεις στον τομέα των εναλλακτικών πηγών ενέργειας. Δηλαδή στους τομείς της ηλιακής, της αιολικής, αλλά και της ενέργειας που προέρχεται από τη βιομάζα και τις υδατοπτώσεις. Ομοίως, άμεση θα πρέπει να είναι η ανάπτυξη, αλλά και ο εκσυγχρονισμός μη ενεργοβόρων κοινωνικών εξυπηρετήσεων, όπως των μέσων μαζικής μεταφοράς.

Οι τεράστιες απώλειες ηλεκτρικής ενέργειας στα δίκτυα διανομής, θα πρέπει να ελαχιστοποιηθούν, ενώ συγχρόνως θα πρέπει να γίνουν αλλαγές στο είδος και τις μεθόδους της κτηνοτροφικής και γεωργικής παραγωγής. Για να γίνουμε πιο σαφείς, πρέπει να αναπτυχθούν η γεωργική και η κτηνοτροφική παραγωγή, προκειμένου να παράγει φτηνά και καλά προϊόντα, αφού το νάιλον, που έχει υποκαταστήσει το δέρμα, το μαλλί και το βαμβάκι, επειδή προέρχεται από το πετρέλαιο, με την πάροδο του χρόνου θα γίνει πανάκριβο. Ομοίως, μεγάλα υδατικά φράγματα θα πρέπει να αποθηκεύουν το νερό την εποχή των βροχών, ώστε να εξασφαλίζεται μεγάλο μέρος της απαιτούμενης ηλεκτρικής ενέργειας, καθώς και η άρδευση των γεωργικών καλλιεργειών. Παράλληλα, κατά περιοχή, μικρά και μεγάλα υδραγωγεία, όπως και συλλέκτες νερού θα πρέπει να εξασφαλίζουν το απαιτούμενο πόσιμο νερό για οικιακή χρήση. Μην ξεχνάμε ότι σε πολλές περιοχές οι πόλεμοι γίνονται πλέον για το νερό και όχι για το πετρέλαιο.

Και κάτι ακόμα που το προσπερνάμε χωρίς να το συνειδητοποιούμε. Ένα λίτρο εμφιαλωμένου νερού κοστίζει περισσότερο από ένα λίτρο αμόλυβδης βενζίνης. Σκεφθείτε λοιπόν τι θα γίνει, όταν υπάρξει πραγματική έλλειψη νερού και όταν το νερό σε φυσική μορφή, έχει μολυνθεί από τα χημικά απόβλητα των εργοστασίων, τη ραδιενέργεια των έξυπνων βομβών –όπως στη Σερβία– και την ανεξέλεγκτη χρήση χωματερών. Έφτασε πλέον ο καιρός, αντί να χαϊδεύουμε τα αυτιά των συμπολιτών μας με ψεύτικες ελπίδες, να του εκθέσουμε –χωρίς ακρότητες– το τραγικό μέλλον του στην περίπτωση που δεν διορθωθεί η κατάσταση.

Μια Παρακμασμένη Κοινωνία

Βασικό αίτιο της καταστροφής του περιβάλλοντος υπήρξε η αλόγιστη σπατάλη των φυσικών πηγών και της ενέργειας από μέρους μιας βιομηχανικής κοινωνίας που στήριξε την ύπαρξή της στη φιλοσοφία του παράλογου κέρδους. Είναι γνωστό ότι η αναζήτηση του κέρδους, ή για την ακρίβεια η προτίμηση του άμεσου και γρήγορου κέρδους, είναι μια αρκετά φανερή αιτία που οδηγεί στην καταστροφή του περιβάλλοντος.

Στη φιλοσοφία της δυτικής οικονομία, ένα μελλοντικό μεγάλο εισόδημα είναι λιγότερο επιθυμητό από ένα γρήγορο άμεσο. Ο Αμερικανός βιολόγος Γκάρετ Άρντεν εξηγεί με γλαφυρότητα ένα γεγονός που το ονόμασε «η τραγωδία των κοινόχρηστων πηγών».

Όταν μια κοινόχρηστη πλουτοπαραγωγική πηγή βρίσκεται στη διάθεση του οποιουδήποτε θέλει να την εκμεταλλευτεί όπως π.χ. ψάρια των ωκεανών, τότε κανένας από αυτούς που την εκμεταλλεύονται δεν έχει συμφέρον να κάνει συγκρατημένη εκμετάλλευση, γιατί υπάρχει κίνδυνος να παρουσιαστεί ένας άλλος ανταγωνιστής του, ο οποίος δεν θα είχε τους ίδιους ηθικούς ενδοιασμούς.

Η τραγωδία των κοινόχρηστων πηγών συμπληρώνεται από μια λογική των μεγάλων επιχειρήσεων που είναι αντίθετη προς τη διατήρηση των φυσικών πηγών. Σύνθημά τους είναι «πέταγμα μετά τη χρήση», καμουφλάροντας τη λογική για μεγάλα και γρήγορα κέρδη, με την ανάπτυξη μιας απαράδεκτης φιλοσοφίας που διατυπώνει την άποψη ότι, η σπατάλη είναι έμφυτη στην ανθρώπινη φύση. Σ’ όλα τα προηγούμενα προστίθεται η θρησκεία της «Οικονομικής Ανάπτυξης» και η λατρεία της αύξησης του ακαθάριστου εθνικού προϊόντος, χωρίς μελέτη των επιπτώσεων αυτής της ανάπτυξης στην καταστροφή του περιβάλλοντος. Δηλαδή, αντί, όπως θα έπρεπε, να μοιράσουμε με τον καλύτερο τρόπο τα κομμάτια του «γλυκίσματος», βρήκαμε σαν πιο απλό ν’ αυξήσουμε την ποσότητά του.

Το πρόβλημα λοιπόν της καταστροφής του περιβάλλοντος είναι κοινωνικό και πολιτισμικό. Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει πλέον να γίνει συνείδηση ότι δεν αρκεί πλέον να οικολογηθούν τα πολιτικά κόμματα, αλλά να πολιτικοποιηθούν οι οικολόγοι, γιατί τώρα το αντικείμενό τους δεν είναι πια η προστασία των πάρκων, των εξοχικών κατοικιών και των πουλιών, αλλά η προστασία ολόκληρου του ανθρώπινου πολιτισμού.

Αυτό, όμως, που δεν πρέπει να διαφεύγει της προσοχής μας, είναι η κατάχρηση των τεχνολογικών συστημάτων, που στάθηκαν ο κύριος βοηθός μιας παράλογης βιομηχανικής ανάπτυξης που δεν έλαβε, ούτε λαμβάνει, υπόψη της τον παράγοντα περιβάλλον.

Έτσι είναι αρκετά ουτοπιστικό να συζητάμε για μια σωστή χρήση των φυσικών πηγών και της ενέργειας, χωρίς να έχουμε συμφωνήσει για το πως πρέπει να είναι συγκροτημένη η κοινωνία που θα την πραγματοποιήσει ανεξάρτητα από κοινωνικούς συμβιβασμούς και σκοπιμότητες.

Για μια Νέα Περιβαλλοντική Παιδεία

Όμως, η δημιουργία μιας νέας συνείδησης, μιας νέας κοινωνίας, προϋποθέτει την ύπαρξη ενός νέου είδους πολιτών με ανεπτυγμένη κοινωνική συνείδηση, δραστήριων και ικανών να διεκδικούν τα δικαιώματά τους. Για να γίνει αυτό απαιτείται ένα άλλο είδος εκπαίδευσης που θα στοχεύει στην άμεση αναπαραγωγή ενός είδους πολιτών με ανεπτυγμένη περιβαλλοντική συνείδηση.

Υπάρχει λοιπόν άμεση ανάγκη ανάπτυξης, μέσα στο σχολείο, προγραμμάτων Περιβαλλοντικής – Κοινωνικής εκπαίδευσης, με στόχο την αλλαγή των εκπαιδευτικών συστημάτων.

Όπως αναφέρεται και στην χάρτα του Βελιγραδίου (Οκτώβριος 1978): «Η αναδιάρθρωση των εκπαιδευτικών συστημάτων είναι βασική προϋπόθεση για την εγκαθίδρυση μιας νέας ηθικής όσον αφορά την ανάπτυξη και την οικονομική τάξη. Οι κυβερνήσεις και οι πολιτικοί υπεύθυνοι μπορούν να θεσμοθετούν αλλαγές, αλλά δεν θα είναι λύσεις βραχυπρόθεσμες αν δεν δώσουμε στην παγκόσμια νεολαία μιας νέας ποιότητας εκπαίδευση».

Η ανάπτυξη προγραμμάτων Περιβαλλοντικής – Κοινωνικής εκπαίδευσης στα σχολεία είναι λοιπόν επιβεβλημένη εφόσον ο σημερινός μέσος πολίτης, μη θεωρώντας τον εαυτό του συνυπεύθυνο για την οικολογική καταστροφή, δεν είναι διατεθειμένος να αντιδράσει για να τη μεταβάλλει. Επαναπαύεται πιστεύοντας ότι οι λύσεις βρίσκονται στα χέρια των ειδικών ή των αρμόδιων υπηρεσιών.

Έτσι, ασυνειδητοποίητος, υπονομεύει την κατάσταση χωρίς να δίνει τη γνώμη του και χωρίς να αντιλαμβάνεται ότι αυτοί που παίρνουν τις αποφάσεις έχουν ανάγκη την υποστήριξη και τη σύμφωνη γνώμη του συνόλου, ώστε οι αποφάσεις να είναι πράγματι προσανατολισμένες στο στόχο μιας καλύτερης ποιότητας ζωής για το σύνολο. Όμως, αυτή η εκτίμηση του τι σημαίνει ποιότητα ζωής, είναι πραγματικά μια άποψη τελείως προσωπική. Καθένας την αντιλαμβάνεται διαφορετικά ανάλογα τις ευαισθησίες του, τις γνώσεις του, τις ικανότητές του, το κοινωνικό του περιβάλλον. Η προσωπική αυτή αντίληψη για να είναι όσο το δυνατόν πιο αντικειμενική, πρέπει να βασιστεί σε μια βαθιά κατανόηση των φαινομένων, των πολυπλοκοτήτων και των σχέσεων που συνιστούν το περιβάλλον. Συνεπώς είναι πρόβλημα Παιδείας.

Βρισκόμαστε λοιπόν σήμερα, από τη μια πλευρά με ένα σχολείο που πρέπει επιτακτικά να ανοίξει στον έξω κόσμο, με σκοπό να διαμορφώσει «μελλοντικούς πολίτες» συνειδητούς και υπεύθυνους, και από την άλλη, με ένα πλήθος προβλημάτων που αφορούν το περιβάλλον.

Αυτά τα προβλήματα μπορούν να αποτελέσουν ζωντανά και επίκαιρα θέματα μελέτης στην υπηρεσία του σχολείου, οδηγώντας στη συνειδητοποίηση όχι μόνο των μαθητών, αλλά και ολόκληρης της κοινότητας, μιας και τα παιδιά και οι έφηβοι είναι οι καλύτεροι καταλύτες για την πραγμάτωση μιας εκπαίδευσης για όλους. Βέβαια με τον όρο «περιβάλλον», με βάση διεθνείς απόψεις (Χάρτα Βελιγραδίου, Οκτώβριος 1978) δεν νοείται μόνο το φυσικό περιβάλλον, αλλά επίσης το κοινωνικό, πολιτιστικό, τεχνητό κλπ. Συνεπώς δεν γίνεται λόγος, σε διεθνές επίπεδο, να περιοριστεί η έννοια αυτή σε μόνο μια διάσταση, αυτή της οικολογίας. Αντίθετα υπογραμμίζεται πάντα η σπουδαιότητα της εξέτασης των κοινωνικών και πολιτιστικών παραγόντων που είναι συχνά η αρχή του κακού. Η γνώση και η συνειδητοποίηση των παραγόντων αυτών από μέρους των πολιτών, υποχρεώνει αυτούς που παίρνουν τις αποφάσεις να δικαιολογούν τα λαμβανόμενα μέτρα, άρα εξασφαλίζουν την δημοκρατία.

Ο Μηχανισμός Καταστροφής του Περιβάλλοντος

Όπως γνωρίζουμε η ζωή πάνω στη Γη εξαρτάται από την ποσότητα, αλλά και από τον σταθερό ρυθμό της ενέργειας που δέχεται η Γη από τον Ήλιο. Αν η ενέργεια που δεχόμαστε πάνω στη Γη από τον Ήλιο στη μονάδα του χρόνου και στη μονάδα επιφάνειας μεταβληθεί πάνω από ένα επιτρεπτό όριο, τότε η ζωή πάνω στη Γη θα πάψει να υπάρχει. Θα πάψουν να υπάρχουν τα φυτά, τα ζώα και το ανθρώπινο είδος.

Για να φτάσει όμως η ηλιακή ενέργεια στην επιφάνεια της Γης πρέπει να διανύσει δύο περιοχές. Την περιοχή που βρίσκεται μεταξύ Ήλιου και του σημείου που αρχίζει η γήινη ατμόσφαιρα και την περιοχή της ίδιας της ατμόσφαιρας. Η ποσότητα της ηλιακής ακτινοβολίας που φτάνει εκεί όπου τελειώνει για μας τους ανθρώπους η γήινη ατμόσφαιρα, αυξομειώνεται μέσα σε ανεκτά όρια κατά τη διάρκεια του ενδεκαετούς ηλιακού κύκλου. Το γεγονός αυτό είναι μία από τις σημαντικότερες αιτίες διαμόρφωσης πολλών κλιματολογικών παραγόντων, όπως είναι ο ρυθμός, η ένταση και το ποσόν των βροχοπτώσεων, η μέση θερμοκρασία, το ετήσιο πάχος των δακτυλίων των δέντρων, το ύψος της στάθμης των υδάτων λιμνών και ποταμών κ.ά. Ως παράδειγμα μπορούμε να αναφέρουμε ότι –όπως έχει αποδειχθεί– η στάθμη των υδάτων της Κασπίας Θάλασσας, αλλά και πολλών λιμνών της Αφρικής ανεβαίνει έως και ένα μέτρο κατά την περίοδο του μεγίστου της ηλιακής δραστηριότητας. Όπως υπολογίζουμε σήμερα κάθε τετραγωνικό εκατοστό επιφάνειας τοποθετημένης κάθετα προς τις ηλιακές ακτίνες, στα όρια της γήινης ατμόσφαιρας, δέχεται ανά δευτερόλεπτο ροή ηλιακής ενέργειας ίση με 1.360 Βατ ανά τετραγωνικό μέτρο (Watt.m-2). Αυτή η ροή ακτινοβολίας ονομάζεται ηλιακή σταθερά και μετριέται επακριβώς με ειδικά όργανα. Όπως είδαμε λοιπόν, το ποσόν της ενέργειας που μας στέλνει ο Ήλιος μέχρι την αρχή της γήινης ατμόσφαιρας δεν έχει μεταβληθεί, ούτε περιμένουμε να μεταβληθεί, σε τέτοιο τρόπο ώστε να τίθεται σε κίνδυνο η ύπαρξη ζωής πάνω στη Γη.

Η ηλιακή ακτινοβολία, όμως, για να φτάσει στη Γη πρέπει να περάσει μέσα από την ατμόσφαιρά της, την οποία η φύση έχει φτιάξει έτσι, ώστε να επιτρέπει να περάσουν μόνο οι ηλιακές ακτινοβολίες που βοηθούν τη ζωή στη Γη. Για παράδειγμα, στρώματα αερίου όζοντος που βρίσκονται στα πιο ψηλά στρώματα της ατμόσφαιρας, απορροφούν και δεν επιτρέπουν στις υπεριώδεις ακτινοβολίες του Ήλιου να περάσουν την ατμόσφαιρα και να φτάσουν στην επιφάνεια της Γης. Οι υπεριώδεις ακτινοβολίες δημιουργούν έντονα χημικά αποτελέσματα, και ως εκ τούτου μεγάλα προβλήματα στην ανθρώπινη βιολογία, όπως διάφορες μορφές καρκίνου.

Ομοίως, η γήινη ατμόσφαιρα είναι φτιαγμένη έτσι, ώστε να επιτρέπει στις παραπανίσιες ακτινοβολίες που παράγει δευτερογενώς η Γη να φεύγουν στο διάστημα διασχίζοντας ελεύθερα τη γήινη ατμόσφαιρα χωρίς να απορροφώνται από αυτή. Η διαδικασία αυτή βοηθάει ώστε να δημιουργούνται κλιματολογικές συνθήκες τέτοιες που να μην τίθεται σε κίνδυνο η ζωή πάνω στη Γη. Όπως είναι φανερό, αν κάποιος αλλάξει τη σύνθεση της γήινης ατμόσφαιρας, τότε αλλάζουν όλες οι προηγούμενες συνθήκες που είναι απαραίτητες προκειμένου να υπάρχει ζωή πάνω στη Γη. Αυτή ακριβώς την εγκληματική αλλαγή της γήινης ατμόσφαιρας «κατόρθωσε» να επιτύχει ο Δυτικός πολιτισμός, βάζοντας σε άμεσο κίνδυνο όχι μόνο κάποιους ανθρώπους στο μακρινό μέλλον, αλλά τη δική μας ζωή, των παιδιών και των εγγονιών μας.

Ας δούμε όμως πιο προσεκτικά το πώς επιτυγχάνεται από τον ευφυή πολιτισμό μας, η τρομοκρατική αυτή πράξη ενάντια στην ίδια την ύπαρξη ζωής πάνω στον πλανήτη μας. Το μεγαλύτερο μέρος των ανθρώπινων παρεμβάσεων που καταστρέφουν τις συνθήκες ζωής πάνω στη Γη εκφράζονται μέσω του «φαινόμενου του θερμοκηπίου». Γενικότερα όμως, όταν μιλάμε για το φαινόμενο αυτό αναφερόμαστε συνολικά στα καταστροφικά του αποτελέσματα και όχι μόνο σ’ αυτό καθαυτό το φαινόμενο, που εξελίσσεται σε δύο φάσεις:

Πρώτον, όπως είπαμε, η ατμόσφαιρα της Γης ανάλογα, με την ποιοτική και ποσοτική της σύσταση, επιτρέπει να περάσουν προς την επιφάνειά της μόνο ακτινοβολίες συγκεκριμένων μηκών κύματος, ενώ τις υπόλοιπες τις απορροφά. Δηλαδή, η συγκεκριμένη γήινη ατμόσφαιρα είναι όπως λέμε «διαφανής» για τις ακτινοβολίες αυτών των μηκών κύματος. Στην περίπτωσή μας όμως, έχοντας καταστρέψει και αλλάξει ριζικά τη σύνθεση της γήινης ατμόσφαιρας, έχοντας, για παράδειγμα, καταστρέψει τη ζώνη του όζοντος στην ανώτερη ατμόσφαιρα, «πετύχαμε» οι επικίνδυνες για τη ζωή του ανθρώπου ακτινοβολίες να φθάνουν μέχρι την επιφάνεια της Γης και να σκοτώνουν όλο και περισσότερους ανθρώπους μέσω διαφόρων ασθενειών, όπως ο καρκίνος. Ομοίως η αλλοίωση της ατμόσφαιρας μίκρυνε, ιδιαίτερα στις μεγάλες πόλεις, την περιεκτικότητα του αέρα σε οξυγόνο με αποτέλεσμα να θερίζουν τα καρδιακά και πνευμονικά νοσήματα.

Σε μια δεύτερη φάση, όταν οι ακτινοβολίες, περάσουν από τη γήινη ατμόσφαιρα και φθάσουν στην επιφάνεια της Γης, εν μέρει ανακλώνται και εν μέρει απορροφώνται. Οι ανακλώμενες ακτινοβολίες εξακολουθούν να έχουν τα ίδια μήκη κύματος, συνεπώς μπορούν να περάσουν μέσα από την ατμόσφαιρα που, όπως είπαμε, είναι διαφανής γι’ αυτές. Oι απορροφούμενες όμως ακτινοβολίες αναγκάζουν το υλικό του πλανήτη να ακτινοβολήσει ενέργεια, η οποία, ανάλογα με την ποιοτική σύσταση του εδάφους, μπορεί να περιλαμβάνει μήκη κύματος στα οποία, όμως, η ατμόσφαιρα του πλανήτη δεν επιτρέπει τη δίοδο. Αυτά τα ποσά ενέργειας –τα οποία δεν μπορούν να ξεφύγουν από το φράγμα που δημιουργεί η αλλοιωμένη από τον άνθρωπο πλανητική ατμόσφαιρα– είναι το αίτιο αύξησης της θερμοκρασίας του πλανήτη.

Στο σημείο αυτό, ο δήθεν ανεπτυγμένος πολιτισμός μας παρεμβαίνει εις βάρος της ύπαρξης ζωής στον πλανήτη μας, με δύο τρόπους. Πρώτον, όπως είπαμε, καταστρέφει τη σύσταση της ατμόσφαιρας μη επιτρέποντας στην ακτινοβολούμενη ενέργεια από τη Γη να φύγει προς το διάστημα. Ωστόσο, όπως αναφέραμε, η ακτινοβολία που εκπέμπει δευτερογενώς η Γη εξαρτάται από τη σύσταση του εδάφους. Έτσι, μέσω της καταστροφής του πράσινου, των πυρκαγιών που «βάζουμε» για να φτιάχνουμε μετά οικόπεδα και της τσιμεντοποίησης των πάντων, αλλάζουμε τη σύσταση τεράστιων περιοχών του εδάφους της Γης. Με τον τρόπο αυτό αναγκάζουμε τις γήινες αυτές περιοχές να εκπέμπουν πολύ περισσότερες απαγορευμένες ακτινοβολίες, οι οποίες δεν μπορούν να φύγουν προς το διάστημα, αλλά απορροφούνται από την άρρωστη γήινη ατμόσφαιρα δημιουργώντας καταστροφικές για την ανθρώπινη επιβίωση μεταβολές του γήινου κλίματος. Συνοπτικά, μπορούμε να πούμε ότι το φαινόμενο του θερμοκηπίου έχει ως συνέπεια, η ενέργεια του Ήλιου να φθάνει μεν μέχρι την επιφάνεια της Γης, ενώ η ενέργεια την οποία εκπέμπει δευτερογενώς η Γη να συγκρατείται από την ατμόσφαιρά της. Ας δούμε όμως με πολύ απλό τρόπο μερικά καταστροφικά –για τη ζωή στον πλανήτη μας– αποτελέσματα, που δημιουργούνται από τις αυτοκαταστροφικές ανθρώπινες παρεμβάσεις στο περιβάλλον.

