Category Archives: ΠΡΑΣΙΝΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ – GREEN REVOLUTION

Ο ΑΥΤΟΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ: Ενάντια στη Φύση και…τη Φυση του

Ο ΑΥΤΟΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Ενάντια στη Φύση και…τη Φυση του!

ΕΧΕΙ ΜΕΛΛΟΝ Η ΑΥΤΑΠΑΤΗ ΜΑΣ;

«Χρειάζεται να σταματήσουμε να ψάχνουμε για πολιτικούς που θα κάνουν τον κόσμο μας καλύτερο. Ό,τι έχει κάνει τον κόσμο μας καλύτερο έχει προκύψει από εφευρέτες, μηχανικούς, επιστήμονες, δασκάλους, καλλιτέχνες, χτίστες, φιλοσόφους, θεραπευτές και ανθρώπους που επιλέγουν την αγάπη από το μίσος.»

Don Freeman

 Γράφειο ο  Τάσος Πετρίδης

Έίμαστε ένας πολιτισμός που καταστρέφει και αυτοκαταστρέφεται… Αυτό που χρειάζονται όλοι ανεξαιρέτως οι άνθρωποι στη Γη, είναι το να μπορούν να εκπληρώνουν τις ανάγκες τους και πρώτα τις βασικές, που σχετίζονται με την επιβίωσή τους. Αν ως κοινωνία έχουμε στη διάθεσή μας όλους τους απαραίτητους πόρους και τα τεχνολογικά εργαλεία για να παράξουμε όσα αγαθά όλοι ανεξαίρετα χρειαζόμαστε, τότε ο μόνος λόγος που μπορεί να δικαιολογεί το γεγονός ότι ακόμα υπάρχουν εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον πλανήτη που δεν καλύπτουν τις βασικές τους ανάγκες και δεν έχουν πρόσβαση στα απαραίτητα αγαθά, είναι το γεγονός ότι τα αγαθά αυτά και οι φυσικοί πόροι παράγονται και διανέμονται με λανθασμένο τρόπο!

Ο τρόπος που λειτουργούν οι κοινωνίες μας αποτυπώνει τις αξίες και τις γνώσεις μας για τον κόσμο και τη ζωή, αντανακλά τον πολιτισμό που κουβαλά ο καθένας από μας, αποτυπώνει τον προσανατολισμό και την εξελικτική μας πρόοδο, τη σχέση μας με τα πάντα γύρω μας. Ζούμε σ ένα κόσμο τον οποίο σχεδόν οι πάντες, από άκρη σε άκρη της γης, χαραχτηρίζουν βάρβαρο, άδικο και άνισο. Είναι ένας κόσμος γεμάτος σύνορα, περιορισμούς και κατασκευασμένους διαχωρισμούς.

Αυτός ο κόσμος είμαστε εμείς, σ αυτόν τον κόσμο καθρεφτίζονται τα περιβάλλοντα που μας ανέθρεψαν, που μας διαμόρφωσαν και που μας δίδαξαν αξίες και πρότυπα. Κι αν σήμερα αντικρίζουμε στον κόσμο μας μια εικόνα απαράδεκτη, μια εικόνα αντιφατική και απεχθή, αυτό είναι το αποτέλεσμα όλων όσων μάθαμε ή δεν μάθαμε για να συμβιώνουμε τόσο μεταξύ μας σαν διαφορετικότητες όσο και με το ευρύτερο φυσικό περιβάλλον.

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ: ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΜΙΑΣ ΑΥΤΑΠΑΤΗΣ

Αυτός ο κόσμος, αυτό το πολιτισμικό μοντέλο που υπηρέτησαν γενιές και γενιές ανθρώπων και που μέσα του άνθισαν και μαράθηκαν ιδέες, παραδόσεις, πολιτικά και κοινωνικά συστήματα, θρησκευτικά δόγματα και οικονομικές μέθοδοι, βρίσκεται σήμερα στη φάση της ολοκληρωτικής του κατάρρευσης, μιας κατάρρευσης εξ αιτίας της αδυναμίας και της αναποτελεσματικότητάς του να εκπληρώσει τις ανθρώπινες ανάγκες, να επιλύσει τα παγκόσμια κοινωνικά προβλήματα και να οδηγήσει ολόκληρη την ανθρωπότητα στην ειρήνη, την ασφάλεια και την ευημερία, στα επόμενα δηλαδή εξελικτικά της βήματα.

Όλα τα έθνη του κόσμου μας βρίσκονται μέσα στη δίνη ατελείωτων συγκρούσεων και αλλεπάλληλων κρίσεων, κρίσεων οι οποίες από μια επιφανειακή οπτική φαίνονται σαν οικονομικές μα που πίσω από αυτή την επιφανειακή οπτική είναι ολοφάνερο ότι αυτές οι παγκόσμιας κλίμακας κρίσεις είναι τα συμπτώματα της συνολικότερης κατάρρευσης των αξιών και των αναποτελεσματικών μεθόδων που ακολουθήθηκαν.

Οι συνέπειες αυτού του γεγονότος είναι τραγικές για τις ζωές δισεκατομμυρίων ανθρώπων οι οποίοι υποχρεώνονται να γνωρίσουν τη φτώχια και την εξαθλίωση, την έλλειψη πρόσβασης σε απολύτως απαραίτητα για τη ζωή αγαθά, τις αρρώστιες και την ανασφάλεια, τις ανισότητες και τις διακρίσεις. Ένας πολιτισμός που δεν καταφέρνει να δημιουργήσει συνθήκες ειρήνης, αυτάρκειας και ασφάλειας για όλους είναι ένας «πολιτισμός» αποτυχημένος.Η ζωή σήμερα, σε όλες της τις μορφές, διανύει μια από τις πιο κρίσιμες και επικίνδυνες περιόδους της. Η δε ανθρώπινη ζωή μέσα στις σύγχρονες κοινωνίες μας κατευθύνεται όλο και πιο πολύ σ ένα μοντέλο μηχανικό, υπάκουο, φοβισμένο, παθητικό και ικανό να αποδεχτεί και να συμμορφωθεί με τα πάντα.

Ο σύγχρονος κόσμος μας μοιάζει με μια απέραντη φυλακή, που εγκλωβισμένοι σαν τα ποντίκια όλοι μέσα του ψάχνουμε να βρούμε πόρτες εξόδου και διαφυγές… Θύτες και θύματα φαινομενικά και μόνο δείχνουν να ορίζουν τους εαυτούς τους χωριστά οι μεν από τους δε…

Το «σπίτι» είναι ένα και κοινό για όλους μας, για όλες τις μορφές ζωής που φιλοξενούνται σε αυτό. Και αυτό το κοινό μας «σπίτι» είναι ολοφάνερο πια σήμερα ότι το λεηλατούμε, το εκμεταλλευόμαστε αλόγιστα, κατασπαταλάμε τον μοναδικό του πλούτο και διαταράσσουμε τις ισορροπίες και τους φυσικούς του νόμους, χωρίς να παίρνουμε όσο σοβαρά υπ όψιν μας θα έπρεπε τις επικίνδυνες συνέπειες και τα αποτελέσματα μιας τέτοιας ανόητης μεταχείρισης.

Έτσι η ζωή στον πλανήτη μας βρίσκεται σε διαρκή κίνδυνο εξ αιτίας της απουσίας επίγνωσης του πλέον νοήμονος πλάσματος που φιλοξενεί. Όλο αυτό το κοινωνικό τερατούργημα που έχει φτάσει πια στο αποκορύφωμά του και καταρρέει έχει αφήσει βαθύ και στρεβλό αποτύπωμα μέσα στο ανθρώπινο DNA και τα δομικά χαραχτηριστικά μας.

Με χειρουργική λεπτότητα και επιμέλεια αφαιρέθηκαν προοδευτικά από τη Φύση και την ψυχοσύνθεσή μας θεμελιώδη χαραχτηριστικά του ανθρώπινου είδους, όπως η περιέργεια, η φαντασία, η ανεξαρτησία, η ελευθερία, το δίκαιο, η ηθική, ο αυθορμητισμός, η δημιουργικότητα, η εφευρετικότητα, οι καινοτομίες, η αλληλεγγύη, η φιλία, η συμβιωτικότητα, η συνεργατικότητα… Σχεδόν ολόκληρος ο ανθρώπινος πολιτισμός και οι αληθινές του αξίες δηλαδή. Και πάνω και πρώτα απ όλα αυτά εγκαταλείφθηκε σιγά σιγά η άμεση και κοντινή μας σχέση με το φυσικό περιβάλλον του οποίου είμαστε πάντα μέρος…

Αποκοπήκαμε από τη βασική πηγή της γνώσης και των αληθινών αξιών της ζωής. Και αυτό και μόνο το γεγονός ευθύνεται πολύ σοβαρά για την βάρβαρη εικόνα των σύγχρονων οργανωμένων κοινωνιών μας και του τρόπου που αυτές λειτουργούν. Οι πλαστές αναγκαιότητες της εποχής και τα κάθε λογής άχρηστα και μη απαραίτητα προϊόντα που την αντιπροσωπεύουν, στερούνται όλο και πιο πολύ αυτών των βασικών ανθρώπινων χαραχτηριστικών και μας οδηγούν μεθοδευμένα στην παθητικότητα, την εσωστρέφεια, την απομόνωση, την ισοπέδωση, την ανασφάλεια, το φόβο και την πλήρη εξάρτηση και υποταγή σε ότι υποδεικνύει το σύγχρονο πολιτιστικό μοντέλο… αξίες, πρότυπα, συμπεριφορές και συνήθειες.

Αν παρατηρήσεις λίγο πιο προσεκτικά τα δελτία των ειδήσεων, τα περιοδικά, τις εκπομπές, τις συζητήσεις ανάμεσα σε «ειδικούς», θα διαπιστώσεις πως όλα αυτά που λέγονται ή γράφονται δεν σχετίζονται σχεδόν καθόλου με πραγματικά ανθρώπινα ενδιαφέροντα, αξίες και χαραχτηριστικά. Αφορούν έναν κόσμο κατασκευασμένο και στρεβλό, ένα κόσμο γεμάτο αριθμούς και στατιστικές, λογαριασμούς, φόρους, έξοδα, κόστη και υποχρεώσεις των πολιτών απέναντι σε μια «οργανωμένη» κοινωνία και ένα κράτος που δεν δείχνει να ενδιαφέρεται για την ουσία και τις πραγματικές τους ανάγκες. Μέσα σ αυτό το σύγχρονο πολιτιστικό, παραγωγικό και αναπτυξιακό μοντέλο, σ αυτή την οργανωμένη κοινωνία, ολόκληρο το ανθρώπινο είδος, σε παγκόσμια κλίμακα, βιώνει έναν πραγματικά σκληρό και συνεχή πόλεμο.Έναν πόλεμο τρισδιάστατο για την ακρίβεια…

Είναι ο πόλεμος που βιώνει ο κάθε άνθρωπος εσωτερικά με τον εαυτό και την ουσία του, οι προσωπικές συγκρούσεις που προκύπτουν από την έλλειψη της τάξης, της κατανόησης και της επίγνωσης του τι πραγματικά είμαστε, είναι ο πόλεμος του ενός απέναντι στον άλλο, της μιας ομάδας απέναντι στην άλλη, του ενός έθνους απέναντι στο άλλο, με αφορμή ένα σωρό ανόητους λόγους πεποιθήσεων, παραδόσεων, ιδεών, πίστεων και κατασκευασμένων διαχωρισμών, που γεννήθηκαν από την άγνοια μέσα στα κοινωνικά μας συστήματα και που οδηγούν τους ανθρώπους στον διαρκή ανταγωνισμό και την αντιπαλότητα. Και είναι κι ένας τρίτος, γενικευμένος και ολοκληρωτικός πόλεμος, που αφορά τους ανθρώπους και τις κοινωνίες τους απέναντι στο φυσικό περιβάλλον και τον πανέμορφο πλανήτη που φιλοξενεί τη ζωή όπως δεν την έχουμε μέχρι σήμερα γνωρίσει σε κανέναν άλλο πλανήτη.

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΦΥΣΗ

Ο τρόπος που είναι οργανωμένες και λειτουργούν οι ανθρώπινες κοινωνίες είναι ένας τρόπος εχθρικός και ασύμβατος προς το φυσικό περιβάλλον. Το καπιταλιστικό αναπτυξιακό και παραγωγικό μοντέλο που χρησιμοποιούμε ενδιαφέρεται μονάχα για την εκμετάλλευση των φυσικών πόρων και των υλών, χωρίς να λαμβάνει υπ όψιν του τη φέρουσα δυνατότητά τους ή τη ικανότητα αναπλήρωσης αυτών των πόρων που χρησιμοποιεί για τις βιομηχανικές του ανάγκες.

Το καπιταλιστικό οικονομικό μοντέλο στην προσπάθειά του να παράγει συνεχώς Κέρδος κατασκευάζει προϊόντα και ανάγκες, ανάγκες και προϊόντα, μέσα σ έναν ατελείωτο φαύλο κύκλο που καταστρέφει και ισοπεδώνει τα πάντα, τόσο τους ανθρώπους όσο και το φυσικό περιβάλλον. Την ίδια βάρβαρη αντιμετώπιση έχει και το υπόλοιπο φυσικό οικοσύστημα, η χλωρίδα και η πανίδα της γης.

Το μοντέλο της συνεχούς ανάπτυξης και της υπερκατανάλωσης ωθεί την ανθρώπινη παραγωγική μηχανή σε υπερεξάντληση των πόρων και των υλών τόσο στο υπέδαφος όσο και στην καλλιεργήσιμη γη, εξαφανίζει τεράστιες περιοχές φυσικού πλούτου, καταστρέφει δάση, ποτάμια, λίμνες και φυσικά μολύνει υπερβολικά την ατμόσφαιρα της γης. Ο τρόπος που παράγονται τα αγαθά στοχεύει μονάχα στο κέρδος και την κατανάλωση και όχι στην περιβαντολλογική ισορροπία και την αειφορία.

Για παράδειγμα, είναι από καιρό πλέον γνωστό ότι η βιομηχανία παραγωγής κρέατος στον κόσμο μας αποτελεί τον υπ αριθμόν ένα παράγοντα μόλυνσης του περιβάλλοντος, επιβάρυνσης του φαινομένου του θερμοκηπίου και της αποψίλωσης εκατομμυρίων στρεμμάτων δασών. Δεν είναι ούτε τα ορυκτά καύσιμα, ούτε το πετρέλαιο, ούτε τα καυσαέρια και τα βιομηχανικά απόβλητα στην πρώτη θέση. Ο τεράστιος κίνδυνος επίσης που αντιμετωπίζουμε σήμερα με την αλλαγή του κλίματος του πλανήτη είναι αποτέλεσμα της κακής χρήσης της τεχνολογίας.

Ο πλανήτης μας είναι χωρισμένος σ εκείνες τις περιοχές που χαραχτηρίζονται ανεπτυγμένες, πολιτισμένες και βιομηχανικές, περιοχές με μεγαλουπόλεις, υπερπληθυσμό και τεράστιες βιομηχανικές μονάδες και σ εκείνες τις περιοχές που θεωρούνται υπανάπτυκτες, χωρίς μεγάλη βιομηχανική παραγωγή, εγκαταλειμμένες στη φτώχια, τις αρρώστιες και τα σκουπίδια του ανεπτυγμένου κόσμου.

«Τυχαίνει» δε αυτές οι υπανάπτυκτες περιοχές να διαθέτουν τον μεγαλύτερο φυσικό πλούτο, πόρους και πρώτες ύλες ολόκληρου του πλανήτη. Τα αποτελέσματα και οι συνέπειες μιας τέτοιας γενικευμένης εχθρικής συμπεριφοράς απέναντι στη γη, το φυσικό περιβάλλον και τους νόμους του γίνονται ολοένα και πιο έντονα και εμφανή.

Η γη είναι ένας ζωντανός οργανισμός και όταν πλήττουμε βίαια ένα ζωντανό οργανισμό τότε αυτός αντιδρά αντανακλαστικά με πολλά και επικίνδυνα φαινόμενα. Αυτό που κάνουμε, με απλά λόγια, είναι το να πριονίζουμε ασταμάτητα, σφυρίζοντας αδιάφορα, το κλαδί πάνω στο οποίο καθόμαστε. Την ίδια στιγμή, τόσο στον λεγόμενο ανεπτυγμένο όσο και στον υπανάπτυκτο κόσμο μας συσσωρεύουμε άλυτα και απαράδεκτα προβλήματα, που σχετίζονται κυρίως με τις βασικές ανθρώπινες ανάγκες και κάνουν την κοινωνία μας μια πραγματική ζούγκλα.

Είναι ξεκάθαρο ότι ο άνθρωπος σήμερα είναι ένα αποπροσανατολισμένο όν που παραπατά ζαλισμένο μέσα στα έντονα φαινόμενα που γεννούν οι ξεχωριστές του ικανότητες, η άγνοιά του και το μοναδικό, ποικιλόμορφο και πλούσιο φυσικό περιβάλλον του οποίου είναι μέρος.

Αυτή η καταστροφική πορεία μετάλλαξης του είδους μας ξεκίνησε έπειτα από τις μεγάλες επιστημονικές ανακαλύψεις και τα δόγματα του 16ου και 17ου αιώνα που αφορούσαν την ύλη και το ρόλο της στις ζωές μας. Οι ανακαλύψεις αυτές θεοποίησαν την ύλη δίνοντάς της διαστάσεις που στην πορεία αλλοτρίωσαν και αποπροσανατόλισαν ολοκληρωτικά τις ανθρώπινες κοινωνίες. Οι επιστημονικές ανακαλύψεις της εποχής αυτής έπεισαν τους ανθρώπους ότι η αισθητή ύλη αποτελούσε το πρωταρχικό και σημαντικότερο γεγονός του κόσμου, ενός κόσμου όπου οι άνθρωποι είναι το κυρίαρχο είδος.

Η ύλη και τα παράγωγά της αποτέλεσαν τη βάση για ένα ολόκληρο φιλοσοφικό ρεύμα το οποίο για πάρα πολλά χρόνια κυριάρχησε αρχικά στον Δυτικό κόσμο και από αυτό το ρεύμα γεννήθηκε και το καπιταλιστικό μοντέλο παραγωγής. Το πρόβλημα είναι ότι οι κοινωνίες ασπαζόμενες το «θεό» της ύλης θυσίασαν σχεδόν όλες τις αληθινές και γνήσιες ανθρώπινες αξίες.

Τις ανακαλύψεις και τις θεωρήσεις αυτές ακολούθησε η πρακτική τους εφαρμογή, μια τεράστια βιομηχανική επανάσταση, μια ξέφρενη και ανεξέλεγκτη παραγωγή υλικών αγαθών βρήκε πολύ γρήγορα πρόσφορο έδαφος να αναπτυχθεί και να γενικευτεί σαν κυρίαρχο μοντέλο.

Η υλιστική και καταναλωτική αυτή επανάσταση προσδιόρισε και επέβαλλε νέες αξίες, συνήθειες και πρότυπα τα οποία ακολουθούμε μέχρι τις μέρες μας, με μόνη διαφορά ότι σήμερα τα σύγχρονα προϊόντα και οι υπηρεσίες έχουν μια πιο high tech μορφή που οφείλεται στο υψηλό τεχνολογικό επίπεδο και τις «ανάγκες» της σύγχρονης εποχής.

Το παράδοξο και τεράστιο πρόβλημα στην εποχή μας είναι ότι ενώ οι επιστημονικές ανακαλύψεις του 16ου και 17ου αιώνα θεωρούνται πλέον σήμερα εντελώς παρωχημένες, λανθασμένες και ξεπερασμένες από τις σύγχρονες επιστημονικές αντιλήψεις και αποδείξεις, που απομυθοποίησαν και κατέρριψαν την συμπαγή έννοια της ύλης, και συνεπώς και ολόκληρο το αξιακό σύστημα που αναπτύχθηκε παράλληλα, εν τούτοις το παραγωγικό και αναπτυξιακό μας μοντέλο παραμένει αμετάβλητο σε ότι αφορά τις υλιστικές, καταναλωτικές και αξιακές του βάσεις, συνεχίζοντας να κρατά την ανθρωπότητα αποπροσανατολισμένη και το φυσικό περιβάλλον σε κίνδυνο.

Οι άνθρωποι συνεχίζουν να θυσιάζουν τις αληθινές και γνήσιες αξίες τους για χάρη των πρόσκαιρων και επιφανειακών υλιστικών απολαύσεων και της υπερκατανάλωσης. Προφανώς αυτό το αντιφατικό κοινωνικό φαινόμενο δεν μπορεί να αποδοθεί σε τυχαίο γεγονός…

Το σύγχρονο παγκόσμιο καπιταλιστικό παραγωγικό μοντέλο επιβάλλει πολλά χρόνια τώρα, είτε με στρατιωτικούς είτε με οικονομικούς πολέμους, τη φτώχια, την καταστροφή και τη δυστυχία σε τεράστιες περιοχές του πλανήτη και σε εκατομμύρια ανθρώπους. Στη συνέχεια εξαναγκάζει τους πληθυσμούς αυτούς να μετατραπούν σε φτηνά εργατικά χέρια για την παραγωγική του μηχανή και ιδιωτικοποιεί και εκμεταλλεύεται όλους τους φυσικούς πόρους των περιοχών αυτών.

Το σύγχρονο παγκόσμιο παραγωγικό μοντέλο επιβάλλει ένα ξέφρενο ρυθμό συνεχούς παραγωγής προϊόντων, τα οποία δεν σχετίζονται ούτε με τις πραγματικές ανθρώπινες ανάγκες αλλά ούτε και με τις δυνατότητες της φύσης να αναπληρώνει τους πόρους που κατασπαταλούνται αδιάκριτα και αλόγιστα.

Οι στόχοι του μοντέλου μοιάζουν να είναι δύο.

Από τη μια θέλει να κρατά τους ανθρώπους συνεχώς απασχολημένους, αποπροσανατολισμένους, χαμένους και υπνωτισμένους μέσα σε καταναλωτικά όνειρα και πλασματικές ανάγκες και από την άλλη να πολλαπλασιάζει τα Κέρδη του. Οι πλασματικές ανάγκες δημιουργούν πλασματικούς φόβους και οι πλασματικοί φόβοι κάνουν τους ανθρώπους εύκολα διαχειρίσιμους…

Αν πάμε όμως λίγο βαθύτερα από την επιφάνεια αυτού του εμπόλεμου περιβάλλοντος θα δούμε ότι, επί της ουσίας και σε όλα τα επίπεδα, πρόκειται για έναν σκληρό πόλεμο που από τη μια μεριά στέκουν το σκοτάδι, η άγνοια, το ψέμα και το φοβισμένο «εγώ» κι απ την άλλη το φως, η γνώση, η αλήθεια και το κοινό καλό, το «εμείς»…

Ο φόβος, που είναι η βάση που δημιουργεί παρεκκλίνουσες συμπεριφορές και συγκρούσεις, δημιουργείται όταν βασικές ανάγκες μας είτε δεν μπορούν να εκπληρωθούν είτε περιορίζονται. Το παραγωγικό και οικονομικό μοντέλο που χρησιμοποιούμε δεν ενδιαφέρεται και δεν στοχεύει στην εκπλήρωση των αναγκών όλων των ανθρώπων.

Δεν σχεδιάστηκε γι αυτό το σκοπό και μέσα στις δομές του δεν περιέχει αυτό το δεδομένο. Το δίκαιο δεν υπάρχει ως πρωταρχικό του δεδομένο συστατικό. Είναι όμως αυτονόητο ότι όλοι μας έχουμε ανάγκη το νερό, την τροφή, τη στέγη, την ασφάλεια, την ένδυση, την περίθαλψη, τη μόρφωση…όταν όμως όλα αυτά τα αγαθά βρίσκονται είτε σε στέρηση είτε μας παρέχονται περιορισμένα και ανάλογα με την οικονομική δυνατότητα που έχει ο καθένας τότε καλλιεργείται έντονα και ανεξέλεγκτα ο φόβος και η ανασφάλεια.

Αυτό το υλιστικό φιλοσοφικό ρεύμα που ακόμα κυριαρχεί και το αναπτυξιακό και οικονομικό μοντέλο που χρησιμοποιούμε, ευθύνονται σχεδόν ολοκληρωτικά για το γεγονός ότι ποτέ μέχρι σήμερα δεν καταφέραμε σαν ανθρώπινο είδος να εξασφαλίσουμε αφθονία και άμεση πρόσβαση όλων σε όλα, το μοντέλο αυτό ευθύνεται για το γεγονός ότι οι κοινωνίες μας, μέχρι και σήμερα, παραμένουν πάντα κοινωνίες στέρησης και σπανιότητας αγαθών και υπηρεσιών.


ΠΥΡΑΜΙΔΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Κάθε μορφή εξουσίας δεν μπορεί παρά να είναι διεφθαρμένη και ανήθικη. Οι οργανωμένες κοινωνίες μας λειτουργούν σε όλα τα επίπεδα και σε όλες τις κλίμακες πυραμιδικά. Σκεφτείτε από ολόκληρα κράτη με τους φορείς τους, τις υπηρεσίες τους κλπ μέχρι σχολεία, πανεπιστήμια, εταιρείες, οργανισμούς, ιδρύματα και κάθε μορφής ομάδες…ακόμα και οικογένειες…

Τα πάντα λειτουργούν πυραμιδικά, με την απαραίτητη ιεραρχία, τους αρχηγούς, τα αφεντικά, τους στενούς τους συνεργάτες, τις βαθμίδες, τους υπαλλήλους, τους εργάτες κλπ.

Η αίσθηση της εξουσίας, σε οποιαδήποτε μορφή και άσχετα με το αν ασκείται σ έναν άλλο άνθρωπο ή σ ένα ολόκληρο έθνος, γεννά ή ενεργοποιεί τα πιο αποτρόπαια ένστικτα, γεννά το «θηρίο» που για να επιβιώσει χρειάζεται να είναι άπληστο, βίαιο και άδικο. Η αίσθηση της εξουσίας απέναντι στον οποιοδήποτε ή σε οτιδήποτε αποτελεί την μεγαλύτερη ανθρώπινη πλάνη και τον μεγαλύτερο κίνδυνο, γιατί δεν είναι συμβατή με το φυσικό δίκαιο και την ηθική.

Σε μία τέτοια πυραμιδικά οργανωμένη κοινωνία η αξία της ζωής, τόσο της ανθρώπινης όσο και κάθε άλλου πλάσματος που λαχταρά να ζήσει, δεν είναι ούτε καθορισμένη ούτε εξασφαλισμένη. Σε μία τέτοια κοινωνία αντιλαμβανόμαστε τη ζωή σαν μέγεθος που σχετίζεται με αριθμούς, κόστη, ζημιές και κέρδη και όχι σαν μοναδική και ξεχωριστή αξία.

TΟ ΚΕΡΔΟΣ ΩΣ ΒΑΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΥ ΜΑΣ ΜΟΝΤΕΛΟΥ

Η Γη μας σε σχέση με το αμέτρητο σύμπαν δεν είναι παρά ένας απειροελάχιστος κόκκος άμμου που αιωρείται μέσα στους αχανής και αμέτρητους γαλαξίες, η γη μας δεν είναι παρά ένας πλανήτης με πεπερασμένους πόρους. Σ’ έναν τέτοιο πλανήτη το οικονομικό δόγμα της συνεχούς και αλόγιστης ανάπτυξης με σκοπό το περιορισμένο Κέρδος φαντάζει τουλάχιστον σαν ένα ανόητο θεώρημα αποτέλεσμα της τεράστιας και επικίνδυνης άγνοιάς μας. Δυστυχώς η έννοια Κέρδος στις ανθρώπινες κοινωνίες είναι πλέον σχεδόν συνώνυμη με αυτήν του οξυγόνου, με τη διαφορά ότι το οξυγόνο είναι ένα φυσικό «προϊόν» ενώ το κέρδος ένα κατασκευασμένο από εμάς τους ανθρώπους. Το Κέρδος διέπει, φιλτράρει και καθορίζει όλες τις ανθρώπινες δραστηριότητες, διαμορφώνει τις αξίες μας, προσανατολίζει και προσδιορίζει τους εξελικτικούς μας στόχους.

Όταν όλες οι κοινωνικές δομές κινητοποιούνται και στοχεύουν στο κέρδος, που αυτονόητα σημαίνει ιδιοκτησία, πλουτισμό, δύναμη, υπεροχή, ατομικό ή περιορισμένο όφελος… Όταν το εκπαιδευτικό μοντέλο, άσχετα από τις ικανότητες και τα αληθινά ενδιαφέροντα των νέων παιδιών, προετοιμάζει και διαμορφώνει υπάκουους και πρόθυμους σπουδαστές και μετέπειτα ειδικευμένους επαγγελματίες στην υπηρεσία της μηχανής του κέρδους…Όταν όλοι σε όλα τα επίπεδα ενδιαφέρονται πρώτα απ όλα γι’ αυτό τότε έχουμε μια κοινωνία αποπροσανατολισμένη και εφιαλτική, μια κοινωνία ανταγωνιστική χωρίς όρια κ ηθική, χωρίς αξίες, έχουμε μια κοινωνία διαχωρισμένη σε περιορισμένα συμφέροντα, τα οποία συγκρούονται και παράγουν βία και δυστυχία συνεχώς.

Τότε έχουμε μια κοινωνία όπου όλα λειτουργούν ανάποδα και αντίθετα από αυτό που δηλώνουν. Ο γιατρός ενδιαφέρεται πρώτα για το τι θα κερδίσει από τον ασθενή, χάνοντας την ουσία του επαγγέλματός του που είναι να θεραπεύει. Το ίδιο και ο μηχανικός, ο αρχιτέκτονας, ο υδραυλικός, ο εκπαιδευτικός, ο δικηγόρος, ο δημοσιογράφος, ο διαφημιστής, όλοι θα χρησιμοποιήσουν την παραπλάνηση και το ψέμα, σε όποια μορφή, για να καταφέρουν πρώτα να αποκτήσουν προσωπικό όφελος και κέρδος.

Το κέρδος και η ηθική είναι έννοιες μη συμβατές, καθώς το κέρδος είναι ο σημαντικότερος παράγοντας στη δημιουργία μιας κοινωνίας όπου το ψέμα, οι ανισότητες και οι διακρίσεις κυριαρχούν. Το κέρδος, που στην υλιστική και καθημερινή του μορφή μεταφράζεται και συναλλάσσεται ως χρήμα, αποκτά το ρόλο του ρυθμιστή ολόκληρου του πολιτισμικού μας μοντέλου. Τράπεζες, χρηματιστήρια, αγορές, οίκοι αξιολόγησης, χρηματοπιστωτικοί φορείς βρίσκονται στην κορυφή του πυραμιδικού οικοδομήματος και ακολουθούν όλοι εκείνοι οι παράγοντες και οι φορείς που εξυπηρετούν αυτό το κατεστημένο, αποκοιμίζουν, κατευθύνουν και ελέγχουν τις μάζες. Πολιτική, κόμματα, θρησκείες, εταιρείες, μάζες, καταναλωτές, σκλάβοι…

Οι βασικές μας ανάγκες, η τροφή, το νερό, ο αέρας, η ενέργεια, η υγεία, η εκπαίδευση, η ασφάλεια, η στέγη, η επικοινωνία, οι μεταφορές… Οι κάθε λογής ανάγκες μας αποτελούν αντικείμενο κέρδους και συνεπώς εκμετάλλευσης από εκείνους που τις κατέχουν και τις διαχειρίζονται. Σήμερα όλες οι βασικές ανθρώπινες ανάγκες ανήκουν σε γιγάντιες πολυεθνικές εταιρείες των οποίων η δύναμη τα κέρδη είναι ανυπολόγιστα. Με τη σειρά τους αυτές οι τεράστιες εταιρείες ανήκουν σε μεγάλους τραπεζικούς ομίλους και αυτοί οι τραπεζικοί όμιλοι ανήκουν σε μια χούφτα ανθρώπων που δεν είναι και τόσο γνωστοί στις μάζες.

Σήμερα ο πολιτισμός μας χαραχτηρίζεται από τη βία, τις συγκρούσεις, τις ανισότητες και τον αγώνα του καθένα να καταφέρει να αποκτήσει συγκριτικό πλεονέκτημα σε βάρος του άλλου. Βρισκόμαστε σε μια κατάσταση διαρκούς σύγκρουσης, ανάμεσα σε άτομα, ομάδες, ιδεολογίες, θρησκείες, πολιτικά κόμματα και κάθε λογής πιστεύω…

Έχουμε επιτρέψει να εγκατασταθεί στο νου μας ένα προϋπάρχον κατεστημένο πρόγραμμα ελέγχου και συμπεριφοράς, αξιών και προτύπων, το οποίο ακολουθούμε σε όλη μας τη ζωή, χωρίς ποτέ να το αμφισβητούμε ριζικά, όσο οδυνηρές και σκληρές κι αν είναι οι συνέπειες και τα αποτελέσματα του στην καθημερινότητά μας.

Είναι ένα κατασκευασμένο matrix το οποίο αναπαράγει διαρκώς ένα περιβάλλον κοινωνικών διαχωρισμών, τεχνητών στερήσεων και οικονομικών κρίσεων, καταστάσεις μέσα από τις οποίες παράγεται το Κέρδος. Και ένας πολιτισμός που βασίζεται δομικά στο περιορισμένο Κέρδος είναι ένας πολιτισμός προσανατολισμένος στη δυστυχία και την αυτοκαταστροφή του.

Είναι ολοφάνερο το γεγονός ότι σαν είδος βρισκόμαστε επάνω σε μια εξαιρετικά κρίσιμη καμπή, σε μια φάση όπου το παρωχημένο και αναποτελεσματικό πολιτισμικό πρότυπο, μαζί με όλα του τα παράγωγα, που μέχρι σήμερα κυριαρχούσε, καταρρέει καθώς τα προβλήματα και η καταστροφή που επιφέρει η παραμονή του πολλαπλασιάζονται και εξαπλώνονται με πραγματικά συγκλονιστικούς και μη ελεγχόμενους πλέον ρυθμούς σε ολόκληρο τον πλανήτη. Και είναι ολοφάνερο το γεγονός ότι οι κοινωνίες μας έχουν άμεση ανάγκη τη δημιουργία ενός νέου πολιτισμικού ρεύματος το οποίο θα μπορέσει να αποκαταστήσει την ουσία και τις αληθινές μας αξίες και θα μας βοηθήσει να κάνουμε το επόμενο σημαντικό βήμα. Σε αυτά μας τα εξελικτικά βήματα η επιστήμη αποτελούσε πάντα την καλύτερη πυξίδα και το σημαντικότερο «εργαλείο».

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑΣ ΣΤΗ ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

Επιστήμη είναι μια ομαδοποιημένη και οργανωμένη γνώση επάνω σε κάποιο φυσικό φαινόμενο ή ζήτημα που απασχολεί τους ανθρώπους. Η επιστήμη ήταν πάντα το κλειδί με το οποίο οι άνθρωποι άνοιγαν τις πόρτες των μυστηρίων της Φύσης. Η επιστήμη είναι το εργαλείο εκείνο που προεκτείνει τις φυσικές μας δυνατότητες, που έχει δημιουργήσει όλα όσα βλέπουμε γύρω μας, όλες τις ανέσεις και τις εντυπωσιακές κατασκευές, την υψηλή τεχνολογία, είναι το εργαλείο που μας πήγε στο φεγγάρι μα είναι και το εργαλείο που ευθύνεται για όλους τους καταστροφικούς πολέμους, για την παραμονή της αναίτιας δυστυχίας και των διακρίσεων στις κοινωνίες μας…

Αν τα όπλα της επιστήμης σε μια κοινωνία χρησιμοποιούνται για ιδιοτελή και περιορισμένα συμφέροντα, για άσκηση βίας, κέρδους και συγκριτικών πλεονεκτημάτων τότε έχουμε ένα εκρηκτικό και εφιαλτικό περιβάλλον. Έγκυρες έρευνες αναφέρουν ότι πάνω από το 70% του σύγχρονου παγκόσμιου επιστημονικού δυναμικού εργάζεται, άμεσα ή έμμεσα, για τα συμφέροντα της πολεμικής βιομηχανίας.

Το βέβαιο είναι ότι σχεδόν το 100% του επιστημονικού δυναμικού σήμερα εργάζεται με γνώμονα το κίνητρο του κέρδους και όχι το όφελος των πολιτών του κόσμου μας. Και το γεγονός αυτό είναι που κάνει τα υπερόπλα της επιστήμης και της τεχνολογίας τρομακτικά επικίνδυνα για την ασφάλεια τόσο των ανθρώπων όσο και του φυσικού περιβάλλοντος.

Ο πραγματικός και ουσιαστικός ρόλος της επιστήμης είναι να οδηγήσει τον άνθρωπο στην πνευματικότητα, να τον απαλλάξει από τα βάσανα και τον κόπο της επιβίωσης, ώστε να είναι μετά σε θέση να ανακαλύψει την βαθύτερη ουσία του και τη σχέση του με τον κόσμο και τα φαινόμενα.

Ο ρόλος επίσης της επιστήμης είναι να βοηθήσει τον άνθρωπο να κατανοήσει τους φόβους του, να του δημιουργήσει ένα περιβάλλον ασφάλειας και αυτάρκειας μέσα στο οποίο ο κάθε άνθρωπος θα μπορεί να ευημερεί και να εξελίσσεται πραγματικά και σύμφωνα με τις αληθινές του δυνατότητες. Η επιστήμη και τα αποτελέσματά της απαιτείται να παρέχονται σε όλους ανεξαίρετα τους ανθρώπους, πέρα από κάθε λογής ψεύτικους κοινωνικούς διαχωρισμούς που σχετίζονται με φυλή, χρώμα, πιστεύω ή οικονομικό επίπεδο.

