Category Archives: ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ ΚΑΙ ΞΕΝΟΦΟΒΙΑ – IMMIGRATION & XENOPHOBY

Απόδραση από την Αφρική: Η “πληθυσμιακή βόμβα” της Αφρικής και η μετανάστευση προς την Ευρώπη

Απόδραση από την Αφρική

Η “πληθυσμιακή βόμβα” της Αφρικής

και η μετανάστευση προς την Ευρώπη

A crowded market square in central Lagos.

Γράφει ο Γιώργος Στάμκος

Τελευταία πληθαίνουν τα στοιχεία που δείχνουν πως η Αφρική γίνεται το γεωπολιτικό “Μήλο της Έριδας” και το κυριότερο πεδίο σύγκρουσης του νέου Ψυχρού Πολέμου μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας. Ουσιαστικά υποκαθιστά το ρόλο που έπαιζε η Ασία κατά τη διάρκεια του προηγούμενου Ψυχρού Πολέμου (1945-1991) μεταξύ ΗΠΑ και Σοβιετικής Ένωσης. Δηλαδή ως το “γεωπολιτικό έπαθλο” και κυριότερο θέρετρο συγκρούσεων (Κορέα, Βιετνάμ, Παλαιστίνη, Πακιστάν κ.ά.) των δύο υπερδυνάμεων. Τότε η Ασία ήταν η πολυπληθέστερη και πιο πυκνοκατοικημένη περιοχή του πλανήτη μας, με τεράστιους πόρους και ανερχόμενη οικονομικά. Σήμερα αυτόν τον ρόλο αρχίζει σταδιακά να τον αποκτά η Αφρική. Ειδικά όσον αφορά στη δημογραφική της δυναμική.

Η “δημογραφική βόμβα” της Υποσαχάριας Αφρικής

Η Αφρική είναι σήμερα η ταχύτερα αυξανόμενη πληθυσμιακά ήπειρος της Γης. Τρία από τα δέκα μωρά που γεννιούνται σήμερα βλέπουν για πρώτη φορά το φως του ήλιου στη Μαύρη Ήπειρο. Μέχρι το 2050 η Αφρική προβλέπεται να διπλασιάσει τον αριθμό των κατοίκων της. Μεταξύ 2020 και 2100 ο πληθυσμός της Αφρικής θα αυξηθεί από 1,3 σε 4,3 δισεκατομμύρια!

Στο Λάγος της Νιγηρίας το 1950 κατοικούσαν μόνο 300.000 άτομα. Σήμερα σε αυτήν την περιοχή της Μεγάπολης, στις εκβολές του Νίγηρα, ζουν περίπου 20 εκατομμύρια άνθρωποι. Μέχρι το 2050 ο αριθμός αυτός προβλέπεται να αυξηθεί στα 40 εκατομμύρια. Και μέχρι το 2100 το Λάγος προβλέπεται να είναι η μεγαλύτερη πόλη στον κόσμο -μια Γιγάπολη περίπου 100 εκατομμυρίων ανθρώπων!

Η Αφρική προβλέπεται το 2060 να ξεπεράσει σε αριθμό γεννήσεων την πολύ μεγαλύτερη της Ασία, η οποία θα δει τον πληθυσμό της να σταθεροποιείται και να μειώνεται λιγάκι ως το 2100. Καθώς η υποσαχάρια Αφρική θα τριπλασιάσει τον πληθυσμό της μέχρι το 2100, θα αυξηθεί αντίστοιχα και η πυκνότητα του πληθυσμού. Το 2100 η Νιγηρία, η Ουγκάντα, η Ρουάντα και το Μπουρούντι θα έχουν πυκνότητα 400 ατόμων ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο, δηλαδή θα είναι τόσο πυκνοκατοικημένες όσο είναι σήμερα η Ινδία, το Βέλγιο και η Ολλανδία. Δύο χώρες της υποσαχάριας Αφρικής θα έχουν πυκνότητα πληθυσμού μεγαλύτερη από εκείνη του Πακιστάν, της Γερμανίας και της Μεγάλης Βρετανίας, και επτά άλλες αφρικανικές χώρες θα έχουν μεγαλύτερη πυκνότητα από εκείνη της Γαλλίας, της Δανίας, της Ταϊλάνδης και της Ινδονησίας, των οποίων ο πληθυσμός προβλέπεται επίσης να αυξηθεί. Η Αφρική θα γίνει έτσι η πιο υπέρ-συνωστισμένη ήπειρος του πλανήτη μας.

Graphic: Projected population growth in select countries.

Νιγηρία: 733 εκατομμύρια κάτοικοι το 2100!

Οι πιο δραματικές δημογραφικές αλλαγές θα λάβουν χώρα στη Νιγηρία, ο πληθυσμός της οποίας διπλασιάστηκε μεταξύ 1990-2019, φτάνοντας τα 201 εκατομμύρια. Σύμφωνα με προβλέψεις του ΟΗΕ μέχρι το τέλος του αιώνα η Νιγηρία θα έχει 733 εκατομμύρια κατοίκους και θα είναι η τρίτη πολυπληθέστερη χώρα στον κόσμο μετά την Ινδία και την Κίνα (4η θα είναι οι ΗΠΑ με 434 εκατομμύρια). Μέχρι το 2070 στη Νιγηρία θα γεννιούνται περισσότερα παιδιά από ό,τι στην πιο πολυπληθέστερη Κίνα, ο πληθυσμός της οποίας φτάνει σήμερα τα 1.430.000.000 αλλά θα πέσει το 2100 στα 1.065.000.000 κατοίκους.

Στις χώρες της υποσαχάριας Αφρικής συντελείται μια άνευ προηγουμένου δημογραφική έκρηξη, που έχει πολύ σοβαρές επιπτώσεις στην οικονομία, στην κοινωνία, στη γεωπολιτική και ειδικά στο περιβάλλον. Ζούγκλες εξαφανίζονται (μαζί με όλες τις μορφές ζωής τους) και μετατρέπονται σε χωράφια και πόλεις. Ποταμοί μολύνονται, ενώ το καθαρό πόσιμο νερό γίνεται όλο και πιο δυσεύρετο. Αυτή η πληθυσμιακή έκρηξη προβλέπεται να συνεχιστεί κατά τις επόμενες δεκαετίες λόγω του αυξημένου αριθμού των νέων γυναικών που βρίσκονται σε αναπαραγωγική ηλικία στην υποσαχάρια Αφρική. Μεσοπρόθεσμα τουλάχιστον ο αφρικανικός πληθυσμός θα συνεχίσει να αυξάνεται ακόμη κι αν ο δείκτης γεννητικότητας, που είναι σήμερα 4,6 παιδιά ανά γυναίκα αναπαραγωγικής ηλικίας, πέσει στο σημερινό μέσο παγκόσμιο επίπεδο, που είναι τα 2,5 παιδιά ανά γυναίκα αναπαραγωγικής ηλικίας.

Αποτέλεσμα εικόνας για africa overpopulation

Από τη Μαύρη στη Γηραιά Ήπειρο

Ο καθηγητής Αφρικανικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Duke στο Durham της Βόρειας Καρολίνας, ο Στεφ Σμιθ, υποστηρίζει πως αυτή η, δημογραφικά νέα, Αφρική θα στραφεί αναπόφευκτα στη Γηραιά Ήπειρο, που θα είναι ο σημαντικότερος προορισμός της μετανάστευσης των Αφρικανών. Ο ίδιος, που έζησε πολλά χρόνια στην Αφρική ως ανταποκριτής, προβλέπει ότι 150 έως 200 εκατομμύρια άνθρωποι αφρικανικής καταγωγής θα έρθουν να ζήσουν στην Ευρώπη μέχρι το 2050.

Αυτό θα είναι το αποτέλεσμα ενός μαζικού μεταναστευτικού κύματος, το οποίο ο, ίδιος χαρακτηρίζει ως “παγκόσμια πλημμύρα”. Βέβαια άλλοι επιστήμονες κατηγορούν τον Σμιθ ότι δεν ερμηνεύει σωστά τα γεγονότα και συμβαδίζει με τα ξενοφοβικά μηνύματα των Δεξιών λαϊκιστών.

Μια αντίστοιχη ανάλυση από ίδρυμα της Νότιας Αφρικής εφιστά την προσοχή στο παραλληλισμό μεταξύ της ευρωπαϊκής μετανάστευσης του 19ου αιώνα προς το Νέο Κόσμο με τη μελλοντική αφρικανική μετανάστευση προς την Ευρώπη. Μεταξύ 1850-1914 περίπου 40 εκατομμύρια άνθρωποι εγκατέλειψαν την Ευρώπη και μετανάστευσαν κυρίως στη Βόρεια και Νότια Αμερική. Δεδομένου ότι στην Ευρώπη ζούσαν τότε λιγότερα από 400 εκατομμύρια άτομα, αυτό σημαίνει ότι το 10% του πληθυσμού μετανάστευσε. Κατ’ αναλογία με τη μετανάστευση του 19ου αιώνα, τα επόμενα 35 χρόνια από 18 υποστηρίχτριες χώρες θα μπορούσαν να μεταναστεύσουν προς την Ευρώπη περίπου 50 εκατομμύρια άνθρωποι.

Από την πλευρά του ο Γάλλος ερευνητής της μετανάστευσης Francois Eran υποστηρίζει πως οι Αφρικανοί που θα μεταναστεύσουν θα κυμαίνονται μεταξύ 3% και 4% του πληθυσμού της Αφρικής, επειδή οι περισσότεροι Αφρικανοί απλά δεν έχουν οικονομικούς πόρους για ένα τόσο δύσκολο, επικίνδυνο και πολυδάπανο ταξίδι προς το Βορρά.

Μερικά από τα ισχυρότερα κύματα μεταναστών έχουν ξεκινήσει ως αναζήτηση εργασίας (Μπαγκλαντές, το Νεπάλ, τις Φιλιππίνες), και κάποια άλλα εξαιτίας της βίας, της ανασφάλειας και των στρατιωτικών συγκρούσεων (Συρία, Ιράκ, Βενεζουέλα και Μιανμάρ). Η Αφρική όμως κερδίζει συνεχώς έδαφος ως πηγή μεταναστών προς την Ευρώπη. Το 2017 οι μετανάστες από τη Νιγηρία ήταν ο τέταρτος μεγαλύτερος αριθμός αιτούντων άσυλο στην Ευρωπαϊκή Ένωση, μετά από τους πρόσφυγες από τη Συρία, το Ιράκ και το Αφγανιστάν.

Αποτέλεσμα εικόνας για africa overpopulation

Οι μετανάστες δημιουργούν νέο πλούτο στις χώρες υποδοχής τους

Σύμφωνα με την Παγκόσμια Επιτροπή για τη Διεθνή Μετανάστευση το 5-12 % του πληθυσμού των 30 πιο ανεπτυγμένων βιομηχανικών χωρών αποτελείται σήμερα από μετανάστες. Μεταξύ των 175 εκατομμυρίων σημερινών μεταναστών στον κόσμο υπάρχουν 16 εκατομμύρια Αφρικανοί (9%), μια σχετική μείωση σε σύγκριση με το 12% που ήταν το 1960.

Ο οικονομολόγος της Παγκόσμιας Τράπεζας Dilip Rata υπολόγισε πως οι μετανάστες στις βιομηχανικές χώρες παράγουν πλούτο 356 δισεκατομμυρίων δολαρίων ετησίως. Οφέλη έχουν όμως και οι χώρες προέλευσης των μεταναστών, οι οποίες λαμβάνουν ετησίως περισσότερα από 165 δισεκατομμύρια δολάρια σε εμβάσματα. Μόνο στην Ουγκάντα τα μεταναστευτικά εμβάσματα μείωσαν την εγχώρια φτώχεια κατά 11%.

Ο πληθυσμός των μεταναστών στις Ηνωμένες Πολιτείες προβλέπεται να αυξηθεί κατά 85 εκατομμύρια άτομα κατά τα επόμενα 80 χρόνια (2020 έως 2100). Στον Καναδά η μετανάστευση θα είναι ο βασικότερος κινητήριος μοχλός της ανάπτυξης σε μια περίοδο κατά την οποία ο αριθμός των θανάτων αναμένεται να είναι μεγαλύτερος από τον αριθμό των γεννήσεων. Μια παρόμοια τάση θα έχει και η Νέα Ζηλανδία.

Λύση για τη δημογραφικά φθίνουσα Ευρώπη;

Σε πολλές χώρες της Ευρώπης, των οποίων ο πληθυσμός μειώνεται και θα συνεχίσει να μειώνεται τις επόμενες δεκαετίες, όπως η Γερμανία, η Ιταλία, η Ελλάδα και όλες οι Ανατολικοευρωπαϊκές και βαλκανικές χώρες, η εισροή μεταναστών θα είναι ο βασικότερος τρόπος για την αντιμετώπιση της αυξημένης γήρανσης και της πληθυσμιακής συρρίκνωσης λόγω της μεγάλης υπεροχής των θανάτων επί των γεννήσεων, αλλά και για να κρατηθούν ζωντανά τα ασφαλιστικά συστήματα και οι ευρωπαϊκές οικονομίες, σύμφωνα με την ανάλυση του Τμήματος Οικονομικών και Κοινωνικών Υποθέσεων των Ηνωμένων Εθνών.

Η μεγαλύτερη μείωση του πληθυσμού στην Ευρώπη μεταξύ 2019 και 2050 αναμένεται να παρουσιαστεί στην Ανατολική Ευρώπη: στη Λιθουανία και στη Βουλγαρία (-23%), στη Λετονία (-22%) και στην Ουκρανία (-20%).