Όταν καταστρέφουμε το πράσινο –εκτός του ότι λιγοστεύουμε το οξυγόνο που είναι απαραίτητο για να επιζήσουμε–, αλλοιώνουμε επίσης τη σύσταση της επιφάνειας της Γης. Η ξερή Γη θερμαίνεται  πολύ περισσότερο από την αντίστοιχη πράσινη Γη. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα οι αέριες μάζες που βρίσκονται πάνω από την πυρωμένη Γη να θερμαίνονται πολύ περισσότερο. Να διαστέλλονται και να ανεβαίνουν προς τα πάνω, προς όλες τις διευθύνσεις, με πολύ μεγάλες ταχύτητες. Τέτοιου είδους φαινόμενα δημιουργούν τους θυελλώδεις ανέμους και ποικίλες ατμοσφαιρικές διαταραχές που σαρώνουν τεράστιες περιοχές ξηράς και θάλασσας, δημιουργώντας μεγάλες καταστροφές με χιλιάδες θύματα. Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε τις βροχές λάσπης που μας έρχονται κατά καιρούς από την Αφρική.

Οι πολύ μεγάλες θερμοκρασίες των ερήμων και του άνυδρου, ξερού αφρικανικού εδάφους, ζεσταίνουν τον αέρα που βρίσκεται πάνω από αυτές, αναγκάζοντας τεράστιες αέριες μάζες να διαστέλλονται και να κινούνται με μεγάλες ταχύτητες, μεταφέροντας μαζί τους το κόκκινο αφρικανικό χώμα, χιλιόμετρα μακριά από την Αφρική, μέχρι την πατρίδα μας. Ένα δεύτερο φαινόμενο της μεταβολής του κλίματος, π.χ. στην Ελλάδα, είναι το εύρος της μεταβολής της θερμοκρασίας μεταξύ νύχτας και μέρας. Όταν το εύρος αυτό είναι μεγάλο, δημιουργείται το λεγόμενο φαινόμενο της ερημοποίησης: Το πρωί, όταν η θερμοκρασία είναι μεγάλη, οι πέτρες και το χώμα διαστέλλονται, ενώ το βράδυ όταν η θερμοκρασία είναι μικρή συστέλλονται. Όσο πιο μεγάλη είναι η διαφορά της θερμοκρασίας μέρας και νύχτας τόσο μεγαλύτερη είναι η συστολή και η διαστολή. Μεγάλες όμως διαστολές και συστολές του υλικού του εδάφους το διαλύουν και το μετατρέπουν σε άμμο. Με τον τρόπο αυτό, το ξερό χώμα, δηλαδή το έδαφος δίχως πράσινο, μετατρέπεται γρήγορα σε άμμο και οι εύφοροι κάμποι σε απέραντες ερήμους. Όπως αναφέρουν ειδικοί επιστήμονες, τις επόμενες δεκαετίες η Νότια Ελλάδα –αν δεν ληφθούν άμεσα μέτρα της προστασίας του περιβάλλοντος– θα μετατραπεί σε έρημη γη λόγω αυτού του φαινομένου.

Και τώρα ας πάμε στις πόλεις, τις πόλεις που το έδαφός τους έχει τσιμεντοποιηθεί, και κανένας δεν νοιάζεται για το αν υπάρχει ή δεν υπάρχει πράσινο. Άλλωστε, για το πράσινο πρέπει να πληρώσουμε, και δεν μας πληρώνουν. Το πράσινο δίνει αγαθά που έχουν άμεση αντανάκλαση στην υγεία και την ποιότητα ζωής των πολλών, αλλά δυστυχώς δεν μεγαλώνει τις καταθέσεις κάποιων ολίγων στις τράπεζες, όπως το μπετόν και η τσιμέντοποίηση. Γιατί όμως τα βάζουμε με το τσιμέντο και το σίδερο που το ενισχύει; Το υλικό αυτό έχει την ιδιότητα το πρωί –όταν η Γη πυρώνει από την αλλοίωση της σύστασης της επιφάνειάς της–, όπως είπαμε, να συγκεντρώνει την ηλιακή ενέργεια χωρίς να την επανεκπέμπει στο περιβάλλον. Το βράδυ, όταν το τσιμέντο και το ενισχυτικό σίδερο δεν λούζονται από το πυρωμένο φως του Ήλιου, αρχίζουν να αποδίδουν στο περιβάλλον την ενέργεια που μάζεψαν το πρωί υπό μορφή θερμότητας. Με τον τρόπο αυτό τα βράδια η θερμοκρασία σχεδόν φτάνει τη θερμοκρασία της μέρας, συντρίβοντας την ανθρώπινη βιολογία και ψυχολογία.

Το Δικαίωμα στην Δίκαιη Κατανομή της Ενέργειας

Όπως όλοι θα έχουμε καταλάβει το περιβαλλοντικό πρόβλημα έχει άμεση ή έμμεση σχέση με το είδος της χρησιμοποιούμενης ενέργειας και τις μεθόδους συλλογής και διανομής της.

Η πρώτη βιομηχανική επανάσταση στηρίχθηκε στην καύση του άνθρακα ενώ η δεύτερη στο πετρέλαιο. Μην ξεχνάμε ότι το είδος της χρησιμοποιούμενης ενέργειας και οι διάφορες μέθοδοι συλλογής και διανομής της δημιούργησαν μια σειρά κοινωνικών δεδομένων τα οποία επιβάρυναν το περιβάλλον, όπως η αστυφιλία και ο άκρατος καταναλωτισμός.

Και οι δύο προηγούμενες βιομηχανικές επαναστάσεις είχαν ως χαρακτηριστικό τους γνώρισμα τον συγκεντρωτισμό στην παραγωγή και την διανομή της ενέργειας. Αυτός ο συγκεντρωτισμός είχε ως αποτέλεσμα την συγκέντρωση των κερδών, και ως εκ τούτου τον συγκεντρωτισμό της απόλυτης εξουσίας, στα χέρια λίγων, εφόσον η ενέργεια αποτελούσε βασική προϋπόθεση επιβίωσης των βιομηχανικών κοινωνιών.

Όλα τα προηγούμενα μας οδηγούν στην κατανόηση ενός θεμελιώδους ανθρώπινου δικαιώματος το οποίο, ναι μεν δεν έχει καταγραφεί ποτέ σε κανέναν διεθνές έγγραφο, αλλά αποτελεί την βάση ενός πολιτισμικού ρεύματος που διαπνέεται από τις αρχές της δημοκρατίας. Το δικαίωμα αυτό αναφέρεται στην δίκαιη κατανομή της ενέργεια που βρίσκεται στον πλανήτη.

Η ανθρώπινη ζωή είναι ενέργεια, και η λειτουργία της απαιτεί ενέργεια. Για το λόγο αυτό όλα τα όντα αυτού του πλανήτη έχουν το δικαίωμα στην ενέργεια που χρειάζονται, στην ενέργεια που έρχεται από τον ήλιο και τη Γη. Χωρίς ελεύθερη και δίκαιη πρόσβαση σε αυτή την ενέργεια οι άνθρωποι αλλά και οι οργανωμένες κοινωνίες δεν μπορούν να ολοκληρώσουν τον κύκλο της ζωής τους.

Το γεγονός αυτό είναι ο λόγος που η διανομή και το κόστος της ενέργειας αποτελεί το ισχυρό εκβιαστικό μέσο των δυνατών προκειμένου να εξουσιάζουν τις βιομηχανικές κοινωνίες. Υπόσχονται ενέργεια και ζητούν σε αντάλλαγμα, κομμάτι ή το σύνολο των ελευθεριών τους.

Με βάση όλα τα προηγούμενα είναι πολύ εύκολο να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι η ουσιαστική προστασία του περιβάλλοντος περνάει μέσα από μια ριζική αναμόρφωση της γενικότερης πολιτισμικής μας νοοτροπίας.

Για να επιτευχθεί όμως κάτι τέτοιο πρέπει αρχικά να επιτευχθεί μια επανάσταση του ανθρώπινου νου. Η ανάπτυξη της ανθρώπινης νόησης είναι ένα γεγονός ακόμα πιο σημαντικό από την τεχνολογική επανάσταση που πρέπει να χρησιμοποιήσουμε. Αυτή την τόσο κρίσιμη περίοδο της ιστορίας του ανθρώπου, πρέπει να ξεπεράσουμε το σύνδρομο της λογικής του Homo Sapiens, που μας οδήγησε στα προβλήματα του παρόντος, και να περάσουμε στην ανάπτυξη μιας νέας πολιτισμικής συνείδησης, της συνείδησης του Homo Universalis. Δυστυχώς έχουμε μόνο λίγα χρόνια μπροστά μας για να επιτύχουμε αυτό το συνειδησιακό μετασχηματισμό.

   Η Ανάγκη μιας 3ης Βιομηχανικής Επανάστασης

Όπως αναφέραμε, κάθε μια από τις δύο βιομηχανικές επαναστάσεις, του άνθρακα και του πετρελαίου, στηρίχθηκε σε μεγάλες επιστημονικές και τεχνολογικές επαναστάσεις που είχαν συντελεστεί στις αντίστοιχες περιόδους. Σήμερα πλέον όλοι μας αναγνωρίζουμε ότι η επιστήμη και η τεχνολογία βρίσκονται σε ένα διαφορετικό και πολύ υψηλότερο επίπεδο από τότε. Αυτό σημαίνει, ότι θα πρέπει να περάσουμε στη φάση μιας τρίτης βιομηχανικής επανάστασης που θα στηριχθεί όχι μόνο στην αλλαγή των πηγών που θα αντλήσουμε την ενέργεια αλλά και το συγκεντρωτικό τρόπο συλλογής και διανομής της.

Στο θέμα αυτό συμμερίζομαι το όραμα του Τζέρεμυ Ρίφκινκ, για ένα σύστημα οικιακού ενεργειακού internet. Μέσω του internet, όπως γνωρίζουμε, δεν λαμβάνουμε μόνο ενεργειακά σήματα αλλά συγχρόνως μπορούμε και να στέλνουμε. Μέσω του internet δεν αγοράζουμε μόνο προϊόντα αλλά μπορούμε και να πουλάμε.

Με τον ίδιο τρόπο, η πρόταση είναι, το κάθε σπίτι, το κάθε αγρόκτημα, ο κάθε δήμος και η κάθε κοινότητα να παράγει μέρος ή το σύνολο της ενέργειας που έχει ανάγκη.

Αν η ενέργεια που παράγεται δεν φτάνει τότε θα μπορούμε να την αγοράζουμε από κεντρικές τράπεζες ενέργειας, ενώ αν παράγεται ενέργεια περισσότερη από όση καταναλώνεται, το πλεόνασμα θα πωλείται στις κεντρικές τράπεζες μέσω ενός δικτύου άμεσης μεταφοράς της. Στην περίπτωση αυτή ο λογαριασμός της ΔΕΗ δεν θα είναι πλέον μόνο χρεωστικός αλλά και πιστωτικός.

Για να γίνουν όλα τα προηγούμενα θα πρέπει να ψηφιοποιήσουμε το δίκτυο και στη συνέχεια να προχωρήσουμε στην ανάπτυξη ενός κεντρικού έξυπνου δικτύου, που μέσω του κατάλληλου software, θα προγραμματίζει αυτόματα την ακριβή λειτουργία των ηλεκτρικών συσκευών Τι σημαίνει αυτό; Οι ηλεκτρικές συσκευές θα λειτουργούν βάση προγράμματος χωρίς να χρειάζεται να ρυθμίζουμε εμείς τον θερμοστάτη. Τα φώτα θα σβήνουν όταν φεύγουμε από το χώρο, τα μάτια της κουζίνας θα σβήνουν μόνα τους το ίδιο και η θέρμανση ανάλογα της εσωτερικής θερμοκρασίας των χώρων. Και όλα αυτά μέσω βασικών κεντρικών στοιχειοποιημένο λειτουργιών που θα υπολογίζουν την τιμή της ενέργειας κατά δευτερόλεπτο. Με τον τρόπο αυτό θα είναι δυνατό να εξοικονομούμε την παραγόμενη από εμάς τους ίδιους ενέργεια, να μετράμε με μεγάλη ακρίβεια την ενέργεια που παράγουμε, που πουλάμε ή μοιραζόμαστε με άλλους.

Μια τέτοια προοπτική βρίσκεται μέσα στα πλαίσια της πραγματικότητας εφόσον η ενέργεια που χρειαζόμαστε βρίσκεται παντού γύρω μας. Ο ήλιος λάμπει σε όλο τον κόσμο. Ο αέρας φυσάει σε όλο τον πλανήτη. Όλοι έχουμε σκουπίδια από τα οποία μπορούμε να παράγουμε οικιακή ενέργεια. Στις αγροτικές περιοχές έχουμε σκουπίδια γεωργικά. Στις αστικές περιοχές έχουμε σκουπίδια αστικά. Έχουμε γεωθερμία η οποία περιμένει πακεταρισμένη μέσα στον ίδιο τον πλανήτη κάτω από τα πόδια μας, έχουμε και τα μικρά υδροηλεκτρικά. Τελικά πρέπει να αντιληφθούμε ότι πλέουμε μέσα σε έναν ωκεανό ελεύθερης ενέργειας.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση η ίδια έχει αναλάβει μια δέσμευση. Να καταστεί η πρώτη υπερδύναμη που θα εξασφαλίσει το 20% με ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Στις χώρες μέλη (500 εκατομμύρια άνθρωποι) από την Βόρεια Θάλασσα μέχρι την Ρωσία. Οδηγούμαστε λοιπόν προς μια 3η Βιομηχανική Επανάσταση με ενεργειακή βάση τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.

Αν όλα τα προηγούμενα φαίνονται ουτοπιστικά σκεφθείτε ότι το ίδιο θα σκεφτόσαστε αν πριν από 15 χρόνια σας έλεγε κάποιος ότι μετά από 15 χρόνια θα πάρετε ένα i-phone στην παλάμη σας και εσείς και τα παιδιά σας θα μπορούσατε να στέλνετε το δικό σας audio video σε εκατομμύρια άλλους ανθρώπους σε 7 δευτερόλεπτα, με πολύ μεγαλύτερη ισχύ αποστολής απ’ ότι τα μεγαλύτερα τηλεοπτικά δίκτυα.

Είναι εφικτό μετά 25 χρόνια κάθε σπίτι, κάθε γραφείο, κάθε εργοστάσιο, κάθε τεχνολογικό πάρκο, κάθε κτίριο, αστικό ή επαρχιακό, όχι πλέον να εξοικονομεί μόνο ενέργεια, αλλά να είναι μια ενεργειακή μονάδα που θα παράγει ενέργεια από το περιβάλλον. Βέβαια οι κλασικές πηγές ενέργειας θα συνεχίζουν να υπάρχουν διότι το πετρέλαιο, ο άνθρακας και το φυσικό αέριο θα υπάρχουν ακόμα.

Η κατάσταση είναι πολύ κρίσιμη. Πρέπει όλοι να καταλάβουμε ότι η παγκόσμια κινητοποίηση που επιβάλλεται να γίνει, δεν έχει ως στόχο της τη σωτηρία του περιβάλλοντος και της Γης. Η Γη σαν ένας τεράστιος φυσικός μηχανισμός, μέσα από βίαιες και βιβλικές καταστροφές θα βρει και πάλι τη φυσική ισορροπία της. Αυτό που θα πρέπει να προσπαθήσουμε να σώσουμε –μέσα από μια γιγαντιαία παγκόσμια κοινωνική ευαισθητοποίηση– είναι το ανθρώπινο γένος, τους εαυτούς μας, τα παιδιά και τα εγγόνια μας. Όλοι γνωρίζουμε την ιστορία της Αιγύπτου με τα επτά χρόνια ξηρασίας και δυστυχίας που διαδέχτηκαν τα επτά χρόνια ευφορίας και γονιμότητας της Γης. Την αρχαία Αίγυπτο την έσωσε τότε η σχέση του Θεού με τους ανθρώπους. Σήμερα πλέον, εφόσον τον Θεό τον έχουν αντικαταστήσει οι μάνατζερ και οι τραπεζίτες, το μόνο που μπορεί να μας σώσει είναι η ανθρώπινη προνοητικότητα. Η μάνα φύση έχει προικοδοτήσει τον άνθρωπο με μια δυνατότητα που δεν έχει κανένα άλλο είδος πάνω στη Γη. Τη δυνατότητα αυτοκαταστροφής. Του χάρισε δηλαδή το Κουτί της Πανδώρας, κλείνοντας μέσα του τη δύναμη καταστροφής του. Για να κοιτάμε τα αστέρια με τα μάτια της ψυχής μας, πρέπει πρώτα να πατάμε, σταθερά, πάνω στη Μάνα-Γη. Για να πατάμε όμως με σιγουριά το χώμα της, θα πρέπει να σταματήσουμε αυτούς που ερωτοτροπούν με το κουτί της Πανδώρας, ελπίζοντας ότι η καταστροφή της Γης, αλλά και ολόκληρου του ανθρώπινου γένους, θα γεμίσει για μια ακόμα φορά, τα ήδη γεμάτα θησαυροφυλάκιά τους

Ας ακούσουμε επιτέλους την κραυγή της Γης που πεθαίνει από τα δικά μας εγκλήματα. Είναι πραγματικά υποκριτικό και τραγικό να προσπαθούμε να κάνουμε κατοικήσιμο τον Άρη, τη στιγμή ακριβώς που κάνουμε ακατοίκητη τη Μητέρα Γη. Ένας αγώνας επιβίωσης πρέπει να αρχίσει από σήμερα.

Ο δρόμος δεν είναι εύκολος. Ζητάει τη δική μας κατανόηση και συμμετοχή και ελπίζει στη βοήθεια όλου του λογικά σκεπτόμενου κόσμου.

Ο Δρ. ΜΑΝΟΣ ΔΑΝΕΖΗΣ είναι Επίκουρος Καθηγητής Αστροφυσικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, συγγραφέας επιστημονικών βιβλίων και παρουσιάζει (μαζί με τον συνάδελφο του Στράτο Θεοδοσίου) τη συναρπαστική σειρά ντοκιμαντέρ «Το Σύμπαν που Αγάπησα» της ΕΤ-3.

ΦΥΣΙΚΗ ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΑ ΚΑΙ MASANOBU FUKUOKA

Συνέντευξη με τον Αγρότη-Φιλόσοφο Παναγιώτη Μανίκη, που Ακολουθεί τις Τεχνικές και τη Φιλοσοφία του Ιάπωνα Φυτοπαθολόγου Masanobu Fukuoka

Αντί να προσπαθήσουμε να εξασφαλίσουμε νερό και να προκαλέσουμε βροχή χρησιμοποιώντας την ανθρώπινη γνώση, θα έπρεπε να πάψουμε να αγνοούμε το νου της φύσης. Τότε η γη θα καλυφθεί με φυσικό τρόπο με πλούσια πράσινη βλάστηση. Ο νους της φύσης είναι ο πυρήνας ή η καρδιά της φύσης. Αν δε γνωρίσουμε την καρδιά της φύσης, τη θεμελιώδη πηγή της δημιουργίας του σύμπαντος, τότε όσο κι αν παρατηρούμε την εξωτερική άποψη της φύσης, θα είναι αδύνατο στη φύση να αναλάβει.
Masanobu Fukuoka

Η οικολογία και η προστασία του περιβάλλοντος από ανθρωπογενείς επεμβάσεις έχει αναχθεί σε ένα κεντρικό ζήτημα στις μέρες μας. Αυτή η στροφή προς την οικολογία έγινε εν μέρει χάρη στη συμβολή της επιστημονικής κοινότητας και τις πολυάριθμες δυσοίωνες αναφορές που κατέκλυσαν τα κέντρα λήψης αποφάσεων, αναφορές που, λόγω όγκου και σημασίας, δεν μπορούσαν πλέον να αγνοηθούν. Ο πλανήτης εκπέμπει σήματα κινδύνου και έχουμε πλέον την τεχνογνωσία να τα λάβουμε και να τα επεξεργαστούμε. Από τη στιγμή που τα κέντρα λήψεως αποφάσεων, έστω κάποια από αυτά, θεώρησαν ότι όντως τα περιβαλλοντολογικά ζητήματα ήταν ζωτικά, «επέβαλαν» σταδιακά μια υποτυπώδη περιβαλλοντική συνείδηση στα ευρύτερα κοινωνικά στρώματα, σε μάζες που μέχρι πρότινος αδιαφορούσαν επιδεικτικά για οτιδήποτε άλλο πέρα από το μικρόκοσμό τους. Αυτό είναι ένα καλό δείγμα του πόσο εύκολα μπορούν να λυθούν ζητήματα όταν υπάρχει βούληση. Από τη στιγμή που το περιβάλλον μπήκε στο προσκήνιο, δύο διαφορετικές αντιλήψεις πραγμάτων, δύο διαφορετικές φιλοσοφίες και στάσεις ζωής αντιπαρατάχθηκαν: Η μία θεωρεί ότι η τεχνολογία μπορεί και πρέπει να λύσει τα προβλήματα που δημιουργεί αλλά και άλλες αυτοφυείς προκλήσεις του μέλλοντος, και η άλλη πως η τεχνολογία δημιουργεί ένα ντόμινο οικολογικών προβλημάτων και οι λύσεις που παρέχει θα είναι πάντα ένα βήμα πίσω από τα προβλήματα που δημιουργεί.

