Category Archives: ΠΟΛΙΤΙΚΗ -POLITICS

Περί προόδου και ιστορικού υποκειμένου

Περί προόδου και ιστορικού υποκειμένου

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

claslessdemocracy@gmail.com,

http://www.classlessdemocracy.blogspot.com,

Οι κοινωνίες εξελίσσονται σε πολλά ταυτόχρονα επίπεδα με αποτέλεσμα να αλλάζουν, παρά την διαλυτική δραστηριότητα των σκοταδιστικών και εξουσιαστικών ιερατείων, προς το καλύτερο, όπως μας διδάσκει η αισιοδοξία της ιστορίας του τρωγλοδύτη/τροφοσυλλέκτη που εξελίχθηκε σε κοσμοναύτη και εξερευνητή του διαστήματος. Μια από τις θεμελιακές αλλαγές που συντελούνται με το πέρασμα των χρόνων είναι η συνήθως επαναστατική, δηλαδή βίαιη, ταξική διαστρωμάτωση των κοινωνιών με αποτέλεσμα την αλλαγή και σε επίπεδο της κοινωνικής ηγεσίας, την γνωστή και ως υποκείμενο της ιστορίας, που αναλαμβάνει κάθε φορά να οδηγήσει την εξέλιξη της εκάστοτε κοινωνίας στο επόμενο σκαλί της προόδου. Στα πλαίσια του κοινωνικού γίγνεσθαι υποκείμενα της ιστορίας αποτέλεσαν η τάξη των δουλοκτητών, η τάξη των φεουδαρχών και η τάξη των καπιταλιστών.

Οι δυνάμεις που απ’ αρχής και δυναμικά πιέζουν προς την εξέλιξη και την αλλαγή προς το κάθε φορά καλύτερο είναι σταθερά οι προϊστορικοί δαμαστές των φυσικών αντιξοοτήτων με στόχο την επιβίωση του ανθρώπινου είδους και στη συνέχεια οι απληροφόρητοι και αναγκαστικά μονοδιάστατοι (δούλοι, δουλοπάροικοι, μισθωτοί εργαζόμενοι) δημιουργοί του πλούτου και του πολιτισμού. Οι οποίοι, όμως, λόγω του καθυστερημένου βαθμού ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων, μέχρι το πρόσφατο παρελθόν, αδυνατούσαν τόσο από άποψη γνώσεων όσο και από άποψη χρόνου να διαχειριστούν για λογαριασμό του κοινωνικού συνόλου την δημιουργική δραστηριότητά τους, με αποτέλεσμα να ‘δέχονται’  ως ηγεσία τους,  και αναγκαστικά τον ετεροπροσδιορισμό τους από τα αριστοκρατικά, από βία και καταγωγή, ηγετικά στρώματα των εκάστοτε χωροχρονικά οριζόμενων κοινωνιών.

Κατά τη διάρκεια της τελευταίας ιστορικής περιόδου η απολυταρχική βία των σκοταδιστικών και των εξουσιαστικών ιερατείων του Μεσαίωνα  αντικαταστάθηκε από την ‘αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία’ που αναδείχτηκε από την ‘αγγλική επανάσταση’, (1642-1651), και εγκαθιδρύθηκε ως κυρίαρχο πολίτευμα από την γαλλική αστική επανάσταση, το 1789, στα πλαίσια της οποίας τη θέση της ωμής απολυταρχικής βίας πήρε η διαμεσολαβητική παραπλάνηση και ο εξουσιαστικός φόβος. Το γεγονός ότι η καινούργια κοινωνική ηγεσία, η αστική τάξη και το κεφάλαιο, ως το καινούργιο ‘υποκείμενο της ιστορίας’, αποδείχτηκαν ανίκανοι να λειτουργήσουν ως κοινωνική ηγεσία προς όφελος ολόκληρης της κοινωνίας έφερε στην επιφάνεια την απαίτηση των εργαζόμενων για μια αλλαγή προς το καλύτερο. Αυτή την διαρκή απαίτηση της εργαζόμενης κοινωνίας για έναν καλύτερο κόσμο κάποιοι εξουσιαστές την ερμήνευσαν ως πρόσκληση να την εξουσιάσουν, και επειδή δεν μπορούσαν μόνοι, σοφίστηκαν να αναλάβουν την ηγεσία της ‘σοσιαλιστικής επανάστασης’ ‘για λογαριασμό’, και φυσικά με την επαναστατική δράση ‘της εργατικής τάξης’,  του ‘προλεταριάτου’. Κατασκεύασαν έναν βολικό ‘θεό’ που αυτόκλητα θα ‘εκπροσωπούν’  οι ‘πρωτοπορίες’ για να εξουσιάζουν την κοινωνία. Παλιό το κόλπο θα πείτε. Ναι, αλλά τη δουλειά του την κάνει για λογαριασμό του κεφαλαίου και πάλι. Τόσο απλά. Για να τα καταφέρουν  καλλιεργούν έναν ακατανόητο και παραπλανητικό ‘εργατισμό’, σπέρνοντας ζιζάνια στις σχέσεις μεταξύ ‘πνευματικής και χειρωνακτικής εργασίας’, λες και οι εργάτες δεν έχουν και δεν χρησιμοποιούν το μυαλό τους και κατά την παραγωγική τους δραστηριότητα, και αφήνοντας έξω από το ιστορικό εγχείρημα τις άλλες παραγωγικές κοινωνικές τάξεις και τα διάφορα μικρότερα στρώματα των αυτοαπασχολούμενων, εξίσου αν όχι σε μεγαλύτερο βαθμό θύματα του κεφαλαίου, με αποτέλεσμα τον κρατικομονοπωλιακό καπιταλισμό, γνωστό και ως ‘αείμνηστο υπαρκτό σοσιαλισμό’.

Σήμερα, στον 21ο αιώνα οι τεχνητές διαφοροποιήσεις μεταξύ χειρωνακτών και πνευματικά εργαζόμενων έχουν ξεθωριάσει, γιατί ο καπιταλισμός αναγκάστηκε να ανοίξει τα σχολεία και τα πανεπιστήμια προκειμένου να μορφωθούν τα παιδιά των εργατών και των αγροτών για να λειτουργήσουν την καπιταλιστική οικονομία και να τη διαχειριστούν προς το συμφέρον του κεφαλαίου. Αυτή η εξέλιξη έφερε απέναντι στο κεφάλαιο ολόκληρη την εργαζόμενη κοινωνία που τώρα πια παράγει, ως δύναμη Εργασίας, Επιστήμης και Πολιτισμού ταυτόχρονα, πολυδιάστατα και ως ενιαίο Όλον, έχοντας πλήρη εικόνα τόσο για την ακαταλληλότητα του κεφαλαίου να συνεχίσει να ηγείται της κοινωνίας, όσο και για το πώς μπορεί η οικονομία να τεθεί υπό τον αμεσοδημοκρατικό έλεγχο της κοινωνίας και συνολικά της ανθρωπότητας.

Όλα αυτά δείχνουν ότι σήμερα, στον 21ο αιώνα, το παλιό υποκείμενο της ιστορίας οφείλει να δώσει τη θέση του στο καινούργιο, κι αυτό δεν είναι άλλο από το Κοινό των Ανθρώπων, την Κοινοδομή, τις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, οι οποίες υποστασιοποιούνται όλες μαζί στο πρόσωπο του σύγχρονου πολυδιάστατου εργαζόμενου, που για να δημιουργήσει δεν χρησιμοποιεί ‘μόνο τα χέρια του’, αλλά ταυτόχρονα χρησιμοποιεί το μυαλό του, την επιστημονική του κατάρτιση, τις κοινωνικές ευαισθησίες και την πολιτιστική του καλλιέργεια, προσόντα, δεξιότητες και οραματισμοί, που ως Εμείς τον αναδείχνουν στο σύγχρονο υποκείμενο της ιστορίας.

Για να κατανοηθεί αυτή η σημαντική και σε βάθος αλλαγή που στις μέρες μας συντελείται στα μυαλά μας, οφείλουμε όλοι να εκσυγχρονίσουμε το εννοιολογικό μας ‘οπλοστάσιο’, που σημαίνει ότι οφείλουμε να κατανοήσουμε την γλώσσα ως κώδικα ζωντανής ιστορίας που εξελίσσεται αδιάλειπτα, με προοπτική όταν καταργηθεί το κεφάλαιο, ως κοινωνική σχέση όπου οι λίγοι, οι κάτοχοι των μέσων παραγωγής, εξουσιάζουν τους πολλούς, να καταργηθεί και το αντίστοιχο σ’ αυτή την εποχή κατηγόρημα, δηλαδή η εξαρτημένη εργασία και το υποκείμενό της ‘ο εργάτης’ για να μπει η ανθρωπότητα στο επόμενο εξελικτικό της στάδιο, στο στάδιο του ελεύθερου Ανθρώπου, του πολυδιάστατου Ανθρώπου της δημιουργικής ενασχόλησης σε μια αυτοδιευθυνόμενη, δηλαδή, μη εκμεταλλευτική κοινωνία.

Για να συμβούν όμως όλα αυτά οφείλουμε ως άτομα, ως κοινωνίες και ως ανθρωπότητα να ξεκολλήσουμε από τα ιδεολογήματα του 19ου και του 20ου αιώνα και να σφυρηλατήσουμε μια νέα κοσμοαντίληψη που θα ακολουθεί τον βηματισμό της ιστορίας και θα συστοιχείται με ‘το βέλος του χρόνου’ που έρχεται από το πολύ μακρινό παρελθόν και θα πορευθεί ακόμα μακρύτερα στο μέλλον. Γιατί μόνο έτσι θα μπορέσει η ανθρωπότητα να συνεχίσει με κοινωνική ισότητα και ελευθερία, χωρίς τους εφιάλτες του παρελθόντος, τις σκοταδιστικές παγίδες, τους ιδιοκτησιακούς και μιλιταριστικούς περιοριστικούς όρους που μικραίνουν τους ορίζοντες των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού.

Η ιστορία, ως έκφραση της δυναμικής ολόκληρης της εργαζόμενης κοινωνίας και ως οικουμενικό όραμα του 21ου αιώνα για έναν καλύτερο κόσμο, κυοφορεί στη σκέψη και στην συνείδησή μας το καινούργιο υποκείμενό της, την δύναμη που θα μας βγάλει από την καπιταλιστική βαρβαρότητα και θα μας οδηγήσει στον πολιτισμό της κοινωνικής ισότητας. Κι αυτό δεν μπορεί να είναι άλλος εκτός από εμάς τους ίδιους, ως ενιαίο και αποφασισμένο Όλον, ως Κοινό των Ανθρώπων, ως Κοινοδομή σε τοπικό, περιφερειακό, εθνικό και οικουμενικό επίπεδο που θα αυτοδιοικείται αμεσοδημοκρατικά, και όχι ως μίζερα, νοσηρά και εγωιστικά ‘Εγώ’ που τα έμαθαν να τρώει το ένα τις σάρκες του άλλου και  να φοβούνται την ισότητα και την ελευθερία.

Προσοχή όμως. Για να γίνει και να είναι το Κοινό των Ανθρώπων το σύγχρονο το πραγματικό και το μοναδικό υποκείμενο της ιστορίας θα πρέπει να βρει το θάρρος να διακηρύξει πως η κοινωνική ανισότητα δεν έχει να κάνει με βιολογικούς λόγους, ούτε με φυσικά χαρακτηριστικά, ούτε βέβαια και με την φύση ή τάχα την ατέλεια του ανθρώπου, αλλά με την φύση και την φονικότητα της ατομικής ιδιοκτησίας πάνω στα μέσα παραγωγής και γι’ αυτό θα την καταργήσει οριστικά και αμετάκλητα, ως την μόνη αναγκαία και ικανή συνθήκη για την κοινωνική ισότητα και την αμεσοδημοκρατική αυτοδιεύθυνση των κοινωνιών. Όλα τα άλλα είναι ‘εκ του πονηρού’.

__________________

https://www.blogger.com/blogger.g?blogID=5909381204985884097#allposts,

Ο καπιταλισμός και το «Σύνδρομο της Στοκχόλμης»

Ο καπιταλισμός και το «Σύνδρομο της Στοκχόλμης«

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

claslessdemocracy@gmail.com

http://www.classlessdemocracy.blogspot.com,

Έννοια και  καταγωγή του όρου

‘Σύνδρομο της Στοκχόλμης’ αποκαλείται το ψυχοπαθολογικό φαινόμενο κατά το οποίο όμηροι εκφράζουν συμπάθεια, θετικά συναισθήματα αγάπης ακόμα και έρωτα προς τους απαγωγείς, τους ‘προστάτες’, τους δεσμώτες τους. Ο όρος προήλθε από την ληστεία που έγινε σε υποκατάστημα της τράπεζας KREDITBANKEN στο Νόρμαλμστοργκ, στην Στοκχόλμη της Σουηδίας, τον Αύγουστο του 1973, όπου δύο ένοπλοι άνδρες ο Γιαν-Έρικ Όλσσον και ο Κλαρκ Όλοφσον εισέβαλαν και έπιασαν και κράτησαν ομήρους, για έξι μέρες 4 υπαλλήλους της τράπεζας, την Ελίζαμπετ Όλντγκρεν, την Κρίστιν Ένμαρκ, την Μπιργκίτα Λούντμπλαντ και τον Σβεν Σάφστρομ. Μετά τη σύλληψη των δραστών, οι όμηροι προσπάθησαν να συλλέξουν χρήματα, για να ενισχύσουν οικονομικά τον δικαστικό αγώνα των απαγωγέων τους και αρνήθηκαν μάλιστα να καταθέσουν εναντίον τους. Η Kristin Ehnemark, μάλιστα  έγινε φίλη του Clark Olofsson. Τα κύρια συμπτώματα του ‘Συνδρόμου της Στοκχόλμης’ είναι:

·       Θετικά συναισθήματα από το θύμα προς το θύτη.

·       Αρνητικά συναισθήματα από το θύμα προς την οικογένειά του, τους φίλους ή τις αρχές που προσπαθούν να το απελευθερώσουν.

·       Θετικά συναισθήματα από το θύτη προς το θύμα.

·       Υποστηρικτική συμπεριφορά από το θύμα προς το θύτη.

·       Ανικανότητα του θύματος να καταστρέψει την ‘σχέση εξάρτησής’ του με το θύτη

Βέβαια το ‘Σύνδρομο της Στοκχόλμης’ το συναντάμε σε κάθε φάση της ζωής, σε διαφορετικές εντάσεις και σε διάφορες μορφές όπου τα θύματα θυσιάζονται για τους δεσμώτες τους, είτε ως σύζυγοι σε μια ετεροβαρή και τυραννική σχέση, είτε ως τρομοκρατημένοι και υστερόβουλοι πιστοί κάποιου δόγματος που αναφέρονται στους αγύρτες αυτοδιορισμένους εκπροσώπους κάποιων ανύπαρκτων ‘θεών’, φετίχ της εξουσίας, είτε ως ταυτισμένα μέλη κάποιας συμμορίας που αναφέρονται στον ‘αρχηγό’, είτε ως φανατισμένα μέλη κάποιου κόμματος, που αναφέρονται στο ‘ηγέτη’ τους, είτε ακόμα και ως θύματα του ίδιου του διχασμένου εαυτού τους, όπου το συνειδητό μισό τους ως θύμα, αναφέρεται στο ασυνείδητο μισό που λειτουργεί ως δεσμώτης και θύτης. Όλα αυτά τα ψυχοπαθολογικά φαινόμενα έχουν μια κοινή ρίζα και αυτή έχει να κάνει με το πλήθος των οικονομικοκοινωνικών ανισοτήτων που εκπορεύονται από την ατομική ιδιοκτησία πάνω στα μέσα παραγωγής η οποία δημιουργεί σχέσεις εξάρτησης μεταξύ θύματος και θύτη, στα πλαίσια των οποίων τα θύματα ταυτίζονται με τους θύτες τους.

Η παγκοσμιοποίηση του ‘Συνδρόμου της Στοκχόλμης΄

Τα εκμεταλλευτικά και καταπιεστικά κοινωνικά συστήματα και ιδιαίτερα ο παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός, ως αμερικανισμός[1] συμπεριφέρονται ως δεσμώτες που με το ψέμα, την υποκρισία και την ωμή βία κρατούν ομήρους τις επιμέρους κοινωνίες και την εργαζόμενη ανθρωπότητα συνολικά. Το αποτέλεσμα αυτής της ομηρίας καταλήγει στο γεγονός σύμφωνα με το οποίο άτομα, σύνολα, ‘συλλογικότητες’, ‘ποίμνια’ κοινωνικές κατηγορίες και τάξεις θύματα, να ταυτίζονται με τα σκοταδιστικά και τα εξουσιαστικά ιερατεία και τις κυβερνήσεις τους και να βλέπουν με καχυποψία ή και να εχθρεύονται όποιους προσπαθούν να τους δείξουν την πλάνη τους, με βάση την οποία ο θύτης, το κεφάλαιο λεηλατεί τις ζωές τους, καταστρέφει την βιόσφαιρα, καταστρέφει τον συνεκτικό ιστό των κοινωνιών και γκριζάρει το μέλλον ολόκληρης της ανθρωπότητας.

Τα κλασικά μέσα και οι μέθοδοι χειραγώγησης και ομηρίας των ανθρώπων, των κοινωνιών και της ανθρωπότητας από το παγκοσμιοποιημένο κεφάλαιο εκτείνονται σε ένα ευρύ φάσμα που ξεκινάει από τις θρησκείες[2] που μας ευνουχίζουν ‘εξ’ απαλών ονύχων’, περνάνε στην συστημική/ταξική παιδεία, την προπαγάνδα, και την παραπληροφόρηση που καταλήγουν στην κυρίαρχη εξουσιαστική ιδεολογία και στην πνευματική αλλοτρίωσή μας, ολοκληρώνονται με νόμους, συστήματα κάλπικων αξιών, θεσμούς που ενσωματώνουν βία και αδικία και καταλήγουν στους πολυποίκιλους και πολυεπίπεδους κατασταλτικούς μηχανισμούς που σκορπάνε καταστροφή και θάνατο.

Παρ’ όλα αυτά το κεφάλαιο δεν μπόρεσε ποτέ να καθηλώσει ολόκληρη την ανθρωπότητα σε μια καθολική και τόσο παρατεταμένη ομηρία, μέχρι που εμφανίστηκε ο φονικός, μονοκλωνικός ιός Sars-CoV-2, ο λεγόμενος και Κορωνοϊός:

·       είτε τυχαία και εξαιτίας της κερδομανιακής και γι’ αυτό ρυπογόνας λειτουργίας της καπιταλιστικής οικονομίας που οδηγεί σε αφύσικες ιογενέσεις και τερατογενέσεις,

·       είτε ως συνέπεια της πολιτικής των πολυεθνικών φαρμακοβιομηχανιών που παράγουν σχεδιασμένες επιδημίες για την αύξηση του κύκλου εργασιών και της κερδοφορίας τους,

·       είτε εξαιτίας της εγκληματικής παραγωγής βιολογικών όπλων στην υπηρεσία του νέομαλθουσιανισμού, του ιμπεριαλιστικού επεκτατισμού και των ηγεμονικών συγκρούσεων με στόχο την Νέα Φασιστική Τάξη Πραγμάτων.

Η φονικότητα, μάλιστα, αυτού του ιού, που δεν περιορίζεται στις εκατοντάδες χιλιάδες απρόσμενους και άδικους θανάτους με ταξικό κυρίως πρόσημο, ξάφνιασε ακόμα και τους άμεσους ή έμμεσους δημιουργούς του, επειδή δεν καθήλωσε μόνο την ανθρωπότητα στα σπίτια, δημιουργώντας συνθήκες φυσικής αποστασιοποίησης για λόγους περιορισμού της μεταδοτικότητάς του, αλλά κατέβασε και τους διακόπτες της παγκόσμιας οικονομίας με αποτέλεσμα την αναστολή της παραγωγής κατά συνέπεια και της κερδοφορίας σε ποσοστά ίσως και μεγαλύτερα του 80%. Αυτό το γεγονός που, μετά την λήξη του συναγερμού, θα καταγραφεί ως ‘σύνδρομο κορωνοϊού’ και ως φαινόμενο ‘θανάτου της ατομικής ιδιοκτησίας[3] και της ιδιωτικής επιχειρηματικότητας’, το οποίο, βέβαια ο σκληρός πυρήνας του κεφαλαίου θα επιχειρήσει να το λύσει και πάλι σε βάρος των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, δηλαδή σε βάρος της εργαζόμενης ανθρωπότητας με καινούργια μνημόνια, μεγαλύτερη ανεργία, προγράμματα λιτότητας και αυταρχικότερα συστήματα διακυβέρνησης.

Ουδέν κακόν αμιγές καλού’

Το ‘σύνδρομο κορωνοϊού’, έχει μια διπλή μορφή, είτε ως Ιανός, (ως θεός των ενάρξεων και των μεταβάσεων) είτε ως διπλός πέλεκης, (facio, εξ’ ού και φασισμός), που σημαίνει ότι μπορεί να λειτουργήσει προς δυό κατευθύνσεις:

Η μια κατεύθυνση δείχνει προς το επόμενο και εφιαλτικότερο κακό, προς το ‘σύνδρομο του παγκόσμιου φασισμού’. Εκεί που ο σκληρός πυρήνας του κεφαλαίου είτε ως αμερικανισμός, είτε ως κινεζισμός, είτε ως παγκόσμια κεφαλαιοκρατική συμμορία θα προσπαθήσει να επιβάλει δια πυρός και σιδήρου ξανά τις ‘θεότητες των αγορών’ με στόχο την καθολική και μόνιμη ομηρία των κοινωνιών και της ανθρωπότητας συνολικά. Στην λογική του ‘συνδρόμου της Στοκχόλμης’ ο καπιταλισμός θα προσπαθήσει, με αφορμή την προσωρινή ομηρία των κοινωνιών και της ανθρωπότητας συνολικά  να κάνει τα θύματά του να τον ξαναγαπήσουν, γιατί τώρα ξέρει ότι χωρίς την κοινωνία, την ύπαρξη της οποίας μέχρι σήμερα σκόπιμα αγνοούσε, δεν μπορεί να υπάρξει. Αν και ετούτην την φορά οι κοινωνίες ολιγωρήσουν παρασυρμένες από ψευδαισθήσεις του τύπου της φιλελεύθερης τάχα, ή σοσιαλδημοκρατικής, ή κάποιας ‘αριστερής’ διαχείρισης του καπιταλισμού, είναι περισσότερο από βέβαιο ότι θα οδηγηθούμε σε ολοκληρωτισμό που δεν έχει προηγούμενο στην ανθρώπινη ιστορία, με χαρακτηριστικά ενός καινούργιου μεσαίωνα. Όπου το κεφάλαιο, με την βοήθεια της σύγχρονης ηλεκτρονικής, ψηφιακής τεχνολογίας και της τεχνητής νοημοσύνης, θα επιδιώξει, ρομποτοποιώντας στα βιονικά εργαστήρια τον άνθρωπο, μηδενίζοντας την φυσική, κοινωνική και ιστορική υπόστασή του, να είναι ο καπιταλισμός αιώνιος και ‘μοίρα του ανθρώπου’, δια μέσου της καταστροφής κάθε φύτρου που θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια καινούργια Αναγέννηση και σε έναν νέο και σύγχρονο Διαφωτισμό.

Η άλλη και μοναδική εναλλακτική δείχνει προς την κατεύθυνση του καλού, προς το ‘σύνδρομο του διαχρονικού αγώνα του Κοινού των Ανθρώπων, της εργαζόμενης κοινωνίας, για την θεμελίωση του Πολιτισμού της Κοινωνικής Ισότητας’. Η αποφασιστική στροφή προς αυτήν την κατεύθυνση προϋποθέτει ότι οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, ως το σύγχρονο υποκείμενο της ιστορίας:

·   Θα κατανοήσουν ότι αυτό που τυχαία η εμφάνιση του Κορωνοϊού αποκάλυψε ότι δηλαδή με την απρογραμμάτιστη αποχή της εργαζόμενης ανθρωπότητας για ένα σχετικά μικρό χρονικό διάστημα από την παραγωγική δραστηριότητα ο τάχα πανίσχυρος καπιταλισμός κατέρρευσε, αλλά με τεράστιες ανθρώπινες θυσίες, ασύλληπτους περιορισμούς ελευθεριών, μεγάλες στερήσεις και πολύ περισσότερες απώλειες στο άμεσο μέλλον.

·   Θα συνειδητοποιήσουν ότι μια σχεδιασμένη και προγραμματισμένη συνειδητή καθολική αποχή των εργαζόμενων ίδιων διαστάσεων, ο καπιταλισμός μπορεί να ηττηθεί καταρρέοντας σαν χάρτινος πύργος και στην θέση του να χτιστεί από τις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού ένας καλύτερος κόσμος χωρίς αβεβαιότητες, θανάτους, απώλειες και με αισιόδοξες προοπτικές για το μέλλον της ανθρωπότητας.

·   Θα αποφασίσουν να παραμερίσουν τον απάνθρωπο και καταστροφικό καπιταλισμό και να χτίσουν έναν καλύτερο κόσμο, με μορφή την Άμεση Δημοκρατία και περιεχόμενο την Αταξική Κοινωνία[4], που θα αφήνει πίσω του την καπιταλιστική βαρβαρότητα και θα χτίζει σταδιακά σε τοπικό, περιφερειακό, εθνικό και οικουμενικό επίπεδο τον Οικουμενικό Ουμανιστικό Πολιτισμό.

·   Και τέλος θα καταγράψουμε όλοι στο φαντασιακό μας ότι οι σύγχρονες επιστήμες και οι ασύλληπτες σε δυνατότητες σύγχρονες τεχνολογίες, μέρος των οποίων εφαρμόζετε σε ευρεία κοινωνική κλίμακα κατά την τρέχουσα κρίση, μπορούν αύριο υπό κοινωνικό έλεγχο να εγγυηθούν την εφικτότητα της οικονομικής αυτοδιαχείρισης και της κοινωνικής αυτοδιεύθυνσης, μπορούν δηλαδή να εγγυηθούν έναν καλύτερο κόσμο.

Βρισκόμαστε σήμερά ένα βήμα πέρα από την αναγκαία, κατά τον Αριστοτέλη, συνθήκη, για την κατάργηση κάθε είδους και μορφής δουλείας, σύμφωνα με την οποία: «Όταν τα εργαλεία θα λειτουργούν (αυτόματα) όπως τα αγάλματα του Δαιδάλου και οι τρίποδες του Ηφαίστου και οι σαΐτες θα υφαίνουν μόνες τους και μόνες τους θα παίζουν και οι χορδές της κιθάρας, για να μην υπάρχει η ανάγκη κάποιοι, οι λίγοι, οι εξουσιαστές να είναι αφεντικά και οι πολλοί, οι εξουσιαζόμενοι, να είναι δούλοι».

Η λογική των αιώνων, το διαχρονικό όραμα των λαών για κοινωνική ισότητα και η αλήθεια και η δύναμη των αγώνων έφτασαν τις εξελίξεις μέσα από πολλά εμπόδια και με τεράστιες θυσίες στον 21ο αιώνα, όπου οι απόγονοι των τρωγλοδυτών και τροφοσυλλεκτών ταξιδεύουν στο διάστημα και αγωνίζονται για τον κόσμο της κοινωνικής ισότητας. Αυτός ο κόσμος, αποδείχτηκε και με την κρίση που προκάλεσε τυχαία ο Κορωνοϊός, ότι είναι νομοτελειακά αναγκαίος, επιθυμητός, εφικτός και υποκειμενικά και αντικειμενικά αναπόφευκτος. Αυτή η διεργασία βρίσκεται σε κίνηση και αργά ή γρήγορα θα ξεσπάσει ως μια ειρηνική επανάσταση της Γνώσης, της Επίγνωσης και της Ουμανιστικής Συνείδησης, ως καθολική Οικουμενική Ουμανιστική Επανάσταση με φορέα και εκφραστή το Κοινό των Ανθρώπων, ως ενιαίο υποκείμενο της ιστορίας και ως Όλον.