Σύμφωνα με τις δημογραφικές προβλέψεις του ΟΗΕ ο παγκόσμιος πληθυσμός, ο οποίος το 2019 έφτασε τα 7,7 δισεκατομμύρια, μέχρι το 2030 θα αυξηθεί σε 8,5 το 2050 και μέχρι το 2100 τα δισεκατομμύρια. Αυτή η εντυπωσιακή αύξηση ωστόσο δε θα κατανέμεται ομοιόμορφα οδηγώντας σε περιφερειακές ανισορροπίες, ακόμη και συγκρούσεις. Ειδικά αν ληφθεί υπόψιν και το καυτό ζήτημα της Κλιματικής Αλλαγής, που θα δημιουργήσει νέα κύματα, περιβαλλοντικών αυτή τη φορά, προσφύγων, τότε βγαίνει το αβίαστο συμπέρασμα πως ο 21ος αιώνας θα είναι ο αιώνας των μεταναστών και των προσφύγων. Ειδικά από την Αφρική. Όπως είχε άλλωστε πει κάποτε ο Ε. Cioran: Το μέλλον ανήκει πάντα στους σκλάβους και στους μετανάστες”.

Advertisements

Μετανάστευση: Μια διαστρεβλωμένη αντιπαράθεση

Μετανάστευση

Μια διαστρεβλωμένη αντιπαράθεση

karikatura: vladimir stankovski


Ο πληθυσμός της Ευρώπης γερνάει και παραμένει στάσιμος. Από την άλλη πλευρά της Μεσογείου, ο πληθυσμός αυξάνεται και η ηλικία του μειώνεται. Με αυτά τα δεδομένα, πολλοί οδηγούνται στο συμπέρασμα ότι η έκρηξη των μεταναστευτικών ροών φαντάζει αναπόφευκτη. Κάτι που σημαίνει ότι η Ευρώπη είτε θα περιχαρακωθεί είτε θα ανοίξει τα σύνορά της. Όμως, μια τέτοια προσέγγιση δεν είναι αδικαιολόγητα μοιρολατρική;

Γράφει ο Benoît Bréville

Οι μεταναστευτικές ροές με κατεύθυνση προς την Ευρωπαϊκή Ένωση βρίσκονται στο χαμηλότερο επίπεδό τους από το ξεκίνημα της «προσφυγικής κρίσης» που πυροδότησε ο πόλεμος στη Συρία. Ο αριθμός των παράνομων διασυνοριακών διελεύσεων προς την Ευρώπη έχει μειωθεί κατά εννέα φορές, περνώντας από τα 1,8 εκατομμύρια το 2015 στις 204.219 το 2017, σύμφωνα με τη Frontex. Παρ’ όλα αυτά, το θέμα της μετανάστευσης εξακολουθεί να βρίσκεται στο προσκήνιο. Και το ζήτημα αυτό απειλεί να κυριαρχήσει στις ευρωεκλογές της άνοιξης του 2019.

Σε κάθε περίπτωση, αυτό μάλλον εύχονται τόσο ο Εμμανουέλ Μακρόν όσο και ο Βίκτορ Όρμπαν. Φοβούμενος μια «εισβολή», ο Ούγγρος πρωθυπουργός εξηγεί: «Στην πραγματικότητα υπάρχουν δύο στρατόπεδα στην Ευρώπη. Ο Μακρόν είναι επικεφαλής των πολιτικών δυνάμεων που στηρίζουν τη μετανάστευση. Στον αντίποδα βρισκόμαστε εμείς, που επιθυμούμε τον τερματισμό της παράνομης μετανάστευσης». Οι ηγέτες της άκρας Δεξιάς, ενισχυμένοι από τις δημοσκοπήσεις και τα καλά αποτελέσματα που έλαβαν στις τελευταίες εκλογές, φαντάζονται ήδη τους εαυτούς τους πλειοψηφία στην Ευρώπη. «Στην Πολωνία, στην Αυστρία, στην Ουγγαρία, η ιδεολογία μας έχει καταλάβει την εξουσία», δήλωνε περιχαρής η Μαρίν Λεπέν, πρόεδρος του Εθνικού Συναγερμού, στις 16 Σεπτεμβρίου 2018. Από την πλευρά του, ο Μακρόν όρισε ως τους κύριους αντιπάλους του τους «εθνικιστές» που «προωθούν μια ρητορική μίσους» (29 Αυγούστου 2018).

Η θεώρηση του Γάλλου προέδρου ως «αρχηγού ενός κόμματος υπέρ των μεταναστών», σύμφωνα με τα λόγια του Όρμπαν, μαρτυρά μια άρνηση των γεγονότων που δεν φαίνεται και πολύ ειλικρινής. Με τον νόμο για τον έλεγχο της μετανάστευσης, την αποτελεσματική άσκηση του δικαιώματος ασύλου και την επιτυχημένη ενσωμάτωση (ο οποίος τέθηκε σε ισχύ στις 10 Σεπτεμβρίου 2018), η διάρκεια της διοικητικής κράτησης παρατάθηκε μέχρι τις 90 ημέρες (ενώ πριν ήταν 45), ακόμη και για οικογένειες με παιδιά. Επίσης, θεσμοθετήθηκε η ηλεκτρονική καταχώρηση των ασυνόδευτων ανηλίκων, τυποποιήθηκαν οι ακροάσεις για αίτηση ασύλου μέσω τηλεδιάσκεψης, έγινε πιο δύσκολη η πρόσβαση στο δικαίωμα χορήγησης άδειας παραμονής στους γονείς παιδιών με γαλλική υπηκοότητα, περιορίστηκε η εφαρμογή του δικαίου του εδάφους στους κατοίκους της υπερπόντιας περιοχής Μαγιότ κ.λπ.

Στο μεταξύ, εν μέσω αυτής της αναστάτωσης, η ριζοσπαστική Αριστερά εμφανίζεται διαιρεμένη μεταξύ των υποστηρικτών του ανοίγματος των συνόρων και των υποστηρικτών μιας διευθέτησης που θα αντιμετώπιζε στη ρίζα της τις αιτίες των πληθυσμιακών μετακινήσεων (1). Οι πρώτοι, όμως, αντικρούουν τον ισχυρισμό των δεύτερων, χαρακτηρίζοντάς τον μη επιτεύξιμο, καθώς ισχυρίζονται ότι η ανάπτυξη των χωρών του Νότου αντί να μειώσει τις μεταναστευτικές ροές, αντιθέτως θα τις τροφοδοτήσει.

Το συγκεκριμένο επιχείρημα αποκτά όλο και περισσότερους υποστηρικτές από τον περασμένο Φεβρουάριο, όταν εκδόθηκε ένα βιβλίο του Στίβεν Σμιθ που προβλέπει μια «εφόρμηση» της «νεανικής Αφρικής» προς την Ευρώπη και μια «αφρικανοποίηση» της Γηραιάς Ηπείρου (2). Βασισμένοι σε μια πληθώρα αριθμών και στατιστικών στοιχείων, οι ισχυρισμοί του παλαιού δημοσιογράφου, που έχει εργαστεί στη «Libération», τη «Le Monde» και το «Radio France Internationale» (RFI), είναι αμείλικτοι. Η Αφρική θα βρεθεί αντιμέτωπη με έναν «δημογραφικό οδοστρωτήρα», τροφοδοτημένο από τους ιδιαιτέρως αυξημένους δείκτες γονιμότητας στα νότια της Σαχάρας. Σύμφωνα με ορισμένες εκτιμήσεις του ΟΗΕ, ο πληθυσμός της θα φτάσει από τα 1,2 δισ. κατοίκους το 2017 στα 2,5 δισ. το 2050, ακόμη και στα 4,4 δισ. το 2100. Στο διάστημα αυτό, η αφρικανική ήπειρος θα γνωρίσει σημαντική οικονομική ανάπτυξη, τα εισοδήματα των κατοίκων της θα αυξηθούν και έτσι όλο και περισσότεροι ανάμεσά τους θα διαθέτουν «τα απαραίτητα μέσα για να αναζητήσουν αλλού την τύχη τους». Θα πρέπει λοιπόν να αναμένεται μια «μαζική διόγκωση» του πληθυσμού της ηπείρου σε τέτοιο επίπεδο ώστε, μέσα σε 30 χρόνια, το 20 με 25% του ευρωπαϊκού πληθυσμού θα έχει αφρικανική καταγωγή (σε αντίθεση με σημερινό 1,5 με 2%).

Ο Σμιθ εξέφρασε την ανησυχία ότι λόγω των προβλέψεων που διατυπώνει, το βιβλίο του, το οποίο θα μεταφραστεί σύντομα στα αγγλικά, στα γερμανικά, στα ισπανικά και τα ιταλικά, θα «ξεσήκωνε πάθη και αντιπαραθέσεις». Αντιθέτως, το βιβλίο έχει ήδη λάβει το βραβείο της ιστορικής μηνιαίας επιθεώρησης «Revue des deux mondes», έπαινο από τη Γαλλική Ακαδημία και το βραβείο γεωπολιτικού βιβλίου Μπριέν, το οποίο απονέμεται από τον υπουργό Εξωτερικών, τίτλος που του εξασφαλίζει μια θέση στα βιβλιοπωλεία με μια κόκκινη κορδέλα με τη σφραγίδα του υπουργείου Εξωτερικών. Την ίδια στιγμή, ο φιλόσοφος Μαρσέλ Γκοσέ θα επιθυμούσε η ανάγνωσή του να καταστεί «υποχρεωτική για όλους τους αρμόδιους πολιτικούς» («L’Obs», 27 Ιουνίου 2018). Ο Μακρόν επίσης πιστεύει ότι το βιβλίο «περιγράφει επακριβώς (…) αυτή τη δημογραφική έκρηξη στην Αφρική, η οποία αποτελεί πραγματική βόμβα» (15 Απριλίου 2018). Για τους επόμενους έξι μήνες, με την εξαίρεση των ενστάσεων του ανθρωπολόγου Μισέλ Αζιέ σε μια συνέντευξη (3), δεν εκφράστηκε καμία φωνή αντίθεσης στα γραφόμενα του Σμιθ.

Η πρώτη συγκροτημένη αντεπίθεση ήρθε τελικά τον Σεπτέμβριο του 2018 από τον Φρανσουά Εράν. Σε ένα ενημερωτικό σημείωμα του Εθνικού Ινστιτούτου Δημογραφικών Σπουδών (INED), και στη συνέχεια σε ένα άρθρο απευθυνόμενο στο ευρύ κοινό (4), ο καθηγητής του Κολλεγίου της Γαλλίας, κάτοχος της έδρας Μεταναστευτικές Ροές και Κοινωνίες, υπενθυμίζει ότι το 70% των Αφρικανών μεταναστών παραμένει στην αφρικανική ήπειρο, ποσοστό που έχει παραμείνει σταθερό από τη δεκαετία του 1990. Κυρίως όμως αμφισβητεί τη μέθοδο και τα στοιχεία που χρησιμοποίησε ο Σμιθ. Αξιοποιώντας τη διμερή βάση δεδομένων για τις μεταναστατευτικές ροές που έχουν δημιουργήσει η Παγκόσμια Τράπεζα, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και ο ΟΟΣΑ, ο Εράν εκτιμά ότι οι Αφρικανοί και οι απόγονοί τους θα αποτελούν το 3 με 4% του ευρωπαϊκού πληθυσμού γύρω στο 2050, το οποίο «απέχει παρασάγγας από το 25% που φοβούνται κάποιοι».

Ο Εράν δεν συζητάει καν την άποψη μιας «μαζικής διόγκωσης» της Αφρικής: πολύ απλά θεωρεί ότι δεν θα συμβεί πριν από το 2050. Για να καθορίσει το εύρος των μελλοντικών αφρικανικών μεταναστευτικών ροών, ο Σμιθ χρησιμοποίησε τις τάξεις μεγέθους παλαιότερων μετακινήσεων πληθυσμών, ιδίως τη μεγάλη διατλαντική μετανάστευση –κατά τη διάρκεια της οποίας, τον 19ο αιώνα, 50 εκατομμύρια Ευρωπαίοι εγκαταστάθηκαν στην Αμερική– και τη μετανάστευση των Μεξικανών προς τις ΗΠΑ μεταξύ 1970 και 2015. Ο Εράν εκφράζει τις αντιρρήσεις του, θεωρώντας ότι η μέθοδος του Σμιθ στερείται εγκυρότητας: «Αν θέσουμε τον δείκτη ανθρώπινης ανάπτυξης σε μια κλίμακα από το 1 έως το 10, οι περισσότερες υποσαχάριες χώρες βρίσκονται στο 1, ενώ το Μεξικό βρίσκεται στο 6, η Γαλλία στο 9 και οι ΗΠΑ στο 10. Ενόσω οι μεταναστεύσεις από το επίπεδο 6 προς το επίπεδο 10 είναι μαζικές (25 εκατομμύρια στις εξεταζόμενες περιπτώσεις), οι μεταναστευτικές ροές από το επίπεδο 1 στα επίπεδα 9 και 10 είναι περιορισμένες (λιγότερα από 2,3 εκατομμύρια). Και ποιος μπορεί να πιστέψει ότι μέχρι τα τέλη του 2050 η υποσαχάρια Αφρική θα έχει ξεπεράσει τα απαιτούμενα στάδια της ανάπτυξης ώστε να φτάσει στη σημερινή σχετική θέση του Μεξικού;» Με άλλα λόγια, στις επόμενες τρεις δεκαετίες, οι Αφρικανοί θα είναι ακόμη πολύ φτωχοί ώστε να είναι σε θέση να αναχωρήσουν από την ήπειρο τους.

foto: ap

Οι νέοι στο περιθώριο

Πέρα από τις αποκλίνουσες απόψεις τους, ο Σμιθ και ο Εράν συμφωνούν στην εξής διαπίστωση: οι πληθυσμοί των πολύ φτωχών χωρών μετατοπίζονται ελάχιστα, ενώ η οικονομική ανάπτυξη, αντί να φρενάρει την μετανάστευση, αντιθέτως την ενθαρρύνει. «Κομματιάζετε τις πιο σταθερές βεβαιότητές μας», αναφωνεί με έκπληξη ο Αλέν Φινκελκρό κατά τη συνέντευξη που πήρε από τον Σμιθ (5). Ο συγκεκριμένος φιλόσοφος μάλλον εκείνη τη στιγμή ήρθε πρόσωπο με πρόσωπο με ένα φαινόμενο που έχει τεκμηριωθεί ήδη από το 1971. Πριν από εκείνη τη χρονιά, επικρατούσε το επονομαζόμενο «νεοκλασικό» μοντέλο: κάθε προσέγγιση του οικονομικού επιπέδου μεταξύ των χωρών άφιξης και των χωρών αναχώρησης οδηγούσε αυτομάτως σε μείωση των μεταναστευτικών ροών. Έπειτα, το μοντέλο αυτό επανεξετάστηκε από τον γεωγράφο Γουΐλμπουρ Ζελίνσκι, ο οποίος για πρώτη φορά ανέπτυξε την υπόθεση μιας «μεταστροφής μέσα στην κινητικότητα» (πλέον αποκαλείται συχνότερα «μεταναστευτική μεταστροφή»), της οποίας διακρίνει διάφορα στάδια (6). Στο μέτρο που οι πολύ φτωχές χώρες αναπτύσσονται, τα ποσοστά θνησιμότητάς τους, ιδίως της παιδικής, μειώνονται, ο πληθυσμός ανανεώνεται και τα ποσοστά μετανάστευσης αυξάνονται. Από τη στιγμή που επιτυγχάνεται ένα υψηλό επίπεδο ευημερίας, οι αναχωρήσεις κατοίκων μειώνονται και οι αφίξεις ξένων αυξάνονται –εκτός εξαιρετικών περιπτώσεων (πόλεμος, οικονομική κατάρρευση, πολιτική κρίση…), που μπορούν να αλλάξουν δραστικά τα δεδομένα.