Ο Παναγιώτης Μανίκης ήταν ένας σπουδαστής γεωπονίας. Όταν συνάντησε προβλήματα ζωής που ο Δυτικός τρόπος αντίληψης αδυνατούσε να λύσει, ο Παναγιώτης άρχισε να αναζητεί άλλες προσεγγίσεις που έγγιζαν περισσότερο μια «μεγάλη», ενιαία, φιλοσοφική τάξη πραγμάτων. Καρπός της αναζήτησης ήταν η γνωριμία του με το πρόσωπο και το έργο του Ιάπωνα φυτοπαθολόγου, φιλόσοφου και εμπνευστή της «φυσικής καλλιέργειας» Masanobu Fukuoka. Ο Παναγιώτης εδώ και χρόνια συντηρεί και αναπτύσσει με επιτυχία ένα αγρόκτημα σε περιοχή της Έδεσσας με βάση της αρχές της φυσικής καλλιέργειας τις οποίες εφαρμόζει και στο βίο του. Ταξιδεύει και μιλά για αυτές σε όλο τον κόσμο ελπίζοντας η «σπορά» του να πιάσει τόπο. Το ΖΕΝΙΘ διερευνά τον κόσμο αυτού του αγρότη-φιλόσοφου και ανιχνεύει το όραμά του για ένα περισσότερο ανθρώπινο και φυσικό μέλλον, για έναν διαφορετικό πολιτισμό με άλλα ποιοτικά χαρακτηριστικά και προσδιορισμούς.

Συνέντευξη στον Πέτρο Αργυρίου

 

Παναγιώτη, πες μου λίγο, πως ξεκίνησε αυτή η ιστορία με την φυσική καλλιέργεια, τι σε ώθησε σε αυτή την ατραπό;

Όλα ξεκίνησαν από μια περιπέτεια που είχα με την υγεία μου σχετικά νωρίς στη ζωή μου. Όταν οι γιατροί μου γνωστοποίησαν ότι το «τέλος» μου πλησίαζε και μάλιστα τόσο νωρίς, κάτι μέσα μου έσπασε και κάτι άλλο επαναστάτησε. Θεώρησα ότι υπήρχε κάτι τραγικά λάθος στην αντίληψη ότι το ανθρώπινο πλάσμα δημιουργήθηκε-πλάσθηκε-γεννήθηκε για να υποφέρει από αρρώστιες και να ζει μια μίζερη ζωή. Εκείνη τη στιγμή όμως δεν ήμουν εφοδιασμένος με τα κατάλληλα γνωστικά εργαλεία ώστε να γνωρίζω αν αυτή η αντίδραση ήταν απλά μια σπασμωδική απροθυμία μου να αποδεχτώ το τέλος μου, ή αν ήταν μια γνήσια φιλοσοφική σύλληψη γύρω από τη ζωή. Όπως και να χε, απηυδισμένος και φοβισμένος από τους κινδύνους που περιέκλειαν τα φάρμακα που μου ‘δίναν για να θεραπευτώ, αποφάσισα να τα πετάξω όλα και απλά να ζήσω μια πιο υγιεινή ζωή. Άρχισα να διατρέφομαι καλύτερα, να απορρίπτω τα συναισθηματικά και νοητικά δηλητήρια που με περιτριγύριζαν και το αποτέλεσμα ήταν, τουλάχιστον στην περίπτωσή μου, μετά από μερικούς μήνες να έχω θεραπευτεί πλήρως από μια θανάσιμη ασθένεια. Μετά από αυτή την προσωπική μου νίκη, άρχισα να θεωρώ ότι η «κλασσική» ιατρική, η ιατρική των αντιβιώσεων, των μεταμοσχεύσεων, η επεμβατική και επιθετική ιατρική ήταν μια εντελώς λανθασμένη ιατρική. Μιας και σπούδαζα γεωπονία, η σκέψη μου στράφηκε και στα φυτά, στο έδαφος, στη γη. Η υγεία για μένα ήταν πλέον η φυσική κατάσταση των πραγμάτων και τα δηλητήρια, τα χημικά και τα τοξικά η εκτροπή που διατάρασσε την φυσική τάξη της υγείας, της ευρωστίας και της αρμονίας. Μέσα μου η κλασσική ιατρική και η γεωπονική επιστήμη με τα φάρμακα και φυτοφάρμακα που στοχεύουν και πυροβολούν οτιδήποτε είναι ζωντανό είχε ακυρωθεί.

Πόσα χρόνια πριν εκτυλίχθηκε αυτό στο οποίο αναφέρεσαι;

Το 1974. Από τότε και ύστερα άρχισα να αναζητώ μέσα από τα βιβλία για να βρω και άλλους ανθρώπους που είχαν δουλέψει σε αυτή την κατεύθυνση, να εμπλουτιστώ από αυτούς που είχαν συλλάβει την ιδέα ότι άνθρωποι, ζώα και φυτά γεννιούνται για να είναι υγιή, ότι η φυσική κατάσταση των πραγμάτων είναι η απόλυτη υγεία. Ένα από τα βιβλία που έπεσε στα χέρια μου ήταν το Η Επανάσταση του Ενός Άχυρου του Masanobu Fukuoka. Με το που το διάβασα, αποφάσισα να φύγω στην Ιαπωνία, να μαθητέψω δίπλα σε αυτόν τον άνθρωπο. Έτσι το 1980 βρέθηκα στην Ιαπωνία, κοντά στον εμπνευστή της μεθόδου της φυσικής καλλιέργειας. Στη συνέχεια κάναμε μια δίμηνη περιοδεία σε χώρες της Ευρώπης. Ακολούθως δούλεψα σε αγροκτήματα στη Βραζιλία και την Ινδία. Το 1989 η ζωή με έφερε στην Έδεσσα όπου πήρα ένα αγρόκτημα το οποίο καλλιεργώ από τότε με τη μέθοδο της φυσικής καλλιέργειας.

Ναι, αλλά τι ακριβώς είναι η μέθοδος της φυσικής καλλιέργειας;

Είναι μια μέθοδος γεωργίας όπου δεν χρησιμοποιούνται λιπάσματα, φυτοφάρμακα, δεν κάνουμε ζιζανιοκτονία, δεν βοτανίζουμε, δεν οργώνουμε τη γη με μηχανήματα. Και υπάρχει και μια Πέμπτη Αρχή, αν θες, αναφορικά με το οπωροφόρα: Δεν τα κλαδεύουμε καν. Φυσικά, θα υποβαθμίζαμε τη φυσική καλλιέργεια αν την προσδιορίζαμε μόνο ως γεωργική μέθοδο. Η φυσική καλλιέργεια είναι ένα πνευματικό μονοπάτι που συνδέει επιστήμη, θρησκεία, φιλοσοφία σε μια ενιαία σύλληψη, όπως ήταν κάποτε στο παρελθόν αδιαίρετες. Η φυσική καλλιέργεια φιλοδοξεί να ενώσει θεό άνθρωπο και φύση. Σήμερα η μέθοδος της φυσικής καλλιέργειας έχει φτάσει στην μέγιστή της σχεδόν απλότητα. Δεν χρειάζεται δηλαδή ούτε να φυτεύουμε, ούτε να οργώνουμε, δεν χρειάζεται να κάνουμε σχεδόν καμιά εργασία. Την περίοδο των βροχών, πριν τις φθινοπωρινές ή τις ανοιξιάτικες βροχές, κάνουμε ένα μεγάλο μείγμα σπόρων, κλασσικά δέντρα, οπωροφόρα δέντρα, λαχανικά, τα τυλίγουμε με αργιλόχωμα για να τα προστατέψουμε από τα πουλιά και τα τρωκτικά, τα πετάμε στο έδαφος και μετά παρατηρούμε αυτό που μας διδάσκει η φύση: Κάθε φυτό θα βγει εκεί που είναι καλύτερα για αυτό. Δεν απαιτείται καμιά ανθρώπινη γνώση, καμιά τεχνολογία.

Ποια ήταν άραγε η αντίδραση της κλασσικής γεωπονίας απέναντι στην πρόταση της φυσικής καλλιέργειας;

Η επίσημη γεωπονική επιστήμη αρνείται φυσικά αυτή τη μέθοδο, τη θεωρεί σαν μια αστεία, αβάσιμη προσέγγιση. Παρόλα αυτά είναι ξεκάθαρο πλέον ότι η χημική καλλιέργεια είναι αδιέξοδη. Ακόμη και καθηγητές πανεπιστημίου το αναγνωρίζουν αυτό. Η χημική καλλιέργεια απέτυχε και στους τρεις άξονες της: όχι μόνο δεν έλυσε το πρόβλημα της πείνας αλλά το επιδείνωσε κιόλας. Αρκεί να πούμε ότι κάθε χρόνο περίπου 100 εκατομμύρια στρέμματα γης, λόγω υψηλής αλατότητας που προκαλείται από την υπεράρδευση και την υπερλίπανση, καταστρέφονται και γίνονται εντελώς άχρηστη για γεωργική εκμετάλλευση. Επίσης δηλητηρίασε νερό, αέρα και γη. Στον οικονομικό άξονα τώρα όπου τόσα πολλά είχαν υποσχεθεί, τα αποτελέσματα της χημικής γεωργίας είναι πασιφανή. Ο αγρότης βουλιάζει οικονομικά, ο αγροτικός πληθυσμός ολοένα και συρρικνώνεται. Έτσι σήμερα προτείνονται σαν απάντηση στο χημικό αδιέξοδο οι μεγάλες καλλιέργειες γης, ο μικρός αγρότης αποτελεί είδος προς εξαφάνιση, ο αγροτικός πληθυσμός έχει πέσει κάτω από το 4% στις αναπτυγμένες χώρες. Μια τέτοια εξέλιξη έχει δρομολογηθεί και στην Ελλάδα φυσικά. Είναι σαφές λοιπόν ότι η χημική καλλιέργεια έχει αποτύχει. Στη θέση της προτείνονται τώρα τα μεταλλαγμένα και η ολοκληρωμένη διαχείριση, η οποία δεν είναι τίποτε άλλο από τη χημική καλλιέργεια κάτω από άλλο όνομα απλά χρησιμοποιούνται κάποια πιο ήπια φυτοφάρμακα που υποτίθεται ότι είναι λιγότερο βλαπτικά για το περιβάλλον. Αυτός είναι όμως ένας αυθαίρετος ισχυρισμός που δεν άπτεται της πραγματικότητας. Έτσι η μόνη λύση που φαντάζει εφικτή και δίνει ελπίδα για ένα βιώσιμο μέλλον είναι η μέθοδος της φυσικής καλλιέργειας. Ακόμη και η βιολογική καλλιέργεια έχει υψηλό κόστος και στην ουσία είναι μια παραλλαγή της χημικής καλλιέργειας όπου, αντί για χημικά λιπάσματα, χρησιμοποιούνται βιολογικά λιπάσματα και στη θέση των χημικών φυτοφαρμάκων χρησιμοποιούνται βιολογικά φυτοφάρμακα. Είναι πάλι η ανθρώπινη αλαζονεία που αποφασίζει τι θα φυτέψει, που και πως θα το καλλιεργήσει σε αντίθεση με τη φυσική καλλιέργεια όπου η Φύση μας δείχνει το δρόμο. Εμείς το μόνο που κάνουμε είναι να της παρέχουμε όσους περισσότερους σπόρους μπορούμε και από κει και πέρα αυτή θα μας δείξει ποιο φυτό ταιριάζει καλύτερα σε κάθε περιοχή.

Αν βρισκόσουν σε ένα αναπόδραστο δίλημμα: χημική καλλιέργεια ή Γενετικά Τροποποιημένοι Οργανισμοί –τι θα επέλεγες; Ποια μέθοδος κρύβει περισσότερους κινδύνους;

Τα μεταλλαγμένα μπορούν να αποτελέσουν μεγαλύτερη απειλή, ακόμη και από την οικονομική άποψη, γιατί ο αγρότης θα υποδουλωθεί πλήρως στις εταιρίες που θα παρέχουν τους μεταλλαγμένους σπόρους αλλά και τα λιπάσματα και τα αντίστοιχα φυτοφάρμακα. Όπως καταλαβαίνεις, στην γενετικά τροποποιημένη γεωργία, ο αγρότης θα τελεί υπό πλήρη εταιρική ομηρία. Το δίλημμα, όπως μου το παρουσιάζεις, είναι μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα. Απλά τα GMO’s κρύβουν ακόμη περισσότερους κινδύνους…

Έχει διατυπωθεί το επιχείρημα ότι η διασπορά των μεταλλαγμένων γονιδίων θα είναι υπό έλεγχο. Ποια η θέση σου; Μπορεί ποτέ κάτι τέτοιο να συμβεί;

Νομίζω ότι το ίδιο ερώτημα αφορά και την ιατρική και τη γονιδιακή θεραπεία. Ο δούρειος ίππος της βιοτεχνολογίας προωθεί την επεμβατικότητα σε γονιδιακό επίπεδο. Δεν έχει αποδώσει όμως ακόμη σχεδόν καμία εφαρμογή, εκτός ίσως από την παρασκευή ινσουλίνης, όπου πάλι όμως δεν μιλάμε ακριβώς για θεραπεία αλλά για υποκατάσταση. Οι εταιρίες δημιούργησαν φρούδες ελπίδες στον κόσμο, εμπορεύσιμες ψευδαισθήσεις για την παντοδυναμία της επέμβασης σε γονιδιακό επίπεδο. Ίσως μπορείς να θεραπεύσεις π.χ τη μεσογειακή αναιμία, σβήνοντας ή τροποποιώντας κάποια γονίδια, το ερώτημα είναι όμως το τι συμβαίνει στην κυτταρική ισορροπία, τι μπορεί να συμβεί στην γονιδιακή αλυσίδα και τη δυναμική της ισορροπία που εκφράζει το φαινόμενο της ζωής. Μπορείς π.χ να θεραπεύσεις μια νόσο επεμβαίνοντας στο γονιδίωμα και εντελώς απρόοπτα να δημιουργήσεις δύο νέες, απρόβλεπτες νόσους. Αυτή η προσέγγιση δείχνει μια παντελή έλλειψη επιστημονικής σοβαρότητας, μοιάζει με τυχερό παιχνίδι, με ρουλέτα.

Μιλάς για επιστημονικό τυχοδιωκτισμό δηλαδή.

Η επιστήμη, μέσα στην προθυμία της να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των μεγάλων πολυεθνικών, ξεχνά ένα βασικό αξίωμα και ένα εγγενή περιορισμό της: η δράση προκαλεί την αντίδραση. Κάθε φορά που επεμβαίνουν, μας λένε «μην ανησυχείτε, δε θα υπάρξει κανένα πρόβλημα». Αλλά αυτό νομίζω ότι είναι μια τραγελαφικά ρηχή προσέγγιση, μια καθόλου επιστημονική υπεραισιοδοξία, απληστία μεταμφιεσμένη σε αφέλεια.

Παναγιώτη όμως, ειλικρινά τώρα, η δράση, ή η επέμβαση, δεν αποτελεί από τα βασικά στοιχεία προόδου του δικού μας πολιτισμού; Μπορούμε να ζήσουμε και να προοδεύσουμε χωρίς αυτό, επιλέγοντας την παθητικότητα αντί της δράσης;

Ο στόχος της ανθρώπινης δράσης πάει πάντα προς το συν άπειρο. Ο στόχος της ιατρικής επιστήμης κανονικά θα ‘πρεπε να ναι λιγότερα νοσοκομεία, λιγότερα φάρμακα, λιγότερες επεμβάσεις, λιγότερες ασθένειες. Αντιθέτως σήμερα, ο στόχος των υπουργείων υγείας ανά τον κόσμο, που εκφράζει κιόλας και κοινωνικό αίτημα, είναι το περισσότερο: περισσότερα νοσοκομεία, φάρμακα, επεμβάσεις. Είναι μια αντίστροφη διαδρομή. Το όραμα της ιατρικής επιστήμης θα ‘πρεπε να είναι όχι μόνο το να μην είναι άρρωστο το ανθρώπινο πλάσμα αλλά να είναι απολύτως υγιές. Το επίκεντρο της ιατρικής επιστήμης και πρακτικής θα ‘πρεπε να είναι όχι η αρρώστια αλλά η υγεία. Η υγεία δεν ισοδυναμεί απλά με την έλλειψη ασθένειας, αλλά προσδιορίζεται και από άλλες ποιότητες, όπως είναι η ικανότητα να αντλείς χαρά από τη ζωή, η αντοχή στις αντιξοότητες, υπομονή, καρτερικότητα. Αυτές είναι κάποιες από τις ποιότητες που συνάδουν και συμβαδίζουν με μια καλή υγεία και όχι μια χρόνια υποκλινική ασθενικότητα. Αυτές τις ποιότητες η ιατρική τις αγνοεί, γιατί η ιατρική δεν ασχολείται με την υγεία αλλά μάλλον με την αρρώστια. Το ίδιο συμβαίνει και στην γεωπονική επιστήμη. Μελετάμε τις ασθένειες των φυτών και ψάχνουμε τον τρόπο να τις καταπολεμήσουμε όταν ο Ιπποκράτης, 2500 χρόνια πριν, διετύπωνε την πολύ εύληπτη αντίληψη ότι «τα συμπτώματα των ασθενειών είναι θεραπευτικές διεργασίες εν εξελίξει», διεργασίες που πρέπει να υποβοηθηθούν για να μπορέσει ο οργανισμός να εξυγιανθεί. Η ιατρική κάνει ακριβώς το αντίθετο: καταπιέζει τα συμπτώματα, τα βάζει πάλι κάτω από το χαλάκι της εξώπορτας. Επομένως, είτε μιλάμε για ιατρική είτε για γεωπονία, μιλάμε για μια επιστήμη που βάζει το κάρο μπροστά από το άλογο. Αυτό είναι το σύμπτωμα μιας επιστήμης αποκομμένης από τη φιλοσοφία και τη ζωή και οι παρενέργειες αυτής της αχαλίνωτης τεχνο-επιστήμης φαίνονται παντού, από τη μόλυνση, τις πλημμύρες, την τρύπα του όζοντος έως το Φαινόμενο του Θερμοκηπίου και δεκάδες άλλα προβλήματα. Είναι μια επιστήμη που έχει αποστατήσει από τη ζωή και που δημιουργεί προβλήματα που αδυνατεί να λύσει. Όπως έχει διατυπώσει και ο Αϊνστάιν, ο νους που δημιουργεί το πρόβλημα δεν μπορεί να το λύσει. Χρειαζόμαστε κάτι έξω από αυτόν το νου. Και αυτό το κάτι είναι η πρόταση της φυσικής καλλιέργειας. Είναι ο μη-νους, ο διαισθητικός νους, η ολιστική προσέγγιση που μπορεί να δώσει απάντηση στα προβλήματα που δημιούργησε η εξειδικευμένη ανθρώπινη γνώση.

Ποια είναι η οπτική σου σε σχέση με εναλλακτικές προσεγγίσεις σε άλλα επιστημονικά πεδία. Από τη στιγμή που ασπάζεσαι τη φυσική καλλιέργεια στη γεωπονία, ποια θεωρείς ότι η αντίστοιχη προσέγγιση στην ιατρική ή σε οποιοδήποτε άλλο επιστημονικό πεδίο;

Πιστεύω ότι για να καταλάβει κανείς τι είναι φυσική καλλιέργεια πρέπει παράλληλα να είναι φυσικός άνθρωπος και να διατρέφεται και φυσικά. Αν κάποιος δεν αντιλαμβάνεται ή δεν ακολουθεί ένα από αυτά τα συστατικά του φυσικού ανθρώπου, δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι καταλαβαίνει τη φυσική καλλιέργεια. Σήμερα είμαστε διαποτισμένοι από πολλές εναλλακτικές θεωρήσεις: βελονισμό, ομοιοπαθητική, φυσική υγιεινή, ωμοφαγία κ.λ.π. Νομίζω λοιπόν ότι είναι σημαντικό το να απαντήσουμε στο τι είναι ο φυσικός άνθρωπος, ώστε να καταλάβουμε τι ακριβώς είναι η φυσική καλλιέργεια. Η απάντηση είναι ότι δεν γνωρίζουμε τι είναι ο φυσικός άνθρωπος, δεν γνωρίζουμε τι είναι η φυσική καλλιέργεια και δεν γνωρίζουμε τι είναι η φυσική διατροφή. Ξεκινώντας από αυτή τη σωκρατική άγνοια, από την ταπεινότητα της συνειδητοποίησης ότι δεν μπορούμε να ξέρουμε τι είναι φυσική τροφή, τι είναι φυσικός άνθρωπος, ακόμη και τι είναι φυσική καλλιέργεια, τότε αρχίζει και ανθίζει μια πραγματική γνώση, μια γνώση άμεση και διαισθητική. Αυτή του είδους η γνώση δεν μπορεί να καταγραφεί ή να μεταδοθεί μέσα από βιβλία, είναι αυστηρά βιωματική. Υπάρχουν φυσικά κάποιες αρχές στη φυσική καλλιέργεια αλλά τα πράγματα, όπως έλεγε ο Ηράκλειτος, είναι σε μια συνεχή ροή. Το σημείο λοιπόν εκκίνησης της φυσικής καλλιέργειας είναι η αναγνώριση της άγνοιας μας, το ότι δεν ξέρουμε τίποτε. Όταν ο άνθρωπος ξεκινά από μια τέτοια παραδοχή, τότε μόλις ξεκινά την πορεία του προς την άμεση, διαισθητική γνώση. Ο φυσικός καλλιεργητής έχει μια πιο επίπεδη γνώση από το αναλυτικό βάθος της εξειδικευμένης προσέγγισης, αλλά η γνώση αυτή είναι πιο περιεκτική. Αυτή η κατατετμημένη μορφή γνώσης οδήγησε στη συσσώρευση των οικολογικών και άλλων προβλημάτων που συναντάμε σήμερα. Και ο χώρος της οικολογίας δεν κατέφερε να αποσυνδεθεί από τους περιορισμούς και την προβληματική της εξειδικευμένης γνώσης. Άλλοι ασχολούνται με τις φάλαινες, άλλοι με τις φώκιες άλλοι με τις αρκούδες. Το ζήτημα όμως είναι το ποιος θα δώσει μια συνολική απάντηση σε σχέση με τα προβλήματα που μαστίζουν τον πλανήτη μας σήμερα. Κάνουμε ανάλυση και όχι σύνθεση. Ακόμη και αν μπορέσουμε να κάνουμε σύνθεση, η εικόνα που θα πάρουμε είναι αυτή που βλέπουμε μέσα από έναν σπασμένο καθρέφτη και όχι το πώς πραγματικά μοιάζει η φύση, σπασμένα κομμάτια από δω και από κει, θραύσματα κολλημένα από βιαστικό οξυγονοκολλητή.