[1] Βλέπε αναλυτικά στο: Λάμπος Κώστας, Αμερικανισμός και παγκοσμιοποίηση. Οικονομία του φόβου και της παρακμής, ΠΑΠΑΖΗΣΗΣ, Αθήνα 2009.

[2] Λάμπος Κώστας, Θεός και Κεφάλαιο, Δοκίμιο για τη σχέση μεταξύ θρησκείας και εξουσίας, ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήνα 2015 καί 2016

[3] Βλέπε σχετικά, Λάμπος Κώστας, Η γέννηση και ο θάνατος της ατομικής ιδιοκτησίας, Η ατομική ιδιοκτησία ως μήτρα βίας, εξουσίας, ανισότητας, εγκληματικότητας, σκοταδισμού και ανηθικότητας ΚΟΥΚΚΙΙΔΑ, Αθήνα 2017.

[4] Λάμπος Κώστας, Άμεση Δημοκρατία και Αταξική Κοινωνία. Η μεγάλη πορεία της ανθρωπότητας προς την κοινωνική ισότητα και τον Ουμανισμό, ΝΗΣΙΔΕΣ, Θεσσαλονίκη 2012.

Η συστημική φονική επιδημία και η επόμενη μέρα

Η συστημική φονική επιδημία και η επόμενη μέρα

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

claslessdemocracy@gmail.com,

http://www.classlessdemocracy.blogspot.comm,

Η καπιταλιστική ύβρις, η υπεροψία του σκληρού πυρήνα του αμερικανισμού και του παγκοσμιοποιημένου κεφαλαίου απέναντι στη Φύση, στην κοινωνία/ανθρωπότητα, στην ζωή και στον άνθρωπο δεν αποδείχνεται μόνο μηδαμινή και ανίκανη στην εκάστοτε προσπάθειά της να συμπεριφερθεί ως κατακτητής του Μεγάκοσμου, αλλά αποδείχνεται, σύμφωνα και με τις τελευταίες δραματικές εξελίξεις, πολύ μικρή απέναντι και στον Μικρόκοσμο. Η παράλογη και προκλητική παραγνώριση ή και περιφρόνηση των άκαμπτων φυσικών νόμων  που ρυθμίζουν όμοια, με μέτρο και  συμμετρικά ισορροπίες και αρμονίες μεταξύ Μεγάκοσμου, Κόσμου και Μικρόκοσμου επιστρέφει, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, με την μια ή την άλλη μορφή, ως διατάραξη της φυσικής τάξης, ως ανωμαλία. Επειδή όμως οι φυσικοί νόμοι ως ασύνειδη Φύση δεν γνωρίζουν κοινωνικά συστήματα και δεν ξεχωρίζουν μορφές ζωής η όποια ανωμαλία αφανίζει ολόκληρα είδη ζωής που αδυνατούν να αντέξουν και να προσαρμοστούν στις έκτακτες συνθήκες, συχνά μάλιστα στη διάσταση του ιστορικού χρόνου εξαφανίζει οριζόντια κάθε μορφή ζωής.

Η  οικολογική βόμβα, στοιχεία της οποίας είναι λ. χ.  η ‘τρύπα του όζοντος’ και η κλιματική διαταραχή και η απασφαλισμένη ήδη βιολογική βόμβα, στοιχεία της οποίας είναι οι διάσπαρτες στον χωροχρόνο πανδημίες, πρέπει να κατανοηθούν από τις Δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, (ΔΕΕΠ), ως πρόβλημα καθαρά συστημικό, και όχι ως γενικά και αόριστα  ‘ανθρωπογενές’, όπως πολλοί ειδικοί ‘επιστήμονες’ από ακριβοπληρωμένη ‘ακαδημαϊκή σκοπιμότητα’ υποστηρίζουν και πολλοί εργαζόμενοι στα ΜΜΕ από άγνοια ή από τον φόβο της επαγγελματικής ανασφάλειας παραπλανητικά παπαγαλίζουν. Η τρέχουσα θανατηφόρος πανδημία, corvid 19,  ένα καθαρά συστημικό φαινόμενο που εκπορεύεται κατ’ ευθείαν από τον πυρήνα του κεφαλαιοκρατικού συστήματος δηλαδή από την νοσηρότητα της ‘φύσει και θέσει’ ανταγωνιστικής, δηλαδή, καταστροφικής  ατομικής ιδιοκτησίας πάνω στα μέσα παραγωγής, αποτελεί αναμφισβήτητα μια από τι πιο σοβαρές προειδοποιήσεις στο μέγεθος της πραγματικά μεγάλης απειλής για την ανθρωπότητα και για το διαστημόπλοιο Γη και ως συστημικό φαινόμενο πρέπει να αντιμετωπισθεί , όχι με γιατροσόφια, αλλά με την σε βάθος και σε έκταση επανασύνδεση των Δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού με την διαχρονική στρατηγική τους για έναν κάθε φορά καλύτερο κόσμο  με περιεχόμενο όλο και περισσότερη κοινωνική ισότητα.  

Μπορεί, λοιπόν, η τρύπα του όζοντος και η κλιματική διαταραχή να μην κατάφεραν να μας πείσουν για την αναγκαιότητα μιας οικουμενικής συνεννόησης και να μας ενώσουν ως άτομα, λαούς, έθνη και ανθρωπότητα σε ένα ομοιογενές και αυτοπροσδιοριζόμενο  Όλον, επειδή τα σκοταδιστικά ιερατεία και οι εξουσιαστικές ιδεολογίες επιτρέπουν ακόμα στο κεφάλαιο, στο καπιταλιστικό κράτος  και στην εξωνημένη και εξουσιαστικά παρδαλή συστημική ιντελιγκέντσια να παραπλανούν μεγάλα τμήματα της δοκιμαζόμενης εργαζόμενης ανθρωπότητας αναφορικά με τις προθέσεις και τις ικανότητες  του κεφαλαίου και του καπιταλιστικού κράτους. Κι είναι ακριβώς η ατομική ιδιοκτησία πάνω στα μέσα παραγωγής που διαμορφώνει τα συμφέροντα των ισχυρών, των ελάχιστων, του 1%  του παγκόσμιου πληθυσμού  που ελέγχουν τα μέσα παραγωγής και,  επειδή ελέγχουν τα μέσα παραγωγής, μπορούν και επιβάλλουν την πιο  ακραία ανισοκατανομή του τοπικού , του εθνικού και του παγκόσμιου πλούτου και τελικά τους αναγκάζουν να συμπεριφέρονται ως αντικοινωνική συμμορία, ως πειρατές της Φύσης και ως δεσμοφύλακες και δουλοκτήτες του 99% του πληθυσμού του πλανήτη.

Όμως η επιδημία corvid 19, προϊόν κι αυτή του καπιταλιστικού χάους, του κεφαλαιοκρατικού οικονομικού ανορθολογισμού και της καπιταλιστικής λεηλασίας της Φύσης  και της νοσηρότητας του κυνηγητού του κέρδους, κατάφερε να ταπεινώσει κάθε υπεροπτική εξουσία, να αποδείξει την ανικανότητά της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης με τίμημα βέβαια τον θάνατο δεκάδων, ίσως και εκατοντάδων χιλιάδων συνανθρώπων μας.  Όλοι οι σκοταδιστικοί μύθοι, όλες οι εξουσιαστικές ιδεολογίες και όλοι οι κραταιοί μηχανισμοί εξουσίας αποδείχτηκαν ανεπαρκείς, απρόθυμοι και ανίκανοι να αντιμετωπίσουν  την επιδημία, πράγμα που για μια ακόμα φορά αποκάλυψε πως ο πραγματικός δημιουργός του πλούτου και του πολιτισμού δεν είναι ούτε ο συσσωρευμένος πλούτος, ούτε και οι καταπιεστικές εξουσίες, αλλά οι διαχρονικές δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης  και του Πολιτισμού που και αυτή την φορά ρίχτηκαν στην μάχη κατά του φονικού κορωνοϊού για να σώσουν  τις ζωές των συνανθρώπων τους και να διαφυλάξουν την συνοχή των επιμέρους κοινωνιών, που σημαίνει για να κρατήσουν ζωντανό το όραμα για έναν καλύτερο κόσμο.

Η ενωτική και αλληλέγγυα συμπεριφορά τόσο μεταξύ των μαχητών της πρώτης γραμμής αυτού του πολέμου ενάντια σ’ αυτόν τον άγνωστο και ύπουλο εχθρό, αλλά και μεταξύ των επιμέρους κοινωνιών δεν πρέπει να εκτονωθεί και να σβήσει μέσα στους ‘πανηγυρισμούς   της νίκης’, γιατί το σίγουρο συμπέρασμα αυτής της περιπέτειας είναι ότι οι πολλές και μεγάλες δυσκολίες για την ανθρωπότητα μόλις τώρα αρχίζουν και γι’ αυτό  το βλέμμα όλων μας πρέπει να στραφεί στην επόμενη μέρα. Τα γεγονότα και τα συμπεράσματα οδηγούν σε δυό  εναλλακτικά σενάρια που θα μπορούσαν επιγραμματικά να συνοψιστούν στην παρακάτω πρόταση. Αν οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού δεν καταργήσουν άμεσα και ριζικά το καπιταλιστικό σύστημα σε όλες τις εκδοχές του, τότε αυτό θα καταργήσει οριστικά  την κοινωνία/ανθρωπότητα, κατά συνέπεια και τις ίδιες ως υποκείμενο της ιστορίας,  μετατρέποντας την ‘κολασμένη επανάσταση corvid 19’ σε ολοκληρωτική αντεπανάσταση του κεφαλαίου, της καπιταλιστικής κόλασης και της καπιταλιστικής βαρβαρότητας.

Όποιος, από ιδεολογική τύφλωση και ατομιστική διαστροφή, θεωρεί  υπερβολική και απίθανη την δεύτερη εκδοχή, ας προσέξει με πόση αριστοτεχνικότητα, τα κέντρα της καπιταλιστικής εξουσίας,  εμπλέκουν σταδιακά, για την αντιμετώπιση τάχα όσων δεν ‘συμμορφώνονται με τας υποδείξεις’    και κυρίως της Νεολαίας, την αστυνομία και τον στρατό, εμπλοκή που σε κάποιες περιπτώσεις έφτασε ακόμα και με καταστολή μέσω των τανκς, τακτική που σίγουρα θα γενικευτεί όσο η επιδημία θα κορυφώνεται. Πρόκειται φυσικά για πρόβα τζενεράλε γιατί από αυτόν τον πόλεμο το κεφάλαιο θέλει και πάλι να βγει νικητής και τα σπασμένα να τα πληρώσουν και πάλι οι εργαζόμενες κοινωνίες.

Οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού που μέρα τη μέρα κερδίζουν με τεράστιες θυσίες κι αυτή την μάχη, ουσιαστικά όχι μόνο εναντίον του corvid 19 αλλά και εναντίων του κεφαλαίου που τον δημιούργησε, οφείλουν να κάνουν χρήση της πειθούς:

·         για να μείνουμε όλοι στα σπίτια μας, γιατί με αυτόν τον τρόπο θα σωθούν περισσότερες ζωές,

·         για να  αποκαλυφτούν οι πραγματικές αιτίες των φονικών επιδημιών και των καταστροφικών καιρικών φαινομένων,

·         να καταγγείλουν το καπιταλιστικό σύστημα και τους εκφραστές του σε οικονομικό και πολιτικό επίπεδο ως κυρίως  υπεύθυνους αυτών των καταστροφικών ανωμαλιών και  

·         να  προβάλλουν την εφικτότητα  ενός άλλου κοινωνικού μοντέλου  που μαζί με την καταπολέμηση του corvid 19’ θα ανοίξουν  και οι ορίζοντες για έναν καλύτερο κόσμο.

Οφείλουν, τέλος,  οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού στο όνομα των γενεών που έφτασαν την ανθρωπότητα στον επιστημονικοτεχνικά ώριμο, για τον πολιτισμό της κοινωνικής ισότητας, 21ο αιώνα, αλλά και εκείνων που περιμένουν και δικαιούνται να κληρονομήσουν έναν καλύτερο κόσμο, να κερδίσουν και αυτόν τον τελευταίο πόλεμο, για να μπορούν από την επόμενη μέρα να θεμελιώσουν τον οικουμενικό ουμανιστικό πολιτισμό της κοινωνικής ισότητας.

_____________________________

https://classlessdemocracy.blogspot.com/2020/03/normal-0-false-false-false-el-x-none-x.html,

Λευτεριά στους Οπαδούς

Λευτεριά στους οπαδούς

IMG_0002.JPG

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

claslessdemocracy@gmail.com,

https://classlessdemocracy.blogspot.com/2020/01/blog-post.html,

Όταν οι κοινωνίες είναι αιχμάλωτες οργανωμένων οικονομικών, κοινωνικών, θρησκευτικών, ιδεολογικών, κομματικών, εθνικιστικών, τοπικιστικών, ρατσιστικών, ποδοσφαιρικών και πολλών άλλων αναρίθμητων αλληλοσπαρασσόμενων συμμοριών, τότε οι άνθρωποι αισθάνονται υπαρξιακή ανασφάλεια και αναγκάζονται να προβατοποιούνται και παραιτούμενοι από το δικαίωμα της Εαυτότητάς τους καταλήγουν οπαδοί αποδεχόμενοι δανεικές ταυτότητες έτοιμοι να κατασπαράξουν ο ένας το άλλον κραδαίνοντας τα ‘ιερά σύμβολα’ του ‘κόμματός τους’, του ‘δόγματός τους’, της ‘ιδεολογίας τους’, της ‘ομάδας τους’, ακόμα και του πολέμαρχου, αρχηγού και προέδρου τους και ανεξάρτητα από το ποιος και πόσο ανήθικος είναι αυτός ο ‘αρχηγός’. Η οπαδοποίηση, η όποια οπαδοποίηση, είναι πνευματική αναπηρία που προσβάλλει ιδιαίτερα στερημένους μόρφωσης, αλλά και φοβικούς ‘μορφωμένους’ χαμηλής αυτοεκτίμησης και αποτελεί την πλέον απεχθή οικονομική, κοινωνική, πολιτική και πνευματική αλλοτρίωση του κοινωνικού μας Εγώ, της προσωπικότητάς μας, η οποία μας καθιστά καλούς αγωγούς του ψεύδους, της ανηθικότητας, και της απανθρωπιάς, εθελόδουλους, αυτοκαταστροφικούς, σαδομαζοχιστές, φανατικούς πιστούς, χουλιγκάνους και εύκολα θύματα πολλών ταυτόχρονα σκοταδιστικών, ιδεολογικών  και εξουσιαστικών ιερατείων.

IMG_0002.JPG

Οι συμμορίες σφάζονται μεταξύ τους για το ποια θα υποτάξει το μεγαλύτερο μέρος της εκάστοτε οπαδοποιημένης κοινωνίας στα δικά της σύμβολα για να αποσπάσει το μεγαλύτερο μέρος του πλούτου που παράγει η συγκεκριμένη κοινωνία και στην επιδίωξη αυτού του σκοπού αναγκάζονται να συνάπτουν κάθετες λυκοσυμμαχίες. Έτσι βλέπουμε συγκεκριμένες οικονομικές συμμορίες να συμμαχούν με συγκεκριμένες ιδεολογικοπολιτικομματικές συμμορίες που συμπληρώνονται από άλλες δευτερεύουσας σημασίας αλλά πρακτικά χρήσιμες συμμορίες με διάφορες μορφές συνηθέστερες των οποίων είναι κάποιες συνδικαλιστικές συντεχνίες, μηχανισμοί της Δημόσιας Διοίκησης, οι λεγόμενες ΠΑΕ, ομάδες δηλαδή επαγγελματικού ποδοσφαίρου, Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης έντυπου και ηλεκτρονικού τύπου, θρησκευτικοί και ‘πνευματικοί όμιλοι’, κατασκευασμένες ‘προσωπικότητες’ διαμορφωτές κοινής γνώμης’, κ. λπ., κ. λπ., που λειτουργούν διασπαστικά στους κόλπους της κοινωνίας για να μπορούν να την εντάσσουν, με το αζημίωτο πάντα, στους σχεδιασμούς της εκάστοτε οικονομικής συμμορίας. Όλες οι συμμορίες καθώς και οι διάφορες συμμοριοσυμμαχίες έχουν τους δικούς τους αυστηρούς και ματωμένους κώδικες διαπλοκής, επικοινωνίας, ιεραρχίας και ευθύνης αναφορικά με τους ξεχωριστούς ρόλους και τις αντίστοιχες αμοιβές τους, Αυτό, όμως δεν αποκλείει την εμφάνιση του φαινομένου της ‘σέκτας’, της ‘φράξιας’ της ‘παράγκας’, όπου τα πάνω έρχονται κάτω και τα κάτω επάνω, με αποτέλεσμα την αλληλοσφαγή και την διάσπαση/διάλυση της σομμοριοσυμμαχίας. Έτσι συμβαίνει όταν κάποιο επίπεδο μιας κάθετης συμμορίας προσπαθήσει να συνεργαστεί καθ’ υπέρβαση και οριζόντια με άλλο επίπεδο ανταγωνιστικής κάθετης συμμοριοσυμμαχίας και για ίδιο όφελος, τότε ‘οι συμφωνίες χαλάνε’ και ο κάθε ‘παράγοντας’ αυτονομείται απέναντι στους υπόλοιπους της μεγάλης συμμορίας για να μην χάσει το πόστο του ‘εκφραστή της δικής του συμμορίας’ που του δίνει το δικαίωμα και την ‘ισχύ’ να συμμετέχει στο έγκλημα και στη μοιρασιά της λείας. Το συνηθέστερο σ’ αυτές τις περιπτώσεις είναι μια ή περισσότερες καρατομήσεις και σε διάφορα επίπεδα και μια νέα μαφιόζικη ενδοσυμμοριακή και διασυμμοριακή ισορροπία τρόμου.

Κάποτε όμως αυτή η ‘κρίση’ ξεφεύγει από τον έλεγχο της πυραμίδας και μεταφέρεται στην επιμέρους οπαδοποιημένη κοινωνία η οποία απειλεί την υπόλοιπη με αποσταθεροποίηση για λογαριασμό των μεγάλων μαφιόζων αφεντικών. Όταν αυτή η συγκυρία συμπέσει με άλλη συγκυρία κατά την οποία η συγκεκριμένη κοινωνία/χώρα αντιμετωπίζει υπαρξιακά προβλήματα, επειδή κάποιες άλλες γειτονικές ή και μακρινές ηγεμονικές ανταγωνιστικές συμμορίες σχεδιάζουν και οργανώνουν την λεηλασία της, τότε αποδείχνεται περίτρανα ο εχθρικός, καταστροφικός και προδοτικός ρόλος των οργανωμένων συμμοριών. Κι είναι τότε οι στιγμές που αρχίζουμε να σκεπτόμαστε αν και τι μπορεί να περισωθεί. Κι είναι τότε οι στιγμές που δεν πρέπει να κάνουμε το λάθος να επαναξιολογήσουμε τις συμμορίες για να επιλέξουμε στη λογική του ‘μη χείρον βέλτιστον’ την ‘λιγότερο κακή και άχρηστη’, γιατί όλες οι συμμορίες είναι κακές, αντικοινωνικές, άχρηστες και επικίνδυνες για την συνοχή και την ύπαρξη των κοινωνιών.

Είναι τώρα που οφείλουμε να αρχίσουμε να σκεπτόμαστε για τις ρίζες αυτού του φαινομένου που χωρίζει τις κοινωνίες σε αλληλοσπαρασσόμενες φατρίες, συμμορίες και εμπόλεμα στρατόπεδα και μας υποβαθμίζει από Πολίτες σε οπαδούς έτοιμους ‘να σκοτώσουν και να σκοτωθούν’. Ας αποβάλλουμε τις δανεικές ταυτότητες που μας φόρτωσαν επιτήδειοι και μας οπαδοποιούν κι ας αναλογιστούμε ότι το κακό ξεκινάει από το γεγονός ότι στην κορυφή αυτής της πυραμίδας βρίσκονται οι πλουτοκράτες, οι μεγαλοϊδιοκτήτες των μέσων παραγωγής με το πολιτικό χρήμα των οποίων κινούνται τα κόμματα, ιδρύονται οι Ποδοσφαιρικές Ανώνυμες Εταιρείες, οι Τηλεοπτικοί σταθμοί και στήνονται ορατοί και αόρατοι μηχανισμοί προπαγάνδας και χειραγώγησής μας, κι ας αποφασίσουμε να επανακτήσουμε την αυθεντική Ευατότητά μας ως αυθεντικά Εγώ ενός ενιαίου κοινωνικού Εμείς, μιας κοινωνίας ως Όλον, απαλλαγμένης από οικονομικές, πολιτικές, θρησκευτικές, ποδοσφαιρικές και λοιπές συμμορίες. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να αλλάξουμε τις συγκυρίες και να συγχρονίσουμε ως άτομα, κοινωνίες, χώρες και ανθρωπότητα τον βηματισμό μας με τον διαχρονικό βηματισμό των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού που κινείται αργά, αλλά σταθερά από τον κόσμο της κοινωνικής ανισότητας προς έναν καλύτερο κόσμο, τον κόσμο της κοινωνικής ισότητας με την μορφή της αταξικής δημοκρατίας και του οικουμενικού ουμανιστικού πολιτισμού.

Ας αρχίσουμε να σκεπτόμαστε και να δρούμε ως Πολίτες Σήμερα. Μην το αφήνουμε για Αύριο γιατί το Αύριο, Μεθαύριο θα είναι Χθες και συνεπώς θα είναι αργά. Λευτεριά στους οπαδούς σημαίνει κοινωνική λευτεριά, σημαίνει απελευθέρωση της κοινωνίας από το κεφάλαιο κι αυτή δεν χαρίζεται, κατακτιέται…


[1] Ο τίτλος είναι δανεισμένος από το ανώνυμο σύνθημα που είναι γραμμένο στην πρόσοψη ενός κιβωτίου/διανομέα του ΟΤΕ που βρίσκεται στην διασταύρωση των οδών Ομήρου και Βυζαντίου στην Νέα Σμύρνη, όπως φαίνεται στην συνημμένη φωτογραφία.

Ο Πατριωτισμός των εφοπλιστών είναι Αδιαπραγμάτευτος: γεωτρύπανα της οικογένειας Αγγελοπούλου χρησιμοποιεί η Τουρκία!

Ο Πατριωτισμός των εφοπλιστών είναι Αδιαπραγμάτευτος

Γεωτρύπανα της οικογένειας Αγγελοπούλου χρησιμοποιεί η Τουρκία!

ΣΧΟΛΙΟ ΔΙΚΤΥΟΥ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ:
Οι εφοπλιστές είναι αυτοί που διατηρούν προνομιακή σχέση με κυβέρνηση ΝΔ και αντιπολίτευση ΣΥΡΙΖΑ
Απολαμβάνουν Αφορολόγητα και Φοροαπαλλαγές.

Είναι αυτοί που ελέγχουν τα κανάλια-ραδιόφωνα-εφημερίδες και παίζουν όλη μέρα πόλεμο με την Τουρκία…
Απαιτώντας από την νεολαία να γίνει κρέας στα κανόνια για τις ΑΟΖ και τα ενεργειακά κοιτάσματα. Όμως παράλληλα κλείνουν δουλειές με το καθεστώς Ερντογάν και κερδίζουν έναν πακτωλό χρημάτων.

Τα τουρκικά γεωτρύπανα που απειλούν με ελληνο-τουρκικό πόλεμο τους λαούς του Αιγαίου ήταν ιδιοκτησίας οικογένειας Αγγελοπούλου!!
!
Διαβάζουμε σχετικό σχόλιο και δημοσίευμα:

“….Τα δύο γεωτρύπανα της οικογένειας Αγγελόπουλου (της γνωστής Γιάννας που θα μας φτιάξει την γιορτή για τα 200 χρόνια από την έναρξη του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα των Ελλήνων), πωλήθηκαν σε τιμή κάτω του κόστους στην Τουρκία.

Η αγοραπωλησία έγινε μέσα από τριγωνικές και πολυγωνικές μεθοδεύσεις με πολλές οφσορ και άλλου χαρακτήρα εταιρείες μπλεγμένες σε αυτήν.

Το Deep Sea Metro I το μετονόμασαν σε «Φατίχ» (πορθητή) κατά τον Mωάμεθ Β, κατακτητή της Κωνσταντινούπολης και το Deep Sea Metro ΙΙ σε «Γιαβούζ», κατά τον Γιαβούζ Σελίμ, τον πρώτο Οθωμανό σουλτάνο που αυτοονομάστηκε χαλίφης….” Giorgos Chloros

Η περιπέτεια ενός πλωτού γεωτρύπανου

ΠΑΥΛΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

Το «Deep Sea Metro II» είναι ένα πλωτό γεωτρύπανο έκτης γενιάς, που έχει μήκος 229 μ. και μπορεί να πραγματοποιεί γεωτρήσεις βάθους έως 10.000 ποδών.

Το πλωτό γεωτρύπανο «Fatih», που απέπλευσε προχθές από τον κόλπο της Νικομήδειας, όπου βρισκόταν αγκυροβολημένο τους τελευταίους πέντε μήνες, με κατεύθυνση την Ανατολική Μεσόγειο έχει ενδιαφέρουσα ιστορία. Πρόκειται για το υπερσύγχρονο «Deep Sea Metro II» που έως τα μέσα του 2015 ήταν πλοίο ελληνικών συμφερόντων, καθώς ανήκε κατά 60% σε εταιρεία της Γιάννας και του Θόδωρου Αγγελόπουλου.

Η ιστορία του «Deep Sea Metro II» αρχίζει πριν από 10 χρόνια. Ηταν το ένα από τα δύο πλωτά γεωτρύπανα που το ζεύγος Αγγελόπουλου παρήγγειλε στα ναυπηγεία της Hyundai στη Νότιο Κορέα. Τα πλοία παραλήφθηκαν το 2011. Σύμφωνα με δημοσιεύματα, η ίδια η κ. Αγγελοπούλου βάφτισε το «Deep Sea Metro I». Υπολογίζεται πως τα δύο πλοία κόστισαν περί τα 860 εκατ. δολ. έκαστο. Για να συγκεντρωθούν τα κεφάλαια, συνήφθησαν μεγάλα ομολογιακά δάνεια με διεθνείς τράπεζες. Ο κ. Θόδωρος Αγγελόπουλος διατηρεί πολυετή συνεργασία με τη μεγάλη νορβηγική ναυτιλιακή εταιρεία Odfjell, η θυγατρική της οποίας Odfjell Drilling απέκτησε το 40% των δύο πλωτών γεωτρυπάνων. Ωστόσο, η κατακρήμνιση των τιμών του πετρελαίου και του αερίου κατέστησε ασύμφορη τη ναύλωση των πλοίων αυτών από επίδοξους πελάτες, δηλαδή από κράτη που επιδίωκαν την ανακάλυψη «μαύρου» χρυσού στα ανοικτά των ακτών τους. Οι επενδυτές εγκλωβίστηκαν στην επένδυσή τους.