Τα τελευταία σαράντα χρόνια, πολυάριθμες μελέτες περίπτωσης έχουν επιβεβαιώσει αυτό το μοντέλο. Χώρες που άλλοτε είχαν μεταναστευτικές εκροές, όπως η Ιταλία, η Ισπανία, η Ελλάδα, η Ιρλανδία, η Νότια Κορέα, η Μαλαισία ή και η Ταϊβάν, ολοκλήρωσαν αυτόν τον κύκλο και εξελίχθηκαν σε χώρες μεταναστευτικών εισροών. Άλλες χώρες, όπως η Τουρκία, η Ινδία, η Κίνα και το Μαρόκο, ενδέχεται να επιτύχουν μια τέτοια αντιστροφή μέσα στις επόμενες δεκαετίες. Γενικότερα, οι οικονομολόγοι Μάικλ Κλέμενς και Χάνα Πόστελ παρατήρησαν ότι, μεταξύ 1960 και 2010, τα ποσοστά αποδημίας αυξήθηκαν σε 67 από τις 71 χώρες που πέρασαν από την κατηγορία των χωρών με χαμηλό εισόδημα σε εκείνη του μέσου εισοδήματος (7). Αυτό το φαινόμενο επαναλαμβάνεται τόσο συχνά, ανεξάρτητα από τόπο και εποχή, που μοιάζει σαν κάτι φυσικό. Και από τη στιγμή που η Αφρική δεν θα αποτελέσει εξαίρεση στον κανόνα, η οικονομική ανάπτυξη θα μπορούσε να επιφέρει μια εντυπωσιακή άνοδο της αποδημίας, κυρίως στις υποσαχάριες περιοχές. «Με την αναπτυξιακή βοήθεια, την οποία θεωρούσαν ότι ήταν ακριβώς το μέσο για να μείνουν οι Αφρικανοί στις χώρες τους και την επικαλούνταν συχνά, στην πραγματικότητα οι πλούσιες χώρες πυροβολούν το πόδι τους», καταλήγει χωρίς καμία ψυχραιμία ο Φινκελκρό.

Οι ερευνητές έχουν παρουσιάσει διάφορες αιτίες προκειμένου να εξηγήσουν το φαινόμενο. Μία από αυτές, εκείνη που αναφέρεται συχνότερα και η μόνη που δέχεται ο Σμιθ, αφορά τη χαλάρωση των οικονομικών περιορισμών. Η μετανάστευση κοστίζει ακριβά: πρέπει να πληρωθεί η βίζα, το ταξίδι, τα έξοδα εγκατάστασης –πράγματα που βάζουν φρένο στους φτωχότερους. Η αύξηση των εισοδημάτων επιτρέπει μηχανικά σε έναν μεγαλύτερο αριθμό ατόμων να διαθέτουν τους απαραίτητους πόρους ώστε να ξεκινήσουν την περιπέτεια της μετανάστευσης, με τη δεξαμενή των υποψήφιων προς αναχώρηση να αποκτά τόσο μεγαλύτερη βαρύτητα όσο αυξάνεται το ποσοστό των νέων στον γενικό πληθυσμό.

Όμως, ακόμη και αν η έλλειψη πόρων μπορεί με βεβαιότητα να θέσει εμπόδια στην αποδημία, και πάλι οφείλουμε να αναρωτηθούμε γιατί κάποιοι επιθυμούν να εγκαταλείψουν μια χώρα που βρίσκεται σε φάση πλήρους οικονομικής μεγέθυνσης. Η απάντηση που δίνουν οι ερευνητές είναι απλή: στα πιο φτωχά κράτη, η οικονομική ανάπτυξη δεν αποτελεί συνώνυμο της ευημερίας για όλους. Η αύξηση της γεωργικής παραγωγικότητας μεταμορφώνει τον αγροτικό τομέα και αχρηστεύει έναν μεγάλο αριθμό εργατικού δυναμικού, συνήθως νεαρής ηλικίας. Ένα δυναμικό ολοένα και πιο καταρτισμένο, το οποίο η αναδυόμενη βιομηχανική και αστική οικονομία δεν καταφέρνει να απορροφήσει μέσω της προσφοράς ενός ικανοποιητικού αριθμού εξειδικευμένων θέσεων εργασίας. Μπλοκαρισμένοι στις αγροτικές περιοχές ή στα περίχωρα των πόλεων, οι περιθωριοποιημένοι κρατιούνται σε απόσταση από όσους έχουν τον τρόπο τους και είναι σε θέση να εκμεταλλευθούν τα ευεργετήματα της κατανάλωσης. Σε ένα πλαίσιο καλύτερης πρόσβασης στην πληροφορία, αυτό το χάσμα τροφοδοτεί την επιθυμία να ψάξουν αλλού την τύχη τους, καθώς η αύξηση των εισοδημάτων το επιτρέπει.

Ήδη, σε μια πληθώρα περιπτώσεων, η οικονομική ανάπτυξη συνδέεται επιπλέον και με τη θεσμοθέτηση του ελεύθερου εμπορίου, του οποίου οι συνέπειες για τις μετακινήσεις των πληθυσμών έχουν ευρέως τεκμηριωθεί. Το Μεξικό αποτελεί μια τέτοια υποδειγματική περίπτωση. Το 1992 υπεγράφη η Συμφωνία Ελεύθερου Εμπορίου Βόρειας Αμερικής (NAFTA), η οποία παρουσιάστηκε στους Μεξικανούς ως ένα μέσο για τη μείωση των μεταναστευτικών εκροών. «Οι Μεξικανοί δεν θα έχουν πλέον ανάγκη να μεταναστεύουν στον βορρά για να βρουν δουλειά: θα μπορούν να βρίσκουν εδώ», υποσχόταν ο πρόεδρος Κάρλος Σαλίνας ντε Γκορτάρι (8). Από την πλευρά του, ο οικονομολόγος Φίλιπ Μάρτιν ήδη προέβλεπε ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα (9) και οι εξελίξεις που ακολούθησαν τον δικαίωσαν. Έχοντας απαλλαγεί από τα τελωνειακά εμπόδια, οι ΗΠΑ κατέκλυσαν τη γειτονική χώρα με επιδοτούμενο καλαμπόκι, προϊόν εντατικής γεωργίας. Η μείωση των τιμών αποσταθεροποίησε την αγροτική οικονομία, πετώντας στους δρόμους εκατομμύρια καμπεσίνος, οι οποίοι δεν μπορούσαν να βρουν δουλειά ούτε στον τόπο τους ούτε στα καινούργια εργοστάσια που εγκαταστάθηκαν στα σύνορα. Σε λιγότερο από δέκα χρόνια, ο αριθμός των παράτυπων μεταναστών από το Μεξικό προς τις ΗΠΑ αυξήθηκε κατά 144%, φτάνοντας από τα 4,8 εκατομμύρια το 1993 στα 11,7 εκατομμύρια το 2002. Υπογράφοντας το 2014 συμφωνίες ελεύθερου εμπορίου με περίπου τριάντα αφρικανικές χώρες, η Ευρωπαϊκή Ένωση ίσως τροφοδοτεί τη μετανάστευση που υποτίθεται ότι καταπολεμά.

Σε κανένα σημείο ο Σμιθ δεν αναφέρεται στον ανισομερή χαρακτήρα της ανάπτυξης, στις συνέπειες της λογικής της αγοράς , στις διαδικασίες συσσώρευσης κεφαλαίου και στην υφαρπαγή της γης από τους μεγαλοϊδιοκτήτες, οι οποίοι καταστρέφουν την αγροτική οικονομία με την εισαγωγή της μισθωτής εργασίας (10). Και αν όλες οι μελέτες για τη μεταναστευτική μεταστροφή καταλήγουν στα ίδια συμπεράσματα, αυτό αναμφισβήτητα συμβαίνει επειδή μελετούν τον ίδιο τύπο ανάπτυξης, βασισμένο όχι στην επιδίωξη της πλήρους απασχόλησης και τη μείωση των ανισοτήτων αλλά στο ελεύθερο εμπόριο, στις ιδιωτικοποιήσεις, στην ευελιξία της αγοράς εργασίας και στη μεγιστοποίηση των «συγκριτικών πλεονεκτημάτων» για την προσέλκυση άμεσων ξένων επενδύσεων.

Στην πραγματικότητα, δεν είναι η ανάπτυξη που προκαλεί τη μετανάστευση αλλά η ασυμμετρία ανάμεσα στην προσφορά και τη ζήτηση εργασίας, ιδίως όσον αφορά τους νέους. «Όλα τα δεδομένα δείχνουν ότι μια εκτεταμένη αγορά εργασίας στα κράτη προέλευσης αποθαρρύνει τις αναχωρήσεις» (11), υπογραμμίζει ο οικονομολόγος Ρόμπερτ Λούκας, ενώ οι Κλέμενς και Πόστελ επισημαίνουν: «Υπάρχει αδιαμφισβήτητα μια αρνητική σχέση μεταξύ των ποσοστών απασχόλησης των νέων και της μετανάστευσης. Το ποσοστό μετανάστευσης σε χώρες όπου το ποσοστό απασχόλησης των νέων ξεπερνάει το 90% είναι μικρότερο από το ήμισυ του ποσοστού σε χώρες όπου μόνο το 70% των νέων έχουν εργασία» (12). Τέλος, τονίζοντας ότι δεν πρέπει να μπερδεύουμε τη συσχέτιση με την αιτιολογική σχέση, ο καθηγητής Χάιν ντε Χάας υπογραμμίζει ότι μια δυναμική δημογραφική ανάπτυξη δεν προκαλεί μηχανικά και μια έντονη μεταναστευτική τάση. «Οι νέοι δεν μεταναστεύουν εξαιτίας της δημογραφικής μεγέθυνσης», υπενθυμίζει. «Μεταναστεύουν μόνο όταν η αύξηση του πληθυσμού συνοδεύεται από έναν αργό ρυθμό οικονομικής ανάπτυξης και έναν υψηλό δείκτη ανεργίας. (…) Στις περιπτώσεις όπου μια έντονη δημογραφική μεγέθυνση συμπίπτει με μια ισχυρή οικονομική μεγέθυνση, όπως συμβαίνει στις πετρελαϊκές μοναρχίες του Κόλπου, η μετανάστευση είναι ισχνή» (13).

foto: pedro armestre – save the children

Διαίρεση των λαϊκών τάξεων

Στην εποχή μας, στη Γηραιά Ήπειρο κυριαρχεί ευρέως η άποψη ότι δεκάδες εκατομμύρια Αφρικανοί θα πάρουν τον δρόμο της εξορίας λόγω της απουσίας προοπτικών, των πολέμων και της κλιματικής αλλαγής. Όσοι αρέσκονται να προκαλούν πανικό γύρω από την ευρωπαϊκή ταυτότητα, δράττονται της ευκαιρίας για να ζητήσουν την επιβολή περισσότερων περιορισμών –«η Ευρώπη δεν επιθυμεί να γίνει αφρικανική», επισημαίνει ο Φινκελκρό. Από την άλλη πλευρά, κάποιοι απαιτούν, με μοιρολατρικό όμως τρόπο, ελευθερία στην κίνηση προσώπων και άνοιγμα των συνόρων. «Εθελοτυφλούμε αν πιστεύουμε ότι θα μπορέσουμε να περιορίσουμε και, ακόμη περισσότερο, να διακόψουμε τις μεταναστευτικές ροές. (…) Στις επόμενες δεκαετίες, οι μεταναστευτικές ροές, είτε εθελοντικές είτε καταναγκαστικές, θα ενταθούν. Θα προσεγγίσουν τις ακτές μας, και η ίδια μας η χώρα, όπως και σήμερα, θα έχει τους δικούς της ξενιτεμένους. Οι μετανάστες λόγω πολέμων και κλιματικών καταστροφών θα είναι ακόμη περισσότεροι», εξηγεί για παράδειγμα με λεπτομέρειες το «Μανιφέστο για την υποδοχή των μεταναστών» που εξέδωσαν τα περιοδικά «Politis» και «Regards» και η ιστοσελίδα Mediapart.