Αν οι γνώσεις και οι δυνατότητες που παρέχουν οι επιστήμες μέσα από τις τεχνολογικές εφαρμογές δεν βρουν αποδοχή μέσα στα κοινωνικά μας συστήματα τότε αυτά γίνονται φυτώρια προβλημάτων εξ αιτίας της άγνοιας που τα χαραχτηρίζει. Η τεχνολογία είναι αυτή που κατασκευάζει εργαλεία και προϊόντα τα οποία χρησιμοποιούνται για να καλύψουν τις ανθρώπινες ανάγκες και να βελτιώσουν το βιοτικό και πολιτιστικό μας επίπεδο. Τα προϊόντα αυτά χρειάζεται να σχετίζονται άμεσα τόσο με τις πραγματικές ανθρώπινες ανάγκες όσο και τη φέρουσα δυνατότητα των πόρων που χρησιμοποιούνται. Η διαταραχή αυτής της ισορροπίας επηρεάζει άμεσα και πολλές φορές ανεπανόρθωτα το φυσικό περιβάλλον.

Ο επιστημονικός κόσμος και η ακαδημαϊκή κοινότητα, σε ολόκληρο τον κόσμο, κρατούν κυριολεκτικά στα χέρια τους τα κλειδιά της ευτυχίας και της ευημερίας των κατοίκων αυτού του πλανήτη. Ο επιστημονικός κόσμος και η ακαδημαϊκή κοινότητα οφείλουν να προβάλλουν και να φωτίσουν τη σύγχρονη επιστημονική αλήθεια στην ανθρωπότητα και να πάψουν να αποτελούν δεκανίκι σε αυτό το καταρρέον κατεστημένο και παρωχημένο μοντέλο. Αυτοί που γνωρίζουν και σιωπούν είναι συνένοχοι και εγκληματούν διπλά σε βάρος της ανθρωπότητας.

Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΟΙΑΖΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΕΙ ΤΗ ΣΚΕΨΗ ΤΗΣ

Η κοινωνία που αντικρίζω σήμερα, έπειτα από όλη αυτή τη δυστυχία και την καταστροφή που έχει προκαλέσει, μου μοιάζει μια κοινωνία αμετανόητη, μια κοινωνία που λες και πεισματικά δεν μαθαίνει από τα λάθη της. Βλέπω μια κοινωνία που τείνει ολοένα και περισσότερο στον ολοκληρωτισμό, τη βία, την εσωστρέφεια και το φόβο, μια κοινωνία που το κεντρικό νευρικό της σύστημα δεν αντιδρά, δεν ανταποκρίνεται στα εξόφθαλμα δεδομένα. Βλέπω μια κοινωνία ποτισμένη βαθειά μέσα στο πετσί της από κάθε έκφραση του απαράδεκτου, που το άδικο το θεωρεί πλέον μέρος της καθημερινότητάς της.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι πιο πολλοί άνθρωποι διακρίνουν, αντιλαμβάνονται και καταγγέλλουν, καθένας με τον τρόπο του, ετούτο το απεχθές κοινωνικό κατασκεύασμα-φυλακή που μέσα του οι ζωές εγκλωβίζονται και μαραίνονται, όμως πολύ φοβάμαι ότι αυτό το απεχθές κατασκεύασμα, αυτό το απαράδεκτο κοινωνικό σύστημα, δεν βρίσκεται πια έξω από εμάς, κάπου απέναντι, αλλά έχει πλέον ενσωματωθεί μέσα μας βαθειά, έχει απλώσει ρίζες, κυλάει μέσα στο είναι μας, στις φλέβες μας, υποχρεώνοντάς μας να το μεταφέρουμε ασταμάτητα και να το κληρονομούμε στα παιδιά μας.

Είναι διαφορετικό άμα έχεις τον εχθρό απέναντι και διαφορετικό άμα φωλιάζει μέσα σου, μέσα στα σωθικά σου. Απαιτείται ξερίζωμα, ξεβόλεμα, επανάσταση στις δομές, τις συνήθειες…

Με ευκολία διακρίνουμε το ανήθικο, το άδικο και το απεχθές στον απέναντι και πολύ δύσκολα στον εαυτό μας.

Στερημένοι από πραγματική ελευθερία οργανώνουμε κινήματα ειρήνης, ζούμε μέσα στη βαρβαρότητα και τη βία και φτιάχνουμε κινήματα κατά της βίας, κατά του ρατσισμού, ζούμε σε μια κοινωνία δομημένη απάνθρωπα και άδικα και φτιάχνουμε ομάδες και ενώσεις αλληλεγγύης. Μπαλώνουμε επιφανειακά τις τρύπες από το ξεφτισμένο κοινωνικό μας κουρέλι αντί να το πετάξουμε και έπειτα παραπονιόμαστε και γκρινιάζουμε ξεπαγιάζοντας.

Δεν τολμάμε να έρθουμε σε ολοκληρωτική ρήξη με το παλιό, δεν αγγίζουμε τα θεμέλιά του. Απαιτεί ξερίζωμα, απαιτεί απεγκατάσταση ολόκληρου του προγράμματος, απαιτεί μια όραση διαφορετική, εσωτερική. Απαιτεί μια πιο ολιστική επίγνωση, μια επίγνωση που τοποθετεί το ανθρώπινο πλάσμα εκεί που πραγματικά ανήκει, μέσα στο Όλον, στο αμέτρητο…και μια τέτοια επίγνωση δυσκολεύομαι ακόμα να την διακρίνω στις επώδυνες ετούτες μέρες μας.

Είναι βέβαιο ότι οι γενιές των ανθρώπων που πατούν αυτή την εποχή το πόδι τους στη γη, όπως και μια δυό επόμενες, είναι εκείνες που κρατούν στα χέρια τους τα μελλοντικά βήματα ολόκληρης της ανθρωπότητας. Είναι οι γενιές που έχουν τη δυνατότητα να επαναπροσδιορίσουν τον προσανατολισμό μας σαν είδος, να εγκαθιδρύσουν ένα πραγματικά νέο και βιώσιμο πολιτισμικό μοντέλο, δίκαιο για όλους ανεξαίρετα τους ανθρώπους και όλα τα πλάσματα της γης. Και ο βασικότερος λόγος που κάνει αυτές τις γενιές τόσο καθοριστικές και κρίσιμες είναι το γεγονός ότι αυτές οι γενιές έχουν στη διάθεσή τους όλα τα απαραίτητα «εργαλεία» για να τ αλλάξουν όλα. Έχουν τόσο την επιστημονική γνώση και την υψηλή τεχνολογία όσο και τους διαθέσιμους εναλλακτικούς πόρους και τις ευέλικτες επιλογές. Η επιλογή είναι δική μας…

Ο Τάσος Πετρίδης (t.petridis.vp@gmail.com) είναι ιδρυτικό μέλος της Πανγαία (The Venus Project)

Advertisements

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΤΟΥ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟΥ!

The End of the Oil Age

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΤΟΥ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟΥ!

Τέλος της Εποχής Πετρελαίου: Όχι αν, αλλά πότε. Ευτυχώς σύντομα!

 

Αποτέλεσμα εικόνας για The end of Oil age

Αποτέλεσμα εικόνας για The end of Oil age electric cars TESLA«η λίθινη εποχή δεν τελείωσε λόγω της έλλειψης λίθων και η εποχή του πετρελαίου θα τελειώσει, αλλά όχι λόγω της έλλειψης πετρελαίου».

Σεΐχης Ζακί Γιαμανί, πρώην υπουργός Πετρελαίου της Σαουδικής Αραβίας κι εμπνευστής του πετρελαϊκούς εμπάργκο του ΟΠΕΚ το 1973

Αποτέλεσμα εικόνας για The end of Oil age

 

Μια επανάσταση στις μεταφορές βρίσκεται σε εξέλιξη, η οποία θα μπορούσε να αλλάξει εντελώς την αγορά πετρελαίου τις ερχόμενες δεκαετίες, αναφέρει άρθρο που έχει αναρτηθεί στην ιστοσελίδα του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (IMFBlog), με τίτλο: «Τέλος της εποχής πετρελαίου: Όχι αν, αλλά πότε».

«Όταν οι τιμές του πετρελαίου μειώθηκαν ξαφνικά στο μισό από τα 100 δολάρια και πλέον το βαρέλι το 2014, η μελέτη μας στο ΔΝΤ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι παράγοντες από την πλευρά της προσφοράς, όπως η εμφάνιση του σχιστολιθικού (πετρελαίου) και νέων τεχνολογιών θα αποτελούσαν μία βασική δύναμη που θα διατηρούσε τις τιμές του πετρελαίου «χαμηλότερα για μεγαλύτερο διάστημα’», αναφέρουν οι συντάκτες του άρθρου, προσθέτοντας: «Οι πιο πρόσφατες μελέτες δείχνουν ότι άλλες νέες τεχνολογίες, όπως η διάδοση των ηλεκτρικών αυτοκινήτων και της παραγωγής ηλιακής ενέργειας, θα μπορούσαν να επηρεάσουν πιο έντονα την αγορά πετρελαίου και τη μακροπρόθεσμη ζήτησή του. Όπως είχε πει ο πρώην υπουργός Πετρελαίου της Σαουδικής Αραβίας σεΐχης Ζακί Γιαμανί «η λίθινη εποχή δεν τελείωσε λόγω της έλλειψης λίθων και η εποχή του πετρελαίου θα τελειώσει, αλλά όχι λόγω της έλλειψης πετρελαίου».

Αποτέλεσμα εικόνας για The end of Oil age

Πριν από εκατό χρόνια, σχεδόν το 80% της κατανάλωσης ενέργειας στις ΗΠΑ αντιστοιχούσε στον άνθρακα. Μέσα σε 20 χρόνια, το ποσοστό αυτό μειώθηκε στο μισό και σε 40 χρόνια στο ένα πέμπτο, καθώς το πετρέλαιο εκτόπισε τον άνθρακα ως η βασική πηγή ενέργειας στον κόσμο.

Αυτό συνέβη, παρά το γεγονός ότι ο άνθρακας ήταν φθηνότερος από το πετρέλαιο, επειδή δεν υπήρχε πραγματική εναλλακτική επιλογή για την κίνηση των οχημάτων. Σήμερα, στα αυτοκίνητα αντιστοιχεί περίπου το 45% της κατανάλωσης πετρελαίου στον κόσμο.

Με την αύξηση των ηλεκτρικών αυτοκινήτων και της ανανεώσιμης ενέργειας, ο κόσμος βρίσκεται πιθανόν στο μεταίχμιο μίας επανάστασης στην τεχνολογία των μεταφορών και της ενέργειας, η οποία θα μπορούσε να αλλάξει την αγορά πετρελαίου, όπως είχε αλλάξει την αγορά άνθρακα πριν από εκατό χρόνια. Όπως ο άνθρακας, το πετρέλαιο μπορεί να δει το μερίδιό του στη ζήτηση ενέργειας να βυθίζεται τις επόμενες δεκαετίες.

Σχετική εικόνα

Το 1917, όταν η Ford πούλησε για πρώτη φορά αυτοκίνητο μαζικής παραγωγής και σε προσιτή τιμή, ήταν σημείο καμπής. Τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα είναι πιθανόν να σημάνουν ένα αντίστοιχο σημείο καμπής: αρκετές εταιρείες αρχίζουν να προσφέρουν μοντέλα έναντι περίπου 35.000 δολαρίων, όσο περίπου είναι η μέση τιμή ενός νέου αυτοκινήτου στις ΗΠΑ σήμερα.

Με το πολύ χαμηλότερο κόστος συντήρησης και τροφοδοσίας τους, είναι δύσκολο να αρνηθεί κανείς ότι τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα θα αντικαταστήσουν έναν μεγάλο αριθμό αυτοκινήτων στο όχι πολύ μακρινό μέλλον.

«Το ερώτημα δεν είναι πιθανόν τόσο το “αν” όσο το “πότε”», σημειώνουν οι συντάκτες του άρθρου. Οι ίδιοι εκτιμούν ότι τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα μπορεί το 2040 να αντιστοιχούν στο 90% του συνολικού στόλου των αυτοκινήτων στις αναπτυγμένες οικονομίες και σε πάνω από το 50% στις αναδυόμενες οικονομίες.

Αποτέλεσμα εικόνας για The end of Oil age electric cars

Τα στελέχη του ΔΝΤ θέτουν το ερώτημα αν η αύξηση της ζήτησης για τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα δώσει ώθηση στην αγορά πετρελαίου για τη λειτουργία των εργοστασίων παραγωγής ρεύματος. «Όχι. Το ποσοστό του πετρελαίου στην αγορά ηλεκτρικής ενέργειας και θέρμανσης είναι ήδη χαμηλότερο από το 20% παγκοσμίως, και θα μπορούσε να μειωθεί περαιτέρω, λόγω της επέκτασης μίας άλλης νέας τεχνολογίας: της ανανεώσιμης ενέργειας», είναι η απάντησή τους.

Στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας σημειώθηκε επίσης μία επαναστατική εξέλιξη την περασμένη δεκαετία. Το κόστος παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος από ηλιακή ενέργεια έχει μειωθεί κατά 80% από το 2008 και από την αιολική ενέργεια κατά 60%. Η μη επιδοτούμενη ηλιακή και αιολική ενέργεια, που είναι ήδη ανταγωνιστικές σε 30 χώρες, προβλέπεται από το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ ότι θα γίνει φθηνότερη από τον άνθρακα και το φυσικό αέριο σε περισσότερο από το 60% του κόσμου τα επόμενα λίγα χρόνια.

Αν οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα επεκταθούν τόσο γρήγορα, όσο προβλέπεται, τα επόμενα 20 χρόνια, θα μειώσουν πολύ τη ζήτηση πετρελαίου. «Και αν οι ανησυχίες για την κλιματική αλλαγή ενταθούν, η αλλαγή της παγκόσμιας αγοράς πετρελαίου θα μπορούσε να είναι ταχύτερη», σημειώνουν οι συντάκτες του άρθρου.

Αποτέλεσμα εικόνας για The end of Oil age electric cars TESLA

«Με τις προοπτικές αυτές, δεν αποτελεί έκπληξη ότι οι παραγωγοί πετρελαίου και οι αυτοκινητοβιομηχανίες ετοιμάζονται για το τέλος της εποχής του πετρελαίου», αναφέρουν, προσθέτοντας: «πολλές αυτοκινητοβιομηχανίες επενδύουν πολύ σε τεχνολογίες ηλεκτρικών οχημάτων – παράδειγμα η πρόσφατη ανακοίνωση της Volvo ότι όλα τα μοντέλα της θα έχουν ηλεκτρικούς κινητήρες έως το 2019. Αντίστοιχα, πολλές πετρελαιοεξαγωγικές χώρες, που βασίζονται στα έσοδα από το πετρέλαιο για τη χρηματοδότηση κρατικών προγραμμάτων και τη δημιουργία θέσεων εργασίας, έχουν σοφά αρχίσει μεγάλης κλίμακας κινήσεις διαφοροποίησης για να προετοιμάσουν τις οικονομίες τους για το φθηνότερο πετρέλαιο».

Αποτέλεσμα εικόνας για The end of Oil age

Είμαστε Aστρόσκονη Zωντανεμένη στο μεγάλο Εργαστήριο της Βιόσφαιρας

Είμαστε αστρόσκονη ζωντανεμένη στο μεγάλο Εργαστήριο της Βιόσφαιρας

Αποτέλεσμα εικόνας για gaia

 

 

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

claslessdemocracy@gmail.com,

 

 

«Μια φορά υπάρχουμε, δεν υπάρχει τρόπος να υπάρξουμε δυο φορές και δεν θα

υπάρξουμε ξανά ποτέ και δεν είναι δυνατό να ζει κανείς ευχάριστα, αν δεν ζει

φρόνιμα, ηθικά και δίκαια, όπως και δεν μπορεί να ζει φρόνιμα, ηθικά

και δίκαια, αν δεν ζει ευχάριστα».

Επίκουρος[1]

 

«Όπως έχει αποδειχτεί, η βλάβη στους μετωπιαίους λοβούς του εγκεφάλου

συνεπάγεται τη διάβρωση της επινοητικότητας, το μειωμένο ενδιαφέρον

για το μέλλον, τον ελαττωμένο αυτοέλεγχο, την αναισθησία και την

εμμονική προσκόλληση σε ατελέσφορα μονοπάτια»

Γιώργος Παξινός[2]

 

«Εάν δεν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τα μάτια μας για να βλέπουμε,

τότε θα τα χρειαστούμε για να κλάψουμε».

Ζαν Πωλ Σαρτρ[3] 

Σχετική εικόνα

Είναι πολύ συνηθισμένη η έκφραση, σύμφωνα με την οποία ‘είμαστε ό,τι τρώμε’, χωρίς ωστόσο να διευκρινίζεται τι είναι εκείνοι που δεν έχουν να φάνε, ή εκείνοι που τρώνε ληγμένα, νοθευμένα και ακατάλληλα τρόφιμα και τέλος τι είναι οι ‘αόρατοι’, δηλαδή εκείνοι που τρέφονται από τα αποφάγια που βρίσκουν τα βράδια στα σκουπίδια των μεγαλουπόλεων.

Εκτιμώ ότι θα ήταν ιδιαίτερα διαφωτιστική μια διεπιστημονική έρευνα για τη σχέση μεταξύ ζωής-ψυχής και φαγητού, καθώς επίσης και μεταξύ χόρτασης-υπερσίτισης και πείνας-υποσιτισμού και ασιτίας. Βέβαιο είναι, πάντως, πως υπάρχει μεγάλη σχέση μεταξύ φαγητού και ενεργητικότητας, συνείδησης και συμπεριφοράς αυτού που ορίζουμε ως άτομο, άνθρωπο και ατομική προσωπικότητα. Όλοι έχουμε σχετικές εμπειρίες από χορτάτους που είναι γεμάτοι ενέργεια, έχουν καλή διάθεση, είναι αισιόδοξοι και πολύ δραστήριοι, αγαπάνε και δεν χορταίνουν τη ζωή, σε αντίθεση με τους υποσιτιζόμενους και τους νηστικούς που είναι νωχελείς, χωρίς ενεργητικότητα, απαισιόδοξοι μοιρολάτρες που καταριούνται τη ζωή και παρακαλάνε να πεθάνουν. Αυτές οι παρατηρήσεις παραπέμπουν στο γεγονός πως από την κατάσταση του σώματος, η οποία εξαρτάται από τον τρόπο ζωής, την ποιότητα, την ποσότητα και την κανονικότητα λήψης ενέργειας-τροφής και κοινωνικής αναγνώρισης εξαρτάται η ζωή του ανθρώπου, και όχι από σκοταδιστικούς μύθους, τοξικές ιδεολογίες, ανούσιες δουλικές προσευχές και μεθυστικά λιβάνια.

Αποτέλεσμα εικόνας για gaia

Κάρολος Δαρβίνος  (1808-1882)

Με την ίδια λογική μπορούμε να ισχυριστούμε, και με βάση τις διαπιστώσεις των σχετικών επιστημών, ότι ‘είμαστε ό,τι πιστεύουμε’, με την έννοια ότι η ζωή μας ορίζεται και προσδιορίζεται από το επίπεδο γνώσης, αυτογνωσίας, επίγνωσης και συνείδησης, καθώς επίσης και από τον βαθμό της εξάρτησής μας από ψευδαισθήσεις, νεκρές παραδόσεις και υποτιθέμενες μεταφυσικές δυνάμεις. Δυνάμεις που δεν υπάρχουν, αλλά τις δημιουργήσαμε με τη φαντασία μας ή μας τις επέβαλαν με την παιδεία ως ‘αυτονόητες’ τα σκοταδιστικά και εξουσιαστικά ιερατεία για να μας εξουσιάζουν με όσα αυτή η υποταγή-εξάρτηση-εξουσίαση συνεπάγεται. Ας σκεφτούμε μόνο πως οι θρησκείες υποστηρίζουν ότι ο κόσμος και η ζωή δημιουργήθηκαν από κάποιο απροσδιόριστο θεό πριν από 5-6 χιλιάδες χρόνια, ενώ η επιστήμη απέδειξε ότι ο Γαλαξίας μας, ένα μικρό κύτταρο του αχανούς, μεγαλοπρεπούς και αειυπάρχοντος Σύμπαντος, έχει ηλικία δεκατρεισήμισι δισεκατομμύρια χρόνια. Επίσης, οι θρησκείες υποστηρίζουν ότι ο θεός έπλασε ξεχωριστά κάθε μορφή ζωής, ενώ η επιστήμη, ακόμα από την εποχή του Αριστοτέλη και ιδιαίτερα με τις έρευνες και τη θεωρία του Δαρβίνου[4], απέδειξε, παρά τις κραυγές όσων φανατικών ‘δημιουργιστών’ δεν διάβασαν ποτέ ούτε Αριστοτέλη ούτε και Δαρβίνο, ότι όλες οι μορφές ζωής έχουν κοινή ρίζα, προέρχονται από την ίδια γενετική δεξαμενή, είναι φτιαγμένες με τον ίδιο τρόπο και από τα ίδια υλικά στοιχεία της Φύσης και γι’ αυτό έχουν κατά 98% και πλέον κοινό DNA. Η αποκρυπτογράφηση[5] και η χαρτογράφηση μάλιστα του γενετικού κώδικα απέδειξε ότι τα είδη διαφοροποιούνται, ανάλογα με τις φυσικές συνθήκες και τους όρους ζωής, στην πορεία τους με τη διαδικασία της εξέλιξής τους, κατά το υπόλοιπο 1-1,5%. Τελικά, είμαστε ό,τι μας έμαθαν να σκεφτόμαστε, δηλαδή είμαστε ό,τι πιστεύουμε και συνεπώς είναι σημαντικό να μελετήσουμε την επίδραση της εξουσιαστικής ιδεολογίας, της θρησκευτικής πίστης, της θρησκοληψίας, του θρησκευτικού φανατισμού, της αθεΐας και της α-θρησκευτικότητας στη διαμόρφωση του ανθρωπολογικού τύπουτων θρησκευόμενων και μη θρησκευόμενων ανθρώπων. Από μια απλή παρατήρηση μπορούμε να καταλήξουμε σε κάποια πρώτα συμπεράσματα:

Αποτέλεσμα εικόνας για gaia

 

  • Ο απλός θρησκευόμενος είναι κατά κανόνα άτομο ηλικιωμένο, φοβικό, συνεσταλμένο, άτολμο, μοιρολάτρης, υποτακτικός, ‘φιλήσυχος’, διακριτικός, απαισιόδοξος, δουλικός. Βλέποντας πως οι συνθήκες της κοινωνικής ανισότητας τον έριξαν στο περιθώριο και δεν του επέτρεψαν να χαρεί και να γεμίσει τη ζωή του με έργα ελεύθερης δημιουργικότητας που θα του εξασφάλιζαν αυτοσεβασμό και ευτυχία, ακολούθησε τον αμαθή ή ημιμαθή επαγγελματία παπά της ενορίας του και προσχώρησε στο πιο κοντινό του θρησκευτικό ποίμνιο με την ελπίδα πως θα έχει μια δεύτερη ευκαιρία για μια δεύτερη διαφορετική ζωή με περιεχόμενο. Η σύγχυσή του είναι τόσο έντονη ώστε να ταυτίζει το θεό, το φετίχ της εξουσίας, με την ίδια την κοσμική εξουσία και να ζητάει από αυτόν, με αντάλλαγμα την πίστη-υποταγή, τα πιο απίθανα ρουσφέτια, αγαθά και υπηρεσίες που όφειλε να του προσφέρει, ως αντάλλαγμα των υπηρεσιών του η Πολιτεία. Πολιτικά είναι αδιάφορος, αλλά επιλέγει συνήθως συντηρητικά πολιτικά κόμματα με δεσμούς με την Εκκλησία ή το κάθε φορά πλειοψηφικό ρεύμα με την ελπίδα πως ‘αυτή τη φορά’ κάτι θα αλλάξει στη ζωή του. Στην αποφασιστική τους πλειονότητα οι παραδοσιακά θρησκευόμενοι είναι, εξαιτίας του πατριαρχικού χαρακτήρα της κοινωνίας μας, άτομα θυλικού φύλου, χαμηλού εισοδηματικού και μορφωτικού επιπέδου, άτομα τσακισμένα, ανασφαλή και χαμηλής αυτοεκτίμησης που ψάχνουν απεγνωσμένα να βρουν στρούγκα και τσοπάνη για να νιώσουν ασφάλεια, αν και γνωρίζουν πως κάποια μέρα ο τσοπάνης τους θα τους κρεμάσει στο τσιγκέλι κάποιου κατακτητικού, ιμπεριαλιστικού ή εμφύλιου πόλεμου. Χωρίς αυτό το κοινωνικό στρώμα καμιά εξουσία δεν μπορεί να ριζώσει και να ευδοκιμήσει.
  • Ο θρησκόληπτος είναι βασικά ένα κομπλεξικό, ιδιοτελές, πανούργο, καιροσκοπικό και ξενοφοβικό άτομο που χαρακτηρίζεται από υπέρμετρο εγωισμό, αμυντική επιθετικότητα, πάθος για την πίστη του, εξωστρέφεια, εχθρότητα απέναντι σε αλλόθρησκους και ‘άπιστους’. Πολιτικά συντηρητικό-αντιδραστικό άτομο, με ρατσιστική μέχρι και φασιστική συμπεριφορά. Είναι από υστεροβουλία ‘λάτρης του νόμου και της τάξης’ και ενώ είναι υποτακτικός σε βαθμό δουλικότητας απέναντι στην εκκλησιαστική και στην κοσμική εξουσιαστική ιεραρχία, αντίθετα γίνεται τυραννικός απέναντι στους αδύναμους και ανυπεράσπιστους ‘παρακατιανούς’ και υφισταμένους του. Ανήκει κατά κανόνα σε μικρό-μεσοαστικά στρώματα, με μέση εκπαίδευση και είναι άτομο υστερόβουλο που εξαργυρώνει με όποιο τρόπο μπορεί την ‘πίστη του στο θεό’ και την υποταγή του στους αυτόχριστους εκπροσώπους του, με δουλικότητα αλλά και με συχνή παραβατικότητα.
  • Ο θρησκευτικά φανατισμένος, ο χριστιανός φονταμενταλιστής χθες, ο ισλαμιστής κατά κύριο λόγο σήμερα, είναι η τυπική περίπτωση του φασίστα σαδομαζοχιστή, που θεωρεί τον εαυτό του απόστολο της πίστης του και είναι ικανός κατ’ εντολή των ‘ανωτέρων του’ να σκοτώσει χωρίς τύψεις, αλλά και να σκοτωθεί, γιατί πιστεύει πως θα γίνει μάρτυρας και θα συνομιλεί με τον Αλλάχ και τον Μωάμεθ, ή με τον λεγόμενο ‘Άγιο Πέτρο’ στον ‘άλλο κόσμο’. Κατά κανόνα πρόκειται για αγράμματους, εξαθλιωμένους και απογοητευμένους φτωχούς ανθρώπους που ακολουθούν σπουδαγμένους στο εξωτερικό νέους αστικών και μικροαστικών οικογενειών, οι οποίοι επιδιώκουν, αποκτώντας οπαδούς και κοινωνικό έρεισμα να γίνουν αποδεκτοί για να στελεχώσουν τους εξουσιαστικούς θεσμούς και να αντικαταστήσουν αυτούς που κυβερνούν. Οι περισσότεροι από αυτούς είναι επαγγελματίες φονιάδες και αμετανόητοι φασίστες.
  • Ο σκεπτικιστής προβληματίζεται και ψάχνει απαντήσεις, κρατάει, όμως, αποστάσεις ασφαλείας τόσο από τους θρησκευόμενους όσο και από τους άθρησκους, μέχρι ν’ αποφασίσει τελικά ‘τι τον συμφέρει’, να επιστρέψει στο ‘μαντρί’ ή ν’ απαλλαγεί από την εκκρεμότητα και να οργανώσει τη ζωή του χωρίς τον φόβο του θανάτου, του θεού και της εξουσίας. Είναι συνήθως άτομα υποψιασμένα, με αστικοδημοκρατική αντίληψη και με ευαισθησίες που κινούνται στον χώρο των μικρό-μεσαίων εισοδηματικά και μορφωτικά στρωμάτων, με μέση, ανώτερη ή/και ανώτατη εκπαίδευση, αλλά με μικροαστική παιδεία και όνειρο ‘να πιάσουν την καλή’ και να ανεβούν οικονομικά και κοινωνικά, για ‘να σωθούν’, πράγμα που τους επιτρέπει να κινούνται και να μετακινούνται στους χώρους της εκάστοτε εξουσίας και να αφοσιωθούν και να υπηρετήσουν καταστάσεις αντίθετες από τις πεποιθήσεις τους.
  • Ο άθεος, μη θρησκευόμενος, αρνητής θεού και θρησκείας είναι συνήθως ένας σκεπτόμενος, μελετημένος, κατασταλαγμένος, ήρεμος άνθρωπος, σχετικά αδιάφορος και αποστασιοποιημένος από παραδοσιακές ιδεολογίες, αλτρουιστής, αισιόδοξος, έντονα πολιτικοποιημένος σοσιαλιστικών, αντικαπιταλιστικών, προοδευτικών πολιτικών πεποιθήσεων και δημιουργικός άνθρωπος. Άθεοι υπάρχουν σε όλα τα κοινωνικά στρώματα, κατά κανόνα όμως σε μικροαστικά και πάνω, με καλό μορφωτικό επίπεδο.
  • Ο ουμανιστής είναι από θέση άθεος, άθρησκος και άπιστος, άτομο με βαθιά μόρφωση, ανθρωπιστική παιδεία και πνευματική καλλιέργεια, κατασταλαγμένος και αποστασιοποιημένος από εξουσιαστικές ιδεολογίες και δομές, δεν πιστεύει σε τίποτα μεταφυσικό παρά μόνο στους νόμους της φύσης, στους συνανθρώπου του και στην κοινωνία του, που με τα οράματά τους και τους αγώνες τους οδήγησαν την ανθρωπότητα από τις σπηλιές στον σύγχρονο πολιτισμό και στο διάστημα. Έχει θέσεις και αγωνίζεται για ένα καλύτερο κόσμο[6], είναι κοινωνικός και αισιόδοξος πως κι αυτή τη φορά η ανθρωπότητα θα ξεπεράσει το εμπόδιο, τον καπιταλισμό, που την εμποδίζει να κάνει το επόμενο βήμα προς ένα καλύτερο κόσμο, τον κόσμο της κοινωνικής ισότητας. Είναι ρεαλιστής, δεν κρύβεται, δεν φοβάται, δεν σιωπά, δηλώνει παρών. Αποτέλεσμα εικόνας για gaiaμε Πέρα, όμως, από το τι τρώμε ή δεν τρώκαι το τι σκεφτόμαστε ή δεν σκεφτόμαστε, είμαστε ένας αέναα εξελισσόμενος πολυσύνθετος μηχανισμός της Φύσης, ένας ζωντανός οργανισμός, άθροισμα πολλών συμπληρωματικών οργανικών υποσυστημάτων, η καλή ή κακή λειτουργία των οποίων επηρεάζει θετικά ή αρνητικά τόσο το τι τρώμε και το τι και πώς σκεπτόμαστε, όσο και το πώς αισθανόμαστε και συμπεριφερόμαστε. Έτσι, και ανεξάρτητα από το τι τρώμε και τι πιστεύουμε, η αντικειμενική πραγματικότητα μας λέει ότι ‘πάνω απ’ όλα είμαστε φυσικοχημεία’Είμαστε ένας φυσικός οργανισμός που είναι φτιαγμένος από όλα σχεδόν τα χημικά στοιχεία, από τα οποία αποτελείται το Σύμπαν. Είμαστε, όπως αποκαλύπτει η χημική ανάλυση, υψηλής οργανωτικότητας ζωντανή αστρόσκονη[7] και μ’ αυτήν την έννοια είμαστε μια συμπαντική ύπαρξη που εμφανίστηκε και εξελίχτηκε όταν συνέτρεξαν όλες οι φυσικές προϋποθέσεις, που έθεσαν σε κίνηση τις αναγκαίες φυσικοχημικές διεργασίες στα σπλάχνα, στον πλακούντα για να κυριολεκτήσουμε, της γήινης βιόσφαιρας, οι οποίες κατάληξαν στις πρώτες απλές μορφές ζωής, που στη συνέχεια εξελίχτηκαν σε σύνθετες και πολυσύνθετες μέχρι τις ανώτερες μορφές ζωής στην κορυφή των οποίων βρίσκονται τα ‘ανώτερα θηλαστικά’ και ο άνθρωπος. Υπάρχουν πολλές επιστημονικές και μη θεωρίες για την εμφάνιση της ζωής, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας. Το θέμα μας είναι αν και σε ποιο βαθμό η ανθρώπινη ζωή ως ενεργός παρουσία, συμπεριφορά και συνείδηση, επηρεάζεται και από την καλή ή κακή λειτουργία και την αρμονική συνεργασία των αντίστοιχων οργάνων που ελέγχουν-ρυθμίζουν την αναλογική επάρκεια όλων των αναγκαίων, για ομαλή, δημιουργική και ευτυχισμένη ζωή, χημικών στοιχείων. Υπόθεση της φυσικής, της χημείας και κύρια της βιολογίας είναι η γέννηση, η ανάπτυξη, ο πολλαπλασιασμός, αλλά και ο θάνατος ενός ζωντανού οργανισμού και όχι κάποιας αρχέτυπης ιδέας ή κάποιου ανύπαρκτου θεού.

Ο οργανισμός του ανθρώπου αλλά και κάθε ζωντανός οργανισμός είναι ένα βιοχημικό εργαστήριο, η λειτουργία του οποίου έχει δύο αιτίες αναφοράς, την εξωγενή και την εσωγενή. Η εξωγενής προέρχεται από τις ακτινοβολίες κάθε εποχής, από τις οπτικές εικόνες, από τους ήχους, που δημιουργούν τις σκέψεις, τις πράξεις, τα διάφορα συναισθήματα και φυσικά τις διάφορες αντιδράσεις. Η εξωγενής χημεία προσδιορίζει περισσότερο την υγεία του οργανισμού και την ανάπτυξή του. Παράδειγμα, η βιταμίνη D δημιουργείται με την επίδραση της υπεριώδους ακτινοβολίας, ενώ η καταστροφή της βιταμίνης Α γίνεται απ’ τους θορύβους. Η εξωγενής χημεία του οργανισμού είναι σχεδόν ανεξέλεγκτη. Η εσωγενής αιτία προκαλείται από τη λήψη των τροφών, ποτών, φαρμάκων και άλλων διάφορων σκευασμάτων. Αυτή είναι η ελεγχόμενη χημεία, αφού είναι στο χέρι μας να δώσουμε στον οργανισμό μας αυτό ή εκείνο το χημικό στοιχείο. Είναι εκείνη που συμπληρώνει ή μειώνει το αποτέλεσμα των εξωτερικών επιδράσεων[8].

Η χημεία του ανθρώπινου οργανισμού στηρίζεται στη λειτουργία οργάνων και συστημάτων που διατηρούν την ομοιοστασία του ανθρώπινου οργανισμού και εγγυώνται την ανθρώπινη υγεία και υποστηρίζουν τη ζωή. Αντίθετα, κάθε διαταραχή, με την έννοια της δυσλειτουργίας των αδένων, του πλεονάσματος ή της έλλειψης ορμονών, δημιουργεί οργανικές ασθένειες, συνειδησιακές διαταραχές, ακόμα και τον θάνατο.

Σχετική εικόνα

Για καλύτερη κατανόηση της φύσης[9] και της σημασίας της χημείας του οργανισμού μας[10], ας δούμε τους βασικούς αδένες και τις ορμόνες[11], πώς λειτουργούν, τί παράγουν και πώς καθορίζουν την ύπαρξή μας, τη διάθεσή μας και την καθημερινότητά μας[12], μερικές βασικές πληροφορίες, που «θα μας βοηθήσουν να καταλάβουμε καλύτερα τι συμβαίνει στο εσωτερικό των ανθρώπων που πέφτουν θύματα του μυστικισμού και της συναισθηματικής πανούκλας»[13]:

▪ Η Επίφυση είναι ένας αδένας στο πίσω μέρος του εγκεφάλου. Ανιχνεύει το φως και εκκρίνει την ορμόνη μελατονίνη, που προκαλεί ένα είδος νάρκης, φυσική αντίδραση στο κρύο του χειμώνα, την ανάγκη για περισσότερη ανάπαυση και ύπνο. Αυξάνεται περισσότερο σε συνθήκες σκότους, κατά την νύκτα και σε συνθήκες έλλειψης υπεριώδους ακτινοβολίας. Εάν διαταραχθεί η έκκριση της μελατονίνης, το άτομο κατά τη διάρκεια της ημέρας έχει ζαλάδες, νευρικότητα, ατονία, κατάθλιψη, μελαγχολία, άγχος, φοβίες κ.ά. Η μελατονίνη εκκρίνεται κατά τις πρώτες πρωινές ώρες, γι’ αυτό και ο καλύτερος ύπνος είναι στη διάρκεια αυτών των ωρών. Το παρατεταμένο ξενύχτι μειώνει την έκκριση αυτής της ορμόνης.

▪ Η Υπόφυση είναι ένας αδένας[14] που εκκρίνει τη στιμουλίνη για τη λειτουργία άλλων αδένων, τη μελανίνη για το χρώμα του δέρματος, την ορμόνη της ανάπτυξης του σώματος, την ορμόνη διέγερσης του θυρεοειδούς και των επινεφριδίων, την οκυτοκίνη για τη μυϊκή δραστηριότητα, την αντιδιουρητική για την αύξηση ή μείωση της αρτηριακής πίεσης, την προλακτίνη που ρυθμίζει τη διαμόρφωση των μαστών και του γάλακτος στις γυναίκες. Εκκρίνει, επίσης, τις ενδορφίνες που συμβάλλουν στην ομαλή λειτουργία του οργανισμού και στην καλή ψυχολογική μας κατάσταση, καθώς ενισχύουν το ανοσοποιητικό σύστημα σε καταστάσεις στρες, βοηθούν στην καλύτερη κυκλοφορία του αίματος, έχουν αντιγηραντική δράση και βελτιώνουν τη μνήμη.

▪ Ο Θυρεοειδής αδένας ρυθμίζει την παραγωγή και την αποθήκευση ενέργειας σε όλο το σώμα και λειτουργεί σαν θερμοστάτης για τα κύτταρα του οργανισμού. Παράγει βασικά δύο ορμόνες, τη θυροξίνη (Τ4) και την τριιωδοθυρονίνη (Τ3). Οι δύο αυτές ορμόνες ρυθμίζουν την ωρίμανση του σκελετού και του εγκεφάλου του εμβρύου, την αύξηση του βασικού μεταβολισμού, την αύξηση του ρυθμού και της συσταλτικότητας της καρδιάς, την αύξηση της κινητικότητας του εντέρου, την αύξηση του σακχάρου και την ελάττωση της χοληστερίνης του αίματος.