Στα μέσα της δεκαετίας τα γεωτρύπανα παρέμεναν κατά τεκμήριο ανενεργά. Αναφέρεται χαρακτηριστικά ότι το πρώτο από αυτά, το «Deep Sea Metro I» ναυλώθηκε το 2015 από την VietGazprom του Βιετνάμ έναντι 255 χιλ. δολ. την ημέρα (από 423.000 δολ. ημερησίως βάσει προηγούμενου συμβολαίου του ίδιου πλοίου με την British Petroleum). Το δεύτερο πλοίο, «Deep Sea Metro II», παρέμεινε αγκυροβολημένο στα ανοιχτά της Βραζιλίας έπειτα από προβλήματα που ανέκυψαν στη συνεργασία με την εθνική εταιρεία υδρογονανθράκων Petrobras. Μάλιστα, στα μέσα του 2014 κυκλοφόρησαν φήμες ότι η προσέγγιση της Γιάννας Αγγελοπούλου με τον Αλ. Τσίπρα σκοπό είχε να διαμορφωθούν οι συνθήκες για την ενοικίαση των γεωτρύπανων από την ελληνική και την κυπριακή κυβέρνηση για την έρευνα και εξόρυξη υδρογονανθράκων σε ελληνικά και κυπριακά ύδατα. Οι πληροφορίες αυτές διαψεύστηκαν από την κ. Αγγελοπούλου. Στις 13 Μαΐου 2015, η Γιάννα και ο Θόδωρος Αγγελόπουλος αποφάσισαν να απεμπλακούν από την επένδυση. Οι εταιρείες τους έπαψαν να καλύπτουν τις οφειλές που είχαν συσσωρευθεί λόγω της δανειοδότησης που είχε παράσχει η αμερικανική θυγατρική της γερμανικής τράπεζας VTB για την κατασκευή των πλοίων στα ναυπηγεία της Hyundai στη Νότιο Κορέα. Σύμφωνα με δημοσιεύματα του διεθνούς ναυτιλιακού Τύπου, οι εταιρείες συμφερόντων του κ. Αγγελόπουλου εξακολουθούν να διατηρούν την κυριότητα του «Deep Sea Metro I», ωστόσο οι πληροφορίες αυτές διαψεύδονται από τον ίδιο τον κ. Αγγελόπουλο.

Η πώληση

Το δεύτερο γεωτρύπανο, το «Deep Sea Metro II», πέρασε από τα μέσα του 2015 στην τράπεζα VTB που είχε χορηγήσει το δάνειο για την κατασκευή του. Με τη μεσολάβηση της Mayesi Hammoud, δικηγόρου της κορυφαίας δικηγορικής εταιρείας VanEps Kunneman VanDoorne που ειδικεύεται στο ναυτικό δίκαιο στην περιοχή της ολλανδικής Καραϊβικής, προχώρησε η πώληση του πλοίου. H κ. Hammoud δεν απάντησε σε ερωτήσεις που απέστειλε η «Κ» για τη διαδικασία της αγοραπωλησίας.

Το πλοίο πωλήθηκε στις 30 Μαρτίου 2016 στη ναυτιλιακή εταιρεία Chalfont Shipping που εδρεύει στον αμερικανικής εποπτείας φορολογικό παράδεισο Marshal Islands του Ειρηνικού Ωκεανού. Η «Κ» επικοινώνησε με το Ληξιαρχείο (Registry) των Marshal Islands και επιβεβαίωσε ότι η Chalfont Shipping ιδρύθηκε τον Μάρτιο του 2016, δηλαδή λίγες ημέρες προτού αγοράσει το πλοίο προς 210 εκατ. δολ. Σύμφωνα, όμως, με ασφαλείς πηγές ειδικών στην ίδρυση offshore είναι πιθανόν να πρόκειται για τη μεταφορά στους Νήσους Μάρσαλ της offshore με το ίδιο όνομα που ιδρύθηκε στη Μ. Βρετανία το 1969 και μεταφέρθηκε στον Παναμά τον Ιούνιο του 1980 από τον αείμνηστο δικηγόρο ναυτιλιακών ζητημάτων Κωνσταντίνο Γεωργιόπουλο. Δεν γνωρίζουμε την ιδιοκτησιακή δομή της Chalfont, αν και μια εταιρεία με το ίδιο όνομα, δηλαδή Chalfont Shipping, εμφανίζεται με διεύθυνση ίδια με τη διεύθυνση της Odfjell Drilling στο Kokstad της Νορβηγίας.

Το φθινόπωρο του 2017, η Chalfont μεταπώλησε το «Deep Sea Metro II» στην Turkish Petroleum προς 210 εκατ. δολ. – δηλαδή χωρίς κανένα κέρδος! Η «Κ» απέστειλε γραπτώς ερωτήσεις για το «Deep Sea Metro II», συμπεριλαμβανομένης της ερώτησης για το ιδιοκτησιακό καθεστώς της Chalfont Shipping, στον Θόδωρο και στη Γιάννα Αγγελοπούλου. Στην γραπτή απάντησή του ο κ. Αγγελόπουλος επιβεβαιώνει ότι το «Fatih» είναι το «Deep Sea Metro II» και τονίζει: «Η εταιρεία συμφερόντων του κ. Θόδωρου Αγγελόπουλου METRO EXPLORATION συμμετείχε επενδυτικά από το 2008 με ποσοστό 60% στην εταιρεία Deep Sea Metro Holding με το υπόλοιπο 40% να ανήκει στην Odfjell Drilling, η οποία ήταν και διαχειρίστρια των πλοίων. Η εταιρεία Chloe Marine, ιδιοκτήτρια του πλοίου “Deep Sea Metro II” ήταν 100% θυγατρική της Deep Sea Metro Holding». Σε ό,τι αφορά το ιδιοκτησιακό καθεστώς της Chalfont Shipping, ο κ. Αγγελόπουλος τονίζει ότι «ουδεμία απολύτως ανάμειξη είχε με την αγοραπωλησία του “Deep Sea Metro II” από την τράπεζα DVB καθότι είχε μεταβιβάσει το σύνολο των μετοχών του στη METRO EXPLORATION κατά τη 13η Μαΐου 2015, στην επενδυτική εταιρεία NT REFECTIO XIII και έκτοτε δεν είχε και δεν έχει οποιαδήποτε ανάμειξη με τις εξελίξεις των πλοίων που ανήκαν στην Deep Sea Metro Holding». Μια απλή έρευνα στο Internet δείχνει ότι η εταιρεία NT REFECTIO XIII είναι νομικό πρόσωπο που ιδρύθηκε στις 27 Μαρτίου 2015 στο Οσλο της Νορβηγίας.

Το «Deep Sea Metro II» είναι ένα πλωτό γεωτρύπανο έκτης γενιάς, που έχει μήκος 229 μέτρα και μπορεί να πραγματοποιεί γεωτρήσεις βάθους έως 10.000 ποδών (3,3 χλμ.). Είναι κορυφαίο στο είδος του και οι Τούρκοι το απέκτησαν κυριολεκτικά σε τιμή ευκαιρίας, αφού κανένας δεν ενδιαφέρεται πλέον για τέτοια πλοία εκτός αν είναι κράτος με συγκεκριμένες βλέψεις. Το «Deep Sea Metro II» αναχώρησε από το νορβηγικό λιμάνι Hoylandbaygda όπου βρισκόταν και έφτασε στην Τουρκία λίγο μετά τα μεσάνυχτα της 30ής προς την 31η Δεκεμβρίου 2017, και συγκεκριμένα στις 01.17. Παρέμενε αγκυροβολημένο στον Κόλπο της Νικομήδειας και άλλαξε όνομα σε «Fatih».

Εδώ και μήνες διακινούνταν σε διπλωματικούς και πολιτικούς κύκλους της Αθήνας η πληροφορία ότι «το γεωτρύπανο θα ενεργοποιηθεί τον Ιούνιο στην ΑΟΖ της Κύπρου». Οι γνωρίζοντες επισημαίνουν ότι η διεκδίκηση από την Αγκυρα «μεριδίου» στους υδρογονάνθρακες της Κύπρου εν ονόματι της τουρκοκυπριακής κοινότητας ισοδυναμεί με προσπάθεια εμπέδωσης της διχοτόμησης της νήσου μέσω της de facto αποδοχής του διαχωρισμού των δικαιωμάτων επί του υποθαλάσσιου πλούτου. Και αν αυτό δεν μπορεί να επιτευχθεί μέσω μιας συμφωνίας επίλυσης του Κυπριακού, μπορεί, θεωρητικά, να προωθηθεί με μια μονομερή ενέργεια, όπως η ενεργοποίηση του πλωτού γεωτρύπανου σε σημείο που υποτίθεται ότι «ανήκει» στην τουρκοκυπριακή κοινότητα. Αυτό είναι που καθιστά το «Deep Sea Metro II» ένα πολύτιμο όπλο στα χέρια της Αγκυρας. Χωρίς αυτό δεν θα μπορούσε να «τρυπήσει» στα νερά της Κύπρου.
diktiospartakos

Η ατομική ιδιοκτησία, ο καπιταλισμός και «ο πολιτισμός του θανάτου»

Η ατομική ιδιοκτησία, ο καπιταλισμός

και «ο πολιτισμός του θανάτου»

(Να πούμε όχι στους μύθους και στα ταμπού των εξουσιαστών)

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

«Το αμερικανικό όνειρο είναι σε μεγάλο βαθμό παγιδευμένο στο ένστικτο του θανάτου. […] Αναλωνόμαστε στην προστασία των ιδιοτελών συμφερόντων και έχουμε δημιουργήσει την πιο ισχυρή στρατιωτική μηχανή σε όλη την ιστορία για να πάρουμε αυτό που θέλουμε και πιστεύουμε ότι μας αξίζει. Θεωρούμε τους εαυτούς μας περιούσιο λαό και άρα προικισμένο με το δικαίωμα να νέμεται μεγαλύτερο μερίδιο από τα δώρα της Γης. Δυστυχώς, το ίδιον συμφέρον μας μεταμορφώνεται σταδιακά σε καθαρό εγωισμό. Έχουμε γίνει πολιτισμός του θανάτου»,

Jeremy Rifkin, Το ευρωπαϊκό όνειρο.

Ο άνθρωπος δεν είναι αυτοφυής οντότητα, ούτε και ‘πλάσμα’ ανύπαρκτων θεών, φετίχ και σκιάχτρων της εξουσίας, αλλά αποτέλεσμα αργόσυρτης και βασανιστικής εξελικτικής διαδικασίας αρχέγονων αγελών ανθρωπιδών, προκειμένου να επιβιώσουν, να βγουν από το ‘βασίλειο της ανάγκης’ και να εξελιχθούν κάτω από ιδιαίτερα αντίξοες συνθήκες σε νοήμονα, έλλογα και αλληλέγγυα όντα, πράγμα που κατέστει εφικτό, τόσο για τα άτομα όσο και για το ανθρώπινο είδος. Χάρη στην μικρής ή/και μεγάλης κλίμακας συλλογική συνεργασία, χωρίς την οποία θα ήταν αδύνατη η επιβίωση του είδους, ο άνθρωπος δημιούργησε στην κυριολεξία τον εαυτό του, πραγματοποιώντας τεράστιο άλμα από το στάδιο του ζώου στο κοινωνικό όν στη βάση της κοινοκτημοσύνης, του αμοιβαίου σεβασμού και της κοινωνικής ισότητας.

*

Οι άνθρωποι, ως κοινωνίες, έζησαν για εκατομμύρια χρόνια με βάση άγραφους αλλά κοινά αποδεκτούς, νόμους που ονομάστηκαν ‘έθιμα’ και ‘εθιμικό δίκαιο’ για την τήρηση του οποίου υπεύθυνα ήταν όλα, ατομικά και συλλογικά, τα μέλη της κοινότητας/κοινωνίας. Αυτές οι κοινωνίες που δημιουργούσαν τους υλικούς όρους της επιβίωσης και της εξέλιξής τους πάνω στην κοινοκτημοσύνη και με όρους άμεσης δημοκρατίας[1], όπου το κάθε μέλος πρόσφερε ανάλογα με τις δυνατότητές του και απολάμβανε ανάλογα με τις ανάγκες του, καταγράφτηκαν στην ιστορία ως εξισωτικές κοινωνίες, ή κοινωνίες μοιράσματος[2].

Από τότε που εμφανίστηκε, ως προϊόν άμεσης ή έμμεσης θεσμικής βίας, αφενός η ατομική ιδιοκτησία[3] πάνω στον άνθρωπο, στη γη και στα μέσα παραγωγής γενικά, οι κοινωνίες χωρίστηκαν στους έχοντες ιδιοκτήτες/εξουσιαστές και στους μη-έχοντες δούλους, δουλοπάροικους και μισθωτούς δούλους/εξουσιαζόμενους, εμφανίστηκαν ως μηχανισμοί παραπλάνησης και οι οργανωμένες θρησκείες[4] αφετέρου, οι ιδιοκτήτες/εξουσιαστές συγκροτήθηκαν σε ‘κράτος’, δηλαδή σε δύναμη επιβουλής που θεσπίζουν, με συγκεκριμένες ελεγχόμενες διαδικασίες και χωρίς την άμεση συμμετοχή των κοινωνιών, νόμους για μεγαλύτερη ασφάλεια της ιδιοκτησίας τους, την τήρηση των οποίων αναθέτουν σε συγκεκριμένους ελεγχόμενους θεσμούς, όργανα και μηχανισμούς.

Τα κράτη, υποτίθεται για την δημιουργική και ειρηνική συνύπαρξή τους, στην ουσία όμως για την από κοινού προστασία των συμφερόντων των επιμέρους ιδιοκτητών/εξουσιαστών, συνάπτουν συχνά και μεταξύ τους συμφωνίες και συνθήκες. Αυτές οι διακρατικές συνθήκες, όμως, δεσμεύουν μόνο τα ίδια τα συμβαλλόμενα κράτη και σε περίπτωση διαφωνίας την λύση καλούνται να δώσουν τα λεγόμενα ‘διεθνή δικαστήρια’, μόνο που για την εφαρμογή των αποφάσεώς τους δεν υπάρχει εκτελεστικό όργανο με συνέπεια οι διαφωνίες να κακοφορμίζουν και τη λύση να την δίνει το δίκαιο του ισχυρότερου, δηλαδή ο πόλεμος. Όπως όμως είναι γνωστό το δίκαιο του ισχυρού καταστρέφοντας οικονομίες, χώρες, πολιτισμούς και γενοκτονίες ολόκληρων πληθυσμών, εξαφανίζοντας από τον χάρτη της ανθρωπότητας έθνη, λαούς και φυλές ολόκληρες διαπράττει απάνθρωπες αδικίες και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και του πολιτισμού που ξεχνιούνται και γι αυτό επαναλαμβάνονται επειδή η ανθρωπότητα δεν αποφάσισε ακόμα να καταργήσει τους ισχυρούς εγκληματίες.

Και η παγκόσμια κοινότητα, που διαμορφώνει, με την ίδια περίπου λογική της διατήρησης των συμφερόντων των κρατικά συγκροτημένων ιδιοκτητών/εξουσιαστών, το διεθνές δίκαιο με στόχο να περιοριστεί ο μεταξύ τους αλληλοεξοντωτικός ανταγωνισμός και κυρίως για την από κοινού αντιμετώπιση των καταπιεζόμενων και εκμεταλλευόμενων δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού που διαχρονικά αγωνίζονται για την κοινωνική ισότητα, την συμφιλίωση με την ανθρώπινη Βιόσφαιρα και την οικουμενική ειρήνευση. Για την τήρηση του διεθνούς δικαίου, της λεγόμενης ‘διεθνούς νομιμότητας’ θεσπίζονται διάφοροι διεθνείς οργανισμοί, όργανα και μηχανισμοί μεταξύ των οποίων και τα λεγόμενα ‘διεθνή δικαστήρια’, τις αποφάσεις των οποίων όμως δεν υπάρχουν όργανα για να τις επιβάλλουν με αποτέλεσμα να ισχύει κι εδώ το δίκαιο του ισχυρότερου που επιβάλλεται στα ανίσχυρα κράτη

·      με αποικιοκρατικούς, ιμπεριαλιστικούς, ετεροβαρής και πάντα σε βάρος των φτωχών χωρών διεθνείς καταμερισμούς της εργασίας, με στρατιωτική κατοχή και άδικους όρους εμπορίου,

·      με παράνομους, απεχθείς και επονείδιστους κρατικούς δανεισμούς και λεόντειες οικονομικές και στρατιωτικές συμφωνίες,

·      με προγράμματα οικονομικού στραγγαλισμού, δημοσιονομικής τάχα σταθερότητας και λιτότητας,

·      με διπλωματική ασφυξία και αποκλεισμό από τον υπόλοιπο κόσμο και τέλος

·      με την κρατική και την δήθεν απρόσωπη διεθνή τρομοκρατία και με τον πόλεμο που εμφανίζεται, ανάλογα με την έκταση των συμφερόντων που συγκρούονται, ως εμφύλιος, τοπικός, περιορισμένης έκτασης και παγκόσμιος όπου επικρατεί πάντα ο ισχυρότερος οικονομικά και στρατιωτικά αντίπαλος.

Για να αντιμετωπισθεί αυτή η παθογένεια της πολεμοχαρούς φύσης και αρχιτεκτονικής των καπιταλιστικών κοινωνιών δημιουργήθηκε, το 1919, κάτω από την πίεση των θυμάτων των πολέμων που είχαν προηγηθεί μεταξύ των οποίων και ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος, η Κοινωνία των Εθνών, (Κ.τ.Ε.) αλλά δεν κατάφερε να εμποδίσει τον καταστροφικότερο όλων των προηγούμενων πολέμων, τον λεγόμενο Δεύτερο  Παγκόσμιο πόλεμο. Η αποτυχία της Κ.τ.Ε. οδήγησε στην δημιουργία από 51 χώρες, (σήμερα συμμετέχουν 193 χώρες), του Οργανισμού Ενωμένων Εθνών, το 1945, που διαθέτει μάλιστα και Συμβούλιο Ασφαλείας, αλλά κανέναν από τους εκατοντάδες πολέμους που ακολούθησαν από τότε δεν μπόρεσε να αποτρέψει και το χειρότερο, καμιά από τις καταδικαστικές αποφάσεις του δεν μπόρεσε να επιβάλλει. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα είναι η βάρβαρη στρατιωτική εισβολή της Τουρκίας, μέλους του ΟΗΕ και του ΝΑΤΟ, και η κατοχή, από το 1974, του 30% περίπου του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας, μέλους επίσης του ΟΗΕ, πράξη που καταδικάστηκε με πολλά ψηφίσματα της Γενικής Συνέλευσης και εξίσου πολλές αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείς του ΟΗΕ, χωρίς ποτέ να εφαρμοστεί καμία. Και σαν να μην έφτανε αυτή η τουρκική βαρβαρότητα, οι μεγάλοι σύμμαχοί της τής επέτρεψαν να εισβάλει και να ακρωτηριάσει την Συρία και στη συνέχεια να αναλάβει να ‘προστατέψει’ την ‘νόμιμη’ κυβέρνηση της Λιβύης που στηρίζεται στην παράνομη στρατιωτική υποστήριξη της ίδιας της Τουρκίας και υπολειμμάτων του προσφάτως ηττηθέντος, από τις αμερικανορωσικές, και όχι μόνο, συμμαχικές δυνάμεις, Ισλαμικού Κράτους. Μύλος δηλαδή, όπου η σχιζοφρένεια της αχόρταγης και αρπακτικής ατομικής ιδιοκτησίας λοβοτομεί τον άνθρωπο που τον μισεί και διαλύει την ανθρωπότητα.

*

Το συμπέρασμα είναι ότι με την εμφάνιση της ατομικής ιδιοκτησίας, η οποία διχάζει άτομα, οικογένειες, κοινωνίες και ανθρωπότητα, παρατηρείται μια σχετικά γρήγορη και ιστορικά σύντομη, μόλις δυό χιλιάδων εξακοσίων ετών, αντιστροφή της εκατομμυριόχρονης γόνιμης εξέλιξης του αλληλέγγυα αθώου και δημιουργικού ζώου που αισιόδοξα καταφέρνει να εξελιχθεί στον άνθρωπο/πολίτη του πολιτισμού του ‘χρυσού αιώνα’ της Αθηναϊκής Δημοκρατίας, προς τον μοχθηρό ατομιστή και αυτοκαταστροφικό άνθρωπο, προς το απάνθρωπο ζώον που κατασκεύασε η ατομική ιδιοκτησία στην ανώτατη μορφή της, ως μανιακός καπιταλισμός[5], ιμπεριαλισμός και αμερικανισμός[6], δηλαδή ως «πολιτισμός του θανάτου», που οδήγησε την ανθρωπότητα στην καπιταλιστική βαρβαρότητα του 21ου αιώνα. Από αυτή την βαρβαρότητα υπάρχει μόνο μια διέξοδος και αυτή είναι η ακύρωση της αιτίας που ανάστρεψε την πορεία της ανθρωπότητας από την συνεργασία προς τον ανταγωνισμό, από την ισότητα προς την ανισότητα, από την αγάπη για τη ζωή και την ευτυχία προς τις θανατόφιλες θρησκείες και τις εξουσιαστικές ιδεολογίες, μήτρες της δυστυχίας και της ανθρώπινης τραγωδίας, κι αυτή δεν είναι άλλη από την ατομική ιδιοκτησία και ιδιαίτερα από την ατομική ιδιοκτησία πάνω, στον άνθρωπο, πάνω στη γη, πάνω στην Γνώση, στα άλλα μέσα παραγωγής, στους πνευματικούς και υλικούς όρους της ύπαρξης της ανθρωπότητας. Το ζητούμενο λοιπόν δεν είναι άλλο από την επανασύνδεση της, προ Σόλωνα, κοινοκτημοσύνης με την εξισωτική, αμεσοδημοκρατική κοινωνική συμβίωση, πράγμα που με την κοινωνικοποιημένη σημερινή επιστήμη και τεχνολογία μπορεί να κάνει έναν καινούργιο και καλύτερο κόσμο εφικτό.

*

Για να συμβεί όμως αυτό οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού οφείλουν να αναλύσουν αυτήν την συγκεκριμένη πραγματικότητα, την καπιταλιστική βαρβαρότητα, όχι με τις ξεπερασμένες κοσμοαντιλήψεις, με τους σκοταδιστικούς μύθους και τις εξουσιαστικές ιδεολογίες των περασμένων αιώνων και ιδιαίτερα με αυτές του 19ου και του 21ου αιώνα. Η νεοφιλελεύθερη ιμπεριαλιστική καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση μπόρεσε να χτιστεί χάρη στον αποκλειστικό έλεγχο, από ελάχιστους:

·      της νομοθετικής λειτουργίας με την οποία καθιερώνεται βίαια η ατομική ιδιοκτησία πάνω στα μέσα παραγωγής ως το ‘ιερό δισκοπότηρο’ της οικονομίας της αγοράς, της λεηλασίας, της οικονομικής και της κοινωνικής ανισότητας,

·      των πηγών ενέργειας από τα ορυκτά καύσιμα, με τον οποίο ελέγχεται από έναν σκληρό κεντρικό πυρήνα του παγκοσμιοποιημένου κεφαλαίου η παγκόσμια οικονομία και η ανθρωπότητα,

·      του δικαιώματος έκδοσης χρήματος, με το οποίο κρίνεται για ποιόν, πού, ποια και πόση οικονομική ανάπτυξη θα υπάρξει,

·      της διαδικασίας εκπαίδευσης και πληροφόρησης, που αποφασίζουν για το επίπεδο του φαντασιακού, της αυτογνωσίας και του συνειδησιακού αυτοπροσδιορισμού σε ατομικό, ταξικό και εθνικό επίπεδο και τέλος

·      των μηχανισμών υπονόμευσης, βίας και καταστολής, με τους οποίους αναγκάζονται σε υποταγή οι δύστροποι και ανυπότακτοι άνθρωπο και λαοί.

Για να κατανοήσουν οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού όλο αυτό το σύστημα εξουσίας του κεφαλαίου χρειάζεται να αναπτυχθούν σε ένα νέο, σύγχρονο και ευρύ διαφωτιστικό, ουμανιστικό κίνημα, που θα διαμορφώσει μια νέα, σύγχρονη κοσμοθεωρία, μια νέα σύγχρονη αναλυτική μέθοδο και φυσικά νέες έννοιες και νέα, σύγχρονα αναλυτικά εργαλεία που θα επιτρέψουν το σπάσιμο όλων των σκοταδιστικών και εξουσιαστικών μύθων και ταμπού και θα τις καταστήσουν ικανές να κατανοήσουν ότι η ατομική ιδιοκτησία πάνω στα μέσα παραγωγής αποτελεί την κύρια και γενεσιουργό αιτία της ανθρώπινης κακοδαιμονίας. Αυτή η Γνώση, ως Επίγνωση και Συνείδηση για την καταστροφική φύση της ατομικής ιδιοκτησίας πάνω στα μέσα παραγωγής και για την αναγκαιότητα μιας καθολικής ουμανιστικής αποκαπιταλιστικοποίησης[7] αποτελεί την ικανή και αναγκαία συνθήκη για να ξαναμπούν οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού ως αυτενεργές δυνάμεις στους κοινωνικούς αγώνες που θα τις ξανασυνδέσουν με το διαχρονικό όραμά τους για έναν καλύτερο κόσμο με σταθερή στρατηγική τους, την στρατηγική της κοινωνικής ισότητας.

Απαίδευτα, νωχελικά, παγιδευμένα στον εξουσιαστικό φόβο και αυτόδουλα μυαλά θα σκεφτούν ίσως ότι ‘όλα αυτά είναι θεωρίες’ και μάλιστα ουτοπικές. Είναι αλήθεια ότι υπάρχουν και κούφιες ‘θεωρίες’, κατασκευασμένες για αποπροσανατολισμό και παραπλάνηση, που καμιά σχέση δεν έχουν με την πραγματικότητα. Ας δούμε, όμως, πώς έχουν τα πράγματα στην τρέχουσα φάση της εξέλιξης της ανθρωπότητας, αφού πρώτα διευκρινιστεί ότι το όραμα για έναν καλύτερο κόσμο δεν έρχεται από το μέλλον, γιατί αυτό δεν υπάρχει πριν το δημιουργήσουμε με τις πράξεις ή τις παραλείψεις μας, αλλά από τους μακραίωνες διαχρονικούς κοινωνικούς αγώνες των εργαζόμενων όπου γης. και συνεπώς αλλού στήνονται σκοταδιστικές και εξουσιαστικές ουτοπίες.

Ακόμα και σήμερα και παρά τις απίστευτα σημαντικές επιστημονικές και τεχνολογικές επαναστάσεις που θα μπορούσαν να προσφέρουν μια ευτυχισμένη, σε όλους ανεξαίρετα, ζωή και να καταστήσουν την υφήλιο έναν πραγματικό ειρηνικό παράδεισο, ο πλανήτης μας σπαράσσεται από ανταγωνισμούς και αιματηρούς πολέμους, με πρωταγωνιστές, τις Ενωμένες Πολιτείες Αμερικής, την Κίνα και την Ρωσία, τους επίδοξους ηγεμόνες του πλανήτη, από τους οποίους πλουτίζει το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού το οποίο λεηλατεί με τον έναν ή τον άλλον τρόπο τις ζωές του 99% του ανθρώπινου πληθυσμού και καταστρέφει ανεπανόρθωτα τους υλικούς όρους επιβίωσης του. Όσο για την σημερινή Ευρώπη, την Ευρωπαϊκή Ένωση των Κεφαλαίων, αυτή, παραιτημένη από την ιστορική κληρονομιά της ως πρωτοπόρος των εξελίξεων, συμπεριφέρεται, εξαιτίας της αμερικανοδουλείας της και πάσχουσα από το σύνδρομο του νεογερμανισμού[8], ως θεατής μονομαχιών στο Κολοσσαίο της σύγχρονης ‘Νέας Ρώμης’, έτοιμη να επευφημήσει την κίνηση του χεριού του αυτοκράτορα για την θανάτωση ή μη του εκάστοτε ηττημένου μονομάχου.

Πιο συγκεκριμένα στην περιοχή της Νοτιοανατολικής Μεσογείου και στην ευρύτερη περιοχή της Ευρασίας λαβαίνει χώρα ένας διαρκής και ανελέητος πόλεμος με πρωταγωνιστές και κομπάρσους για τον έλεγχο των ορυκτών καυσίμων και κατ’ επέκταση για τον έλεγχο της Ευρώπης και της παγκόσμιας οικονομίας, με κατάληξη την ανάδειξη του αποκλειστικού παγκόσμιου ηγεμόνα. Αυτού του είδους οι εξελίξεις ταλανίζουν, όπως διδάσκει η ιστορία, διαχρονικά την ανθρωπότητα μεταξύ συμφωνιών ιμπεριαλιστικής ειρήνης, που συνάπτονται μεταξύ των νικητών των πολέμων, και ιμπεριαλιστικών πολέμων που γίνονται μεταξύ ηγεμονικών δυνάμεων και όσων φιλοδοξούν να τους ανατρέψουν για να ξαναμοιραστεί ο παγκόσμιος πλούτος και ο κόσμος σε σφαίρες επιρροής.