Μία ακόμη οδός, πιο ρηξικέλευθη, θα ήταν πιθανή, αλλά δεν την διερευνούν: μια επαναθεώρηση του κυρίαρχου οικονομικού μοντέλου, ώστε οι κοινωνίες τους να γίνουν πιο ελκυστικές για τους πληθυσμούς που επιθυμούν να τις εγκαταλείψουν. Εξάλλου, προδικάζοντας για τον Νότο ένα πεπρωμένο κρίσης και μιζέριας, δεν φανερώνει υπερβολική απαισιοδοξία;

Ούτε όμως και η δυσφορία που παρατηρείται στις χώρες υποδοχής είναι εκ των προτέρων δεδομένη. Δημιουργείται από τη γενικευμένη λιτότητα, την αποσταθεροποίηση της κοινωνικής προστασίας, την αποδυνάμωση των δημοσίων υπηρεσιών, την πολιτική επιλογή να έρθουν σε αντιπαράθεση οι φτωχοί με τους πιο φτωχούς, το δημόσιο με το ιδιωτικό, οι οικονομικά ενεργοί με τους συνταξιούχους, οι εργαζόμενοι με βασικό με τους ανέργους, για την απόκτηση ενός επιδόματος, ενός κοινοτικού διαμερίσματος και μιας θέσης σε βρεφονηπιακό σταθμό. Υπό αυτές τις συνθήκες περιορισμένων πόρων, η άφιξη των μεταναστών προσθέτει μια επιπλέον πίεση, η οποία επιτρέπει στην ακροδεξιά να ακολουθεί τη στρατηγική της διαίρεσης των λαϊκών τάξεων. «Εγώ επιλέγω να μεροληπτώ υπέρ των Γάλλων διότι πιστεύω ότι οφείλουμε να κατευθύνουμε την εθνική μας αλληλεγγύη προς αυτούς. Και επίσης μου προκαλεί αποτροπιασμό η ιδέα της υποδοχής χιλιάδων μεταναστών με ασυνεπή και ανεύθυνο τρόπο, την ίδια στιγμή που οι άστεγοι αφήνονται στον δρόμο», διακηρύττει η Λεπέν (14). Και εδώ υπάρχει μια διαφορετική εναλλακτική. Μια εναλλακτική που δεν θα στηρίζεται στην υπογραφή διακηρύξεων και στην απαίτηση ανοίγματος των συνόρων, γνωρίζοντας ότι κάτι τέτοιο δεν θα συμβεί, αλλά στην επίπονη και υπομονετική πολιτική δουλειά που θα ωθούσε στην εξουσία δυνάμεις οι οποίες θα μπορέσουν πραγματικά να αλλάξουν τον ρου των πραγμάτων.

foto: nemanja pančić / srpski telegraf

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

(1) Βλ. Benoît Bréville, «Γαλλία: Αμηχανία της Αριστεράς απέναντι στη μετανάστευση», «Le Monde diplomatique – ελληνική έκδοση», 23 Απριλίου 2017, https://monde-diplomatique.gr/?p=2062

(2) Stephen Smith, «La Ruée vers l’Europe. La jeune Afrique en route pour le Vieux Continent», Grasset, Παρίσι, 2018. Οι παραπομπές προέρχονται από αυτό το βιβλίο εκτός των σημείων όπου υπάρχει διαφορετική αναφορά.

(3) «La jeunesse africaine est-elle un danger pour l’Europe?», «L’Obs», Παρίσι, 18 Φεβρουαρίου 2018.

(4) François Héran, «L’Europe et le spectre des migrations subsahariennes», «Population et Sociétés», Νο 558, Παρίσι, Σεπτέμβριος 2018 και «Comment se fabrique un oracle», 18 Σεπτεμβρίου 2018, www.laviedesidees.fr

(5) «Répliques», France Culture, 17 Μαρτίου 2018.

(6) Wilbur Zelinsky, «The hypothesis of the mobility transition», «Geographical Review», τομ. 61, Νο 2, Νέα Υόρκη, Απρίλιος 1971.

(7) Michael A. Clemens και Hannah M. Postel, «Can development assistance deter emigration?», Center for Global Development, Ουάσιγκτον, Φεβρουάριος 2018.

(8) Carlos Salinas de Gortari, ομιλία στο ΜΙΤ, Κέιμπριτζ, Μασσαχουσέτη, 28 Μαΐου 1993.

(9) Philip L. Martin, «Trade and migration: Τhe case of NAFTA», Asian Pacific Migration Journal, τομ. 2, Νο 3, Thousand Oaks (Καλιφόρνια), Σεπτέμβριος 1993.

(10) Douglas S. Massey, «Economic development and international migration in comparative perspective», Population and Development Review, τομ. 14, Νο 3, Νέα Υόρκη, Σεπτέμβριος 1988.

(11) Robert E. B. Lucas, «International Migration and Economic Development: Lessons from Low- Income Countries», Edward Elgar Publishing, Νορθάμπτον, 2005.

(12) Michael A. Clemens και Hannah M. Postel, «Can development assistance deter emigration?», όππαρ.

(13) Hein de Haas, «Migration transitions: A theoretical and empirical inquiry into the developmental drivers of international migration», International Migration Institute, Πανεπιστήμιο της Oξφόρδης, Ιανουάριος 2010.

(14) RTL, 16 Ιανουαρίου 2017.

ΠΗΓΗ: https://monde-diplomatique.gr/?p=3246

ΓΙΑΤΙ Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΚΑΛΟΔΕΧΕΤΑΙ ΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ;

ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΑΝΤΙΔΟΤΟ ΣΤΗ ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΗ ΓΗΡΑΝΣΗ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ

ΓΙΑΤΙ Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΚΑΛΟΔΕΧΕΤΑΙ ΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ;

Migrants pass by a 'Republic of Austria' sign at the border station between Hegyeshalom, Hungary, and Nickelsdorf, Austria, Saturday morning Sept. 5, 2015, as hundreds of migrants came from Budapest as Austria in the early-morning hours said it and Germany would let them in. (AP Photo/Christian Bruna)

 “Η μεταναστευτική επέλαση του νότου, αντί να αποτελέσει μια ‘χρυσή ευκαιρία’ για την δημογραφική και οικονομική ανάκαμψη της γηραιάς ηπείρου, μπορεί να την ωθήσει σε μια φοβική σπασμωδική αντίδραση, η οποία θα μπορούσε να πυροδοτήσει την αναβίωση του φαντάσματος του φασισμού”.  Γκρίζα Ελλάδα: Η Ανατομία του Ελληνικού Συνδρόμου, Γιώργος Στάμκος, 2004

map-of-emigration

 

Γράφει ο Γιώργος Στάμκος

Migrants disembark a train that brought them to the Hungarian border, in Botovo, Croatia, Monday, Sept. 21, 2015. Thousands of people fleeing conflict and poverty in the Middle East, Africa and Asia have streamed into Croatia, Slovenia and Hungary. (AP Photo/Darko Bandic)

Παρά τις νεορατσιστικές και εθνικιστικές αντιδράσεις, που εκφράζουν αρκετοί Ευρωπαίοι αλλά και ορισμένες χώρες, όπως π.χ. η Ουγγαρία του εθνικιστή πρωθυπουργού Βίκτορ Όρμπαν, υπάρχουν στον αντίποδα και αρκετές ευρωπαϊκές χώρες που καλοδέχονται τους νεοφερμένους πρόσφυγες και μετανάστες, ως “χρυσή ευκαιρία” να ανακάμψουν δημογραφικά, να διατηρήσουν νεανικό το εργατικό τους δυναμικό και ισχυροποιήσουν την οικονομία τους. Μια από αυτές είναι και η Γερμανία, η ηγέτιδα δύναμη και “ατμομηχανή” της Ευρώπης, που βλέπει ωστόσο τις τελευταίες δεκαετίες τον πληθυσμό της να γηράσκει δημογραφικά και να υφίσταται φυσική μείωση (υπεροχή θανάτων έναντι γεννήσεων), που μόνον μια συνεχή ροή μεταναστών μπορεί να βοηθήσει στην σταθεροποίησή του. «Αν ο πληθυσμός μας παραμείνει σχεδόν σταθερός, εξαρτώμαστε από τη μετανάστευση», υποστηρίζει η Γερμανίδα υπουργός Παιδείας Γιοχάνα Βάνκα, η οποία εμφανίζεται πεπεισμένη ότι η Γερμανία μπορεί να επωφεληθεί από τους μετανάστες, επισημαίνοντας πως «αν μετά την πτώση του Τείχους το 1989 είχε κανείς σκεφτεί μόνο το κόστος της μετανάστευσης και όχι τα οφέλη της, δεν θα μπορούσε να έχει δημιουργηθεί η αλληλεγγύη και η αισιοδοξία τις οποίες ζήσαμε».

Migrants walk through a field  behind the border line between Serbia and Hungary in Roszke, southern Hungary in Roszke, Saturday, Sept. 12, 2015.  At least four countries Friday firmly rejected a European Union plan to impose refugee quotas to ease a worsening migrant crisis that Germany's foreign minister said was "probably the biggest challenge" in the history of the 28-nation bloc. (AP Photo/Matthias Schrader)

Είναι γεγονός πως, χωρίς τους μετανάστες, η δημογραφικά φθίνουσα Γερμανία θα χάσει ως το 2025 περισσότερους από 6,5 εκατομμύρια εργαζόμενους, που θα συνταξιοδοτηθούν, και γι’ αυτό τον λόγο «είναι ξεκάθαρο ότι έχει ανάγκη από εξειδικευμένους μετανάστες” δήλωσε ο πρόεδρος του γερμανικού συνδέσμου εργοδοτών Ίνγκο Κράμερ, ο οποίος θεωρεί ευλογία τους μετανάστες που φτάνουν στη Γερμανία, η οποία έχει άμεση ανάγκη από εργατικό δυναμικό. Ο ίδιος θεωρεί ότι οι νέοι μετανάστες αποτελούν μια ευκαιρία για την αγορά εργασίας της Γερμανίας. «Τα επόμενα 20 χρόνια χρειαζόμαστε πολύ περισσότερο εργατικό δυναμικό από αυτό που μπορεί να παράξει η χώρα», εξήγησε, ενώ έκανε λόγο για ήδη υπάρχουσες 500.000 κενές θέσεις εργασίας στη Γερμανία. Μια δυνατότητα θα ήταν αυτές να καλυφθούν με τη γρήγορη απορρόφηση των μεταναστών στην αγορά εργασίας, μέσω ταχύρυθμων σεμιναρίων κι επαγγελματικής εκπαίδευσης και, κυρίως, μέσω της γρήγορης εκμάθησης της γερμανικής γλώσσας. «Γι’ αυτό πρέπει να επενδύσουμε άμεσα στη γλώσσα και την εκπαίδευση. Έτσι αυξάνονται οι πιθανότητες να βρουν εργασία και η εργασία είναι η καλύτερη μορφή ενσωμάτωσης», υποστηρίζει και ο διευθυντής της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας για την Εργασία (BA) Φρανκ-Γιούργκεν Βάιζε.

Οι πρόσφυγες, οι περισσότεροι εκ των οποίων είναι νέοι και αρκετοί μορφωμένοι, μπορούν να καλύψουν τα κενά σε εξειδικευμένους εργάτες στη Γερμανία, όμως θα πρέπει να απλοποιηθεί η νομοθεσία και να ξεπεραστεί το πρόβλημα της γλώσσας, γράφει η Deutsche Welle, σημειώνοντας πως κολοσσοί, όπως η Bayer, αξιοποιούν ήδη την ευκαιρία. Η γερμανική οικονομία αφυπνίζεται για να αξιοποιήσει την είσοδο, μόνον για φέτος, τουλάχιστον 800.000 προσφύγων και μεταναστών. Και αντιδρά άλλοτε με γρήγορα αντανακλαστικά, κι άλλοτε ακολουθώντας απλά τις εξελίξεις. Η Porsche, η Siemens και η BASF θέλουν να βοηθήσουν άμεσα για να εποφεληθούν και οι ίδιες. Η υπεύθυνη προσωπικού της Siemens, Γιανίνα Κούγκελ δήλωσε ότι η εταιρεία προτίθεται να απασχολήσει πρόσφυγες και να τους ενσωματώσει.

A man walks at the railway track after crossing the border line between Serbia and Hungary in Roszke, southern Hungary, Saturday, Sept. 12, 2015. Hundreds of thousands of Syrian refugees and others are still making their way slowly across Europe, seeking shelter where they can, taking a bus or a train where one is available, walking where it isn't. The latest string of walkers made their way Friday from the Hungarian border across Austria toward the capital, Vienna. (AP Photo/Christian Bruna)

Όπως καταλαβαίνετε αυτή η πρωτοφανής ροή προσφύγων και μεταναστών μπορεί ν’ ανησυχεί τους ευρωπαϊκούς πληθυσμούς, αλλά γιορτάζεται από τους Γερμανούς εργοδότες. Τον Δεκέμβριο του 2014, το “αφεντικό των Γερμανών αφεντικών”, ο Ulrich Grillo, δήλωνε, συγκαλύπτοντας υποκριτικά τα συμφέροντα του πίσω από καλά συναισθήματα: “Είμαστε εδώ και πολύ καιρό μια χώρα μετανάστευσης, και πρέπει να παραμείνουμε έτσι. Ως ευημερούσα χώρα, αλλά και από χριστιανική αγάπη προς τον πλησίον, η χώρα μας θα έπρεπε να επιτρέψει την αποδοχή περισσότερων προσφύγων”. Και ακόμη: “Εγώ σαφώς αποστασιοποιούμαι από τους νεοναζί και τους ρατσιστές που μαζεύονται στη Δρέσδη και αλλού (…) Λόγω της δημογραφικής εξέλιξης μας, εξασφαλίζουμε την ανάπτυξη και την ευημερία χάρη στη μετανάστευση”.

Ακόμη και η ίδια η Καγκελάριος της Γερμανίας ‘Αγγελα Μέρκελ, χαιρέτισε τo σχέδιο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για υποχρεωτική κατανομή των προσφύγων στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και διευκρίνισε ωστόσο ότι αποτελεί «μόνο ένα πρώτο σημαντικό βήμα», τονίζοντας ότι το “Δουβλίνο ΙΙ” δεν λειτουργεί πια, με αποτέλεσμα η Ελλάδα και η Ιταλία να δέχονται μεγάλη επιβάρυνση: “Βλέπουμε τι συμβαίνει στη Μεσόγειο. Ούτε η Ελλάδα ούτε η Ιταλία μπορούν να δεχθούν όλους τους πρόσφυγες”, δήλωσε η Μέρκελ. “Σπανίως είμαι τόσο πεπεισμένη όσο για το ότι αυτή η υπόθεση θα καθορίσει επίσης το μέλλον της Ευρώπης και το εάν η ήπειρός μας πραγματικά αποδέχεται την αξία της ατομικής ελευθερίας. Σε αυτό το θέμα, μας παρακολουθεί όλος ο κόσμος”.