Δηλαδή η επιστημονική προσέγγιση είναι άχρηστη πλέον;

Νομίζω ότι χρειαζόμαστε μια νέα επιστήμη που θα αρνηθεί τη σημερινή επιστήμη της ανάλυσης και του τεμαχισμού. Μια περισσότερο ολιστική επιστήμη, που θα ξεφύγει από την εσφαλμένη αντίληψη ότι το αντικείμενο δεν επηρεάζει το υποκείμενο, μια παρανόηση που εδώ και δεκαετίες έχει γίνει αντιληπτή στο χώρο της κβαντοφυσικής. Μια νέα επιστήμη η οποία θα συνδεθεί με τη θρησκεία και τη φιλοσοφία για να καρποφορήσει μια νέα ολιστική αντίληψη του κόσμου.

Και θεωρείς ότι μια τέτοια νέα επιστήμη είναι πιο εύκολο να αναδειχθεί σήμερα, που ο άνθρωπος έχει απομακρυνθεί τόσο πολύ από τη Φύση;

Σήμερα φαντάζει πιο εύκολο, γιατί υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι που δουλεύουν προς αυτήν την κατεύθυνση. Ο Fukuoka σαφώς είναι ένας από αυτούς τους ανθρώπους και σαφώς δεν είναι ο μόνος που έχει δει τα αδιέξοδα της σημερινής επιστήμης και που εργάζεται για μια ποιοτικότερη, πληρέστερη αντίληψη. Τοποθετώντας την επιστημονική παρατήρηση στη βάση του ότι η Φύση είναι τέλεια και η ανθρώπινη γνώση ατελής, μπορούμε να αρχίσουμε την ίαση των δεινών και των τραυμάτων που επέφεραν η μονομέρεια και το αναλυτικό νυστέρι της εξειδικευμένης επιστήμης. Ένα απλό παράδειγμα του πως μπορούμε να βάλουμε σε δράση αυτά τα πράγματα είναι οι σπορές που κάνουμε στη φυσική καλλιέργεια. Ξεκινάμε από τη θέση ότι δε γνωρίζουμε τίποτε, μια θέση αξιωματική και επομένως θρησκευτική. Τη συνδυάζουμε με τη φιλοσοφική θέση ότι η Φύση είναι τέλεια και η ανθρώπινη γνώση περιορισμένη. Και η επιστημονική παρατήρηση είναι ότι όπου υπάρχουν έρημοι, όπου υπάρχουν λιβάδια, όπου βόσκουν συστηματικά ζώα, δεν υπάρχουν πολλοί σπόροι και δεν υπάρχει ποικιλία τους. Αυτό λοιπόν που κάνουμε είναι να παρέχουμε σπόρους στη Φύση, αφού τους έχουμε τυλίξει σε αργιλόχωμα για να τους προστατέψουμε, σε όσο δυνατόν μεγαλύτερη ποικιλία χωρίς να υποδεικνύουμε ή να επιβάλουμε τη δική μας γνώση στη φύση και στη συνέχεια βλέπουμε αυτό που μας διδάσκει η Φύση.

Παναγιώτη, θα συμφωνήσω μαζί σου ότι η ανθρώπινη γνώση είναι πεπερασμένη, ατελής αν θέλεις. Αν η Φύση είναι τέλεια όμως, και ο άνθρωπος στοιχείο της, τότε η συλλογιστική υποδεικνύει ότι, κάπου, κάποτε στην εξέλιξη της ανθρωπότητας, «κάτι έσπασε» την φυσική τελειότητα. Μήπως έχουμε αρχίσει να μιλάμε με ηθικούς όρους ή και αν θες μεταφυσικούς όρους για την εξέλιξη του ανθρώπινου πολιτισμού, με όρους, όπως κακό και αμαρτία;

Το προπατορικό αμάρτημα συμβολίζει αυτήν ακριβώς τη διάσπαση. Ο άνθρωπος έφαγε τον «απαγορευμένο καρπό» από το δέντρο της γνώσης, ρώτησε το πρώτο του γιατί, γέννησε την επιστήμη και διαχωρίστηκε από το περιβάλλον του. Δεν έδιωξε ο Θεός τον άνθρωπο από τον παράδεισο, ο άνθρωπος έφυγε από μόνος του. Και μετά τα γιατί άρχισε να διατυπώνει τα παχυλά εγώ του και να ζει σύμφωνα με αυτά. Ο λόγος που ο άνθρωπος καταστρέφει τη Φύση είναι γιατί μες στον εγωισμό του δεν έχει καταλάβει ότι είναι ένα με αυτήν, ότι βλάπτοντας τη Φύση βλάπτει τον εαυτό του.

Όμως δεν βρίσκεις πως αν δεν είχε αρθρωθεί το πρώτο γιατί, ο Σωκράτης δεν θα είχε ποτέ διατυπώσει το ότι «ένα πράγμα γνωρίζω, ότι τίποτε δεν γνωρίζω», που λίγο πολύ αποτελεί κεντρική θέση για τη φυσική καλλιέργεια που προτείνεις και ακολουθείς; Δεν ήταν κάποια στάδια αναγκαία για να αντιληφθούμε τους περιορισμούς της ανθρώπινης αντίληψης και γνώσης;

Δεν έχουμε τη δύναμη να αλλάξουμε οτιδήποτε από όσα έγιναν στο παρελθόν. Καλώς ή κακώς έγιναν. Το θέμα το κρίσιμο είναι να δούμε τι συνεπάγονται όλα αυτά που έχουν ήδη συμβεί. Ο άνθρωπος υποτίθεται ότι προόδευσε και αναπτύχθηκε, ότι κατάφερε να διευκολύνει με τις εφευρέσεις του τη ζωή του. Στο τέλος όμως παγιδεύτηκε στις συνθήκες του χώρου και χρόνου και στην ευκολία της ύλης και έχασε τον πρωταρχικό του στόχο, την πιο ουσιαστική του επιθυμία. Και αυτή είναι το να ζει ευτυχισμένος. Για να αξιολογήσουμε την πρόοδο και την ανάπτυξη θα πρέπει να αναρωτηθούμε αν αυτές συμβαδίζουν με την ανθρώπινη χαρά και ευτυχία. Αν δεν συμβαδίζουν μου είναι αδιάφορες, κούφιες. Τι σημαίνει τελικά πρόοδος και ανάπτυξη όταν αυτά ακριβώς καταστρέφουν και απειλούν τη Φύση και κατ’ επέκταση το ανθρώπινο πλάσμα, την ευμάρεια και την ευτυχία του οποίου υποτίθεται ότι θα διασφάλιζαν; Αντί να κάνουμε τον κόσμο πιο ασφαλή τον κάναμε πιο επισφαλή.

Τη νέα τεχνολογία δηλαδή τη φαντάζεσαι χωρίς τεχνολογία, απογυμνωμένοι από οποιοδήποτε τεχνικό μέσο; Γιατί από όσο είμαι σε θέση να γνωρίζω, στη φυσική καλλιέργεια δεν χρησιμοποιείτε καθόλου τεχνικά μέσα. Μπορείς να φανταστείς μια κατάσταση που προωθεί τη γνώση χωρίς τεχνικά μέσα. Μέσα σε όλα τα δεινά της προόδου υπάρχουν τουλάχιστον οι τηλεπικοινωνίες και το διαδίκτυο που μπορούν να διαμορφώσουν ένα δίκτυο πληροφοριών και γνώσης. Έχουμε την πολυτέλεια να χάνουμε τέτοιες κεκτημένες ευκαιρίες;

Χρησιμοποιούμε μπετονιέρες και αν η κυβέρνηση δεχτεί την πρόταση που έκανε το ελληνικό ινστιτούτο αεροναυτικής και αστροναυτικής, μπορεί να χρησιμοποιήσουμε και αεροπλάνα για να σπείρουμε τα βουνά της Ελλάδας και αν όλα πάνε καλά και βουνά άλλων χωρών, αλλά και ερήμους. Υπάρχει αυτή η συζήτηση, για μια αντίφαση: από τη μια να απορρίπτεις την ήδη τεχνολογία κι από την άλλη να αξιοποιείς τα μέσα της. Από τη στιγμή όμως που αυτά τα μέσα υπάρχουν, είναι προτιμότερο να χρησιμοποιείς αεροπλάνα για να βομβαρδίζεις εκτάσεις με σβώλους (σπόρους με αργιλόχωμα), παρά να τα χρησιμοποιείς για να βομβαρδίζεις άμαχους πληθυσμούς. Τώρα, όσον αφορά την ουσία της ερώτησης, ναι η φυσική καλλιέργεια προτείνει ένα γύρισμα προς το μηδέν, προς το τίποτα και επιζητά όλο και λιγότερα. Δεν είναι ένα γύρισμα προς τον πρωτογονισμό, κάτι τέτοιο θα ήταν ανόητο να τα ισχυριστεί κανείς, αλλά ένα γύρισμα προς την απλότητα, την μέγιστη απλότητα. Καλώς ή κακώς, φτάσαμε ως εδώ που φτάσαμε και προκαλέσαμε όλα αυτά τα δεινά. Είναι καιρός να σταματήσουμε και σιγά-σιγά να αρχίσουμε μια αντίστροφη διαδρομή, απόρριψης επιθυμιών και επομένως και τεχνολογιών. Δεν μπορεί όμως κάποιος να διαγράψει αυτά που ήδη έχουν γίνει. Αν γινόταν κάποια φυσική καταστροφή ή κάποια φθορά και τα οικοδομήματα της «προόδου» καταστρέφονταν, δεν θεωρώ ότι θα ήταν μια άσχημη τροπή. Από την άλλη μεριά, δεν υπάρχει καμιά πρόθεση να καταστρέψουμε ή να αποδομήσουμε αυτό που ήδη υπάρχει. Το όραμα της φυσικής επιστήμης είναι η δημιουργία ενός φυσικού πολιτισμού, όπου ο άνθρωπος και η επιστήμη του, η νέα επιστήμη, τάσσονται στην υπηρεσία της Φύσης. Το κριτήριο για την πρόοδο είναι απλά: Είναι π.χ η πυρηνική ενέργεια ή τα μεταλλαγμένα καλά για τη Φύση; Αν όχι απορρίπτονται. Γιατί από τη στιγμή που δεν είναι καλά για τη Φύση, δεν είναι καλά και για τον άνθρωπο. Προσπαθώντας να χτίσουμε ένα καλύτερο μέλλον για την ανθρωπότητα, καταφέραμε να καταστρέψουμε τη Φύση και στο τέλος και η ίδια η ανθρωπότητα κινδυνεύει. Είναι καιρός να βάλουμε τη Φύση πάνω από όλα και κάθε τι που κάνουμε να έχει σαν πρωταρχικό και κεντρικό κριτήριο αν αυτό είναι καλό για τη Φύση.

Σε ένα υποθετικό σενάριο, όπου ο κόσμος γίνεται έτσι ακριβώς όπως τον οραματίζεσαι, τι θα έπαιρνες στις αποσκευές σου για την επόμενη μέρα; Ούτε κινητά, ούτε τηλέφωνα ούτε διαδίκτυο, τίποτε;

Νομίζω ότι οι ανθρώπινες σχέσεις μπορούν να γίνουν πιο ανθρώπινες χωρίς να χρειάζονται τηλεπικοινωνιακά δίκτυα. Έτσι κι αλλιώς η ανθρώπινη ζωή σήμερα είναι μια φαντασίωση καθώς ζούμε στον κόσμο του νου και των επιθυμιών του. Το να ζούμε τη φαντασία της φαντασίωσης είναι μια μεγάλη υπερβολή. Και αυτή τη στιγμή, μέσα από το διαδίκτυο που υποτίθεται ότι προωθεί την επικοινωνία και την επαφή ή μέσα από τις τηλεοράσεις, ζούμε τη φαντασίωση της φαντασίωσης. Πιστεύω λοιπόν πως είναι καιρός να παρατήσουμε αυτή τη φαντασιακή ζωή και να επιδιώξουμε την πραγματική ζωή άμεσα και βιωματικά, να χτίσουμε ανθρώπινες σχέσεις πάνω σε έναν πρωταρχικό άξονα: Πως κάθε τι που συμβαίνει στους άλλους συμβαίνει και σε μας, κάθε τι που συμβαίνει σε οποιοδήποτε έμβιο πλάσμα είναι αυτό που συμβαίνει και σε μας.

Πες μου λίγο για την πρόταση που κατατέθηκε στην κυβέρνηση σε σχέση με τη φυσική καλλιέργεια;

Το ελληνικό ινστιτούτο αεροναυτικής και αστροναυτικής προτίθεται να διαθέσει πόρους και αεροσκάφη προκειμένου να γίνουν σπορές σε όλη την Ελλάδα. Η πρόταση κατατέθηκε λίγο μετά την ορκωμοσία της κυβέρνησης και στους 300 βουλευτές. Αυτό δε σημαίνει ότι το ινστιτούτο θα χρηματοδοτεί εσαεί τη μέθοδο, αλλά δίνει το έναυσμα και την ευκαιρία για να βγουν τουλάχιστον κάποια συμπεράσματα για την μέθοδο. Από ‘κει και πέρα είναι στο χέρι των ειδικών επιστημόνων και της κυβέρνησης να τα αξιοποιήσουν.

Εσύ που τόσα χρόνια καλλιεργείσαι και καλλιεργείς με τη μέθοδο της φυσικής καλλιέργειας, πως το βλέπεις το πράγμα να εξελίσσεται; Βλέπεις το δέντρο να μεγαλώνει και να δίνει καρπούς; Υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που ανταποκρίνονται, που χρειάζονται τη μέθοδο;

Πιστεύω ότι πολύ περισσότερος κόσμος ενδιαφέρεται για τα δάση, θέλει να κάνει κάτι για αυτά και το είδα ιδιαίτερα αυτό και στην περιοδεία που κάναμε πρόσφατα επί ένα μήνα σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας, στο Πήλιο, στην Πελοπόννησο, στην Εύβοια, στη Θήβα, στην Κέρκυρα. Κανείς όμως δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι αυτό το ενδιαφέρον θα διαρκέσει. Αυτό που έχει ενδιαφέρον είναι ότι στην περιοδεία και σπορές που κάναμε μαζί με εθελοντές από Ελλάδα και εξωτερικό, απουσίαζε επιδεικτικά το ντόπιο στοιχείο, οι περισσότερο ευαισθητοποιημένοι ήταν εθελοντές από Αθήνα οι οποίοι μετά τις καταστροφές στην Πεντέλη στον Υμηττό και την Πάρνηθα βιώνουν πως είναι να ζουν με λιγότερο οξυγόνο, με λιγότερο πράσινο και ανησυχούν. Αλλά κανείς δεν ξέρει πόσο θα κρατήσει όμως αυτό το ενδιαφέρον. Το σημαντικό είναι ότι και δέκα άτομα να ευαισθητοποιηθούν σε κάθε νομό αυτό θα αποτελεί ένα μεγάλο πλεονέκτημα που μπορεί να σημάνει μεγάλες αλλαγές. Για τι πιστεύω στη δύναμη των λίγων που είναι παθιασμένοι με αυτό που κάνουνε, που δίνουν όλο τους το είναι σε αυτό που κάνουνε. Αυτό για μένα είναι αισιόδοξοι.

Αυτή είναι η εικόνα στον ελλαδικό χώρο. Ποια είναι η παγκόσμια εικόνα για τη φυσική καλλιέργεια;

Είχαμε μια συνάντηση τον Αύγουστο εδώ στην Έδεσσα και υπήρχε προσέλευση ανθρώπων από διάφορες γωνιές της γης –Ιαπωνία, Κορέα και διάφορες Ευρωπαϊκές χώρες. Έγινε μια ταυτόχρονη δράση και στην Ιαπωνία και την Ιταλία με μικρές σπορές –εδώ κάναμε μεγαλύτερες. Ήταν σαν να λάβαμε ένα μήνυμα ότι και άλλοι άνθρωποι προσπαθούν σε διάφορες περιοχές της γης. Πιστεύω όμως ότι θα ήταν σημαντικό για την μέθοδο να κερδίσει την υποστήριξη έστω και ενός μικρού τμήματος της επιστημονικής κοινότητας για να πάρει ακόμη μεγαλύτερη ώθηση. Ευκταία θα ήταν φυσικά και η συναίνεση της Ελληνικής, αλλά και άλλων κυβερνήσεων, ώστε να ξεκινήσουν μεγάλες σπορές γιατί θεωρώ ότι ο χρόνος είναι πολύτιμος. Η καταστροφή των δασών έχει σαν επακόλουθο και τη διάβρωση του εδάφους που για μένα σημαίνει το τέλος των πολιτισμών και την έλλειψη οξυγόνου αλλά και νερού γιατί στη φυσική καλλιέργεια πιστεύουμε ότι η βροχή δεν πέφτει από τον ουρανό αλλά γεννιέται από το έδαφος, ότι είναι τα φυτά με την λειτουργία που κάνουν τα φύλλα των δέντρων που δημιουργούν τα σύννεφα και φέρνουν τη βροχή. Επομένως και το πρόβλημα της ύδρευσης των πόλεων αλλά και της άρδευσης των χωραφιών είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την αποκατάσταση των δασών. Αλλά βέβαια εμείς, πάνω από όλα, σαν όραμα έχουμε τη δημιουργία ενός φυσικού πολιτισμού που θα έχει σαν μοναδικό στόχο να υπηρετεί τη Φύση και να δημιουργήσει έναν πραγματικό φυσικό παράδεισο πάνω στη γη, όπου ο άνθρωπος θα μπορεί να ζει απολύτως ευτυχισμένος και υγιής. Βλέπουμε λοιπόν, πέρα από τις σκοπιμότητες της επιβίωσης και κοιτάζουμε κατάματα το όραμα του να ζούμε σε μια Φύση πραγματικά όμορφη. Πιστεύω ότι ο άνθρωπος αρρωσταίνει στο βαθμό που αποκόβεται από τη Φύση και πως ο μόνος δρόμος για να θεραπευτεί είναι η επιστροφή στη Φύση. Πιστεύω πως δεν υπάρχει επίσης καλύτερος τρόπος για να χτίσουνε οι άνθρωποι τις σχέσεις τους, για να ερωτευτούνε από ένα φυσικό, όμορφο χώρο. Σπέρνοντας λοιπόν προσπαθούμε να ξαναφτιάξουμε έναν κήπο της Εδέμ για την ανθρωπότητα.

Μπορεί όμως ένας φυσικός καλλιεργητής να συντηρηθεί οικονομικά και να επιβιώσει στο σύγχρονο οικονομικό τοπίο και τις απαιτήσεις του;

Εγώ ξεκίνησα στην Έδεσσα με 15 στρέμματα. Σήμερα έχω 35. Έχω αποδείξει ότι ενώ ξεκίνησα με ένα εντελώς περίεργο, σχεδόν αστείο τρόπο για τους άλλους, υπηρετώντας τη γη, κατάφερα χτίζοντας μια γόνιμη γη να δημιουργήσω υγιή φυτά και να πετύχω και από οικονομική άποψη, διπλασιάζοντας τη γη που είχα και διεκδικώντας ακόμη περισσότερη, όχι βέβαια για να επεκτείνω τις οικονομικές μου δραστηριότητες αλλά για να εξυγιάνω ακόμη περισσότερο γη. Ενώ δηλαδή ο χημικός καλλιεργητής παραδίδει μια έρημη γη, όταν θα πεθάνω θα παραδώσω ένα γόνιμο χωράφι που θα έχει ακόμη μεγαλύτερες αποδόσεις από αυτό που έχει τώρα. Επομένως και οικονομικά η φυσική καλλιέργεια είναι η μόνη διέξοδος καθώς θα υπάρχουν και υγιή φυτά αλλά και καλή παραγωγή. Η χημική γεωργία, καταστρέφοντας τη γονιμότητα του εδάφους, αναγκάζεται να χρησιμοποιεί ολοένα και περισσότερα λιπάσματα ολοένα και περισσότερα φυτοφάρμακα και αυτό ένα βαρύ φορτίο που ο αγρότης δυσκολεύεται να το σηκώσει οικονομικά. Η χημική καλλιέργεια σε τελική ανάλυση είναι οικονομικά ασύμφορη παρά τις παχυλές εξαγγελίες της.