Η σχετικά πρόσφατη ανακάλυψη νέων μεγάλων κοιτασμάτων ορυκτών καυσίμων στην νοτιοανατολική Μεσόγειο και ιδιαίτερα στην, κατά το διεθνές δίκαιο και το δίκαιο της θάλασσας, Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη της Κύπρου και της Ελλάδας αλλάζει δραματικά τις παγκόσμιες εξελίξεις και φυσικά προς το χειρότερο, μετατοπίζοντας δυτικότερα το κέντρο των πολεμικών συγκρούσεων.

·           Πρώτα-πρώτα τροφοδότησε τις ελπίδες του σκληρού πυρήνα του δυτικού ιμπεριαλιστικού κεφαλαίου με κέντρο τις Ενωμένες Πολιτείες Αμερικής, ότι με τον έλεγχό τους θα μπορούσε να διατηρήσει και να μονιμοποιήσει την κυριαρχία του πάνω στις παγκόσμιες εξελίξεις. Αυτή η αντίληψη μετουσιώθηκε στο ‘δόγμα και στην στρατηγική του καλού και του κακού κόσμου’, όπου ο ‘καλός κόσμος’ εκπροσωπείται από τον αμερικάνικο ηγεμονισμό και ο ‘κακός κόσμος’ εκπροσωπείται από τους ανερχόμενους ανταγωνιστές του, τον κινέζικο και τον ρώσικο ηγεμονισμό, αλλά και από την κοιμώμενη Ευρώπη, η οποία αν κάποια στιγμή ξυπνήσει με την επιθυμία να κινηθεί προς το μέλλον σε προοδευτική, αντιιμπεριαλιστική, αντιαμερικανική, αντικαπιταλιστική, αμεσοδημοκρατική και ειρηνική κατεύθυνση, τότε μπορεί η ανθρωπότητα να απελευθερωθεί από τον Εφιάλτη του πυρηνικού ολέθρου, την νεοφεουδαλική απειλή, την ψηφιακή ρομποτοποίηση του ανθρώπου και την οριστική υποδούλωση του 99% της ανθρωπότητας στην απόλυτη δικτατορία της πλουτοκρατικής ελίτ του 1%.

·           Η ύπαρξη αυτών των κοιτασμάτων, βέβαια, δεν ξύπνησε μόνο τις ορέξεις του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, αλλά και τις επεκτατικές διαθέσεις της Τουρκίας, η ηγεσία της οποίας ονειρεύεται μια κάποια νεκρανάσταση της οθωμανικής αυτοκρατορίας, έστω και ως μικροηγεμονική δύναμη της Ανατολικής Μεσογείου και των Βαλκανίων, πράγμα που πιθανότατα δεν θα της βγει σε καλό, γιατί αυτές οι βλέψεις χαλάνε τα σχέδια για την περιοχή τόσο των ΕΠΑ, όσο και της Ρωσίας και της Κίνας, που σημαίνει ότι οι όποιες σχετικές λυκοσυμμαχίες, οσονούπω θα δοκιμαστούν σκληρά.

·           Η ύπαρξη αυτών των κοιτασμάτων, τέλος, ξύπνησε από τον λήθαργο και την κομπραδόρικη ελληνική ελίτ που ξαφνικά βλέπει την όποια πενιχρή συμμετοχή της στην εκμετάλλευσή τους από τα ενεργειακά μεγαθήρια σαν την ‘νέα μεγάλη ιδέα του ελληνισμού’, και σαν σανίδα σωτηρίας της, χωρίς να αντιλαμβάνεται τις καταστροφικές συνέπειές της, αλλά ούτε και το φυσικό συγκριτικό πλεονέκτημα που έχει να διεκδικήσει θέση παγκόσμιου πρωτοπόρου στην παραγωγή άφθονης, φτηνής και καθαρής ηλεκτρικής ενέργειας από την συνεργασία των ανανεώσιμων και συνεπώς ανεξάντλητων πηγών ενέργειας με βάση το υδρογόνο.

Για να κατανοήσουμε το πώς παίζεται αυτό το παιχνίδι της παγκόσμιας κυριαρχίας αξίζει να μελετήσουμε την περίπτωση της Ελλάδας και της Κύπρου που βρίσκονται στο μάτι του κυκλώνα που οριοθετείται από το τετράγωνο του θανάτου που σχηματίζουν οι Ενωμένες Πολιτείες Αμερικής, το Ισραήλ, η Ρωσία και η Τουρκία, με πρωταγωνιστή τον πρωτεργάτη του φασιστοειδούς ισλαμοκαπιταλισμού και επίδοξο σουλτάνο, τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, που επιδιώκει παραπλανώντας τον τούρκικο λαό, τους μωαμεθανούς και ολόκληρο το Ισλάμ πως θα τους καταστήσει περιούσιο λαό του Αλλάχ με το να στήσει μια νέο-οθωμανική αυτοκρατορία, καταπατώντας κάθε έννοια δικαίου και λογικής σε βάρος των ‘άπιστων’ γειτόνων του και ιδιαίτερα της Κύπρου και της Ελλάδας. Η σημερινή Τουρκία πιστεύει ότι με τον έλεγχο των κοιτασμάτων των ορυκτών καυσίμων της περιοχής θα ελέγξει και με αυτόν τον τρόπο αποτελεσματικότερα την συμπεριφορά της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οπότε θα καταστεί υπο-ιμπεριαλιστική δύναμη και συνεπώς νομέας σημαντικού μεριδίου του παγκόσμιου πλούτου και της αντίστοιχης εξουσίας σε βάρος άλλων χωρών. Όλα αυτά τα περίεργα και εφιαλτικά πράγματα που συμβαίνουν προκαλούν μεγάλα ερωτηματικά όχι μόνο στους λαούς της περιοχής, αλλά σε όλους όσους αντιλαμβάνονται την δυναμική των πραγμάτων και διερωτώνται για το πότε θα έρθει και η σειρά τους να γίνουν ‘τροφή των κανονιών’.

Το πρώτο και καθολικό ερώτημα αναφέρεται στην τόση απάθεια με την οποία ολόκληρη η ανθρωπότητα παρακολουθεί τα τόσα τερατώδη και εγκληματικά τεκταινόμενα στα τόσα πολλά σημεία του πλανήτη. Η απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα, θα μπορούσε να είναι: Μα επειδή ανθρωπότητα είμαστε κι εμείς, ο καθένας μας χωριστά και όλοι μαζί, οπότε την απάντηση πρέπει να την δώσουμε εμείς οι ίδιοι, τόσο ως ατομικά Εγώ όσο και ως συλλογικά Εμείς. Να διερωτηθούμε, δηλαδή, μήπως αναλογεί και σε εμάς κάποιο μερίδιο ευθύνης που απορρέει από τον τρόπο που ζούμε και από τις επιλογές που κάνουμε; Το αντέχουν οι βολεμένοι; Γιατί οι αβόλευτοι, δηλαδή, οι 99 στους 100, έχουν πιο ‘πεζά πράγματα’ να σκεφτούν, όπως λ. χ., να επιζήσουν των αμερικάνικων, των ρώσικων, των τούρκικων και κάθε λογής βομβαρδισμών, των επιδημιών, της πείνας, να βρουν δουλειά, να δουλέψουν όλη μέρα και όλη την εβδομάδα για να μην χάσουν το μισό και χωρίς καμιά ασφάλεια μεροκάματο, ή να τρέξουν για βρουν κάποια μερίδα φαγητού στα συσσίτια που προσφέρουν διάφορες από το πουθενά ‘φιλανθρωπικές οργανώσεις’, απροσδιόριστης ταυτότητας Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις και λοιπές ύποπτες σκοταδιστικές πρωτοβουλίες που ροκανίζουν τα Ευρώ κάποιων ευρωπαϊκών ταμείων, τα δολάρια της λεγόμενης Ύπατης Αρμοστείας του ΟΕΕ για τους μετανάστες και τους πρόσφυγες, χωρίς ωστόσο να περιφρονούν τον οβολό του παγκαριού και την προσφορά από το έλλειμμα του μικροκαταναλωτή στα Supermarkets.

Η φτώχεια παράγει πλούτο για εκείνους που κατέχουν την ατομική ιδιοκτησία πάνω στα μέσα παραγωγής και στον φυσικό πλούτο και λατρεύουν την λεγόμενη ‘ελεύθερη αγορά’. Είναι οι ίδιοι που συνειδητά καταστρέφουν το όποιο, έχει ακόμα απομείνει, κοινωνικό κράτος για να ρίξουν τους καθημαγμένους συνανθρώπους μας βορά στα σχέδια κάποιων μεγαλοσχημόνων που πλουτίζουν, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, από τις ‘ειρηνικές’ λεηλασίες και τους πολέμους τους ενάντια στους εξουσιαζόμενους. Κι επειδή κυρίως οι πόλεμοί τους προκαλούν προσφυγιές και μεταναστεύσεις, μήπως θα έπρεπε οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού να φροντίσουν ώστε τα τρισεκατομμύρια που ξοδεύονται για τους πολέμους του απάνθρωπου και καταστροφικού κεφαλαίου, δηλαδή για την διατήρηση και την αύξηση της ατομικής ιδιοκτησίας των ολιγαρχών, να διατεθούν για την κοινωνικά αναγκαία οικονομική ανάπτυξη των φτωχών χωρών; Βέβαια αυτή η στρατηγική δεν προβλέπει ολιγάρχες και ατομικές ιδιοκτησίες πάνω στα μέσα παραγωγής. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι δεν προβλέπει και βίαιες προσφυγιές και μεταναστεύσεις γιατί κανένας δεν θα θέλει να εγκαταλείψει τις εστίες του όταν θα μπορεί να ζει με αξιοπρέπεια στον τόπο  του και στην χώρα του.

Το κυρίως ερώτημα, όμως, είναι γιατί οι Ενωμένες Πολιτείες Αμερικής και η Ρωσία που δεν θέλουν ανταγωνιστές και βεβαίως θα χάσουν όσα επιδιώκει να κερδίσει η Τουρκία αντί να την εμποδίζουν, φαίνεται να την διευκολύνουν στις ενέργειές της για την αλλαγή του status quo στην περιοχή και στην εξέλιξή της σε υπο-ιμπεριαλιστική δύναμη στην ευρύτερη περιοχή;

§  Μια πρώτη απάντηση θα μπορούσε να είναι ότι οι δυό μεγάλες δυνάμεις στηρίζουν, σ’ αυτήν την φάση την Τουρκία επειδή μια τέτοια εξέλιξη θα εξαρτούσε απόλυτα και μόνιμα ενεργειακά την Ευρωπαϊκή Ένωση και συνεπώς θα την έβγαζε οριστικά από το παιχνίδι ως μεγάλη, κι όχι μόνο για λόγους οικονομικούς, αλλά και κυρίως για λόγους ιστορικούς, πολιτιστικούς και πολιτισμικούς, δύναμη και μάλιστα ως πιθανό αμφισβητία του ηγεμονισμού, του ιμπεριαλισμού και του καπιταλισμού με συνέπεια την εκατέρωθεν σκοπούμενη διάλυσή της και την μετατροπή της σε ενδοχώρα του αμερικανισμού ή στην καλύτερη περίπτωση στον διαμελισμό της μεταξύ των ΕΠΑ και Ρωσικής Ομοσπονδίας και ενδεχομένως με κάποιες ‘μετοχές υπέρ της Κίνας’. Η πιθανότητα της εξέλιξης της ΕΕ σε αμφισβητία του όποιου ηγεμονισμού κατά συνέπεια προοπτικά και του καπιταλισμού θα ήταν πολύ μεγάλη, αν το ανταγωνιστικό και θρυμματισμένο κεφάλαιο των τριών-τεσσάρων μεγάλων χωρών της ΕΕ και το διεφθαρμένο διευθυντήριό της και αν προφανώς όχι αυτοί, οι μουσαφίρηδες, τότε οι οικοδεσπότες λαοί των χωρών της Ευρώπης:

1.      αντιλαμβάνονταν τον πλούτο των ορυκτών καυσίμων ως πλούτο της ΕΕ, αφού αυτός βρίσκεται στην επικράτεια χωρών/μελών της ΕΕ, δηλαδή σε ευρωενωσιακό teritorium, πράγμα που θα μείωνε δραστικά την ενεργειακή εξάρτησή της από την Ρωσία και τις ΕΠΑ και θα της επέτρεπε να  μετεξελιχθεί σε Ευρώπη των λαών, της καθολικής ευημερίας, της πραγματικής δημοκρατίας, της κοινωνικής ισότητας και της οικουμενικής ειρήνης,

2.      τολμούσαν να αντιμετωπίσουν την ενεργειακή τους εξάρτηση, παρακάμπτοντας τα ορυκτά καύσιμα και αξιοποιώντας τις ανανεώσιμες μορφές ενέργειας με βάση το ανεξάντλητο υδρογόνο που βρίσκεται παντού και σε αναλογία μεγαλύτερη του 90% του Σύμπαντος[9], συνεπώς και στη διάθεση του κάθε χρήστη ο οποίος μπορεί να γίνει και αυτοπαραγωγός απεριόριστης και συνεπώς πάμφθηνης, αλλά και απόλυτα καθαρής ηλεκτρικής ενέργειας, σπάζοντας την ομηρία της ανθρωπότητας από τα σπάνια, πανάκριβα και καταστροφικά της γήινης βιόσφαιρας ορυκτά καύσιμα[10], πράγμα που θα καθιστούσε τους λαούς της ΕΕ παράδειγμα προς μίμηση και πρωτεργάτες ενός καλύτερο κόσμου.

§  Μια δεύτερη απάντηση θα ήταν ότι οι ΕΠΑ στηρίζουν, σ’ αυτήν την φάση την Τουρκία, με την ελπίδα να την αποσπάσουν από το σφιχταγκάλιασμα της Ρωσίας για οικονομικούς-εμπορικούς λόγους, αλλά και για στρατιωτικούς λόγους που έχουν σχέση με την συνοχή του ΝΑΤΟ και του δυτικού καπιταλισμού, ενώ η Ρωσία την στηρίζει τόσο για οικονομικούς-εμπορικούς λόγους όσο και κύρια για αμυντικούς λόγους που έχουν σχέση με το γεγονός ότι η Τουρκία καλύπτει ως σημαντικότατο ανάχωμα και ως μέλος του ΝΑΤΟ, το λεγόμενο ‘μαλακό υπογάστριό’ της.

§  Μια Τρίτη απάντηση μπορεί να έχει να κάνει με το γεγονός ότι οι δυό ‘Μεγάλοι Αδερφοί’ αφήνουν την ισλαμοφανατισμένη ηγετική κλίκα της Τουρκίας να κάνει την βρώμικη δουλειά, αναλαμβάνοντας την ευθύνη, για το μακελειό που, όπως φαίνεται από τύμπανα του πολέμου που άρχισαν να χτυπούν λυσσασμένα, θα γίνει στην περιοχή της αιματηρής ανακατάταξης των συνόρων και του ιδιοκτησιακού καθεστώτος των ενεργειακών πηγών της περιοχής, με σκοπό να ιδιοποιηθούν ή να μοιραστούν την λεία και στο τέλος να διαμελίσουν και την ίδια την Τουρκία, διεκδικώντας το φωτοστέφανο του ειρηνοποιού και ευεργέτη των πολύπαθων, ευκολόπιστων και πάντα προδομένων λαών της περιοχής.

Για την κατανόηση αυτής της δαιδαλώδους και πανούργας πολιτικής των λεγόμενων μεγάλων δυνάμεων σε βάρος των αδύναμων και μικρότερων χωρών, είναι ιδιαίτερα χρήσιμο να δούμε την αντίστοιχη συμπεριφορά της οικονομικής και πολιτικής ελίτ του ελληνικού πλιατσικοκαπιταλισμού, η οποία συμπεριφορά αποτελεί πιστό αντίγραφο των σταθερών ή μεταβαλλόμενων σχέσεων της μητρόπολης με την Τουρκία. Για να κατανοήσουμε βέβαια αυτήν την εθελοδουλική συμπεριφορά της ελληνικής ελίτ πρέπει να λάβουμε υπόψη μας ότι η Ελλάδα εμφανίστηκε ακρωτηριασμένη, με μεγάλη καθυστέρηση και απόλυτα εξαρτημένη από ‘τις προστάτιδες δυνάμεις’, ως κράτος με χαρακτηριστικά αποικίας, πράγμα που δεν μπορεί να το ξεπεράσει σε συνθήκες καπιταλισμού. Ιδού μερικά ενδεικτικά παραδείγματα:

·         Έλληνες ολιγάρχες φέρεται να συνδέουν τα δικά τους συμφέροντα, δηλαδή την διατήρηση και την μεγέθυνση της ατομικής τους ιδιοκτησίας και του πλούτου τους με τα αραβοαμερικάνικα πετρελαϊκά συμφέροντα.

·         Άλλοι συνδέονται για κάποια περίοδο με τα συμφέροντα της κρατικοκαπιταλιστικής Σοβιετικής Ένωσης και στη συνέχεια με την μετανοούσα αγριοκαπιταλιστική Ρωσία, ή οποία προσπαθεί να μείνει στο παιχνίδι της παγκόσμιας ηγεμονίας αλλάζοντας οικονομικοπολιτικό στρατόπεδο.

·         Άλλοι παραμένουν από την περίοδο του ‘Σχεδίου Μάρσαλ’ και του ‘πάρτι των Liberty’s’ σταθερά αφοσιωμένοι στις Ενωμένες Πολιτείες της Αμερικής.

·         Κάποιοι άλλοι μεταπράτες έχουν ως σταθερό σημείο αναφοράς των συμφερόντων τους το γερμανικό, το βρετανικό ή το γαλλικό κεφάλαιο.

Αντίστοιχη είναι και η συμπεριφορά των πολιτικών κομμάτων, ιδιαίτερα αυτή, είναι, με απειρελάχιστες εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα, ευθέως ανάλογη με αυτή των ολιγαρχών που τα χρηματοδοτούν και οι οποίοι παρακολουθούν πιστά και πιθηκίστηκα τα συμφέροντα και την πολιτική των εκάστοτε μητροπολιτικών κέντρων αναφοράς τους.

·      Έτσι βλέπουμε κάποια κόμματα και κάποιους πρωθυπουργούς να προσπαθούν να συνδέσουν ενεργειακά την χώρα με την ΕΕΣΔ και στην συνέχεια με την Ρωσία, ενώ κάποιοι άλλοι πρωθυπουργοί και υπουργοί ακυρώνουν, προφανώς για κάποιον ‘σοβαρό προσωπικό τους λόγο’, αυτήν την πολιτική και να στρέφουν την χώρα προς τις ΕΠΑ και τους συμμάχους τους στην περιοχή της παγκόσμιας ενεργειακής τράπεζας.

·      Βλέπουμε επίσης αρχηγό κόμματος του Ελληνικού κοινοβουλίου, που αντιλαμβάνεται την Τουρκία ως ορκισμένο αντίπαλο που δεν διεκδικεί μόνο τα πετρέλαια, αλλά ολόκληρη την Κύπρο, το Αρχιπέλαγος του Αιγαίου και την Θράκη, (κι αυτά μόνο ως πρόγευμα γιατί ως κυρίως γεύμα θα ήθελε ολόκληρη την Ελλάδα), να καλεί τον τότε πρωθυπουργό της χώρας να βυθίσει τουρκικό σεισμογραφικό πλοίο που παραβιάζει τα ελληνικά χωρικά ύδατα, και αργότερα τον βλέπουμε, ως πρωθυπουργό, να αναγκάζει, με διακηρυγμένη την υποστήριξη συμμάχων της Ελλάδας, την έτοιμη να επιτεθεί Τουρκία σε υποχώρηση μπροστά στην αποφασιστικότητα της Ελλάδας να υπερασπιστεί, στην ανάγκη και με τα όπλα τα εθνικά της δίκαια.

·      Άλλοι πρωθυπουργοί προσπαθούν να εξευμενίσουν τον Σουλτάνο κουμπαριάζοντας ή χορεύοντας ζεϊμπέκικο, χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι αυτός ως αρκουδιάρης τους βλέπει σαν ξεδοντιασμένες αρκούδες που περιφέρονται χορεύοντας από πανηγύρι σε πανηγύρι.

·      Βλέπουμε άλλον, πρωθυπουργό επίσης, να μιλάει σε Διάσκεψη Κορυφής της ΕΕ για «τα δικαιώματα της Τουρκίας στο Αιγαίο» παρακάμπτοντας περιφρονητικά τα διεθνώς ισχύοντα για τα σύνορα και τα ζωτικά συμφέροντα της χώρας που κυβερνά, της Ελλάδας, ο λαός της οποίας παραπλανημένος τον επέλεξε να προασπίσει τα συμφέροντά της.

·      Βλέπουμε έναν επόμενο πρωθυπουργό, επίδοξο αναμορφωτή της Ευρώπης a la popoulistic style, που δεν γνωρίζει ότι μεταξύ παραθαλάσσιων χωρών υπάρχουν και θαλάσσια σύνορα, να προσκαλεί τον Ερντογάν στην Ελλάδα για να αναλύσει στους τριακόσιους Έλληνες βουλευτές και κατ’ επέκταση και στον Ελληνικό λαό τα σχέδιά του σε βάρος της Ελλάδας από το βήμα της Ελληνική βουλής. Ενώ ο ίδιος πρωθυπουργός σιωπά όταν ο ένας υπουργός των εξωτερικών της κυβέρνησής του προσπαθεί να νουθετήσει τους Έλληνες «να μην είναι μοναχοφάηδες» και συνεπώς να δεχτούν να μοιραστεί η μικρή και συγκριτικά αδύναμη Ελλάδα τον εθνικό της πλούτο με την μεγάλη και υποτίθεται δυνατή Τουρκία. Αλλά και ο έτερος υπουργός του επί των εξωτερικών υποθέσεων διδάσκει γεωγραφία υπενθυμίζοντάς μας για το «πόσες χιλιάδες χιλιόμετρα ακτές έχει η Τουρκία», που σημαίνει ότι ανεξάρτητα από τα διεθνώς ισχύοντα η Ελλάδα οφείλει να υποχωρήσει και μάλιστα για κατευνασμό και χάριν καλής γειτονίας με την πρωταθλήτρια στις γενοκτονίες τουρκική ολιγαρχία, μέχρι και στην συνεκμετάλλευση του ελληνικού ορυκτού πλούτου, επειδή ,όπως είδαμε, αυτή η εκδοχή γοητεύει την κατά κανόνα κρατικοδίαιτη ελληνική ολιγαρχία, η οποία φαίνεται να αντιμετωπίζει θετικά την συνεκμετάλλευση με την Τουρκία.

DCIM\100MEDIA\DJI_0135.JPG

·      Μέχρι που φτάνουμε στο σημείο να παρακολουθούμε την σχετική πολιτική που ακολουθεί το νεοφιλελεύθερο και αυτοαποκαλούμενο ‘πατριωτικό’, λαϊκό και ‘εθνικό’ κόμμα, όταν υπουργός πολιτισμού. προγενέστερης κυβέρνησής του, χαρακτηρίζει με νομοθέτημα του ελληνικού κοινοβουλίου ένα από τα νησιά του συμπλέγματος Καστελόριζου ως αρχαιολογικό χώρο, ενέργεια που αφαιρεί από αυτό το ελληνικό νησιωτικό σύμπλεγμα την επήρεια δικαιώματος ΑΟΖ, η οποία όπως ρητά ορίζει το διεθνές δίκαιο της θάλασσας, το οποίο όμως δεν έχει ακόμα υπογράψει η Τουρκία, είναι ισότιμη με αυτήν ηπειρωτικής ακτής. Βέβαια η κατακραυγή του Τύπου, των ειδικών επιστημόνων και μεγάλης ενήμερης μερίδας του Ελληνικού λαού ανάγκασαν την εν λόγω κυβέρνηση να αποσύρει τον υπουργό της και να καταργήσει το προδοτικό νομοθέτημά του. Φυσικά δεν πρόκειται για τυχαίο γεγονός αφού υπουργοί της πρόσφατα εκλεγείσας κυβέρνησης, του ίδιου κόμματος και στην κορύφωση των επεκτατικών τουρκικών διεκδικήσεων, υιοθετούν έμμεσα τουρκικές θεωρίες σύμφωνα με τις οποίες ‘δεν μπορούμε να δεχτούμε τις τουρκικές θέσεις που υποστηρίζουν ότι ‘τα νησιά και ιδιαίτερα μεγάλα νησιά, όπως η Ρόδος, η Κάρπαθος και η Κρήτη δεν έχουν δική τους υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ’, που θα μπορούσε να σημαίνει ότι για τα μικρά, όπως το Καστελόριζο και τα δεκαοκτώ, αμφισβητούμενα από την Τουρκία, του Αρχιπελάγους του Αιγαίου, το συζητάμε. Σ’ αυτήν όμως την περίπτωση θα πρέπει να πουν τι σκοπεύουν να κάνουν με το νησιώτικο σύμπλεγμα του Καστελόριζου, γιατί η πρόσφατη δήλωση του υπουργού εξωτερικών στο Blooberg ότι «υπάρχουν χιλιάδες συνέργειες από τον τουρισμό έως την εκμετάλλευση των φυσικών πόρων, με την Τουρκία», προκαλούν βάσιμες υποψίες ότι οι περισσότερες ελληνικές κυβερνήσεις απλά διαχειρίζονται, αποφάσεις που πάρθηκαν εκτός Ελλάδας και προφανώς σε βάρος της. Αυτά είναι γνωστά στον μέσο Έλληνα από δεκαετίες τώρα, ότι δηλαδή οι ισχυροί ‘φίλοι και σύμμαχοί μας’, όπως η Ρωσία και οι ΕΠΑ μας ‘συμβουλεύουν’ να τα βρούμε με τους γείτονές μας, κύρια με την Τουρκία που μπορεί να εκβιάζει, ακόμα και με την απειλή του casus belli, όπως έχει κάνει για την περίπτωση που η Ελλάδα επεκτείνει, όπως δικαιούται, την αιγιαλίτιδα ζώνη της στα 12 μίλια. Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται η Τουρκία και για την ελληνική ΑΟΖ με την ελπίδα ότι θα αναγκάσει την Ελλάδα να παραχωρήσει στην Τουρκία δικαίωμα συνεκμετάλλευσης των ελληνικών κοιτασμάτων φυσικού αερίου και υδρογονανθράκων.

Αυτή η διαχρονική υποχωρητικότητα του ελληνικού πολιτικού κατεστημένου, με ελάχιστες εξαιρέσεις, σε κρίσιμα εθνικά, πατριωτικά, οικονομικά, συνεπώς και κοινωνικά υπαρξιακά ζητήματα σημαίνει ότι η ελληνική κομπραδόρικη μπουρζουαζία που ενδιαφέρεται αποκλειστικά για την διατήρηση των σχέσεων ατομικής ιδιοκτησίας πάνω στα μέσα παραγωγής και στον φυσικό πλούτο της χώρας, μετατρέποντας έτσι τη χώρα σε ‘κράτος περιορισμένης ευθύνης’ που το διευθύνουν υπάλληλοι ξένων κέντρων αποφάσεων. Όλα αυτά τα γεγονότα δείχνουν ότι η ελληνική Ελίτ αποδυναμώνει συνειδητά την ικανότητα των Ελλήνων να υπερασπιστούν τα συμφέροντα του Ελληνισμού και για τον πρόσθετο λόγο ότι χάνει σταθερούς συμμάχους επειδή ακριβώς έχει χάσει την αξιοπιστία της αναφορικά με τον ίδιο τον πατριωτισμό της, αφού διαχρονικά λειτουργεί ως ατζέντης των ξένων προστατών της που προετοιμάζουν τον ελληνικό λαό για να δεχτεί κάποιο καθεστώς συνεκμετάλλευσης ή συνδιαχείρισης του ελληνικού ενεργειακού πλούτου και όχι μόνο, πράγμα που μπορεί να οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι μεγάλα δεινά περιμένουν την Ελλάδα, συνεπώς και τον Ελληνισμό όπου Γης.