▪ Οι Παραθυρεοειδείς αδένες εκκρίνουν ορμόνη η οποία ελέγχει το ποσοστό του ασβεστίου στα οστά και τη χρήση του φωσφόρου από το κύτταρο. Η έλλειψή της προκαλεί δυσλειτουργία στο νευρικό και στο μυϊκό σύστημα.

▪ Ο Θύμος αδένας είναι ένα λεμφοεπιθηλιακό όργανο. Εντοπίζεται στο μεσοθωράκιο, πιο συγκεκριμένα στο οπίσθιο μεσοπνευμόνιο. Ανήκει στο λεμφικό σύστημα και αποτελεί πρωτογενές όργανο λεμφοποίησης. Παράγει τη θυμοσίνη, που συμβάλλει στον σχηματισμό αντισωμάτων.

▪ Τα Επινεφρίδια παράγουν την κορτιζόνη, την κορτικοστερόνη που διεγείρει τον σχηματισμό υδατανθράκων, την αλδοστερόνη που ρυθμίζει τη στάθμη των αλάτων, την αδρεναλίνη που προκαλεί άγχος, συναγερμό στον οργανισμό και τη νορεπινεφρίνη που προκαλεί τα αντίστροφα.

▪ Το Πάγκρεας παράγει την ινσουλίνη, που ρυθμίζει το σάκχαρο στο αίμα, και τη γλυκαγόνο.

▪ Οι Ωοθήκες παράγουν τις οιστρογενείς ορμόνες που διατηρούν τη νεότητα των γυναικών και την προγεστερόνη.

▪ Οι Όρχεις παράγουν την τεστοστερόνη και άλλα ανδρογόνα, η μεγάλη ποσότητα των οποίων αυξάνει την ερωτική δραστηριότητα του άνδρα.

▪ Τα ένζυμα είναι οι καταλύτες όλων των βιοχημικών διεργασιών του σώματος συμπεριλαμβανομένης της σύνθεσης, της αποσύνθεσης, της οξείδωσης, της μεταφοράς και του ισομερισμού των ουσιών. Τα ένζυμα αποσυνθέτουν και μεταφέρουν την τροφή, απομονώνουν τις άχρηστες ουσίες που συσσωρεύονται στο αίμα, αποσυνθέτουν του ιούς που προκαλούν φλεγμονές και κατεβάζουν τη χοληστερίνη στο αίμα για να διατηρήσουν την ισορροπία του pH[15]. Τα ένζυμα, όπως όλοι οι καταλύτες, αλλάζουν τον ρυθμό μιας χημικής αντίδρασης χωρίς να μεταβληθούν τα ίδια και είναι απαραίτητα για τον μεταβολισμό όλων των ζωντανών οργανισμών. Η προμήθεια των ενζύμων από εξωτερικές τροφές ενισχύει την καλή λειτουργία των οργάνων. Τα πρώτα συμπτώματα των χαμηλών ενζυμικών επίπεδων είναι κόπωση, απώλεια συγκέντρωσης, ευαισθησία σε λοιμώξεις, δερματικά προβλήματα, νωθρότητα και δυσλειτουργίες του πεπτικού συστήματος που καταλήγουν σε βλάβες των κυττάρων και των ιστών, οι οποίες οδηγούν αναπόφευκτα σε σοβαρές ασθένειες[16]. Τέλος, ας δούμε ενδεικτικά πόσο απλό και υλικό είναι κατά βάση το πολυσήμαντο και πολύτιμο φαινόμενο της ζωής με μια ακόμα προσέγγιση της σημασίας της λειτουργίας ενός ακόμα υποσυστήματος του οργανισμού.

▪ Πεπτικό σύστημα. Κάθε μικρή ή μεγάλη διαταραχή του πεπτικού συστήματος, δηλαδή, του στομαχιού και των εντέρων, που μετατρέπουν, χάρη στην πολύπλοκη συνεργασία αμέτρητων συστημάτων ενζύμων, οξέων, πεπτιδίων και φιλικών βακτηρίων, τις τροφές σε καύσιμα και θρεπτικά συστατικά για το σώμα, εμφανίζεται ως κάποια ασήμαντη ή σημαντική ασθένεια, η οποία οδηγεί στην ανατροπή της καλής κατάστασης, της υγείας, και όχι σπάνια στο θάνατο του οργανισμού. Στην πραγματικότητα, όλα τα είδη των σύγχρονων ασθενειών, για τις οποίες η ιατρική επιστήμη αναζητά μέσω της έρευνας πρακτικά χρήσιμες απαντήσεις, όπως η ομαλή σωματική ανάπτυξη και η πνευματική εξέλιξη, η γενική δυσλειτουργία του ανοσοποιητικού, ακόμα και οι συναισθηματικές ή ψυχικές διαταραχές όλων των ειδών, συνδέονται σε μικρότερο ή σε μεγαλύτερο βαθμό με διαταραχές του πεπτικού συστήματος. Συνηθέστερη αιτία της όποιας διαταραχής του πεπτικού συστήματος είναι, όπως είναι γνωστό, η έλλειψη επαρκούς και ποιοτικά κατάλληλης τροφής ή η κακή διατροφή που συνδέεται άμεσα με τις συνθήκες κάτω από τις οποίες ζει, δημιουργεί και εργάζεται το κάθε άτομο, πράγμα που παραπέμπει ευθέως στο εκάστοτε κυρίαρχο οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό σύστημα[17], δηλαδή, στον τρόπο παραγωγής και διανομής των αγαθών.

Αποτέλεσμα εικόνας για gaia

Οι επιστήμες διαπιστώνουν ότι δεν υπάρχει τίποτα στη νευροφυσιολογία που να μας υποχρεώνει να αντιδρούμε βίαια. Σε κανένα ανθρώπινο ον η βία δεν προσφέρει ασφάλεια, επειδή προκαλεί αντιβία και συνεπώς ανασφάλεια. Η επιθετικότητα, ο ατομισμός, ο πόλεμος δεν είναι εκδήλωση βιολογικών ή κληρονομικών παραγόντων, αλλά καταστάσεων που προκαλούνται από την οικονομικοκοινωνική ανισότητα που την επιβάλλουν οι θρησκείες και οι εξουσίες. Το πώς ενεργούμε, διαμορφώνεται από το πώς κοινωνικοποιηθήκαμε και, εκτός από σπάνιες παθολογικές περιπτώσεις, τα γονίδιά μας δεν δημιουργούν άτομα αναγκαστικά προδιατεθειμένα προς τη βία. Η προσπάθεια να αποδοθεί στην ‘ανθρώπινη φύση’, μέγεθος πια κατ’ εξοχήν κοινωνικό-πολιτισμικό, η αλητεία, η απληστία, ο ατομισμός, η ανταγωνιστικότητα, η βία, η εγκληματικότητα, η ανισότητα και ο πόλεμος δεν επιβεβαιώνεται από καμιά επιστήμη και αποσκοπεί στην απόκρυψη της αλήθειας ότι όλα αυτά πηγάζουν από τη βιαιότητα των θεσμών, των δομών και των λειτουργιών των εκμεταλλευτικών συστημάτων, με κυρίαρχη έκφρασή τους τον απάνθρωπο και καταστροφικό καπιταλιστικό τρόπο της άναρχης εμπορευματικής παραγωγής και της ακραίας ανισοκατανομής του κοινωνικού πλούτου.

Αυτές οι ελάχιστες πληροφορίες που πήραμε από την περιληπτική περιγραφή μερικών οργάνων και στοιχείων του ανθρώπινου οργανισμού που προηγήθηκε, πείθουν κάθε καλοπροαίρετο άνθρωπο για το γεγονός ότι δεν είμαστε ένα μεταφυσικό δημιούργημα, αλλά είμαστε υψηλά και πολυσύνθετα οργανωμένη ζωντανή ύλη και ενέργεια, που εξελίσσεται διαρκώς, ως άτομα στο μέτρο του μικρού, του βιολογικού μας κύκλου και ως είδος στο μέτρο του μεγάλου ιστορικού κύκλου. Είμαστε, δηλαδή, φυσικά, υλικά όντα που λειτουργούμε στη βάση φυσικών νόμων, αλλά και κοινωνικών συνθηκών ως άτομα με λογική, αυτογνωσία, συνείδηση και αξιοπρέπεια, που πέρα από τις υλικές τροφές χρειαζόμαστε αγάπη, αναγνώριση, ηρεμία, αίσθημα ασφάλειας και μόρφωση για ομαλή, δημιουργική και ευτυχισμένη ζωή. Ως είδος με τεράστια βιολογική κληρονομιά, βιωματική και ιστορική εμπειρία, αλλά και προοπτική χρειαζόμαστε αρμονική ανασύνδεση με τη βιόσφαιρα, στην οποία αποκλειστικά χρωστάμε την ύπαρξή μας, αποκατάσταση της ενότητας της κοινωνίας, πάνω στη βάση της κοινοκτημοσύνης, της αμεσοδημοκρατικής αυτοδιεύθυνσης, της αλληλεγγύης και της αμοιβαίας συνεργασίας σε τοπικό, περιφερειακό, εθνικό και οικουμενικό επίπεδο. Διαφορετικά, η ανθρωπότητα δεν θα καταφέρει ν’ απαλλαχθεί από τις σκοταδιστικές θρησκείες και τις εξουσιαστικές ιδεολογίες, με συνέπεια να ολισθαίνει συνεχώς όλο και βαθύτερα προς το ψέμα των εξουσιαστικών θρησκειών και τη βαρβαρότητα του θεού-κεφαλαίου με εργαλείο την ‘αθάνατη ψυχή’ ως φετίχ της ‘ιερής ατομικής ιδιοκτησίας’[18]. Είναι όμως γνωστό, όπως μας πληροφορούν η βιολογία και οι νευροεπιστήμες, ακόμα και η λεγόμενη ψυχολογία και ψυχανάλυση ότι αθάνατη ψυχή δεν υπάρχει παρά ως χρυσοφόρος μύθος και πως το συναισθηματικό και διανοητικό μας κέντρο, ο Νους μας, βρίσκεται στον Εγκέφαλό μας, στο Μυαλό μας, εκεί όπου συγκεντρώνονται και επεξεργάζονται όλες οι πληροφορίες που μεταφέρουν οι αισθήσεις μας και σε συνδυασμό με τη μόρφωση και τις εμπειρίες μας καταλήγουν σε Γνώση, Επίγνωση και Συνείδηση που διαμορφώνουν την συμπεριφορά μας ως άτομα, ως Εγώ, μέσα στο κοινωνικό μας περιβάλλον, μέσα στο Εμείς από το οποίο προερχόμαστε και χάρη σ’ αυτό υπάρχουμε και μπορούμε να συνεχίσουμε να υπάρχουμε.

Αυτές οι λίγες αναφορές στη διαδικασία σχηματισμού του σώματος, της ζωής και στη λειτουργία των οργάνων του ανθρώπινου οργανισμού, που ρυθμίζουν τη ζωτικότητα, τη σκέψη, τη διάθεση, τη συμπεριφορά και τους μηχανισμούς διαμόρφωσης της συνείδησης των ανθρώπων, είναι ενδεικτικές για την υλικότητα της ζωής, αλλά και για τη σοφία, με την έννοια της πολύπλοκης φυσικοχημικής γονιμότητας-δημιουργικότητας, της ασύνειδης, δηλαδή της χωρίς επίγνωση και σκοπιμότητα δρώσας Φύσης. Όπως το ίδιο ενδεικτικές είναι και για την επιμονή και την υπομονή της ζωής στον διαρκή και αέναο αγώνα της για την επιβίωση, την εξέλιξη και τη βελτίωση και δεν αφήνουν περιθώρια για μύθους και μεταφυσικές ψευδαισθήσεις περί ‘θεϊκής και αθάνατης ψυχής’ και περί ‘θεού δημιουργού της ζωής’[19]. Πολύ περισσότερο, δεν αφήνουν περιθώρια για εξουσιαστικές ιδεολογίες που στρέφονται ενάντια στην ίδια τη Φύση, στο συναρπαστικό φαινόμενο της ζωής, στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια και στον αγώνα των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού για έναν ακόμα καλύτερο κόσμο[20], για ένα λαμπρότερο μέλλον. Βέβαια, γι’ αυτό χρειάζεται η κατάλληλη παιδεία και γνώση[21] και αντίστοιχη συνείδηση, ικανή ν’ απελευθερώσει όλες τις επιστήμες από τα νύχια της εξουσίας[22] για να μπορέσουν να σταθούν αρωγοί της ζωής και της κοινωνίας, παράγοντας αγαθά για την προστασία της Φύσης, της υγείας και της ζωής και όχι μηχανισμούς και μέσα εξουσίας, όπλα θανάτου και καταστροφής, υπηρεσίες, ανοησίες και ουσίες αποβλάκωσης και υποταγής στις απάνθρωπες και καταστροφικές εξουσίες.

Η αντιπαράθεση του δικαιώματος της υποκειμενικής πίστης στο απροσδιόριστο, στο μεταφυσικό, στο ιδιοτελές και στο παράλογο απέναντι και ενάντια στην αντικειμενική πραγματικότητα, δεν αδικεί την πραγματικότητα, αλλά το υποκείμενο που κρύβεται πίσω από την ‘πίστη του’, η οποία ως δύναμη στασιμότητας και φυγής από την πραγματικότητα στέκεται εμπόδιο στην προσπάθεια της κοινωνίας, της ανθρωπότητας και της επιστήμης για την αξιοπρέπεια και τη ζωή όλων και ανεξάρτητα από την πίστη τους. Γιατί τελικά ο άνθρωπος δεν είναι μια αφηρημένη έννοια, ‘θεός’, ούτε θηρίο και συνεπώς δεν είναι μόνο ένα απλό σύνολο υλικών στοιχείων και χημικών συστημάτων, όπως είναι άλλες μορφές ζωής, αλλά για λόγους επιβίωσής του επέλεξε να είναι ένα έλλογο κοινωνικό ον[23], ιδιότητα που τον κατέστησε ικανό να αξιοποιεί τους υλικούς όρους της ύπαρξής του, για να δημιουργεί πνευματικούς πολιτισμούς που εξελίσσονται και συγκλίνουν στην προοπτική του βέλους του χρόνου, από το Εκεί και το Χθες στο Εδώ και στο Σήμερα και από το Εδώ και το Σήμερα στο Εκεί, στο Παντού και στο Αύριο, στο Μέλλον προς έναν Οικουμενικό Ουμανιστικό Πολιτισμό.

Αποτέλεσμα εικόνας για gaia

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

[1] Ο Επίκουρος (341-270 παλιάς χρονολόγησης.) ήταν Έλληνας φιλόσοφος, ιδρυτής της φιλοσοφίας της ανθρώπινης ευτυχίας.

[2] Ο Γιώργος Παξινός, είναι κορυφαίος Έλληνας νευροεπιστήμονας. Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Σύδνεϋ της Αυστραλίας, που έγινε παγκόσμια γνωστός από το έργο του της χαρτογράφησης του ανθρώπινου εγκεφάλου.

[3] Ζαν-Πωλ Σαρτρ (1905-1980). Γάλλος φιλόσοφος, λογοτέχνης και κριτικός, γνωστότερος ως εκπρόσωπος της φιλοσοφίας του υπαρξισμού.

[4] Βλέπε Δαρβίνος Κάρολος, Η καταγωγή των ειδών, ΓΚΟΒΟΣΤΗΣ, Αθήνα 2006 και Δαρβίνος Κάρολος, Η καταγωγή του ανθρώπου, ΓΚΟΒΟΣΤΗΣ, Αθήνα 2006.

[5] Βλ. Watson James, Η διπλή έλικα, έκδοση της εφημερίδας Το Βήμα, Αθήνα 2010. Βλ. επίσης Αλαχιώτης Σταμάτης, Η έλικα που ορίζει τη ζωή μας, Το Βήμα, 16.04.2011.

[6]  «Οι μαχητικοί αθεϊστές της εποχής μας τείνουν να υιοθετούν έναν κοσμικό ανθρωπισμό και να τονίζουν την ανάγκη για τη διάδοση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε όλο τον κόσμο». Μουζέλης Νίκος, Νεωτερικότητα και θρησκευτικότητα, Αθήνα 2014, σ. 183.

[7] Αυτήν την υλιστική αντίληψη για την προέλευση της ζωής την συναντάμε πολλές φορές σε αρχαίους ελληνικούς μύθους και ευρήματα: «Είμαι παιδί της Γης και του γεμάτου με Αστέρια Ουρανού», αναγράφεται σε φύλλα χρυσού που βρέθηκαν στην αρχαία Ελεύθερνα της Κρήτης, η ίδρυση της οποίας χρονολογείται κατά την περίοδο μεταξύ 970-820 π. Χ. Βλ. Ελεύθερνα, Επιστημονική Επετηρίδα Πανεπιστημίου Κρήτης (επιμέλεια έκδοσης: Καθηγητής Γιώργος Ν. Γαλάνης), Ρέθυμνο 2004.

[8] Κουτούζης Βασίλης, Χημικές διεργασίες είναι η ζωή μας, στο: http://www.koutouzis.gr/

[9] Αναλυτικά για τη φυσιολογία του ανθρώπινου σώματος, βλ. Πλέσσας Σ.Τ., Φυσιολογία του Ανθρώπου, εκδ. Φάρμακον Τύπος, Αθήνα 2010, Χανιώτης Φ.Ι, και Χανιώτης Δ., Φυσιολογία του Ανθρώπου, Ιατρικές Εκδόσεις Λίτσας, Αθήνα 2009 και Χατζημηνάς Ι.Σ., Επίτομη Φυσιολογία, Επιστημονικές Εκδόσεις Γρηγόριος Κ. Παρρισιάνος, Αθήνα 1987.

[10] Παπαδοδημητράκη Μαρία, Οι ορμόνες που μας κυβερνούν, http://www.vita.gr/ygeia/article/20370/oi-ormones-poy-mas-kybernoyn/

[11] Κουτούζης Βασίλης, Χημικές διεργασίες είναι η ζωή μας, ό.π.

[12] Ράιχ Βίλχελμ, Η βιοπάθεια του καρκίνου, Άκμων, Αθήνα χ.χ., σ. 12.

[13] Λιαρόπουλος Κωνσταντίνος, Τα αδενώματα της υπόφυσης, Ελευθεροτυπία της 12.04.2014.

[14] Λιαρόπουλος Κωνσταντίνος, Τα αδενώματα της υπόφυσης, Ελευθεροτυπία της 12.04.2014.

[15] Το pH, συντομογραφία που προέρχεται από τα αρχικά των λέξεων Potential of Hydrogen, είναι ένας ‘αριθμός’ που μας δείχνει πόσο όξινο ή αλκαλικό είναι ένα διάλυμα.

[16] Ανώνυμου, Το ένζυμο της ζωής. Τα πρωτογενή ένζυμα, οι καταλύτες της ζωής, http://oikoiasisblogspot.gr/2011/12/cni-life-enzyme.html

[17] Βλέπε σχετικά, Gottschall Elaine, Breaking the Vicious Cycle: Intestinal Health Through Diet, Kirkton Press, Ontario 1994 και Gottschall Elaine, Food and the Gut Reaction, Kirkton Press, Ontario 1987.

[18] Βλέπε, Λάμπος Κώστας, Η γέννηση και ο θάνατος της ατομικής ιδιοκτησίας. Η ατομική ιδιοκτησία  ωε μήτρα βίας, εξουσίας, ανισότητας, εγκληματικότητας, σκοταδισμού και ανηθικότητας, ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήνα 2017.

[19] Βλέπε, Λάμπος Κώστας, Θεός και Κεφάλαιο. Δοκίμιο για τη σχέση μεταξύ θρησκείας και εξουσίας, ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήνα 2015.

[20] Βλέπε σχετικά, Λάμπος Κώστας, Άμεση Δημοκρατία και Αταξική Κοινωνία. Η μεγάλη πορεία της ανθρωπότητας προς την κοινωνική ισότητα και τον ουμανισμό, ΝΗΣΙΔΕΣ, Θεσσαλονίκη 2012.

[21] Αλαχιώτης Ν. Σταμάτης και Καρατζιά-Σταυλιώτη Ελένη, Διαθεματική και βιοπαιδαγωγική θεώρηση της μάθησης και της αξιολόγησης, Λιβάνης, Αθήνα 2009.

[22] «Προορισμός της επιστήμης είναι η αποκάλυψη της αλήθειας και η χωρίς φόβο και πάθος μετάδοσή της στους ανθρώπους. Η επιστήμη μπορεί να συμμαχήσει με τον ‘διάβολο’ μόνο όταν τεθεί στην υπηρεσία της εξουσίας. Αντίθετα, η επιστήμη που αποκαλύπτει την εξουσία και τις μεθόδους της παραμένει ολοκληρωτικά ανθρωπιστική, μοναδική ελπίδα των απροστάτευτων ανθρώπων να απελευθερωθούν από τα χέρια των δυνατών. Και τότε ο επιστημονικός λόγος γίνεται λόγος πολιτικός», Μανωλεδάκης Ιωάννης, Πρόλογος στο: Γρίβας Κλεάνθης, Πλανητική κυριαρχία και ναρκωτικά. Τα ναρκωτικά ως εργαλείο της εσωτερικής και εξωτερικής αμερικανικής πολιτικής, Ιανός, Θεσσαλονίκη 2006, σ. 18.

[23] «Ο άνθρωπος επικοινωνεί με τη Φύση και τους ομοίους του με τη βοήθεια των αισθήσεων. Ένα ανθρώπινο ον, αποκομμένο ολοκληρωτικά από το κοινωνικό περιβάλλον, δεν θα αποκτούσε καμιά γνώση: οι νοητικές του δυνατότητες θα ατροφούσαν ολοκληρωτικά. Σήμερα έχουμε το δικαίωμα να απορρίψουμε, με βάση τη νευρολογία και τη γνωσιοθεωρία, την ύπαρξη έμφυτων ιδεών», Μπιτσάκης Ευτύχης, Τι είναι φιλοσοφία, Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 1986.

Σχετική εικόνα

Ανανεώσιμες πηγές ενέργειας: Μύθοι και πραγματικότητα

Ανανεώσιμες πηγές ενέργειας

Μύθοι και πραγματικότητα

(Συμβολή στο δημόσιο διάλογο για το ενεργειακό ζήτημα)

Image result for renewable energy

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

claslessdemocracy@gmail.com,

 

«Το πεπρωμένο δεν είναι θέμα τύχης. Είναι θέμα επιλογής.

Δεν είναι κάτι που θα έρθει από μόνο του.

Είναι κάτι που θα το δημιουργήσουμε εμείς οι ίδιοι».

William Jennings Bryan[1]

 

«Μπορεί να ανήκετε σ’ εκείνους τους ανθρώπους που νομίζουν ότι η ενέργεια του υδρογόνου είναι μια φαντασίωση κάποιων μελλοντολόγων ή κάποιων άλλων συγγραφέων επιστημονικής φαντασίας. Ή, στην καλύτερη περίπτωση, μπορεί να την θεωρείτε ως μια πολλά υποσχόμενη μελλοντική τεχνολογία που, αν κάποτε εφαρμοστεί, αυτό θα γίνει στο μακρινό μέλλον. Εάν όντως σκέφτεστε μ’ αυτόν τον τρόπο, ξανασκεφτείτε το σοβαρά […] Φανταστείτε έναν κόσμο στον οποίο […] (η ανθρωπότητα) κέρδισε την ελευθερία της από το πετρέλαιο[…] Μπορούμε να χτίσουμε αυτόν τον κόσμο μέσα σε δέκα χρόνια με την υπάρχουσα τεχνολογία […] Φανταστείτε έναν κόσμο στον οποίο η (ανθρωπότητα) αποφάσισε να ξεπεράσει την ενεργειακή και την κλιματική κρίση που απειλεί την […] (ύπαρξή) της. Μπορούμε να χτίσουμε αυτόν  τον κόσμο σήμερα με συνειδητές επιλογές και πολιτική βούληση».

Jerry Brown, Rinaldo Brutoco και James Cusumano [2] 

Image result for renewable energy

 

«Όπως έχει αποδειχτεί, η βλάβη στους μετωπιαίους λοβούς του εγκεφάλου συνεπάγεται τη διάβρωση της επινοητικότητας, το μειωμένο ενδιαφέρον

για το μέλλον, τον ελαττωμένο αυτοέλεγχο, την αναισθησία και την

εμμονική προσκόλληση σε ατελέσφορα μονοπάτια»

Γιώργος Παξινός[3]

 

Image result for renewable energy hydrogen

Το είδος και η ποσότητα των πηγών ενέργειας που κάθε φορά μπορούσαν και μπορούν να αξιοποιούν οι άνθρωποι καθόριζαν και καθορίζουν ακόμα την ποιότητα και την επάρκεια-ανεπάρκεια των μορφών ενέργειας που χρησιμοποιούν και σε συνδυασμό με το είδος και τον τρόπο κοινωνίας και επικοινωνίας των ανθρώπων καθόριζαν την εξέλιξη των επιμέρους κοινωνιών και διαμόρφωναν πάντα και συνεχίζουν να διαμορφώνουν το αποτύπωμα του ανθρώπινου πολιτισμού. Αυτή η διαδικασία βρίσκεται σήμερα σε κρίσιμη φάση. Η ανθρωπότητα πασχίζει και προσδοκά εκατομμύρια χρόνια να τερματίσει κάποτε τον σκληρό αγώνα για την επιβίωση σε συνθήκες κοινωνικής ανισότητας και να δημιουργήσει τους όρους για ένα κόσμο της κοινωνικής ισότητας και της ευημερίας, για μια ειρηνική, αρμονική και ευτυχισμένη ζωή.

Για τον σκοπό αυτόν η ανθρωπότητα χρειάζεται άφθονη, φθηνή και καθαρή ενέργεια[4], για να μπορεί να παράγει άφθονα και φθηνά αγαθά ειρήνης για την καθολική ευημερία χωρίς να επιβαρύνει το περιβάλλον. Τα περιορισμένα, άνισα κατανεμημένα, υπό κερδοσκοπική και συγκεντρωτική διαχείριση ορυκτά καύσιμα δεν μπορούν να ανταποκριθούν σε αυτήν την ανάγκη της ανθρωπότητας. Αντίθετα, το υφιστάμενο συγκεντρωτικό ενεργειακό σύστημα που στηρίζεται στα ορυκτά καύσιμα αποτελεί την υπαρξιακή  βάση του συγκεντρωτικού, απάνθρωπου και καταστροφικού κεφαλαιοκρατικού συστήματος που καταδυναστεύει την ανθρωπότητα και τη Φύση.

Image result for renewable energy

Η ανθρωπότητα έχει μόνο μια δυνατότητα να απελευθερωθεί από τον καπιταλισμό και αυτή είναι οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, οι οποίες μπορούν, στο πλαίσιο ενός ορθολογικού σχεδιασμού συνδυασμένης αξιοποίησής τους, να προσφέρουν, στις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, άφθονες, φτηνές και καθαρές εναλλακτικές μορφές ενέργειας και με αυτό την ευκαιρία να ευημερήσουν και να ζήσουν ειρηνικά, σε καθαρό περιβάλλον και σε συνθήκες ενός ειρηνικού οικουμενικού Ουμανισμού.

Το πανταχού παρόν υδρογόνο, ως βάση της ‘οικονομίας του υδρογόνου’[5], και η ανάλογα με τις ανάγκες του ατομικού ή συλλογικού ιδιοπαραγωγού παραγόμενη, άφθονη, φτηνή, ασφαλής και καθαρή υδρογονοενέργεια[6], μπορεί να αναζωογονήσει παραγωγικά κάθε νοικοκυριό, χωριό και περιοχή σε οποιοδήποτε σημείο του πλανήτη και να προσφέρει υψηλούς βαθμούς ενεργειακής ανεξαρτησίας, παραγωγικής αυτενέργειας, οικονομικής αυτονομίας, κοινωνικού αυτοπροσδιορισμού, πολιτιστικής άνθησης, εθνικής αυτοπεποίθησης και αρμονικής συμβίωσης ανθρώπων, λαών, εθνών και ολόκληρης της ανθρωπότητας.

Image result for renewable energy hydrogen

 

Το καπιταλιστικό οικονομικό σύστημα που ταυτίζεται με τα ορυκτά καύσιμα εμποδίζει, με τον έλεγχο της έρευνας και των επενδύσεων, την ανάπτυξη ενός νέου ενεργειακού συστήματος που θα στηρίζεται στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, χωρίς ωστόσο να καταφέρνει να σταματήσει τη δυναμική των πραγμάτων που ωθεί τις εξελίξεις στην υπέρβαση αναποτελεσματικών συστημάτων. Γι’ αυτό, ο σκληρός πυρήνας του καπιταλιστικού συστήματος που ελέγχει τις πηγές και τα δίκτυα διανομής της ενέργειας από τα κερδοφόρα, αλλά καταστροφικά ορυκτά καύσιμα, οργανώνει τον αντιπερισπασμό του:

  • Εμποδίζει την μετάβαση στο αποκεντρωμένο σε ατομική, τοπική και αμεσοδημοκρατική βάση υδογονοενεργειακό σύστημα με αλχημείες, ανακρίβειες, συκοφαντίες και μύθους[7] περί της δήθεν οικονομικά ασύμφορης αξιοποίησης των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας κάνοντας σύγκριση του σημερινού συνολικού πραγματικού κόστους της ενέργειας από τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας με το φανερό μόνο κόστος της ενέργειας από τις Μη-Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας το οποίο αποτελεί μικρό κλάσμα του συνολικού και υποπολλαπλάσιο του κρυφού κόστους[8] της για την κοινωνία-ανθρωπότητα,
  • Παραπλανά τις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού με την μερική, αποσπασματική, επιλεκτική και συμπληρωματική αξιοποίηση εκείνων των μορφών ανανεώσιμων πηγών ενέργειας που χρειάζονται πολλά κεφάλαια, είναι σχετικά χαμηλής αποδοτικότητας σε ενέργεια, είναι άνισα κατανεμημένα, ασυνεχώς διαθέσιμα, χρειάζονται δαπανηρά συγκεντρωτικά δίκτυα μεταφοράς και ως συγκεντρωτικά ελέγχονται ευκολότερα,
  • Κερδοσκοπεί με προγράμματα δήθεν εξοικονόμησης ενέργειας (ΕΞΕΝ), μείωσης[9], αλλά ταυτόχρονα και αγοραπωλησίας των δικαιωμάτων ρύπων διοξειδίου του άνθρακα[10] (CO2), τα οποία κανείς δεν τα πιστεύει και κανείς δεν τα εφαρμόζει[11] γιατί η κυρίαρχη αξία στον καπιταλισμό δεν είναι ο άνθρωπος, ούτε το περιβάλλον, αλλά το με κάθε θυσία μεγαλύτερο κέρδος στο συντομότερο χρονικό διάστημα.
  • Εξαπατά με δήθεν προγράμματα αντιρύπανσης, που στήνει με τη στράτευση ‘περιβαλλοντολόγων’ και περιβαλλοντολογούντων, ένα είδος ειδικών επαγγελματιών της ψευδαίσθησης πως μπορεί τάχα να υπάρξει ‘καθαρός’ καπιταλισμός και που η ‘δουλειά τους είναι να ‘πιέζουν’ τις κυβερνήσεις για να ‘πιέσουν’ το κεφάλαιο να αγοράσει από τον εαυτό του αντιρρυπαντική τεχνολογία για τη μείωση των ρύπων που παράγει το ίδιο, με αποτέλεσμα ο ‘βρωμοκαπιταλισμός’ να κερδίζει από δυο μεριές, ρυπαίνοντας και ‘αντιρρυπαίνοντας’[12].
  • Αποκοιμίζει, αποβλακώνει, οπαδοποιεί και φανατίζει τον σκόπιμα και συστηματικά κατασκευασμένο ευάλωτο και απληροφόρητο άνθρωπο με σκοταδιστικούς μύθους, εξουσιαστικές ιδεολογίες και χουλιγκανικές συμπεριφορές και νοοτροπίες μέχρι να μπορεί ακόμα να σκοτωθεί και να σκοτώσει τον ‘άπιστο’, τον ‘εχθρό’ και τον ‘αντίπαλο’ με σκοπό να εκτονώνεται η ατομική και η κοινωνική οργή για να προστατεύει τα σκοταδιστικά και εξουσιαστικά ιερατεία[13] που έχουν παράνομα και βίαια καταστήσει τα μέσα παραγωγής και με αυτό και τα αγαθά παραγωγής, ακόμα και τα ελεύθερα και κοινά αγαθά, ατομική τους ιδιοκτησία[14] με αποτέλεσμα το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού να ελέγχει την παγκόσμια οικονομία και το 99%, ως μοιρολάτρες, εθελόδουλα ‘ποίμνια’ και καταστροφικές ‘αγέλες’ να φυτοζωούν στις παρυφές της οικονομίας, αγνοώντας ότι αυτοί είναι οι δημιουργοί του παγκόσμιου πλούτου και του ανθρώπινου πολιτισμού και ότι θα μπορούσαν να είναι οι αρχιτέκτονες ενός καλύτερου κόσμου[15].
  • Αποκρύβει με κάθε τρόπο ότι η ανθρωπότητα και ο πλανήτης Γη κινδυνεύουν και μάλιστα άμεσα από τον ίδιο τον χαοτικό, σπάταλο, απάνθρωπο και καταστροφικό καπιταλισμό, αλλά το ερώτημα είναι γιατί ο άνθρωπος, δηλαδή ο καθένας από εμάς, οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, οι κοινωνίες μας και η ανθρωπότητα συνολικά παρατηρούν στην πλειονότητά τους αμήχανα την καταστροφή που έρχεται, παρ’ ότι όλοι γνωρίζουμε ότι ενώ, για πολλές ακόμα χιλιάδες χρόνια, δεν υπάρχει Planet Earth B, παρά τα παραμύθια που αραδιάζουν κάποιοι για ζωή και τουρισμό στο διάστημα, ενώ υπάρχει Plan B και αυτό έχει να κάνει με την αντικατάσταση του καπιταλισμού από ένα οικονομικό σύστημα των κοινών αγαθών που θα εκφράζεται ως άμεση δημοκρατία με περιεχόμενο την κοινωνική ισότητα, την παγκόσμια ειρήνη και τον οικουμενικό ουμανιστικό πολιτισμό. Την απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα την δίνουν οι νευροεπιστήμες που διαπιστώνουν ότι: «όπως έχει αποδειχτεί, η βλάβη στους μετωπιαίους λοβούς του εγκεφάλου συνεπάγεται τη διάβρωση της επινοητικότητας, το μειωμένο ενδιαφέρον για το μέλλον, τον ελαττωμένο αυτοέλεγχο, την αναισθησία και την εμμονική προσκόλληση σε ατελέσφορα μονοπάτια»[16]. Οι ανθρωπολογικές και οι κοινωνικές επιστήμες γνωρίζουν από αιώνες τώρα ότι αυτές τις βλάβες στον εγκέφαλό μας τις προκαλούν τα σκοταδιστικά και τα εξουσιαστικά ιερατεία. Για να βρούμε πώς και γιατί προκαλούνται αυτές οι βλάβες στον εγκέφαλό μας και συνεπώς πώς θα τις θεραπεύσουμε για να σωθούμε και να σώσουμε τον πλανήτη Γη, θα πρέπει να αναθεωρήσουμε συνολικά ολόκληρο το σύστημα σκέψης, πράγμα που οδηγεί στην ολική και ολιστική αναθεώρηση του εκπαιδευτικού συστήματος, του συστήματος της ενημέρωσης-πληροφόρησης και τελικά να προβούμε στην κατάργηση του ίδιου του καπιταλισμού και των αρχών και αξιών που το στηρίζουν και με τις οποίες σκόπιμα προκαλούνται οι βλάβες στον εγκέφαλό μας για να χάνουμε τις ανθρώπινες και κοινωνικές ευαισθησίες μας, να γινόμαστε κερδοφόρα ζωντανά μηχανήματα, πνευματικά τυφλοί και κωφάλαλοι, αναίσθητοι, αντικοινωνικοί, εμμονικοί, μοιρολάτρες, εθελόδουλοι και αυτοκαταστροφικοί. Image result for renewable energy

Με άλλα λόγια, ο καπιταλισμός προσπαθεί να ακυρώσει την κοινωνική μας φύση και την ανθρώπινη υπόστασή μας για να εμποδίσει την κοινωνική μας απελευθέρωση με το να επιβραδύνει την εναλλακτική ενεργειακή προοπτική της κοινωνίας-ανθρωπότητας, με το να στήνει, διά των παρένθετων ‘νομοθετών’, των αποστατών ‘επιστημόνων’ και των πολιτικών υπαλλήλων του, ερήμην και σε βάρος της κοινωνίας, τους όρους του παιχνιδιού της παραγωγής υδρογόνου και υδρογονοενέργειας. Με τον έλεγχο της πολιτικής-εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας σκαρώνει νόμους και παρανόμους, περιορισμούς και αυθαίρετες κατοχυρώσεις δικαιωμάτων κλεμμένων ευρεσιτεχνιών και άνομων προνομίων που θα μετατρέπουν σε αντικείμενο ιδιοκτησίας ένα ανεξάντλητο και ελεύθερο αγαθό, όπως το νερό και το υδρογόνο, τον απελευθερωτή της ανθρωπότητας από το βασίλειο της ανάγκης και από τη δυναστική εξουσία των σφετεριστών του φυσικού και κοινωνικού πλούτου.