Αν οι κυβερνήσεις του κόσμου αύριο αποφάσιζαν συντονισμένα, με έναν μαγικό τρόπο ότι παύουνε τις πάγιες γεωργικές μεθόδους και πολιτικές και ακολουθούν όλες μαζί τη φυσική καλλιέργεια, με ευνόητο τον οικονομικό κλυδωνισμό που θα επέλθει από την απώλεια θέσεων εργασίας στις βιομηχανίες λιπασμάτων, φυτοφαρμάκων, γεωργικών μηχανημάτων κ.λ.π, αν εξαιρέσουμε λοιπόν το φιλοσοφικό σκέλος της, πόσο εφικτό θα ήταν για τη φυσική καλλιέργεια να υιοθετηθεί κεντρικά από μεγάλες κυβερνήσεις και μεγάλα κράτη;

Αν κάποιος ήθελε να υιοθετήσει τη φυσική καλλιέργεια θα έπρεπε να αλλάξει το όραμα του. Σήμερα οι κυβερνήσεις επιδιώκουν «πρόοδο και ανάπτυξη», τη δημιουργία θέσεων εργασίας, τον έλεγχο του πληθωρισμού, σκέφτονται μόνο με οικονομικούς όρους. Το όραμα τους λοιπόν θα έπρεπε να αντικατασταθεί από ένα άλλο, όπου η Φύση θα είναι πάνω από όλα, όπου η κάθε χώρα θα μπορούσε να μετατραπεί σε έναν επίγειο παράδεισο με υγιείς ανθρώπους. Είναι ξεκάθαρο πλέον ότι είμαστε όλοι το πλοίο που λέγεται πλανήτης γη. Αν το πλοίο βουλιάξει θα βουλιάξουμε όλοι μαζί. Αν επιπλεύσει όλοι μαζί πάλι θα τα έχουμε καταφέρει.

Και ένα σχόλιο προς τον τυχαίο τεχνοκράτη που συναντάς στον δρόμο..

Να πετάξει το νου που χρησιμοποιεί στο πλησιέστερο ποτάμι. Δεν του χρησιμεύει σε τίποτε το ουσιαστικό!

ΟΙ «ΧΡΥΣΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ» ΤΗΣ ΦΥΣΙΚΗΣ ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΑΣ
  • Δεν οργώνουμε και δεν φρεζάρουμε το χώμα. Με το όργωμα σκοτώνουμε τους μικροοργανισμούς εκθέτοντάς τους σε υπερβολική δόση οξυγόνου. Με το φρεζάρισμα και το σβάρνισμα ή το κοσκίνισμα του χώματος καταστρέφουμε την επιφανειακή πανίδα, τους πολύτιμους γαιοσκώληκες αλλά και τους σβώλους του χώματος, που με τις μικροκοιλότητές τους αποτελούν καταφύγιο μικροοργανισμών πολύτιμων για τον αγρό, αφού παράγουν αέρια απαραίτητα για την πρόσληψη ιχνοστοιχείων από τα φυτά.
  • Το έδαφος φτωχαίνει και αποδυναμώνεται με την καλλιέργεια και όχι από τα φυτά.
  • Όπως στο έντερό μας ζει ένας ολόκληρος πληθυσμός από μικροοργανισμούς που βοηθούν στην αποικοδόμηση των τροφών, έτσι και οι μικροοργανισμοί στο έδαφος βοηθούν τα φυτά να τραφούν αποτελεσματικά.
  • Ένα φυτό παίρνει το 95% όσων χρειάζεται από τον αέρα και τον ήλιο. Από τα υπόλοιπα 5% τα μισά είναι άζωτο που μπορεί να παίρνει από άλλα φυτά ή από παράσιτα που κατοικούν στις ρίζες του και μόνο το 2,5% έρχεται από το έδαφος.
  • Σε έναν αγρό που έχει αφεθεί να βλαστήσει σύμφωνα με τις απόψεις του Φουκουόκα κόβουμε κάθε τόσο τα όποια φυτά έχουν φυτρώσει χωρίς να τα χρειαζόμαστε, αυτά δηλαδή που αποκαλούμε (εσφαλμένα) αγριόχορτα και τα αφήνουμε εκεί να σχηματίζουν με τα χρόνια ένα παχύ χορταρένιο στρώμα.
  • Στο ίδιο κομμάτι γης φροντίζουμε να φυτρώνουν και να συνυπάρχουν αρμονικά πολλά διαφορετικά φυτά. Από διάφορα οπωροφόρα δέντρα ως και κουκιά, αγκινάρες, ρεπανίδες, λάχανα και απαραιτήτως τριφύλλι, ιδιαίτερα το είδος «έρπον τριφύλλι».
  • Ποτέ και κανένα λίπασμα, κομπόστ, κοπριά, εντομοκτόνο ή ζιζανιοκτόνο δεν ρίχνεται στη γη μας, έστω και αν έχει την επισήμανση ότι είναι βιολογικής σύστασης.
  • Μερικές φορές χρειάζεται να περιμένουμε δύο και τρία χρόνια ώσπου το κομμάτι της γης που κατέχουμε, μένοντας χωρίς άλλη περιποίηση, να αποκτήσει τους απαραίτητους μικροοργανισμούς. Αυτοί θα φέρουν την ισορροπία ανάμεσα σε όσα φυτά θα φυτρώσουν, θα ταιριάξουν μεταξύ τους και τελικά θα επιζήσουν στο κομμάτι αυτό.

Η βροχή δεν πέφτει από τον ουρανό, πηγάζει από αυτό το ίδιο το έδαφος. Οι έρημοι δε σχηματίζονται επειδή δεν υπάρχει βροχή· μάλλον η βροχή παύει να πέφτει, επειδή έχει εξαφανιστεί η βλάστηση.

Masanobu Fukuoka

Η φυσική καλλιέργεια είναι ένα πνευματικό μονοπάτι που συνδέει επιστήμη, θρησκεία, φιλοσοφία σε μια ενιαία σύλληψη, όπως ήταν κάποτε στο παρελθόν αδιαίρετες

Ο λόγος που ο άνθρωπος καταστρέφει τη Φύση είναι γιατί μες στον εγωισμό του δεν έχει καταλάβει ότι είναι ένα με αυτήν, ότι βλάπτοντας τη Φύση βλάπτει τον εαυτό του.

Ένας δεύτερος λόγος για τον οποίο σπέρνουμε ποικιλία φυτών και μικροοργανισμών είναι για να αφυπνίσουμε την κοιμώμενη ουσιαστικά γη. Η γη δεν επανέρχεται στη ζωή με το φύτεμα μόνο ωφέλιμων φυτών σε μια άγονη και γυμνή γη.

Ο χημικός καλλιεργητής παραδίδει μια έρημη γη, εγώ όταν θα πεθάνω θα παραδώσω ένα γόνιμο χωράφι που θα έχει ακόμη μεγαλύτερες αποδόσεις από αυτό που έχει τώρα.

ΑΠΑΛΛΑΓΕΙΤΕ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΟΝΟΥΣ

ΘΩΡΑΚΙΣΤΕ ΤΗΝ ΑΜΥΝΑ ΤΟΥ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ ΣΑΣ

 

ΜΕ ΤΗΝ ΑΥΘΕΝΤΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΠΟΡΦΥΡΗ

ΠΛΑΚΕΤΑ ΤΕΣΛΑ

ΠΩΣ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΠΡΟΜΗΘΕΥΤΩ ΤΗΝ ΑΥΘΕΝΤΙΚΗ ΠΟΡΦΥΡΗ ΠΛΑΚΕΤΑ ΤΟΥ ΤΕΣΛΑ;

 

Η Πλακέτα Τέσλα σας αποστέλλεται με Αντικαταβολή στη διεύθυνσή σας.

Τηλεφωνείστε τώρα στο

2392.110215
ή στο 6945354443
ή στείλτε στον ίδιο αριθμό SMS με τα στοιχεία σας (Ονοματεπώνυμο, Διεύθυνση, Ταχυδρομικός Κώδικας και Τηλέφωνο).
Μπορείτε επίσης να δώσετε την παραγγελία σας και τα στοιχεία σας στο mail: tesla.plate.gr@gmail.com

● Η κάθε Πλακέτα του Τέσλα κοστίζει 24 ευρώ (συν έξοδα αποστολής/αντικαταβολής 5 ευρώ μέσω ΕΛΤΑ).  Για κάθε επιπλέον Πλακέτα Τέσλα παραγγείλετε, ισχύει έκπτωση 10%.

 
ΚΑΝΤΕ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΔΩΡΟ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΑΣ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΑΓΑΠΑΤΕ. ΕΝΑ ΔΩΡΟ ΠΟΥ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΙ ΤΟΥΣ ΠΟΝΟΥΣ ΚΑΙ ΕΝΙΣΧΥΕΙ ΤΗΝ ΑΜΥΝΑ ΤΟΥ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ ΜΑΣ.

 

 

«Το παρόν είναι δικό τους, το μέλλον είναι δικό μου».
Νίκολα Τέσλα

 

 

ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΤΕΧΝΗ

To Περιβάλλον θέλει Επ-Aνάσταση!

Όλο και περισσότερο συνειδητοποιούμε τα όρια του Κόσμου μας. Δεν πρέπει να σπαταλήσουμε τα αποθέματά του αλόγιστα. Εκτός και εάν θέλουμε να καταδικάσουμε τους εαυτούς μας σε αργό θάνατο…

Willy Brandt, Γερμανός Καγκελάριος, 1973 στη σύνοδο του ΟΗΕ

Γράφει ο Αλέξης Αλαματίδης

Όπως κάθε μεγάλο κίνημα στο παρελθόν, όπως κάθε μεγάλη ιδέα, όπως καθετί που προσδοκά να αλλάξει τον κόσμο, έτσι και το περιβάλλον για να σωθεί θέλει την επανάστασή του. Η ιδέα της κάθε επανάστασης βασίζεται στο γεγονός ότι η πλειοψηφία του λαού ζει μέσα στην αδικία. Δημιουργείται ένας επαναστατικός πυρήνας ο οποίος με τη σειρά του παρασέρνει τις λαϊκές μάζες. Οι επαναστάσεις δημιουργούνται από την ανάγκη του κόσμου για κοινωνική δικαιοσύνη, για περισσότερο ελευθερία, για την εξάλειψη της φτώχειας κ.ά.

Σήμερα, η κατάσταση στην οποία έχουμε οδηγηθεί, λόγω των αλόγιστων ανθρωπίνων δραστηριοτήτων, χαρακτηρίζεται ως «χείλος του γκρεμού». Πως όμως μπορεί η ανθρωπότητα να ξεφύγει από αυτήν την κατάσταση και να κλείσει το σύγχρονο Κουτί της Πανδώρας; Πως μπορούμε και πάλι να ελπίζουμε ότι ο κόσμος αυτός θα διατηρηθεί και για τις επόμενες γενεές; Εδώ ακριβώς ήρθε πλέον ο καιρός και έχουν ωριμάσει οι συνθήκες για ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ!

Η επανάσταση για το περιβάλλον δεν θα γίνει με όπλα από έναν επαναστατικό στρατό που θα κάνει «αντάρτικο», αλλά σε αυτήν θα συμμετέχουν σχεδόν όλοι οι πολίτες του πλανήτη, σε μια συλλογική προσπάθεια για να απελευθερωθούμε από το πετρέλαιο, τη ρύπανση, την καταστροφή και κατά συνέπεια από την κοινωνική αδικία. Η επανάσταση για το περιβάλλον θα στηρίζεται στην επικοινωνία και στο συντονισμό μεταξύ των κατοίκων του πλανήτη οι οποίοι, βασιζόμενοι στα παραπάνω και στο πιο ισχυρό όπλο που έχουν, μπορούν να σώσουν τη Γη από την επικείμενη κλιματική καταστροφή. Το όπλο αυτό είναι η καταναλωτική τους δύναμη. Αυτό που πρέπει ουσιαστικά να αλλάξει είναι ο τρόπος ζωής, αυτό που λένε «life style».

Τη μεταλαμπάδευση της ιδέας για τη σωτηρία του περιβάλλοντος έχει αναλάβει, μεταξύ άλλων, μια μικρή στρατιά διανοούμενων, αυτοί είναι οι σύγχρονοι ηγέτες μιας επανάστασης που κρίνεται ως η αναγκαιότερη όλων των εποχών, μιας και στην ουσία, εδώ διαπραγματεύεται η επιβίωση του ανθρώπινου είδους.

Μέσα σε αυτή τη στρατιά ανθρώπων που μάχονται για το περιβάλλον, θα μπορούσε και ο καθένας από εμάς να έχει θέση. Όλοι μπορούν να κάνουν κάτι για το περιβάλλον, αρκεί να το πιστέψουν και να προσπαθήσουν.

Άνθρωποι της Τέχνης για το Περιβάλλον

Η Φύση ανέκαθεν ενέπνεε τους ανθρώπους της Τέχνης. Χιλιάδες ζωγράφοι, φωτογράφοι, ποιητές, φιλόσοφοι, ηθοποιοί και πολλοί άλλοι, εμπνεύστηκαν και μεταβίβασαν το μεγαλείο της Φύσης μέσα από τα έργα τους στο κοινό τους. Σύμφωνα με τη θρησκειοκεντρική άποψη ο απώτερος σκοπός της Τέχνης είναι το πλησίασμα του ανθρώπου με το θείο μια και ο άνθρωπος αισθανόταν πάντοτε δέος απέναντι στο δημιούργημα του Θεού του. Ένα από τα δημιουργήματα Αυτού είναι και η Φύση. Έτσι πολλοί είναι οι καλλιτέχνες σήμερα οι οποίοι έχουν επιστρατευτεί –για να χρησιμοποιούμε και «επαναστατικούς» όρους– στο πλευρό του αγώνα αποτροπής της επικείμενης καταστροφής του περιβάλλοντος. Άλλοι μας μεταφέρουν τις εικόνες της καταστροφής, άλλοι μαρτυρούν μέσα από τα έργα τους για την τελειότητα της Φύσης ευαισθητοποιώντας τους ανθρώπους και άλλοι ταξιδεύουν σε χώρες του Τρίτου Κόσμου και βοηθούν τους ανθρώπους εκεί να καλλιεργήσουν τη γη τους χωρίς να βλάπτουν το περιβάλλον.

Πολλές επαναστάσεις στο παρελθόν έγιναν με σύμμαχο την Τέχνη. Οι αγωνιστές αλλά και ο λαός επηρεαζόταν από τα ρεύματα της Τέχνης τα οποία συμβάδιζαν πάντοτε με τις κοινωνικές και πολιτικές αλλαγές. «Η ζωγραφική δεν εφευρέθηκε για να διακοσμεί τις κατοικίες αλλά είναι περισσότερο ένα όπλο», είχε πει κάποτε ο Πάμπλο Πικάσο.

Μπορεί και οι κυβερνήσεις να παίρνουν «μέτρα» υπέρ του περιβάλλοντος, αλλά συνήθως αυτά δεν είναι ουσιαστικά, ή εφαρμόζονται με μεγάλη καθυστέρηση. Ο αγώνας των μεμονωμένων ανθρώπων είναι πιο άμεσος, έχοντας και μεγαλύτερο αντίκτυπο στην κοινωνία.

Chris Jordan (Φωτογράφος, Σηάτλ Η.Π.Α.)

Portraits of Loss from an Unnatural Disaster

Το έργο του Αμερικανού καλλιτέχνη απεικονίζει τη σκληρή πραγματικότητα μετά το πέρασμα του τυφώνα «Κατρίνα» από τη Νέα Ορλεάνη τον Αύγουστο του 2005. Οι φωτογραφίες του τραβήχτηκαν τρεις μήνες μετά την καταστροφή και καταγράφουν την πρωτοφανή σφοδρότητα του τυφώνα. Ο Jordan πιστεύει, όπως και πολλοί ειδικοί επιστήμονες, ότι η τόσο μεγάλη καταστροφική δύναμη του τυφώνα οφείλεται και στις κλιματικές αλλαγές στις οποίες έχει συντελέσει κατά πολύ το «American way of life». Οι εικόνες του φωτογράφου είναι συγκεντρωμένες σε ένα καλαίσθητο λεύκωμα και προτρέπουν τον αναγνώστη να προβληματιστεί για το προσωπικό του φταίξιμο και συμμετοχή στον τυφώνα Κατρίνα. Οι 1.800 νεκροί και οι εκατοντάδες χιλιάδες άστεγοι έγιναν μάρτυρες μιας από τις μεγαλύτερες καταστροφές που έπληξαν τις Η.Π.Α. (Chris Jordan, In Katrinas Wake: Portraits of Loss from an Unnatural Disaster, Princeton Architectural Press 2006).

Paola Pivi (Καλλιτέχνης, Μιλάνο Ιταλία)

Ζέβρες στα Χιόνια

Μήπως πρόκειται για φωτομοντάζ, ή κάποιο μαγικό κόλπο του Photoshop; Αυτό αναρωτιούνται όσοι δουν για πρώτη φορά τις φωτογραφίες της Ιταλίδας φωτογράφου. Και όμως η καλλιτέχνιδα μπήκε στoν κόπο να μεταφέρει δύο ζέβρες, που κανονικά ζουν στην Αφρική, αεροπορικώς μέχρι την Αλάσκα και να τις φωτογραφίσει εκεί! Μια άλλη φορά είχε φωτογραφίσει κροκόδειλους μέσα σε σαντιγί και έναν γάιδαρο πάνω σε βάρκα! Με τον τρόπο αυτό η Pivi θέλει να τονίσει το παράλογο και το ασυνάρτητο που φέρνουν μαζί τους οι κλιματικές αλλαγές. Η μετατόπιση των κλιματικών περιοχών του πλανήτη έχει κιόλας ξεκινήσει. Εκεί που πριν λίγα χρόνια υπήρχαν πάγοι μπορεί να δημιουργηθεί ένα πράσινο οικοσύστημα. Στους τροπικούς μπορεί να δημιουργηθούν έρημοι και το βόρειο ημισφαίριο να βυθιστεί σε πολικό ψύχος. Παρότι η φωτογράφος δυσκολεύτηκε στην αρχή να συνδέσει τη δουλειά της με την προστασία του περιβάλλοντος, ύστερα από αρκετή σκέψη και αναζήτηση, βρήκε τον δικό της τρόπο να προβληματίσει τον κόσμο, μέσα από το παράλογο που εμπεριέχουν οι εικόνες της. Και από αυτό το παράλογο δεν απέχουμε πλέον μακριά. Οι φωτογραφίες της δημοσιεύονται στον ιταλικό Τύπο και προκαλούν πάντοτε το ενδιαφέρον των αναγνωστών

Christopher LaMarca (Φωτογράφος, Σαν Φραντσίσκο Η.Π.Α.)

Οι Υπερασπιστές των Δασών

Πολλοί καλλιτέχνες χρησιμοποιούν μαζί με την τέχνη τους και τον ακτιβισμό για να κάνουν τη δική τους παρέμβαση στην προστασία του περιβάλλοντος. Ο ακτιβισμός έχει άλλη δυναμική και πολλές φορές ταρακουνάει τον λαό αλλά και τις αρχές.

Ο τελευταίος τρόπος που σου απομένει να σώσεις ένα δέντρο ή ένα δάσος, είναι να το κατοικίσεις! Στις ΗΠΑ τους αποκαλούν «treehuger» («αγκαλιαστές δέντρων») και είναι άνθρωποι πάσης ηλικίας οι οποίοι εμποδίζουν τις Αρχές και τους ξυλοκόπους να κόψουν τα δέντρα σε πολλές περιοχές της Αμερικής. Οι ίδιοι αποκαλούν τους εαυτούς τους «Forest Defenders» (υπερασπιστές των δασών) και μένουν πολλές φορές για μήνες –μέσα σε αντίξοες συνθήκες– γαντζωμένοι πάνω σε δέντρα, τα οποία οι αρχές έχουν προγραμματίσει να κόψουν, αποχαρακτηρίζοντας δασικές περιοχές –μήπως σας θυμίζει κάτι από Ελλάδα αυτό; Για αποχαρακτηρισμούς δασών εκκρεμούν μηνύσεις κατά του προέδρου Μπους από τις πολιτείες Όρεγκον, Νέο Μεξικό και Καλιφόρνια! Ο Christopher LaMarca ακολουθεί και φωτογραφίζει τους «Defenders», τους ξυλοκόπους και τις Αρχές, από το 2003. Η δουλειά του καλλιτέχνη υπάρχει στο www.christopherlamarca.com.

Michael Pinsky (Σχεδιαστής Πόλεων, Λονδίνο Αγγλία)

«Αμφίβιος Κόσμος»

Μια αμαξοστοιχία αμφίβιων αυτοκινήτων ανεβαίνει έναν ποταμό. Οι θεατές βλέπουν τις στέγες των σπιτιών να εξέχουν μέσα στα νερά μιας (μόνιμα) πλημμυρισμένης πόλης, οι οποίες δίνουν την εικόνα για τις πόλης του μέλλοντος. Ο καλλιτέχνης και σχεδιαστής πόλεων Pinsky μάς μεταφέρει στο μέλλον, στο αμφίβιο μέλλον των πόλεων μας, όταν οι ποταμοί θα έχουν μεταμορφωθεί σε δρόμους και οι δρόμοι σε ποταμούς! Η εγκατάσταση του καλλιτέχνη, που φέρει το όνομα «Come Hell or High Water», εκτέθηκε για πρώτη φορά στην πρώτη παγκόσμια σύνοδο κορυφής της Τέχνης και προκάλεσε έντονο προβληματισμό στους κύκλους της Τέχνης και όχι μόνο.