Μετά από όλα αυτά και χίλια άλλα ακόμη αντίστοιχα γίνεται φανερό ότι αρχική και αποκλειστική αιτία τους είναι η ατομική ιδιοκτησία πάνω στα μέσα παραγωγής και στον φυσικό πλούτο, που από την φύση της γεννά ανασφάλειες και ανταγωνισμούς σε ατομικό, ταξικό, εθνικό και παγκόσμιο επίπεδο, που παίρνουν την μορφή οικονομικών κρίσεων και γεωπολιτικών εντάσεων που αργά ή γρήγορα παίρνουν την μορφή αιματηρών συγκρούσεων, απάνθρωπων και καταστροφικών πολέμων, όπως αυτοί που ασταμάτητα λαβαίνουν χώρα στην ευρύτερη περιοχή και απειλούν να συμβούν και πάλι στην γειτονιά μας και στις εστίες μας.

Μετά από αυτήν την σύντομη αλλά συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης πραγματικότητας οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού οφείλουν, προκειμένου να μπορέσουν να αλλάξουν για λογαριασμό τους αυτήν την γκρίζα πραγματικότητα, να κατανοήσουν ότι τίποτα δεν είναι τυχαίο τόσο στην ζωή των ανθρώπων όσο και στη ζωή των κοινωνιών, των εθνών και της ανθρωπότητας και συνεπώς, αφού ξεπεράσουν σκοταδιστικούς μύθους και εξουσιαστικά ταμπού να αναγνωρίσουν ότι η ατομική ιδιοκτησία πάνω στα μέσα παραγωγής αποτελεί το σπέρμα της τραγωδίας της ανθρωπότητας. Αυτή η πνευματική διεργασία που θα καταλήξει σε επιστημονικά έγκυρη και κοινωνικά χρήσιμη Γνώση, σε Επίγνωση και Συνείδηση θα τις οδηγήσει στην κατανόηση ότι είναι ζωτικά αναγκαία η, αποκλειστικά με την δική τους δράση, άμεση κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας πάνω στα μέσα παραγωγής, για να ησυχάσει, να ευημερήσει, να ειρηνεύσει και να συνεχίσει η ανθρωπότητα να δημιουργεί έναν καλύτερο κόσμο, τον κόσμο της κοινωνικής ισότητας και της άμεσης δημοκρατίας με περιεχόμενο την αταξική κοινωνία και σταθερή προοπτική έναν οικουμενικό ουμανιστικό πολιτισμό. Αυτήν την εξέλιξη δεν μπορούμε να την περιμένουμε από ψεύτικους θεούς και κάλπικους προφήτες, από πολιτικούς απατεώνες, ηγέτες του σωλήνα και φασίστες τύπου Τραμπ, Μπόρις Τζόνσον, Σαλβίνι, Λεπέν, Όρμπαν, Ερντογάν και πολλών άλλων ομοίων τους που επιδιώκουν την φασιστικοποίηση του πλανήτη, και όσο οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού δεν παρεμβαίνουν κατά του κεφαλαίου και της ατομικής ιδιοκτησίας τόσο όλο και περισσότεροι συνάνθρωποί μας θα προσχωρούν στις τάξεις τους αφού δεν βλέπουν τον εαυτό τους μέρος μιας άλλης, δικής τους, εναλλακτικής λύσης.

Η σύγχρονη ζωντανή ακόμα ιστορία, μας προτρέπει να μην περιμένουμε την απελευθέρωσή μας από άτομα, σέχτες και δυνάμεις με γκρίζα, νεοφιλελεύθερη ακόμα και σοσιαλδημοκρατικής υφής, τοξικότητα, ούτε βέβαια από κατασκευασμένες, στα σκοτεινά εργαστήρια μυστικών υπηρεσιών, ‘στοών’, ‘λεσχών’, ‘ταγμάτων’ και αδερφάτων, εξουσιαστικές παρέες, και ‘επαναστατικές πρωτοπορίες, που αναλαμβάνουν υπεργολαβικά και με όπλο τον λαϊκισμό και την παραπλάνηση των κοινωνιών να τις σύρουν και να τις δέσουν στο άρμα του καπιταλιστικού συστήματος που το γεννάει και το θρέφει η ατομική ιδιοκτησία. Η ιστορία, ως καθημερινή εμπειρία μας, μας διδάσκει επίσης ότι το ίδιο επικίνδυνοι είναι και οι προσεταιρισμένοι, επώνυμοι, μαθητευόμενοι και λαλίστατοι αναλυτές που καθημερινά μας βομβαρδίζουν με απίστευτες πληροφορίες για γεγονότα, με πολλές περικοκλάδες χωρίς καμιά αναφορά στις αιτίες τους και στις συνέπειές τους με μοναδικό σκοπό να μας εμφυσήσουν όσον περισσότερο εξουσιαστικό φόβο μπορούν, για να μην σκεφτόμαστε και να μην διεκδικούμε όσα ως δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού δημιουργούμε και μας ανήκουν.

*

Επίλογος

«Πάντα κάτι μας φαίνεται αδύνατο, μέχρι να πραγματοποιηθεί» Νέλσον Μαντέλα

Εμείς, επειδή συσσωρεύτηκε πολύς θρησκευτικός φανατισμός και τεράστιο αρπακτικό μίσος, πολλά στρατεύματα, πολεμικά αεροπλάνα και παπόρια, πολλοί πολεμικοί σύμβουλοι, πολλά και μεγάλα συμφέροντα έτοιμα να αλληλοκατασπαραχθούν και πολλοί ενδιαφερόμενοι προστάτες της περιοχής, βλέπουμε το μεγάλο κακό να έρχεται, γι αυτό είμαστε με τον Αρκά που μας προτρέπει να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε ότι ένας καλύτερος κόσμος, ο κόσμος της κοινωνικής ισότητας είναι εφικτός, ακόμα κι αν αυτό ενοχλεί και εκνευρίζει τις εξουσίες και το κεφάλαιο. Δύσκολο εγχείρημα ο καλύτερος κόσμος και θα χρειαστούν πολλά χρόνια και μεγάλες θυσίες για την πραγμάτωσή του θα πείτε. Αναμφισβήτητα, έχετε δίκιο, έχετε όμως κάποια άλλη επιλογή να προτείνετε για να ξεφύγει η ανθρωπότητα από την καπιταλιστική βαρβαρότητα; Αν ναι μην την κρατάτε για τον εαυτό σας και κατεβάστε την στον δημόσιο διάλογο.

Η ζωή μας διδάσκει ότι ακόμα και το πιο μεγάλο ταξίδι αρχίζει με το πρώτο μικρό βήμα. Σκεφτείτε να μην είχαν κάνει οι πολύ μακρινοί μας πρόγονοι το πρώτο βήμα να κατεβούν από τα δέντρα και να βγουν από τις σπηλιές, πού θα βρισκόμασταν ακόμα!!! Σκεφτείτε ακόμα αν οι όχι και τόσο μακρινοί μας πρόγονοι, οι, (για κάποιους τάχα ιστορικούς και ανιστόρητους) «κατσαπλιάδες του 1821», αλλά για τους αποφασιστικά περισσότερους Έλληνες Εθνικοί Ήρωες, δεν θυσιάζονταν κι αν η καθολική αντίσταση των άμεσων προγόνων μας (1940-1944) δεν ματαίωνε τα σχέδια του φασιστικού άξονα πού θα βρισκόμασταν εμείς και ο Ελληνισμός για να μη πούμε και η ανθρωπότητα. Γι αυτό ας αρχίσουμε να σκεπτόμαστε, αν δεν θέλουμε να αυτοκαταστραφούμε ως έθνος, ως Ελληνισμός, ως Ευρώπη, αλλά και ως ανθρώπινο είδος, αν συνυπολογίσουμε και το γεγονός ότι η ραγδαία καταστροφή της γήινης Βιόσφαιρας είναι αποτέλεσμα της αθεράπευτα καταστροφικής ατομικής ιδιοκτησίας. Όλα αυτά φωνάζουν ότι  είναι μαθηματικά βέβαιο πως ο πλανήτης, ο πολιτισμός και η ανθρωπότητα κινδυνεύουν άμεσα. Όσοι δεν το κατανοούν και συμβεί να είναι οι ελάχιστοι που θα επιβιώσουν θα ξαναγυρίσουν μετανοιωμένοι στις σπηλιές με την ελπίδα να ξαναρχίσουν προσεκτικότερα το μεγάλο ταξίδι της ζωής. Θα επιβιώσουν όμως;


[1] Λάμπος Κώστας, Άμεση δημοκρατία και αταξική κοινωνία. Η μεγάλη πορεία της ανθρωπότητας προς την κοινωνική ισότητα και τον ουμανισμό, ΝΗΣΙΔΕΣ, Θεσσαλονίκη 1012, σελ. 53 κ. επ.

[2] Βλέπε, Γούντμπερν Τζεημς, Εξισωτικές κοινωνίες, στον συλλογικό τόμο: Κοινωνίες μοιράσματος, ΠΟΛΙΤΕΙΑΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ, Αθήνα 2009, σελ. 131-164.

[3] Βλέπε, Λάμπος Κώστας, Η γέννηση και ο θάνατος της ατομικής ιδιοκτησίας. Η ατομική ιδιοκτησία ως μήτρα βίας, εξουσίας, ανισότητας, εγκληματικότητας, σκοταδισμού και ανηθικότητας, ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήνα 2017, σελ. 119 κ. επ.

[4] Βλέπε σχετικά, Λάμπος Κώστας, Θεός και κεφάλαιο. Δοκίμιο για τη σχέση μεταξύ θρησκείας και εξουσίας, ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήνα 2015, σελ.29 κ. επ.

[5] Γκρέιντερ Ουίλιαμ, Ο μανιακός καπιταλισμός, ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ, Αθήνα 1999, σελ. 499 κ. επ.

[6] Βλέπε, Λάμπος Κώστας, Αμερικανισμός και παγκοσμιοποίηση. Οικονομία του Φόβου και της παρακμής, ΠΑΠΑΖΗΣΗΣ, Αθήνα 2009.

[7] Βλέπε σχετικά, Λάμπος Κώστας, Άμεση δημοκρατία και αταξική κοινωνία…, ό. π., σελ. 418 κ. επ.

[8] Βλέπε, Λάμπος Κώστας, Νεογερμανισμός. Ο νέος εφιάλτης της Ευρώπης; Πολίτες, τεύχος 35/Φεβρουάριος 2012 και 36/Μάρτιος 2012.

[9] Βλέπε την ενδιαφέρουσα μελέτη του Rifkin Jeremy, Η οικονομία του υδρογόνου. Η δημιουργία του παγκόσμιου ενεργειακού ιστού και η ανακατανομή της εξουσίας στη Γη. Η επόμενη μεγάλη οικονομική επανάσταση, ΛΙΒΑΝΗΣ, Αθήνα 2003.

[10] Για μια διεξοδική ανάλυση του θέματος, βλέπε, Λάμπος Κώστας, Ποιος φοβάται το υδρογόνο; Η επανάσταση του υδρογόνου, η ελεύθερη ενέργεια και η απελευθέρωση της ανθρωπότητας από τα ορυκτά καύσιμα και την καπιταλιστική βαρβαρότητα, ΝΗΣΙΔΕΣ, Θεσσαλονίκη 2013, σελ. 33 κ επ.[1]

Το Δυτικό Πολιτικό Σύστημα: Η Κατάρρευση των Μύθων

Το μέλλον του παρελθόντος μας

Η κατάρρευση των μύθων

Γράφει ο Δρ Μάνος Δανέζης, Αστροφυσικός

Το Δυτικό πολιτικό σύστημα

Το δυτικό πολιτικό σύστημα, παρά τις κάποιες περί του αντιθέτου απόψεις, στηρίχθηκε ιστορικά στην κοινωνική φιλοσοφία της «Αριστοκρατίας». Η ουσιαστική έννοια του όρου προκύπτει από τη ρίζα της λέξης που σημαίνει η «κυριαρχία των αρίστων». Το νόημα της έννοιας «άριστος» μπορούμε να το βρούμε αναλυμένο σε όλα τα κείμενα του Αριστοτέλη, αλλά και πολλών άλλων Ελλήνων φιλοσόφων. 
Η έννοια του όρου «άριστος», με την πάροδο των αιώνων, έτυχε μιας σκαιής μεταχείρισης και μιας εσκεμμένης παρερμηνείας. Αυτό συνέβη επειδή αποτελούσε προϋπόθεση κατάληψης ηγετικών θέσεων στα πλαίσια της κοινωνικής αυτής δομής. Με την πάροδο όμως των ετών, οι ηγετικές και εξουσιαστικές ομάδες παρέμεναν μεν ολιγομελείς, όπως και οι αριστοκρατικές, παρόλο που δεν αποτελούντο πλέον από «αρίστους». Απλά οι ολιγομελείς αυτές ομάδες εξουσίας αυτοονομάζονταν φιλάρεσκα «αριστοκρατικές» επιβάλλοντας στην κοινωνία, με κάθε μέσον, να τους απονέμει αυτόν τον τίτλο.
Η αποδοχή αυτής της πραγματικότητας μετάλλαξε την κοινωνική φιλοσοφία της Αριστοκρατίας, σε ένα απλό «Ολιγαρχικό κοινωνικό σύστημα». Στο σύστημα αυτό η έννοια της αριστοκρατικής ομάδας διοίκησης αντικαταστάθηκε από την έννοια της «ελίτ» η οποία δεν συνεπαγόταν ότι ήταν και αριστοκρατική.
Μέσω αυτής της μετάλλαξης, η οποία δεν ήταν επιβεβλημένη φυσιολογικά, αλλά βίαια, είχαν ήδη τεθεί οι ρίζες της κατάρρευσης της κοινωνικής φιλοσοφίας της αριστοκρατίας του πνεύματος, εφόσον είχε χαθεί η αυτοσυνέπεια και η συνέχεια βασικών προϋποθέσεων και αρχών λειτουργίας της. 
Ο έλεγχος των διοικητικών δομών της κοινωνίας είχε περιέλθει πλέον στα χέρια «ολίγων» αλλά όχι και «αρίστων». Η εξέλιξη αυτή, επειδή εξυπηρετούσε και ωφελούσε τις μωροφιλοδοξίες και τις άκρατες και χωρίς φραγμούς ωφελιμιστικές επιδιώξεις των «ολίγων», αλλά όχι και «αρίστων», παγιώθηκε και διαιωνίστηκε μέχρι τις ημέρες μας
Αυτό που θα πρέπει να τονίσουμε είναι ότι σε ένα ιδεατό αριστοκρατικό κοινωνικό μοντέλο οι ηγεσίες δεν αποτελούν αντανάκλαση και έκφραση των αδυναμιών του λαού, αλλά φωτισμένες πρωτοπορίες των «αρίστων», αποδεκτές φυσιολογικά από το λαό.
Η παγίωση όμως μιας κοινωνικής ολιγαρχικής διοικητικής δομής, χωρίς αριστοκρατικά χαρακτηριστικά, δημιούργησε προβλήματα εφόσον δεν έχαιρε μιας βιωματικής ηθικής και συνειδησιακής αποδοχής από μέρους της κοινωνίας. Η αποδοχή αυτή ήταν αναγκαία προϋπόθεση μιας ειρηνικής αποδοχής, εκ μέρους της κοινωνίας, των επιβεβλημένων, τις περισσότερες φορές δια της βίας, ολιγαρχικών ηγεσιών. Για το λόγο αυτό αντικαταστάθηκαν, η ηθική, η γνώση και η κοινωνική προσφορά ως στοιχεία μέτρησης του αρίστου, από την αποδοχή ως μέτρου μέτρησης του «υλικού πλούτου».
Η θέσπιση όμως του κριτηρίου του υλικού πλούτου ως κριτηρίου κοινωνικής αποδοχής, αποτέλεσε ένα νέο πλήγμα στις δομές του πυλώνα της κοινωνικής φιλοσοφίας του δυτικού πολιτισμικού ρεύματος. Συγχρόνως δημιούργησε βαθιές ρωγμές στις δομές της επιστήμης και της θεολογίας, οι οποίες, αν ήθελαν να επιζήσουν, έπρεπε να ανασυγκροτηθούν με βάση τα νέα δεδομένα.
Έτσι τέθηκαν οι βάσεις των μελλοντικών συγκρούσεων και προστριβών μεταξύ των δομών της κοινωνικής φιλοσοφίας, της επιστήμης και της θεολογίας. 
Επειδή όμως υπήρξε προφανής και κατανοητή η ασυμφωνία και η ιδεολογική σύγκρουση μεταξύ επιστήμης, θεολογίας της κοινωνικής φιλοσοφίας, έγινε μια προσπάθεια αλλοίωσης βασικών αρχών και κανόνων λειτουργίας της επιστήμης και της θεολογίας, έτσι ώστε να εξυπηρετούν και να καλύπτουν φιλοσοφικά και ιδεολογικά τα συμφέροντα του εκχυδαϊσμένου πλέον πυλώνα της κοινωνικής φιλοσοφίας.
Είναι η εποχή κατά την οποία τα χριστιανικά ιερατεία περιέβαλαν το χριστιανισμό με κοσμικά χαρακτηριστικά. Ο χριστιανισμός γίνεται πλέον μιλιταριστικός, βίαιος τρυγητής υλικών αγαθών, ρατσιστικός και εθνικιστικός, σε αντίθεση με όλα τα διδάγματα και τις επιταγές του ιδρυτή του. 
Ομοίως η επιστήμη γίνεται υλιστική, ωφελιμιστική και κατευθυνόμενη. Είναι αποδεκτή από την κοινωνική δομή και χρηματοδοτείται μόνο αν εξυπηρετεί τον πόθο των ολίγων για δόξα και υλικό κέρδος.
Όπως γίνεται φανερό από όλα τα προηγούμενα, μια τέτοια κοινωνική διοικητική δομή δεν ήταν δυνατόν να γίνει αποδεκτή από το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας.
Τότε ακριβώς αρχίζει η εποχή της κατάρρευσης των αναπτυχθέντων ολιγαρχικών δομών (φεουδαρχίες, μοναρχίες κ.λ.π.). 
Η κατάρρευση αυτή θα μπορούσε να δράσει θετικά στην ανασύνταξη του πολιτισμικού αυτού πυλώνα, αν αποτελούσε την αρχή μιας αυτοκάθαρσής του, και μιας ουσιαστικής επαναφοράς της αρχής των «αρίστων». 
Η ευκαιρία όμως χάθηκε λόγω μιας Οβιδιακής και πανέξυπνης μεταμόρφωσης του ολιγαρχικού συστήματος
Οι καταρρέουσες ολιγαρχικές κοινωνικές δομές επιχείρησαν επιτυχώς μια εκπληκτική πολιτισμική αναδίπλωση. Προκειμένου να διατηρήσουν τον διοικητικό έλεγχο, υιοθέτησαν, φαινομενικά και υποκριτικά βέβαια, τη φιλοσοφική αρχή του ιδεαλιστικού πολιτισμικού μοντέλου, την αρχή της «Άμεσης Δημοκρατίας».
Επικαλούμενοι όμως κάποιες ουσιαστικές και πραγματικές κοινωνικές αδυναμίες, η «άμεση δημοκρατία» αντικαταστάθηκε από την «αντιπροσωπευτική δημοκρατία» η οποία με την σειρά της έδωσε τη θέση της στην «αντιπροσωπευτική πολυκομματική δημοκρατία».
Είναι αλήθεια ότι όλη αυτή την περίοδο των μεγάλων κοινωνικών αλλαγών, έγιναν φιλότιμες προσπάθειες αλλαγής του φιλοσοφικού και ιδεολογικού προσανατολισμού των διοικητικών δομών του πολιτιστικού πυλώνα. Στόχος αυτής της προσπάθειας ήταν η εφαρμογή της αρχής των «αρίστων», στην επιλογή των «δημοκρατικά» εκλεγομένων αντιπροσώπων.
Στο σημείο αυτό όμως κρυβόταν ο «άσσος» των ολιγαρχικών δομών. Ποντάροντας στην «ανθρώπινη φύση», επέκτεινε αριθμητικά τον ολιγαρχικό κύκλο συμπεριλαμβάνοντας σ’ αυτόν όλους τους εκάστοτε εκλεγμένους εκπροσώπους του λαού. Οι εκπρόσωποι αυτοί, περιβάλλονταν με όλα τα ολιγαρχικά προνόμια και γίνονταν δεκτοί στους ολιγαρχικούς κύκλους ως ισότιμοι όσο διαρκούσε η θητεία τους.
Ήταν σχεδόν βέβαιο ότι το πάθος της εξουσίας και του πλούτου, η ηδονή της επιβολής τους στο πλήθος, η λαϊκή αποδοχή που μπορούσαν να αποκομίσουν μέσω της εξυπηρέτησης βασικών αναγκών, μέσω θεμιτών ή αθέμιτων μέσων, θα αλλοτρίωναν ακόμα και τους άριστους μετατρέποντάς τους απλά σε «ολίγους». 
Η ύπαρξη κάποιων αδιάφθορων αντιπροσώπων απλά θα αποτελούσε το «άλλοθι» και την προς τα έξω «καλή μαρτυρία» του συστήματος.
Μια τέτοια εξέλιξη βεβαίως παραχάραζε το ουσιαστικό νόημα της άμεσης δημοκρατίας μετατρέποντάς την σε ένα παράδοξο σύστημα «ολιγαρχικής αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας». 
Ένα τέτοιο κοινωνικό και πολιτικό σύστημα ικανοποιούσε επιφανειακά το λαϊκό αίσθημα το οποίο αποζητούσε συμμετοχή στη λήψη αποφάσεων, ενώ ουσιαστικά οι αποφάσεις λαμβάνονταν και πάλι από μια διευρυμένη και περιχαρακωμένη ολιγαρχική ομάδα.
Ένας δεύτερος παράγοντας που παρέμεινε αναλλοίωτος στα πλαίσια αυτής της κοινωνικής μετάλλαξης είναι η διατήρηση ως παράγοντα κοινωνικής αξιολόγησης, της ποσότητας και της ποιότητας των υλικών αγαθών. Ο παράγοντας αυτός, όχι μόνο διατηρήθηκε, αλλά συν τω χρόνω αποτέλεσε τη βάση του οικοδομήματος της σχεδιοποιημένης οικονομίας και σε προέκταση του «πολιτικού συστήματος αξιών».
Με την αποδοχή αυτού του είδους του πολιτικού συστήματος, η σήψη των δομών της κοινωνικής φιλοσοφίας του δυτικού πολιτισμού, είχε περάσει στην τελευταία και πλέον επώδυνη φάση του.

Το Διαχειριστικό μοντέλο

Την κατάρρευση του δυτικού πολιτικού μοντέλου προσπάθησαν να ξεπεράσουν οι διοικητικές δυτικές δομές, προβάλλοντας το «Διαχειριστικό Πολιτισμικό Μοντέλο» το οποίο εκφράζει στα τελευταία στάδια κατάρρευσης του δυτικού πολιτικού συστήματος. Η άποψη η οποία διατυπώνεται είναι ότι το μοναδικό αίτιο αποσάθρωσης των δομών του Δυτικού πολιτισμικού μοντέλου είναι η κακή διαχείριση. Με βάση αυτή την φιλοσοφία η άρχουσα διοικητική δυτική τάξη, προβαίνει σε μια αναδιάταξη των κοινωνικών διοικητικών δομών μέσω της θεσμοθέτησης ενός απέραντου πλέγματος νέων θεσμικών κοινωνικών συμβάσεων (νόμων και διατάξεων λειτουργίας). Σε κάποιες περιπτώσεις και σε κάποια έκταση, οι διαχειριστικές αυτές παρεμβάσεις μπορεί να κρίνονται αναγκαίες. Το πρόβλημα αρχίζει να εμφανίζεται όταν οι φιλοδοξίες των διαχειριστικών διοικητικών δομών, προκειμένου να διαιωνίσουν την εξουσιαστική παρουσία τους στα πλαίσια της κοινωνίας, αρχίζουν να σχηματοποιούν τις πρώτες κοινωνικές ψευδαισθήσεις. Οι ψευδαισθήσεις συνίστανται στη δημιουργία της εντύπωσης ότι η «διαχείριση» μπορεί να ταυτιστεί και να αντικαταστήσει την έννοια της «κοινωνίας» και της «πολιτικής». Αυτό γίνεται επιπόλαια και χωρίς να γίνονται αντιληπτές οι εκλεκτικές και διαφοροποιητικές σχέσεις οι οποίες διέπουν αυτές τις έννοιες. Η «κοινωνία» αποτελεί το ιστορικό υποκείμενο. Η «πολιτική», σε κάθε της έκφραση, το μέσον επίτευξης των στόχων της κοινωνίας και τέλος η «διαχείριση», μέσω σύγχρονων δομών και τεχνικών, το εργαλείο εξυπηρέτησης της «κοινωνίας των ανθρώπων».
Ένα τέτοιο διαχειριστικό κοινωνικό σύστημα σύντομα αλώνετε από την οικονομική δομή και έτσι, από διαχειριστικό μεταμορφώνεται σε «οικονομίστικο», Η ακραία αυτή Διαχειριστική αντίληψη, την οποία βιώνουμε σήμερα, αποτελεί το κύκνειο άσμα του διοικητικού πολιτισμικού συστήματος.

Η Οικονομία

Το οικοδόμημα της οικονομίας εντάσσεται στα πλαίσια του διαχειριστικού πολιτικού μοντέλου. Χωρίς να ταυτίζεται μ’ αυτό, αποτελεί μέρος, όργανο, αλλά και ουσιαστικό συστατικό του. Η οικονομία όμως δεν αποτελεί, στο φιλοσοφικό της τουλάχιστον επίπεδο, επιστήμη, παρά μόνο στο μέτρο της χρησιμοποίησης μιας σειράς επιστημονικών ειδικοτήτων όπως της κοινωνιολογίας, των μαθηματικών και της ψυχολογίας. 
Η οικονομία, ιδεατά, αποτελεί τον ισχυρό βραχίονα μέσω του οποίου η κοινωνική δομή, στην εφαρμοσμένη της έκφραση, στηρίζει την επιστήμη και την θεολογία. Η οικονομική δομή βέβαια διαμορφώνεται και οριοθετείται από το περιεχόμενο και την επίδραση του πολιτισμού των κρατούντων.
Όπως όμως αναφέρει ο Μ. Μπέγζος, στα πλαίσια ενός διαχειριστικού μοντέλου: «Κανένας ηθικός φραγμός, καμιά θρησκευτική απαγόρευση, κανένα θεολογικό όριο δεν μπορούν να αναχαιτίσουν ή να επηρεάσουν την οικονομική δραστηριότητα του ατόμου. Με αυτόν τον τρόπο όμως κινδυνεύει η ιδιωτική πρωτοβουλία να εκφυλιστεί σε ατομική υστεροβουλία. Χάνονται τα όρια ανάμεσα στη ελευθερία και στην αυθαιρεσία, την πρωτοβουλία και την υστεροβουλία, το κέρδος και την κερδοσκοπία». 
Όπως αντιλαμβανόμαστε σήμερα, οι διαχειριστικές δομές, υπερεκτιμώντας τις δυνατότητες της οικονομίας ως μέσου επιβολής, της επιτρέπουν το γιγαντισμό, ο οποίος σε πολλές περιπτώσεις οδηγεί σε άλωση όλων των κοινωνικών, επιστημονικών, θεολογικών και πολιτικών δομών, ένα γεγονός που εκχυδαΐζει την πολιτική και κοινωνική δομή.