Σήμερα, όμως, οι μορφωτικά και συνειδησιακά προχωρημένες δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, δηλαδή η κοινωνία η ίδια, μετακινούνται σταδιακά από τον ρόλο του παθητικού δέκτη-καταναλωτή καλοσυσκευασμένης προπαγάνδας και κομπάρσου της κεντρικής εξουσίας του κεφαλαίου στον ρόλο του πρωταγωνιστή στον τόπο τους, και αλλού δειλά, αλλού με αποφασιστικότητα διεκδικούν μέσα από νέες μορφές κινημάτων ό,τι και όσα της ανήκουν. Ας ακούσουμε μια από τις χιλιάδες φωνές που γίνονται εφιάλτες για τις τοπικές μαφίες και την κεντρική εξουσία: «Επιτέλους αρχίζουν να ανοίγουν τα πράγματα και να φαίνονται προθέσεις: άλλοι λένε ότι θέλουν τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (ΑΠΕ) χωρίς να το εννοούν, άλλοι λένε ότι θέλουν κανόνες αλλά είτε δεν το εννοούν είτε δεν ξέρουν πώς να τους φτιάξουν, άλλοι λένε ότι αγαπάνε τον τόπο ενώ αγαπάνε την τσέπη τους που γεμίζει υποβαθμίζοντας αυτόν τον τόπο… Ανανεώσιμες πηγές ενέργειας είναι εκείνες που, όντας μικρής κλίμακας, διάσπαρτες και προσαρμοσμένες στο φυσικό-πολιτισμικό περιβάλλον, εμπλέκουν τον κάθε κάτοικο και την τοπική κοινωνία στη μείωση της υπερκατανάλωσης, δίνοντας άμεσα οφέλη και επαληθεύοντας τον χαρακτηρισμό ‘ανανεώσιμη πηγή’. Το καλώδιο διασύνδεσης, αντίθετα, οδηγεί στην πλήρη κάλυψη του νησιού (της Κρήτης) από αιολικούς, φωτοβολταϊκούς, ηλιοθερμικούς σταθμούς ακόμη και εάν, στην αρχή σαν δούρειος ίππος, βαφτιστεί ‘επένδυση λαϊκής βάσης’… Οι δήμαρχοι… είναι καλοί άνθρωποι, αγαπάνε τον τόπο αλλά… δεν ξέρουν και δεν θέλουν να μάθουν το πώς μπορείς να παράγεις τοπική ανάπτυξη και να είσαι κυρίαρχος και αδέσμευτος από την κεντρική εξουσία… Υπήρξαν δήμαρχοι που με μέθοδο, σχεδιασμό, μελέτες, προτάσεις απορροφούσαν ελληνικά και ευρωπαϊκά κονδύλια, ενώ οι περισσότεροι έβαζαν μέσο βουλευτή για μια πλακόστρωση… και είχαν σαν μόνιμο και μοναδικό αίτημα την παράδοση έτοιμων πόρων από την Αθήνα σε αυτούς, με επακόλουθο και φυσικό αντάλλαγμα την εξάρτησή τους για την επανεκλογή τους… Θα ωφελούσε πιο πολύ την κοινωνία μας η ανάπτυξη ενός μη επιδοτούμενου μοντέλου, ιδιαίτερα αυτήν τη χρονική στιγμή που προσπαθούμε να επουλώσουμε τις πληγές που μας άφησε ένα άλλο, και η αφύπνιση της κοινωνίας προς τον ποιοτικό παραγωγικό πρωτογενή τομέα και την αυτάρκεια, ωθώντας τους δημάρχους με κατάρτιση και δομές προς την περιφερειακή διακυβέρνηση (για να διευκολυνθεί και το έργο της περιφέρειας), έτσι ώστε επιτέλους να λειτουργούν οι δήμοι ως ο κύριος αναπτυξιακός φορέας της υπαίθρου και ως συνδετικός κρίκος των παραγωγών με την κοινωνία των πόλεων… Το σωστό θα ήταν αυτήν τη στιγμή η κοινωνία μας να μη δέχεται εξωτερικούς ερεθισμούς, ώστε να φτιάξει με ηρεμία και με κανόνες συμμετοχικής δημοκρατίας όλα τα εργαλεία που θα της επιτρέψουν να λειτουργεί αυτοδύναμα, ομαδικά και παραγωγικά»[17].

Image result for renewable energy hydrogen

Συνειδητοποιείται σταδιακά σε όλο και ευρύτερη κλίμακα ότι ενεργειακή ανεξαρτησία των χρηστών δεν μπορεί να εξασφαλιστεί από την ξεχωριστή αξιοποίηση των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας (ΑΠΕ), γιατί καμιά από αυτές δεν μπορεί από μόνη της να εκτοπίσει το υφιστάμενο συγκεντρωτικό ενεργειακό και εξουσιαστικό σύστημα. Αντίθετα, όλες μαζί, και σε συνδυασμό με κέντρο το υδρογόνο, μπορούν να δώσουν στον άνθρωπο, στην κοινωνία και στην ανθρωπότητα απόλυτη ενεργειακή ανεξαρτησία, οικονομική αυτοδιαχείριση και τοπική αυτονομία με μεγάλο βαθμό αυτάρκειας, κοινωνική αυτοδιεύθυνση, εθνική ανεξαρτησία, αλληλέγγυα οικουμενική συνεργασία και ειρήνη.

Η ηλιακή ενέργεια με τη σύγχρονη τεχνολογία δεν είναι διαθέσιμη σε κάθε γωνιά του πλανήτη και, όπου είναι, δεν είναι διαθέσιμη όλο το 24ωρο, αλλά και όπου είναι διαθέσιμη για το μισό 24ωρο συχνά δεν είναι διαθέσιμη χωρίς διακοπές, πράγμα που δημιουργεί προβλήματα στη διαρκή παραγωγή και ροή ηλεκτρικής ενέργειας. Αλλά και όπου είναι διαθέσιμη το μισό 24ωρο δεν είναι της ίδιας έντασης εξ αιτίας της διαφοροποίησης της γωνίας των ακτίνων του ήλιου, λόγω της περιστροφής της Γης. Επιπλέον, η εκτεταμένη παραγωγή μεγάλων ποσοτήτων ηλεκτρικής ενέργειας με τη σημερινή τεχνολογία προκαλεί τη δημιουργία σημαντικών τοξικών αποβλήτων αρσενικού και καδμίου[18], πράγμα που σημαίνει ότι οι χώρες οι οποίες θα επιλεγούν για την παραγωγή και την προμήθεια ηλεκτρικού ρεύματος από την ηλιακή ενέργεια θα αντιμετωπίσουν σοβαρά προβλήματα μόλυνσης του περιβάλλοντος. Τέλος, η αξιοποίηση της ηλιακής ενέργειας με τη μέθοδο των φωτοβολταϊκών απαιτεί τεράστιες επενδύσεις σε εξοπλισμό και σε εκτάσεις για την εγκατάσταση των ηλιοσυσσωρευτών καθώς επίσης και για τα μεγάλα και υψηλού κόστους δίκτυα μεταφοράς της ηλεκτρικής ενέργειας.

Image result for renewable energy

Όλα αυτά δείχνουν πως, από μια μόνο ανανεώσιμη πηγή ενέργειας, δεν είναι εφικτή η ανάπτυξη ενός ολοκληρωμένου και αυτόνομου ενεργειακού συστήματος, που θα μπορούσε να αντικαταστήσει το υφιστάμενο σύστημα των ορυκτών καυσίμων. Αλλά αν και όταν η τεχνολογία εξελιχθεί και ολοκληρωθεί προς την κατεύθυνση της συλλογής της ηλιακής ενέργειας στο διάστημα, πάνω από τα σύννεφα, και της μετατροπής της σε διαστημικούς σταθμούς σε ηλεκτρική ενέργεια που θα αποστέλλεται ασύρματα και με ασφάλεια σε γήινους σταθμούς, θα έχει ενδεχομένως λυθεί μόνο το πρόβλημα της ασυνεχούς παραγωγής, όχι όμως και αυτό του υψηλού κόστους παραγωγής και διανομής και της συγκεντρωτικής-εξουσιαστικής διαχείρισής της. Αντίθετα, η εξάρτηση των καταναλωτών ηλεκτρικής ενέργειας θα αυξηθεί, γιατί ένα τέτοιο ενεργειακό σύστημα ξεπερνάει τις δυνατότητες ακόμα και των πιο ισχυρών οικονομιών του πλανήτη και προφανώς θα καταλήξει να είναι επιχείρηση κάποιου ή κάποιων επιχειρηματικών ομίλων που θα εξουσιάζουν με τον έλεγχο του ήλιου, αντί με το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο, με αυτόν τον τρόπο ολόκληρη την ανθρωπότητα.

Ίδια περίπου είναι τα χαρακτηριστικά ακανόνιστης λόγω αστάθειας απόδοσης (άπνοια, ανυδρία, ασύμμετρη κατανομή κ.λπ.) και συνεπώς και τα προβλήματα της παραγωγής και διανομής ηλεκτρικής ενέργειας με βάση τον άνεμο, τη γεωθερμία και το νερό ως κινητήρια δύναμη.

Η στροφή μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων της Γερμανίας προς την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας από τον ήλιο και τον άνεμο καλλιεργεί νέες ψευδαισθήσεις για ‘νέα Ελντοράντο’ κερδοφόρων επενδύσεων στη Βόρεια Αφρική και στη Νότια Ευρώπη. Αυτή η στρατηγική του γερμανικού κεφάλαιου είναι κοντόθωρη και γι’ αυτό είναι καταδικασμένη να αποτύχει, γιατί εμποδίζει την Ευρωπαϊκή Ένωση να χαράξει μια μακροπρόθεσμη ενεργειακή στρατηγική στηριγμένη στο υδρογόνο, με την οποία θα μπορούσε η Ευρώπη να ξαναμπεί στην πρωτοπορία των παγκόσμιων προοδευτικών εξελίξεων και να οδηγήσει την ανθρωπότητα για μια ακόμα φορά σε μια Νέα Ελευθερία του Ανθρώπου και του Πολιτισμού του. Η Γερμανία θα χάσει και αυτόν τον, οικονομικό αυτήν τη φορά, πόλεμο που διεξάγεται μεταξύ των επίδοξων ηγεμόνων του πλανήτη, αφήνοντας πάλι πίσω της ερείπια στη Βόρεια Αφρική και στη Νότια Ευρώπη, αλλά και μια βαριά τραυματισμένη Ευρωπαϊκή Ένωση που θα την οδηγήσει σε συνθηκολόγηση και υποταγή στους νέους ηγεμόνες-κατακτητές της.Image result for renewable energy

Τα τελευταία χρόνια έγινε πολύς λόγος και για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας από βιοκαύσιμα (τη βιοαιθανόλη ή το βιοαέριο), που παράγονται από βιομάζα μέσω της υδρολυτικής επεξεργασίας της και θα καίγονται σε μηχανές εσωτερικής καύσης. Αυτή η μέθοδος προϋποθέτει την εντατική καλλιέργεια τεράστιων εκτάσεων καλλιεργήσιμης αγροτικής γης με ειδικές ποικιλίες ετήσιων καλλιεργειών[19], πράγμα που ουσιαστικά εκτοπίζει την καλλιέργεια αγαθών διατροφής με αποτέλεσμα την περαιτέρω όξυνση του παγκόσμιου διατροφικού προβλήματος, χωρίς ωστόσο να επιτευχθεί φθηνότερη ηλεκτρική ενέργεια και να αποφευχθεί η ενεργειακή εξάρτηση από τα παγκόσμια ενεργειακά μονοπώλια.

«Αν καλλιεργήσουμε το 15% των πεδιάδων της Βόρειας Ελλάδας, Θεσσαλία, Μακεδονία, Θράκη, μπορούμε», όπως μας πληροφορεί ο καθηγητής Χημείας στο πανεπιστήμιο της Πάτρας, Θανάσης Κουτίνας, «να παράγουμε βιοκαύσιμο το οποίο θα καλύπτει περίπου το 35% των αναγκών της χώρας για τα μεταφορικά μέσα»[20].

Συνεχίζοντας τον συλλογισμό του, βλέπουμε ότι για να καλύψει η Ελλάδα τα καύσιμα που χρειάζεται μόνο για τα μεταφορικά μέσα, θα έπρεπε να καλλιεργεί με τα λεγόμενα ‘ενεργειακά φυτά’ το 50% των εύφορων πεδιάδων της κεντρικής και βόρειας Ελλάδας. Για να εξασφαλίσει η Ελλάδα ηλεκτρική ενέργεια από βιομάζα και για τις υπόλοιπες παραγωγικές και κοινωνικές δραστηριότητες θα έπρεπε να καλλιεργεί με ‘ενεργειακά φυτά’ και το υπόλοιπο 50% των πεδιάδων, και επειδή προφανώς δεν θα αρκούσαν, θα ήταν αναγκασμένη να καλλιεργήσει και την υπόλοιπη καλλιεργήσιμη γη της με ‘ενεργειακά φυτά’, πράγμα που θα την οδηγούσε στην απόλυτη διατροφική εξάρτησή της από τις χώρες του διατροφικού ιμπεριαλισμού, με τελική συνέπεια την απόλυτη υποταγή της. «Αν αποδειχτούμε τόσο ανόητοι ώστε να προτιμήσουμε ένα κόσμο χωρίς τροφή προκειμένου να οδηγούμε όσο θέλουμε τα αυτοκίνητά μας, τότε θα χρειαζόμασταν το έδαφος αρκετών πλανητών σαν τη Γη για να καλλιεργούμε φυτά για βιοκαύσιμα»[21], αλλά ένας ανθρώπινος κόσμος χωρίς τρόφιμα δεν είναι νοητός ούτε για τους ανόητους. Είναι προφανές πως αυτές οι λύσεις δεν είναι παρά ένα έγκλημα σε βάρος της κοινωνίας-ανθρωπότητας και μάλιστα ειδεχθές, γιατί η Φύση προσφέρει λύσεις ελεύθερης ενέργειας με βάση το υδρογόνο, χωρίς να χρειαστεί να πεινάσει ή να υποταχτεί διατροφικά η κοινωνία, αντίθετα μάλιστα θα μπορεί να έχει άφθονη τροφή για όλους χάρη στη φθηνή, άφθονη και καθαρή ηλεκτρική ενέργεια από το υδρογόνο. Image result for renewable energy

Με δεδομένο μάλιστα ότι σε συνθήκες ευρείας παραγωγής υδρογονοενέργειας σε επίπεδο καταναλωτών και τοπικών κοινωνιών το σχετικό τεχνολογικό πακέτο θα ακολουθήσει αντίστοιχη πορεία με άλλες σχετικές τεχνικές εφευρέσεις, όπως  .λ. χ. ο ηλεκτρισμός, θα είναι αποσβέσιμο σε μικρή σχετικά χρονική περίοδο και συνεπώς η παραγόμενη ηλεκτρική ενέργεια θα τείνει να είναι ελαχίστου έως μηδενικού κόστους, είναι περίεργο γιατί σιωπούν τα πολιτικά κόμματα, οι σχετικοί επιστημονικοί φορείς καθώς επίσης και οι Οργανισμοί Τοπικής Αυτοδιοίκησης και ιδιαίτερα των νησιωτικών κοινωνιών που τόση ανάγκη έχουν για την ενεργειακή αυτάρκειά τους και για την ήπια και αυτοελεγχόμενη ανάπτυξή τους.

Το ζητούμενο, λοιπόν, είναι ο συνδυασμός των εναλλακτικών πηγών ενέργειας για την παραγωγή υδρογόνου και στη συνέχεια για την παραγωγή άφθονης, φθηνής και καθαρής ηλεκτρικής ενέργειας με καύσιμο το υδρογόνο, αφού είναι επιστημονικά αποδειγμένο πως η κατά μάζα πυκνότητας ενέργεια του υδρογόνου είναι περίπου 2,5 φορές μεγαλύτερη από αυτή του μεθανίου και τρεις φορές περίπου μεγαλύτερη από αυτή που δίνει η βενζίνη. Επομένως το υδρογόνο έχει μεγάλη υπεροχή έναντι των άλλων καυσίμων, όχι μόνο ως προς το πολύ χαμηλότερο κόστος απόκτησής του, αλλά και ως προς την κατά μονάδα πυκνότητας ενεργειακή του απόδοση.

Το συμπέρασμα, και πάλι, είναι πως οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, όταν αντιμετωπίζονται ξεχωριστά και ανεξάρτητα η μια από την άλλη, δεν μπορούν να αναδειχτούν σε ολοκληρωμένο, ανεξάρτητο και αποκεντρωμένο ενεργειακό σύστημα, που να μπορεί να αντικαταστήσει το υφιστάμενο συγκεντρωτικό, ακριβό και ρυπογόνο ενεργειακό σύστημα των ορυκτών καυσίμων. Αυτή η αδυναμία των ΑΠΕ να αποτελέσουν η καθεμιά ξεχωριστά και χωρίς το υδρογόνο ένα ολοκληρωμένο ενεργειακό σύστημα τις υποβαθμίζει σε δευτερεύουσα και συμπληρωματική προς τα ορυκτά καύσιμα πηγή ενέργειας, η οποία μπορεί να γίνει αντικείμενο επιχειρηματικής εκμετάλλευσης, αφού δεν απειλεί και δεν μπορεί να αμφισβητήσει το υφιστάμενο ενεργειακό σύστημα.

Αντίθετα, η πολλαπλότητα των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, που μπορεί σε συνθήκες καπιταλισμού να λειτουργούν ανταγωνιστικά μεταξύ τους και συμπληρωματικά προς τα ορυκτά καύσιμα, δίνει στην κοινωνία τη δυνατότητα να τις συνδυάσει με τέτοιο τρόπο, ώστε να γίνουν συμπληρωματικές η μια στην άλλη, για να δημιουργηθεί η βάση για το νέο ενεργειακό σύστημα υδρογόνου που θα επαναφέρει την οικονομία υπό τον άμεσο έλεγχο της αυτεξούσιας-αυτοδιευθυνόμενης τοπικής κοινωνίας, προϋπόθεση ικανή και αναγκαία για την ευημερία ολόκληρης της ανθρωπότητας και για την αποκατάσταση της αρμονικής σχέσης της κοινωνίας με τη Φύση. Με αυτήν την έννοια, το μέλλον των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, ως ένα ολοκληρωμένο ενεργειακό σύστημα υδρογόνου, είναι ταυτισμένο με το μέλλον της ανθρωπότητας και του πολιτισμού της.

Image result for renewable energy

Η τεχνολογία του υδρογόνου, ως η αιχμή των σύγχρονων παραγωγικών δυνάμεων μπορεί, με τη βούληση των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, να ανατρέψει τις καθυστερημένες παραγωγικές σχέσεις και να ανοίξει τον δρόμο για ένα καλύτερο μέλλον, για έναν καλύτερο κόσμο. «Οι άνθρωποι μέσα στο προτσές της παραγωγής και αναπαραγωγής παράγουν και τις εργασιακές σχέσεις τους, όπως παράγουν και τα υλικά αγαθά και, ανεξάρτητα από το αν έχουν συνείδηση αυτού του πράγματος ή όχι, παράγουν και την οικονομική βάση αντίστοιχων πολιτικών, νομικών και κρατικών θεσμών, καθώς επίσης και των αντίστοιχων μορφών συνείδησης»[22]. Με τη σταδιακή συνειδητοποίηση των δυνατοτήτων που προσφέρει στην ανθρωπότητα η ελεύθερη υδρογονοενέργεια αναδείχνεται σταδιακά και η αντίστοιχη στο σύγχρονο επίπεδο ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων κοινωνική συνείδηση, που θα οδηγήσει τις τοπικές κοινωνίες και συνολικά την ανθρωπότητα στην αντικατάσταση των καθυστερημένων και παρακμασμένων καπιταλιστικών παραγωγικών σχέσεων από τις σχέσεις της κοινωνικής αυτοδιεύθυνσης με τη μορφή της Άμεσης Δημοκρατίας και περιεχόμενο την Αταξική Κοινωνία, στο πλαίσιο ενός Οικουμενικού Ουμανιστικού Πολιτισμού[23].

Για όλους τους παραπάνω, και για χίλιους ακόμα, λόγους γίνεται κατανοητό ότι επιμονή κάποιων καλοπροαίρετων, αλλά ελλιπώς ενημερωμένων ‘περιβαλλοντολόγων ακτιβιστών’ να προπαγανδίζουν συγκεντρωτικά ηλιακά ή/και αιολικά ενεργειακά συστήματα, υποβαθμίζει τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας από ελεύθερα, κοινά κοινωνικά αγαθά σε κερδοσκοπικές για το γερμανικό κεφάλαιο επενδυτικές ευκαιρίες και βοηθά τους εισαγωγείς και ατζέντηδές του να κάνουν χρυσές δουλειές. Είναι όμως ανάγκη να κατανοήσουμε όλοι ότι μόνο η υδρογονοενέργεια μπορεί να προσφέρει ενεργειακή ανεξαρτησία σε επίπεδο καταναλωτή, τοπικής, περιφερειακής και εθνικής κοινωνίας, πράγμα που σημαίνει ότι απελευθερώνει τις τοπικές κοινωνίες από τα συγκεντρωτικά-εκμεταλλευτικά ενεργειακά και εξουσιαστικά συστήματα και τις καθιστά ικανές, με την ιδιοπαραγωγή άφθονης, φθηνής και καθαρής ενέργειας, να συγκροτηθούν στη βάση της κοινοκτημοσύνης, της οικονομίας των κοινών αγαθών, της άμεσης δημοκρατίας και της κοινωνικής αυτοδιεύθυνσης. Διαφορετικά με ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, με συγκεντρωτικά ενεργειακά, οικονομικά και κοινωνικά εξουσιαστικά συστήματα, με τόσο κραυγαλέες οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες σε συνθήκες καπιταλιστικής βαρβαρότητας δεν μπορεί να μιλάμε σοβαρά για προστασία του περιβάλλοντος, για δημοκρατία και μάλιστα για άμεση δημοκρατία και για ειρήνη, εκτός αν είμαστε αφελείς ή κατά κάποιο τρόπο, σιτιζόμενοι στο πρυτανείο της εξουσίας των λίγων πάνω στους πολλούς, ‘χρήσιμοι ηλίθιοι’.

_________________

Related image

http://classlessdemocracy.blogspot.gr/2017/06/blog-post_20.html,

[1] Ο William Jennings Bryan (1860-1925), ήταν Αμερικανός πολιτικός.

[2] Συγγραφείς του: Freedom From Mid-East Oil, Edition of World Business Academy, 2007

[3] Ο Γιώργος Παξινός, είναι κορυφαίος Έλληνας νευροεπιστήμονας. Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Σύδνεϋ της Αυστραλίας, που έγινε παγκόσμια γνωστός από το έργο του της χαρτογράφησης του ανθρώπινου εγκεφάλου.

[4] Για μια διεξοδική και σε βάθος ανάλυση του ενεργειακού προβλήματος, βλέπε: Λάμπος Κώστας. Ποιος φοβάται το Υδρογόνο;. η επανάσταση του Υδρογόνου, η ελεύθερη ενέργεια και η απελευθέρωση της ανθρωπότητας από τα ορυκτά καύσιμα και την καπιταλιστική βαρβαρότητα, ΝΗΣΙΔΕΣ, Θεσσαλονίκη 2013.

[5] Βλέπε: Jeremy Rifkin, Η Οικονομία του Υδρογόνου. Η δημιουργία του παγκόσμιου ενεργειακού ιστού και η ανακατανομή της εξουσίας στη Γη, ΛΙΒΑΝΗΣ, Αθήνα 2003.

[6] Το υδρογόνο είναι το ελαφρύτερο χημικό στοιχείο και αποτελεί το 75% της συνολικής μάζας του Σύμπαντος.

[7] Λάμπος Κώστας. Ποιος φοβάται το Υδρογόνο; όπου παραπάνω…, σελ. 126-141.

[8] «Το κόστος των τεχνολογιών Α.Π.Ε μειώνεται ραγδαία με την επέκταση της χρήσης τους και συνεπώς με τη μαζική παραγωγή τους. Ορισμένες τεχνολογίες είναι ήδη ανταγωνιστικές και προβλέπεται ότι το ίδιο θα συμβεί σύντομα και με πολλές από τις υπόλοιπες». Βλ. Βουτυράκης Μανόλης, Τα ενεργειακά προβλήματα, στο: http://www.ecocrete.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=2500&Itemid=0

[9] Είναι γνωστή η τακτική των μεγάλων ρυπαντών του πλανήτη να συνάπτουν τάχα συμφωνίες περιορισμού της ρύπανσης του πλανήτη περιορίζοντας την έκλυση διοξείδιο του άνθρακα, αλά στην πραγματικότητα συνεχίζουν να ρυπαίνουν με μεγαλύτερη ένταση, ή και να υπαναχωρούν ακόμα κα να αποχωρούν από τις συμφωνίες, βλέπε την πρόσφατη Συμφωνία του Παρισιού, με τις οποίες παραπλανούν την ανθρωπότητα και καταστρέφουν την Βιόσφαιρα, για να μεγαλώσουν τα κέρδη και τις κοινωνικές ανισότητες.

[10] Βλ. Εισήγηση της Μόνιμης Επιτροπής Ενέργειας του ΤΕΕ με θέμα: Εξοικονόμηση και διαχείριση ενέργειας, για την προσυνεδριακή εκδήλωση που έγινε στην Κέρκυρα, με θέμα: Εξοικονόμηση και διαχείριση ενέργειας, στις 3.07.2009.

[11] «Μέχρι σήμερα δεν έχει εφαρμοστεί στην Ελλάδα ολοκληρωμένο Εθνικό Πρόγραμμα Εξοικονόμησης Ενέργειας, αν και έχει επισημανθεί από τη δεκαετία του 1980 η αναγκαιότητα τέτοιου προγράμματος». Εισήγηση της Μόνιμης Επιτροπής Ενέργειας του Τ.Ε.Ε. με θέμα, Εξοικονόμηση και διαχείριση ενέργειας…, ό. π.

[12] Λάμπος Κώστας, Οικολογία και καπιταλισμός. Μια προσέγγιση της συστημικής διάστασης του οικολογικού προβλήματος, http://ecoleft.blogspot.gr/2010/02/blog-post_08.html

[13] Βλέπε, Κώστας Λάμπος, Θεός και Κεφάλαιο. Δοκίμιο για τη σχέση μεταξύ θρησκείας και εξουσίας. ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήνα 2016, 2η έκδοση.

[14] Λάμπος Κώστας, Η γέννηση και ο θάνατος της ατομικής ιδιοκτησίας. Η ατομική ιδιοκτησία ως μήτρα βίας, εξουσίας, ανισότητας, εγκληματικότητας, σκοταδισμού και ανηθικότητας, ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήνα 2017.

[15] Βλέπε, Λάμπος Κώστας, Αμερικανισμός και παγκοσμιοποίηση. Οικονομία του Φόβου και της Παρακμής, ΠΑΠΑΖΗΣΗΣ, Αθήνα 2009.

[16] Παξινός Γιώργος, ‘κατ’ εικόνα’, ΛΙΒΑΝΗΣ, Αθήνα 2015, σελ. 319.

[17] Ψαρράς Δημήτρης, Καλώδιο ή ΑΠΕ; Η άγνοια είναι επιλογή http://www.miakriti.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=670:280112-01&catid=27:energeia&Itemid=517

[18] Μάργαρης Νίκος Ι., Το Ενεργειακό πρόβλημα, Ελευθεροτυπία, 28/9/94.

[19] «Η βιομάζα είναι το ξύλο, τα αγροτικά απορρίμματα, τα δημητριακά όπως είναι το καλαμπόκι, το σιτάρι, το σόργο, τα τεύτλα», Κουτίνας Θανάσης, Εναλλακτικά καύσιμα, http://www.ekke.gr/estia/Cooper/Pandoiko_Patra_98/Koutinas.pdf

[20] Ό.π.

[21] Lovelock James, Η εκδίκηση της Γαίας, Λιβάνης, Αθήνα 2007 σελ. 124-125.

[22] Βλ. Eichhorn W., Bauer A. και Koch G, Η διαλεκτική των παραγωγικών σχέσεων και των παραγωγικών δυνάμεων, Αναγνωστίδης, Αθήνα χ.χ.

[23] Αναλυτικά, βλέπε, Λάμπος Κώστας, Άμεση Δημοκρατία και Αταξική Κοινωνία. Η μεγάλη πορεία της ανθρωπότητας προς την κοινωνική ισότητα και τον Ουμανισμό, ΝΗΣΙΔΕΣ, Θεσσαλονίκη 2012.

Image result for Ποιος Φοβάται το υδρογόνο;

 

ΤΕΧΝΗΤΟ ΝΗΣΙ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ ΣΤΗ ΒΟΡΕΙΑ ΘΑΛΑΣΣΑ

ΤΕΧΝΗΤΟ ΝΗΣΙ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ ΣΤΗ ΒΟΡΕΙΑ ΘΑΛΑΣΣΑ

Θα παράγει συνεχώς ενέργεια από ανανεώσιμες πηγές και θα ηλεκτροδοτεί 80 εκατομμύρια Ευρωπαίους από έξι διαφορετικές χώρες!

Γράφει ο Γιώργος Στάμκος

Ένα τεχνητό νησί θα κάνει την εμφάνισή του στη Βόρεια Θάλασσα: Δανιέζικες, Ολλανδικές και Γερμανικές επιχειρήσεις, συνεργάζονται από κοινού ξεκινώντας μια κολοσσιαία προσπάθεια για να κάνουν πραγματικότητα κάτι που ως χθες φάνταζε «επιστημονική φαντασία». Το νησί των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας θα έχει έκταση 6,5 τετραγωνικά χλμ. και θα παίζει τον ρόλο μιας γιγαντιαίας «μπαταρίας» που θα συλλέγει την ενέργεια που θα προκύπτει από ένα δίκτυο από ηλιακούς συλλέκτες και ανεμογεννήτριες, το οποίο θα εκτείνεται στη γύρω θαλάσσια περιοχή του Ντότζερ Μπανκ (Dogger Bank) στα ανοιχτά της Βρετανίας. Το “νησί του μέλλοντος” θα είναι έχει πλήρη αυτονομία, με το λιμάνι και το αεροδρόμιο του, σπίτια για εργαζόμενους και τεχνικούς, κι έχει σχεδιαστεί ώστε να λειτουργεί ως κομβικό σημείο για τα τεράστια νέα υπεράκτια αιολικά πάρκα που θα παρέχουν ρεύμα για περισσότερα από 80 εκατομμύρια ανθρώπους ως το 2050.

Το τεράστιο τεχνητό νησί πρόκειται να βοηθήσει ώστε η Ευρώπη να απαλλαγεί μια ώρα αρχύτερα από την κατάρα των ορυκτών καυσίμων και γι’ αυτό τα σχέδια που καταρτίζονται από δύο εταιρείες, της Γερμανικής επιχείρησης ηλεκτρισμού TenneT και της Δανέζικης εταιρείας Energinet, έχουν και τις ευλογίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μ’ αυτόν τον τρόπο η Βόρεια Θάλασσα θα μετατραπεί σ’ ένα τεράστιο Wind Power Hub και θα λειτουργήσει ως κόμβος τόσο για τις υπεράκτιες ανεμογεννήτριες αλλά και για ηλιακούς συλλέκτες, που θα παράγουν άφθονη και καθαρή ενέργεια. Οι δύο επιχειρήσεις υπέγραψαν στις 23 Μαρτίου 2017 στις Βρυξέλλες, μια συμφωνία για τη δημιουργία μιας κοινοπραξίας για την ανάπτυξη του σχεδίου, παρουσία του Ευρωπαίου Επιτρόπου Ενέργειας Maos Sefcovic.

Ο Torben Glar Nielsen, τεχνικός διευθυντής της Δανέζικης εταιρείας Energinet, δήλωσε πως «ίσως ακούγεται λίγο τρελό και επιστημονική φαντασία αλλά ένα τεχνητό νησί στη Dogger Bank θα μπορούσε να κάνει την αιολική ενέργεια του μέλλοντος πολύ φθηνότερη και πιο αποτελεσματική». To νησί -ή ενδεχομένως κι άλλα τεχνητά νησιά- θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ως κόμβος για χιλιάδες νέες ανεμογεννήτριες, που θα προσφέρουν τελικά πράσινη ηλεκτρική ενέργεια για περισσότερα από 80 εκατομμύρια καταναλωτές. Σύμφωνα με τις προτάσεις, το νησί θα πρέπει να συνδεθεί με καλώδια ηλεκτρικής ενέργειας με το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Νορβηγία, την Ολλανδία, τη Γερμανία, τη Δανία και το Βέλγιο.

Στην περιοχή του Ντότζερ Μπανκ, που βρίσκεται περίπου 100 χλμ. μακριά από τα ανατολικά παράλια της Βρετανίας, τα νερά είναι σχετικά ρηχά με βάθος που κυμαίνεται μεταξύ 15-36 μέτρων και για τον λόγο αυτόν έχει επιλεγεί για την τοποθέτηση των 10.000 ανεμογεννητριών. Το νησί πέρα από τη μονάδα συλλογής ενέργειας, θα διαθέτει τεχνητή λίμνη, λιμάνι και διάδρομο προσγείωσης μικρών αεροσκαφών. Το κόστος του συνολικού σχεδίου εκτιμάται πως θα φθάσει τα 2 δισεκατομμύρια ευρώ.

Ο Mel Kroon, διευθύνων σύμβουλος της TenneT, δήλωσε: “Αυτό το έργο μπορεί να συμβάλει σημαντικά σε ένα εντελώς νέο μοντέλο ανανεώσιμων πηγών προμήθειας ηλεκτρικής ενέργειας στην βόρειο-δυτική Ευρώπη… Η TenneT και η Energinet έχουν και οι δύο μεγάλη εμπειρία στους τομείς των χερσαίων δικτύων, τη διασύνδεση της υπεράκτιας αιολικής ενέργειας και των διασυνοριακών συνδέσεων”.

«Είμαι χαρούμενος που πρόκειται να κάνουμε αυτό το βήμα με τους Δανούς συναδέλφους μας και προσβλέπω στη συμμετοχή των άλλων φορέων εκμετάλλευσης συστημάτων μεταφοράς και, ενδεχομένως, άλλων εταίρων.» Σε άλλη δήλωσή του υπενθύμισε τους ευρωπαϊκούς στόχους για τη μείωση των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα ως το 2050, που σημαίνει πως απαιτούνται σημαντικές νέες πηγές ηλιακής και αιολικής ενέργειας, καθώς και σχετικές επενδύσεις. “Η αιολική και η ηλιακή ενέργεια αλληλοσυμπληρώνονται: υπάρχει περισσότερο ήλιος από την άνοιξη έως το φθινόπωρο, και πιο πολύ άνεμος στις ψυχρότερες και σκοτεινότερες μήνες του έτους», ανέφερε.

«Οι άνεμοι που πνέουν στις θαλάσσιες περιοχές έχουν αποδειχθεί τα τελευταία χρόνια ιδιαίτερα ανταγωνιστικοί από παραγωγικής άποψης και για εμάς είναι σημαντικό να εστιάζουμε στην περαιτέρω μείωση των τιμών μας» εξηγεί ο διευθύνων σύμβουλος της Energinet Πέντερ Όστερμαρκ. «Χρειάζονται ωστόσο κι άλλα καινοτόμα σχέδια μεγάλης κλίμακας ώστε οι άνεμοι που πνέουν στα ανοιχτά να παίξουν ακόμα μεγαλύτερο ρόλο στο μέλλον της ηλεκτροδότησης».

Tesla99inspiration COV Ok

 

ΒΙΒΛΙΑ ΤΕΣΛΑ

Μυηθείτε στον ανεξερεύνητο κόσμο του Νίκολα Τέσλα και της Ελεύθερης Ενέργειας μ’ ένα μοναδικό πακέτο βιβλίων…

TESLA ANoigma Thinker

ΝΙΚΟΛΑ ΤΕΣΛΑ

ΟΙ ΕΦΕΥΡΕΣΕΙΣ ΜΟΥ (MY INVENTIONS)

Η Παράξενη Αυτοβιογραφία του Τέσλα

(100 σελ. Τιμή: 5 ευρώ)

 nikola-tesla-i-efefresis-mu-ebook

Νίκολα Τέσλα: Επιστήμονας, εφευρέτης, οραματιστής, ανθρωπιστής, εκκεντρικός, φιλόσοφος, προφήτης… Μια αινιγματική και παρεξηγημένη μορφή, που παραμένει ο μύθος και το αρχέτυπο όλων των επιστημόνων του 20ου αιώνα. Ο Τέσλα δεν ήταν μόνον ένας από τους σημαντικότερους επιστήμονες και εφευρέτες της εποχής του, ήταν στη κυριολεξία ο «Προμηθέας» του ηλεκτρισμού και ο άνθρωπος που «ανακάλυψε» τον 20ο αιώνα. Ήταν ένας πρωτοπόρος, που με την ευαισθησία ενός ποιητή ξεκλείδωσε τα μυστικά της Φύσης και τα χάρισε στην ανθρωπότητα. Ένας ονειροπόλος που τόλμησε με τη σκέψη του ν’ αγγίξει τα άστρα.

Το βιβλίο αυτό είναι η παράξενη αυτοβιογραφία του Νίκολα Τέσλα με τίτλο “Οι Εφευρέσεις Μου”. Τα χρόνια που έρχονται θα φωτίσουν ακόμη περισσότερο το ημιτελές έργο του Τέσλα κι ενδεχομένως θα επιβεβαιώσουν και πολλές από τις προβλέψεις του για το μέλλον της ανθρωπότητας. Όπως είχε πει και ο ίδιος ο Νίκολα Τέσλα: “Το παρόν είναι δικό τους. Το μέλλον είναι δικό μου”.

Anoigma

ΝΙΚΟΛΑ ΤΕΣΛΑ

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ

(The Problem of Increasing Human Energy )

100 σελ. Τιμή: 5 ευρώ

 NIKOLA TESLA FREE ENERGY BOOK

Οι τεχνολογίες της Ελεύθερης Ενέργειας έχουν τη δική τους «μυστική» ιστορία, γεμάτη με ανθρώπινους θριάμβους, αγώνες, συγκρούσεις και αποτυχίες. Στην προσπάθεια τους να κατασκευάσουν συσκευές Ελεύθερης Ενέργειας οι πρωτοπόροι αυτού του χώρου έπρεπε συχνά να αψηφήσουν τους γνωστούς νόμους της Φυσικής και να εξερευνήσουν μόνοι τους αχαρτογράφητες «ηπείρους γνώσεων», κτίζοντας σ’ αυτές μνημεία του ανθρώπινου πνεύματος. Εργαζόμενοι στα όρια της παραδοσιακής επιστήμης και με ελάχιστη υποστήριξη, κράτησαν με «αίμα και ιδρώτα» ζωντανές τις έρευνές τους. Ωστόσο τα επιτεύγματα τους δεν εμφανίστηκαν ποτέ στα σχολικά βιβλία. Αγνοήθηκαν σκόπιμα για δεκαετίες και παρέμειναν άγνωστοι στο ευρύ κοινό μέχρι πρόσφατα. Τα τελευταία όμως χρόνια οι ιστορίες τους άρχισαν να γίνονται ευρύτερα γνωστές και να αποκαθίσταται αναδρομικά η μνήμη τους. Αυτή είναι και η περίπτωση του Νίκολα Τέσλα (NikolaTesla), του ανθρώπου που “ανακάλυψε” το μέλλον.