A young girl runs with food through a temporary holding center for migrants near the border between Serbia and Hungary in Roszke, southern Hungary in Roszke, Saturday, Sept. 12, 2015. At least four countries Friday firmly rejected a European Union plan to impose refugee quotas to ease a worsening migrant crisis that Germany's foreign minister said was "probably the biggest challenge" in the history of the 28-nation bloc. (AP Photo/Matthias Schrader)

Αλλά και ο πρόεδρος των Σοσιλαδημοκρατών, Ζ. Γκάμπριελ, που συγκυβερνά με το χριστιανοδημοκρατικό κόμμα (CDU) της Μέρκελ, δήλωσε πως “η Γερμανία μπορεί να δέχεται 500.000 μετανάστες ετησίως”, αν και φέτος (2015) ο αριθμός αυτός προβλεπεται να ξεπεράσει τους 800.000 μετανάστες. Το πρόβλημα είναι, όπως προαναφέραμε, πως η Γερμανία ζητάει εργατικά χέρια και όχι ανθρώπους. Δηλαδή αναζητά τρόπους να ανανεώσει το εργατικό της δυναμικό, ώστε η “οικονομική ατμομηχανή” της να συνεχίσει να δουλεύει στο φουλ, αλλά όμως προβληματίζεται στην ενσωμάτωση πολιτιστικά ξένων ομάδων, όπως οι μουσουλμάνοι. Ήδη στη χώρα, εκτός από τον παραδοσιακό ρατσισμό και νεοναζισμό, παρατηρείται και άνοδος του αντισλαμικού κινήματος, όπως δείχνει η δημιουργία το 2014 του PEGIDA (Patriotische Europäer gegen die Islamisierung des Abendlandes), που οργάνωσε μαζικές διαδηλώσεις σε όλη τη χώρα κατά της “ισλαμοποίησης της Ευρώπης”.

People cross the borderline on their way to a temporary holding center for migrants in the early morning at the border between Serbia and Hungary in Roszke, southern Hungary, Monday, Sept. 14, 2015. (AP Photo/Matthias Schrader)

Μέχρι τώρα η πλειοψηφία των μουσουλμάνων μεταναστών στη Γερμανία προέρχονταν κυρίως από την Τουρκία, η οποία, ως την άνοδο του κόμματος του Ταγίπ Ερντογάν στην εξουσία, ήταν μια κοσμική χώρα, που καταπίεζε την ισλαμική της ταυτότητα. Αυτό δεν εμπόδιζε όμως τους Τούρκους μετανάστες να μετατρέψουν ολόκληρες συνοικίες του Βερολίνου σε “μικρές Ισταμπούλ” και τις γυναίκες τους να κυκλοφορούν με μαντίλες. Σε κάθε περίπτωση όμως επρόκειτο για μια μορφή ήπιου, κοσμικού και “ευρωπαϊκού Ισλάμ”, που απέχει πολύ από το σκληροπυρηνικό Ισλάμ των πιο συντηρητικών αραβικών χωρών, από τις οποίες προέρχονται οι περισσότεροι νέοι πρόσφυγες και μετανάστες. Εφόσον οι Τούρκοι, που ζουν στη Γερμανία εδώ και μισόν αιώνα, δεν έγινε εφικτό να ενσωματωθούν στην πλειοψηφία τους στη γερμανική κοινωνία και γκετοποιήθηκαν, μπορεί να φανταστεί κανείς τι θα συμβεί και με τους πιο συντηρητικούς Άραβες κ.α. μουσουλμάνους πρόσφυγες και μετανάστες, και ειδικά με τους φανατικούς Ισλαμιστές που βλέπουν την Ευρώπη και τη Δύση ως εχθρό τους…

Image result for Γκριζα Ελλάδα βιβλίο

Το νέο “Τείχος του Αίσχους” στα Βαλκάνια

Το νέο “Τείχος του Αίσχους” στα Βαλκάνια

Γιατί η Ουγγαρία αποφάσισε να κτίσει στα σύνορα της με τη Σερβία έναν φράκτη μήκους 175 χιλιομέτρων και τέσσερα μέτρα ύψος; Ποιοι υποστηρίζουν τις ενέργειες του Πρωθυπουργού της Ουγγαρίας Βίκτορ Ορμπάν (Viktor Orban) και ποιοι είναι εναντίον του; Που υπάρχουν παρόμοιοι φράκτες στον κόσμο και κατά πόσο έχουν ιστορικά βοηθήσει τις χώρες που τους κατασκεύασαν να προστατευτούν από τους μη νόμιμους μετανάστες και τους πρόσφυγες;

GREECE/

Του Γιώργου Στάμκου

Όταν η σωσίβια λέμβος είναι γεμάτη, και χιλιάδες θύματα ενός ναυαγίου ζητούν απελπισμένα βοήθεια, μοιάζει πολύ σκληρό το ότι δεν μπορείς να τους πάρεις όλους. Και όμως, είναι πιο ανθρώπινο να τους προειδοποιήσεις ότι δεν πρέπει να έχουν ψεύτικες ελπίδες και να φροντίσεις να σώσεις τους ανθρώπους που βρίσκονται ήδη μέσα στη βάρκα.”

Εκπρόσωπος της ελβετικής κυβέρνησης, εξηγώντας την απόφαση της ουδέτερης Ελβετίας να κλείσει στα τέλη του 1942 τα σύνορά της και να σταματήσει να δέχεται Εβραίους πρόσφυγες από τη ναζιστική Γερμανία. Η Ελβετία δέχθηκε μόλις 16.400 πρόσφυγες. Οι υπόλοιποι κατέληξαν στο Άουσβιτς και στο Νταχάου.

Zid-na-bugarsko-turskoj-granici-Andrew-Testa-New-York-Times

O Φράκτης ύψους 4 μέτρων, που κατασκεύασε η Βουλγαρία το 2013, στα σύνορά της με την Τουρκία. Πέρα από την όποια αντιμεταναστευτική ρητορική, επειδή ο αριθμός των μεταναστών που εισέρχονταν στη Βουλγαρία ήταν ούτως ή άλλως μικρός, η επένδυση αποδείχθηκε οικονομικά ασύμφορη και οι μόνοι που ωφελήθηκαν ήταν οι κατασκευάστριες εταιρείες…

Νέοι Φράχτες στα Βαλκάνια

«Τα τελευταία δύο χρόνια οι λύκοι έχουν κατασπαράξει 63 πρόβατα και γίδια μου, 19 φοράδες και πουλάρια, επτά αγελάδες και 16 μοσχάρια, κι ένα από αυτά στον αχυρώνα μου», δήλωσε αγανακτισμένος το 2014 ο Ίβο Βίντακ, Κροάτης κτηνοτρόφος από τη Δαλματία στην τοπική εφημερίδα «Slobodna Dalmacija» (Ελεύθερη Δαλματία) και συμπλήρωσε ωστόσο με ικανοποίηση: “Το πρόβλημα μου, αλλά και τριών άλλων βοσκών, ευτυχώς λύθηκε αφού με βοήθησαν να φτιάξω έναν ηλεκτρικό φράκτη ύψους 2,2 μέτρων, που εμποδίζει τους λύκους να περάσουν…” Με την ίδια λογική του βοσκού από τη Δαλματία ο Πρωθυπουργός της Ουγγαρίας Βίκτορ Ορμπάν ανακοίνωσε πρόσφατα την κατασκευή ενός ψηλού φράκτη στα σύνορα με τη Σερβία. «Δεν είναι σωστό να μας στέλνουν πρόσφυγες. Θα πρέπει να σταματήσουν στο έδαφος της Σερβίας», δήλωσε ο Ορμπάν για την ουγγρικό “Radio Kossuth”. Ήδη οι αρμόδιες αρχές της χώρας έχουν επιφορτιστεί με την προετοιμασία της κατασκευής ενός φράχτη, ύψους τεσσάρων μέτρων και μήκους 175 χιλιόμετρων, όσο είναι δηλαδή το μήκος των συνόρων μεταξύ Ουγγαρίας και Σερβίας, στη βόρεια σερβική επαρχία της Βοϊβοντίνα.

H κατασκευή αυτού του τεράστιου φράκτη αποφασίστηκε για να εμποδιστεί ο μεγάλος αριθμός προσφύγων οι οποίοι, μέσω της Τουρκίας, της Ελλάδας και των βαλκανικών χωρών, επιχειρούν να εισέλθουν στο έδαφος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κυρίως μέσω της Ουγγαρίας. +Είναι κυρίως πρόσφυγες από τη Συρία, το Ιράν, το Αφγανιστάν, τη Σομαλία και άλλες, ανασφαλείς για τη ζωή, χώρες της Ασίας και της Αφρικής που προσπαθούν να ξεφύγουν από τη φτώχεια, την πείνα, τις ασθένειες, τις συγκρούσεις και φυσικά από το φανατισμό των θρησκευτικών ομάδων, όπως το Ισλαμικό Κράτος του Λεβάντε (ISIS). Όλο και περισσότερα πτώματα μεταναστών, που πνίγηκαν στη Μεσόγειο Θάλασσα ξεβράζονται τελευταία στις ακτές της Ιταλίας και της Ελλάδας, και οι ανεπτυγμένες και δημοκρατικές χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν έχουν κάποια συνολική στρατηγική αντίδρασης. Δεν αρκούν τα ευχολόγια, οι καταγγελίες για τις συνεχόμενες ανθρώπινες τραγωδίες, ούτε και η ενίσχυση της Frontex, καθώς και η αποδοχή 40.000 αιτήσεων ασύλου από τους εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες που βρίσκονται ήδη σε Ελλάδα και Ιταλία. Το πρόβλημα είναι τεράστιο καθώς ποτέ στον κόσμο δεν υπήρχαν τόσοι πολλοί πρόσφυγες όπως τώρα.

Ορισμένες χώρες πιστεύουν λανθασμένα πως θα προστατευτούν από αυτήν την ανθρώπινη πλημμυρίδα της απελπισίας κατασκευάζοντας τείχη και φράκτες, ελπίζοντας πως έτσι θα τους προσπεράσουν τα κύματα των προσφύγων. Τέτοια περίπτωση είναι και η Ουγγαρία του εθνικιστή πρωθυπουργού Βίκτορ Ορμπάν που, κόντρα σε κάθε μεταναστευτική πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης, επιχειρεί να περιχαρακωθεί, μήπως και γλιτώσει από τους πρόσφυγες.

The Arizona-Mexico border fence near Naco, Arizona is seen in this file photo taken March 29, 2013.  A flood of new federal agents and high-tech surveillance devices would be dispatched to the southwestern U.S. border with Mexico under a deal aimed at winning passage of an immigration bill in the U.S. Senate, congressional sources said on Thursday. REUTERS/Samantha Sais/Files   (UNITED STATES - Tags: SOCIETY IMMIGRATION POLITICS)

The Arizona-Mexico border fence near Naco, Arizona is seen in this file photo taken March 29, 2013. A flood of new federal agents and high-tech surveillance devices would be dispatched to the southwestern U.S. border with Mexico under a deal aimed at winning passage of an immigration bill in the U.S. Senate, congressional sources said on Thursday. REUTERS/Samantha Sais/Files (UNITED STATES – Tags: SOCIETY IMMIGRATION POLITICS)

Αντιδράσεις

Ασφαλώς και οι υπόλοιπες χώρες-μέλη της Ε.Ε. δεν επικροτούν την ουγγρική απόφαση, αλλά δεν μπορούν και να επέμβουν στο θέμα της διαχείρισης των συνόρων της Ουγγαρίας. Οι Βρυξέλλες δεν έχουν την εξουσία να απαγορεύουν την τοποθέτηση φρακτών, παρά μόνο να εκφράσουν τη διαφωνία τους. “Μόλις πρόσφατα απελευθερωθήκαμε από τα τείχη στην Ευρώπη και δεν χρειάζεται να τα ξανακτίσουμε», δήλωσε η Νατάσα Μπέρο, εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για θέματα μετανάστευσης. Μιλώντας για την εμπειρία της χώρας του, ο πρεσβευτής των ΗΠΑ στο Βελιγράδι Μάικλ Κίρμπι, δήλωσε: «Η κατασκευή ενός φράκτη δεν μπορεί να λύσει το σύνθετο πρόβλημα της παράνομης διέλευσης των συνόρων. Οι ΗΠΑ έχουν δοκιμάσει αυτήν την τακτική στα σύνορά τους με το Μεξικό, αλλά δεν κατάφεραν να συγκρατήσουν εκείνους που είναι αποφασισμένοι να περάσουν τα σύνορα.». Υπόψιν πως στους φράκτες στα σύνορα ΗΠΑ-Μεξικού βρίσκουν κάθε χρόνο το θάνατο περίπου 500 μετανάστες, αναγκάζοντας έτσι τον πρόεδρο Ομπάμα να αναστείλει το 2010 τα σχέδια που υπήρχαν για την επέκτασή τους.

Υπάρχουν βέβαια κι εκείνοι που υποστηρίζουν το σχέδιο Όρμπαν, όπως ο Βαυαρός συντηρητικός πολιτικός Manfred Weber, που δήλωσε πως «τα εξωτερικά σύνορα της Ευρώπης πρέπει να προστατεύονται καλύτερα. Ο φράκτης πρέπει να υπάρχει, καθώς η μπροστινή πόρτα δεν πρέπει να είναι ανοικτή. Πρόκειται απλά για την αποτροπή της παράνομης εισόδου”.