Με την άνοδο της θερμοκρασίας και το λιώσιμο των πάγων, η στάθμη των υδάτων θα ανέβει (άγνωστο ακόμη ακριβώς πόσο) και πολλές παραθαλάσσιες ή παραποτάμιες πόλεις θα αντιμετωπίσουν σοβαρά προβλήματα πλημμύρων. Ο 19ος αιώνας με την εφεύρεση του κινητήρα εσωτερικής καύσης «απελευθέρωσε» τους ποταμούς από τις ανθρώπινες μεταφορές αγαθών και τις μετατόπισε στους δρόμους. Οι δρόμοι αυτοί φαίνεται να ξαναγίνονται ποταμοί στους οποίους θα κυκλοφορούν αμφίβια πλέον αυτοκίνητα! Το συνολικό έργο του καλλιτέχνη και πολλές ενδιαφέρουσες απόψεις του βρίσκονται στο www.michaelpinsky.com.

Nick Cobbing (Ερευνητής-φωτογράφος, Λονδίνο, Αγγλία)

Η Αρκτική Εμπνέει

Η οργάνωση «Cape Farewell» φέρνει κοντά επιστήμονες, καλλιτέχνες και δασκάλους. Όλοι μαζί ταξιδεύουν με το πάνω από εκατό ετών ολλανδικό ιστιοφόρο «Noordelicht» σε παγωμένες θάλασσες από την Ανταρκτική μέχρι το Βόρειο Πόλο. Ερευνούν και καταγράφουν τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής, εμπνέονται από το περιβάλλον, παράγοντας έργο που διαθέτουν στο ευρύ κοινό: φωτογραφίες, ταινίες, έργα τέχνης και Live–Webcasts δημιουργούνται κάτω από αντίξοες συνθήκες, δίνοντας τη δυνατότητα σε όλο τον κόσμο να δει από κοντά πως λιώνουν οι πάγοι και πως ένα ολόκληρο οικοσύστημα (αυτό των Πόλων) κινδυνεύει να καταστραφεί με ανυπολόγιστες επιπτώσεις στον πλανήτη. Ο Nick Cobbing συμμετέχει στην αποστολή ως φωτογράφος. Η δουλειά του υπάρχει στην προσωπική του ιστοσελίδα (www.Nickcobbing.co.uk), όπου και διαφαίνεται γιατί ο καλλιτέχνης έχει αποσπάσει πολλά διεθνή βραβεία. Στο www.Capefarewell.com, μια πραγματικά ενδιαφέρουσα ιστοσελίδα, μπορεί κανείς να πληροφορηθεί για έργο της παραπάνω οργάνωσης, να γνωρίσει τους σύγχρονους «επαναστάτες» που παλεύουν σε θερμοκρασίες πολλών βαθμών υπό του μηδενός για την προστασία του περιβάλλοντος. Με τις κατάλληλες προϋποθέσεις μπορεί κανείς να συμμετάσχει στη αποστολή!
Mitch Epstein (Καλλιτέχνης, Νέα Υόρκη Η.Π.Α.)

«American Power»

Από τις καμινάδες του τεράστιου εργοστασίου παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας Gavin Coal Power Plant στο Οχάιο των Η.Π.Α., που χρησιμοποιεί ως καύσιμο τον άνθρακα, εκλύονται το χρόνο 19 εκατομμύρια τόνοι CO2. Τόσο διοξείδιο του άνθρακα (ο βασικός υπαίτιος για το φαινόμενο του θερμοκηπίου) εκλύει σε έναν χρόνο ολόκληρη η Εσθονία! Σε αυτά προσθέστε και μερικές χιλιάδες τόνους άλλα δηλητήρια που και αυτά επιβαρύνουν το περιβάλλον αλλά και την υγεία των 200 ανθρώπων που ζουν στο μοναδικό χωριό της περιοχής, το Cheshire. Όλοι οι κάτοικοι του χωριού αρρώστησαν από την ρύπανση που προκαλεί το εργοστάσιο και μήνυσαν την εταιρεία ηλεκτρισμού. Η τελευταία (AEP) αγόρασε τότε όλη την έκταση του χωριού έναντι 20 εκατομμυρίων δολαρίων, με αποτέλεσμα οι κάτοικοί του να εγκαταλείψουν μετοικώντας αλλού (θυμίζει κάτι από ΔΕΗ και μερικά χωριά στο νομό Κοζάνης…).

«American Power» έχει ονομάσει ο Epstein την τελευταία του φωτογραφική δουλειά. Η λέξη power έχει δύο έννοιες: από την μια σημαίνει ενέργεια και από την άλλη σημαίνει εξουσία. Ο καλλιτέχνης μέσα από εικόνες εργοστασίων παραγωγής ενέργειας, διυλιστηρίων και αγωγούς φυσικού αερίου, δείχνει την επίδραση αυτών στο περιβάλλον και στις ανθρώπινες ζωές, αλλά και την σχέση της ενέργειας με την εξουσία. Η δουλειά του καλλιτέχνη έχει φιλοξενηθεί από πολλά μουσεία σε όλο τον κόσμο. Στον αγώνα του να αναδείξει τα προβλήματα που προκαλεί η παραγωγή και η μεταφορά της ενέργειας στο περιβάλλον, χρησιμοποιεί ως μέσο την φωτογραφία εκδίδοντας βιβλία, την παραγωγή ταινιών μικρού μήκους και video installations. Μια ιδέα για το έργο του υπάρχει στο www.Mitchepstein.net.

Yannick Monget (Συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας, Vaux Γαλλία)

The World Tomorrow

Με το βιβλίο του αυτό ο συγγραφέας μάς επιτρέπει να ρίξουμε μια ματιά στον κόσμο του μέλλοντος. Αυτή η ματιά στο μέλλον, μας ταξιδεύει στο παρελθόν…! Πολλά γνωστά μνημεία σε όλο τον κόσμο έχουν γίνει αγνώριστα. Η μεταβολή του καιρού και η μετάπτωση των κλιματικών ζωνών έχουν ως αποτέλεσμα η Ουάσιγκτον –ακατοίκητη πια– να έχει μετατραπεί σε ζούγκλα. Κάτω από τον πύργο του Άιφελ υπάρχει βλάστηση παρθένου δάσους, ενώ πόλεις όπως η Αθήνα και το Κάιρο έχουν μετατραπεί σε ερήμους. Οι εικόνες του Monget έχουν δημιουργηθεί σε ηλεκτρονικό υπολογιστή, χρησιμοποιώντας προγράμματα επεξεργασίας εικόνας τελευταίας τεχνολογίας και μας δείχνουν την κατάντια και τα απομεινάρια μιας υπερδύναμης αλλά και του υπόλοιπου κόσμου. Ένας ολόκληρος πολιτισμός κατεστραμμένος, τοποθεσίες και μνημεία όπως θα μπορούσαν να είναι στο μέλλον, μετά από την κλιματική καταστροφή. Το Λονδίνο κάτω από πάγο, το Βερολίνο βυθισμένο μέσα στην έρημο, τα Ιλίσια Πεδία στο Παρίσι και η Κόκκινη Πλατεία στη Μόσχα βρίσκονται μέσα σε καταπράσινες (χωρίς ανθρώπους) οάσεις. Εικόνες όχι και τόσο απίθανες σε ένα αβέβαιο μέλλον, άλλες δείχνουν την καταστροφή και άλλες αφήνουν μια ελπίδα να αιωρείται για το ότι μπορεί και κάτι να σωθεί μετά από μια κλιματική καταστροφή.

Ο συγγραφέας και φοιτητής Γεωλογίας, παρά το νεαρό της ηλικίας του, είναι ιδρυτής της «L’Ankaa Group», μιας οργάνωσης που αγωνίζεται για την προστασία του περιβάλλοντος, η οποία εξελίσσει πρωτοποριακά προγράμματα που εφαρμόζονται σε όλη την Ευρώπη.

Leonardo DiCaprio, (Ηθοποιός και παραγωγός, Λος Άντζελες Η.Π.Α.)

Εξήντα συνολικά ειδικούς στο θέμα «Περιβάλλον» επιστράτευσε ο γνωστός ηθοποιός για να γυρίσει το ντοκιμαντέρ 11th hour. Προσωπικότητες, όπως ο παγκοσμίου φήμης φυσικός Stephen Hawking, έχουν την ευκαιρία να πουν την γνώμη τους ανοιχτά, χωρίς καμία λογοκρισία, χωρίς να ληφθούν υπόψη τα συμφέροντα των πολυεθνικών εταιριών. Εκτός από τις 60 (!) μικρού μήκους συνεντεύξεις των ειδικών για το περιβάλλον και γνωστών προσωπικοτήτων, ο κινηματογραφικός φακός μάς ταξιδεύει πάνω από τροπικά δάση και φλεγόμενες πετρελαιοπηγές.

Ο DiCaprio αγωνίζεται εδώ και χρόνια για την προστασία του περιβάλλοντος και είναι μια από τις πιο σημαντικές προσωπικότητες του κινήματος «Lohas». Αυτό απαρτίζεται από ευκατάστατους ανθρώπους που ζουν με υποδειγματικό τρόπο τη ζωή τους, προστατεύοντας τη Φύση.

«Από μικρός έβλεπα ντοκιμαντέρ για τη Φύση και γνωρίζω πολύ καλά πόσο μπορούν να επηρεάσουν τους ανθρώπους. Διάλεξα τους καλύτερους για να πουν τη γνώμη τους σε όλο τον κόσμο, χωρίς λογοκρισίες, χωρίς συμφέροντα εταιριών. Ξέρω πως με την ταινία αυτή θα συγκρουστώ και πολιτικά, αλλά η κυβέρνηση των Η.Π.Α. και οι μεγάλες εταιρίες πρέπει επιτέλους να καταλάβουν πως ο χρόνος μας τελείωσε και πως πρέπει να εφαρμοστούν τεχνολογίες φιλικές προς το περιβάλλον, οι οποίες ήδη υπάρχουν, αλλά δεν προωθούνται από την κυβέρνηση. Ο κάθε Αμερικάνος, αλλά και όλοι οι πολίτες του κόσμου μπορούν να συμβάλλουν σε αυτό. Δεν ψηφίζουμε μόνο όταν βρισκόμαστε στην κάλπη αλλά και κάθε φορά που αγοράζουμε κάτι. Έτσι θα αποφασίζουμε εμείς για τι θα μας πουλάνε οι εταιρίες», δήλωσε ο DiCaprio σε πρόσφατη συνέντευξή του σχετικά με την προστασία του περιβάλλοντος και το ντοκιμαντέρ του.Πληροφορίες για το κίνημα Lohas υπάρχουν στο www.lohas.tribe.net, ενώ για το περιβαλλοντικό ντοκιμαντέρ στο http://wip.warnerbros.com/11thhour.

Ο ΑΛΕΞΗΣ ΑΛΑΜΑΤΙΔΗΣ (dytikos@the.forthnet.gr) είναι εκδότης του περιοδικού Δυτικώς, και ασχολείται με τη φωτογραφία και το περιβάλλον.

Η ιδέα της κάθε επανάστασης βασίζεται στο γεγονός ότι η πλειοψηφία του λαού ζει μέσα στην αδικία.

«Η ζωγραφική δεν εφευρέθηκε για να διακοσμεί τις κατοικίες αλλά είναι περισσότερο ένα όπλο», Πάμπλο Πικάσο.

Ο τελευταίος τρόπος που σου απομένει να σώσεις ένα δέντρο ή ένα δάσος, είναι να το κατοικίσεις!

«Δεν ψηφίζουμε μόνο όταν βρισκόμαστε στην κάλπη αλλά και κάθε φορά που αγοράζουμε κάτι. Έτσι θα αποφασίζουμε εμείς για τι θα μας πουλάνε οι εταιρίες…» Leonardo DiCaprio

ΝΑΝΟΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ και ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ

Ευκαιρία ή Νέο «Κουτί της Πανδώρας»;

Γράφει ο Αλέξης Αλαματίδης

Από την αρχή της βιομηχανικής επανάστασης και μετά το 1850, η τεχνολογία έχει επιφέρει μια φαινομενική πρόοδο στην ανθρωπότητα. Και λέμε «φαινομενική» γιατί σχεδόν όλες οι τεχνολογίες, στρέφονται – σε μεγάλος βάθος χρόνου– εναντίον του ίδιου του ανθρώπου. Αυτό ως πόρισμα από το γεγονός ότι σχεδόν οποιαδήποτε δραστηριότητά μας πάνω στον πλανήτη που μας φιλοξενεί, βλάπτει εν τέλει το περιβάλλον, με έναν τρόπο ανεπανόρθωτο και μη αντιστρέψιμο άρα καταστρέφει και τον άνθρωπο…

Για εμάς τους κατοίκους του πλανήτη αυτού ο όρος καταστροφή του περιβάλλοντος σημαίνει ητ μεταβολή της υπάρχουσας κατάστασης, κυρίως από κλιματολογικής πλευράς, με έναν τέτοιο τρόπο που θα δυσχέραιναν οι συνθήκες επιβίωσης για το ανθρώπινο είδος. Μαζί με τον άνθρωπο θα υποφέρουν και θα εξαφανιστούν πολλά είδη του ζωικού και φυτικού βασιλείου. Προσωπικά δεν πιστεύω ότι ο άνθρωπος θα «προλάβει» τελικά να ζημιώσει τόσο πολύ τον πλανήτη για να τον καταστρέψει ολοσχερώς. Θα έχει αυτοκαταστραφεί ο ίδιος του πολύ νωρίτερα. Μπορεί το λιώσιμο των πάγων να επιταχύνεται από τις ανθρώπινες δραστηριότητες στη Γη, αλλά αυτό είναι ένα φαινόμενο που συμβαίνει ούτως ή άλλως κάθε 100.000 χρόνια περίπου. Ο πλανήτης πάντα έβρισκε και θα βρίσκει τις ισορροπίες του, είναι ένας ολοζώντανος τεράστιος οργανισμός που έχει «νου» και αντιλαμβάνεται τι συμβαίνει και ποιος προκαλεί τι. Μπορεί επίσης να αποβάλλει οποιοδήποτε «παράσιτο» θα τον ζημίωνε σε μεγάλο βαθμό, ας πούμε λ.χ. τον άνθρωπο…

Υπάρχει Πολύς Χώρος στο Βάθος

Η νανοτεχνολογία είναι η επιστήμη που ασχολείται με τεχνητά κατασκευασμένα σωματίδια, τα οποία βρίσκονται από θέση μεγέθους, στην περιοχή των νανόμετρων (1 νανόμετρο ισούται με το ένα εκατομμυριοστό του χιλιοστού 1 nm = 10-9 m). Τα τεχνητά κατασκευασμένα σωματίδια, οι «μικρομηχανές» και τα «μικρο-εργαλεία» που έχουν μέγεθος μέχρι 100nm λέμε ότι ανήκουν στην νανοτεχνολογία.

Αυτό που αρχικά είχε ξεκινήσει ως επιστημονική φαντασία, άρχισε στις αρχές του 1980 να παρουσιάζεται από μια μεγάλη μερίδα φυσικών και βιολόγων, ως η «δεύτερη βιομηχανική επανάσταση»! Μικρορομπότ θα έκαναν επεμβάσεις ασύλληπτης ακρίβειας στα χειρουργεία των νοσοκομείων, παρεμβαίνοντας μέσα στα ίδια τα κύτταρα, η νανο-ηλεκτρονική θα μπορούσε να κατασκευάσει έναν πραγματικά έξυπνο υπολογιστή, μικροσκοπικοί δίσκοι αποθήκευσης θα περιείχαν ολόκληρες βιβλιοθήκες ταινιών, μπογιές αυτοκινήτων που θα είχαν την τεχνολογία αυτή θα επέτρεπαν στον ιδιοκτήτη να διαλέγει αναλόγως με τη διάθεση του το «χρώμα της ημέρας», λεπτές και ελαφριές στολές για στρατιωτικές χρήσεις θα γινόντουσαν αλεξίσφαιρες και θα άλλαζαν συνεχώς χρώμα προσαρμοζόμενες στο αντίστοιχο φυσικό περιβάλλον και διάφορα άλλα «γκάτζετ» ξεφύτρωναν καθημερινά στα επιστημονικά περιοδικά. Τα περισσότερα από αυτά έμειναν μονάχα στα σχέδια, η νανοτεχνολογία αναπτύσσεται παρά ταύτα με γοργούς ρυθμούς και τα 12 δισεκατομμύρια δολάρια που επενδύθηκαν σε αυτή κατά το έτος 2006 είναι μια από τις αποδείξεις που το μαρτυρούν αυτό.

Περίπου 600 προϊόντα κυκλοφορούν επίσημα στην αγορά και φέρουν την τεχνολογία αυτή: Τζάκετ που δεν λερώνονται ποτέ λόγω των ινών τους, που είναι κατασκευασμένες με νανοτεχνολογία, ρακέτες του τένις με σκελετό από μικρο-ίνες άνθρακα ή σοκολάτες με μικροσκοπικές μπίλιες που περιέχουν άρωμα ινδοκάρυδου, είναι μονάχα μια μικρή γεύση από την τεράστια παλέτα των προϊόντων που παράγει η εν λόγω τεχνολογία.

Με τον τρόπο που δρα η νανοτεχνολογία και με τις προοπτικές που ανοίγονται μελλοντικά, έρχεται και εδώ –όπως και στην περίπτωση της βιοτεχνολογίας– ένα μεγάλο θέμα ηθικής που πρέπει αδιαμφισβήτητα να ξεκαθαριστεί. Το αν δηλαδή και με ποιους τρόπους επιτρέπεται στον άνθρωπο να παρεμβαίνει στους δομικούς λίθους της ζωής. Επιπλέον προκύπτουν και άγνωστοι κίνδυνοι όταν έχεις στην κατοχή σου εργαλεία που μπορούν να εισβάλλουν προγραμματισμένα, σαν τηλεκατευθυνόμενα ρομπότ, μέσα στα κύτταρα και να τα αλλοιώσουν.

Η Νανοτεχνολογία Σήμερα

Στο ευρύ κοινό, η τεχνολογία αυτή είναι σχετικά άγνωστη. Παρά ταύτα, «ο άνθρωπος είναι σήμερα μάρτυρας και δημιουργός μιας Δεύτερης Γένεσης, μιας νέας εξέλιξης από υλικές φόρμες, τις οποίες δεν είμαστε ακόμη σε θέση να κατονομάσουμε καν», δηλώνει ο κύριος Binnig (Νόμπελ Φυσικής), γεγονός που σηματοδοτεί μια νέα εποχή στην τεχνολογία των υλικών. Η πρώτη γενιά προϊόντων νανοτεχνολογίας περιοριζόταν σε προϊόντα αισθητικής, ρούχα, γυαλιά μυωπίας μπογιές και ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Η δεύτερη γενιά των προϊόντων αυτών χρησιμοποιεί εκτεταμένα τα κβαντοφυσικά φαινόμενα και τις κβαντικές ιδιότητες των υλικών, τις αλληλεπιδράσεις τους δηλαδή, σε ατομικό ή μοριακό επίπεδο. Με άλλα λόγια «πιο μέσα δεν πάει». Φτάσαμε δηλαδή σε νέα σύνορα. Εργαλεία που δουλεύουν μέσα στα ίδια τα κύτταρα. Η Επιστήμη για ακόμη μια φορά φαίνεται να θριαμβεύει (όπως και τόσες άλλες φορές στο παρελθόν). Όλα θα ήταν πράγματι πολύ καλά, εάν δεν υπήρχε και άλλη πλευρά του νομίσματος. Δεν είναι πλέον λίγοι αυτοί που προειδοποιούν ότι λόγω του ότι η έρευνα είναι πολύ ελλιπείς στον τομέα αυτό, δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία και στατιστικά δεδομένα που να εγγυώνται έστω και ένα μικρό επίπεδο ασφάλειας στο πως θα αντιδράσει μακροπρόθεσμα ένας οργανισμός στα μικροσωματίδια της νανοτεχνολογίας. Αλλά για την τοξικότητα των σωματιδίων αυτών θα μιλήσουμε παρακάτω.

Στο παγκόσμιο εμπόριο κυκλοφορούν σήμερα εκατοντάδες προϊόντα που περιέχουν τεχνητά μικροσωματίδια τόσο μικρά που μπορούν να διεισδύσουν μέσα σ’ ένα κύτταρο και να το «διορθώσουν», μέσα σε ένα μόριο ενός υλικού και να αλλοιώσουν τις ιδιότητές του. Ο παρακάτω πίνακας δίνει μια εικόνα για το τι κυκλοφορεί στην αγορά σε προϊόντα νανοτεχνολογίας, σε προϊόντα με «βελτιωμένες ιδιότητες»:

Προϊόντα αισθητικής Τρόφιμα αθλητισμός ένδυση Περιβάλλον – ενέργεια Απορρυπαντικά
Αντηλιακές κρέμες Συντηρητικά, πλαστικά μπουκάλια Σανίδες snowboard, εξαρτήματα ποδηλασίας Σεντόνια, πετσέτες, ομπρέλες Φωτοβολταϊκά στοιχεία Μονωτικές μπογιές κατοικιών
κολόνιες Σοκολάτα, τσάι, κέτσαπ Ρακέτες και μπάλες τένις Τζάκετ αδιάβροχα μπαταρίες Σαμπουάν ζώων
Λοσιόν μαλλιών Έλαια, «ειδικά» ποτά Μπάλες bowling κάλτσες Βιολογικό καθαρισμό νερού Στρώσεις γυαλιών
Ιατρική Παιδικά προϊόντα αυτοκίνητο Τεχνολογία υπολογιστών νοικοκυριό Διάφορα
Γάζες, Αρκουδάκια χρώματα Επεξεργαστές Βρύσες, κατσαρόλες Στρατιωτικές εφαρμογές
Φάρμακα κατά του καρκίνου μπουκάλια λιπαντικά Σκληροί δίσκοι Μαχαιρο-πήρουνα Στρώματα, χορδές μουσικών οργάνων
ραδιοφάρμακα Πιπίλες, υγρά πανάκια παρμπρίζ μικροτσίπ Ψυγεία, Ηλ. σκούπες ξυρ. μηχανές

Όλα τα παραπάνω κυκλοφορούν νόμιμα και μπορεί ο καθένας να αγοράσει. Το τι μυστικά πειράματα γίνονται σε κρυφά εργαστήρια και το ποιες ιδιότητες των υλικών ψάχνουν να διαχειριστούν οι σύγχρονοι «αλχημιστές» μόνο να το φανταστεί μπορεί κανείς. Σε λιγότερο από 50 χρόνια θα «κυκλοφορήσει» ο στρατιώτης «transformer», ένα υβριδικό όν το οποίο θα προσαρμόζει τον οπλισμό και την εμφάνισή του αυτομάτως με το περιβάλλον όπου θα δρα. Αυτός ο στρατιώτης του μέλλοντος θα έχει και άλλες «υπερφυσικές» ιδιότητες, που θα στηρίζονται εν μέρει και στη νανοτεχνολογία.