Για ένα σχεδόν χρόνο (1899-1900) στο Κολοράντο Σπρινγκς και σε υψόμετρο 2.300 μέτρων, ο Τέσλα πραγματοποίησε μια σειρά από σημαντικά πειράματα πάνω στην ασύρματη μεταφορά ενέργειας.Εκεί κατόρθωσε όχι μόνο να δημιουργήσει τεχνητές αστραπές μήκους 40 μέτρων, αλλά και ν’ ανάψει λαμπτήρες και να θέσει σε λειτουργία συσκευές σε απόσταση δεκάδων χιλιομέτρων!

Στο Κολοράντο Σπρινγκς ανακάλυψε κάτι που ήδη διαισθανόταν: πως η Γη ήταν μια τεράστια «ενεργειακή πισίνα», ένας καλός ενεργειακός αγωγός, πράγμα που σήμαινε ότι το παγκόσμιο σύστημα ασύρματης μετάδοσης ενέργειας, που οραματιζόταν, θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί. Ολόκληρος ο πλανήτης μπορούσε να διασυνδεθεί ενεργειακά αν κατασκευαζόταν, σύμφωνα με το σχέδιό του, ένα δίκτυο από πύργους εκπομπής και λήψης ηλεκτρικής και ηλεκτρομαγνητικής ενέργειας. Ακόμη και η ίδια η γη θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για τη μεταφορά τεράστιων ποσοτήτων ενέργειας, έτσι ώστε ο καθένας να ήταν σε θέση ν’ αντλήσει ενέργεια χώνοντας απλά μια μεταλλική ράβδο στο έδαφος!

Το Ιούνιο του 1900 ο Τέσλα δημοσίευσε στο περιοδικό Century μια μακροσκελή μελέτη του με τον τίτλο The Problem Of Increasing Human Energy (Το Πρόβλημα της Αυξανόμενης Ανθρώπινης Ενέργειας), στην οποία γινόταν ειδική αναφορά στους τρόπους τιθάσευσης της ηλιακής ενέργειας:«Ο ήλιος είναι η πηγή που καθοδηγεί τα πάντα. Ο ήλιος συντηρεί όλη την ανθρώπινη ζωή και εφοδιάζει την ανθρώπινη ενέργεια…»

Πρόκειται για ένα δοκίμιο γεμάτο με ιδέες, σχέδια και οράματα του Τέσλα για την επίτευξη της Ελεύθερης Ενέργειας και δημοσιεύεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα.

Η Κοινωνία αντέχει μια αλλαγή κάθε φορά.

Την πρώτη φορά που πήγα ν’ αλλάξω τον κόσμο με είπαν οραματιστή.

Την δεύτερη, μου ζήτησα ευγενικά ν’ αποσυρθώ…”

Νίκολα Τέσλα

 TESLA KERAYNOI

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΤΑΜΚΟΣ

ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΕΣ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ

& ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ

(100 σελ. Τιμή: 7 ευρώ)

cover TEXNOLOGIES MELONTOS TEL

  • Γιατί ο Νίκολα Τέσλα θεωρείται ως ο «Πατέρας της Ελεύθερης Ενέργειας»;
  • Τι ξέρετε για τον Βίκτωρ Σάουμπεργκερ και τα μυστικά του ζωντανού νερού;
  • Είναι εφαρμόσιμη η Ψυχρή Σύντηξη;
  • Γιατί το Υδρογόνο αποτελεί το «καύσιμο του μέλλοντος»;
  • Ποια είναι η ενεργειακή επανάσταση του Υδρογόνου;
  • Υπάρχουν τεχνολογίες εκμετάλλευσης του «Αιθερικού Πεδίου»;
  • Ποια είναι η Ενέργεια του Μηδενικού Σημείου;
  • Τι γνωρίζετε για την Thestadistatica, τη μυστηριώδη συσκευή Ελεύθερης Ενέργειας μιας Ελβετικής Κοινότητας;
  • Ποιες είναι οι Νέες Τεχνολογίες Ηλιακής Ενέργειας;
  • Τα Βιοκαύσιμα και η ενέργεια από τα φυτά, αποτελούν λύση για την εξάντληση του πετρελαίου;
  • Πότε θα κορυφωθεί η άντληση του Πετρελαίου, σύμφωνα με την περίφημη Peak OilTheory;
  • Ποιοι είναι οι Εφευρέτες των Συσκευών Ελεύθερης Ενέργειας;
  • Ποιοι εμποδίζουν τη νέα ενεργειακή επανάσταση;

TESLA 23

«Δεν μ’ ενοχλεί που έκλεψαν τις ιδέες μου. Μ’ ενοχλεί που δεν είχαν τις δικές τους»,  Nikola Tesla

ΠΩΣ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΠΡΟΜΗΘΕΥΤΩ ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΕΣΛΑ;
 

Και τα τρία βιβλία στοιχίζουν μόνο 17 ευρώ και αποστέλλονται ως πακέτο.

Τα βιβλία σας αποστέλλονται άμεσα (μέσω ΕΛΤΑ) στη διεύθυνσή σας με ΔΩΡΕΑΝ τα έξοδα αποστολής και αντικαταβολής.

Τηλεφωνείστε ΤΩΡΑ στο

2392.110215

ή στο 6945522050

ή στείλτε στον ίδιο αριθμό μήνυμα (SMS) με τα στοιχεία σας (Ονοματεπώνυμο, Διεύθυνση, Ταχυδρομικός Κώδικας και Τηλέφωνο) γράφοντας “Βιβλία Τέσλα”.
Μπορείτε επίσης να δώσετε την παραγγελία σας και τα στοιχεία σας στο mail: tesla.plate.gr@gmail.com

TESLA ANOIGMA

«Η ενέργεια βρίσκεται παντού και σε αφθονία. Εμείς όμως διψάμε. Μοιάζουμε με κάποιον που βρίσκεται πάνω σε μια βάρκα που πλέει μέσα σ’ ένα ποτάμι, αλλά πεθαίνει από τη δίψα, γιατί δε διαθέτει ένα ποτήρι για να πιει νερό».

Νίκολα Τέσλα

ΜΠΑΤΑΡΙΕΣ ΚΑΝΝΑΒΗΣ: ΛΥΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ:

Hemp Batteries

ΜΠΑΤΑΡΙΕΣ ΚΑΝΝΑΒΗΣ

ΛΥΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ;

Η Φύση αποτελεί μια μεγαλειώδη πηγή δύναμης και γνώσης… Κρύβει ακόμη πολλά μυστικά, τα οποία αποκαλύπτονται μόνον σ’ αυτούς που την προσεγγίζουν με πολύ σεβασμό και υπευθυνότητα.

hemp6

Του Γιώργου Στάμκου (stamkos@post.com)

Σε μια εποχή που μία μετά την άλλη οι Πολιτείες των ΗΠΑ νομιμοποιούν τη χρήση της Κάνναβης, τόσο για ιατρικούς, όσο και για ψυχαγωγικούς λόγους, η αμερικανική βιομηχανία ανακαλύπτει και πάλι τα πολλαπλά οφέλη αυτού του θαυματουργού φυτού. Παρά το γεγονός ότι η κάνναβη (Cannabis sativa) και η μαριχουάνα (Cannabis sativa var. Indica) προέρχονται από παρόμοιο φυτό, στην ουσία είναι αρκετά διαφορετικές μεταξύ τους σε σχέση με τη δραστική τους ιδιότητα και στο θέμα αυτό επικρατεί γενικώς σύγχυση και εσκεμμένη παραπληροφόρηση. Όπως και να ‘χει η κάνναβη παραμένει το πιο χρήσιμο φυτό που έχουμε στη διάθεσή μας.

images (1)

Στην ιστορία της ανθρωπότητας η χρήση της κάνναβης μπορεί να εντοπιστεί μεταξύ περίπου 5000-7000 π.Χ, πρόκειται δηλαδή για μια σχέση που χάνεται στις χιλιετίες. Σήμερα υπάρχουν πολλοί επιστήμονες που υποστηρίζουν πως η βιομηχανική αξιοποίηση του φυτού της κάνναβης και των σπόρων του, θα μπορούσε να μετασχηματίσει την οικονομία του κόσμου μ’ έναν θεαματικό τρόπο και ως εκ τούτου θα πρέπει να αξιοποιηθούν πλήρως οι ιδιότητές της, ιδίως στον τομέα της αποθήκευσης ενέργειας.

images

Ο Δρ. David Mitlin έχει βρει ήδη τον τρόπο να το κάνει αυτό μέσω των supercapacitors κάνναβης, που είναι συσκευές αποθήκευσης ενέργειας που έχουν τεράστιες δυνατότητες να αλλάξουν τον τρόπο λειτουργίας των μελλοντικών ηλεκτρονικών συσκευών.

green2-400x256

Σε αντίθεση με τις επαναφορτιζόμενες μπαταρίες που έχουμε σήμερα, που για να επανακτήσουν την ενέργεια τους χρειάζονται αρκετές ώρες, οι supercapacitors μπορούν να το κάνουν αυτό μέσα σε δευτερόλεπτα! Όμως οι supercapacitors δεν μπορούν ακόμη να αποθηκεύσουν την ποσότητα ενέργειας που μπορούν να αποθηκεύσουν οι μπαταρίες: μια σημαντική ιδιότητα είναι γνωστή ως ενεργειακή πυκνότητα. Κι εδώ έρχεται η ομάδα του Δρ. Mitlin, που προτείνει να σχεδιαστούν καλύτερα ηλεκτρόδια βασισμένα σε ορισμένες ίνες κάνναβης που μπορούν να διατηρήσουν την ίδια ποσότητα ενέργειας, όπως μπορεί το γραφένιο, που θεωρείται κορυφαίο υλικό γι’ αυτή τη δουλειά.

αρχείο λήψης

Σύμφωνα με τον Δρ. Mitlin: Η ηλεκτροχημική απόδοση της συσκευής μας είναι στο ίδιο επίπεδο με ή καλύτερη από ό,τι οι συσκευές που βασίζονται στο γραφένιο. Το βασικό πλεονέκτημα είναι ότι τα ηλεκτρόδια μας γίνονται από βιολογικά απόβλητα, χρησιμοποιώντας μια απλή διαδικασία, και, ως εκ τούτου, είναι πολύ φθηνότερα από ό,τι γραφενίου». Ο ίδιος επιμένει πως η χρήση ηλεκτροδίων κάνναβης θα άλλαζε τους τρόπους παραγωγής και αποθήκευσης ενέργειας, δίνοντας λύση στο ενεργειακό πρόβλημα της ανθρωπότητας. Κάτι τέτοιο θα έφερνε πραγματική επανάσταση στην οικονομία, θέτοντας σε αχρηστία το πετρέλαιο και τη χημική βιομηχανία που καταστρέφουν το περιβάλλον. Τελικά ίσως η σωτηρία μας να βρίσκεται στο υπ’ αριθμόν ένα απαγορευμένο φυτό του πλανήτη μας, που όμως σε όλο και περισσότερες χώρες γίνεται πλέον νόμιμο…

FreeENERGY cover4

ΒΥΘΙΖΟΜΑΣΤΕ! Η Άνοδος της Στάθμης των Θαλασσών

 ΒΥΘΙΖΟΜΑΣΤΕ!

Η Άνοδος της Στάθμης των Θαλασσών


Από την εποχή που δημιουργήθηκε η Γη ο κόσμος μας έχει αλλάξει κατά πολύ. Η στάθμη της θάλασσας έχει ανεβοκατέβει πάμπολλες φορές, όπως δείχνουν και οι γεωλογικές μελέτες, γεγονός που επηρέασε κατά πολύ τους κατοίκους του πλανήτη μας. Αυτό συνέβη από φυσικά αίτια. Για βυθισμένες πολιτείες και πολιτισμούς που χάθηκαν εξ αιτίας Κατακλυσμών, υπάρχουν αρκετοί μύθοι αλλά και αποδείξεις. Σήμερα πολλές κατοικημένες περιοχές του πλανήτη μας κινδυνεύουν να βρεθούν κάτω από το νερό, εξ αιτίας του Φαινομένου του Θερμοκηπίου, που οδηγεί σε μια άνευ προηγουμένου άνοδο της στάθμης των ωκεανών. Η διαφορά είναι πως αυτή η άνοδος, που φυσιολογικά θα συνέβαινε σε πολλές χιλιάδες χρόνια, θα συμβεί στη διάρκεια ενός μόνον αιώνα!

Γράφει ο Αλέξης Αλαματίδης

Τις τελευταίες χιλιετίες η στάθμη της θάλασσας έμεινε σταθερή και ο ανθρώπινος πολιτισμός αναπτύχθηκε –όχι τυχαία– σε πόλεις και οικισμούς που χτίστηκαν σε παραθαλάσσιες περιοχές ή πλάι σε όχθες ποταμών. Σήμερα ένα μεγάλο ποσοστό των κατοίκων του κόσμου ζει κοντά, δίπλα, ή ακόμη και «μέσα» στο νερό. Μετά τη Βιομηχανική Επανάσταση και την αύξηση των ανθρώπινων δραστηριοτήτων στον πλανήτη μας η ατμόσφαιρα έχει αρχίσει σιγά, αλλά σταθερά να θερμαίνεται με αποτέλεσμα να αρχίσουν το λιώσιμό τους οι αιώνιοι πάγοι (Φαινόμενο του Θερμοκηπίου) οι οποίοι, εντέλει, λιώνουν πολύ πιο γρήγορα απ’ ότι αρχικά είχαμε υποθέσει. Υπάρχουν και οι πάγοι που καλύπτουν σχεδόν ολόκληρο το έδαφος της Γροιλανδίας. Αν η θερμοκρασία συνεχίσει να ανεβαίνει στον πλανήτη και λιώσουν οι πάγοι αυτής της τεράστιας χώρας, τότε ο ανθρώπινος πολιτισμός θα υποστεί μια καταστροφή από την οποία δεν θα συνέλθει ποτέ. Εδώ δεν μιλάμε πλέον για άνοδο των υδάτων που θα μετριέται σε εκατοστά, αλλά η στάθμη των θαλασσών θα ανέβει μερικά μέτρα!

Μια Αυτοκαταστροφική Συμπεριφορά

Η συμπεριφορά του ανθρώπινου είδους πάνω στη Γη είναι πράγματι περίεργη. Από τη μια είμαστε άρρηκτα συνδεδεμένοι με τις κλιματικές καταστάσεις εδώ, όλη μας η ζωή αλλά και το μέλλον της ανθρωπότητας εξαρτάται από την διαμόρφωση του κλίματος και από την άλλη με τη συμπεριφορά μας προκαλούμε ανεπανόρθωτες αλλαγές στο κλίμα της Γης, αλλαγές που στρέφονται όμως εναντίον του εαυτού μας.

Δεν ξέρω αν είναι η αφέλεια ή η υποκρισία του ανθρώπου που τον κάνει να έχει αυτή την συμπεριφορά, αλλά πρέπει να γίνει ριζική στροφή προς μια άλλη κατεύθυνση του ανθρώπινου πολιτισμού, εάν θέλουμε να σώσουμε τις επόμενες γενιές από συνθήκες διαβίωσης «απάνθρωπες».

Οι δορυφορικές μετρήσεις δείχνουν πως σήμερα η στάθμη της θάλασσας ανεβαίνει κατά μέσο όρο 3,1 χιλιοστά το χρόνο. Ο ρυθμός αυτός είναι μεγαλύτερος απ’ ότι περίμεναν οι επιστήμονες, γεγονός που τους οδηγεί σε ακόμη μεγαλύτερη ανησυχία. Μπορεί να σας φαίνονται λίγα αυτά τα 3,1 χιλιοστά, όμως, από ένα κρίσιμο σημείο και πέρα ο ρυθμός ανόδου των υδάτων θα επιταχυνθεί με εξωφρενικούς για τα σημερινά δεδομένα ρυθμούς.

Ο τρόπος που αναπτύχθηκε ο ανθρώπινος πολιτισμός, ο τρόπος που ζούμε –τουλάχιστον στις χώρες της Δύσης– τις ζωές μας, ο τρόπος που σκεφτόμαστε και πράττουμε ως όντα μέσα στο χωροχρόνο, στηρίζεται στην καταστροφή του φυσικού μας περιβάλλοντος. Οι άνθρωποι που δεν έχουν σχέση με την καταστροφή του περιβάλλοντος είναι αυτοί που ζουν στις χώρες του Τρίτου Κόσμου και είναι και ταυτόχρονα εκείνοι που θα υποστούν τα μεγαλύτερα δεινά από την επικείμενη κλιματική καταστροφή. Ο καθένας μας με τις καταναλωτικές του συνήθειες, ξεκινώντας από τη διατροφή του και φτάνοντας στις καλοκαιρινές διακοπές, βάζει το δικό του λιθαράκι στο Φαινόμενο του Θερμοκηπίου. Ποιος «πράσινος» υπουργός περιβάλλοντος που μάχεται για τη διαφύλαξη της «κλιματολογικής μας κληρονομιάς» δεν καταστρέφει και ο ίδιος του το περιβάλλον; Ποιος δεν τρώει κρέας, ποιος δεν έχει ηλεκτρικό στο σπίτι του, ποιος δεν αγοράζει προϊόντα από πολυεθνικές, ποιος δεν ταξιδεύει με αεροπλάνο, ποιος δεν οδηγεί αυτοκίνητο;

Και ενώ εμείς «φιλοσοφούμε» για θέματα ηθικής και περιβάλλοντος, ήδη σήμερα πολλά νησιά του Ειρηνικού Ωκεανού αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα από πλημμύρες που τακτικά τα πλάττουν και καταστρέφουν τις ετήσιες σοδειές των κατοίκων τους. Τα νησιά αυτά βρίσκονται μόλις μερικά εκατοστά πάνω από το επίπεδο της θάλασσας, με αποτέλεσμα να είναι πολύ ευάλωτα σε πλημμύρες και φυσικά θα εξαφανιστούν εντελώς κάτω από τη θάλασσα εφόσον η στάθμη αυτής ανέβει π.χ. ένα μέτρο. Αυτό το ένα μέτρο είναι ένας πολύ μικρός αριθμός σε περίπτωση που λιώσουν οι πάγοι της Γροιλανδίας. Τότε θα μιλάμε για αρκετά μέτρα ανόδου του επιπέδου των υδάτων. Ο κυβερνήτης του Τουβαλού, μιας μικρής χώρας στο νότιο Ειρηνικό, έχει ήδη κανονίσει με την κυβέρνηση της Νέας Ζηλανδίας να δεχτεί τους 10.000 κατοίκους της χώρας του τα επόμενα χρόνια, μιας και όλοι θα εγκαταλείψουν αυτή την μικρή νησιωτική χώρα των εννέα κοραλλιογενών βραχονησίδων έκτασης 26 τετραγονικών χιλιομέτρων. Τέτοια παραδείγματα θα υπάρξουν πολλά στο μέλλον…

Το «Κουτί της Πανδώρας» Άνοιξε!

Αλλά και χωρίς τη δραματική αύξηση του επιπέδου της θάλασσας σήμερα, εν έτη 2009, εφόσον εμείς εκλύουμε ολοένα και περισσότερη ενέργεια στην ατμόσφαιρα, αυτή επιστρέφει σε εμάς υπό την μορφή καταιγίδων, τυφώνων και άλλων γενικότερων καταστροφικών καιρικών φαινομένων (El Niño). Οι προβλέψεις για την κατάσταση του επιπέδου της θάλασσας το έτος 2100, κάνουν λόγο για αύξηση 31 εκατοστών. Άλλες έρευνες μιλούν για 18 έως 59 εκατοστά, ανάλογα με το σύστημα υπολογιστών που κάνουν τους υπολογισμούς και τη μοντελοποίηση. Το άσχημο είναι ότι οι περισσότερες έρευνες δεν λαμβάνουν υπόψη τους το λιώσιμο των πάγων στο υπέδαφος της Γροιλανδίας, γεγονός που αν συμβεί, τότε είμαστε πράγματι… χαμένοι!

Τη μεγαλύτερη δράση στα νερά των ωκεανών, αυτή την περίοδο, δεν έχει το λιώσιμο των πάγων (άρα ανεβαίνει η στάθμη της θάλασσας) αλλά η «θερμική εκτόνωση» του νερού, λόγω της αύξησης της θερμοκρασίας στον πλανήτη. Έτσι λοιπόν η θάλασσα «φουσκώνει» ούτως ή άλλως και ασχέτως αν λιώνουν πάγοι και γίνεται περισσότερο το νερό των ωκεανών. Άλλος λόγος για την αύξηση της στάθμης της θάλασσας είναι η ραγδαία, τα τελευταία 100 χρόνια, συρρίκνωση των παγετώνων, των οποίων το νερό, μέσω των ποταμών καταλήγει και αυτό στη θάλασσα. Ο μέχρι στιγμής λιγότερο σημαντικός λόγος για την αύξηση της στάθμης των υδάτων, είναι το λιώσιμο των πάγων. Και λέμε μέχρι στιγμής, γιατί αυτό είναι μια παράμετρος που μπορεί τα επόμενα χρόνια να διαφοροποιηθεί και να αποτελεί πλέον τον κύριο λόγο.

Οι πάγοι που βρίσκονται κοντά στους πόλους της Γης έχουν την δυναμική να βυθίσουν σχεδόν ολόκληρο τον πλανήτη μας κάτω από το νερό, αν λιώσουν, με δεδομένο ότι πάνω από το 85% του παγκόσμιου πληθυσμού ζει κοντά σε νερό (ποταμούς ή θάλασσα).

Η πρώτη «ωρολογιακή βόμβα» χτυπά στο έδαφος της Γροιλανδίας και η δεύτερη στην περιοχή της Ανταρκτικής. Στην πρώτη περίπτωση έχουμε αύξηση των περιοχών στις οποίες λιώνουν πάγοι που καλύπτουν το έδαφός της, κατά 25% τα τελευταία 30 χρόνια που γίνονται ακριβείς δορυφορικές μετρήσεις. Όσο περισσότερο λιώνουν οι πάγοι εκεί, τόσο επιταχύνεται ταυτόχρονα και ο ρυθμός που λιώνουν, εφόσον το μέχρι 3 χιλιόμετρα στρώμα πάγου εκτίθεται σε όλο και πιο θερμό αέρα (και γιατί η θερμοκρασία του αέρα ανεβαίνει γενικώς, αλλά και γιατί λεπταίνοντας ο πάγος «χάνει» σε υψόμετρο, εκεί που ο αέρας είναι ούτως ή άλλως πιο θερμός).

Πολλοί επιστήμονες φοβούνται ότι το «Point of No Return» μπορεί να απέχει μόλις 2 βαθμούς Κελσίου από σήμερα, μια τιμή που μπορεί ακόμη και μέσα στο αιώνα που διανύουμε να επιτευχθεί. Αυτό σημαίνει από εκείνο το χρονικό σημείο και πέρα, ότι και αν κάνουμε εδώ στον πλανήτη (ακόμη και αν δεν καταναλώναμε καθόλου ενέργεια) η θερμοκρασία θα συνεχίσει να ανεβαίνει. Με τους πάγους της Ανταρκτικής λιωμένους η στάθμη της θάλασσας μπορεί να ανέβει περίπου 7 μέτρα!!! Αν προσθέσουμε και γύρω στα 8 με 9 μέτρα από τους πάγους της Γροιλανδίας, καταλαβαίνετε ότι δεν θα μείνουν και πολλά από τον «ανθρώπινο πολιτισμό».

Και εδώ όμως υπάρχει μεγάλο ποσοστό αβεβαιότητας. Ορισμένοι λένε ότι μπορεί ακόμη και να αυξηθούν οι πάγοι στην Ανταρκτική επειδή, λόγω της κλιματικής αλλαγής στην περιοχή αυτή, θα αυξηθούν κατά πολύ οι χιονοπτώσεις. Ωστόσο, μέχρι στιγμής δεν έχει παρατηρηθεί κάτι τέτοιο.

Πρέπει επιτέλους να καταλάβουμε σε τι κόσμο θα ζούνε τα εγγόνια μας, πρέπει να καταλάβουμε ότι διεργασίες που θα συνέβαιναν στη Φύση σε χιλιάδες χρόνια, συμβαίνουν γύρω μας σε μερικές μόνο δεκαετίες. Από το 1900 μέχρι σήμερα η στάθμη της θάλασσας έχει ανέβει κατά 16 περίπου εκατοστά, φαινόμενο που θα επιταχυνθεί όμως ραγδαία από εδώ και στο εξής. Αλλά ακόμη και σήμερα αν σταματούσαμε να εκλύουμε αέρια του θερμοκηπίου, η ατμόσφαιρα βρίσκεται σε μια πορεία αναθέρμανσης που θα έχει διάρκεια για περίπου 1000 χρόνια από σήμερα.

Κοιτάζοντας λίγο την γεωλογία που είναι η ιστορία του πλανήτη, ανακαλύπτουμε ότι πριν από 40 εκατομμύρια χρόνια η στάθμη της θάλασσας βρισκόταν 70 μέτρα πάνω από τη σημερινή. Πριν 120.000 και πάλι η θάλασσα βρισκόταν 10 με 15 πάνω από τα σημερινά της επίπεδα, ενώ 20.000 χρόνια πριν, η θερμοκρασία ήταν 5 με 7 βαθμούς χαμηλότερη από τη σημερινή, και το επίπεδο των ωκεανών βρισκόταν γύρω στα 120 μέτρα κάτω του σημερινού! Έτσι μπορεί και να μετανάστευσαν οι ανθρώπινοι πληθυσμοί πεζοί από τη Σιβηρία στη βόρειο Αμερική, ή από την Ευρώπη στην Μεγάλη Βρετανία και σε άλλα νησιά, που τα χρόνια εκείνα ήταν ενωμένα με τη στεριά.

Αλλά ας ρίξουμε μια ματιά σε μερικά «επίμαχα» σημεία του πλανήτη, τα οποία σε περίπτωση που ανέβει πάνω από 60 εκατοστά το επίπεδο της θάλασσας θα αντιμετωπίσουν σοβαρότατα προβλήματα. Στις περιοχές αυτές ζούνε φυσικά και πολλά εκατομμύρια άνθρωποι.

Μπαγκλαντές

Αυτή η πυκνοκατοικημένη χώρα της νοτιοανατολικής Ασίας έχει περισσότερους από 150 εκατομμύρια κατοίκους. Εδώ έχουν αυξηθεί κατά πολύ τα ακραία καιρικά φαινόμενα. Αυτό έχει αντίκτυπο στις γεωργικές καλλιέργειες οι οποίες, εφόσον «μαστιγώνονται»με το αλμυρό νερό της θάλασσας, καταστρέφονται. Οι θάνατοι που οφείλονται σε καταστροφικές καταιγίδες και τυφώνες έχουν αυξηθεί κατά πολύ τα τελευταία 30 χρόνια. Το πόσιμο νερό έχει λιγοστέψει, μια και αυτό καταστρέφεται από το θαλασσινό που αναμιγνύεται μαζί του. Τη χώρα αυτή διαπερνούν και τεράστιοι ποταμοί όπως ο Γάγγης, ο Βραχμαπούτρα και ο Μένγκα, σχηματίζοντας ένα τεράστιο δέλτα στα μέρη που χύνονται στον Ινδικό Ωκεανό. Οι περιοχές αυτές υποφέρουν ήδη σήμερα από πλημμύρες και οι προβλέψεις λένε ότι δεν θα μπορέσουν να προστατευτούν, όσο ψηλά και αν είναι τα αναχώματα που θα κατασκευαστούν. Ο Τίγρης της Βεγγάλης απειλείται και για τον λόγο αυτό, η περιοχές στις οποίες ζει και αναπαράγεται έχουν συρρικνωθεί κατά 30%. Εδώ φυσικά ακουμπάμε ένα θέμα που αποτελεί από μόνο ένα τεράστιο κεφάλαιο: την καταστροφή της πανίδας και ποια από τα είδη (συμπεριλαμβανομένου και του ανθρώπου) θα καταφέρουν να επιβιώσουν, προσαρμοσμένα στις νέες συνθήκες που θα επικρατούν. Οι προγνώσεις της κυβέρνησης του Μπαγκλαντές, μιλάνε για 15 εκατομμύρια πρόσφυγες από το νότιο τμήμα της χώρας (που είναι και εκτεθειμένοι στη θάλασσα) οι οποίοι θα προέρχονται από πλημμυρισμένες περιοχές.

Σαγκάη

Η έκθεση της SOA (Κρατική Υπηρεσία Μελέτης των Ωκεανών) είναι σοκαριστική! Το επίπεδο της θάλασσας ανέβηκε τα τελευταία 30 χρόνια κατά 11,5 εκατοστά! Οι αιτίες εδώ είναι πολλές: μαζί με την άνοδο της θερμοκρασίας του πλανήτη, έχουμε και την υποχώρηση του εδάφους λόγω του βάρους των κτηρίων και λόγω της υπέρμετρης άντλησης των υπόγειων υδάτων για τις ανάγκες μιας πόλης 18 εκατομμυρίων κατοίκων. Το πρόβλημα του μαλακού υπεδάφους και της υποχώρησης αυτού, μοιράζονται πολλές μεγαλουπόλεις στον κόσμο: η Μανίλα, η Τζακάρτα, η Μπανκόγκ, το Λος Άντζελες, η Οσάκα, η Βενετία κ.α.

Η Κίνα με 150 εκατομμύρια κατοίκους να ζουν σε παραθαλάσσιες περιοχές θα κληθεί να αντιμετωπίσει ένα τεράστιο πρόβλημα στα τέλη του αιώνα που διανύουμε, μιας και πολλοί επιστήμονες με έγκυρες μελέτες προειδοποιούν για την επικείμενη καταστροφή των περιοχών αυτών σε περίπτωση που η στάθμη της θάλασσας ανέβει ένα περίπου μέτρο.

Μαλβίδες

Είναι μια χώρα που βρίσκεται στον Ινδικό Ωκεανό και αποτελείται από περίπου 1.200 νησιά, εκ των οποίων κατοικούνται τα 250. Η χώρα αυτή κατέχει το ρεκόρ της χαμηλότερης χώρας του κόσμου μιας και βρίσκεται κατά μέσο όρο μόνο 2,5 μέτρα πάνω από το επίπεδο της θάλασσας. Ο πρόεδρος των Μαλβίδων Μοχάμεντ Νασίντ σχεδιάζει ήδη τη μετακόμιση των 300.000 κατοίκων της χώρας του για τα επόμενα χρόνια στην Ινδία και στη Σρι Λάνκα. Δεν είναι φυσικά τυχαίο που ήταν και η πρώτη χώρα η οποία υπέγραψε το πρωτόκολλο του Κιότο (άλλη μεγάλη απάτη και αυτή για το περιβάλλον, όπως εκ των υστέρων αποδείχθηκε). Από τα έσοδα που προέρχονται από τον τουρισμό, κάθε χρόνο ο πρόεδρος «βάζει στην άκρη» περίπου ένα εκατομμύριο ευρώ για να αγοράσει γη για τους κατοίκους της χώρας του σε κάποιο άλλο μέρος (Ινδία, Σρι Λάνκα, εφόσον ταιριάζουν η γεωγραφία και κουλτούρα των χωρών αυτών). Το 80% του πληθυσμού της χώρας αυτής ζουν σε υψόμετρο λιγότερο του ενός μέτρου από το επίπεδο της θάλασσας, οπότε μπορούμε να φανταστούμε την αγωνία των ανθρώπων αυτών…

 
Γερμανία

Ας δούμε λίγο την πολυπληθέστερη και μεγαλύτερη χώρα της Ευρώπης, η οποία είναι και από τις πιο προηγμένες χώρες του κόσμου σε τεχνολογία και οικονομία. Ίσως τη χώρα αυτή να μην την έχουμε συνδέσει τόσο πολύ με τη θάλασσα, αλλά βρέχεται σε όλο το βόρειο τμήμα της από τη Βόρειο Θάλασσα. Εκεί το έδαφος και οι συνθήκες είναι όπως περίπου στην Ολλανδία: υπάρχει πλημμυρίδα και άμπωτη, και για πολλά χιλιόμετρα μέσα στην ενδοχώρα το υψόμετρο δεν ανεβαίνει πάνω από 1,5 μέτρα. Για τα 3,5 εκατομμύρια κατοίκων που ζούνε στις περιοχές αυτές, η άνοδος του επιπέδου της θάλασσας θα σήμανε και την καταστροφή του βίου τους, εφόσον κανένα ανάχωμα δεν θα μπορούσε μακροπρόθεσμα να τους προστατέψει. Άλλο πρόβλημα αποτελούν και οι τεράστιοι πλωτοί ποταμοί που διαπερνούν τη χώρα αυτοί (Ρήνος, Δούναβης, Έλβας κ.ά.), οι οποίοι τον τελευταίο ολοένα και περισσότερο ξεχειλίζουν την άνοιξη, με αποτέλεσμα να πλημμυρίζουν οι πολλές πόλεις που είναι χτισμένες στις όχθες των ποταμών αυτών. Και στη βόρειο Γερμανία το υπέδαφος, λόγω της σαθρότητάς του, υποχωρεί και υπολογίζεται πως εκεί λόγω του φαινομένου αυτού η θάλασσα θα ανέβει 20 εκατοστά μέχρι το 2100. Έτσι στην παγκόσμια άνοδο του επιπέδου της θάλασσας, οι Γερμανοί θα πρέπει να προσθέσουν άλλα 20 εκατοστά στο βόρειο τμήμα της χώρας τους. Τα προστατευτικά αναχώματα πρέπει να ψηλώσουν τουλάχιστον κατά 50 εκατοστά για τα επόμενα 40 χρόνια λένε Γερμανοί ειδικοί. Κάποια στιγμή όμως όλοι αυτοί οι άνθρωποι δεν θα μπορούν άλλο να προστατευτούν και θα πρέπει να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους, μετακομίζοντας σε άλλες ψηλότερες περιοχές.

Ολλανδία (Κάτω Χώρες)

Οι Ολλανδοί ζούνε εδώ και αιώνες κάτω και μέσα στο νερό, εφόσον η χώρα τους βρίσκεται κατά 25% κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας! Χτίζουν αναχώματα, κερδίζουν έδαφος βγάζοντας το νερό έξω και είναι παγκοσμίως οι πρώτοι σε ό,τι αφορά την προστασία και τη διαχείριση των ακτών που κινδυνεύουν καθημερινά από πλημμύρες. Για τις δικές τους ακτές οι προγνώσεις είναι αποκαρδιωτικές: από 65 μέχρι 130 εκατοστά θα ανέβει το επίπεδο της θάλασσας στις Ολλανδικές ακτές μέχρι το 2100, ενώ 2 με 4 μέτρα (!) λένε οι προγνώσεις για το έτος 2200! Μακροπρόθεσμα θα χρειαζόταν 1,5 δις ευρώ το χρόνο για έργα προστασίας από την άνοδο των υδάτων. Ο κρατικός οργανισμός «Rijkswaterstaat» που είναι υπεύθυνος για την προστασία των ακτών της Ολλανδίας, έχει ήδη σήμερα μεγαλύτερο προϋπολογισμό από το υπουργείο εθνικής άμυνας της χώρας. Οι Ολλανδοί έχουν άλλη προσέγγιση του θέματος. Αντί να προσπαθήσουν να «κλειδώσουν» έξω το νερό, σχεδιάζουν έργα που θα  τους επιτρέπουν να ζούνε με και μέσα σε αυτό. Πολλά σπίτια χτίζονται πλέον μέσα στο νερό και τα έργα που πραγματοποιούνται έχουν την φιλοσοφία να διαχειρίζονται το νερό και όχι να το αποκλείουν. Κάτι τέτοιο άλλωστε δεν θα ήταν εφικτό σε μια χώρα της οποίας το 25% της έκτασης βρίσκεται κάτω από το επίπεδο της θάλασσας.

Νέα Υόρκη

Η πόλη της Νέας Υόρκης αποτελείται από πολλά νησιά και χερσονήσους και έχει περίπου 1.000 χιλιόμετρα ακτογραμμή. Ειδικοί από ινστιτούτο της ΝΑΣΑ που βρίσκεται στην καρδιά του Μανχάταν υποστηρίζουν ότι ένα τσουνάμι ύψους 3 με 4 μέτρων θα κατέστρεφε μεν μεγάλο μέρος της πόλης, αλλά οι άνθρωποι θα μπορούσαν να την ξαναχτίσουν. Σε περίπτωση που το επίπεδο της θάλασσας ανέβει όμως κατά ένα μέτρο τότε τέτοιου είδους τσουνάμι θα περνούσαν από τη Νέα Υόρκη κατά μέσο όρο κάθε 3 με 4 χρόνια, χρονικό διάστημα πολύ μικρό για να μπορέσει να χτίζεται ολοένα από την αρχή η πόλη. Για τα επόμενα χρόνια σχεδιάζονται μετακινούμενα αντιπλημμυρικά φράγματα για τα κεντρικά σημεία της πόλης και ειδικά για το Μανχάταν. Και εδώ οι συνθήκες διαβίωσης για τα 15 εκατομμύρια κατοίκους της πόλης θα δυσκολέψουν πολύ τα επόμενα 100 χρόνια.