Members of the Hamas security forces patrol the border area between Gaza and Egypt, in the southern Gaza Strip May 20, 2013. Egyptian police angered by the kidnapping of seven colleagues by Islamist gunmen kept a crossing into the Gaza Strip closed again for four days, stranding hundreds of Palestinian travellers, witnesses said. REUTERS/Ibraheem Abu Mustafa (GAZA - Tags: POLITICS)

Members of the Hamas security forces patrol the border area between Gaza and Egypt, in the southern Gaza Strip May 20, 2013. Egyptian police angered by the kidnapping of seven colleagues by Islamist gunmen kept a crossing into the Gaza Strip closed again for four days, stranding hundreds of Palestinian travellers, witnesses said. REUTERS/Ibraheem Abu Mustafa (GAZA – Tags: POLITICS)

Ένας περιτειχισμένος κόσμος

Η ανθρώπινη ιστορία είναι γεμάτη με περιπτώσεις κατασκευής μεγαλεπίβολων τειχών, που είχαν ως αποστολή τους να κρατούν “έξω” τους βαρβάρους, τους εχθρούς, τους μετανάστες, τους φτωχούς και τους πρόσφυγες. Υπάρχει ένας κατάλογος από 48 γνωστά ιστορικά τείχη κι από αυτά τα 11 τελούν υπό την προστασία της UNESCO ως μνημεία της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς, ενώ άλλα υπάρχουν μόνο στις αναμνήσεις ή ως ερείπια, όπως το περίφημο Τείχος του Αδριανού, που προστάτευε τη ρωμαϊκή Βρετανία από τις βαρβαρικές επιθέσεις των Κελτών του βορρά (από αυτό εμπνεύστηκαν και οι δημιουργοί της δημοφιλούς σειράς Game of Thrones). Ορισμένα αποτελούν τουριστική ατραξιόν, όπως το περίφημο Σινικό Τείχος της Κίνας, το οποίο κάθε χρόνο επισκέπτονται 11 εκατομμύρια ξένοι τουρίστες.

Τα τείχη ωστόσο δεν ανήκουν μόνον στην ιστορία, αλλά αποτελούν πραγματικότητα μέσα στις “ανοικτές” κοινωνίες μας και ειδικά στην Ευρώπη. Αν και το τείχος του Βερολίνου έπεσε το 1989 η πολιτισμένη και δημοκρατική Ευρώπη βρίσκεται στην κορυφή της παγκόσμιας λίστας με τα περισσότερα τείχη και φράκτες. Αρκεί να θυμηθούμε μόνον το “Τείχος της Ειρήνης” στη Βόρεια Ιρλανδία, την “Πράσινη Γραμμή” στην Κύπρο, τους φράκτες «κατά των μεταναστών» στα σύνορα ανάμεσα στην Ελλάδα, τη Βουλγαρία και την Τουρκία. Η Βουλγαρία ξεκίνησε το 2013, επί πρωθυπουργίας Πλάμεν Ορεσάρσκι, να κατασκευάζει έναν ατσάλινο φράκτη ύψους τεσσάρων μέτρων για την αποτροπή της μετανάστευσης από τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική, αλλά επειδή ο αριθμός των μεταναστών που εισέρχονταν στη χώρα ήταν ούτως ή άλλως μικρός, η επένδυση αποδείχθηκε οικονομικά ασύμφορη και οι μόνοι που ωφελήθηκαν ήταν οι κατασκευάστριες εταιρείες. Η Ελλάδα ξεκίνησε να κατασκευάζει τον περιβόητο “Φράκτη του Έβρου” στην περιοχή της Ορεστιάδας, ένα χρόνο νωρίτερα, επί πρωθυπουργίας Αντώνη Σαμαρά, που είχε υιοθετήσει όλη την αντιμεταναστευτική ατζέντα της ακροδεξιάς, σε μια εποχή που η οικονομική πολιτική του εξαθλίωνε την ελληνική κοινωνία, στέλνοντας τους νέους της Ελλάδας μετανάστες στο εξωτερικό. Η κατασκευή αυτού του φράκτη δεν κατάφερε να περιορίσει το πρόβλημα, ούτε φυσικά και να το λύσει. Αντί να έρχονται πλέον από τα σύνορα στον Έβρο τα πλήθη των προσφύγων επέλεξαν να έρχονται δια θαλάσσης κι έτσι η πίεση αυξήθηκε στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου…

Αν προσθέσουμε σ’ αυτά τα συνοριακά ευρωπαϊκά τείχη και το τεράστιο τσιμεντένιο τείχος του Ισραήλ γύρω από τη Δυτική Όχθη και τη Γάζα, το φράκτη της Αιγύπτου με τη Λωρίδα της Γάζας, την “Αποστρατιωτικοποιημένη Ζώνη” ανάμεσα στη Βόρεια και Νότια Κορέα, το τείχος γύρω από Σαντρ Σίτι της Βαγδάτης, το τείχος μεταξύ της Ινδίας και του Πακιστάν, τους φράχτες γύρω από τις ισπανικές πόλεις-θύλακες Μελίγια και της Θέουτα στις ακτές του Μαρόκου, τον τεράστιο φράκτη στα σύνορα των ΗΠΑ και το Μεξικό κ.α. θα διαπιστώσουν πως ποτέ άλλοτε ο πλανήτης μας δεν ήταν τόσο τειχισμένος, όσο σήμερα. Αν σ’ αυτά τα τείχη και τους φράκτες, προσθέσουμε και τα ιδιωτικά τείχη και φράκτες, τότε γίνεται αντιληπτό πως. παρά τον υποτιθέμενο εκπολιτισμό και εκδημοκρατισμό, ζούμε στην ουσία σ’ έναν πλανήτη-φυλακή γεμάτο με φράκτες, συχνά ηλεκτρικούς, απαγορευτικές πινακίδες και τεράστια σωφρονιστικά ιδρύματα…

FILE - The Sept. 9, 1961 file photo shows East-German policemen in work dress as they remove barbed wire from a brick wall while other policemen in background are raising the wall to 15 feet at the border between the French and Russian sector at Bernauer Strasse in Berlin. (AP Photo/Edwin Reichert, file)

FILE – The Sept. 9, 1961 file photo shows East-German policemen in work dress as they remove barbed wire from a brick wall while other policemen in background are raising the wall to 15 feet at the border between the French and Russian sector at Bernauer Strasse in Berlin. (AP Photo/Edwin Reichert, file)

Κανένας τείχος δεν μπορεί να εμποδίσει την απελπισία

Τα παραδείγματα των συνοριακών φρακτών στις ΗΠΑ, αλλά και στα σύνορα Βουλγαρίας-Ελλάδας-Τουρκίας, διδάσκουν χαρακτηριστικά πως τα τείχη δεν μπορούν να εμποδίσουν τους μετανάστες και τους πρόσφυγες να έλθουν, απλά κάνουν τη μετακίνησή τους πιο επικίνδυνη. Η ίδια η ιστορία μας διδάσκει πως κανένα τείχος, όσο ισχυρό και να είναι, δεν μπόρεσε να αντέξει και να κρατήσει μονίμως απέξω τους “βαρβάρους”, τους μετανάστες και τους απελπισμένους. Όλα τα τείχη είναι καταδικασμένα κάποια να στιγμή να πέσουν, ενώ αυτοί που τα κατασκευάζουν αισθάνονται όλο και λιγότερο ασφαλείς, κλειστοφοβικοί, εξαντλούνται οικονομικά και βλέπουν τις ίδιες τους τις ελευθερίες να περιορίζονται. Όσο υπάρχουν στον κόσμο τεράστιες οικονομικές ανισότητες, πόλεμοι, συγκρούσεις, καταπίεση και εξαθλίωση, τα κύματα των απελπισμένων ανθρώπων θα προσπαθούν πάντα να βρουν ένα “ασφαλές καταφύγιο” για να ξαναστήσουν τις ζωές τους.

Κανένα τείχος και κανένας φράκτης δεν θα τους σταματήσει. Μπορεί να καταστείλει προσωρινά τη ροή τους, αλλά στο τέλος η πίεση θα αυξηθεί τόσο που θα σαρώσει τα πάντα στο διάβα της. Γι’ αυτό το λόγο το ζήτημα της μετανάστευσης δεν είναι ποτέ τοπικό και εθνικό. Αφορά ολόκληρη την Ευρώπη και ολόκληρο τον κόσμο και γι’ αυτό θα πρέπει να αντιμετωπιστεί επιτέλους ως παγκόσμιο πρόβλημα, ξεκινώντας με μια παγκόσμια πολιτική που θα σβήνει τις φωτιές των πολέμων εν τη γενέσει τους και θα περιορίζει τις τεράστιες οικονομικές ανισότητες και αδικίες, δίνοντας έτσι την ευκαιρία στους ανθρώπους να ζήσουν και να ευημερήσουν στις πατρίδες τους.

Ο Γιώργος Στάμκος (stamkos@post.com) είναι συγγραφέας και δημιουργός του περιοδικού Ζενίθ (www.zenithmag.wordpress.com)

Stoixeiomena balkania1

EURABIA: Μετανάστευση των μουσουλμάνων στην Ευρώπη και “Ισλαμοποίηση”

EURABIA

Μετανάστευση των μουσουλμάνων στην Ευρώπη και “Ισλαμοποίηση”

EURABIA ANOIGMA

Του Γιώργου Στάμκου

Η μετανάστευση αποτελεί συχνό φαινόμενο στην ιστορία αλλά και νοοτροπία των μουσουλμάνων. Πολύ συχνά οι «πιστοί» μετακινούνταν και εγκαθίσταντο σε περιοχές των «απίστων», ακολουθώντας τα λόγια του Μωάμεθ: «Όπου εγκατασταθούν ο Μουσουλμάνοι, εκεί είναι και η πατρίδα τους». Αυτό συνέβη και παλιότερα στην Ευρώπη (Ισπανία και Βαλκάνια), αλλά συμβαίνει και σήμερα.

Εδώ και δεκατρείς αιώνες η Ευρώπη ζει κάτω από την απειλητική σκιά του Ισλάμ. Κάθε φορά που εμφανίζεται κρίση στις σχέσεις του χριστιανικού με το μουσουλμανικό κόσμο η Ευρώπη αισθάνεται μια δικαιολογημένη ανησυχία. Έχοντας υποστεί δύο φορές στο παρελθόν μουσουλμανικές εισβολές και κατακτήσεις στα δύο «μαλακά υπογάστρια» της (αραβική εισβολή τον 8ο μ.Χ. αιώνα στην ιβηρική χερσόνησο και τουρκική τον 14ο μ.Χ. αιώνα στα Βαλκάνια), η Ευρώπη εύκολα υποκύπτει στον πειρασμό της ισλαμοφοβίας.

Το ίδιο φαινόμενο παρατηρείται και σήμερα, μόνο που αυτή τη φορά η ισλαμοφοβία δεν είναι αποτέλεσμα μιας συγκεκριμένης στρατιωτικής, οικονομικής ή πολιτιστικής απειλής εκ μέρους του Ισλάμ. Περισσότερο κι από την ισλαμική τρομοκρατία, που έχει κάνει κατά καιρούς αισθητή την παρουσία της στις ευρωπαϊκές μεγαλουπόλεις, οι Ευρωπαίοι φοβούνται την «ειρηνική διείσδυση» του Ισλάμ, μέσω της μετανάστευσης στα εδάφη τους.

Eurabia

Εδώ και δεκαετίες η Δυτική Ευρώπη είναι πατρίδα αρκετών εκατομμυρίων μουσουλμάνων. Η μεγαλύτερη μουσουλμανική μειονότητα ζει στη Γαλλία (πάνω από 5 εκατομμύρια ή το 8% του πληθυσμού της χώρας). Ακολουθεί η Γερμανία με 3,5 εκατομμύρια μουσουλμάνους, ανάμεσα τους και 2,2 εκατομμύρια Τούρκοι. Και τρίτη έρχεται η Μεγάλη Βρετανία με 1,5 εκατομμύριο πιστούς του Μωάμεθ. Οι περισσότερες μεγάλες ευρωπαϊκές πόλεις διαθέτουν ήδη «μουσουλμανικά γκέτο» (π.χ. το Βερολίνο με 300.000 μουσουλμάνους), όπου σχεδόν απαγορεύεται η είσοδος στους μη μουσουλμάνους.

Ορισμένοι πιστεύουν πως ο ανομολόγητος στόχος της εγκατάστασης των μουσουλμάνων μεταναστών στην Ευρώπη είναι η σταδιακή της ισλαμοποίηση. Αυτό μπορεί να συμβεί όταν ο αριθμός των «πιστών» φθάσει σ’ έναν υπολογίσιμο ποσοστό π.χ. στο 30% του πληθυσμού τα των χωρών που τους φιλοξενούν. Τότε θα αυξηθεί εκ μέρους τους η πίεση για περισσότερα δικαιώματα και θα επιδιώξουν να «διορθώσουν» την συμπεριφορά του περιγύρου τους, ώστε οι «άπιστοι» να μην «μολύνουν» το ισλαμικό περιβάλλον με τη συμπεριφορά τους. Aπό την άλλη παρατηρείται ΄και αύξηση της εγκληματικότητας και της ισλαμικής τρομοκρατίας από διάφορες τρομοκρατικές ομάδες, (Αλ Κάιντα, Τζιχαντιστές/ISIS κ.α.), που στρατολογούν τα μέλη τους από μετανάστες δεύτερης γενιές που φυτοζωούν στο περιθώριο, στις φτωχογειτονιές και στα υποβαθμισμένα προάστια των ευρωπαϊκών μητροπόλεων. Κάτι τέτοιο όμως θα σημάνει τη μετατροπή των ανοικτών κοινωνιών της Ευρώπης σε παραρτήματα της Μέσης Ανατολής, και της μεταφοράς στη Γηραιά Ήπειρο των εσωτερικών διαμαχών και εμφυλίων πολέμων που μαστίζουν την εγγύς ανατολή!