Οι κίνδυνοι που παραμονεύουν είναι πολλοί, ανεξερεύνητοι και ανεξέλεγκτοι. Οι υποστηρικτές της τεχνολογίας αυτής υπόσχονται θεαματική βελτίωση όλων των τεχνολογιών στην υπηρεσία του ανθρώπου. Οι πολέμιοι προειδοποιούν με καταστροφή και μετάλλαξη της ζωής.

Οι Κίνδυνοι της Νανοτεχνολογίας

Πριν από πέντε περίπου χρόνια μια ομάδα ερευνητών από τον Καναδά βρήκε μετά από μελέτες ότι όσο μικρότερα τα σωματίδια που μπαίνουν μέσα σε έναν οργανισμό, σε τόσο μικρότερα συστήματά του μπορούν να διεισδύσουν. Τα νανοσωματίδια μπορούν λοιπόν να εισέλθουν σε κύτταρα και να συγκεντρωθούν μέσα σε ζωτικά όργανα, βλάπτοντάς τα. Μικροσκοπικά σωματίδια άνθρακα, χρυσού, οξείδια άλλων μετάλλων και λιπίδια ήταν τα βασικά συστατικά της νανοτεχνολογίας πρώτης γενιάς.

Άλλα πειράματα σε ποντίκια έδειξαν ότι εισπνεόμενα νανοσωματίδια μεταφέρονταν στον εγκέφαλο προκαλώντας ανεπανόρθωτες ζημιές εκεί. Άλλες έρευνες έδειξαν ότι τα μικροσωματίδια αυτά προκαλούν ένα είδος οξειδωτικού στρες στα κύτταρα που οδηγεί σε φλεγμονές. Το συμπέρασμα είναι ότι οι ίδιες ιδιότητες που καθιστούν τη νανοτεχνολογία τόσο ελκυστική, είναι και αυτές που επιφέρουν προβλήματα και δυσλειτουργίες στους ζωντανούς οργανισμούς, ειδικότερα όταν αλληλεπιδρούν με τα κύτταρα. Και ενώ οι απόψεις για την τοξικότητα συνεχίζουν να διίστανται, δεν είναι λίγες οι φορές που 3 ή 5 διαφορετικές ερευνητικές ομάδες βγάζουν διαφορετικά μεταξύ τους αποτελέσματα κάνοντας τα ίδια πειράματα.

Το 2004 είχε εμφανιστεί μια μελέτη που είχε προσελκύσει το ενδιαφέρον πολλών, όταν πειράματα σε ψάρια έδειξαν ότι όταν εκτέθηκαν σε νανοσωματίδια, γρήγορα αυτά συγκεντρώθηκαν στον εγκέφαλό τους βλάπτοντας τον σε μεγάλο βαθμό. Λίγο καιρό αργότερα, άλλοι επιστήμονες που έκαναν το ίδιο πείραμα ήρθαν στο συμπέρασμα ότι τα ψάρια τα έβλαψε μια άλλη ουσία (ένας διαλύτης) και όχι τα μικροσωματίδια της τεχνολογίας αυτής…

Τον τελευταίο καιρό πάντως, όλο και συχνότερες είναι οι ανησυχίες επιστημόνων που ισχυρίζονται ότι τα νανοσωματίδια που κατασκευάζει ο άνθρωπος και τα οποία είναι τόσο πολλά υποσχόμενα, βλάπτουν ανεπανόρθωτα τα κύτταρα των πνευμόνων, εφόσον εύκολα, μέσω της αναπνοής διεισδύουν εκεί. Ειδικά για τους εργαζόμενους στον τομέα της νανοτεχνολογίας υπάρχει ο συνεχής και ταυτόχρονα άγνωστος κίνδυνος για την υγεία τους, με άγνωστες συνέπειες σε αυτή. Ακόμη χειρότερα είναι τα πράγματα για το περιβάλλον: η συσσώρευση μικροσωματιδίων της εν λόγω τεχνολογίας στο περιβάλλον εγκυμονεί και αυτή μεγάλους κινδύνους, μια και εδώ δεν υπάρχουν στοιχεία από έρευνες και στατιστικές μελέτες. Σποραδικά εμφανίζονται οργανώσεις και οργανισμοί, οι οποίοι προσπαθούν να «τυποποιήσουν» κάποια δεδομένα για την νανοτεχνολογία και την ασφαλή χρήση των προϊόντων της. Παρά ταύτα στον τομέα αυτό δεν έχουν επενδυθεί σοβαρά κεφάλαια, λείπει η εξειδίκευση και το προσωπικό. Η φαρμακευτική εταιρία «Novartis», στα πλαίσια του δικού της «αυτοέλεγχου» για την ασφάλεια των φαρμάκων της με νανοτεχνολογία, υποσχέθηκε να χρησιμοποιεί σωματίδια που μπορεί ο ανθρώπινος οργανισμός –έστω και σε βάθος χρόνου– να αποβάλλει.

Κριτικοί, όπως π.χ. ο οργανισμός Friends of the Earth, έχουν πάντως επισημάνει ότι τέτοιου είδους μέτρα παίρνονται κυρίως για να ριχτεί στάχτη στα μάτια των κυβερνήσεων και να μην θεσπιστούν νόμοι για αυστηρότερους ελέγχους ή γιατί η εταιρίες δεν έχουν τα χρήματα για να χρησιμοποιήσουν πιο εξελιγμένα άρα και πιο επικίνδυνα υλικά. Η ειδική οδηγία της Ε.Ε, η γνωστή REACH (ερευνά και καταγράφει κάποιες χημικές ουσίες που παράγονται ή εισάγονται στις χώρες της Ευρώπης), έχει και αυτή νομικά κενά σε σχέση με την νανοτεχνολογία. Εδώ υπάρχει υποχρέωση καταγραφής των τεχνητών ουσιών που παράγονται ή εισάγονται στην Ε.Ε. μόνον εφόσον αυτές ξεπερνούν ετησίως ένα τόνο βάρος. Έτσι διαφεύγουν όλα τα μικροσωματίδια που παράγονται σε ποσότητες μερικών γραμμαρίων το πολύ.

Υποστηρικτές της Νανοτεχνολογίας

Αναλογιζόμενοι τα 12 δισεκατομμύρια δολάρια που επενδύθηκαν το 2006 στην τεχνολογία αυτή, αξίζει τον κόπο να ρίξει κανείς μια ματιά στο λόμπι των εταιριών και οργανισμών που επενδύουν αυτά τα τεράστια ποσά. Στην ουσία υπάρχουν τρεις ομάδες υποστηρικτών της νανοτεχνολογίας: είναι οι «ουμανιστές», οι οποίοι βλέπουν στα προϊόντα 3ης γενιάς την ευκαιρία να βελτιώσει ραγδαία ο άνθρωπος τη ζωή του. Οι θεωρίες τους μιλάνε για νανο-αισθητήρες μέσα στο ανθρώπινο σώμα που θα ελέγχουν όλες τις λειτουργίες και θα επιδιορθώνουν τις τυχόν ανωμαλίες του οργανισμού απευθείας, για ειδικά εμφυτεύματα στον εγκέφαλο που θα έχουν ως αποτέλεσμα την πνευματική απογείωση του ανθρώπινου είδους και για μικρομηχανές που θα είναι σε θέση να κατασκευάζουν προϊόντα κτίζοντας τα άτομο-άτομο, έχοντας έτσι μια μέχρι σήμερα ασύλληπτη ακρίβεια στην κατασκευή τους. Και στην καταπολέμηση του καρκίνου θα υπάρχουν ειδικά «εκπαιδευμένα» μικροσωματίδια που θα εισβάλλουν στα καρκινικά μόνο κύτταρα και θα τα καταστρέφουν.

Τη δεύτερη ομάδα αποτελεί το λόμπι της τεχνολογίας ηλεκτρονικών και ηλεκτρονικών υπολογιστών. Αυτή έχει διακρίνει το δυναμικό των προϊόντων της νανοτεχνολογίας 1ης και 2ης γενιάς και ονειρεύεται τους γρηγορότερους υπολογιστές όλων των εποχών. Σε περίπου 10 χρόνια από σήμερα θα έχουν φτάσει στα σύνορα της συρρίκνωσης των μικροσωμάτων της νανοτεχνολογίας. .

Από τους υποστηρικτές της νανοτεχνολογίας δεν θα μπορούσαν να απουσιάζουν οι εταιρίες κατασκευής όπλων, οι στρατιωτικοί δηλαδή. Αλεξίσφαιρα γιλέκα που θα ζυγίζουν μόλις μερικά γραμμάρια δοκιμάζονται ήδη, ενώ νανο-αισθητήρες θα αναλύουν τα σωματίδια της αναπνοής του κάθε στρατιώτη και θα βγάζουν συμπεράσματα για τη φυσική του κατάσταση, πιθανούς τραυματισμούς του κλπ. Όλα αυτά θα μεταδίδονται σε πραγματικό χρόνο σε ένα κέντρο επιχειρήσεων, το οποίο θα είναι έτσι σε θέση να κάνει τις καλύτερες δυνατές κινήσεις στο πεδίο της μάχης.

Νανοτεχνολογία και Προστασία του Περιβάλλοντος

Με την όλο και πιο έντονη παρουσία των σημαδιών της κλιματικής καταστροφής που λαμβάνει χώρα, ολοένα και περισσότερο άρχισαν οι επιστήμονες να ψάχνουν τρόπους για προϊόντα που θα «προστάτευαν» με τον ένα ή άλλο τρόπο το περιβάλλον και θα προερχόταν από τα εργαστήρια της νανοτεχνολογίας. Και πράγματι τα πρώτα βήματα έγιναν στον τομέα των επαναφορτιζόμενων μπαταριών οι οποίες εκμεταλλευόμενες την τεχνολογία αυτή, μπορούν να δουλεύουν για περισσότερο χρόνο έχοντας ταυτόχρονα και μεγαλύτερο αριθμό φορτίσεων (οι μπαταρίες αυτές περιέχουν νανοσωλήνες άνθρακα). Μεγάλες ελπίδες υπάρχουν και στη τεχνολογία των φωτοβολταϊκών στοιχείων, τα οποία μπορεί να έχουν πλέον πάχος δέκατα του χιλιοστού, έχοντας και βελτιωμένη απόδοση. Θα μπορούν έτσι να αναπαράγουν την ενέργεια που χρειάστηκε για την κατασκευή τους σε μόλις ένα έτος, όταν τα συμβατικά φωτοβολταϊκά χρειάζονται σήμερα 3 έτη.

Το βρετανικό υπουργείο περιβάλλοντος δημοσίευσε μάλιστα μια έκθεση το 2007, η οποία μεταξύ άλλων έλεγε πως αν επενδυθούν τα ανάλογα ποσά στην τεχνολογία αυτή για την προστασία του περιβάλλοντος, θα μπορούσαν οι εκπομπές των αερίων του θερμοκηπίου να μειωθούν κατά 20% μέχρι το έτος 2050!

Και εδώ ξαναγεννιέται το ερώτημα μήπως τελικά η νανοτεχνολογία έχει περισσότερες ευκαιρίες απ ‘ότι ρίσκα; Σίγουρη απάντηση δεν υπάρχει προς το παρόν, χρειάζεται ακόμη πολυετής έρευνα, ηθική και προπάντων ψυχραιμία.

Ο ΑΛΕΞΗΣ ΑΛΑΜΑΤΙΔΗΣ (dytikos@the.forthnet.gr) είναι εκδότης του περιοδικού Δυτικώς της Θεσσαλονίκης και ασχολείται με τη φωτογραφία και το περιβάλλον.

XΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΤΕ ΣΥΧΝΑ ΤΟ ΚΙΝΗΤΟ ΣΑΣ ΤΗΛΕΦΩΝΟ; ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΤΕΙΤΕ ΑΠΟ ΤΙΣ ΒΛΑΒΕΡΕΣ ΑΚΤΙΝΟΒΟΛΙΕΣ ΤΟΥ ΜΕ ΤΟ ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑΚΟ BIOGUARD 21.


ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΑΤΕ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΥΔΡΟΓΟΝΟΥ!

ΥΔΡΟΓΟΝΟ

Η Μεγαλύτερη Ενεργειακή Επανάσταση του 21ου Αιώνα Βρίσκεται Προ των Πυλών

U.S. Dept. Of Transportation Displays Fleet Of Hydrogen Cars

JERSEY CITY, NJ – AUGUST 13: An ad for hydrogen powered cars is displayed during a Hydrogen Ride and Drive event at the Liberty Science Center August 13, 2008 in Jersey City, New Jersey.The morning event is part of a national road tour of hydrogen powered cars and the unveiling of a fleet of new hydrogen vehicles organized by the U.S. Department of Transportation and Dept. of Energy. Automakers participating in the project include BMW, Daimler, GM, Honda, Hyundai and Toyota. The tour looks to raise the awareness of Hydrogen as a viable and cleaner vehicle fuel. (Photo by Spencer Platt/Getty Images)

«Το υδρογόνο θα μπορούσε να αποτελέσει τμήμα της επιχειρηματικής στρατηγικής και μια ατμομηχανή της παγκόσμιας οικονομικής ανάπτυξης μέσα στην δεκαετία που διανύουμε, όπως και σημαντική κληρονομιά στις γενιές του 21ου αιώνα»

Περιοδικό The Futurist

 

Μπορεί να ανήκετε σ’ εκείνους τους ανθρώπους που νομίζουν ότι η ενέργεια του υδρογόνου είναι μια φαντασίωση κάποιων μελλοντολόγων ή κάποιων άλλων συγγραφέων επιστημονικής φαντασίας. Ή, στην καλύτερη περίπτωση, μπορεί να τη θεωρείτε ως μια πολλά υποσχόμενη μελλοντική τεχνολογία που, αν κάποτε εφαρμοστεί, αυτό θα γίνει στο μακρινό μέλλον. Εάν όντως σκέφτεστε μ’ αυτό τον τρόπο, ξανασκεφτείτε το σοβαρά. Σε μία ειδική έκδοση του περιοδικού Time με τίτλο Best Inventions 2006, (Οι Καλύτερες Εφευρέσεις του 2006), βραβεύτηκε ένα παιδικό αυτοκινητάκι, μεγέθους έξι ιντσών, που κινείται με υδρογόνο και βγήκε από ένα εργαστήριο της Σαγκάης! Η κατασκευή του βασίστηκε στην πλέον όλο και πιο γνωστή τεχνολογία του «Horizon Fuel Cell». Κινείται χρησιμοποιώντας απόσταγμα υδρογόνου, που αντλείται από μία κάνουλα με νερό, ενώ χρησιμοποιεί τη βάση υδρογόνου που τροφοδοτείται με ηλιακό ρεύμα. Όμως, τα οχήματα που κινούνται με υδρογόνο δεν είναι πλέον μόνο παιδικά παιχνίδια. Σήμερα υπάρχουν ήδη πάνω από 500 αυτοκίνητα, που κυκλοφορούν στους δρόμους του πλανήτη μας, τα οποία χρησιμοποιούν ως καύσιμο κίνησης το υδρογόνο. Το πρωτότυπο όχημα της ΒΜW, που διαθέτει μηχανή εσωτερικής καύσης με υδρογόνο, έχει φτάσει στην ανώτερη ταχύτητα των 186 μιλιών την ώρα. Αυτοκινητοβιομηχανίες, όπως η Mazda, η Ford, η Honda και η GM, αναπτύσσουν αυτή τη στιγμή διάφορους κινητήρες που λειτουργούν με υδρογόνο. Ίσως το πιο εντυπωσιακό απ’ όλα είναι το γεγονός ότι η Honda φτιάχνει τώρα οχήματα με μηδενικές εκπομπές ρύπων (zero-emission), τα οποία κινούνται με υδρογόνο που ο οδηγός τους μπορεί να αποθηκεύσει μέσα στο δικό του γκαράζ.

Anoigma craft-on-water_1570647i

Η Επανάσταση του Υδρογόνου

Έχουμε όλες τις ενδείξεις ότι η επανάσταση του υδρογόνου έχει ήδη ξεκινήσει. Αντί να περιμένουμε τα επόμενα πενήντα χρόνια, όπως προτείνουν κάποιοι δύσπιστοι κριτικοί, η μαζική παραγωγή των αυτοκινήτων με καύσιμο υδρογόνο, μπορεί να ξεκινήσει πολύ σύντομα. Βρισκόμαστε ήδη στη διασταύρωση όπου μια μεμονωμένη, γενναία απόφαση από μερικούς ηγέτες του κόσμου, θα μπορούσε να είναι αρχή μιας νέας εποχής της ανάπτυξης. Αυτή η απόφαση θα ήταν φυσικά ν’ αλλάξουμε και ν’ απεξαρτηθούμε απ’ τα ορυκτά καύσιμα που καταστρέφουν το περιβάλλον και να στραφούμε στο άφθονο, ανανεώσιμο και με καθαρή καύση (clean-burning) υδρογόνο. Αλλά, όπως πάντα στην ιστορία, όταν πρόκειται για μεγάλες αλλαγές, οι συντηρητικές απόψεις είναι απαισιόδοξες και πολλές φορές παρανοϊκές, αναφερόμενες στο κόστος ή την αποτελεσματικότητα της τεχνολογίας του υδρογόνου. Αν το υδρογόνο προωθήσει μια στρατηγική με την οποία ολόκληρη η οικονομία αρχίσει να βασίζεται στην καινούργια τεχνολογία, προβλέπεται τα πρώτα οικονομικά αυτοκίνητα, που θα κινούνται με καύσιμο υδρογόνο, να έρθουν στην παγκόσμια αγορά το 2010-2012 και το 2020, ή ακόμη νωρίτερα, να φθάσουν ν’ αποτελούν το 5% ολόκληρης αυτοκινητιστικής βιομηχανίας.