Επίλογος

Η ιστορία της ανθρωπότητας είναι στενά συνδεδεμένη με το επίπεδο της θάλασσας. Μετά όμως την τελευταία εποχή των παγετώνων πριν από 7000 χρόνια η θερμοκρασία στον πλανήτη και άρα το επίπεδο των ωκεανών σταθεροποιήθηκε. Ακριβώς την περίοδο αυτή (τα τελευταία 7000 χρόνια) ο άνθρωπος έπαψε να κάνει νομαδική ζωή και εγκαταστάθηκε μόνιμα σε διάφορες περιοχές, πολλές εκ των οποίων ήταν παραθαλάσσιες ή παραποτάμιες. Αυτό συνέβη λόγω των πολλών προτερημάτων που έχουν τέτοιες περιοχές και όχι απλά γιατί είναι όμορφα να ζεις δίπλα στο κύμα. Σήμερα περίπου 600 εκατομμύρια άνθρωποι ζουν κοντά στη θάλασσα, σε μέρη που κινδυνεύουν πολύ αν π.χ. η στάθμη των υδάτων ανέβει κατά ένα μέτρο τα επόμενα 100 χρόνια, γεγονός το οποίο πιθανότατα θα συμβεί. Τα 2/3 των πόλεων με πάνω από 5 εκατομμύρια κατοίκους ζούνε σε τέτοιες περιοχές.

Η αντίστροφη μέτρηση έχει ήδη αρχίσει. Ο καθένας για τον εαυτό του και όλοι για όλους. Ξανασκεφτείτε ποιους θα στείλετε στη βουλή.

ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΤΟ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ ΤΩΡΑ!!!!

ΑΛΛΑΞΤΕ ΤΡΟΠΟ ΖΩΗΣ. ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ.

ΟΧΙ ΑΥΡΙΟ, ΤΩΡΑ!!!

 

Ο ΑΛΕΞΗΣ ΑΛΑΜΑΤΙΔΗΣ (dytikos@gmail.com) είναι εκδότης του free press Δυτικώς και ασχολείται με τη φωτογραφία και το περιβάλλον.

 

ΑΠΑΛΛΑΓΕΙΤΕ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΟΝΟΥΣ

ΘΩΡΑΚΙΣΤΕ ΤΗΝ ΑΜΥΝΑ ΤΟΥ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ ΣΑΣ

 

ΜΕ ΤΗΝ ΑΥΘΕΝΤΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΠΟΡΦΥΡΗ

ΠΛΑΚΕΤΑ ΤΕΣΛΑ

ΠΩΣ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΠΡΟΜΗΘΕΥΤΩ ΤΗΝ ΑΥΘΕΝΤΙΚΗ ΠΟΡΦΥΡΗ ΠΛΑΚΕΤΑ ΤΟΥ ΤΕΣΛΑ;

 

Η Πλακέτα Τέσλα σας αποστέλλεται με Αντικαταβολή στη διεύθυνσή σας.

Τηλεφωνείστε τώρα στο

2311.270832
ή στο 6945354443
ή στείλτε στον ίδιο αριθμό SMS με τα στοιχεία σας (Ονοματεπώνυμο, Διεύθυνση, Ταχυδρομικός Κώδικας και Τηλέφωνο).
Μπορείτε επίσης να δώσετε την παραγγελία σας και τα στοιχεία σας στο mail: tesla.plate.gr@gmail.com

● Η κάθε Πλακέτα του Τέσλα κοστίζει 22 ευρώ (συν έξοδα αποστολής 3,8 ευρώ).  Για κάθε επιπλέον Πλακέτα Τέσλα παραγγείλετε, ισχύει έκπτωση 10%.

 
ΚΑΝΤΕ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΔΩΡΟ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΑΣ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΑΓΑΠΑΤΕ. ΕΝΑ ΔΩΡΟ ΠΟΥ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΙ ΤΟΥΣ ΠΟΝΟΥΣ ΚΑΙ ΕΝΙΣΧΥΕΙ ΤΗΝ ΑΜΥΝΑ ΤΟΥ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ ΜΑΣ.

ΦΟΥΤΟΥΡΙΣΤΙΚΕΣ ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΕΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΕΣ

ΦΟΥΤΟΥΡΙΣΤΙΚΕΣ ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΕΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΕΣ

Η Επιστημονική Φαντασία Πειραματίζεται με τη Βιόσφαιρα!


Η υπερθέρμανση του πλανήτη, η άνοδος δηλαδή της μέσης θερμοκρασίας αλλά και της στάθμης των ωκεανών, είναι ίσως το σοβαρότερο πρόβλημα που θα αντιμετωπίσει η ανθρωπότητα τις δεκαετίες που έρχονται. Είναι πια φανερό πως πρέπει κάτι να γίνει, και μάλιστα σύντομα, για να αποτραπεί η καταστροφή του παγκόσμιου κλίματος. Υπάρχουν ήδη οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειες που, αν αξιοποιηθούν ικανοποιητικά, μπορούν να αντικαταστήσουν τα ορυκτά καύσιμα και να αποτρέψουν την υπερθέρμανση του πλανήτη μας. Υπάρχει όμως και μια σειρά από εξωτικές και φουτουριστικές τεχνολογίες, που υπόσχονται να σώσουν το περιβάλλον του πλανήτη μας και να εξασφαλίσουν την επιβίωση των μελλοντικών γενιών. Σφαίρες Αλουμινίου στη Στρατόσφαιρα, Κάτοπτρα στο Διάστημα, Αντι-CO2 Ανεμόμυλοι, Μπάλες «Γκολφ» στις Θάλασσες, «Προσομοιωμένες» Εκρήξεις Ηφαιστείων κ.α. Όλα αποτελούν ένα εξωτικό οπλοστάσιο αποτροπής της κατάρρευσης του παγκόσμιου κλίματος. Οι τεχνολογίες και οι ιδέες υπάρχουν. Εκείνο που δεν υπάρχει όμως είναι η θέληση των πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων να πράξουν το αυτονόητο: να αφήσουν δηλαδή τον πλανήτη μας βιώσιμο και για τις επόμενες γενιές, επενδύοντας στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας!

«Μέσα στον αιώνα που διανύουμε η μέση θερμοκρασία του πλανήτη θα ανέβει από 1,4 έως 5.8 βαθμούς Κελσίου, το δε επίπεδο της θάλασσας από 9 έως 88 εκατοστά».

Ειδική επιτροπή του ΟΗΕ για το Κλίμα της Γης, Μάρτιος 2001

Γράφει ο Αλέξης Αλαματίδης

Ο 20ος αιώνας ήταν ένας αιώνας κατά τη διάρκεια του οποίου η ανθρωπότητα γνώρισε πολλές και μεγάλες αλλαγές, σε όλους τους τομείς. Οι επιστήμες άνθισαν και εξελίχθηκαν (φέρνοντας πολλά καλά, άλλα και δεινά), οι κοινωνίες έγιναν περισσότερο «ανθρωποκεντρικές» και δίκαιες, οι γυναίκες απέκτησαν δικαιώματα (τουλάχιστον στον Δυτικό κόσμο), το ίδιο και η εργατική τάξη, οι δύο Παγκόσμιοι Πόλεμοι χάραξαν νέα σύνορα στον παγκόσμιο χάρτη, αποικιοκρατούμενες χώρες απελευθερώθηκαν και η βιομηχανική επανάσταση μας έφερε τα επιτεύγματα των επιστημών μέσα στο σπίτι μας. Βεβαίως υπήρξαν και πολλά αρνητικά που έφερε ο 20ος αιώνας.

Αν ταξιδεύαμε στο χρόνο και πηγαίναμε 100 χρόνια μπροστά, στο έτος 2106 δηλαδή και κάναμε εκεί ένα «flashback» του 21ου αιώνα, ποια θα ήταν άραγε τα «highlights» του; Το κυριότερο και σοβαρότερο απ’ όλα πιστεύω θα ήταν η επερχόμενη αλλαγή – καταστροφή του κλίματος.

Το άρθρο αυτό δεν έχει ως σκοπό να σας πείσει για την κλιματολογική καταστροφή, η οποία έχει ξεκινήσει εδώ και αρκετά χρόνια, αλλά να εξηγήσει πως θα μπορούσε να εξελιχθεί αυτή η de facto κατάσταση, και το πώς κάποια πράγματα μπορούν ακόμη να σωθούν και να αντιστραφούν προς το καλύτερο.

Οι ανθρώπινες δραστηριότητες των τελευταίων εκατό χρόνων έχουν επιφέρει ένα καινούργιο status quo στο περιβάλλον και το αποτέλεσμα αυτού, θα είναι η μετάλλαξη και η τελική καταστροφή της δικής μας βιόσφαιρας. Και όταν ο πλανήτης αποβάλει το ανθρώπινο είδος ως παράσιτο, τότε μετά από 100, 1000 ή 10.000 χρόνια (ο χρόνος δεν θα παίζει και κανέναν σημαντικό ρόλο αφού εμείς δεν θα υπάρχουμε) θα επανέλθει στα φυσιολογικά του επίπεδα, ακολουθώντας τον φυσιολογικό (συμπαντικό) του κύκλο.

Μπορούμε ακόμη να σώσουμε πολλά, για να μην αναγκάσουμε τα παιδιά και τα εγγόνια μας να ζήσουν σε έναν κόσμο κατά πολύ χειρότερο από τον δικό μας.

Σε προηγούμενα τεύχη του ΖΕΝΙΘ έχουμε μιλήσει για αρκετά σενάρια που μπορούν να συμβούν, όπως π.χ. για τη μείωση της ροής του Ρεύματος του Κόλπου του Μεξικού (που και αυτή οφείλεται στις ανθρώπινες δραστηριότητες) και τις επιπτώσεις που θα επιφέρει στο βόρειο ημισφαίριο του πλανήτη. Τα σενάρια είναι πάρα πολλά, αλληλένδετα και αλληλοεξαρτώμενα, σε σημείο που κανένας δεν μπορεί να γνωρίζει με ακρίβεια τι μας περιμένει αύριο.

Η υπερθέρμανση του πλανήτη, η άνοδος δηλαδή της μέσης θερμοκρασίας, είναι ίσως το σοβαρότερο πρόβλημα με τα καταστρεπτικότερα αποτελέσματα για τη βιόσφαιρα του ανθρώπου. Ίσως είναι καιρός να ξεχωρίσουμε την καταστροφή του πλανήτη (που σημαίνει ότι ο πλανήτης καταστρέφεται ή χάνει τη θέση του στο ηλιακό μας σύστημα) από την καταστροφή της βιόσφαιρας (που σημαίνει πως η επιβίωση του ανθρώπου γίνεται αδύνατη λόγω των συνθηκών). Η εκπομπή του διοξειδίου του άνθρακα (CO2) που προέρχεται από την καύση των ορυκτών καυσίμων, και η συσσώρευση αυτού στα ανώτερα στρώματα της ατμόσφαιρας είναι ο κύριος υπαίτιος της υπερθέρμανσης του πλανήτη και το μεγαλύτερο πρόβλημα που θα κληθεί να αντιμετωπίσει η ανθρώπινη κοινότητα στον αιώνα που διανύουμε.

Στο τεύχος Νο 6 του ΖΕΝΙΘ μιλήσαμε για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας, οι οποίες μπορούν να αντικαταστήσουν τον άνθρακα και το πετρέλαιο και αποτελούν ουσιαστικά λύση-μονόδρομο για τη μείωση του CO2 και την υπερθέρμανση του πλανήτη. Εκτός από αυτές τις νέες τεχνολογίες, υπάρχουν και κάποιες άλλες επινοημένες από ερευνητικές ομάδες, «τρελαμένους» φοιτητές και καθηγητές. Πολλές είναι σε καθαρά πειραματικό στάδιο και έχουν να ξεπεράσουν ακόμα τις «παιδικές ασθένειες», ενώ κάποιες άλλες θα μπορούσαν θεωρητικά να εφαρμοστούν. Στο σύνολό τους δεν μειώνουν τις εκπομπές του CO2, όπως οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, αλλά με τον τρόπο τους δεν αφήνουν τη μέση θερμοκρασία στον πλανήτη να ανέβει.

Ουράνιες Σφαίρες (Σφαίρες Αλουμινίου στη Στρατόσφαιρα)

Το Σχέδιο: Εκατομμύρια αλουμινένιες σφαίρες διαμέτρου περίπου τεσσάρων χιλιοστών ρίχνονται από ειδικά αεροπλάνα στο ανώτερο στρώμα της ατμόσφαιρας, τη στρατόσφαιρα. Εκεί αιωρούνται λόγω της γέμισής τους με υδρογόνο και αντανακλούν ένα μέρος της προσπίπτουσας ηλιακής ακτινοβολίας.

Εφευρέτης: Οι Wood & Teller από το Lawrence Livermore National Laboratory (ΗΠΑ).

Διαδικασία εκπόνησης: Οι σφαίρες αλουμινίου μπορούν εύκολα να κατασκευαστούν, να γεμιστούν με υδρογόνο και να διασκορπιστούν στη στρατόσφαιρα από αεροπλάνα. Επειδή όμως παρά τη γέμισή τους με υδρογόνο κάποτε θα πέσουν στη Γη, απαιτείται συνεχής αναπλήρωσή τους.

Κόστος: Σύμφωνα με τους εφευρέτες απαιτείται περίπου 1 δισεκατομμύριο δολάρια το χρόνο.

Οφέλη: Τα σφαιρίδια αυτά θα μπορούσαν να μπλοκάρουν μεγάλο μέρος της προσπίπτουσας ηλιακής ακτινοβολίας. Έτσι θα μπορούσε να αντισταθμιστεί η επιδείνωση του φαινομένου του θερμοκηπίου.

Μειονεκτήματα: Ο ουρανός χωρίς σύννεφα δεν θα ήταν πλέον μπλε, αλλά θα είχε άσπρο χρώμα. Η θερμοκρασία στη στρατόσφαιρα θα έπεφτε, γεγονός που μπορούσε να οδηγήσει στην καταστροφή του όζοντος.

Κάτοπτρα στο Διάστημα

Το Σχέδιο: Διαστημόπλοια μεταφέρουν και συναρμολογούν κομμάτι-κομμάτι έναν τεράστιο καθρέφτη 3.000 τόνων και επιφάνειας 1.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων στο διάστημα τοποθετώντας τον κάπου μεταξύ Γης και Ήλιου.

Εφευρέτης: Οι Wood & Teller από το Lawrence Livermore National Laboratory (ΗΠΑ).

Διαδικασία εκπόνησης: Για την πραγματοποίηση του σχεδίου απαιτούνται νέες επαναστατικές τεχνολογίες και επινοήσεις, μεταξύ άλλων και μια αρμάδα νέων διαστημοπλοίων μεγάλων (για τα σημερινά δεδομένα) αποστάσεων.

Κόστος: Σύμφωνα με τους εφευρέτες «εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολάρια!»

Οφέλη: Αν γίνουν οι σωστοί υπολογισμοί, θα αντανακλώνταν τόση ακτινοβολία από τον ήλιο, που ακόμη και ο διπλασιασμός του εκπεμπόμενου CO2 στην ατμόσφαιρα δεν θα οδηγούσε σε άνοδο της θερμοκρασίας.

Μειονεκτήματα: Αν δεν γίνουν σωστοί υπολογισμοί και τοποθετηθεί, λόγου χάρη, μεγαλύτερος καθρέφτης απ’ ό,τι πρέπει, θα μπορούσε να προκληθεί μια νέα εποχή των παγετώνων. Πέρα από αυτά, λιγότερη ηλιακή ενέργεια στη Γη θα μπορούσε να επιφέρει ένα σωρό αλλά προβλήματα στη χλωροπανίδα, ενώ και η μέθοδος αυτή, όπως προαναφέρθηκε, δεν μειώνει ουσιαστικά τα αέρια που προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου, αλλά απλώς τα εμποδίζει να ανεβάσουν τη θερμοκρασία. Η συγκέντρωση του CO2 έτσι θα συνέχιζε να ανεβαίνει ευνοώντας, π.χ., τις σοδειές, αλλά θα έκανε τους ωκεανούς ολοένα πιο όξινους, γεγονός που καταστρέφει τη ζωή μέσα σε αυτούς.

Αντι-CO2 Ανεμόμυλοι

Το Σχέδιο: Σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη θα στηθούν τεράστιοι ανεμόμυλοι, οι οποίοι θα λειτουργούν ως βεντιλατέρ: θα φυσάνε τον αέρα πάνω σε μεγάλες εκτάσεις από διάλυμα ασβέστη με νερό, το οποίο έχει την ιδιότητα να δεσμεύει το CO2.

Εφευρέτης: Klaus Lackner, Πανεπιστήμιο Columbia, Νέα Υόρκη.

Διαδικασία εκπόνησης: Απλοί μηχανισμοί, «εύκολη» χημεία, το διάλυμα του ασβέστη με νερό παρασκευάζεται εύκολα και αντιδρά με το CO2 δίνοντας ως προϊόντα κιμωλία και νερό.

Κόστος: Ο εφευρέτης υπολογίζει περίπου 5 cent ανά λίτρο καυσίμου, που παράγει το CO2. Αρχικά το κόστος φαίνεται χαμηλό, αλλά πρέπει να αναλογιστούμε τη σημερινή παγκόσμια κατανάλωση καυσίμων: 10 δισεκατομμύρια τόνοι!! Υπολογίστε πόσα λίτρα είναι, πολλαπλασιάστε με 5 cent και θα δείτε ότι είναι ασύμφορο, τουλάχιστον για τα σημερινά δεδομένα.

Οφέλη: Αν όλες οι πόλεις, τα χωριά και οι μικρές κοινότητες υιοθετούσαν τη μέθοδο αυτή, ακόμη και στις βιομηχανικές χώρες δεν θα υπήρχε ίχνος CO2.

Μειονεκτήματα: Παντού θα δημιουργούνταν πέτρες και βράχια κιμωλίας, τα οποία θα αποτελούσαν και πρόκληση για τους μηχανικούς που σχεδιάζουν τη φυσική δομή των διαφόρων εκτάσεων. Άλλη οπτική ρύπανση θα αποτελούσαν και οι εκατομμύρια ανεμόμυλοι που απαιτούνται.

Δενδροφυτείες – Αναδάσωση

Το Σχέδιο: Σε παγκόσμια κλίμακα θα γίνουν αναδασώσεις, διότι τα φυτά καθώς μεγαλώνουν δεσμεύουν το CO2 από τον αέρα.

Εφευρέτης: Η πρόταση ήρθε από διάφορες χώρες (με μεγάλες εκτάσεις, όπως ο Καναδάς και η Ρωσία) οι οποίες θέλουν με τον τρόπο αυτόν να εκπληρώσουν τις προϋποθέσεις του Πρωτοκόλλου του Κιότο (το Δεκέμβριο του 1997, 160 χώρες συμφώνησαν ότι μέχρι το 2012 οι εκπομπή των αέριων του φαινομένου του θερμοκηπίου θα πέσει κατά 5,2% σε σχέση με αυτήν του 1990).

Διαδικασία εκπόνησης: Απλή φυσική μέθοδος

Κόστος: Οι υποστηρικτές της μεθόδου υπολογίζουν 5 ευρώ για κάθε δεσμευμένο τόνο CO2.

Οφέλη: Με τη μέθοδο αυτή μπορούν να αποσυρθούν συνολικά 18 δισεκατομμύρια τόνοι CO2 από το περιβάλλον.

Μειονεκτήματα: Ό,τι δεσμεύουν τα φυτά σε CO2 μεγαλώνοντας, το απελευθερώνουν όταν πεθαίνουν. Έτσι 30 με 40 χρόνια μετά το θάνατό του ένα δέντρο απελευθερώνει το CO2 που είχε δεσμεύσει μεγαλώνοντας (σε θερμές περιοχές μπορεί μάλιστα να απελευθερωθεί και περισσότερο). Επίσης, με τον τρόπο αυτόν θα μπορούσε να ανοίξει και το «κουτί της Πανδώρας»: με πρόσχημα την προστασία του περιβάλλοντος, θα κόβονταν τα τροπικά δάση που έχουν μεγάλη αξία ξύλου, για να δώσουν τη θέση τους σε κατώτερης ποιότητας δέντρα που θα φύτευαν οι επιτήδειοι.

Μπάλες Γκολφ στις Θάλασσες

Το Σχέδιο: Δισεκατομμύρια μπάλες γκολφ και πινγκ πονγκ θα ριχθούν σε όλες τις θάλασσες του πλανήτη, οι οποίες λόγω του λευκού τους χρώματος αντανακλούν τις ηλιακές ακτίνες.

Εφευρέτης: Σύμφωνα με το περιοδικό New Scientist, εφευρέτες είναι μια ομάδα επιστημόνων από τις ΗΠΑ. Το σχέδιο υπάρχει ήδη από τη δεκαετία του 1960.

Διαδικασία εκπόνησης: Πολύ απλή: αγοράζουμε τις μπάλες, τις φορτώνουμε σε καράβια και τις ρίχνουμε στους ωκεανούς.

Κόστος: Μια μπάλα του γκολφ κοστίζει περίπου 1 ευρώ και μια του πινγκ πονγκ περίπου 30 cent.

Οφέλη: Ως γνωστόν, η Γη αντανακλά ένα μέρος της ηλιακής θερμικής ακτινοβολίας πίσω στο διάστημα. Το φαινόμενο αυτό μπορεί να αυξηθεί αν στην επιφάνεια του πλανήτη υπάρχουν πολλά αντικείμενα που αντανακλούν την ακτινοβολία. Και εδώ τα αέρια που ευθύνονται για την υπερθέρμανση του πλανήτη δεν θα λιγοστέψουν, αλλά η θερμοκρασία θα πάψει να ανεβαίνει. Θεωρητικά μπορεί να υπολογιστεί ο αριθμός από τα μπαλάκια που απαιτούνται.

Μειονεκτήματα: Το σύστημα αυτό μπορεί να λειτουργήσει μόνο για μερικές εβδομάδες, μια και οι λευκές μπάλες θα γίνουν πράσινες λόγω των φυκιών. Έτσι θα χρειάζονται ολοένα και καινούργιες μπάλες, κάτι που θα ανέβαζε ακόμη περισσότερο την ήδη υπάρχουσα ρύπανση των θαλασσών από πλαστικό.

Ανάδευση των Ωκεανών

Το Σχέδιο: Εκατοντάδες ανεμοκινούμενοι ρότορες ύψους 70 μέτρων θα περιστρέφονται πάνω στις επιφάνειες των θαλασσών. Πάνω στα μόρια του άλατος που υπάρχει στο θαλασσινό νερό εναποτίθεται υγρασία η οποία θα δημιουργήσει τεράστια σύννεφα πάνω από το νερό που θα εμποδίζουν τις ηλιακές ακτίνες να περάσουν.

Εφευρέτης: John Latham, National Center for Atmospheric Research, Boulder, Colorado.

Διαδικασία εκπόνησης: Η απαιτούμενη τεχνολογία ουσιαστικά υπάρχει από τότε που ο Stephen Salter ανέπτυξε τη μέθοδο που ονόμασε «Gischt-Quirl». Ο Latham θέλησε περίπου έναν χρόνο να ξεκινήσει πιλοτικά τη μέθοδο. Για συνεχές όφελος στο παγκόσμιο κλίμα θα πρέπει οι ωκεανοί να αναδεύονται συνέχεια διότι τα σύννεφα που θα δημιουργούνται έχουν διάρκεια ζωής μερικών μόνο ημερών.

Κόστος: Δεν έχει υπολογιστεί ακόμη, αλλά θεωρητικά δεν πρέπει να είναι υπερβολικό.

Οφέλη: Περισσότερα σύννεφα, χαμηλότερες θερμοκρασίες στον πλανήτη (αλλά το Co2 θα συνεχίσει να ανεβαίνει).

Μειονεκτήματα: Ξεχάστε τις ηλιόλουστες μέρες…

«Προσομοιωμένες» Εκρήξεις Ηφαιστείων

Το Σχέδιο: Αεροπλάνα θα ρίχνουν 10 εκατομμύρια τόνους θείο στα ανώτερα στρώματα της ατμόσφαιρας προσομοιώνοντας έτσι το αποτέλεσμα της έκρηξης ηφαιστείων κατά τις οποίες τόνοι θείου από τα έγκατα της Γης ανεβαίνουν στη στρατόσφαιρα. Τα μόρια του θείου δημιουργούν μια αδιαπέραστη ασπίδα για τις ακτίνες του Ήλιου.

Εφευρέτης: Η πρόταση έγινε το 1982 από τον Mikahail Budyko, του Γεωφυσικού Ινστιτούτου του Λένινγκραντ.

Διαδικασία εκπόνησης: Ένα Boeing 747 Jumbo μπορεί να μεταφέρει περίπου 100 τόνους φορτίο, άρα θα χρειαστούν περίπου 100.000 πτήσεις ετησίως.

Κόστος: Δεν έχει υπολογιστεί με ακρίβεια. Οι ποσότητες του θείου, η συντήρηση και τα καύσιμα των αεροπλάνων, θα ανέρχονται πάντως σε αρκετά εκατομμύρια ευρώ το χρόνο.

Οφέλη: Η αποτελεσματικότητα της μεθόδου έχει δοκιμαστεί με φυσικό τρόπο το 1991, όταν εξερράγη το ηφαίστειο Pinatubo στις Φιλιππίνες. Για τα επόμενα 2–3 χρόνια, η παγκόσμια μέση θερμοκρασία έπεσε κατά 0.5 βαθμούς Κελσίου.

Μειονεκτήματα: Για την ατμόσφαιρα το θείο αποτελεί ένα από τα χειρότερα δηλητήρια, απ’ το οποίο μπορούν στη συνέχεια να προκληθούν ασθένειες των αναπνευστικών οδών σε ανθρώπους και ζώα. Το θείο προκαλεί επίσης και την «όξινη βροχή», η οποία καταστρέφει ως γνωστόν τα φυτά.

Ατομική Ενέργεια

Το σχέδιο: Πυρηνικά εργοστάσια παραγωγής ενέργειας θα αντικαταστήσουν τα υπάρχοντα (που λειτουργούν με άνθρακα, πετρέλαιο και φυσικό αέριο).

Εφευρέτες – υποστηρικτές: Η τεχνολογία είναι παλιά (και ξεπερασμένη), υπάρχει όμως ένα σκληροπυρηνικό λόμπι που θα ήθελε την αναγέννηση της τεχνολογίας αυτής (κάτι που συνέβη στις δεκαετίες του 1950 και 1980), αδιαφορώντας για το υψηλό κόστος και την επικινδυνότητά της.

Διαδικασία εκπόνησης: Μόνο για την κάλυψη των ενεργειακών αναγκών της Ευρώπης θα χρειάζονταν περίπου 500 νέα πυρηνικά εργοστάσια. Σε παγκόσμια κλίμακα θα απαιτούνταν αρκετές χιλιάδες, εγχείρημα δύσκολο, αν αναλογιστεί κανείς ότι πρώτα απ’ όλα πρέπει να βρεθούν τα κατάλληλα γεωγραφικά σημεία που θα χτιστούν τα εργοστάσια αυτά. Επιπλέον υπάρχει φυσικά και το πρόβλημα των πυρηνικών αποβλήτων και ο κίνδυνος ατυχήματος που πάντα καραδοκεί (όλοι θυμόμαστε, φαντάζομαι, το Chernobyl).

Κόστος: Ένα εργοστάσιο πυρηνικής ενέργειας στοιχίζει μερικά δισεκατομμύρια ευρώ και είναι κατά πολύ ακριβότερο από ένα αντίστοιχο που λειτουργεί με φυσικό αέριο ή άνθρακα.

Οφέλη: Δεν υπάρχει το CO2 ως παραπροϊόν και έτσι θα γλιτώναμε από το 50% του σημερινού παραγόμενου.

Μειονεκτήματα: Η κλιματολογική καταστροφή ανταλλάσσεται με την θανατηφόρο ραδιενέργεια, μια όχι και τόσο συμφέρουσα ανταλλαγή.

Να Μην Κάνουμε Τίποτα

Το σχέδιο: Η ανθρωπότητα δεν προσπαθεί να αποτρέψει την κλιματολογική καταστροφή, αλλά προετοιμάζεται να ζήσει με τα επακόλουθά της.

Εφευρέτης: Ο «σκεπτικιστής–περιβαλλοντολόγος» και διευθυντής του Ινστιτούτου Αξιολόγησης του Περιβάλλοντος στην Κοπεγχάγη, Björn Lomborg.

Διαδικασία εκπόνησης: Όσοι μπορούν και έχουν τα χρήματα, χτίζουν φράγματα για να αντιμετωπίσουν τις επερχόμενες πλημμύρες. Οι κάτοικοι των φτωχών παραθαλάσσιων χωρών, την έχουν άσχημα.

Κόστος: Ο Lomborg ισχυρίζεται πως η εκκένωση όλων των παραθαλάσσιων περιοχών είναι πιο φθηνή απ’ την καταπολέμηση της κλιματολογικής καταστροφής.

Οφέλη: Με τα χρήματα που θα αποταμιευτούν (πάντα κατά Lomborg) θα μπορούσαν να καταπολεμηθούν η πείνα και το AIDS.

Μειονεκτήματα: Ακόμη και αν δεν υπήρχε η επερχόμενη κλιματολογική καταστροφή, τα πεπερασμένα αποθέματα πετρελαίου, άνθρακα, φυσικού αερίου και ουρανίου, οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στην υιοθέτηση των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας. Όσο καθυστερεί η μετάβαση στις τεχνολογίες αυτές, τόσο ακριβότερη θα είναι η τελική εφαρμογή τους και φυσικά τόσο περισσότερες καταστροφές θα έχει υποστεί το περιβάλλον. Ακόμη και αν σταματούσαμε σήμερα την καύση των ορυκτών καυσίμων, πολλές καταστροφές που έχουν γίνει, δεν είναι πια αντιστρέψιμες.

Η Λύση: Οι Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας

Το σχέδιο: Ο ήλιος, οι άνεμοι, το νερό, η γεωθερμία και η βιομάζα αντικαθιστούν τα ορυκτά καύσιμα (άνθρακας, πετρέλαιο).

Εφευρέτες–Υποστηρικτές: Σε όλο τον κόσμο υπάρχουν υποστηρικτές των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας (απλοί άνθρωποι, επιστήμονες).

Διαδικασία εκπόνησης: Οι τεχνολογίες είναι ώριμες για εφαρμογή, η σχέση κόστους-απόδοσης μπορεί και πρέπει να βελτιωθεί. Η εξοικονόμηση ενέργειας και η βελτιωμένη αποτελεσματικότητα πρέπει να συνοδεύσουν τη στροφή στην ενέργεια.

Κόστος: Ήδη, εκεί που δεν υπάρχει ηλεκτρικό δίκτυο οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας παρέχουν φτηνό ηλεκτρικό ρεύμα. Εκεί που υπάρχει δίκτυο, όπως εδώ στη Δύση, πρέπει να προωθούνται από τις κυβερνήσεις. Αλλά και πάλι, σε οικονομική βάση συμφέρουν: Οι τεχνολογίες αυτές εκτός από ηλεκτρικό ρεύμα θα παράγουν και εκατομμύρια νέες θέσεις εργασίας και τον παλμό για μια νέα οικονομία.

Οφέλη: Οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας θα επιφέρουν μια σημαντική μείωση της εκπομπής του CO2 και θα εξοικονομούν τα ενεργειακά αποθέματα.

Μειονεκτήματα: Ακόμη και αυτές οι τεχνολογίες δεν είναι εντελώς «οικολογικές». Η αιολική και η ηλιακή ενέργεια «καταναλώνουν» μεγάλες εκτάσεις και αλλάζουν το φυσικό τοπίο. Τα φράγματα αλλάζουν τον ρου των ποταμών και μπορούν να επιφέρουν καταστροφικές συνέπειες για το περιβάλλον και τους ανθρώπους.

Όπως και να’ χει, σε λίγο καιρό θα πρέπει να προσαρμοστούμε στη νέα τάξη πραγμάτων (ειδικά οι βιομηχανικές χώρες), όσον αφορά το κλίμα της Γης. Διαβάζοντας το παραπάνω κείμενο καταλήγουμε πως μόνο οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας μειώνουν την εκπομπή του CO2, οι υπόλοιπες απλώς βρίσκουν τεχνάσματα να μην ανεβαίνει η θερμοκρασία στον πλανήτη. Τέτοιες επινοήσεις και τεχνολογίες (που όπως είπαμε οι περισσότερες βρίσκονται σε πειραματικό στάδιο), υπάρχουν και άλλες (όπως να συμπιέσουμε και να θάψουμε το CO2, ή να το δεσμεύσουμε με την καλλιέργεια φυκιών μέσα στη θάλασσα κτλ.).

Λύσεις πραγματικές όμως, με τα σημερινά δεδομένα και την κατάσταση της τεχνολογίας, δίνουν μόνο οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Είναι θέμα των κυβερνήσεων και κατ’ επέκταση των πολιτών που τις ψηφίζουν.

Ο ΑΛΕΞΗΣ ΑΛΑΜΑΤΙΔΗΣ (dytikos@the.forthnet.gr) είναι εκδότης του περιοδικού Δυτικώς και ασχολείται με τη φωτογραφία και το περιβάλλον.

PLAN B: ΕΝΑ «ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΟ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ» ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΚΡΙΣΗΣ

PLAN B

ΕΝΑ «ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΟ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ» ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΚΡΙΣΗΣ

«Ο παλιός πολιτισμός έφτασε στο τέλος του. Ανέρχεται στην επιφάνεια ένα νέο έδαφος που σύντομα θα αλλάξει την όψη του κόσμου μας».

Πιέρ Προυντόν, 1809-1865

Γράφει ο Γιώργος Στάμκος

 

 

Ζούμε σε κοσμοϊστορικές εποχές, δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία γι’ αυτό. Η παγκόσμια οικονομία έχει βυθιστεί για τα καλά σε μια παρατεταμένη κρίση, που θυμίζει αρκετά το περιβόητο «Κραχ του 1929», όταν ξαφνικά τη «Μαύρη Πέμπτη» στις 29 Οκτωβρίου του 1929 χρηματιστήρια, τράπεζες και επιχειρήσεις κατέρρευσαν ως χάρτινοι πύργοι και χρεοκόπησαν. Στους επόμενους μήνες ο πληθωρισμός εκτοξεύτηκε στα ύψη, δημιουργήθηκαν στρατιές ανέργων κι εξαθλιωμένων, εθνικές οικονομίες κλονίστηκαν και οι κοινωνίες αποσταθεροποιήθηκαν δίνοντας την ευκαιρία σε ακραίες πολιτικές ομάδες, που εξέφραζαν ολοκληρωτικές ιδεολογίες, να καταλάβουν την εξουσία σε αρκετές χώρες της μεταπολεμικής Ευρώπης. Αποτέλεσμα του «Κραχ του 1929» ήταν να οδηγηθούμε σ’ έναν Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, που ολοκλήρωσε το καταστροφικό έργο του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου μετατρέποντας την Ευρώπη σε σωρούς ερειπίων και αφήνοντας πίσω του δεκάδες εκατομμύρια νεκρούς. Γι’ αυτό και σήμερα υπάρχει διάχυτη η ανησυχία πως μετά από αυτή την παγκόσμια οικονομική κρίση μπορεί ν’ ακολουθήσει ένας Γ’ Παγκόσμιος Πόλεμος…

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ «ΥΠΑΡΚΤΟΥ (ΚΑΖΙΝΟ)ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ»

Παρά τις όποιες ομοιότητες με το «Κραχ του 1929» οι πιο ψύχραιμοι αναλυτές παρομοιάζουν την παρούσα οικονομική κρίση του (καζινο)καπιταλισμού με την κρίση που οδήγησε στην κατάρρευση τον λεγόμενο «υπαρκτό σοσιαλισμό» κατά την τριετία 1989-1992. Σύμφωνα με το νομπελίστα οικονομολόγο Τζόζεφ Στίγκλιτς, που προέβλεψε πριν από χρόνια την παρούσα κρίση: «Τα γεγονότα του Σεπτεμβρίου του 2008 θα είναι για τον φονταμενταλισμό των αγορών ό,τι υπήρξε και η πτώση του Τείχους του Βερολίνου για τον κομμουνισμό». Έτσι, μετά τον «υπαρκτό σοσιαλισμό» ήρθε η ώρα του «υπαρκτού καπιταλισμού» για να καταρρεύσει ή έστω για να κλονιστεί θανάσιμα. Πλέον βομβαρδιζόμαστε καθημερινά από ειδήσεις για την κατάρρευση του τουρμποκαπιταλισμού, που αντιμετώπιζε την οικονομική ανάπτυξη μονάχα ως ζήτημα αύξησης του ΑΕΠ και των κερδών μιας ολιγάριθμης ομάδας πλούσιων μετόχων και επενδυτών. Δεν υπολόγιζε ούτε τους ανθρώπους, ούτε το περιβάλλον, ούτε την κοινωνία, ούτε τον πολιτισμό, ούτε καν το μέλλον. Σ’ αυτόν τον καπιταλισμό του τζόγου η αγορά ήταν ο θεός και το αμερικανικό σύνθημα «εμπιστευόμαστε τον Θεό» («in God we Trust») είχε αντικατασταθεί με το «εμπιστευόμαστε την αγορά» («in Market we Trust»). Αυτό που επικρατούσε ήταν τα χρηματιστήρια του τζόγου, η Wall Street των καζίνων, η αλαζονεία και η απληστία των «golden boys» και η ανεξέλεγκτη κερδοσκοπία. Η ίδια η οικονομία είχε καταλήξει μια φούσκα που συστέλλεται και διαστέλλεται σύμφωνα με τις ματαιοδοξίες και τα όνειρα ακόμη και των πιο άπληστων καπιταλιστών. Αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν μια άνευ προηγουμένου χρηματοπιστωτική κρίση, που δεν άργησε να διαχυθεί και στην πραγματική οικονομία.