Eurabia 1

Αυτό μπορεί να φαντάζει κάπως υπερβολικό, όμως πως μπορεί κανείς να είναι ήσυχος γνωρίζοντας πως την ίδια στιγμή στο νότο και στα ανατολικά της Μεσογείου συντελείται μια πρωτοφανής δημογραφική έκρηξη, ενώ στα βόρεια παράλια της ίδιας θάλασσας οι στάσιμοι πληθυσμοί της Ευρώπης, γερνούν και φθίνουν ανεπιστρεπτί; Η ιστορία μας έδειξε πως όπου δημιουργούνται πληθυσμιακά κενά, οι ταχύτερα αναπτυσσόμενοι πληθυσμοί τείνουν να τα καλύψουν. Άλλωστε υπάρχουν και οικονομικοί λόγοι που ωθούν σε κάτι τέτοιο. Ακόμη και η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει παραδεχθεί πως για να διατηρήσει τη σημερινή αναλογία ενεργού και μη ενεργού πληθυσμού στο τέσσερα ή πέντε προς ένα πρέπει, έως το 2025, να ανοίξει τις πύλες της σε 150 εκατομμύρια οικονομικούς μετανάστες! Κάποιες άλλες προβλέψεις μιλούν για την εγκατάσταση στην Ευρώπη 350 εκ. μεταναστών ως το 2050μ.Χ.!

Αν αυτό συμβεί θα πρόκειται για την πιο κατακλυσμιαία μεταναστευτική πλημμυρίδα που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα. Μπροστά της ακόμη και η περιβόητη μετανάστευση των βαρβαρικών φυλών τον 4ο-5ο μ.Χ. αιώνα, που κατέλυσε τη Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, θα φαντάζει απλό ιστορικό συμβάν. Αν η μελλοντική Ευρώπη “εποικιστεί| με 200 εκατομμύρια μουσουλμάνους μετανάστες, τότε ίσως τερματιστεί και η αντιπαράθεση Ισλάμ-Δύσης, εφόσον το Ισλάμ θα γίνει κι αυτό μια «ευρωπαϊκή» θρησκεία. Όπως σχολίασε το 1991 και ο απαισιόδοξος Πιερ Λελούς: «Η ιστορία, η γειτνίαση και η φτώχεια, εξασφαλίζουν ότι το πεπρωμένο της Γαλλίας και της Ευρώπης είναι να γίνουν κατώτερες αριθμητικά από τους λαούς των αποτυχημένων κοινωνιών του νότου. Το παρελθόν της Ευρώπης ήταν εβραιο-χριστιανικό. Το μέλλον της δεν είναι».

images

Ίσως η Ευρώπη του 21ου αιώνα να αποδειχθεί μια πετυχημένη χριστιανο-ισλαμική σύνθεση στη βάση του αλληλοσεβασμού και της δημοκρατίας. Σε διαφορετική περίπτωση όλες οι ευρωπαϊκές χώρες θα διαιρούνται σε χριστιανικές και μουσουλμανικές κοινότητες. Το ότι θα φορέσει η Ευρώπη «φερετζέ» αυτό είναι μαθηματικά βέβαιο. Το μόνο που μένει να απαντηθεί είναι το πότε, σε τι ποσοστό κι αν κάτι τέτοιο μεταμορφώσει τον ευρωπαϊκό πολιτισμό.

Eurabia 2b

ΕΝΣΩΜΑΤΩΣΗ ΟΧΙ ΑΦΟΜΟΙΩΣΗ

Η αφομοίωση αποτελεί στις μέρες μας ουτοπία, καθώς η δορυφορική τηλεόραση, το Ίντερνετ και τα φτηνά αεροπορικά εισιτήρια, επιτρέπουν την εύκολη επικοινωνία κι επαφή των μεταναστών με τους τόπους καταγωγής τους και συμβάλλουν στη διατήρηση της γλώσσα και της πολιτιστικής τους ιδιαιτερότητας, τουλάχιστον στην πρώτη γενιά. Αλλά και η δεύτερη γενιά μεταναστών, όταν μεγαλώνει σε χώρες που δεν δέχονται το πολυπολιτισμό, τελικά αποξενώνεται. Κι αυτό επειδή τα παιδιά των μεταναστών δεν βλέπουν τη χώρα που γεννήθηκαν ως «Γη της Επαγγελίας», αλλά έχουν την τάση να την απομυθοποιούν.

Από την άλλη, το σχολείο δεν ασκεί πια τον ίδιο ενοποιητικό προσηλυτισμό, όπως άλλοτε. Το εκπαιδευτικό σύστημα δεν μπορεί να εξελληνίσει τους μετανάστες, εκτός κι αν οι ίδιοι το επιθυμούν. Το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να αναδείξει την οικουμενική αξία του ελληνικού πολιτισμού. Τον ίδιο ρόλο θα πρέπει να αναλάβουν και τα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας, αλλά κυρίως η ελληνική γλώσσα. Η πλούσια ελληνική γλώσσα, ως φορέας ενός πανάρχαιου πολιτισμού, μπορεί να συντελέσει στην συνθετική οικοδόμηση μιας πολιτιστικής ταυτότητας. Το μεγαλύτερο πάντως διαχρονικό όπλο του Ελληνισμού είναι ο πολιτισμός και η ανεκτικότητα. Άλλωστε, σύμφωνα με τον πατέρα της γεωπολιτικής Φρήντριχ Ράτσελ: «Τα έθνη αυξάνονται με την προώθηση του πολιτισμού τους».

ΠΗΓΗ: Γιώργος Στάμκος, Γκρίζα Ελλάδα: Η Ανατομία του Ελληνικού Συνδρόμου, εκδ. Άγνωστο

Griza Ellada

ΠΩΣ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΠΡΟΜΗΘΕΥΤΩ AMEΣΑ ΤΗ «ΓΚΡΙΖΑ ΕΛΛΑΔΑ: Η ΑΝΑΤΟΜΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΣΥΝΔΡΟΜΟΥ»;
 

Το αποκαλυπτικό βιβλίο-μελέτη (300 σελίδες) στοιχίζει 18 ευρώ και σας το αποστέλλουμε στη διεύθυνση σας με ΔΩΡΕΑΝ  τα έξοδα αποστολής και αντικαταβολής μέσω ΕΛΤΑ!

Τηλεφωνείστε ΤΩΡΑ στο

2392.110215

ή στο 6945522050

ή στείλτε στον ίδιο αριθμό μήνυμα (SMS) με τα στοιχεία σας (Ονοματεπώνυμο, Διεύθυνση, Ταχυδρομικός Κώδικας και Τηλέφωνο) γράφοντας “Γκρίζα Ελλάδα”.
Μπορείτε επίσης να δώσετε την παραγγελία σας και τα στοιχεία σας στο mail:
stamkos@post.com

Eυρώπη και Μετανάστες

Η “Ευρώπη-Φρούριο” μετατρέπει τη Μεσόγειο σε “υγρό τάφο

Του Γιώργου Στάμκου

 LEFKADA ANOIGMA -immigration

 Λευκάδα: Η ελληνική «Λαμπεντούζα»

Ένα ακόμη θανατηφόρο ναυάγιο, αυτή τη φορά στα ελληνικά χωρικά ύδατα, μας υπενθύμισε πως η Μεσόγειος, το αλλοτινό λίκνο των πολιτισμών, είναι στην ουσία μια “θάλασσα θανάτου”, μια ανθρωποθυσιαστική υγρή μεθόριος στα νότα μιας “Ευρώπης-Κάστρου”. Το πρωί της Παρασκευής 15 Νοεμβρίου του 2013 δώδεκα μετανάστες -μεταξύ των οποίων και τέσσερα μικρά παιδιά ηλικίας τριών έως έξι χρόνων- έχασαν τη ζωή τους στη θαλάσσια περιοχή στα ανοιχτά της Πάλαιρου κοντά στις ακτές της Ακαρνανίας απέναντι από τη Λευκάδα. Το σκάφος στο οποίο επέβαιναν ανατράπηκε λόγω “υπερβολικού βάρους”, καθώς οι σύγχρονοι δουλέμποροι ­-άπληστοι και αδίστακτοι­- στοίβαξαν όσους περισσότερους μετανάστες μπορούσαν στο καρυδοτσουφλό τους και ξεκίνησαν βιαστικά με κατεύθυνση την Ιταλία. Ο υγρός θάνατος καραδοκούσε όμως στο επόμενο βήμα τους. Οι άτυχοι μετανάστες που πνίγηκαν ήταν πρόσφυγες από τη Συρία, όπου εδώ και δύο χρόνια μαίνεται ένας αιματηρός εμφύλιος πόλεμος. Προσπάθησαν να ξεφύγουν από τη μανία του πολέμου, να αναζητήσουν την τύχη και την ασφάλειά τους στην Ευρώπη -αυτόν τον υποτιθέμενο φάρο δημοκρατίας και ανεκτικότητας που δημιουργήθηκε πάνω στα πτώματα δεκάδων εκατομμυρίων θυμάτων των δύο Παγκοσμίων Πολέμων- αλλά κατέληξαν στον υγρό τάφο του Ιονίου πελάγους.

Όσα κροκοδείλια δάκρυα και να χυθούν αυτό δεν απαλείφει τη ντροπή, που πρέπει να αισθάνεται η Ευρώπη απέναντι σε μια λανθασμένη πολιτική η οποία συνεχίζει να παράγει ανθρώπινες τραγωδίες. Η ιδεοληψία μιας “Ευρώπης-Κάστρου” -το όνειρο κάθε μισάνθρωπου ακροδεξιού- περιχαρακωμένης και κλειστής στον εαυτό της, αδιαφορώντας για τον περίγυρό της, είναι μια συνταγή αυτοκαταστροφής. Η ψευδαίσθηση πως η δημογραφικά γερασμένη αλλά ακόμη πλούσια Ευρώπη μπορεί ν’ αποτελέσει μια ασφαλή νησίδα ευημερίας μέσα σ’ έναν ωκεανό από βάσανα είναι μια επικίνδυνη αυταπάτη. Δεν υπάρχει κάτι το αντίστοιχο στην ανθρώπινη ιστορία. Κάθε φορά που στον κόσμο μας υπήρχε κάποια σημαντική “διαφορά δυναμικού” -δημογραφική, οικονομική, στρατιωτική, περιβαλλοντική, πολιτιστική κ.α.- ανάμεσα σε διαφορετικές περιοχές και κοινωνίες, ταυτόχρονα πυροδοτούνταν μαζικά μεταναστευτικά κύματα που σάρωναν τα πάντα στο πέρασμα τους.

 Rome-Barbarians2

Το παράδειγμα της Ρωμαϊκης Αυτοκρατορίας

Η πανίσχυρη επί πέντε αιώνες Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία σαρώθηκε τον 4ο μ.Χ. αιώνα από τη μαζική μετανάστευση των “βαρβαρικών λαών” (κυρίως γερμανικά φύλα) της ανατολικής Ευρώπης που, πιεζόμενοι από τους Ούνους της στέπας, αναγκάστηκαν να περάσουν τη ρωμαϊκή Limes, δηλαδή τη Μεθόριο που σχημάτιζαν οι ποταμοί Ρήνος και Δούναβης και να εισέλθουν στην “ασφάλεια” της ρωμαϊκής Οικουμένης -πολλοί μάλιστα πνίγηκαν καθοδόν. Παρά τις προαιώνιες συγκρούσεις τους με τις ρωμαϊκές λεγεώνες τα καταδιωκώμενα από τους Ούνους γοτθικά φύλα δεν είχαν ως στρατηγικό τους στόχο την κατάλυση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, αλλά περισσότερο επιθυμούσαν να εισέλθουν στην ασφάλεια του ρωμαϊκού κόσμου, ελπίζοντας πως θα επιτύγχαναν έτσι την επιβίωση τους απέναντι στη “κατάρα της στέπας”. Δεν ήταν στα σχέδια τους, εξ αρχής τουλάχιστον, να διαλύσουν και να κατακτήσουν τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, αλλά περισσότερο να ενσωματωθούν στην Οικουμένη της. Ωστόσο η μετανάστευσή τους ήταν τόσο μαζική, ανεξέλεγκτη και βίαιη και η (Δυτική) Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία σ’ εκείνη την ιστορική φάση ήταν τόσο αδύναμη και παρηκμασμένη, που δεν μπόρεσε να αντεπεξέλθει σ’ αυτή την τεράστια εισβολή των ανατολικών λαών και τελικά διαλύθηκε, κατακτήθηκε από τους “βαρβάρους” και το αποτέλεσμα ήταν ο σκοτεινός Μεσαίωνας της Ευρώπης.

Αν υπήρχε τότε κάποιος ευφυής και ισχυρός Αυτοκράτορας της Ρώμης, που ήθελε όντως να σταματήσει αυτή τη μαζική και μοιραία μετανάστευση των λαών της ανατολικής Ευρώπης, δε θα έπρεπε απλά να θωρακίσει με περισσότερες λεγεώνες τη ρωμαϊκή Μεθόριο, αλλά να εξουδετερώσει την πραγματική ρίζα όλης αυτής της κοσμογονικής αναταραχής, δηλαδή τους Ούνους, εκστρατεύοντας στην ίδια τους την κοιτίδα, τις στέπες της Ευρασίας. Ευφυία σημαίνει να αντιμετωπίζεις ένα πρόβλημα στη γέννησή του.