Είναι λοιπόν εμφανές ότι εδώ και αρκετά χρόνια αυτό που ονομάζουμε «δυτική αντιπροσωπευτική δημοκρατία» αποκλίνει δραματικά από τους βασικούς κανόνες της Αθηναϊκής Δημοκρατίας, την οποία υποτίθεται ότι αποδέχεται ως βάση της συγκρότησής της. Δεν θα ήταν παρακινδυνευμένο να υποστηρίξουμε ότι το σημερινό πολιτικό σύστημα προσεγγίζει το «Ολιγαρχικό», με μια βασική διαφορά. Επιτρέπει στους πολίτες, μέσω διαφανών εκλογικών διαδικασιών, να επιλέγουν δημοκρατικά την ολιγαρχική ομάδα της αρεσκείας τους, καθώς και τα πρόσωπα που θα την πλαισιώσουν. Το σύστημα αυτό, πολλές φορές, ολισθαίνει σε μοναρχικό, όταν ο πρώτος τη τάξει της ομάδας εξουσίας πιστέψει στην «ενός ανδρός αρχή», επιβάλλοντας τη θέληση και τις επιλογές του με κάθε τρόπο, θεμιτό ή αθέμιτο. Σε ένα τέτοιο πολιτικό σύστημα, έννοιες όπως αυτές του «κοινωνικού ελέγχου», της «διαφάνειας», της «συμμετοχής», του «δικαίου», της «ισονομίας» και της «ισοπολιτείας» των «ίσων ευκαιριών», όπως και τόσες άλλες, χάνουν το νόημά τους. Αποτελούν απλώς «κούφια» νοήματος λόγια, τα οποία διατυπώνονται απλώς από συνήθεια, ή για λόγους εντυπωσιασμού και προπαγάνδας, στην προσπάθεια διαιώνισης του συστήματος της «Δημοκρατικής Ολιγαρχίας». και των προσώπων που την συγκροτούν. Όπως αναφέρει ο H. Marcuse στο έργο του «Μονοδιάστατος άνθρωπος»: «Ο ολοκληρωτισμός δεν είναι μόνο μια ορισμένη μορφή κυβέρνησης ή κόμματος, είναι ακόμα κι ένα ειδικό σύστημα παραγωγής και διανομής, που εναρμονίζεται απόλυτα με τα πολλά κόμματα και τις εφημερίδες, με την διάκριση των εξουσιών κ.λ.π.»

Στα πλαίσια μιας τέτοιας πολιτικής συγκρότησης, οι πολίτες διαπαιδαγωγούνται αντιδημοκρατικά στο όνομα της δημοκρατίας. Δεν συνειδητοποιούν ότι οι εκλεγέντες αντιπρόσωποί τους δεν μεταφέρουν τις λαϊκές απόψεις και διεκδικήσεις, αλλά αποτελούν κομματικούς παράγοντες, οι οποίοι, τις περισσότερες φορές, υπακούουν τυφλά και υστερόβουλα στα κελεύσματα του αρχηγού, των βαρόνων και των οπλαρχηγών της ολιγαρχικής ομάδας εξουσίας. Η συνειδητοποίηση αυτής της αλήθειας «πνίγει» τους πολίτες που την συνειδητοποιούν αναγκάζοντάς τους να διεκδικούν τα δίκαια ή άδικα δικαιώματά τους από την πολιτεία, πολλές φορές, βίαια και εξωθεσμικά. Τι άλλο όμως θα μπορούσαν να κάνουν, όταν οι αντιπρόσωποί τους πολιτεύονται μεν, αλλά ενίοτε βουλεύονται; Όσον αφορά την Ελλάδα, αλλά και όλα τα μικρά κράτη της περιφέρειας του δυτικού κόσμου, τα προηγούμενα προβλήματα έχουν πάρει έναν δραματικό χαρακτήρα. Η προσπάθεια επαναχάραξης των σφαιρών επιρροής στον κόσμο και τα καλπάζοντα υπερεθνικά οικονομικά και κοινωνικά συμφέροντα, αποτελούν το ιδανικό πεδίο ανάπτυξης μιας «ολιγαρχικής δημοκρατίας». Αυτό όμως που θα πρέπει να αντιληφθούμε είναι ότι για την κατάσταση αυτή δεν φταίνε τα πρόσωπα, αλλά το πολιτικό σύστημα το οποίο έχει κλείσει τον ιστορικό του κύκλο και θα πρέπει επιτέλους να ανανεωθεί. Η ανανέωση αυτή δεν είναι δυνατόν να στηρίζεται σε μιαν απλή αντιγραφή άλλων δυτικών συστημάτων, τα οποία δεν έχουν λάβει υπ’ όψη τους τις ελληνικές ιδιαιτερότητες. Η Ελλάδα γέννησε την ανόθευτη Δημοκρατία, τη βάση των Δυτικών Δημοκρατιών, και ως εκ τούτου θα πρέπει να αποτελεί το θεματοφύλακα των βασικών αξιών της. Είναι υποχρέωσή της, αντί να αναπαράγει την Ολιγαρχική Δημοκρατία άλλων δυτικών κρατών, να κάνει προτάσεις ανατροπής και αντικατάστασής της από μια γνήσια Δημοκρατία, εναρμονισμένη με την σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα και συνεπή με τα βασικά και απαράβατα δημοκρατικά δεδομένα. Επιτέλους οι επαγγελματίες της πολιτικής πρέπει να αντιληφθούν ότι, δεν είναι ο Λαός ο οποίος «εφευρέθηκε» προκειμένου να τους εξυπηρετεί, αλλά τα κόμματα και τα στελέχη τους, τα οποία οφείλουν να επανέλθουν στην οδό της πραγματικής δημοκρατικής σκέψης και νοοτροπίας.

*Από το βιβλίο των Μάνου Δανέζη και Στράτου Θεοδοσίου: «Το Μέλλον του Παρελθόντος μας – Επιστήμη και Νέος Πολιτισμός» Εκδόσεις Δίαυλος, Αθήνα 2005

Αστική/αντιπροσωπευτική ή Άμεση/Αταξική Δημοκρατία;

Αστική/αντιπροσωπευτική

ή Άμεση/Αταξική Δημοκρατία;[1]

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

claslessdemocracy@gmail.com,

http://ww.classlessdemocracy.blogspot.com,

«Μέτρο όλων των πραγμάτων είναι ο άνθρωπος».

Πρωταγόρας[2]

«1) Πράττε έτσι ώστε η υποκειμενική αρχή της βουλήσεώς σου να μπορεί

πάντοτε να ισχύει ταυτοχρόνως ως αρχή μιας καθολικής νομοθεσίας. 2) Πράττε

έτσι ώστε ο υποκειμενικός νόμος της πράξης σου να ισχύει ως καθολικός νόμος

της ηθικής φύσης. 3) Πράττε έτσι ώστε, στο πρόσωπό σου όσο και στους

άλλους, να μεταχειρίζεσαι την ανθρώπινη φύση ως αυτοσκοπό,

ποτέ ως μέσον».

Immanuel Kant[3]

«Από τη στιγμή που θα αρχίσει η κοινωνική αλλαγή δεν γυρίζει πίσω.

Δεν μπορείς να πάρεις πίσω την παιδεία του ανθρώπου που έμαθε να διαβάζει.

Δεν μπορείς να ταπεινώσεις τον άνθρωπο που έμαθε να είναι περήφανος.

Δεν μπορείς να καταπιέσεις ανθρώπους που δεν φοβούνται πια.

Έχουμε δει το μέλλον και το μέλλον είναι δικό μας».

Σέζαρ Τσάβες[4]

Όλα όσα συνέβησαν, από την βίαιη μετατροπή όλο και μεγαλύτερου μέρους της κοινής/κοινοτικής/κοινωνικής περιουσίας σε ατομική ιδιοκτησία, ανά τους αιώνες, όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας τα τελευταία χρόνια και όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας και σε βάρος των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού τις τελευταίες μέρες, σε πλανητικό, ηπειρωτικό, εθνικό και τοπικό επίπεδο, αποτελούν συνέπειες του φύσει απάνθρωπου και καταστροφικού καπιταλισμού, ‘ψυχή’ του οποίου είναι η ατομική ιδιοκτησία[5] πάνω στα μέσα παραγωγής, η μήτρα όλων των δεινών της ανθρωπότητας, των ακραίων ανισοτήτων, των αδικιών, των ανταγωνισμών, του ρατσισμού, του φασισμού, της κρατικής τρομοκρατίας, των εμφύλιων, των τοπικών και των παγκόσμιων αποικιοκρατικών και ιμπεριαλιστικών πολέμων. Όλα αυτά νόθευσαν και εξέτρεψαν τον ανθρώπινο πολιτισμό μέχρι τη σημερινή καπιταλιστική βαρβαρότητα, η οποία περιθωριοποιεί το 99% του ανθρώπινου πληθυσμού για λογαριασμό του 1% που κατέχει τα μέσα παραγωγής τα οποία του δίνουν την εξουσία της ακραίας ανισοκατανομής του πλούτου, της σπατάλης των φυσικών πόρων και της καταστροφής της βιόσφαιρας του πλανήτη. Όλα αυτά, οι επιμέρους εργαζόμενες κοινωνίες προσπαθούν με τους διαχρονικούς αγώνες τους να τα ξεπεράσουν και να επαναφέρουν την ανθρωπότητα στον δρόμο της κοινωνικής ισότητας, της ειρηνικής συνύπαρξης, της καθολικής ευημερίας, της πραγματικής ελευθερίας και της οικουμενικής ειρήνης. Στις μέρες μας, στις αρχές του 21ου αιώνα συντρέχουν όλες οι υλικές και πνευματικές προϋποθέσεις για την νικηφόρα όρθωση του οράματος του οικουμενικού ουμανισμού απέναντι στον παρακμασμένο και καταστροφικό καπιταλισμό, φτάνει εμείς όλοι ως άτομα και ως οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού να αποτοξινώσουμε τα μυαλά μας από τους σκοταδιστικούς μύθους και τις εξουσιαστικές ιδεολογίες.

*

Οι ρίζες του ανθρωπισμού-ουμανισμού, είναι, όπως διδάσκει η ιστορία, τόσο βαθιές όσο και αυτές του ανθρώπου και της κοινωνίας του. Ως αντίληψη και πρακτική τον συναντάμε ακόμα και στους πρωτόγονους Λαούς και φυσικά καθ’ όλη τη διαδρομή της ανθρωπότητας. Ως κοσμοθεωρία, όμως, θεμελιώθηκε από τους προσωκρατικούς φιλοσόφους και κύρια από τον Πρωταγόρα και αναπτύχθηκε ως ένα πρώιμο διαφωτιστικό κίνημα το οποίο συνέβαλε σημαντικά στην ολοκλήρωση της Αθηναϊκής Δημοκρατίας και τελείωσε με την κατάρρευσή της, κύρια εξαιτίας των αιτίων που οδήγησαν στον ελληνοελληνικό εμφύλιο τριακονταετή πελοποννησιακό πόλεμο.

Σήμερα, οι περισσότεροι κάτοικοι του πλανήτη, θύματα του καταστροφικού και απάνθρωπου καπιταλισμού, ονειρεύονται και παλεύουν για μια μετακαπιταλιστική κοινωνία, αλλά δεν τολμούν, εξ αιτίας της φθοράς της έννοιας του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού που ανοήτως ή δολίως ταυτίστηκε με τον κρατικό καπιταλισμό του 20ού αιώνα, να δώσουν ένα όνομα σ’ αυτή την εποχή που έρχεται. Οι εξουσίες δημιουργούν μια κάποια ‘παράδοση’ με την οποία καθηλώνουν τη γλώσσα στα όρια της κυρίαρχης τάξης πραγμάτων και νοθεύουν τις έννοιες, πράγμα που καθιστά δύσκολη την επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων που πασχίζουν να δώσουν ένα όνομα στο αντικαπιταλιστικό τους όραμα. Η ανθρωπότητα, σήμερα, είναι ακόμα δέσμια της δογματικής αντίληψης πως η οικονομία της αγοράς λειτουργεί προς το συμφέρον όλων, ότι το αντιπροσωπευτικό κοινοβουλευτικό σύστημα είναι δημοκρατία και μάλιστα η μοναδική και πως ο σοσιαλισμός, με την ευρύτερή του έννοια, είναι μια άπιαστη ουτοπία και πως κάθε απόπειρα πραγμάτωσής του θα καταλήγει όπως ο σοβιετικός «υπαρκτός σοσιαλισμός». Κι αυτό γιατί η προπαγανδιστική μηχανή της κρατικο-καπιταλιστικής σοβιετικής παρένθεσης κατάφερε να ταυτίσει τον κρατικό καπιταλισμό με τον σοσιαλισμό. Σε βαθμό μάλιστα που ακόμα και στοχαστές του διαμετρήματος του Έρικ Χόμπσμπάουμ ‘αποφαίνονται’ αξιωματικά πως «οι σοσιαλιστές όλων των αποχρώσεων έχουν πάψει να πιστεύουν στη δυνατότητα μιας οικονομίας χωρίς καθόλου αγορά… Η σημερινή διαμάχη ανάμεσα στους φιλελεύθερους και τους σοσιαλιστές…, αφορά τα όρια του καπιταλισμού και μιας αγοράς που δεν ελέγχεται από τη δημόσια δράση»[6]. Είναι προφανές πως ο Χόμπσμπάουμ έκανε αυτή τη λάθος εκτίμηση κάτω από το σοκ και το βάρος της τότε πολύ πρόσφατης κατάρρευσης του σοβιετικού κρατικο-καπιταλισμού που εμφανίστηκε ως “ο θάνατος του σοσιαλισμού”και υπό την ιδεολογική τρομοκρατία του θατσερο-ρηγκανισμού που είχε γονατίσει κάθε πνευματική αντίσταση ακόμα και ενάντια στη νόθευση των εννοιών και στον βιασμό της γλώσσας και εμφανίστηκε ως “ο θρίαμβος του νεοφιλελευθερισμού”. Ένας θρίαμβος, βέβαια, που ολοκληρώνεται ως εφιάλτης, δηλαδή, ως καπιταλιστική βαρβαρότητα, η οποία μπορεί ακόμα και τον κρατικο-καπιταλισμό να νεκραναστήσει για να σωθεί ο καπιταλισμός, αν δεν προλάβει η ανθρωπότητα να ανοίξει τον δρόμο για την αταξική κοινωνία και τον Ουμανισμό.

Ο Μαρξ, που ανέλυσε όσο κανένας άλλος τη φύση και τη λειτουργία του καπιταλισμού, υιοθέτησε για τη μετακαπιταλιστική κοινωνία τον όρο ‘σοσιαλισμός και κομμουνισμός’. Στα νεανικά του κείμενα, μάλιστα, είχε περιγράψει και την επόμενη, τη ‘μετασοσιαλιστική-μετακομμουνιστική’ φάση ανάπτυξης της κοινωνίας-ανθρωπότητας με τον όρο Ουμανισμός. Συγκεκριμένα έγραφε: «Ο αθεϊσμός σαν ξεπέρασμα του Θεού είναι η εμφάνιση στο προσκήνιο του θεωρητικού ουμανισμού και η κοινοκτημοσύνη σαν ξεπέρασμα της ατομικής ιδιοκτησίας είναι η εμφάνιση του πρακτικού ουμανισμού. Ο αθεϊσμός είναι ο ουμανισμός που συνδέεται με τον εαυτό του μέσα από το ξεπέρασμα της θρησκείας. Μόνο όταν ξεπεράσουμε τη μεσολάβηση αυτή –που είναι, ωστόσο, μια απαραίτητη προϋπόθεση– θα εμφανιστεί ο θετικός ουμανισμός, θετικά παραγόμενος στον εαυτό του. Αλλά ο αθεϊσμός και η κοινοκτημοσύνη (ως θετικός ουμανισμός) δεν είναι φυγή, δεν είναι αφαίρεση, δεν είναι απώλεια του αντικειμενικού κόσμου που δημιούργησε ο άνθρωπος, ή των ουσιαστικών του δυνάμεων που προεκτείνονται στην αντικειμενικότητα, δεν είναι μια άθλια επιστροφή στην αφύσικη, πρωτόγονη απλότητα. Αντίθετα, είναι μάλλον η πρώτη πραγματική εμφάνιση, η αληθινή πραγμάτωση του ανθρώπου, η επαλήθευση της πραγματικής ανθρώπινης ουσίας του»[7]Με αυτά τα λόγια ο Μαρξ ξεκαθάρισε την έννοια του ουμανισμού από την ψεύτικη αστική και την υποκριτική θρησκευτική ‘φιλανθρωπία’ και τον παρέδωσε στην ανθρωπότητα, ως καθαρό, ορατό και προσεγγίσιμο ορίζοντα των προσπαθειών της να οικοδομήσει η ίδια, χωρίς τον Φόβο των εξουσιαστικών ιδεολογιών και θρησκειών και χωρίς τους εξουσιαστικούς-αλλοτριωτικούς κοινωνικούς θεσμούς της ιδιοκτησίας, τον Θετικό Ουμανιστικό Πολιτισμό.

Είναι, όμως, σημαντικό να σημειώσουμε πως στα μετέπειτα κείμενά του ο Μαρξ, δεν επανήλθε για να αφαιρέσει ή να προσθέσει κάτι στην έννοια του ουμανισμού, περιοριζόμενος στο να κάνει συχνά λόγο για σοσιαλισμό και κομμουνισμό, χωρίς ωστόσο να αφήσει μια ολοκληρωμένη θεωρία για τον σοσιαλισμό. Βέβαια, ο Μαρξ και ο Ένγκελς στο Κομμουνιστικό μανιφέστο γράφουν: ‘το προλεταριάτο θα χρησιμοποιήσει την πολιτική κυριαρχία του για να αποσπάσει βαθμιαία όλο το κεφάλαιο από την αστική τάξη, έτσι ώστε να συγκεντρώσει όλα τα μέσα παραγωγής στα χέρια του κράτους, δηλαδή στα χέρια του οργανωμένου ως άρχουσα τάξη προλεταριάτου[8]. Ο Μπακούνιν αμφισβήτησε τόσο το ‘βαθμιαίο’της διαδικασίας κατάργησης του κεφαλαίου, όσο και το πέρασμα των μέσων παραγωγής στο κράτος του προλεταριάτου, ως νέας “αρχουσας τάξης” και όχι στην ίδια την κοινωνία, και κατηγόρησε με δριμύτητα τον Μαρξ για κρατισμό, και συγκεκριμένα για ‘κρατικό κομμουνισμό’, που θα μπορούσε, όπως σωστά πρόβλεψε ο Μπακούνιν, να εξελιχθεί σε ένα νέο δεσποτισμό, στα πλαίσια του οποίου το κεφάλαιο μεταμορφιζόμενο διατηρήθηκε ως κοινωνική σχέση εξουσίας των λίγων πάνω στους πολλούς και μπροστά στον κίνδυνο να μετεξελιχθεί σε σοσιαλισμό της Εργασίας και της κοινωνικής ισότητας επανάκαμψε στην αρχική και πιο βάρβαρη ιδιωτική του μορφή με τη βοήθεια των σκοταδιστικών και εξουσιαστικών ιερατείων[9].

Αυτή η διαμάχη δίχασε την Πρώτη Κομμουνιστική Διεθνή σε σημείο που ο Μαρξ διέγραψε τον Μπακούνιν στιγματίζοντάς τον ως ‘αναρχικό’ και τελικά την οδήγησε στη διάλυσή της. Στο μεταξύ, και παρά το γεγονός πως η Κομμούνα του Παρισιού εμπλούτισε τον προβληματισμό του Μαρξ αναφορικά με τη φύση του σοσιαλισμού, αυτός, απαντώντας στο πρόταγμα των γερμανών κομμουνιστών για ‘Ελεύθερη Λαϊκή Δημοκρατία’ ή για ‘Κοινωνική Δημοκρατία του Προλεταριάτου’, χρησιμοποίησε τον όρο ‘Δικτατορία του Προλεταριάτου’. Αυτή η νέα θέση του Μαρξ δέχτηκε σφοδρή κριτική και αναζωπύρωσε τη συζήτηση για τη φύση και τη μορφή του σοσιαλισμού. Έτσι έκλεισε και η, για κάποιο διάστημα, συμπόρευση της έννοιας του ουμανισμού και του σοσιαλισμού.

Αργότερα, βέβαια, οι Μαρξ και Ένγκελς διευκρίνισαν πως η δικτατορία του προλεταριάτου θα ήταν κάτι αντίστοιχο με την Κομμούνα του Παρισιού[10] και ένα μεταβατικό στάδιο της εξουσίας του προλεταριάτου στην πορεία για την κατάργηση κάθε ταξικής κυριαρχίας και συνεπώς και της αυτοκατάργησής του.

Ακολούθησε η αντίληψη του Λένιν για τη δικτατορία του προλεταριάτου και τον ‘ταχυδρομικό σοσιαλισμό[11], η οποία δίχασε οριστικά το κομμουνιστικό κίνημα, οδηγώντας το σε μια πολυδιάσπαση που το κατατρύχει μέχρι τις μέρες μας και η οποία διευκόλυνε αντί να αποτρέψει την ανάπτυξη του καπιταλισμού και του κρατικο-καπιταλισμού. Με τον λενινισμό και τον σταλινισμό επήλθε η οριστική ρήξη μεταξύ του εξουσιαστικού σοσιαλισμού και του αταξικού ουμανισμού.

Σήμερα, περισσότερο από κάθε προηγούμενη περίοδο, η ανικανότητα του υπαρκτού καπιταλισμού να αντιμετωπίσει τα χρόνια προβλήματα της ανθρωπότητας και να οδηγήσει την κοινωνία-ανθρωπότητα στην ευημερία και στην ειρήνη, βάζει επιτακτικά το θέμα της ανατροπής του. Αλλά και η ανικανότητα του κρατικο-μονοπωλιακού καπιταλισμού, που καταγράφηκε ως ‘σοβιετικός σοσιαλισμός και δικτατορία του προλεταριάτου’, να αντικαταστήσει τον υπαρκτό καπιταλισμό και να δώσει μια νέα θετική προοπτική στην ανθρωπότητα, καθιστά αναγκαίο το ξεπέρασμά του ως εναλλακτική λύση.

Έτσι, η ανθρωπότητα ξαναβρίσκεται μπροστά στο δίλημμα «σοσιαλισμός ή καπιταλιστική βαρβαρότητα;» Οι περιπέτειες, όμως, της ιδέας του σοσιαλισμού από τον σοσιαλδημοκρατικό «σοσιαλισμό της αγοράς», τον φασιστικό ‘σοσιαλισμό’ του Μουσολίνι, τον εθνικοσοσιαλισμό του Χίτλερ, τον ‘σοβιετικό’ σοσιαλισμό των Γκούλαγκ, τον κινέζικο ‘σοσιαλισμό’ του μανιακού καπιταλισμού, τους πολλούς και διάφορους φυλαρχικούς αραβικούς, αφρικανικούς, ασιατικούς, λατινοαμερικανικούς σοσιαλισμούς, σε συνδυασμό με την αυτομόλησή τους προς τον νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό, έχουν προκαλέσει τόση σύγχυση και απογοήτευση, σε βαθμό που πολλοί από όσους πίστεψαν και πάλεψαν για τον σοσιαλισμό να θεωρούν πως ‘ο σοσιαλισμός πέθανε’, αλλά και, ό,τι απομένει από αυτόν, ‘τους πρόδωσε’. Ο καπιταλισμός προπαγάνδισε πολύ και συστηματικά και προσπάθησε να εκμεταλλευτεί αυτή την ‘ιδεολογική ήττα του σοσιαλισμού’, παρά το γεγονός πως γνωρίζει πως αυτός δεν ήταν σοσιαλισμός. Το γεγονός, όμως, πως στο μεταξύ ο καπιταλισμός έγινε χειρότερος και περισσότερο επικίνδυνος για την ανθρωπότητα, ο σοσιαλισμός επανέρχεται, ως πρόταγμα, στην ημερήσια διάταξη του αγώνα για ένα καλύτερο κόσμο. Οπότε το ερώτημα στον 21ο αιώνα δεν είναι καπιταλισμός ή σοσιαλισμός, αλλά ποιος σοσιαλισμός;

Η συζήτηση γύρω από αυτό το θέμα ξαναφουντώνει, και πολλοί άρχισαν να γράφουν συνταγές για ‘σοσιαλιστικά μαγειρέματα’. Όσοι συμμετέχουν με αίσθημα ευθύνης σ’ αυτό τον διάλογο, μας προειδοποιούν: «Μια σοβαρή πρόταση για τη μορφή μιας μελλοντικής μετακαπιταλιστικής κοινωνίας δεν μπορεί να είναι απλώς αντικείμενο του οράματος κάποιου διανοούμενου και των ηθικών αξιών που αυτός αντλεί από τους κοινωνικούς αγώνες. Αν πρόκειται να είναι αξιόπιστη, τότε πρέπει να αποτελεί πλήρες πολιτικό πρόταγμα, το οποίο ενσωματωμένο σε μια από τις παραδόσεις της αριστεράς αντλεί τις οργανωτικές αρχές της μελλοντικής κοινωνίας από συστηματική ανάλυση της τωρινής κοινωνίας και των τάσεων μέσα σε αυτή»[12]. Προφανώς ότι ισχύει για τον έναν ‘αριστερό ηγέτη’ και διανοούμενο, ισχύει και για κάθε ‘αριστερή εξουσιαστική παρέα’ ή ‘πρωτοπορία’, ή πολιτικό κόμμα, γιατί η κοινωνική απελευθέρωση της εργαζόμενης κοινωνίας/ανθρωπότητας δεν μπορεί παρά να είναι αποκλειστικά δικό της και κανενός μεσσία.

Εκείνο που απομένει, λοιπόν, για να καρπίσει αυτή η σπορά, είναι να κατεβεί στη διψασμένη για γνώση κοινωνία και να μετασχηματισθεί σε επίγνωση, σε όραμα και σε δράση ολόκληρης της κοινωνίας-ανθρωπότητας. Αυτή όμως τη σπορά δεν μπορούμε να την περιμένουμε από τους μηχανισμούς και τους ντελάληδες του καπιταλισμού, γιατί αυτή είναι το ιστορικό χρέος των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, δηλαδή του καθενός μας ξεχωριστά και όλων μας μαζί. Με αυτές τις διαπιστώσεις δίνεται η απάντηση στο άλλο καίριο ερώτημα «πού πάμε», φτάνει να αποφασίσουμε πως ‘δεν θέλουμε άλλο να μας πάνε’, γιατί επιλέξαμε να πάμε μόνοι μας εκεί που εμείς θέλουμε, γιατί ξέρουμε πού θέλουμε να πάμε. Σήμερα η ανθρωπότητα χρειάζεται ένα καινούργιο μεγάλο όραμα, μια νέα «μεγάλη σημαία»[13] με προοπτική την έξοδο από τον καπιταλισμό.