Με συσσωρευμένα χρέη από «τοξικά παράγωγα», που ξεπερνούν τα τέσσερα τρισεκατομμύρια δολάρια (!), οι κυβερνήσεις σε Αμερική και Ευρώπη έσπευσαν να διασώσουν τα τραπεζικά τους συστήματα κρατικοποιώντας προβληματικές τράπεζες και παρέχοντας γενναιόδωρες ενέσεις ρευστότητας. Στην ουσία όμως αυτό που έκαναν οι κυβερνήσεις ήταν να κοινωνικοποιήσουν τις ζημίες των τραπεζών ιδιωτικοποιώντας παράλληλα τα κέρδη τους! Παρ’ όλα αυτά καταρρίφθηκε πλέον η «θεολογία» της παγκόσμιας και ανεξέλεγκτης αγοράς, καθώς ακόμη και οι ακραία φιλελεύθερες ΗΠΑ υιοθέτησαν κρατικές παρεμβάσεις, που θύμισαν κάπως τη δεκαετία του 1930 και το σοσιαλδημοκρατικό μοντέλο που είχε υιοθετήσει τότε η κυβέρνηση του Φραγκλίνου Ρούσβελτ με το περίφημο «New Deal». Μέσα σ’ αυτό το κλίμα αναζωπυρώθηκαν οι –πάντα χρήσιμες– συζητήσεις για την αντικατάσταση του σημερινού τουρμποκαπιταλιστικού μοντέλου με έναν «δημοκρατικό καπιταλισμό», μ’ έναν «καπιταλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο», όπου οι άνθρωποι θα είναι πάνω από τα κέρδη.

Η ΔΙΑΧΥΣΗ ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ ΚΑΙ Η ΑΝΑΓΚΗ ΓΙΑ «ΣΩΤΗΡΕΣ»

Σ’ αυτή την κρίσιμη περίοδο λοιπόν, όπου το «τσουνάμι» από την έκρηξη της χρηματοπιστωτικής κρίσης και της φούσκας των ακινήτων, περνά σταδιακά στην πραγματική οικονομία και οι επιπτώσεις της επηρεάζουν οδυνηρά την καθημερινότητα μας, αυξάνεται το άγχος, η ανασφάλεια και οι διάφορες νευρώσεις στους ανθρώπους. Υπάρχει ένας διάχυτος φόβος και μια απαισιοδοξία για το μέλλον, που κάνουν τους ανθρώπους να κλείνονται ολοένα και περισσότερο στον εαυτό τους, να τηρούν αμυντική στάση στις εξελίξεις και να μη ριψοκινδυνεύουν. Η αισιοδοξία είναι πλέον κάτι που σπανίζει και ο φόβος κυριαρχεί παντού. Σχεδόν οι πάντες διακατέχονται από μια κλαψιάρικη απαισιοδοξία, που χαρακτηρίζεται από το φόβο της οικονομικής επιβίωσης, το φόβο ζωής, το φόβο της τεχνολογίας και το φόβο του μέλλοντος. Μια απαισιοδοξία που μεταμορφώνει τις προκλήσεις σε παγίδες, αντί σε ευκαιρίες.

Σε τέτοιες καταστάσεις υπάρχει πάντα ο κίνδυνος οι άνθρωποι να παλινδρομήσουν σε προ-ορθολογικές καταστάσεις και να στραφούν στη θρησκεία, στον αποκρυφισμό ή στη μεσσιανική ανάγκη για κάποιον «Σωτήρα» στο πρόσωπο ενός θρησκευτικού ή πολιτική ηγέτη. Γι’ αυτό και ορισμένοι προβλέπουν πως ο μετα-αποκαλυπτικός κόσμος που προήλθε από την κατάρρευση του «υπαρκτού καζινοκαπιταλισμού», θα είναι ένας κόσμος που θα γοητεύεται από δημαγωγούς, λαϊκιστές και θεοκρατικούς ηγέτες, καθώς και από αυτόκλητους «Σωτήρες». Δεν πρέπει ωστόσο να ξεχνάμε πως οι κοινωνίες που εξαρτώνται από ηρωικούς ηγέτες και «Σωτήρες» καθυστερούν στην ανάπτυξη της κοινωνίας των πολιτών, ενώ συχνά η επιθυμία να «σώσεις» την ανθρωπότητα δημιουργεί νέες σφαγές.

Εγκλωβισμένοι στο μέσον μιας παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και χωρίς η διέξοδος να διαφαίνεται στον ορίζοντα, αρκετοί άνθρωποι έχουν σχεδόν παραλύσει από το φόβο του αύριο κι έχουν παραιτηθεί από τις εξελίξεις. Κι όμως η κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε είναι βέβαια δύσκολη κι εκ πρώτης όψεως αποθαρρυντική, αλλά από την άλλη αποτελεί και μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για φυγή προς τα εμπρός. Δεν είναι τυχαίο που στα Κινεζικά η λέξη Κρίση γράφεται με δύο σύμβολα: το ένα σημαίνει κίνδυνο και το άλλο ευκαιρία. Κάθε κρίση είναι λοιπόν και μια ευκαιρία. Αν είμαστε απαισιόδοξοι θα παγιδευτούμε από την υπάρχουσα κρίση και θα οδηγηθούμε στην καταστροφή. Αν όμως είμαστε αισιόδοξοι τότε μπορούμε να μετατρέψουμε την παρούσα κρίση σε μια ανέλπιστη ευκαιρία για να αναθεωρήσουμε απαρχαιωμένες απόψεις, πολιτικές και ιδεολογίες, να καταρρίψουμε «βεβαιότητες», να αναζητήσουμε άλλους δρόμους και υπερβάσεις. Μια ευκαιρία για να αλλάξουμε οικονομικό και ενεργειακό μοντέλο, που καταστρέφει ανεπανόρθωτα το περιβάλλον του πλανήτη μας. Για να αλλάξουμε τις καταναλωτικές και άλλες επικίνδυνες συμπεριφορές. Να αλλάξουμε ακόμη και τον ίδιο μας τον εαυτό, διότι κάθε μεγάλη αλλαγή ξεκινά πάντα από μέσα μας. Άλλωστε η παρούσα κρίση δεν έχει σχεδόν τίποτε το πρωτότυπο καθώς και στο παρελθόν η ανθρωπότητα βρέθηκε αντιμέτωπη με παρόμοιες και ακόμη χειρότερες κρίσεις και κατάφερε, όχι μόνο να σωθεί, αλλά να εξελιχθεί και να κινηθεί προς ένα καλύτερο μέλλον.

ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΑΠΑΛΛΑΓΗ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ

Παρά την αντίθετη πεποίθηση το κλειδί για το ξεπέρασμα της σημερινής παγκόσμιας κρίσης δεν βρίσκεται στη διάσωση του χρηματοπιστωτικού συστήματος, αλλά στην απαγκίστρωση της παγκόσμιας οικονομίας από το θανάσιμό εναγκαλισμό της με το πετρέλαιο και τα ορυκτά καύσιμα γενικότερα. Με άλλα λόγια στην αντικατάσταση του υπάρχοντος ενεργειακού μοντέλου, που βασίζεται στα ορυκτά καύσιμα –δηλαδή σε απολιθωμένα απομεινάρια οργανισμών που έζησαν πριν από εκατομμύρια χρόνια–, μ΄ ένα άλλο μοντέλο που θα βασίζεται σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και κυρίως στον Ήλιο.

Η συνεχιζόμενη κατανάλωση πετρελαίου μόνο πηγή δεινών μπορεί ν’ αποτελέσει. Αποτελεί άλλωστε κοινό μυστικό πως η τιμή του «μαύρου χρυσού» έπαιξε το ρόλο του καταλύτη για να σπάσει η «φούσκα» στην αμερικανική αγορά ακινήτων και, όπως τη δεκαετία του 1990 ήταν η βασική κινητήριος δύναμη των αξιοζήλευτων επιδόσεων της αμερικανικής οικονομίας, έτσι και το 2008 αποτέλεσε τον πυροκροτητή για την κατάρρευση του χρηματοπιστωτικού συστήματός της. Τη δεκαετία του 1990 οι φθηνές τιμές του πετρελαίου επηρέασαν τις καταναλωτικές συνήθειες των Αμερικανών και τις έκαναν πιο ασύδοτες: μεγαλύτερα αυτοκίνητα, μεγαλύτερα σπίτια σε απομακρυσμένα προάστια, περισσότερα καταναλωτικά αγαθά. Αυτή η τάση για υπερκατανάλωση οδήγησε με μαθηματική ακρίβεια στην υπερχρέωση και στην πλαστική εξάρτηση από πιστωτικές κάρτες και δάνεια, καθιστώντας τους Αμερικανούς υποχείρια του τραπεζικού συστήματος. Οι τράπεζες κερδοσκοπούσαν ανελέητα εκμεταλλευόμενες τη ματαιοδοξία της αναρρίχησης στο Έβερεστ της ευημερίας. Το πετρέλαιο συνετέλεσε καθοριστικά προς αυτή την κατεύθυνση. Μόνο στις ΗΠΑ η συνολική ζήτηση για πετρέλαιο αυξήθηκε από 17 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα κατά μέσο όρο το 1990 σε 21 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα το 2004, τα περισσότερα εκ των οποίων καίγονταν στους αμερικανικούς δρόμους από αυτοκίνητα μεγάλου κυβισμού. Το 1998 οι ΗΠΑ ξόδευαν περίπου 45 δισεκατομμύρια δολάρια για το εισαγόμενο πετρέλαιο, ενώ το 2007 ο λογαριασμός αυτός εκτοξεύτηκε στα 400 δισεκατομμύρια δολάρια και οι εισαγωγές «μαύρου χρυσού» έφτασαν να αποτελούν τη βασική πηγή του τεράστιου αμερικανικού ελλείμματος τρεχουσών συναλλαγών. Η εντυπωσιακή διακύμανση του πετρελαίου, από τα 11 δολάρια το 1998 στα 147 δολάρια το καλοκαίρι του 2008, έπαιξε εμπρηστικό ρόλο, εκτρέφοντας την κερδοσκοπία κι εκτροχιάζοντας τις τιμές στην αγορά των ακινήτων. Η αύξηση της κατανάλωσης του πετρελαίου σε συνδυασμό με την αύξηση της τιμής του αποτέλεσε την ταφόπλακα του περίφημου «αμερικανικού θαύματος».

Το συμπέρασμα είναι αμείλικτο: Η συνέχιση της κατανάλωσης του πετρελαίου ως κύριου καυσίμου ισοδυναμεί με βραδυφλεγή βόμβα για το περιβάλλον του πλανήτη μας, τη γεωπολιτική σταθερότητα και τη βιώσιμη οικονομική ανάπτυξη. Το πετρέλαιο είναι ένα αναποτελεσματικό και βρώμικο καύσιμο που προκαλεί το λεγόμενο «Φαινόμενο του Θερμοκηπίου» –βρίσκεται δηλαδή πίσω από την αύξηση της θερμοκρασίας του πλανήτη μας, το λιώσιμο των πάγων, τα ακραία καιρικά φαινόμενα κ.α. Από την άλλη είναι ένα καύσιμο που είναι συγκεντρωμένο σε συγκεκριμένες περιοχές του πλανήτη μας και ως εκ τούτου οι περιοχές αυτές απολαμβάνουν μιας «γεωπολιτικής υπεραξίας», που αναπόφευκτα προκαλεί πολέμους και περιφερειακές αναταράξεις. Επίσης είναι ένα καύσιμο που δεν αντικαθίσταται εύκολα από την Φύση και η ελάττωση των αποθεμάτων του προκαλεί αύξηση των τιμών του και αυτό μπορεί να οδηγήσει την παγκόσμια οικονομία σε στασιμοπληθωρισμό. Με άλλα λόγια το πετρέλαιο είναι ένα επικίνδυνο καύσιμο για το περιβάλλον και την ανθρωπότητα και όσο γρηγορότερα απαλλαγούμε από αυτό τόσο το καλύτερο! Δεν χρειάζεται να περιμένουμε να τελειώσει πρώτα το πετρέλαιο και μετά να αναζητήσουμε άλλη μορφή ενέργειας. Η Λίθινη Εποχή δεν τελείωσε επειδή εξαφανίστηκαν οι πέτρες. Η Εποχή του Πετρελαίου δε θα τελειώσει επειδή θα στερέψει το πετρέλαιο…

ΛΥΣΗ ΠΡΟ ΤΩΝ ΠΥΛΩΝ;

Η σημερινή κατάσταση σχετικά με το πετρέλαιο θυμίζει αρκετά το Παρίσι τη δεκαετία του 1880, όταν οι Παριζιάνοι οραματιστές ζωγράφιζαν το μέλλον του κόσμου με μελανά χρώματα. Προέβλεπαν μάλιστα πως, αν η «Πόλη του Φωτός» συνέχιζε να αυξάνει με τέτοιους ρυθμούς τον πληθυσμό της (ήδη είχε ξεπεράσει τα δύο εκατομμύρια), τότε, στο κοντινό μέλλον, οι άμαξες με τα άλογα δεν θα μπορούσαν πλέον να κυκλοφορούν στις παριζιάνικες λεωφόρους διότι θα ήταν κολλημένες στα βουνά από τα αλογίσια περιττώματα! Οι αξιοσέβαστοι οραματιστές της εποχής εκείνης όμως δεν έβλεπαν πως η λύση του προβλήματος ήταν ήδη προ των πυλών. Ο Αμερικανός βιομήχανος Henry Ford ήταν έτοιμος να παρουσιάσει το πρώτο φτηνό αυτοκίνητο του που ήταν προσιτό στον πολύ κόσμο.

Ο σημερινός κόσμος μας είναι γεμάτος από παρόμοιες ιστορίες, γιατί οι περισσότεροι περιμένουν πως με το που θα τελειώσει και η τελευταία σταγόνα πετρελαίου τότε θα γίνει μια ολική καταστροφή, θα έρθει τέλος του κόσμου! Ακόμη και η κακόφημη πυρηνική βιομηχανία, που στιγματίστηκε ανεπανόρθωτα με το ατύχημα στο Τσερνομπίλ, βλέπει την ευκαιρία για να κάνει το come back της κατασκευάζοντας νέα, μη απαραίτητα, και επικίνδυνα εργοστάσια πυρηνικής ενέργειας…

ΜΙΑ ΝΕΑ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

Στο μεταξύ η αλλαγή έρχεται από άλλη κατεύθυνση. Θυμάστε πότε αγοράσατε για πρώτη φορά το κινητό σας τηλέφωνο; Στην περασμένη δεκαετία η βιομηχανία της κινητής τηλεφωνίας είχε μεταμορφώσει εντελώς ολόκληρη την ανθρώπινη κοινωνία και οικονομία. Σήμερα είναι πλέον αδύνατον να φανταστούμε τον κόσμο μας χωρίς τα κινητά τηλέφωνα. Χάρη στα κινητά τηλέφωνα και στο Internet η κοινωνία αποκεντρώθηκε, οι άνθρωποι εργάζονται πλέον από το σπίτι τους ή από οπουδήποτε βρίσκονται. Και κανένας δεν μπόρεσε να προβλέψει αυτό που θα συνέβαινε, να προβλέψει δηλαδή ότι το 2008 θα υπήρχαν στον πλανήτη μας περισσότεροι από τρία δισεκατομμύρια χρήστες κινητών τηλεφώνων.

Είναι γεγονός ότι όλες οι μεγάλες τεχνολογικές επαναστάσεις συμβαίνουν πολύ πιο γρήγορα από ό,τι μπορούν να φανταστούν ακόμη και οι ειδικοί ή οι μεγαλύτεροι προφήτες. Η πρόβλεψη της εκπληκτικά γρήγορης διάδοσης του κινητού τηλεφώνου όπως και της πληροφορικής τεχνολογίας, έχουν προσπεραστεί από την ίδια την πραγματικότητα. Ακριβώς το ίδιο πάει να συμβεί –ήδη συμβαίνει– με την ανερχόμενη οικονομία των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας.

Μια νέα ενεργειακή επανάσταση βρίσκεται ήδη προ των πυλών. Είναι μια επανάσταση που θα αλλάξει τον κόσμο μας, τις ζωές μας και θα αποτρέψει την οικολογική καταστροφή και την κλιματολογική αποσταθεροποίηση. Αυτή η νέα ενεργειακή επανάσταση εναρμονίζεται και με την κοσμοαντίληψη της νέας γενιάς, που έχει εξοικειωθεί με την αποκεντρωμένη πληροφορική τεχνολογία και δυσφορεί για τη συνέχιση της χρήσης του σημερινού συγκεντρωτικού και απαρχαιωμένου ενεργειακού μοντέλου, όπως επισημαίνει και ο γνωστός συγγραφέας και μελλοντολόγος Jeremy Rifkin: «Μπορείτε να φανταστείτε τη γενιά που έχει μεγαλώσει με τους υπολογιστές, τη Wikipedia και το MySpace, να περιτριγυρίζεται από θερμοηλεκτρικά ή πυρηνικά εργοστάσια; Δεν βγάζει νόημα. Δεν ανταποκρίνεται στο πνεύμα όσων είναι κάτω των 40 ετών. Πρόκειται για μια παλιομοδίτικη και συγκεντρωτική τεχνολογία, που δεν συμβαδίζει με τη γενιά του Internet».

Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και ο Γερμανός βουλευτής Hermann Scheer και πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας, που προβλέπει πως η μεταμόρφωση του ανθρώπινου πολιτισμού, μέσω ενός αποκεντρωμένου ενεργειακού μοντέλου ανανεώσιμων πηγών ενέργειας που θα βασίζεται στις μικρογεννήτριες, «θα μπορούσε να γίνει τόσο γρήγορα, όσο η μετάβαση στα κινητά τηλέφωνα. Η κοινωνία έχει ξεκινήσει την αναδιοργάνωσή της γύρω από την αναδιοργάνωση της ενέργειας».

Το νέο ενεργειακό μοντέλο θα είναι αποκεντρωμένο και θα βασίζεται στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Ο κάθε καταναλωτής ενέργειας θα είναι ταυτόχρονα και ο παραγωγός της. Τη δεκαετία του 1920 εκατομμύρια Αμερικανοί αγρότες παρήγαγαν μόνοι τους την ενέργεια που χρειάζονταν. Σε μια εποχή που η αμερικανική ύπαιθρος δεν είχε ακόμη πρόσβαση στο κεντρικό ηλεκτρικό δίκτυο περίπου 600.000 ανεμόμυλοι χρησιμοποιούνταν για παράγουν ηλεκτρισμό για τα απομονωμένα αγροκτήματα. Λάμπες φωτίζονταν, ψυγεία λειτουργούσαν και ραδιόφωνα λάμβαναν ηλεκτρομαγνητικά σήματα χάρη στον ηλεκτρισμό που παράγονταν από απλής κατασκευής ανεμόμυλους, οι οποίοι αξιοποιούσαν την αιολική ενέργεια και τη μετέτρεπαν σε ηλεκτρική. Ωστόσο, μέσα σε μόλις μια γενιά, το 90% αυτών των ανεγεννητριών εξαφανίστηκαν επειδή ακόμη και οι πιο απομονωμένοι αγρότες συνδέθηκαν με το κεντρικό ηλεκτρικό δίκτυο της χώρας. Οι σχετικά φθηνές τιμές του ηλεκτρικού ρεύματος και η δυνατότητα απρόσκοπτης παροχής ρεύματος ώθησαν τους αγρότες να εγκαταλείψουν τους «απαρχαιωμένους» τρόπους της ενεργειακής αυτονομίας του και να συνδεθούν με το κεντρικό ηλεκτρικό δίκτυο. Μ’ αυτό τον τρόπο όμως απώλεσαν κι ένα σημαντικό κομμάτι της ελευθερίας και της αυτονομίας τους.

POWER TO THE PEOPLE!

Σήμερα τα δεδομένα έχουν ευτυχώς αλλάξει. Η ίδια τεχνολογία που βοηθά έναν νεαρό χρήση του iPod να «κατεβάσει» μουσική μέσω του Internet, μπορεί να αναζωογονήσει την τεχνολογία της παραγωγής ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, με τη βοήθεια μικρογεννητριών οι οποίες θα συνδεθούν τις πιο απομονωμένες αγροικίες μ’ ένα απέραντο δίκτυο παραγωγής και κατανάλωσης ενέργειας. Έτσι, ένα απομονωμένο αγρόκτημα κάπου στη Βόρεια Ντακότα θα μπορεί, όταν οι άνεμοι είναι δυνατοί ή η ηλιοφάνεια έντονη, να παραγάγει ηλεκτρική ενέργεια από ανεμογεννήτριες και φωτοβολταϊκά πάνελ και το πλεόνασμά της να το διοχετεύει στο κεντρικό ηλεκτρικό δίκτυο. Όταν δεν θα φυσά άνεμος και θα έχει συννεφιά τότε θα μπορεί να παίρνει πίσω από το κεντρικό ηλεκτρικό δίκτυο ένα μέρος της ενέργειας που συνεισέφερε, ώστε να μην έχει ποτέ ενεργειακές ελλείψεις. Μ’ αυτό τον τρόπο επιτυγχάνονται πολλά: Ο απομονωμένος αγρότης αισθάνεται ασφάλεια κι αυτοπεποίθηση επειδή παράγει μόνος του την ενέργεια που χρειάζεται και μάλιστα μ’ έναν φιλικό προς το περιβάλλον τρόπο. Από την άλλη και το κράτος αισθάνεται περισσότερη ασφάλεια διότι γνωρίζει ότι το ενεργειακό έλλειμμά του μπορεί ανά πάσα στιγμή να καλυφθεί από τα πλεονάσματα ενέργειας που παράγουν με τις μικρογεννήτριές τους ακόμη και οι πιο απομονωμένοι πολίτες του, αρκεί να είναι συνδεδεμένοι στο δίκτυο. Πρόκειται δηλαδή για μια αμοιβαία επωφελής σχέση, που λειτουργεί υπέρ της φυσικής ισορροπίας.

«Πρόκειται για ένα καινούργιο νόημα στη φράση ‘’Power to the People’’, επειδή σ’ αυτό το νέο ενεργειακό καθεστώς οι άνθρωποι θα είναι απαραίτητοι και τα σπίτια τους θα είναι μικρά ενεργειακά εργοστάσια», επισημαίνει ο Jeremy Rifkin. Παλιότερα το νόημα του εκσυγχρονισμού υπαγορεύονταν από το σύνθημα «Faster, Higher, Stronger», επιβάλλοντας στις κυβερνήσεις την ανάγκη για ένα συγκεντρωτικό ηλεκτρικό δίκτυο, που θα τροφοδοτούσε με ενέργεια πόλεις, βιομηχανίες και απομακρυσμένες εγκαταστάσεις. Μόνο που αυτό το σύστημα ήταν μονής κατεύθυνσης, διότι έστελνε και δεν λάμβανε ενέργεια. Σήμερα ωστόσο οι πρωτοπόροι της λεγόμενης Πράσινης Ενέργειας οραματίζονται ένα δυναμικό ενεργειακό δίκτυο, που θα βασίζεται στη αλληλεπίδραση και στην αέναη ανταλλαγή ενέργειας, παρόμοια με το Internet. Η ανατολή αυτού του νέου εναλλακτικού συστήματος παραγωγής ενέργειας, που θα βασίζεται όχι σε κεντρικές μονάδες αλλά σε εκατομμύρια μικρογεννήτριες που θα παράγουν ηλεκτρισμό από εναλλασσόμενες πηγές ενέργειας και θα την ανταλλάσσουν με το κεντρικό δίκτυο, θα αποτελέσει ένα Paradigm Shift, μια ριζική μεταβολή που θα αλλάξει την ανθρώπινη κοσμοαντίληψη, την κοινωνία και την οικονομία μας. «Όταν αυτή η ενεργειακή επανάσταση συναντηθεί με την τηλεπικοινωνιακή επανάσταση, τότε αυτό θα αποτελέσει ένα κομβικό σημείο στην ιστορία της ανθρωπότητας», σημειώνει ο Jeremy Rifkin. Μετά απ΄ αυτό τίποτε δεν θα είναι πια το ίδιο.

Οι τεχνολογίες που θα πυροδοτήσουν τη νέα ενεργειακή επανάσταση ήδη υπάρχουν. Ο κόσμος θα μπορούσε να απαλλαγεί από τη χρήση των επιζήμιων ορυκτών καυσίμων μέχρι τα μέσα του 21ου αιώνα επενδύοντας μερικά τρισεκατομμύρια δολάρια στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, σύμφωνα με το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Ανανεώσιμης Ενέργειας (EREC) και την Greenpeace.

Η επερχόμενη ενεργειακή επανάσταση θα αλλάξει το ρου του ανθρώπινου πολιτισμού και θα σημάνει την απαρχή μιας λαμπρής εποχής για την ανθρωπότητα. Ωστόσο, πρέπει να γνωρίζουμε πως οι μεγάλες πρόοδοι του πολιτισμού είναι συνήθως διαδικασίες που μόλις και δεν αφανίζουν τις κοινωνίες στις οποίες συμβαίνουν. Έτσι η επικράτηση αυτού του νέου ενεργειακού κύματος, που θα σημάνει και την απαρχή μιας νέας εποχής για την ανθρωπότητα, δεν θα γίνει χωρίς συγκρούσεις. Το ενεργειακό κατεστημένο των ορυκτών καυσίμων δεν θα παραδώσει αμαχητί τον κόσμο στις δυνάμεις της Ελεύθερης Ενέργειας, της οικολογίας και του ανθρωπισμού. Θα δοθούν νέες μάχες, που θα πρέπει και πάλι να κερδηθούν για το καλό όχι μόνον της ανθρωπότητας αλλά και ολόκληρου του πλανήτη μας.

Υπάρχει πλέον επιτακτική η ανάγκη για μια ορθολογική διαχείριση των κινδύνων: όχι υποτίμηση ούτε και υπερεκτίμησή τους. Υπάρχει η ανάγκη για «Plan B», για ένα εναλλακτικό σχέδιο σωτηρίας που θα μας βγάλει από το σημερινό μας αδιέξοδο. Ένα σχέδιο που θα βασίζεται στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, που θα είναι αποκεντρωμένες αλλά πάντα συνδεδεμένες μεταξύ τους. Δεν χρειάζεται να μεταναστεύουμε στο διάστημα για να σωθούμε από την επερχόμενη καταστροφή. Μπορούμε να σώσουμε τον πλανήτη μας εδώ και τώρα αλλάζοντας απλά καταναλωτικές συνήθειες, καθώς και τους τρόπους με τους οποίους αντλούμε την ενέργεια που χρειαζόμαστε.  Η δύναμη συνεχίζει να βρίσκεται στα χέρια μας, απλά δεν την έχουμε ακόμη συνειδητοποιήσει.

Για επικοινωνία με τον Γ. Στάμκο: stamkos@post.com

Tesla01

ΕΠΑΝΑΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ AΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΠΥΡΙΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ»!

Ο θαυμαστός κόσμος του Τέσλα

Γιώργος Στάμκος

 

Έπειτα από την εξάντλησή του από όλα τα βιβλιοπωλεία της Ελλάδας και μετά από  απαίτηση πολλών αναγνωστών επανακυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΠΥΡΙΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ η 5η έκδοση του βιβλίου

«Ο ΘΑΥΜΑΣΤΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΤΕΣΛΑ»

 

TeslaADwallpaper

«Δεν μ’ ενοχλεί που έκλεψαν τις ιδέες μου. Μ’ ενοχλεί που δεν είχαν τις δικές τους»

Nikola Tesla

Tesla

 

 

 

 

 

Για μια Πράσινη Επανάσταση!

Για μια Πράσινη Επανάσταση!

Πως Μπορούμε να Αποφύγουμε την Επερχόμενη Κλιματολογική Καταστροφή που θα Εξαφανίσει τον Πολιτισμό μας;

 

«Η σύγχρονη τεχνολογία χρωστάει στην οικολογία μια απολογία».  Άλαν Μ. Έντισον, Βρετανός εφευρέτης

 

Γράφει ο Δρ Μάνος Δανέζης

Ένα από τα πιο ακατανόητα γεγονότα των τελευταίων διακοσίων χρόνων είναι η άκρατη λεηλασία της φύσης από τη μεριά μιας άπληστης κοινωνίας, κι αυτό ανεξάρτητα από τη συγκεκριμένη μορφή που πήρε και τους ιστορικούς παράγοντες που την προκάλεσαν. Σήμερα, το σκάνδαλο της κοινωνίας αποκορυφώνεται μέσα από το σκάνδαλο της φύσης. Η οικολογική κρίση δεν είναι παρά μια όψη της κοινωνικής κρίσης, δηλαδή μια όψη της κρίσης του πολιτισμού μας.

Τα προβλήματα είναι πλέον γνωστά. Όπως γνωρίζουμε τα υδάτινα αποθέματα εξαντλούνται εξ’ αιτίας της ιλιγγιώδους αύξησης της βιομηχανικής και αστικής υπερκατανάλωσης. Αυτό σημαίνει ότι οι αρδευτικές δυνατότητες για τις αγροτικές καλλιέργειες, που αυξήθηκαν γρήγορα τους τελευταίους αιώνες, δεν θα μπορέσουν να παρακολουθήσουν το ρυθμό της αύξησης του πληθυσμού.

Oι κίνδυνοι εκφυλισμού των κλιμάτων μέσω φυσικών μεταβολών είναι ήδη μεγαλύτεροι από ότι οι πιθανές βελτιώσεις. Οι κίνδυνοι αυτοί συνίστανται στην υπερβολική καύση ορυκτών, στην εξαπόλυση διοξειδίου του άνθρακα, στην αυξημένη ραδιενέργεια από τα πυρηνικά εργοστάσια, στο ραδιενεργό κρυπτόν, στην αύξηση των κονιορτών. Τα οξείδια του αζώτου προσβάλλουν τα στρώματα όζοντος που μας προστατεύουν από τις υπεριώδεις ακτινοβολίες. Είμαστε μαθητευόμενοι μάγοι και δεν αντιλαμβανόμαστε σε ποιο βαθμό εκφυλίζουμε τον πλανήτη μας.

Το συμπέρασμα από το σύνολο αυτών των απειλών μας το περιέγραψε πριν πολλά χρόνια στην έκθεσή της η «Λέσχη της Ρώμης». Όπως αναφέρεται ειδικότερα: «Θα είναι αναπόφευκτη η κατάρρευση του πολιτισμού μας εφ’ όσον συνεχίσουμε την τωρινή διπλή επέκταση, με τη δημογραφική έκρηξη και την εξάπλωση της βιομηχανίας με το σημερινό ρυθμό».

«Πολιτισμοί, είσαστε θνητοί» μας είχε πει ο Πωλ Bαλερύ και ανάλογες προειδοποιήσεις μας είχε κάνει ο Zιραντώ στην Τρελή του Σαγιώ και ο Βίκτορας Ουγκώ στους Αθλίους. Οι ποιητές είχαν διαισθανθεί τον κίνδυνο πολύ πριν από τους επιστήμονες.

 Οι Μεγάλες Καταστροφές

Η παγκόσμια οικονομία καταβροχθίζει εκατομμύρια τόνους καυσίμου, προκειμένου να αντεπεξέλθει στις ολοένα αυξανόμενες καταναλωτικές ανάγκες, για ένα καλύτερο αυτοκίνητο, μεγαλύτερο σπίτι, ρούχα με υπογραφή και τόσα άλλα. Οι ΗΠΑ με λιγότερο από 5% του παγκόσμιου πληθυσμού είναι υπεύθυνες για το 21% των εκπομπών άνθρακα. Ακολουθεί η Κίνα με 18% με τη συνοδεία της Ρωσίας, Ιαπωνίας, Ινδίας, Γερμανίας και του Καναδά. Από τις εκπομπές αυτές, το 40% περίπου αφορά στην παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας.

Ο τομέας των μεταφορών ευθύνεται για το 20% περίπου των εκπομπών και ακολουθούν οι οικιακές κι εμπορικές χρήσεις και οι άλλοι τομείς βιομηχανίας. Ένα ενδιαφέρον στοιχείο, είναι ότι μόνο η Κίνα σήμερα καίει για παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας περισσότερο κάρβουνο από ότι οι ΗΠΑ, η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Ιαπωνία αθροιστικά.

Σε κάθε κάτοικο του Κατάρ, του μικρού κράτους στον Περσικό Κόλπο, με το μεγαλύτερο κατά κεφαλήν εισόδημα στον κόσμο, αντιστοιχεί η παραγωγή 14 τόνων διοξειδίου του άνθρακα, ποσότητα μακράν μεγαλύτερη κάθε άλλου κάτοικου του πλανήτη.

Η έκθεση του Διακυβερνητικού Σώματος για την Κλιματική Αλλαγή, προειδοποιεί ότι μέσα στα επόμενα 70 χρόνια, 200 με 600 εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο θα έρθουν αντιμέτωποι με το φάσμα της πείνας, ενώ οι πλημμύρες στις παράκτιες περιοχές θα πλήξουν 7 εκατομμύρια νοικοκυριά. Η παγκόσμια θέρμανση θα προκαλέσει άνοδο της στάθμης των ωκεανών έως και 34 εκατοστά μέχρι το τέλος του αιώνα και όπως προειδοποιούν Αυστραλοί ερευνητές, το νερό θα κατακλύσει παράκτιες περιοχές σε όλο τον κόσμο.

Όπως εκτιμάται η αύξηση της θερμοκρασίας, θα προκαλέσει τήξη της παγοκρηπίδας στη Γροιλανδία αλλά και των παγετώνων στα Ιμαλάια.

Η αναμενόμενη όμως αύξηση της θερμοκρασίας της ατμόσφαιρας και η αύξηση της στάθμης των υδάτων είναι πιθανό να προκαλέσουν την εξαφάνιση κάποιων ειδών που δεν θα προλάβουν να προσαρμοσθούν στις νέες κλιματικές συνθήκες. Μεταξύ των ειδών που αναμένεται να πληγούν ξεχωρίζουν τα αποδημητικά πουλιά, απομονωμένοι πληθυσμοί, είδη με περιορισμένη γενετική ικανότητα προσαρμογής. Πιθανές μεταναστεύσεις ειδών, λόγω καιρικών συνθηκών, σε συνδυασμό με την εξαφάνιση κάποιων άλλων, θα φέρoυν σε επαφή πληθυσμούς που κάποτε ήταν απομακρυσμένοι. Το νέο περιβάλλον για κάποια είδη ενδέχεται να επιφέρει «εντάσεις» που θα οδηγήσουν κάποιους πληθυσμούς ή και είδη σε εξαφάνιση.

Οι κλιματικές αλλαγές, μπορούν με διάφορους τρόπους να έχουν επίπτωση και στην υγεία μας. Η αυξημένη θερμοκρασία, ευνοεί την ανάπτυξη, μεταδοτικών ασθενειών όπως η ελονοσία, κίτρινος πυρετός και δυσεντερία ενώ γίνεται πολύ εύκολα αντιληπτό ότι παρατεταμένες περίοδοι καύσωνα, αυξάνουν τα περιστατικά καρδιαγγειακών παθήσεων και θερμοπληξίας.

Εκείνοι που θα πληγούν ως επί το πλείστον είναι τα παιδιά, οι ηλικιωμένοι, οι φτωχοί, οι πρόσφυγες. Οι επιπτώσεις στην υγεία, μπορεί να είναι κάλλιστα και έμμεσες. Για παράδειγμα, στις φτωχές χώρες, όπου οι συνθήκες υγιεινής δεν είναι ιδιαίτερα ανεπτυγμένες οι υποδομές, η ελάττωση του διαθέσιμου νερού, αναμένεται να εντείνει τα ήδη υπαρκτά προβλήματα, αυξάνοντας τα κρούσματα διάρροιας από τα μολυσμένα νερά.

Προγραμματίζοντας το Μέλλον μας

Αυτή η τραγική πραγματικότητα πρέπει να μας οδηγήσει σε έναν πολύ σοβαρό προγραμματισμό. Οι ηγεσίες κάθε κράτους, όσο είναι ακόμη καιρός, θα πρέπει να προετοιμάσουν τις κοινωνίες τους, τόσο σε τεχνολογικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο, προκειμένου να επιβιώσουν κάτω από τις δυσάρεστες αυτές συνθήκες. Για τον λόγο αυτό οι απειλούμενες κοινωνίες θα πρέπει να αναθεωρήσουν ραγδαία την οικονομική και κοινωνική δομή τους, καθώς και την ενεργειακή πολιτική τους στο πλαίσιο ενός πανεθνικού σχεδίου δράσης. Είναι, επομένως, επιβεβλημένο να γίνουν μεγάλες επενδύσεις στον τομέα των εναλλακτικών πηγών ενέργειας. Δηλαδή στους τομείς της ηλιακής, της αιολικής, αλλά και της ενέργειας που προέρχεται από τη βιομάζα και τις υδατοπτώσεις. Ομοίως, άμεση θα πρέπει να είναι η ανάπτυξη, αλλά και ο εκσυγχρονισμός μη ενεργοβόρων κοινωνικών εξυπηρετήσεων, όπως των μέσων μαζικής μεταφοράς.

Οι τεράστιες απώλειες ηλεκτρικής ενέργειας στα δίκτυα διανομής, θα πρέπει να ελαχιστοποιηθούν, ενώ συγχρόνως θα πρέπει να γίνουν αλλαγές στο είδος και τις μεθόδους της κτηνοτροφικής και γεωργικής παραγωγής. Για να γίνουμε πιο σαφείς, πρέπει να αναπτυχθούν η γεωργική και η κτηνοτροφική παραγωγή, προκειμένου να παράγει φτηνά και καλά προϊόντα, αφού το νάιλον, που έχει υποκαταστήσει το δέρμα, το μαλλί και το βαμβάκι, επειδή προέρχεται από το πετρέλαιο, με την πάροδο του χρόνου θα γίνει πανάκριβο. Ομοίως, μεγάλα υδατικά φράγματα θα πρέπει να αποθηκεύουν το νερό την εποχή των βροχών, ώστε να εξασφαλίζεται μεγάλο μέρος της απαιτούμενης ηλεκτρικής ενέργειας, καθώς και η άρδευση των γεωργικών καλλιεργειών. Παράλληλα, κατά περιοχή, μικρά και μεγάλα υδραγωγεία, όπως και συλλέκτες νερού θα πρέπει να εξασφαλίζουν το απαιτούμενο πόσιμο νερό για οικιακή χρήση. Μην ξεχνάμε ότι σε πολλές περιοχές οι πόλεμοι γίνονται πλέον για το νερό και όχι για το πετρέλαιο.