Ας δούμε όμως ποιες είναι οι βασικές παρανοήσεις και οι μύθοι σχετικά με αυτό το καθαρό καύσιμο, που βασίζεται στο νερό, δηλαδή το υδρογόνο:

2004-75611-hydrogen-filling-station-cep-berlin

Μύθος 1ος: Η Βιομηχανία του Υδρογόνου θα Πρέπει να Δημιουργηθεί από το Μηδέν

Η παραγωγή υδρογόνου είναι ήδη μια αρκετά μεγάλη, πλήρως αναπτυγμένη βιομηχανία, και η παγκόσμια βιομηχανία υδρογόνου παράγει ετησίως 50 εκατομμύρια μετρικούς τόνους (50 δισεκατομμύρια κιλά) υδρογόνου, που έχει αξία περίπου 150 δισεκατομμύρια δολάρια. Αν το δούμε με προοπτική, βλέπουμε ότι η σύγχρονη παγκόσμια απόδοση του καθαρού υδρογόνου έχει την ενεργειακή αναλογία των 1,2 δισεκατομμυρίων βαρελιών πετρελαίου ή, περίπου, το ένα τέταρτο των εισαγωγών πετρελαίου των ΗΠΑ. Η βιομηχανία του υδρογόνου αυξάνεται με ρυθμό 6% ετησίως, που σημαίνει ότι διπλασιάζεται κάθε 12 χρόνια. Όλα αυτά συμβαίνουν χωρίς τα κίνητρα που θα μπορούσαν να δοθούν με τη γρήγορη αύξηση του στόλου των οχημάτων που χρησιμοποιούν υδρογόνο ως καύσιμο στην εποχή πετρελαϊκής κρίσης και της ανάγκης για καινούργια καύσιμα. Εάν η βιομηχανία του υδρογόνου μπορεί και επεκτείνεται τόσο γρήγορα «πίσω από το ραντάρ», δεν θα έχει κανένα πρόβλημα να αναπτυχθεί ακόμη πιο γρήγορα στο μέλλον, για να ικανοποιήσει τις ανάγκες αγοράς για ένα φθηνό, άφθονο και, το πιο σημαντικό απ όλα, φιλικό προς το περιβάλλον καύσιμο.

ffc217_5844420d62a040aea7a81165e74e3748

Μύθος 2ος: Το Υδρογόνο Είναι Επικίνδυνο για Γενική Χρήση

Αυτός ο μύθος ξεκίνησε απ’ το γερμανικό αερόπλοιο με υδρογόνο, που είχε εκραγεί το 1937 στο Lakehurst του New Jersey. Πρόσφατα όμως αυτό το γεγονός έχει επανεξεταστεί από τον Addison Bain, έναν επιστήμονα της ΝΑΣΑ. Αυτός βρήκε ότι τελικά η αιτία της έκρηξης του αερόπλοιου δεν βρισκόταν στο υδρογόνο αλλά στο εξωτερικό ύφασμα του αερόστατου, που ήταν πολύ υψηλής ευφλεκτότητας. Για την ακρίβεια η βιομηχανία του υδρογόνου καταγράφει μια μεγάλη ασφάλεια στην ιστορία της, που διαρκεί μερικές δεκαετίες. Στην πραγματικότητα φορτία με υγροποιημένο υδρογόνο έχουν ήδη διασχίσει 33 δισεκατομμύρια μίλια μεταφοράς. Σ’ όλη αυτή τη διάρκεια δεν υπάρχει ούτε μια αναφορά απώλειας προϊόντος ή πυρκαγιάς. Η βενζίνη, που είναι το αυτοκινούμενο καύσιμο της επιλογής μας, είναι 22 φορές πιο εκρηκτική και έχει πολύ χειρότερη αναφορά στην ιστορία της, ως προς το κίνδυνο που μπορεί να προκαλέσει. Το υδρογόνο, παρόλο που είναι εύφλεκτο, γενικά πολύ πιο εύκολα μπορεί να διαχειριστεί από ό,τι τα καύσιμα των υδρογονανθράκων. Όταν αναφλέγει το υδρογόνο καίει με καθαρή φλόγα και μόνο το ένα δέκατο της αποτελείται από υδρογονανθρακικής προέλευσης καύση. Η ενέργεια που παράγεται μ’ αυτό τον τρόπο έχει τη τάση να διασκορπίζεται πολύ πιο γρήγορα από ό,τι εκείνη που είναι αποτέλεσμα της καύσης βενζίνης ή διαφόρων ελαίων καύσης. Το συμπέρασμα είναι ότι οι επικριτές της ασφάλειας του υδρογόνου θα έπρεπε να αναστρέψουν τη «φωτιά» τους κατά της βενζίνης και να κάνουν εξέγερση υπέρ του υδρογόνου αποκλειστικά και μόνο επειδή είναι πιο ασφαλές!

hydrogen-economy-nanocomposite-breakthrough

Μύθος 3ος: Δεν Μπορεί να Γίνει Διανομή Υδρογόνου Μέσα από το Ήδη Υπάρχον Δίκτυο

Η μεταφορά του υδρογόνου, κάτι που οι κατήγοροί του αναφέρονται πολύ συχνά ως πρόβλημα, εύκολα γίνεται με σωλήνωση, δηλαδή με αντλίες και βαλβίδες. Άρα η δημιουργία κάποιου νέου δικτύου για τη μεταφορά του υδρογόνου δεν είναι απαραίτητη. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί το ήδη υπάρχον. Κάποια υπάρχοντα συστήματα σωλήνων έχουν ήδη προδιαγραφές κατάλληλες για υδρογόνο. Οι άλλες μπορούν εύκολα να τροποποιηθούν με τις υπάρχουσες τεχνολογίες, με πρόσθεση πολυμερών στοιχείων –κάτι παρόμοιο με την διαδικασία που χρησιμοποιούταν για την ανακαίνιση των παλιών μεσαιωνικών βαρελιών. Η χρήση των υπαρχόντων συστημάτων αγωγών δεν απαιτεί κάποια παραπάνω φροντίδα ως προς την ασφάλεια. Άλλωστε, ήδη εμφανίζονται σταθμοί για ανεφοδιασμό με υδρογόνο στην Καλιφόρνια, στη Φλόριντα και στη Βρετανική Κολομβία. Σίγουρα θα ακολουθήσουν να εμφανίζονται και στις άλλες περιοχές.

images (1)

Μύθος 4ος: Δεν Υπάρχει Εφικτός Τρόπος για να Τρέχουν τα Αυτοκίνητα με Υδρογόνο

Οι κυψέλες καυσίμων (Fuel cells) του υδρογόνου χρησιμοποιούνται από το 1965 ως μέθοδος προώθησης για τα διαστημικά ταξίδια και για πρώτη φορά χρησιμοποιήθηκαν σε επιβατικό αυτοκίνητο του 1966, για την ακρίβεια σ’ ένα Electrovan του GM. Σήμερα, τα αυτοκίνητα με υδρογόνο περνάνε τα πιο αυστηρά τεστ και είναι πολύ προχωρημένης τεχνολογίας. Από τα μέσα του 2003 οι Αμερικάνοι αγρότες έχουν δεκάδες λεωφορεία που κινούνται με υδρογόνο, ενώ στους δρόμους κυκλοφορούν ήδη πάνω από 100 αυτοκίνητα και ο αριθμός αυτός συνέχεια αυξάνεται. Το υδρογόνο έχει περάσει τα τεστ για τις ανάγκες του στρατού, για τα οχήματα ξηράς και θάλασσας, και χρησιμοποιείται ως καύσιμο για τα υποβρύχια εδώ και χρόνια. Βαριά φορτηγά, που ξοδεύουν σχεδόν το μισό χρόνο της μηχανής τους άσκοπα επειδή δεν έχουν βοηθητική πηγή ενέργειας, επίσης αρχίζουν και χρησιμοποιούν υδρογόνο. Η FedEx και η UPS σχεδιάζουν σύντομα να ξεκινήσουν με φορτηγά που κινούνται με υδρογόνο. Με τόση έρευνα διεθνώς και τόσο πολλές δοκιμασίες, η κάθε πετυχημένη εφαρμογή του υδρογόνου ωφελείται από τις προηγούμενες εμπειρίες. Με άλλα λόγια, η μαζική παραγωγή τέτοιων οχημάτων θα ρίξει και τις τιμές του υδρογόνου.

156878g-free_energy

Μύθος 5ος: Το Υδρογόνο Είναι Πολύ Ακριβό για να Μπορεί να Συναγωνιστεί με τη Βενζίνη

Παρά τις ολόκληρες δεκαετίες ευνοϊκής αμερικάνικης πολιτικής σχετικά με τη χρήση της βενζίνης, οι τεχνολογίες που βασίζονται στο υδρογόνο είναι πολύ κοντά στην βιωσιμότητα. Αν υπολογίσουμε το κόστος ζωής στις καταναλωτικές κοινωνίες σήμερα, βλέπουμε ότι το υδρογόνο αποτελεί μια επιθυμητή εναλλακτική λύση απέναντι στα ορυκτά καύσιμα. Ο παράγοντας που λέγεται Φαινόμενο του Θερμοκηπίου και η μόλυνση του περιβάλλοντος από τα καυσαέρια, καθιστούν το υδρογόνο υπερβολικά προτιμότερο από τη βενζίνη. Ακόμη και όταν το καύσιμο του υδρογόνου παράγεται από φυσικό αέριο, τα αυτοκίνητα εκπέμπουν μόνο το 30% διοξείδιο του άνθρακα από ό,τι εκπέμπει ένα αυτοκίνητο κινούμενο με βενζίνη. Είναι σίγουρο ότι τη στιγμή της μελέτης πάνω στο θέμα της υιοθεσίας μιας νέας τεχνολογίας, το κόστος είναι ένας από τους πιο βασικούς παράγοντες για τους περισσότερους καταναλωτές. Οι έρευνες δείχνουν ότι οι μικρές γεννήτρες υδρογόνου θα μπορούσαν να δημιουργηθούν και να τοποθετούνται σε ειδικούς σταθμούς, εξυπηρετώντας με αυτό τον τρόπο εκατοντάδες αυτοκίνητα που κινούνται με υδρογόνο αλλά χρησιμοποιώντας το φυσικό αέριο ως πρώτη ίλη με κόστος 6 δολάρια για ένα εκατομμύριο θερμικές μονάδες BTU. Αυτό θα προμήθευε το υδρογόνο στα αυτοκίνητα με τιμή 2.5 δολάρια ανά γαλόνι βενζίνης, λιγότερο δηλαδή από όσο πληρώνουμε σήμερα. Ακόμη περισσότερο, αν συνεχίσουν οι σύγχρονες τάσεις, οι μέρες των 2.5 δολαρίων το γαλόνι, θα ανήκουν οριστικά στο παρελθόν.

Free Energy Book Zografos Machine 1

Τα Πλεονεκτήματα και οι Στρατηγικές της Ανάπτυξης του Υδρογόνου

Όταν αυτοί οι μύθοι διαλύονται, μπορούμε να δούμε καθαρά τα πλεονεκτήματα της ενέργειας του υδρογόνου, όπως και τα οικονομικά οφέλη που υπόσχέται. «Το υδρογόνο θα μπορούσε να αποτελέσει τμήμα της επιχειρηματικής στρατηγικής και μια ατμομηχανή της παγκόσμιας οικονομικής ανάπτυξης μέσα στην δεκαετία που διανύουμε, όπως και σημαντική κληρονομιά στις γενιές του 21ου αιώνα», συμπέραναν στο άρθρο τους στο περιοδικό The Futurist το 2005, οι Julian Gresser και James Cusumano. Είναι πασίγνωστο ότι πάντα στις κρίσιμες ως προς την εξέλιξη στιγμές στην ιστορία, συγκεκριμένες βιομηχανίες έκαναν τεχνολογικές επαναστάσεις που αποτελούσαν το κλειδί για μια μετέπειτα ευρύτατη οικονομική ανάπτυξη και πρόοδο. Τα γνωστά παραδείγματα της σύγκλισης των κρίσιμων τεχνολογιών και αστραπιαίας ανάπτυξης περιλαμβάνουν, για παράδειγμα, τα κανάλια και τους σιδηρόδρομους στην Αγγλία του 17ου και 18ου αιώνα. Κάτι, ακόμη πιο πρόσφατο, είναι η σύγκλιση του σκληρού δίσκου των υπολογιστών και των λογισμικών τους με την τεχνολογία του Internet στην Αμερική στα τέλη του 20ου αιώνα. Εξαιτίας των εκπληκτικών πλεονεκτημάτων που πραγματοποιήθηκαν μέσω της επιτυχίας της στρατηγικής των νέων τεχνολογιών και βιομηχανιών, οι κυβερνήσεις συνήθως έπαιξαν ένα κρίσιμο ρόλο στο να επιταχύνουν την ανάπτυξη αυτών των τεχνολογιών.

Η Καλιφόρνια ήδη πήρε τα ηνία της πρωτοπορίας στην υλοποίηση ενός «Hydrogen Highway Network Action Plan», για να κατασκευαστούν 150-200 σταθμοί ανεφοδιασμού υδρογόνου, που θα βρίσκονται κάθε 20 μίλια ο ένας απ’ τον άλλο σ’ όλους τους μεγάλους αυτοκινητόδρομους της Καλιφόρνιας. Παρομοίως η κυβέρνηση της πολιτείας της Φλόριντα ξεκίνησε ένα καινοτόμο πρόγραμμα που προωθεί το υδρογόνο ως ένα τμήμα στρατηγικής για την ανάπτυξη. Αντιλήφθηκαν επίσης ότι υπάρχει μια μεγάλη συμμαχία ανάμεσα σε ιδιωτικές εταιρίες, σε τοπικές κυβερνήσεις, πανεπιστήμια και περιβαλλοντολογικές ομάδες. Η Στρατηγική του Υδρογόνου της Φλόριντα αρχικά εστιάζεται στο καύσιμο του υδρογόνου (που είναι μια από τα τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας), στους αποθηκευτικούς χώρους υδρογόνου, όπως και στη βελτιστοποίηση του ενεργειακού συστήματος. Η στρατηγική αυτή προσφέρει επιστροφή των φόρων, επενδυτικά δάνεια, παρουσιάσεις των κινήτρων και της ασφάλειας της επένδυσης στην επιχείρηση αυτή. Η Ιαπωνία, η Γερμανία, ο Καναδάς και η Ισλανδία έχουν τα μεγαλύτερα προγράμματα υδρογόνου που είναι ήδη σε εξέλιξη. Οι ηγέτες αυτών των χωρών αντιλαμβάνονται ότι στη συνέχεια αυτής της ανεξαρτητοποίησης από τη βενζίνη, η γρήγορη ανάπτυξη της βιομηχανίας που βασίζεται στο υδρογόνο, θα επιταχύνει και τις καινοτομίες σε άλλα σχετικά τμήματα όπως βιοτεχνολογία, τα φωτοβολταϊκά συστήματα, στην ανάπτυξη των άκρως ελαφρών υλικών (ultra-light materials) όπως και νάνο-υλικών (nano-materials).

Εξαιτίας της έντονης ενεργειακής και κλιματολογικής κρίσης είναι απαραίτητη μια ευρεία πολιτική ομοφωνία σχετικά με τη στρατηγική της μετάβασης από τα ορυκτά καύσιμα στην οικονομία του υδρογόνου. Αυτή η στρατηγική θα εφαρμόζει ρυθμιστικές, οικονομικές και άλλες ως προς την αγορά προσανατολισμένες καινοτομίες, ενώ θα βασίζεται στις καλύτερες υπάρχουσες τεχνολογίες. Κάτω από την ηγεσία του National Hydrogen Task Force, οι πολιτικοί ηγέτες στην Αμερική και παντού θα έπρεπε να ενώσουν όλες τις επιστημονικές δυνάμεις της χώρας τους και να μαζέψουν τους ειδικούς πάνω στις τεχνολογίες υδρογόνου –μηχανικούς και εφευρέτες– μαζί με τους κορυφαίους περιβαλλοντολόγους, δικηγόρους, ειδικούς οικονομολόγους, και ειδικούς σε ιδιωτικές επιχειρήσεις.

Η αποστολή τους θα έπρεπε να είναι η ανάπτυξη του SHARE: Strategic Hydrogen Alliance Reform and Enterprise Act (Στρατηγική της Μεταρρύθμισης και της Συμμαχίας Υδρογόνου και Επιχειρηματικής Δράσης), που θα δημιουργήσει ένα νομοθετημένο πλαίσιο εργασίας για την επιτάχυνση της ανάπτυξης της οικονομίας του υδρογόνου με το βαθμό της επείγουσας ανάγκης, που συνοδεύουν μια χώρα που βιώνει πόλεμο ή φυσική καταστροφή.

hydrogen_infrastructure-820x469

Οι Φάσεις της Μετάβασης προς την Εποχή του Υδρογόνου

Οι βασικές φάσεις αυτού του σχεδίου μετάβασης προς την οικονομία του υδρογόνου είναι:
Φάση Α’ (2007-2010): Ανάπτυξη των υπαρχόντων τεχνολογιών και των δυνατοτήτων τους. Να επισπευσθούν οι έρευνες και η ανάπτυξη του υδρογόνου ως καύσιμο για σπίτια και επιχειρήσεις, ενώ τα αυτοκίνητα με υδρογόνο ήδη θα τρέχουν με μια τροποποιημένη μηχανή εσωτερικής καύσης κάτι που είναι και το πιο οικονομικό.

Φάση Β’ (2010-2015): Εισαγωγή πολλαπλών ειδών αυτοκινήτων που θα κινούνται με καύσιμο υδρογόνο, το οποίο θα παρασκευάζεται από το φυσικό αέριο ή με ηλεκτρόλυση από το νερό.

Φάση Γ’ (2015-2020): Εξαπλώνεται παντού, όλο και περισσότερο, η εμπορική χρήση των οχημάτων με κυψέλες καυσίμων που δουλεύουν με υδρογόνο, το οποίο και παράγεται από τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας όπως είναι η ηλιακή και (με ηλεκτρόλυση) από αιολική ενέργεια (σ.σ. ή με συσκευές όπως του Πέτρου Ζωγράφου).

Θα ξεκινούσαν επίσης μεγάλα έργα πάνω στις εθνικές υποδομές υδρογόνου, συμπεριλαμβάνοντας τις διευκολύνσεις της παραγωγής, αγωγούς και σταθμούς για τη προμήθεια των καυσίμων κατασκευασμένοι σε κεντρικές περιοχές. Ο τελικός στόχος, μέχρι το 2020, θα ήταν μια ευρύτατη και πλήρη μετάβαση στο καθαρό και «πράσινο» υδρογόνο παραγόμενο από τα μη ορυκτά καύσιμα, δηλαδή από τον αέρα, την ηλιακή ενέργεια και ίσως κι από βιολογικά συστήματα. Στόχος επίσης θα είναι οι ελάχιστες πωλήσεις του ενός εκατομμυρίου υδρογονοκίνητων οχημάτων το χρόνο, πράγμα που θα ισοδυναμεί με την εισχώρηση στην αγορά νέων αυτοκινήτων τάξεως των 6% ετησίως. Παράλληλα μ’ αυτό το επίτευγμα του υδρογόνου το σχέδιο θα απαιτούσε την εξέλιξη των αυτοκινητικών μηχανών που θα μπορούσαν να λειτουργούν με ένα μείγμα νέων τεχνολογιών: ανανεώσιμα καύσιμα, όπως είναι αιθανόλη ή βίο-ντίζελ και υδρογόνο, ενισχυμένο με ηλεκτρισμό.

1642383

Μια Ενέργεια Φιλική προς το Περιβάλλον

Το μονοπάτι προς το μέλλον του υδρογόνου είναι ήδη στρωμένο με τις ιδιωτικές πρωτοβουλίες και υπάρχει υποστήριξη των κυβερνήσεων σε ΗΠΑ, Ευρωπαϊκή Ένωση και Ιαπωνία. Όπως λένε και οι συγγραφείς του βιβλίου Freedom from MidEast Oil: «Το υδρογόνο γίνεται οικονομικός στρατηγικός οδηγός των ΗΠΑ και των πιο αναπτυγμένων χωρών του κόσμου, αλλά μπορεί να εξυπηρετήσει τις ίδιες ανάγκες και σε πολλές άλλες χώρες, πλούσιες και φτωχές».

Η οικονομία του υδρογόνου είναι η μόνη αξιόπιστη μακροπρόθεσμα λύση για την ενέργεια, που στην ενεργειακή και κλιματολογική κρίση αντιμετωπίζεται πολιτισμένα και φιλικά προς το περιβάλλον. Καμία άλλη γνωστή τεχνολογία δεν μπορεί να παράγει με ασφάλεια την καθαρή ενέργεια για την ενίσχυση του συστήματος της μεταφοράς, και άλλων υποδομών, έτσι ώστε να μπορέσει να διατηρηθεί ψηλά ο ρυθμός της παγκόσμιας ανάπτυξης. Μπορεί και να αυξήσει αυτά τα επίπεδα και να βοηθήσει στην ανάπτυξη του κόσμου των φτωχών. Αυτή η μεγάλη μεταβίβαση θα είναι ωφέλιμη και κερδοφόρα «για όλους που κρατάνε τα στοιχήματα».

Η επανάσταση του υδρογόνου είναι μια από τις μεγαλύτερες κληρονομιές που μπορεί η γενιά μας να αφήσει στα παιδιά της και στα δικά τους παιδιά.

Ο Horace Mann, ένας μεγάλος πρωτοπόρος του 19ου αιώνα, είχε πει, ως συνήγορος υπερασπιζόμενος τη δωρεάν δημόσια παιδεία: «Ντροπή σας αν πεθάνετε πριν κερδίσετε μια μεγάλη νίκη για ανθρωπότητα».

Όλοι εκείνοι που συμμετέχουν σ’ αυτή τη μεγάλη επιχείρηση που φροντίζει τη γέννηση της εποχής του υδρογόνου θα λάβουν μέρος σε μία από τις μεγαλύτερες νίκες της ανθρωπότητας: στη δημιουργία ενός ασφαλή, καθαρού και υποφερτού μέλλοντος!

hqdefault (1)

ΤΑ ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΥΔΡΟΓΟΝΟΥ

  • Καμία άλλη ενέργεια δεν είναι τόσο καθαρή, φιλική προς το περιβάλλον και τεχνολογικά εφικτή.
  • Το υδρογόνο δεν συνεισφέρει στην υπερθέρμανση του πλανήτη μας.
  • Ενώ το υδρογόνο είναι ακόμη ακριβό για να παραχθεί, όταν συνδυαστεί με fuelcell technology, είναι οικονομικά βιώσιμο ακόμη και με τιμές του πετρελαίου κοντά στα 60 δολάρια το βαρέλι.
  • Η οικονομία του υδρογόνου θα επιτρέψει στην Αμερική και στη Δύση γενικότερα να αποκτήσει μια ενεργειακή ελευθερία μεγάλης διάρκειας και ανεξαρτησία από τα εισαγόμενα πετρέλαια.
  • Το υδρογόνο μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να παρέχει τη κινητήρια δύναμη για οποιουσδήποτε μηχανισμούς, ακόμη και σε ακίνητες εφαρμογές (σπίτια και γραφεία) ή σε κινητές εφαρμογές (αυτοκίνητα και φορτηγά).
  • Μακροπρόθεσμα, το καύσιμο του υδρογόνου μπορεί να αντικαταστήσει τη μηχανή εσωτερικής καύσης για να οδηγήσει έτσι σε οικονομική αναγέννηση τις βιομηχανικές περιοχές.
  • Το υδρογόνο μπορεί να δημιουργηθεί από το φυσικό αέριο και τελικά από το νερό, μέσω ενός τοπικού, αποκεντρωμένου ενεργειακού συστήματος, αποκλείοντας το κόστος και το ρίσκο της διανομής καυσίμου, πράγμα που συνδέεται με τα ορυκτά καύσιμα και πυρηνική ενέργεια.
  • Τελικά, ως μια ανεξάντλητη πηγή καθαρής ενέργειας, το υδρογόνο θα εμπλουτίσει την ανθρώπινη υγεία, θα προστατέψει το περιβάλλον και θα αυξήσει την ενεργειακή ισότητα.

Πηγή: Freedom from Mid-East Oil, Jerry Brown (καθηγητής και ιδρυτής του Florida International University), Rinaldo Brutoco (ιδρυτής και πρόεδρος της World Business Academy), James Cusumano (πρώην διευθυντής της έρευνας και ανάπτυξης στην Exxon). Αναζητήστε περισσότερες πληροφορίες στο www.worldbusiness.org/freedom-from-mid-east-oil/

Μετάφραση-Απόδοση: Μίλιτσα Κοσάνοβιτς

ΒΙΒΛΙΑ ΠΡΟΣΦΟΡΑ