Οι κατατεθειμένες στο Ταμιευτήριο της Ιστορίας εμπειρίες της ανθρωπότητας δείχνουν πως «αυτό που σήμερα προέχει είναι η πίστη στη φυσική ενότητα της ανθρωπότητας με στόχο την επίτευξη, μέσω του ορθού Λόγου, ενός νέου ανθρωπισμού. Είναι ανάγκη να ξεπεραστούν οι διαφορές που χωρίζουν τους ανθρώπους, προκειμένου να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για μια πραγματική διανθρώπινη και διαπολιτισμική επικοινωνία. Οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε ‘ότι ο προορισμός της ζωής στη γη είναι κοινός, πέρα από φυλές, τάξεις, έθνη και φύλα’, γιατί μόνον έτσι είναι δυνατό να επικρατήσει η ανθρώπινη αλληλεγγύη και να θεμελιωθεί η παγκόσμια κοινότητα ανθρώπων. Χρειαζόμαστε γι’ αυτό ένα νέο πολιτικό Διαφωτισμό, απελευθερωμένο από τις ταξικές αγκυλώσεις της αστικής κοινωνίας. Έναν ορθολογικό Ουμανισμό χωρίς ευρωκεντρικές παρωπίδες, που θα αντανακλά τις ανάγκες της ανθρωπότητας στο σύνολό της και δεν θα καταδικάζει δισεκατομμύρια συνανθρώπων μας στην πείνα και στην εξαθλίωση, χάριν της μονομερούς προώθησης του τεχνικού πολιτισμού που στερείται οραμάτων και αξιών. Η διαλεκτική της προόδου, όπως αυτή εξελίσσεται μέσα από τις αντιφάσεις του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, δεν οδηγεί σε καμιά περίπτωση στη χειραφετημένη κοινωνία της ελευθερίας, της ισότητας και της δικαιοσύνης. Θα πρέπει ωστόσο να σώσουμε την έννοια της προόδου, αφού πρώτα την απαλλάξουμε από τον ζουρλομανδύα της ξέφρενης και ανεξέλεγκτης επιστημονικοτεχνικής επανάστασης, υποτάσσοντάς την στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων του κοινωνικού συνόλου»[14].

Οπότε η απάντηση στην καπιταλιστική βαρβαρότητα που προσπαθεί να κρυφτεί πίσω από την απατηλή τοξική συμμαχία των διαπλεκόμενων εξουσιαστικών συμμοριών του κεφαλαίου, την αστική δημοκρατία, τώρα δεν μπορεί παρά να είναι η ολοκλήρωση του διαχρονικού οράματος των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού που το συνθέτουν η κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας πάνω στα μέσα παραγωγής με κοινωνική αυτοδιαχείριση της οικονομίας και η Άμεση Αταξική Δημοκρατία με περιεχόμενο την κοινωνική ισότητα, στοιχεία που θα οδηγήσουν την ανθρωπότητα από την καπιταλιστική βαρβαρότητα στον οικουμενικό ουμανισμό σε τοπικό, περιφερειακό, εθνικό και οικουμενικό επίπεδο.

________________

Πηγή: http://classlessdemocracy.blogspot.com/2019/02/blog-post.html,


[1] Βλέπε, Λάμπος Κώστας, Άμεση Δημοκρατία και Αταξική Κοινωνία. Η μεγάλη πορεία της ανθρωπότητας προς την κοινωνική ισότητα και τον Ουμανισμό, ΝΗΣΙΔΕΣ, Θεσσαλονίκη 2012, σελ. 406-411.

[2] Πρωταγόρας (490–420). Διάσημος σοφιστής. Γεννήθηκε στα Άβδηρα περί το 480 π. χ. Το αρχικό του επάγγελμα ήταν αχθοφόρος. Τον ανακάλυψε ο Δημόκριτος, τον πήρε κοντά του και τον έκανε γραμματέα του και μαθητή του. Περιηγήθηκε διάφορες ελληνικές πόλεις όπου δίδαξε φιλοσοφία και ρητορική. Γνωρίστηκε με τον Περικλή και συνεργάστηκε με τον Ευριπίδη. Τιμήθηκε πολύ στην Αθήνα. Κατηγορήθηκε για αθεΐα και τα βιβλία του κάηκαν από τους ευγενείς αντιπάλους του, μεταξύ των οποίων και ο Πλάτωνας, δημόσια στην αγορά. Πηγαίνοντας στη Σικελία πνίγηκε κατά τον πλουν σε ηλικία περίπου εβδομήντα ετών. Ο Πρωταγόρας, όπως και ο Ηράκλειτος, πίστευε στη διηνεκή ροή των όντων στο σύμπαν. Ο άνθρωπος, δίδασκε, γνωρίζει τα πράγματα όπως εμφανίζονται στις αισθήσεις του. Κατά τον Πρωταγόρα, δεν υπάρχουν απόλυτες αλήθειες, δόγματα, που να ισχύουν παντού και πάντοτε. Η αλήθεια είναι σχετική και ιστορικά προσδιοριζόμενη. Το κυριότερο έργο του ήταν το «Περί αληθείας».

[3] Immanuel Kant (1724-1804). Γερμανός φιλόσοφος, θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους στοχαστές και φιλοσόφους όλων των εποχών.

[4] Cesar Chavez (1929-1993). Λατινοαμερικανός εργάτης γης στην Καλιφόρνια, ακτιβιστής για τα πολιτικά δικαιώματα των εργατών, εμπνευστής του συνθήματος ‘Ναι, μπορούμε’, (Si se puede), ιδρυτής της εργατικής ένωσης United Farm Workers (UFW).

[5] Για μια ολοκληρωμένη και σε βάθος προσέγγιση του θέματος, βλέπε, Λάμπος Κώστας, Η γέννηση και ο θάνατος της ατομικής ιδιοκτησίας. Η ατομική ιδιοκτησία ως μήτρα βίας, εξουσίας, ανισότητας, εγκληματικότητας, σκοταδισμού και ανηθικότητας, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήαν 2017.

[6] Hobsbaum Erik, «The Crisis of Today’s Ideologies», New Left Review, τεύχ. 92/1992.

[7] Marx Karl, Early Writings, Penguin Books, in association with New Left Review, 1992, p. 395. Βλ. επίσης Ράγγας Σωκράτης (επιμ.), Τι λέει ο Μαρξ για την Ελευθερία και τη Δημοκρατία, εκδ. Σωκράτης, Αθήνα 1979, σ. 213-214.

[8] Marx Karl, Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος, έκδ. της εφημερίδας Το Βήμα, Αθήνα 2010, σ. 44.

[9] Βλέπε Λάμπος Κώστας, Θεός και Κεφάλαιο. Δοκίμιο για τη σχέση μεταξύ θρησκείας και εξουσίας, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΝΗΣΙΔΕΣ, Θεσσαλονίκη 2012.

[10] «Κοιτάχτε την Παρισινή Κομμούνα. Αυτή είναι η δικτατορία του προλεταριάτου», Μαρξ Καρλ, Ο εμφύλιος πόλεμος στη Γαλλία, Κλασικά Κείμενα, Αθήνα χ. χ., σ. 17-18.

[11] «Σήμερα το ταχυδρομείο είναι νοικοκυριό, οργανωμένο σύμφωνα με τον τύπο του κρατικό-κεφαλαιοκρατικού μονοπωλίου. Ο ιμπεριαλισμός μετατρέπει σιγά-σιγά όλα τα τραστ σε οργανώσεις αυτού του τύπου… Εδώ όμως είναι κιόλας έτοιμος ο μηχανισμός της κοινωνικής διαχείρισης. Ας ανατρέψουμε τους κεφαλαιοκράτες, ας συντρίψουμε με το σιδερένιο χέρι των ένοπλων εργατών την αντίσταση αυτών των εκμεταλλευτών, ας τσακίσουμε τη γραφειοκρατική μηχανή του σύγχρονου κράτους, και μπροστά μας θα προβάλει ένας μηχανισμός με υψηλό τεχνικό εξοπλισμό, απαλλαγμένος από το «παράσιτο», ένας μηχανισμός, που μπορούν θαυμάσια να τον βάλουν σε κίνηση οι ίδιοι οι ενωμένοι εργάτες, μισθώνοντας τεχνικούς, επιστάτες, λογιστές, πληρώνοντας τη δουλειά όλων αυτών, όπως και όλων γενικά των «κρατικών» υπαλλήλων, με μισθό εργάτη. Αυτό είναι το συγκεκριμένο, πραχτικό, άμεσα πραγματοποιήσιμο καθήκον σχετικά με όλα τα τραστ, καθήκον που λυτρώνει τους εργαζόμενους από την εκμετάλλευση… Όλη η λαϊκή οικονομία, οργανωμένη όπως το ταχυδρομείο… κάτω από τον έλεγχο και την καθοδήγηση του ένοπλου προλεταριάτου, να ποιος είναι ο πιο άμεσος σκοπός μας. Να τι λογής κράτος, να ποια οικονομική βάση μάς χρειάζεται. Να τι θα μας δώσει την εκμηδένιση του κοινοβουλευτισμού και τη διατήρηση των αντιπροσωπευτικών θεσμών, να τι θ’ απαλλάξει τις εργαζόμενες τάξεις από την εκπόρνευση αυτών των θεσμών από μέρους της αστικής τάξης». Λένιν Βλαντιμίρ Ίλλιτς, Κράτος και Επανάσταση, Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 1996.

[12] Φωτόπουλος Τάκης, Πρόσφατες θεωρητικές εξελίξεις στο πρόταγμα της Περιεκτικής Δημοκρατίας, στον συλλογικό τόμο: Παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός, Έκλειψη της Αριστεράς και Περιεκτική Δημοκρατία, Κουκκίδα, Αθήνα 2008. σ. 257.

[13] Αμίν Σαμίρ, Η δυνατότητα για ένα νέο διεθνισμόδιεθνισμό. Οι δυσκολίες για ένα δεύτερο σοσιαλιστικό κύμα, στο: Τετράδια, τεύχ. 55-56/2009, σελ. 61.

[14] Παπαδημητρίου Ζήσης, Ο ευρωπαϊκός ρατσισμός, Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 2000, σ. 133-134.

Η ΑΤΟΜΙΚΗ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΣΚΟΤΑΔΙΣΤΙΚΟΥΣ ΜΥΘΟΥΣ ΚΑΙ ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΕΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΕΣ

Η ΑΤΟΜΙΚΗ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΣΚΟΤΑΔΙΣΤΙΚΟΥΣ ΜΥΘΟΥΣ ΚΑΙ ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΕΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΕΣ

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

«Πρέπει να χτίσουμε μια νέα συμμαχία. Δεν έχει μείνει κανείς για να του απευθύνουμε αιτήματα.

Είμαστε εμείς αυτοί που περιμένουμε και πρέπει να δημιουργήσουμε αυτό που ζητάμε»

Άντζελα Ντέιβις[1]

1.      ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΚΟΥΦΙΕΣ ΕΥΧΕΣ ΑΣ ΑΡΧΙΣΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΟ 2019 ΝΑ ΜΟΙΡΑΖΟΜΑΣΤΕ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ ΓΝΩΣΗ

Μας μάθανε να πορευόμαστε σε λάθος δρόμο, να προσευχόμαστε σε κάποιον ανύπαρκτο Γιαχβέ ή Μεσσία, Αλλάχ ή Μωάμεθ, Θεό ή Ιησού και να ευχόμαστε μοιρολατρικά ο ένας υγεία και ευτυχία στον άλλον και να ζητάμε όσα δικαιούμαστε από τον κάθε φορά καινούργιο χρόνο. Κι εμείς άκριτα ακολουθούμε ως ποίμνια σκοταδιστικούς μύθους και ως λόχοι φονικές ιδεολογίες, νόμους άδικους και εξουσιαστικές συμμορίες, χωρίς ποτέ να κοπιάσουμε να βρούμε των δεινών μας και των καταστροφικών πολέμων τις πραγματικές αιτίες.

Κι όμως είναι τόσο απλό να σκεφτούμε ποια πράγματα μας ενώνουν και ποια μας χωρίζουν. Μας ενώνει η ανάγκη της επιβίωσης και της καθολικής ευημερίας, του αμοιβαίου σεβασμού, της ισότητας, της ειρήνης και της ελευθερίας, που παράγουν και αναπαράγουν πολιτισμό και ευτυχία.

Ενώ μας χωρίζουν μοναχά η ατομική ιδιοκτησία και οι θρησκείες που η κάθε μια ξεχωριστά και όλες μαζί μας εκμεταλλεύονται, μας καταπιέζουν και μας οδηγούν ως άτομα, ως κοινωνικές τάξεις και ως έθνη σε ανταγωνισμούς, σε ανισότητες, σε ταξικούς εμφύλιους και σε ‘ιερούς’ καταστροφικούς τοπικούς και παγκόσμιους πολέμους που σκορπάνε δυστυχία στο 99% του παγκόσμιου πληθυσμού και επιβάλλουν την καπιταλιστική βαρβαρότητα του 1%.

Αυτή την παράλογη και παράνομη ανισότητα που καταγράφει την υποταγή του 99%, στο οποίο ανήκουμε όλοι όσοι αποτελούμε τις εξαρτημένες δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, στο 1% που το αποτελούν οι ελάχιστοι παράνομοι ιδιοκτήτες/εξουσιαστές των μέσων παραγωγής και διανομής του παγκόσμιου πλούτου, οφείλουμε να την ανατρέψουμε, καταργώντας, με την δύναμη, την θέληση και την πνευματική και ηθική ανωτερότητα του 99%, την ατομική ιδιοκτησία πάνω στα μέσα παραγωγής και την εξουσία τους πάνω στους ανθρώπους, στις κοινωνίες και στην ανθρωπότητα.

Με την κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας πάνω στα μέσα παραγωγής και την εγκαθίδρυση σχέσεων κοινωνικής ισότητας στα πλαίσια της Άμεσης Δημοκρατίας θα μαραθούν σταδιακά όλες οι θρησκευτικές και εξουσιαστικές ιδεολογίες και ο ανθρώπινος πολιτισμός θα παίρνει σταδιακά διαστάσεις ενός οικουμενικού ουμανισμού, χωρίς ανισότητες και ανταγωνισμούς, χωρίς αφεντικά και δούλους. Να αποφασίσουμε τώρα, από αντικείμενο, να γίνουμε το υποκείμενο της ανθρώπινης ιστορίας.

2.      ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ Η ΑΤΟΜΙΚΗ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ;[2]

Ο πρώτος που περιέφραξε ένα κομμάτι γης και είπε μέσα του «αυτό είναι δικό μου» και βρήκε ανθρώπους αρκετά αφελείς ώστε να τον πιστέψουν, υπήρξε ο πραγματικός ιδρυτής της κοινωνίας των πολιτών. Από πόσα εγκλήματα πολέμους, φόνους, από πόσες αθλιότητες και αίσχη θα είχε απαλλάξει το ανθρώπινο γένος εκείνος που ξεριζώνοντας τους πασσάλους ή σκεπάζοντας το χαντάκι θα φώναζε στους συνανθρώπους του: «Μην ακούτε αυτόν τον αγύρτη. Χαθήκατε, αν ξεχάσετε πως οι καρποί ανήκουν σε όλους και η γη δεν ανήκει σε κανέναν.

Ζαν-Ζακ Ρουσό[3]

Ο Άνθρωπος δεν έφτιαξε τη γη, και ενώ είχε ένα φυσικό δικαίωμα να την

κατοικήσει δεν είχε κανένα δικαίωμα να προσδιορίσει ως ιδιοκτησία του

κανένα κομμάτι της στο διηνεκές.

Τόμας Πέιν[4]

Το γεγονός της ατομικής ιδιοκτησίας σε παγώνει για πάντα στο «Εγώ»

και σε διώχνει για πάντα από το «Εμείς».

Τζον Στάινμπεκ[5]

Αν είμαι ό,τι έχω και αν ό,τι έχω έχει χαθεί, τότε ποιος είμαι;

Έριχ Φρομ[6]

Η ιδιοκτησία σκλαβώνει. Ανήκεις σε ό,τι σου ανήκει.

Νίκος Δήμου[7]

Ντροπή στον εγωιστή που σκέφτεται μόνο τον εαυτό του.

Μαξ Στίρνερ[8]

Άριστος είναι εκείνος ο βίος, ο οποίος: προσφέρει τη μεγαλύτερη δυνατή ευημερία και ειρήνη απαιτώντας τις ελάχιστες φροντίδες και κόπους.

Μητρόδωρος[9]

Ο σκοπός της οικονομίας είναι η ευχαρίστηση και η ευτυχία των ανθρώπων. Όποια θεωρία κινείται έξω από αυτόν τον σκοπό, απλώς δεν ανήκει στο χώρο των οικονομικών.

Νίκολας Γκεοργκέσκου-Ρέγκεν[10]

Εκείνες οι δύο θανατηφόρες φράσεις: «δικό μου» και «δικό σου».

Μιγκέλ Θερβάντες[11]

Η ιδιοκτησία είναι κλοπή.

Πιέρ-Ζοζέφ Προυντόν[12]

Στις προκαπιταλιστικές κοινωνίες οι οικονομικές ρυθμίσεις ήταν ενσωματωμένες στις κοινωνικές σχέσεις, ενώ με την ανάδυση της οικονομίας της αγοράς οι κοινωνικές σχέσεις υποτάσσονται στις οικονομικές επιταγές. Η οικονομία της αγοράς οδηγεί σταδιακά στην αγοραιοποίηση της κοινωνίας.

Καρλ Πολάνυι[13]

Η φύση ανήκει σε όλους εξίσου, ακόμα και στις μελλούμενες γενεές. Δεν μπορεί

να ανήκει σε κανένα ατομικά ή να την εκμεταλλεύεται κανένας ατομικά.

Γιώργος Κολέμπας[14]

Όπου δεν υπάρχει ιδιοκτησία, δεν υπάρχει αδικία.

Τζον Λοκ[15]

Ολιγαρχία: μια μορφή διακυβέρνησης που στηρίζεται στην αξία της ιδιοκτησίας, στην οποία

ο πλούσιος έχει κάθε δύναμη και ο φτωχός είναι αποστερημένος απ’ αυτή.

Πλάτων

Σκοπός μας είναι να κάνουμε μια Πολιτεία όσο γίνεται πιο ευτυχισμένη και όχι να

περιοριστούμε στο να κάνουμε μία μόνο τάξη ευτυχισμένη.

Πλάτων

Η ατομική ιδιοκτησία εξαχρειώνει τους ιδιοκτήτες. Για το καλό των πλουσίων

πρέπει να την ξεφορτωθούμε.

Όσκαρ Ουάιλντ[16]

Οι άνθρωποι ανήκουν στη γη που ζουν. Το ότι η γη ανήκει σε κάποιους

ανθρώπους είναι μια ακατανόητη ιδέα.

Ινδιάνικη σοφία

Δημοκρατικόν μεν είναι το κληρωτάς είναι τας αρχάς, το δ’ αιρετάς ολιγαρχικόν, και

 δημοκρατικόν μεν το μη από τιμήματος, ολιγαρχικόν δε το από τιμήματος.

Αριστοτέλης

Ο πλούτος δεν είναι καρπός εργασίας, αλλά οργανωμένης και νομοθετικά

κατοχυρωμένης ληστείας.

Φραντς Φανόν[17]

Η αφετηρία της εξέλιξης της ανθρωπότητας δεν ήταν η οικογένεια,

αλλά η ομάδα, η φυλή.

Πιότρ Κροπότκιν[18]

Η ανθρωπότητα άρχισε τη σταδιοδρομία της από το πιο χαμηλό σκαλοπάτι της εξελικτικής κλίμακας και πραγματοποιούσε την ανοδική της πορεία από την αγριότητα στον πολιτισμό διά μέσου μιας βραδείας εμπειρικής γνώσης.

Λιούις Χένρι Μόργκαν[19]

Με κάθε είδους φράχτες και πινακίδες, οι οποίες να επισύρουν την εσχάτη των ποινών του θείου νόμου, εμποδίστε την είσοδο σε αυτούς τους παραβάτες και διαφυλάξτε το μόνο έδαφος που μπορεί να παραμείνει ιερό για σας.

Χένρι Ντέιβιντ Θόρο[20]

Ο καπιταλισμός δεν είναι πετυχημένος. Δεν είναι ευφυής, δεν είναι όμορφος, δεν είναι δίκαιος, δεν είναι ηθικός. Και δεν μας προσφέρει αυτά που υπόσχεται. Με λίγα λόγια, τον αντιπαθούμε και αρχίζουμε να τον απεχθανόμαστε.

Τζον Μέιναρντ Κέινς[21]

Το 1% του πληθυσμού έχει στην κατοχή του το ένα τρίτο του πλούτου. Τα υπόλοιπα δύο τρίτα κατανέμονται με τρόπο που στρέφει το 99% εναντίον αλλήλων: τους μικροϊδιοκτήτες εναντίον των αστέγων, τους λευκούς εναντίον των μαύρων, τους διανοούμενους και τους επαγγελματίες εναντίον των αμόρφωτων και των ανειδίκευτων. Οι ομάδες αυτές κατηγορούν η μία την άλλη και μάχονται μεταξύ τους με τόση σφοδρότητα, ώστε δεν αντιλαμβάνονται την κοινή τους θέση: ότι μοιράζονται τα αποφάγια μιας πολύ πλούσιας χώρας.

Χάουαρντ Ζιν[22]

Όταν το κεφάλαιο έχει το ανάλογο κέρδος, γίνεται τολμηρό. Με 10% κέρδος αισθάνεται τον εαυτό του σίγουρο και μπορεί να το χρησιμοποιήσει κανείς παντού, με 20% γίνεται ζωηρό, με 50% γίνεται θετικά παράτολμο, με 100% τσαλαπατάει όλους τους ανθρώπινους νόμους, με 300% δεν υπάρχει έγκλημα που να μη ριψοκινδυνεύσει να το διαπράξει, ακόμα και με κίνδυνο να πάει στην κρεμάλα.

Καρλ Μαρξ

Χωρίς ατομική ιδιοκτησία δεν θα ’χαμε ανισότητα, πείνα και πολέμους, θεούς,

βία, νόμους, υποθηκοφυλακεία, δικαστήρια, στρατούς και αστυνομίες.

Γκράφιτι

Η ισότητα εμποδίζει τους εμφύλιους σπαραγμούς.

Σόλων

Κουλτούρα της ιδιοκτησίας, αυτή είναι η μικροαστική σας τάξη.

Τόμας Μαν[23]

Οι μικροί κλέφτες φοράνε σιδερένιες αλυσίδες, ενώ οι μεγάλοι, χρυσές.

Ολλανδική παροιμία

Η κοινοκτημοσύνη δεν είναι ζορμπαλίκι, αλλά πράξη δικαιοσύνης.

Από τη Διακήρυξη της Κομμούνας της Άνδρου (1822)

Η ανισότης, η ανέχεια και η δυστυχία είναι δημιουργήματα των κρατούντων. Να καταργηθούν τα προνόμια των αρχόντων και η ιεραρχική διατήρησις της κοινωνίας.

Από τη διακήρυξη της Κομμούνας της Άνδρου (1822)

Όλοι να συμμετέχουν και να έχουν μερίδιο στα πάντα και από αυτά τα ίδια αγαθά

να ζουν και να μην είναι ο ένας πλούσιος και ο άλλος πάμπτωχος. Ούτε ο

ένας πολλή γη να καλλιεργεί και ο άλλος να μην έχει ούτε τάφο.

Αριστοφάνης[24]

Σκεφτείτε πέρα από τα παιδιά, τα εγγόνια και τα δισέγγονά σας. Μην είστε εγωιστές και κοντόφθαλμοι. Σκεφτείτε και τα δισέγγονα των δισεγγόνων σας, τις μελλοντικές γενιές.

Satsok Sopmal[25]

Όταν δεν εργαζόμαστε για τη συντριβή του καπιταλισμού, εργαζόμαστε

για τη συντριβή της ανθρωπότητας.

Satsok Sopmal

Ό,τι δεν πεθαίνει, δεν γεννιέται, δεν υπάρχει και δεν μπορεί να υπάρξει. Η ατομική ιδιοκτησία γεννήθηκε με τη βία, υπάρχει καταχρηστικά και οφείλει

να πεθάνει, να πάψει να υπάρχει.

Satsok Sopmal

Γράφοντας κατά της ιδιοκτησίας, εγείρω δίκη για κυριότητα σε ολόκληρη την κοινωνία και συνεπώς όσοι δεν κατέχουν σήμερα τίποτα είναι εξίσου ιδιοκτήτες με εκείνους που κατέχουν. Αντί όμως να συμπεράνω ότι η ιδιοκτησία πρέπει να μοιραστεί σε όλους, προτείνω, με μέτρο τη γενική ασφάλεια, να καταργηθεί για όλους.

Πιέρ-Ζοζέφ Προυντόν

3.      ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΕΡΕΥΝΩΝ ΠΟΥ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΟΥΝ ΤΗΝ ΑΝΤΙΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΦΥΣΗ ΤΗΣ ΑΤΟΜΙΚΗΣ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑΣ

«Μια μικρή ομάδα Ελβετών ερευνητών του Eidgenössische Technische Hochschule (Ομοσπονδιακό Πολυτεχνείο) στη Ζυρίχη, υπό τον Dr. James Glattfelder, τόλμησε να ερευνήσει το ζήτημα. Αφετηρία τους ήταν η γνώση ότι «η πραγματικότητα είναι σύνθετη και συνεπώς για την έρευνά της πρέπει να απελευθερωθούμε από κάθε δόγμα, αδιάφορο αν πρόκειται για “θεωρίες συνωμοσίας” ή για “ελεύθερες αγορές”. Η ανάλυσή μας θεμελιώνεται πάνω σε πραγματικά δεδομένα». «Αξιολογήθηκαν τριάντα εφτά (37) εκατομμύρια στοιχεία διεθνών επιχειρήσεων και επενδυτών του έτους 2007 και διαπιστώθηκε ότι καταλήγουν σε 43.060 πολυεθνικά συγκροτήματα. Το επόμενο βήμα ήταν η ανάλυση των κάθετων διασυνδέσεων και διαπιστώθηκε ότι κάθε ένα από τα λεγόμενα Holdings και λοιπά δίκτυα συμμετέχει κατά μέσο όρο τουλάχιστον σε 20 άλλα. Από αυτό προκύπτει, με τη σειρά του, ότι τελικά 1.318 κοντσέρν σχηματίζουν τον πυρήνα αυτών των διαπλεκόμενων σχέσεων ιδιοκτησίας. Κι όμως η ανάλυση δεν τελειώνει με αυτή τη διαπίστωση, γιατί ακόμα και στο εσωτερικό αυτού του “σκληρού πυρήνα” εμφανίζονται δομές κάθετης διασύνδεσης που καταλήγουν σε 147 επιχειρήσεις, οι περισσότερες των οποίων είναι τράπεζες που ελέγχουν το 40% της παγκόσμιας οικονομίας.

Μια άλλη έρευνα, της Maria Lourdes, με τίτλο «Wem gehört die Welt? Wer beherrscht die Weltwirtschaft?» («Σε ποιον ανήκει ο κόσμος; Ποιος εξουσιάζει την παγκόσμια οικονομία;»),αποκαλύπτει ότι οι 50 από τις 147 μεγαλύτερες εταιρείες στον κόσμο ελέγχονται από την οικογενειακή δυναστεία των Ρότσιλντ, αποκαλύπτει δηλαδή πως η καπιταλιστική βαρβαρότητα και το ανθρώπινο δράμα έχουν ονόματα και διευθύνσεις ανθρώπων που κατοικούν σ’ αυτόν τον πλανήτη και δεν είναι δημιούργημα «θεωριών συνωμοσίας», Λογικά, άλλες 50 θα ανήκουν στην δυναστεία Ροκφέλερ και οι υπόλοιπες στις υπόλοιπες μικρότερες δυναστείες…»[26]

4. ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Είναι πια καιρός να κατανοήσουμε ότι:

για να υπάρξει ειρήνη πρέπει να καταργήσουμε τον πόλεμο, για να υπάρξει αγάπη πρέπει να ξεπεράσουμε τις θρησκείες και τις ταξικές ιδεολογίες του μίσους, για να υπάρξει ελευθερία πρέπει να καταργήσουμε την οικονομικοκοινωνική ανισότητα, για να καταργήσουμε την οικονομικοκοινωνική ανισότητα πρέπει να συνεχίσουμε τον διαχρονικό αγώνα της εργαζόμενης ανθρωπότητας για την κοινωνική ισότητα, και τέλος κατάκτηση της οικονομικοκοινωνικής ισότητας σημαίνει κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας, της εξουσίας των λίγων πάνω στους πολλούς.

__________________

Πηγή: https://classlessdemocracy.blogspot.com/2018/12/blog-post_,


[1] Άντζελα Ντέιβις. Αμερικανίδα πολιτική ακτιβίστρια, ακαδημαϊκός και συγγραφέας.