Και κάτι ακόμα που το προσπερνάμε χωρίς να το συνειδητοποιούμε. Ένα λίτρο εμφιαλωμένου νερού κοστίζει περισσότερο από ένα λίτρο αμόλυβδης βενζίνης. Σκεφθείτε λοιπόν τι θα γίνει, όταν υπάρξει πραγματική έλλειψη νερού και όταν το νερό σε φυσική μορφή, έχει μολυνθεί από τα χημικά απόβλητα των εργοστασίων, τη ραδιενέργεια των έξυπνων βομβών –όπως στη Σερβία– και την ανεξέλεγκτη χρήση χωματερών. Έφτασε πλέον ο καιρός, αντί να χαϊδεύουμε τα αυτιά των συμπολιτών μας με ψεύτικες ελπίδες, να του εκθέσουμε –χωρίς ακρότητες– το τραγικό μέλλον του στην περίπτωση που δεν διορθωθεί η κατάσταση.

Μια Παρακμασμένη Κοινωνία

Βασικό αίτιο της καταστροφής του περιβάλλοντος υπήρξε η αλόγιστη σπατάλη των φυσικών πηγών και της ενέργειας από μέρους μιας βιομηχανικής κοινωνίας που στήριξε την ύπαρξή της στη φιλοσοφία του παράλογου κέρδους. Είναι γνωστό ότι η αναζήτηση του κέρδους, ή για την ακρίβεια η προτίμηση του άμεσου και γρήγορου κέρδους, είναι μια αρκετά φανερή αιτία που οδηγεί στην καταστροφή του περιβάλλοντος.

Στη φιλοσοφία της δυτικής οικονομία, ένα μελλοντικό μεγάλο εισόδημα είναι λιγότερο επιθυμητό από ένα γρήγορο άμεσο. Ο Αμερικανός βιολόγος Γκάρετ Άρντεν εξηγεί με γλαφυρότητα ένα γεγονός που το ονόμασε «η τραγωδία των κοινόχρηστων πηγών».

Όταν μια κοινόχρηστη πλουτοπαραγωγική πηγή βρίσκεται στη διάθεση του οποιουδήποτε θέλει να την εκμεταλλευτεί όπως π.χ. ψάρια των ωκεανών, τότε κανένας από αυτούς που την εκμεταλλεύονται δεν έχει συμφέρον να κάνει συγκρατημένη εκμετάλλευση, γιατί υπάρχει κίνδυνος να παρουσιαστεί ένας άλλος ανταγωνιστής του, ο οποίος δεν θα είχε τους ίδιους ηθικούς ενδοιασμούς.

Η τραγωδία των κοινόχρηστων πηγών συμπληρώνεται από μια λογική των μεγάλων επιχειρήσεων που είναι αντίθετη προς τη διατήρηση των φυσικών πηγών. Σύνθημά τους είναι «πέταγμα μετά τη χρήση», καμουφλάροντας τη λογική για μεγάλα και γρήγορα κέρδη, με την ανάπτυξη μιας απαράδεκτης φιλοσοφίας που διατυπώνει την άποψη ότι, η σπατάλη είναι έμφυτη στην ανθρώπινη φύση. Σ’ όλα τα προηγούμενα προστίθεται η θρησκεία της «Οικονομικής Ανάπτυξης» και η λατρεία της αύξησης του ακαθάριστου εθνικού προϊόντος, χωρίς μελέτη των επιπτώσεων αυτής της ανάπτυξης στην καταστροφή του περιβάλλοντος. Δηλαδή, αντί, όπως θα έπρεπε, να μοιράσουμε με τον καλύτερο τρόπο τα κομμάτια του «γλυκίσματος», βρήκαμε σαν πιο απλό ν’ αυξήσουμε την ποσότητά του.

Το πρόβλημα λοιπόν της καταστροφής του περιβάλλοντος είναι κοινωνικό και πολιτισμικό. Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει πλέον να γίνει συνείδηση ότι δεν αρκεί πλέον να οικολογηθούν τα πολιτικά κόμματα, αλλά να πολιτικοποιηθούν οι οικολόγοι, γιατί τώρα το αντικείμενό τους δεν είναι πια η προστασία των πάρκων, των εξοχικών κατοικιών και των πουλιών, αλλά η προστασία ολόκληρου του ανθρώπινου πολιτισμού.

Αυτό, όμως, που δεν πρέπει να διαφεύγει της προσοχής μας, είναι η κατάχρηση των τεχνολογικών συστημάτων, που στάθηκαν ο κύριος βοηθός μιας παράλογης βιομηχανικής ανάπτυξης που δεν έλαβε, ούτε λαμβάνει, υπόψη της τον παράγοντα περιβάλλον.

Έτσι είναι αρκετά ουτοπιστικό να συζητάμε για μια σωστή χρήση των φυσικών πηγών και της ενέργειας, χωρίς να έχουμε συμφωνήσει για το πως πρέπει να είναι συγκροτημένη η κοινωνία που θα την πραγματοποιήσει ανεξάρτητα από κοινωνικούς συμβιβασμούς και σκοπιμότητες.

Για μια Νέα Περιβαλλοντική Παιδεία

Όμως, η δημιουργία μιας νέας συνείδησης, μιας νέας κοινωνίας, προϋποθέτει την ύπαρξη ενός νέου είδους πολιτών με ανεπτυγμένη κοινωνική συνείδηση, δραστήριων και ικανών να διεκδικούν τα δικαιώματά τους. Για να γίνει αυτό απαιτείται ένα άλλο είδος εκπαίδευσης που θα στοχεύει στην άμεση αναπαραγωγή ενός είδους πολιτών με ανεπτυγμένη περιβαλλοντική συνείδηση.

Υπάρχει λοιπόν άμεση ανάγκη ανάπτυξης, μέσα στο σχολείο, προγραμμάτων Περιβαλλοντικής – Κοινωνικής εκπαίδευσης, με στόχο την αλλαγή των εκπαιδευτικών συστημάτων.

Όπως αναφέρεται και στην χάρτα του Βελιγραδίου (Οκτώβριος 1978): «Η αναδιάρθρωση των εκπαιδευτικών συστημάτων είναι βασική προϋπόθεση για την εγκαθίδρυση μιας νέας ηθικής όσον αφορά την ανάπτυξη και την οικονομική τάξη. Οι κυβερνήσεις και οι πολιτικοί υπεύθυνοι μπορούν να θεσμοθετούν αλλαγές, αλλά δεν θα είναι λύσεις βραχυπρόθεσμες αν δεν δώσουμε στην παγκόσμια νεολαία μιας νέας ποιότητας εκπαίδευση».

Η ανάπτυξη προγραμμάτων Περιβαλλοντικής – Κοινωνικής εκπαίδευσης στα σχολεία είναι λοιπόν επιβεβλημένη εφόσον ο σημερινός μέσος πολίτης, μη θεωρώντας τον εαυτό του συνυπεύθυνο για την οικολογική καταστροφή, δεν είναι διατεθειμένος να αντιδράσει για να τη μεταβάλλει. Επαναπαύεται πιστεύοντας ότι οι λύσεις βρίσκονται στα χέρια των ειδικών ή των αρμόδιων υπηρεσιών.

Έτσι, ασυνειδητοποίητος, υπονομεύει την κατάσταση χωρίς να δίνει τη γνώμη του και χωρίς να αντιλαμβάνεται ότι αυτοί που παίρνουν τις αποφάσεις έχουν ανάγκη την υποστήριξη και τη σύμφωνη γνώμη του συνόλου, ώστε οι αποφάσεις να είναι πράγματι προσανατολισμένες στο στόχο μιας καλύτερης ποιότητας ζωής για το σύνολο. Όμως, αυτή η εκτίμηση του τι σημαίνει ποιότητα ζωής, είναι πραγματικά μια άποψη τελείως προσωπική. Καθένας την αντιλαμβάνεται διαφορετικά ανάλογα τις ευαισθησίες του, τις γνώσεις του, τις ικανότητές του, το κοινωνικό του περιβάλλον. Η προσωπική αυτή αντίληψη για να είναι όσο το δυνατόν πιο αντικειμενική, πρέπει να βασιστεί σε μια βαθιά κατανόηση των φαινομένων, των πολυπλοκοτήτων και των σχέσεων που συνιστούν το περιβάλλον. Συνεπώς είναι πρόβλημα Παιδείας.

Βρισκόμαστε λοιπόν σήμερα, από τη μια πλευρά με ένα σχολείο που πρέπει επιτακτικά να ανοίξει στον έξω κόσμο, με σκοπό να διαμορφώσει «μελλοντικούς πολίτες» συνειδητούς και υπεύθυνους, και από την άλλη, με ένα πλήθος προβλημάτων που αφορούν το περιβάλλον.

Αυτά τα προβλήματα μπορούν να αποτελέσουν ζωντανά και επίκαιρα θέματα μελέτης στην υπηρεσία του σχολείου, οδηγώντας στη συνειδητοποίηση όχι μόνο των μαθητών, αλλά και ολόκληρης της κοινότητας, μιας και τα παιδιά και οι έφηβοι είναι οι καλύτεροι καταλύτες για την πραγμάτωση μιας εκπαίδευσης για όλους. Βέβαια με τον όρο «περιβάλλον», με βάση διεθνείς απόψεις (Χάρτα Βελιγραδίου, Οκτώβριος 1978) δεν νοείται μόνο το φυσικό περιβάλλον, αλλά επίσης το κοινωνικό, πολιτιστικό, τεχνητό κλπ. Συνεπώς δεν γίνεται λόγος, σε διεθνές επίπεδο, να περιοριστεί η έννοια αυτή σε μόνο μια διάσταση, αυτή της οικολογίας. Αντίθετα υπογραμμίζεται πάντα η σπουδαιότητα της εξέτασης των κοινωνικών και πολιτιστικών παραγόντων που είναι συχνά η αρχή του κακού. Η γνώση και η συνειδητοποίηση των παραγόντων αυτών από μέρους των πολιτών, υποχρεώνει αυτούς που παίρνουν τις αποφάσεις να δικαιολογούν τα λαμβανόμενα μέτρα, άρα εξασφαλίζουν την δημοκρατία.

Ο Μηχανισμός Καταστροφής του Περιβάλλοντος

Όπως γνωρίζουμε η ζωή πάνω στη Γη εξαρτάται από την ποσότητα, αλλά και από τον σταθερό ρυθμό της ενέργειας που δέχεται η Γη από τον Ήλιο. Αν η ενέργεια που δεχόμαστε πάνω στη Γη από τον Ήλιο στη μονάδα του χρόνου και στη μονάδα επιφάνειας μεταβληθεί πάνω από ένα επιτρεπτό όριο, τότε η ζωή πάνω στη Γη θα πάψει να υπάρχει. Θα πάψουν να υπάρχουν τα φυτά, τα ζώα και το ανθρώπινο είδος.

Για να φτάσει όμως η ηλιακή ενέργεια στην επιφάνεια της Γης πρέπει να διανύσει δύο περιοχές. Την περιοχή που βρίσκεται μεταξύ Ήλιου και του σημείου που αρχίζει η γήινη ατμόσφαιρα και την περιοχή της ίδιας της ατμόσφαιρας. Η ποσότητα της ηλιακής ακτινοβολίας που φτάνει εκεί όπου τελειώνει για μας τους ανθρώπους η γήινη ατμόσφαιρα, αυξομειώνεται μέσα σε ανεκτά όρια κατά τη διάρκεια του ενδεκαετούς ηλιακού κύκλου. Το γεγονός αυτό είναι μία από τις σημαντικότερες αιτίες διαμόρφωσης πολλών κλιματολογικών παραγόντων, όπως είναι ο ρυθμός, η ένταση και το ποσόν των βροχοπτώσεων, η μέση θερμοκρασία, το ετήσιο πάχος των δακτυλίων των δέντρων, το ύψος της στάθμης των υδάτων λιμνών και ποταμών κ.ά. Ως παράδειγμα μπορούμε να αναφέρουμε ότι –όπως έχει αποδειχθεί– η στάθμη των υδάτων της Κασπίας Θάλασσας, αλλά και πολλών λιμνών της Αφρικής ανεβαίνει έως και ένα μέτρο κατά την περίοδο του μεγίστου της ηλιακής δραστηριότητας. Όπως υπολογίζουμε σήμερα κάθε τετραγωνικό εκατοστό επιφάνειας τοποθετημένης κάθετα προς τις ηλιακές ακτίνες, στα όρια της γήινης ατμόσφαιρας, δέχεται ανά δευτερόλεπτο ροή ηλιακής ενέργειας ίση με 1.360 Βατ ανά τετραγωνικό μέτρο (Watt.m-2). Αυτή η ροή ακτινοβολίας ονομάζεται ηλιακή σταθερά και μετριέται επακριβώς με ειδικά όργανα. Όπως είδαμε λοιπόν, το ποσόν της ενέργειας που μας στέλνει ο Ήλιος μέχρι την αρχή της γήινης ατμόσφαιρας δεν έχει μεταβληθεί, ούτε περιμένουμε να μεταβληθεί, σε τέτοιο τρόπο ώστε να τίθεται σε κίνδυνο η ύπαρξη ζωής πάνω στη Γη.

Η ηλιακή ακτινοβολία, όμως, για να φτάσει στη Γη πρέπει να περάσει μέσα από την ατμόσφαιρά της, την οποία η φύση έχει φτιάξει έτσι, ώστε να επιτρέπει να περάσουν μόνο οι ηλιακές ακτινοβολίες που βοηθούν τη ζωή στη Γη. Για παράδειγμα, στρώματα αερίου όζοντος που βρίσκονται στα πιο ψηλά στρώματα της ατμόσφαιρας, απορροφούν και δεν επιτρέπουν στις υπεριώδεις ακτινοβολίες του Ήλιου να περάσουν την ατμόσφαιρα και να φτάσουν στην επιφάνεια της Γης. Οι υπεριώδεις ακτινοβολίες δημιουργούν έντονα χημικά αποτελέσματα, και ως εκ τούτου μεγάλα προβλήματα στην ανθρώπινη βιολογία, όπως διάφορες μορφές καρκίνου.

Ομοίως, η γήινη ατμόσφαιρα είναι φτιαγμένη έτσι, ώστε να επιτρέπει στις παραπανίσιες ακτινοβολίες που παράγει δευτερογενώς η Γη να φεύγουν στο διάστημα διασχίζοντας ελεύθερα τη γήινη ατμόσφαιρα χωρίς να απορροφώνται από αυτή. Η διαδικασία αυτή βοηθάει ώστε να δημιουργούνται κλιματολογικές συνθήκες τέτοιες που να μην τίθεται σε κίνδυνο η ζωή πάνω στη Γη. Όπως είναι φανερό, αν κάποιος αλλάξει τη σύνθεση της γήινης ατμόσφαιρας, τότε αλλάζουν όλες οι προηγούμενες συνθήκες που είναι απαραίτητες προκειμένου να υπάρχει ζωή πάνω στη Γη. Αυτή ακριβώς την εγκληματική αλλαγή της γήινης ατμόσφαιρας «κατόρθωσε» να επιτύχει ο Δυτικός πολιτισμός, βάζοντας σε άμεσο κίνδυνο όχι μόνο κάποιους ανθρώπους στο μακρινό μέλλον, αλλά τη δική μας ζωή, των παιδιών και των εγγονιών μας.

Ας δούμε όμως πιο προσεκτικά το πώς επιτυγχάνεται από τον ευφυή πολιτισμό μας, η τρομοκρατική αυτή πράξη ενάντια στην ίδια την ύπαρξη ζωής πάνω στον πλανήτη μας. Το μεγαλύτερο μέρος των ανθρώπινων παρεμβάσεων που καταστρέφουν τις συνθήκες ζωής πάνω στη Γη εκφράζονται μέσω του «φαινόμενου του θερμοκηπίου». Γενικότερα όμως, όταν μιλάμε για το φαινόμενο αυτό αναφερόμαστε συνολικά στα καταστροφικά του αποτελέσματα και όχι μόνο σ’ αυτό καθαυτό το φαινόμενο, που εξελίσσεται σε δύο φάσεις:

Πρώτον, όπως είπαμε, η ατμόσφαιρα της Γης ανάλογα, με την ποιοτική και ποσοτική της σύσταση, επιτρέπει να περάσουν προς την επιφάνειά της μόνο ακτινοβολίες συγκεκριμένων μηκών κύματος, ενώ τις υπόλοιπες τις απορροφά. Δηλαδή, η συγκεκριμένη γήινη ατμόσφαιρα είναι όπως λέμε «διαφανής» για τις ακτινοβολίες αυτών των μηκών κύματος. Στην περίπτωσή μας όμως, έχοντας καταστρέψει και αλλάξει ριζικά τη σύνθεση της γήινης ατμόσφαιρας, έχοντας, για παράδειγμα, καταστρέψει τη ζώνη του όζοντος στην ανώτερη ατμόσφαιρα, «πετύχαμε» οι επικίνδυνες για τη ζωή του ανθρώπου ακτινοβολίες να φθάνουν μέχρι την επιφάνεια της Γης και να σκοτώνουν όλο και περισσότερους ανθρώπους μέσω διαφόρων ασθενειών, όπως ο καρκίνος. Ομοίως η αλλοίωση της ατμόσφαιρας μίκρυνε, ιδιαίτερα στις μεγάλες πόλεις, την περιεκτικότητα του αέρα σε οξυγόνο με αποτέλεσμα να θερίζουν τα καρδιακά και πνευμονικά νοσήματα.

Σε μια δεύτερη φάση, όταν οι ακτινοβολίες, περάσουν από τη γήινη ατμόσφαιρα και φθάσουν στην επιφάνεια της Γης, εν μέρει ανακλώνται και εν μέρει απορροφώνται. Οι ανακλώμενες ακτινοβολίες εξακολουθούν να έχουν τα ίδια μήκη κύματος, συνεπώς μπορούν να περάσουν μέσα από την ατμόσφαιρα που, όπως είπαμε, είναι διαφανής γι’ αυτές. Oι απορροφούμενες όμως ακτινοβολίες αναγκάζουν το υλικό του πλανήτη να ακτινοβολήσει ενέργεια, η οποία, ανάλογα με την ποιοτική σύσταση του εδάφους, μπορεί να περιλαμβάνει μήκη κύματος στα οποία, όμως, η ατμόσφαιρα του πλανήτη δεν επιτρέπει τη δίοδο. Αυτά τα ποσά ενέργειας –τα οποία δεν μπορούν να ξεφύγουν από το φράγμα που δημιουργεί η αλλοιωμένη από τον άνθρωπο πλανητική ατμόσφαιρα– είναι το αίτιο αύξησης της θερμοκρασίας του πλανήτη.

Στο σημείο αυτό, ο δήθεν ανεπτυγμένος πολιτισμός μας παρεμβαίνει εις βάρος της ύπαρξης ζωής στον πλανήτη μας, με δύο τρόπους. Πρώτον, όπως είπαμε, καταστρέφει τη σύσταση της ατμόσφαιρας μη επιτρέποντας στην ακτινοβολούμενη ενέργεια από τη Γη να φύγει προς το διάστημα. Ωστόσο, όπως αναφέραμε, η ακτινοβολία που εκπέμπει δευτερογενώς η Γη εξαρτάται από τη σύσταση του εδάφους. Έτσι, μέσω της καταστροφής του πράσινου, των πυρκαγιών που «βάζουμε» για να φτιάχνουμε μετά οικόπεδα και της τσιμεντοποίησης των πάντων, αλλάζουμε τη σύσταση τεράστιων περιοχών του εδάφους της Γης. Με τον τρόπο αυτό αναγκάζουμε τις γήινες αυτές περιοχές να εκπέμπουν πολύ περισσότερες απαγορευμένες ακτινοβολίες, οι οποίες δεν μπορούν να φύγουν προς το διάστημα, αλλά απορροφούνται από την άρρωστη γήινη ατμόσφαιρα δημιουργώντας καταστροφικές για την ανθρώπινη επιβίωση μεταβολές του γήινου κλίματος. Συνοπτικά, μπορούμε να πούμε ότι το φαινόμενο του θερμοκηπίου έχει ως συνέπεια, η ενέργεια του Ήλιου να φθάνει μεν μέχρι την επιφάνεια της Γης, ενώ η ενέργεια την οποία εκπέμπει δευτερογενώς η Γη να συγκρατείται από την ατμόσφαιρά της. Ας δούμε όμως με πολύ απλό τρόπο μερικά καταστροφικά –για τη ζωή στον πλανήτη μας– αποτελέσματα, που δημιουργούνται από τις αυτοκαταστροφικές ανθρώπινες παρεμβάσεις στο περιβάλλον.

Όταν καταστρέφουμε το πράσινο –εκτός του ότι λιγοστεύουμε το οξυγόνο που είναι απαραίτητο για να επιζήσουμε–, αλλοιώνουμε επίσης τη σύσταση της επιφάνειας της Γης. Η ξερή Γη θερμαίνεται  πολύ περισσότερο από την αντίστοιχη πράσινη Γη. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα οι αέριες μάζες που βρίσκονται πάνω από την πυρωμένη Γη να θερμαίνονται πολύ περισσότερο. Να διαστέλλονται και να ανεβαίνουν προς τα πάνω, προς όλες τις διευθύνσεις, με πολύ μεγάλες ταχύτητες. Τέτοιου είδους φαινόμενα δημιουργούν τους θυελλώδεις ανέμους και ποικίλες ατμοσφαιρικές διαταραχές που σαρώνουν τεράστιες περιοχές ξηράς και θάλασσας, δημιουργώντας μεγάλες καταστροφές με χιλιάδες θύματα. Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε τις βροχές λάσπης που μας έρχονται κατά καιρούς από την Αφρική.

Οι πολύ μεγάλες θερμοκρασίες των ερήμων και του άνυδρου, ξερού αφρικανικού εδάφους, ζεσταίνουν τον αέρα που βρίσκεται πάνω από αυτές, αναγκάζοντας τεράστιες αέριες μάζες να διαστέλλονται και να κινούνται με μεγάλες ταχύτητες, μεταφέροντας μαζί τους το κόκκινο αφρικανικό χώμα, χιλιόμετρα μακριά από την Αφρική, μέχρι την πατρίδα μας. Ένα δεύτερο φαινόμενο της μεταβολής του κλίματος, π.χ. στην Ελλάδα, είναι το εύρος της μεταβολής της θερμοκρασίας μεταξύ νύχτας και μέρας. Όταν το εύρος αυτό είναι μεγάλο, δημιουργείται το λεγόμενο φαινόμενο της ερημοποίησης: Το πρωί, όταν η θερμοκρασία είναι μεγάλη, οι πέτρες και το χώμα διαστέλλονται, ενώ το βράδυ όταν η θερμοκρασία είναι μικρή συστέλλονται. Όσο πιο μεγάλη είναι η διαφορά της θερμοκρασίας μέρας και νύχτας τόσο μεγαλύτερη είναι η συστολή και η διαστολή. Μεγάλες όμως διαστολές και συστολές του υλικού του εδάφους το διαλύουν και το μετατρέπουν σε άμμο. Με τον τρόπο αυτό, το ξερό χώμα, δηλαδή το έδαφος δίχως πράσινο, μετατρέπεται γρήγορα σε άμμο και οι εύφοροι κάμποι σε απέραντες ερήμους. Όπως αναφέρουν ειδικοί επιστήμονες, τις επόμενες δεκαετίες η Νότια Ελλάδα –αν δεν ληφθούν άμεσα μέτρα της προστασίας του περιβάλλοντος– θα μετατραπεί σε έρημη γη λόγω αυτού του φαινομένου.

Και τώρα ας πάμε στις πόλεις, τις πόλεις που το έδαφός τους έχει τσιμεντοποιηθεί, και κανένας δεν νοιάζεται για το αν υπάρχει ή δεν υπάρχει πράσινο. Άλλωστε, για το πράσινο πρέπει να πληρώσουμε, και δεν μας πληρώνουν. Το πράσινο δίνει αγαθά που έχουν άμεση αντανάκλαση στην υγεία και την ποιότητα ζωής των πολλών, αλλά δυστυχώς δεν μεγαλώνει τις καταθέσεις κάποιων ολίγων στις τράπεζες, όπως το μπετόν και η τσιμέντοποίηση. Γιατί όμως τα βάζουμε με το τσιμέντο και το σίδερο που το ενισχύει; Το υλικό αυτό έχει την ιδιότητα το πρωί –όταν η Γη πυρώνει από την αλλοίωση της σύστασης της επιφάνειάς της–, όπως είπαμε, να συγκεντρώνει την ηλιακή ενέργεια χωρίς να την επανεκπέμπει στο περιβάλλον. Το βράδυ, όταν το τσιμέντο και το ενισχυτικό σίδερο δεν λούζονται από το πυρωμένο φως του Ήλιου, αρχίζουν να αποδίδουν στο περιβάλλον την ενέργεια που μάζεψαν το πρωί υπό μορφή θερμότητας. Με τον τρόπο αυτό τα βράδια η θερμοκρασία σχεδόν φτάνει τη θερμοκρασία της μέρας, συντρίβοντας την ανθρώπινη βιολογία και ψυχολογία.

Το Δικαίωμα στην Δίκαιη Κατανομή της Ενέργειας

Όπως όλοι θα έχουμε καταλάβει το περιβαλλοντικό πρόβλημα έχει άμεση ή έμμεση σχέση με το είδος της χρησιμοποιούμενης ενέργειας και τις μεθόδους συλλογής και διανομής της.

Η πρώτη βιομηχανική επανάσταση στηρίχθηκε στην καύση του άνθρακα ενώ η δεύτερη στο πετρέλαιο. Μην ξεχνάμε ότι το είδος της χρησιμοποιούμενης ενέργειας και οι διάφορες μέθοδοι συλλογής και διανομής της δημιούργησαν μια σειρά κοινωνικών δεδομένων τα οποία επιβάρυναν το περιβάλλον, όπως η αστυφιλία και ο άκρατος καταναλωτισμός.

Και οι δύο προηγούμενες βιομηχανικές επαναστάσεις είχαν ως χαρακτηριστικό τους γνώρισμα τον συγκεντρωτισμό στην παραγωγή και την διανομή της ενέργειας. Αυτός ο συγκεντρωτισμός είχε ως αποτέλεσμα την συγκέντρωση των κερδών, και ως εκ τούτου τον συγκεντρωτισμό της απόλυτης εξουσίας, στα χέρια λίγων, εφόσον η ενέργεια αποτελούσε βασική προϋπόθεση επιβίωσης των βιομηχανικών κοινωνιών.

Όλα τα προηγούμενα μας οδηγούν στην κατανόηση ενός θεμελιώδους ανθρώπινου δικαιώματος το οποίο, ναι μεν δεν έχει καταγραφεί ποτέ σε κανέναν διεθνές έγγραφο, αλλά αποτελεί την βάση ενός πολιτισμικού ρεύματος που διαπνέεται από τις αρχές της δημοκρατίας. Το δικαίωμα αυτό αναφέρεται στην δίκαιη κατανομή της ενέργεια που βρίσκεται στον πλανήτη.

Η ανθρώπινη ζωή είναι ενέργεια, και η λειτουργία της απαιτεί ενέργεια. Για το λόγο αυτό όλα τα όντα αυτού του πλανήτη έχουν το δικαίωμα στην ενέργεια που χρειάζονται, στην ενέργεια που έρχεται από τον ήλιο και τη Γη. Χωρίς ελεύθερη και δίκαιη πρόσβαση σε αυτή την ενέργεια οι άνθρωποι αλλά και οι οργανωμένες κοινωνίες δεν μπορούν να ολοκληρώσουν τον κύκλο της ζωής τους.

Το γεγονός αυτό είναι ο λόγος που η διανομή και το κόστος της ενέργειας αποτελεί το ισχυρό εκβιαστικό μέσο των δυνατών προκειμένου να εξουσιάζουν τις βιομηχανικές κοινωνίες. Υπόσχονται ενέργεια και ζητούν σε αντάλλαγμα, κομμάτι ή το σύνολο των ελευθεριών τους.

Με βάση όλα τα προηγούμενα είναι πολύ εύκολο να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι η ουσιαστική προστασία του περιβάλλοντος περνάει μέσα από μια ριζική αναμόρφωση της γενικότερης πολιτισμικής μας νοοτροπίας.

Για να επιτευχθεί όμως κάτι τέτοιο πρέπει αρχικά να επιτευχθεί μια επανάσταση του ανθρώπινου νου. Η ανάπτυξη της ανθρώπινης νόησης είναι ένα γεγονός ακόμα πιο σημαντικό από την τεχνολογική επανάσταση που πρέπει να χρησιμοποιήσουμε. Αυτή την τόσο κρίσιμη περίοδο της ιστορίας του ανθρώπου, πρέπει να ξεπεράσουμε το σύνδρομο της λογικής του Homo Sapiens, που μας οδήγησε στα προβλήματα του παρόντος, και να περάσουμε στην ανάπτυξη μιας νέας πολιτισμικής συνείδησης, της συνείδησης του Homo Universalis. Δυστυχώς έχουμε μόνο λίγα χρόνια μπροστά μας για να επιτύχουμε αυτό το συνειδησιακό μετασχηματισμό.

   Η Ανάγκη μιας 3ης Βιομηχανικής Επανάστασης

Όπως αναφέραμε, κάθε μια από τις δύο βιομηχανικές επαναστάσεις, του άνθρακα και του πετρελαίου, στηρίχθηκε σε μεγάλες επιστημονικές και τεχνολογικές επαναστάσεις που είχαν συντελεστεί στις αντίστοιχες περιόδους. Σήμερα πλέον όλοι μας αναγνωρίζουμε ότι η επιστήμη και η τεχνολογία βρίσκονται σε ένα διαφορετικό και πολύ υψηλότερο επίπεδο από τότε. Αυτό σημαίνει, ότι θα πρέπει να περάσουμε στη φάση μιας τρίτης βιομηχανικής επανάστασης που θα στηριχθεί όχι μόνο στην αλλαγή των πηγών που θα αντλήσουμε την ενέργεια αλλά και το συγκεντρωτικό τρόπο συλλογής και διανομής της.

Στο θέμα αυτό συμμερίζομαι το όραμα του Τζέρεμυ Ρίφκινκ, για ένα σύστημα οικιακού ενεργειακού internet. Μέσω του internet, όπως γνωρίζουμε, δεν λαμβάνουμε μόνο ενεργειακά σήματα αλλά συγχρόνως μπορούμε και να στέλνουμε. Μέσω του internet δεν αγοράζουμε μόνο προϊόντα αλλά μπορούμε και να πουλάμε.

Με τον ίδιο τρόπο, η πρόταση είναι, το κάθε σπίτι, το κάθε αγρόκτημα, ο κάθε δήμος και η κάθε κοινότητα να παράγει μέρος ή το σύνολο της ενέργειας που έχει ανάγκη.

Αν η ενέργεια που παράγεται δεν φτάνει τότε θα μπορούμε να την αγοράζουμε από κεντρικές τράπεζες ενέργειας, ενώ αν παράγεται ενέργεια περισσότερη από όση καταναλώνεται, το πλεόνασμα θα πωλείται στις κεντρικές τράπεζες μέσω ενός δικτύου άμεσης μεταφοράς της. Στην περίπτωση αυτή ο λογαριασμός της ΔΕΗ δεν θα είναι πλέον μόνο χρεωστικός αλλά και πιστωτικός.

Για να γίνουν όλα τα προηγούμενα θα πρέπει να ψηφιοποιήσουμε το δίκτυο και στη συνέχεια να προχωρήσουμε στην ανάπτυξη ενός κεντρικού έξυπνου δικτύου, που μέσω του κατάλληλου software, θα προγραμματίζει αυτόματα την ακριβή λειτουργία των ηλεκτρικών συσκευών Τι σημαίνει αυτό; Οι ηλεκτρικές συσκευές θα λειτουργούν βάση προγράμματος χωρίς να χρειάζεται να ρυθμίζουμε εμείς τον θερμοστάτη. Τα φώτα θα σβήνουν όταν φεύγουμε από το χώρο, τα μάτια της κουζίνας θα σβήνουν μόνα τους το ίδιο και η θέρμανση ανάλογα της εσωτερικής θερμοκρασίας των χώρων. Και όλα αυτά μέσω βασικών κεντρικών στοιχειοποιημένο λειτουργιών που θα υπολογίζουν την τιμή της ενέργειας κατά δευτερόλεπτο. Με τον τρόπο αυτό θα είναι δυνατό να εξοικονομούμε την παραγόμενη από εμάς τους ίδιους ενέργεια, να μετράμε με μεγάλη ακρίβεια την ενέργεια που παράγουμε, που πουλάμε ή μοιραζόμαστε με άλλους.

Μια τέτοια προοπτική βρίσκεται μέσα στα πλαίσια της πραγματικότητας εφόσον η ενέργεια που χρειαζόμαστε βρίσκεται παντού γύρω μας. Ο ήλιος λάμπει σε όλο τον κόσμο. Ο αέρας φυσάει σε όλο τον πλανήτη. Όλοι έχουμε σκουπίδια από τα οποία μπορούμε να παράγουμε οικιακή ενέργεια. Στις αγροτικές περιοχές έχουμε σκουπίδια γεωργικά. Στις αστικές περιοχές έχουμε σκουπίδια αστικά. Έχουμε γεωθερμία η οποία περιμένει πακεταρισμένη μέσα στον ίδιο τον πλανήτη κάτω από τα πόδια μας, έχουμε και τα μικρά υδροηλεκτρικά. Τελικά πρέπει να αντιληφθούμε ότι πλέουμε μέσα σε έναν ωκεανό ελεύθερης ενέργειας.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση η ίδια έχει αναλάβει μια δέσμευση. Να καταστεί η πρώτη υπερδύναμη που θα εξασφαλίσει το 20% με ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Στις χώρες μέλη (500 εκατομμύρια άνθρωποι) από την Βόρεια Θάλασσα μέχρι την Ρωσία. Οδηγούμαστε λοιπόν προς μια 3η Βιομηχανική Επανάσταση με ενεργειακή βάση τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.

Αν όλα τα προηγούμενα φαίνονται ουτοπιστικά σκεφθείτε ότι το ίδιο θα σκεφτόσαστε αν πριν από 15 χρόνια σας έλεγε κάποιος ότι μετά από 15 χρόνια θα πάρετε ένα i-phone στην παλάμη σας και εσείς και τα παιδιά σας θα μπορούσατε να στέλνετε το δικό σας audio video σε εκατομμύρια άλλους ανθρώπους σε 7 δευτερόλεπτα, με πολύ μεγαλύτερη ισχύ αποστολής απ’ ότι τα μεγαλύτερα τηλεοπτικά δίκτυα.

Είναι εφικτό μετά 25 χρόνια κάθε σπίτι, κάθε γραφείο, κάθε εργοστάσιο, κάθε τεχνολογικό πάρκο, κάθε κτίριο, αστικό ή επαρχιακό, όχι πλέον να εξοικονομεί μόνο ενέργεια, αλλά να είναι μια ενεργειακή μονάδα που θα παράγει ενέργεια από το περιβάλλον. Βέβαια οι κλασικές πηγές ενέργειας θα συνεχίζουν να υπάρχουν διότι το πετρέλαιο, ο άνθρακας και το φυσικό αέριο θα υπάρχουν ακόμα.

Η κατάσταση είναι πολύ κρίσιμη. Πρέπει όλοι να καταλάβουμε ότι η παγκόσμια κινητοποίηση που επιβάλλεται να γίνει, δεν έχει ως στόχο της τη σωτηρία του περιβάλλοντος και της Γης. Η Γη σαν ένας τεράστιος φυσικός μηχανισμός, μέσα από βίαιες και βιβλικές καταστροφές θα βρει και πάλι τη φυσική ισορροπία της. Αυτό που θα πρέπει να προσπαθήσουμε να σώσουμε –μέσα από μια γιγαντιαία παγκόσμια κοινωνική ευαισθητοποίηση– είναι το ανθρώπινο γένος, τους εαυτούς μας, τα παιδιά και τα εγγόνια μας. Όλοι γνωρίζουμε την ιστορία της Αιγύπτου με τα επτά χρόνια ξηρασίας και δυστυχίας που διαδέχτηκαν τα επτά χρόνια ευφορίας και γονιμότητας της Γης. Την αρχαία Αίγυπτο την έσωσε τότε η σχέση του Θεού με τους ανθρώπους. Σήμερα πλέον, εφόσον τον Θεό τον έχουν αντικαταστήσει οι μάνατζερ και οι τραπεζίτες, το μόνο που μπορεί να μας σώσει είναι η ανθρώπινη προνοητικότητα. Η μάνα φύση έχει προικοδοτήσει τον άνθρωπο με μια δυνατότητα που δεν έχει κανένα άλλο είδος πάνω στη Γη. Τη δυνατότητα αυτοκαταστροφής. Του χάρισε δηλαδή το Κουτί της Πανδώρας, κλείνοντας μέσα του τη δύναμη καταστροφής του. Για να κοιτάμε τα αστέρια με τα μάτια της ψυχής μας, πρέπει πρώτα να πατάμε, σταθερά, πάνω στη Μάνα-Γη. Για να πατάμε όμως με σιγουριά το χώμα της, θα πρέπει να σταματήσουμε αυτούς που ερωτοτροπούν με το κουτί της Πανδώρας, ελπίζοντας ότι η καταστροφή της Γης, αλλά και ολόκληρου του ανθρώπινου γένους, θα γεμίσει για μια ακόμα φορά, τα ήδη γεμάτα θησαυροφυλάκιά τους

Ας ακούσουμε επιτέλους την κραυγή της Γης που πεθαίνει από τα δικά μας εγκλήματα. Είναι πραγματικά υποκριτικό και τραγικό να προσπαθούμε να κάνουμε κατοικήσιμο τον Άρη, τη στιγμή ακριβώς που κάνουμε ακατοίκητη τη Μητέρα Γη. Ένας αγώνας επιβίωσης πρέπει να αρχίσει από σήμερα.

Ο δρόμος δεν είναι εύκολος. Ζητάει τη δική μας κατανόηση και συμμετοχή και ελπίζει στη βοήθεια όλου του λογικά σκεπτόμενου κόσμου.

Ο Δρ. ΜΑΝΟΣ ΔΑΝΕΖΗΣ είναι Επίκουρος Καθηγητής Αστροφυσικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, συγγραφέας επιστημονικών βιβλίων και παρουσιάζει (μαζί με τον συνάδελφο του Στράτο Θεοδοσίου) τη συναρπαστική σειρά ντοκιμαντέρ «Το Σύμπαν που Αγάπησα» της ΕΤ-3.