[2] Από το πρόσφατο βιβλίο μου: Ηγέννηση και ο θάνατος της ατομικής ιδιοκτησίας. Η ατομική ιδιοκτησία ως μήτρα βίας, εξουσίας, ανισότητας, εγκληματικότητας, σκοταδισμού και ανηθικότητας, Εκδόσεις ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήνα 2017.

[3] Jean-Jacques Rousseau (1712-1778). Ελβετός φιλόσοφος, οι πολιτικές ιδέες του οποίου επηρέασαν τη Γαλλική Επανάσταση και τη διαμόρφωση της σοσιαλιστικής και της κομμουνιστικής ιδεολογίας.

[4] Thomas Paine (1737-1809), Αγγλοαμερικανός επαναστάτης, φιλόσοφος και πολιτικός, από τους πρωτεργάτες της Αμερικανικής Επανάστασης.

[5] John Ernst Steinbeck (19021968). Αμερικανός συγγραφέας, τιμήθηκε το 1962 με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας.

[6] Erich Fromm (1900-1980). Γερμανός ουμανιστής κοινωνιολόγος και φιλόσοφος.

[7] Ο Νίκος Δήμου είναι Έλληνας συγγραφέας.

[8] Max Stirner (1806-1856). Γερμανός φιλόσοφος, θεωρητικός του αναρχοατομικισμού, το πραγματικό του όνομα ήταν Johann Kaspar Schmidt.

[9] Μητρόδωρος ο Λαμψακηνός (331-277 π.χ.). Έλληνας επικούρειος φιλόσοφος.

[10] Nicholas Georgescu-Roegen (1906-1994). Ρουμανοαμερικανός οικονομολόγος.

[11] Miguel de Cervantes Saavedra (1547-1616). Ισπανός λογοτέχνης, ποιητής και θεατρικός συγγραφέας.

[12] Πιερ Ζοζέφ Προυντόν. Γάλλος πολιτικός φιλόσοφος από τους σημαντικότερους θεωρητικούς του αναρχισμού.

[13] Karl Paul Polanyi (1886-1964). Ούγγρος οικονομολόγος, κοινωνιολόγος, ανθρωπολόγος.

[14] Γιώργος Κολέμπας. Εκπαιδευτικός, συγγραφέας, θεωρητικός της Τοπικοποίησης και οικο-γεωργός με στόχο την οργάνωση της βιολογικής οικοπαραγωγής.

[15] Τζων Λοκ. Άγγλος φιλόσοφος, από τους σημαντικότερους στοχαστές του Διαφωτισμού και του κλασικού φιλελευθερισμού.

[16] Oscar Wilde (1854-1900). Ιρλανδός μυθιστοριογράφος, ποιητής, δραματουργός.

[17] Frantz Omar Fanon (1925-1961). Ψυχίατρος, φιλόσοφος, επαναστάτης και συγγραφέας από τη Μαρτινίκα.

[18] Πιότρ Κροπότκιν (1842-1921). Ρώσος θεωρητικός του αναρχισμού.

[19] Lewis Henry Morgan (1818-1881). Αμερικανός ανθρωπολόγος

[20] Henry David Thoreau (1817-1862). Αμερικανός φιλόσοφος.

[21] John Maynard Keynes (1883-1946). Άγγλος οικονομολόγος, υπέρμαχος της πολιτικής του κρατικού παρεμβατισμού.

[22] Howard Zinn(1922-2010). Αμερικανός ιστορικός, συγγραφέας και αριστερός πολιτικός ακτιβιστής.

[23] Thomas Mann (1875-1929). Γερμανός συγγραφέας. Τιμήθηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1929.

[24] Αριστοφάνης (445-386 π.χ.). Αθηναίος θεατρικός συγγραφέας και σατιρικός ποιητής .

[25] Satsok Sopmal, Εκπρόσωπος της φυλής No Mister, No Mister.

[26] Βλέπε Λάμπος Κώστας, Η γέννηση και ο θάνατος της ατομικής ιδιοκτησίας. Η ατομική ιδιοκτησία ως μήτρα βίας, εξουσίας, ανισότητας, εγκληματικότητας, σκοταδισμού και ανηθικότητας, Εκδόσεις ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήνα 2017, σελ. 203 και επόμενες.

Αποτέλεσμα εικόνας για Κώστας Λάμπος η Γεννηση της Ατομικης Ιδιοκτησίας

Εκνευρίστε τις εξουσίες, αρχίστε να σκέπτεστε!

Εκνευρίστε τις εξουσίες, αρχίστε να σκέπτεστε!

Ψηφιακός Μεσαίωνας ή Άμεση Δημοκρατία; 

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

claslessdemocracy@gmail.com,

http://www.classlessdemocracy.blogspot.com,

Αφιερώνεται στον εγγονό μου Θησέα-Επίκουρο

«Μέτρο όλων των πραγμάτων είναι ο άνθρωπος»

Πρωταγόρας

Είναι στη φύση του κεφαλαίου, κατά «το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό’, να κανιβαλίζει και να βαμπιρίζει. Αυτή η ιδιότητα του μεγάλου κεφαλαίου να τρώει το μικρό είναι γνωστή από την εποχή του πρώιμου καπιταλισμού και καταγράφτηκε ως δόγμα ‘lese faire laissez passer’ και επί το λαϊκότερονως  ‘ελεύθερος ανταγωνισμός’. Ελεύθερος ανταγωνισμός όμως μεταξύ άνισων μεγεθών κεφαλαίων και υπό διαφορετικές, ευνοϊκές για το μεγάλο και δυσμενείς για το μικρό κεφάλαιο, συνθήκες δεν υπήρξε ποτέ, δεν μπορεί και δεν θα υπάρξει ποτέ και στο μέλλον, πράγμα που οδηγεί στο κεφαλαιοκρατικό σύστημα ολιγοπωλιακής παραγωγής και ακραίας ανισοκατανομής του κοινωνικά παραγόμενου πλούτου και αποκαλύπτει ότι το δόγμα περί ‘ελεύθερου ανταγωνισμού’ δεν είναι παρά μια ταξική ιδεολογία που εξυπηρετεί αποκλειστικά τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου. Αυτή η πραγματικότητα έγινε, ακόμα και από την εποχή τουλεγόμενου ‘πρώιμου καπιταλισμού’,κατανοητή από το μικρό κεφάλαιο, το οποίο ως πολιτικά αριθμητικά υπέρτερο διεκδίκησε και κατάφερε, συμμαχώντας με τα πλατιά λαϊκά στρώματα των αγροτών και των εργατών, να ανατρέψει το παλιό πολιτικό σύστημα της μοναρχίας και να επιβάλλει το σύστημα της λεγόμενης‘αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας’ με την ψευδαίσθηση ότι με την υποτιθέμενη ‘λαϊκή κυριαρχία’ θα περιόριζε την αυθαιρεσία του μεγάλου κεφαλαίου και δια της κρατικής εξουσίας θα εξασφάλιζε όρους λειτουργίας της οικονομίας που θα προστάτευε το μικρό κεφάλαιο αφήνοντάς του περιθώρια επιβίωσης, ‘περάσματος’ που θα του επέτρεπαν να γίνει από θύμα θύτης, δηλαδή μεγάλο κεφάλαιο. Αυτές οι ψευδαισθήσεις κατέρρευσαν πολύ γρήγορα,όταν μέσα σε μερικές δεκαετίες το μεγάλο κεφάλαιο μετεξελίχθηκε σε μονοπωλιακό κεφάλαιο, το οποίο με τη σειρά του και σχετικά γρήγορα συσπειρώθηκε, γκρεμίζοντας,με εργαλεία του τους παγκόσμιας εμβέλειαςθεσμούς όπως ο ΟΗΕ, ο ΟΠΕ, το ΔΝΤ, η Παγκόσμια Τράπεζα, το ΝΑΤΟ, οι 1000 αμερικανικές βάσεις στον πλανήτη, οι λογής-λογής μυστικές υπηρεσίες, στοές και λέσχες, οι προδοτικές τοπικές ελίτ,κ.λπ., κ.λπ., κάθε έννοια προστατευτικών εμποδίων, νόμων, συνόρων, εθνικής,πολιτικής, πολιτιστικής και πολιτισμικής υπόστασης και κυριαρχίας, στην οντότητα του νεοφιλελεύθερου παγκοσμιοποιημένου κεφαλαίου, που ως αμερικανισμός αντιμετωπίζει εχθρικά και ως ‘δυνάμειςτου κακού’ όχι μόνο την Ρωσία, και τηνΚίνα, αλλά ακόμα και την ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτή η νευρικότητα του αμερικανισμούοφείλεται στο γεγονός ότι πίστεψε πως αρκούσε από μόνη της η κατάρρευση του κρατικού καπιταλισμού ‘σοβιετικού τύπου’ για να επιβάλλει την παγκόσμια ηγεμονία του και όταν ξύπνησε από την ψευδαίσθηση του νεοφιλελεύθερου θριάμβου του, βρήκε μπροστά του τον κρατικόμανιακό καπιταλισμό νεοτσαρικού και νεοκινεζικού τύπου που τον αμφισβητούνως παγκόσμιο ηγεμόνα. Αυτή η πραγματικότητα ανάγκασε τον αμερικανισμό να μετεξελιχθεί σε Trumpισμό που σημαίνει αποχώρηση των ΕΠΑ από κάθε διεθνή συμφωνία που τις δεσμεύει και επιλογή μοναχικής πορείας των ΕΠΑ προς την παγκόσμια ηγεμονία εναντίον όλων.

Αυτές οι εξελίξεις αποκάλυψαν επίσης ότι κάθε εθνική ή ‘συμμαχική’ οντότητα μεγάλου κεφαλαίου, πέρα από τα ανταγωνιστικά μεγάλα κεφάλαια με τα οποία βρίσκεται σε αλληλοεξοντωτικό ανταγωνισμό, είναι αναγκασμένη να απαλλοτριώσει, να απορροφήσει και στην ανάγκη να καταστρέψει το μικρό και μικρομεσαίο κεφάλαιο, που,ταμπουρωμένο πίσω από αστικοδημοκρατικούς θεσμούς και ιδεολογίες περί ‘ελεύθερου ανταγωνισμού’, στέκεται εμπόδιο στη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση. Αυτή η διαδικασία εξολόθρευσης του πολιτικά αφελούς, ανυπεράσπιστου και προδομένου από τα παραδοσιακά συντηρητικά, σοσιαλδημοκρατικά και συστημικά ‘αριστερά’ κόμματα, μικρού κεφαλαί ουτο οδηγεί απέναντι στην παγκοσμιοποιητική πολιτική του μεγάλου κεφαλαίου σε μια απότομη ακροδεξιά στροφή που καταγράφεται ως μια ραγδαία επανεμφάνιση νεοφασιστικών και νεοναζιστικών μορφωμάτων που πλημυρίζουν το ένα μετά το άλλο τα δυτικά αστικά κοινοβούλια και σε κάποιες περιπτώσεις, ακόμα λίγες, αλλά προοπτικά είναι πολύ πιθανό, αν οι δυνάμεις τηςΕργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμούδεν ακυρώσουν ριζικά το καπιταλιστικό υπόδειγμα, να αναρριχηθούν σε πολλές αν όχι σε όλες τις κυβερνήσεις των δυτικών χωρών με κατάληξη την Νέα Φασιστική Τάξη Πραγμάτων των ‘από πάνω ’απαλλοτριωτών με την αφελή συγκατάθεση και την βοήθεια των ‘από κάτω’, των απαλλοτριωμένων.

Οι‘πορτοκαλί επαναστάσεις’λ. χ., με τα δολάρια της CIA,που τις δυό-τρεις τελευταίες δεκαετίες μετακίνησαν δια πυρός και σιδήρου τι ςχώρες της Ανατολικής Ευρώπης από το σοβιετικό μπλοκ και την ρωσική επιρροή προς την αντιρωσική στρατηγική ανασυγκρότησης του κεφαλαίου υπό την ηγεμονία του αμερικανισμού, καθώς επίσης και η λεγόμενη ‘αραβική άνοιξη ’που αναδιάταξε τις σχέσεις ισχύος και εξάρτησης των χωρών της αραβικής χερσονήσου και της βόρειας Αφρικής υπέρτης ηγεμονικής στρατηγικής του αμερικανισμού, κατάφεραν να εμποδίσουν τους λαούς αυτών των χωρών να κάνουν ένα βήμα μπροστά από τον ψευδώνυμο‘ υπαρκτό σοσιαλισμό’ προς τον ουμανισμό της άμεσης δημοκρατίας και μ’ αυτό κατάφεραν να πισωγυρίσουν την ιστορία. Στο μεταξύ η καπιταλιστική παρακμή, η οικονομική κρίση και η κοινωνική αποσύνθεση επιτρέπει σε αμφιλεγόμενεςκαι σκοτεινές προσωπικότητες και σε αόρατες πολιτικές δυνάμεις να καβαλήσουν ένα κύμα απροσδιόριστου ευρωσκεπτισμού που προσανατολίζεται εναντίον της Ευρωπαϊκής Ένωσης και όχι εναντίον του καπιταλισμού, με τελικό στόχο την επιστροφή στον ζόφο του 19ουκαι στον 20ουαιώνα, την στιγμή που το ζητούμενο είναι οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού να εισβάλλουν δυναμικά στο πολιτικό προσκήνιο και να οδηγήσουν την ΕΕ πέρα και έξω από τον καπιταλισμό, ενάντια σε κάθε ηγεμονισμό και συνεπώς σε έναν καλύτερο, δημοκρατικότερο και ειρηνικό κόσμο.

Με αυτές τις εμπειρίες οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού των χωρών της Ευρώπης άρχισαν να συνειδητοποιούν ότι αυτές οι εξελίξεις θα πισωγυρίσουν και την δική τους ιστορία και γι αυτό προσπάθησαν να αντιδράσουνμε τα αυθόρμητα κινήματα των χωρών της Νότιας Ευρώπης τα οποία έδωσαν στις πλατείες την έννοια του αρχαιοελληνικού δημόσιου χώρου και ξαναζωντάνεψαν τον δημόσιο διάλογο συντονιζόμενοι με την μακραίωνη διαχρονική στρατηγική τους για κοινωνική ισότητα και άμεσηδ ημοκρατία. Δυστυχώς όμως το σύστημα κατάφερε με κατασκευασμένους ‘ηγέτες του κομματικού σωλήνα ’και των μυστικών υπηρεσιών και με κάποιες‘πρόθυμες αριστερές πρωτοπορίες’ να ξαναγυρίσει τον κόσμο στους καναπέδες για να υποστούν οι εργαζόμενοι μια σκληρή μακρόχρονη λιτότητα και να υποκύψουν στην ισοπεδωτική απορρύθμισητων εργασιακών σχέσεων αυξάνοντας τη νανεργία, διπλασιάζοντας τον χρόνο ημερήσιας εργασίας των επισφαλώς εργαζόμενων και μειώνοντας δραστικά την αμοιβή της εργασίας και το ισχνό κοινωνικό κράτος. Κι όλα αυτά την στιγμή που οι σύγχρονες επιστήμες και τεχνολογίες μπορούν να εξαλείψουν οριστικά την φτώχεια από τον πλανήτη και να εξασφαλίσουν καθολική ευημερία, πραγματική δημοκρατία, κοινωνική ισότητα και οικουμενική ειρήνη με μια-δυό ώρες δημιουργική ατομική εργασία την ημέρα, υπό την προϋπόθεση, βεβαίως, ότι οι επιστήμες και η τεχνολογία θα περάσουν στον έλεγχο των αυτενεργών δυνάμεων της Εργασίας,της Επιστήμης και του Πολιτισμού και συνεπώς θα πάψουν να είναι εργαλεία  υποδούλωσης της ανθρωπότητας στο κεφάλαιο.

Πολλοίοπαδοί, αγράμματοι ή επαγγελματίες πολιτικοί θεράποντες της συντηρητικής ιδεολογίας και της ‘δεξιάς πολιτικής’, αποδίδουν αυτή την αδυναμία των δυνάμεωντης άμεσης δημοκρατίας στο υποτιθέμενο γεγονός ότι αυτές συμπεριφέρονται ως ‘όχλος’, ο οποίος ‘από την φύση του’, τάχα, αδυνατεί να αυτοκυβερνηθεί και συνεπώς η ‘μοίρα του’ είναι να τον εξουσιάζουν βασιλείς, σκοταδιστικά και εξουσιαστικά ιερατεία, ‘ηγέτες’, μεσσίες, αρχηγοί κομμάτων, λομπίστες, διάφορες διαπλεκόμενες συμμορίες και παγκόσμιοι ηγεμόνες. Αλλά και οι λεγόμενοι προοδευτικοί, δημοκράτες,‘αριστεροί’, σοσιαλδημοκράτες ,‘κομμουνιστές’ μέχρι και κάποιοι αναρχικοί αντιμετωπίζουν τις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού ως  ‘μάζες’ που δεν έχουν τάχα δική τους κοινωνική συνείδηση αντίστοιχη του κοινωνικού τους Είναι και γι αυτό οφείλουν να ακολουθούν ‘φωτισμένους ηγέτες’ κα ι‘αριστερές’, ‘επαναστατικές πρωτοπορίες’,με αποτέλεσμα αντί να απελευθερώνονται να αλλάζουν απλώς αφεντικά. Την ίδια περίπου αντίληψη για τις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού έχει και η συστημική ‘πνευματική ηγεσία’, η αστική ιντελιγκέντσια που με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο σιτίζεται στο πρυτανείο της εξουσίας, η οποία αρνείται να ξεκολλήσει από τον Πλάτων απου δίδασκε ότι η τυραννία είναι προτιμότερη από την δημοκρατία γιατί στην δημοκρατία τάχα καταλήγουν να κυβερνούν οι δημαγωγοί και αν οι ευγενείς, οι άρχοντες και οι ‘φιλόσοφοι’ θέλουν να μην τους κυβερνάνε χειρότεροί τους, τότε είναι υποχρεωμένοι να κυβερνούν, δηλαδή, να εξουσιάζουν τις κοινωνίες αυτοί οι ίδιοι. Βέβαια ούτε και ο Πλάτωνας δεν όρισε την δημοκρατία με όρους Δήμου, δηλαδή κοινωνίας και γι αυτό δεν κατάφερε,προφανώς γιατί ήταν αντίθετο με τα προσωπικά και τα ταξικά του συμφέροντα, ούτε στην Ιδανική Πολιτεία του να φανταστεί μια κοινωνία χωρίς αφεντικά και δούλους.

NOAH BERGER

Η μακρόχρονη, αργόσυρτη και βασανιστική διαδρομή της ανθρωπότητας διαψεύδει καθημερινά τους ιδεολόγους της ανισότητας και τους προφήτες του καπιταλισμού γιατί αποκαλύπτει ότι ‘τα πάντα ρει και ουδέν μένει ως έχει’, ότι ο κόσμος εξελίσσεται και αλλάζει  ασταμάτητα, πράγμα που καταγράφεται ως διαρκής προσέγγιση, στη διάσταση τουιστορικού χρόνου βέβαια, του διαχρονικούστρατηγικού στόχου των δυνάμεων τηςΕργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμούπου δεν είναι άλλος από την κατάκτησητης κοινωνικής ισότητας, κατάκτηση που προϋποθέτει την κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας πάνω στα μέσα παραγωγής και της απάνθρωπης ανισοκατανομής του κοινωνικού πλούτου. Η ιστορία διδάσκει επίσης ότι, όπως καμιά δύναμη και καμιά εξουσία δεν κατάφερε να σταματήσει την πρόοδο της ανθρωπότητας και να διαιωνίσει την βαρβαρότητά της, έτσι και ο παρακμασμένος πια καπιταλισμός δεν είναι και δεν μπορεί να γίνει η μοίρατης.

Η σημερινή παρακμιακή πραγματικότητα, ως αντικειμενική αδυναμία του καπιταλισμού να ανταποκριθεί στις ζωτικές ανάγκες της ανθρωπότητας, η πραγματικότητα των αρχών του 21ουαιώνα, όπως αυτή ορίζεται τόσο από τις δυνατότητες της σύγχρονης επιστήμης και τεχνολογίας όσο και από τις σύγχρονες ανάγκες του πλανήτη, των τοπικών κοινωνιών και της ανθρωπότητας δεν μπορεί να κρυφτεί κάτω από το χαλί, γιατί, τόσο ως ιστορική εμπειρία και συλλογική μνήμη, όσο και ως επιστημονικά έγκυρη και κοινωνικά χρήσιμη γνώση, διαμορφώνεται σταδιακά σε σύγχρονη οικουμενική ουμανιστική συνείδηση των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού και ολοκληρώνεται ως διαχρονική στρατηγική της κοινωνικής ισότητας. Στους κόλπους αυτής της ιστορικής διεργασίας οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού κατανοούν όλο και περισσότερο ότι η κοινωνική απελευθέρωσή τους προϋποθέτει πρώτα-πρώτα την απελευθέρωσή τους από την άγνοια των όρων συγκρότησης και κίνησης των κοινωνιών και της ιστορίας που τους επιβάλλουν οι σκοταδιστικοί μύθοι και η καπιταλιστική ιδεολογία και αποκρυσταλλώνονται σε δόγματα και ταμπού, σε θεσμούς, δομές και δουλείες που όλα περιστρέφονται γύρω από την λεγόμενη ‘ιερότητα της ατομικής ιδιοκτησίας’και ιδιαίτερα της ατομικής ιδιοκτησίας πάνω στα μέσα παραγωγής, που εντελώς παράλογα, βίαια, άδικα και καταχρηστικά έχει αναγορευθεί σε ‘δικαίωμα δικαιωμάτων’ πάνω και από το δικαίωμα στην ζωή και στην ελευθερία.

Απότότε που οι κοινωνίες επέτρεψαν σε κάποια από τα μέλη τους ή δεν τα απέτρεψαν από το να αποσπάσουν και να ιδιοποιηθούν μέρος της κοινής κληρονομιάς, από τότε άρχισαν οι οικονομικές, κοινωνικές, πολιτικές, περιφερειακές και εθνικές ανισότητες οι οποίες τελικά παίρνουν την μορφή του θανάσιμου ανταγωνισμού,των κοινωνικών συγκρούσεων, των απάνθρωπων εμφύλιων και των καταστροφικών παγκόσμιων πολέμων που στις μέρες μας καταγράφονται ως καπιταλιστική βαρβαρότητα, ως «οθάνατός σου η ζωή μου». Αυτή η συγκεκριμένη σύγχρονη πραγματικότητα δεν μπορεί να γίνει κατανοητή και πολύ περισσότερο δεν μπορεί να ξεπεραστεί με τα πνευματικά και ιδεολογικά εργαλεία του 19ου και του 20ουαιώνα και γι αυτό χρειάζεται σύγχρονη συγκεκριμένη ανάλυση από τη σκοπιά των σύγχρονων συμφερόντων των κοινωνιών και της ανθρωπότητας, πράγμα που προϋποθέτει μια κοσμοαντίληψη απαλλαγμένη από ότι χωρίζει τους ανθρώπους, τις κοινωνίες και τα έθνη μεταξύ τους και όλοι γνωρίζουμε ότι αυτά που μας χωρίζουν ως άτομα, κοινωνίες και έθνη είναι πρωταρχικά η ατομική ιδιοκτησία πάνω στα μέσα παραγωγής και διανομής του κοινωνικού πλούτου και εργαλειακά και δευτερευόντως μας χωρίζουν οι κατασκευασμένες, από τις εκάστοτε και  κατά τόπους εξουσίες, θρησκείες του μίσους και ταξικές ιδεολογίες του  θανάτου.

Αυτή η εικόνα δεν έχει ιδιότητα alt. Το όνομα του αρχείου είναι 5c0b0f0a2387a29b094a08b6_Rachel%201.jpg

Υπ’ αυτήν την έννοια και σε συνθήκες καλπάζουσας καπιταλιστικής παρακμής ο αγώνας για έναν καλύτερο κόσμο, αυτόν της κοινωνικής ισότητας, δεν μπορεί να εξαντλείται σε ικεσίες της συνδικαλιστικής, κομματικής και ‘πνευματικής’ ηγεσίας προς το κεφάλαιο και τους πολιτικούς υπαλλήλους του για δημιουργία θέσεων απασχόλησης, για καλύτερες αμοιβές και συνθήκες εργασίας που το κεφάλαιο δεν μπορεί και δεν θέλει να προσφέρει. Ο αγώνας των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού αποκτά ουσία και προοπτική μόνον όταν αποσκοπεί και επικεντρώνεται στο ξεπέρασμα όλων ανεξαίρετα των θρησκειών και στην κατάργηση της μοναδικής και αποκλειστικής αιτίας όλων των ανισοτήτων και τωνδεινών της ανθρωπότητας, δηλαδή της ατομικής ιδιοκτησίας πάνω στα μέσα παραγωγής και διανομής του κοινωνικά παραγόμενου πλούτου. Ο αγώνας των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού δεν ονειρεύεται έναν τάχα καλύτερο καπιταλισμό γιατί ο καπιταλισμός έκλεισε τον ιστορικό του κύκλο και πρέπει να ανατραπεί για να μπορέσουν οι τοπικές κοινωνίες να αναδομηθούν πάνω στην αρχιτεκτονική της κοινωνικής ισότητας και της αταξικής δημοκρατίας σε τοπικό, εθνικό και οικουμενικό επίπεδο. Αυτό όμως σημαίνει ότι αυτός ο αγώνας χαρακτηρίζεται και είναι ως αντίθεση αντικαπιταλιστικός και ως θέση ουμανιστικός. Ο αγώνας των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού δεν μπορεί και δενπρέπει να πέφτει στην παγίδα ψευτοθεωριών που του επιφυλάσσουν ρόλο αντικειμένουτης ιστορίας που συμπεριφέρεται ως επαίτης, γιατί ο ιστορικός ρόλος αυτών των δυνάμεων είναι να αναδειχθούν στο υποκείμενο της ιστορίας που αυτό θα αποκαταστήσει σχέσεις κοινωνικής ισότητας στη Λογική της ανεκπλήρωτης επιταγής για Ισότητα, Ελευθερία, Αδελφοσύνη, συνθήκη ικανή και αναγκαία για την οποία είναι η κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας γενικά και της ατομικής ιδιοκτησίας ειδικότερα πάνω στα μέσα παραγωγής.

Σίγουρα δεν είναι εύκολη υπόθεση να περάσουμε από τον φόβο των ‘θεών’ που αποτελούν κακόγουστα φετίχ της εξουσίας τουκεφαλαίου, του βίαιου και αδίκου νόμου, από το σύνδρομο της προσωπολατρικής εξουσίας του ‘πατερούλη’ και της αυθεντίας στην αποαποικιοποίηση του μυαλού μας από σκοταδιστικά δόγματα και εξουσιαστικά ιδεολογικά ταμπού που αποσκοπούν στην απενοχοποίηση του συστήματος του κεφαλαίου και της μήτρας του της ατομικής ιδιοκτησίας.  Όμως η άλλη επιλογή που μας επιφυλάσσει το κεφάλαιο σε οποιαδήποτε εκδοχή του με την βοήθεια της σύγχρονης εξουσιαστικής τεχνολογίας της υποδούλωσης είναι ο‘ προ των θυρών’ ψηφιακός Μεσαίωνας προγραμματισμένων ρομποτανθρώπων μπροστά στον οποίο θα ωχριά ο περασμένος σκοταδιστικός Μεσαίωνας των χιλίων χρόνων. Όλα αυτά σημαίνουν ότι η καμπάνα δεν χτυπάει μόνο για τους άλλους αλλάκαι για εμάς και συνεπώς ο καλύτερος κόσμος της κοινωνικής ισότητας και της άμεσης δημοκρατίας δεν είναι υπόθεση των άλλων, αλλά και δική μας.

Αποτέλεσμα εικόνας για adbusters