Αν ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας δεν το έκανε αυτό, τουλάχιστον θα έπρεπε να συμμαχήσει με τα, μέχρι πρότινος εχθρικά γερμανικά φύλα, ώστε να αμυνθούν όλοι μαζί από κοινού απέναντι στην “κατάρα της στέπας”. Κι αν αυτό ήταν κάτι το αδύνατο θα έπρεπε, εν τέλει, να οργανώσει μια πιο οργανωμένη μετανάστευση αυτών των λαών προς τα εδάφη της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ώστε να ενσωματωθούν ομαλά στον κορμό της και να την αναζωογονήσουν. Τίποτε απ’ όλα αυτά όμως δε συνέβη κι έτσι η ιστορία είναι αυτή που τη γνωρίζουμε με δέκα αιώνες ενός σκοτεινού Μεσαίωνα…

 Romans

Η επιτυχία είναι αυτοκαταστροφική αν δε μοιράζεται

Το δίδαγμα αυτής της ιστορίας είναι εξαιρετικά επίκαιρο, αρκεί να τοποθετήσουμε τη σύγχρονη Ευρώπη στη θέση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Δεν υπονοώ φυσικά πως η ιστορία επαναλαμβάνεται ούτε πως η Ευρώπη είναι σήμερα σε φάση παρακμής, αν και δεν μπορεί να αποκλειστεί κάτι τέτοιο λαμβάνοντας υπόψιν μας την τρέχουσα οικονομική κρίση και τις υπάρχουσες δημογραφικές τάσεις. Αυτό που θέλω να επισημάνω είναι πως η λογική της “Ευρώπης-Κάστρου” είναι πέρα για πέρα λανθασμένη. (Άλλωστε κάθε κάστρο, όσο ισχυρό κι αν είναι, όπως μας δείχνει τουλάχιστον η ιστορία, είναι καταδικασμένο αργά ή γρήγορα να πέσει). Όσο κι αν η σημερινή Ευρώπη προσπαθήσει να οχυρωθεί με φράκτες, ηλεκτροφόρα σύρματα, ναρκοπέδια, FRONTEX κ.α. απέναντι στα διαρκώς αυξανόμενα μεταναστευτικά κύματα της ανατολής και του νότου, αυτό μπορεί να καθυστερήσει για λίγο, αλλά όχι όμως να απομακρύνει το αναπόφευκτο, εφόσον η περιφέρεια της συνεχίζει να είναι βυθισμένη στη δυστυχία και υπάρχουν πόλεμοι, αστάθεια και αγεφύρωτες ανισότητες. Ακόμη κι αν η Ευρώπη μετατραπεί σε «συρματόπλεκτο παράδεισο» δεν θα μπορέσει να προστατευτεί ικανοποιητικά από την έκρηξη της «πληθυσμιακής βόμβας» και της αστάθειας στο νότιο ημισφαίριο. Αν η ανάπτυξη, η δημοκρατία και η δημογραφική μετάβαση δεν διαχυθούν και στις υπόλοιπες περιοχές του πλανήτη, αργά ή γρήγορα η πετυχημένη Δύση θα τιμωρηθεί, επειδή απλώς πέτυχε στον οικονομικό τομέα δίχως τους άλλους! Η επιτυχία πρέπει να μοιράζεται για να μην είναι αυτοκαταστροφική.

 Lefkada 1

Εσωτερικοί βάρβαροι

Ας είμαστε ρεαλιστές. Απέναντι στα εκατομμύρια των απελπισμένων μεταναστών και προσφύγων, που κτυπούν επίμονα τις πόρτες τους, οι δημοκρατικές κοινωνίες της Ευρώπης δεν έχουν και πολλά περιθώρια αντίδρασης. Όσες χώρες προσπαθούν να επιβάλλουν εμπόδια και σκληρούς ελέγχους στη μετακίνηση των μεταναστών, κινδυνεύουν να απομακρυνθούν από τις δημοκρατικές αρχές πάνω στις οποίες θεμελιώθηκαν, να χάσουν δηλαδή τον εαυτό τους. Οι σύγχρονες μέθοδοι υπεράσπισης των ευρωπαϊκών συνόρων από τα κύματα των μεταναστών αντί να προσφέρουν αποτελεσματική προστασία στους πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, περισσότερο βλάπτουν τα απομεινάρια της περίφημης Δυτικής φιλελεύθερης δημοκρατίας, με άλλα λόγια τις ελευθερίες και τα ατομικά δικαιώματα των ίδιων των Ευρωπαίων πολιτών.

Αυτές οι μέθοδοι, σε συνδυασμό με μιαν αφηρημένη αίσθηση κλειστοφοβίας στους ουρανούς της Ευρώπης, κάνουν το φάντασμα του Αδόλφου Χίτλερ να σηκωθεί από τον τάφο του, μαζί με όλη εκείνη τη ρατσιστική παράνοια περί «ανώτερων» και «κατώτερων» φυλών. Γιατί η Ευρώπη, αν και έζησε δύο καταστρεπτικούς πολέμους, δεν είναι επαρκώς «εμβολιασμένη» απέναντι στο Φασισμό και γενικά στον ολοκληρωτισμό. Έτσι, αντί να διαχειριστεί έξυπνα τα αλλεπάλληλα κύματα των «κολασμένων της γης» που την πολιορκούν, αντί να εκμεταλλευτεί τη μετανάστευση για να αποφύγει τη δημογραφική της κατάρρευση και για να δημιουργήσει μια πιο ανταγωνιστική οικονομία και πιο ανοικτή κοινωνία, η Ευρώπη κινδυνεύει να παρασυρθεί από τους «δαίμονες» του παρελθόντος και να εκκολάψει ξανά το «αυγό του φιδιού». Γιατί η «Ευρώπη-κάστρο» κινδυνεύει λιγότερο από τους μετανάστες, που την πολιορκούν ασφυκτικά, και περισσότερο από τους εσωτερικούς της “βαρβάρους” (φανατικούς εθνικιστές, φασίστες, νεοναζί κ.α.) που καραδοκούν για να τη βυθίσουν στο σκότος του ολοκληρωτισμού από τον οποίο ποτέ δεν απαλλάχτηκε. Η μεταναστευτική επέλαση του νότου, αντί να αποτελέσει μια χρυσή ευκαιρία για την δημογραφική και οικονομική ανάκαμψη της γηραιάς ηπείρου, μπορεί να την ωθήσει σε μια φοβική σπασμωδική αντίδραση, η οποία θα μπορούσε να πυροδοτήσει την αναβίωση του φαντάσματος του Φασισμού και του Ναζισμού, την πικρή πρόγευση των οποίων έχουμε πάρει και στην Ελλάδα. Ευχής έργο θα ήταν να συμβεί ακριβώς το αντίθετο.

Lefkada 2

Δυστυχώς όμως: «Κανείς σχεδόν δεν παίρνει μαθήματα από την Ιστορία, εκτός από εκείνους που τη μελετούν και τη διδάσκουν. Οι ισχυροί της Γης, που οι ίδιοι παράγουν γεγονότα και κατευθύνουν την Ιστορία σπάνια παραδειγματίζονται από αυτήν» (JeanPaul, 1763-1825).

  Ο Γιώργος Στάμκος (stamkos@post.com) είναι συγγραφέας και δημιουργός του περιοδικού Ζενίθ (www.zenithmag.wordpress.com)

ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΣΤΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟ: ΤΟ ΝΑΥΑΓΙΟ ΤΗΣ ΛΑΜΠΕΝΤΟΥΖΑ

Στη Λαμπεντούζα πνίγεται η Ευρώπη

Του Γιώργου Στάμκου

 Lambedusa 1

Κροκοδείλια δάκρυα χύνουν οι πολιτικοί της Ευρώπης για το πολύνεκρο ναυάγιο της Λαμπεντούζα. Οι τριακόσιοι περίπου νεκροί μετανάστες από την Αφρική που χάθηκαν στα νερά της Μεσογείου, συνιστούν τμήμα μιας διαρκούς τραγωδίας που εξελίσσεται εδώ και τουλάχιστον δύο δεκαετίες στα νότια, υγρά σύνορα της Ευρώπης. Παρά το μέγεθός της, αυτή η τραγωδία, δεν είναι κάτι το καινούργιο και ούτε πρόκειται να σταματήσει στο προσεχές μέλλον.

Αν και οι αρχηγοί των διάφορων πολιτικών ομάδων του Ευρωκοινοβουλίου δηλώνουν σωστά πως “τα εξωτερικά σύνορα της Ε.Ε. είναι ευρωπαϊκά σύνορα, όπως ευρωπαϊκή είναι και η ευθύνη για την τραγωδία στην Λαμπεντούζα” και προτείνουν μία ευρωπαϊκή Frontex να αναλάβει τη φύλαξη των μεσογειακών συνόρων της Ευρωπαϊκής Ένωσης από την Κύπρο ως το Γιβραλτάρ, εντούτοις αυτό δεν πρόκειται να λύσει το πρόβλημα.

H Ευρώπη είναι γερασμένη δημογραφικά και, παρά την τρέχουσα οικονομική κρίση, είναι αρκετά πλούσια και ανεπτυγμένη οικονομικά, κυρίως ο βορράς της. Ο Νότος, η Αφρική αλλά και μεγάλο τμήμα της Ασίας, που αποτελούν τον αναπτυσσόμενο κόσμο, βρίσκονται ακόμη σε φάση δημογραφικής έκρηξης. Ιδού ο «τέλειος συνδυασμός», σύμφωνα μ’ ένα παλιότερο ειρωνικό σχόλιο του Economist. «Τέλειος», επειδή ο Νότος έχει πλεόνασμα από εργατικά χέρια, ενώ ο Βορράς έχει ανεπτυγμένη οικονομία και γηράσκοντες πληθυσμούς. «Ειρωνικό», επειδή η Ευρώπη δεν είναι «χωνευτήρι», όπως η Αμερική. Τα ευρωπαϊκά κράτη δεν είναι δημιουργήματα μεταναστών, όπως οι ΗΠΑ, ο Καναδάς και η Αυστραλία, για να μην έχουν δυσκολίες στην ενσωμάτωση των ξένων. Έχουν δομηθεί πάνω στο εθνικιστικό μοντέλο και δύσκολα μπορούν να αποδεχτούν, το διαφορετικό και την πολυπολιτισμικότητα. Το πρόβλημα της Ευρώπης είναι ότι ζητά φθηνή εργασία, όχι όμως ανθρώπους…

Από την άλλη η Μεσόγειος δεν αποτελεί κάποιο ανθεκτικό φράγμα. Τόσο το στενό του Γιβραλτάρ, όσο και το Αιγαίο αποτελούν τα κατεξοχήν περάσματα των μη νόμιμων μεταναστών προς τον «ευρωπαϊκό παράδεισο». Η Ελλάδα, εξ αιτίας της γεωγραφικής της θέσης, αποτελεί τα τελευταία χρόνια έναν πραγματικό κόμβο διέλευσης μεταναστών. Για λίγους απ’ αυτούς η χώρα μας είναι προορισμός, ενώ για τους περισσότερους είναι ένα αναγκαίο πέρασμα για τη μετάβαση προς την καρδιά της Ευρώπης. Μόνο που συμβαίνει να εγκλωβίζονται εδώ, στην Ελλάδα της κρίσης και των εγχώριων νεοναζί με τα ξυρισμένα κεφάλια που δέρνουν και μαχαιρώνουν οποιονδήποτε έχει σκούρο δέρμα…

Τα «δουλεμπορικά» πλοία με τους εκατοντάδες εξαθλιωμένους πρόσφυγες-μετανάστες, που εμφανίζονται τελευταία τόσο συχνά στις ελληνικές και στις ιταλικές ακτές, αποτελούν μονάχα την κορυφή του παγόβουνου, ίσως την αρχή της επερχόμενης μεταναστευτικής πλημμυρίδας. Σύμφωνα με κάποιες εκτιμήσεις θα επιχειρούν να διασχίσουν τα θαλάσσια σύνορα της νότια Ευρώπης τουλάχιστον ένα εκατομμύριο παράνομοι μετανάστες το χρόνο. Κάποιοι απ’ αυτούς θα επαναπροωθούνται, οι περισσότεροι όμως θα συνεχίζουν και θα παραμείνουν στην Ευρώπη, διαμορφώνοντας έτσι τη νέα της ταυτότητα.

Η διαδρομή των μη νόμιμων μεταναστών προς τον «απαγορευμένο παράδεισο» της Ευρώπης κρύβει πολλούς και θανάσιμους κινδύνους. Τα σαπιοκάραβα, που κινούνται σε άσχημες καιρικές συνθήκες στη θάλασσα προσπαθώντας να αποφύγουν τους ελέγχους και να αποβιβάσουν σε ερημικές ακτές το «φορτίο» τους, πολύ συχνά ναυαγούν. Την τελευταία δεκαετία η Μεσόγειος έγινε υγρός τάφος για δεκάδες χιλιάδες άτυχους επίδοξους μετανάστες. Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις που οι καπετάνιοι των δουλεμπορικών σκαφών εγκατέλειψαν αβοήθητους εκατοντάδες λαθρομετανάστες, όταν το πλοίο τους ναυαγούσε. Στις ακτές των νησιών του Αιγαίου ξεβράζονται συχνά πτώματα μη νόμιμων μεταναστών, κυρίως γυναικών και παιδιών. Πολλοί παλεύουν για ώρες με τα κύματα για να μπορέσουν να βγουν σε κάποιο νησί, σε κάποια ακτή και αρκετοί δεν τα καταφέρνουν.

Το ταξίδι των επίδοξων μεταναστών προς την «Ιθάκη» τους είναι μια περιπέτεια, όχι με Λαιστρυγόνες, Κύκλωπες και την οργή του θυμωμένου Ποσειδώνα, αλλά με ναρκοπέδια, σαπιοκάραβα, καρότσες φορτηγών, αδίστακτους διακινητές και δουλεμπόρους, αυστηρούς και διεφθαρμένους αστυνομικούς, σκληρούς συνοριοφύλακες και στρατιώτες, γραφειοκρατικούς λαβύρινθους, απελάσεις, επαναπροωθήσεις και επανεισδοχές, χωρισμούς και επανενώσεις οικογενειών, μίζερα κέντρα υποδοχής που θυμίζουν στρατόπεδα συγκέντρωσης, άσχημες καιρικές συνθήκες, ταραγμένες θάλασσες και παγωμένα βουνά. Αυτή είναι και η τραγική ειρωνεία στην όλη ιστορία: ενώ εμείς ζούμε «περιμένοντας τους Βαρβάρους», εκείνοι βγαίνουν «στον πηγαιμό για την Ιθάκη» τους. Το πνεύμα του Οδυσσέα είναι μαζί τους. Αργά ή γρήγορα οι μετανάστες και οι «κολασμένοι της γης» θα καταφέρουν να φθάσουν στην «Ιθάκη» τους. Δεν έχουν άλλωστε και άλλη επιλογή.

Lambedusa 2

Ούτε όμως και η Ευρώπη έχει άλλη επιλογή: η μετανάστευση είναι ιστορικά μια αναπόφευκτη διαδικασία. Βραχυπρόθεσμα αυτό έχει βέβαια και το κόστος του καθώς η εθνική και πολιτισμική διαφορετικότητα που δημιουργείται εξαιτίας της μετανάστευσης κλονίζουν προς στιγμήν την κοινωνική αλληλεγγύη και την εμπιστοσύνη στους άλλους και οδηγούν πολλούς ντόπιους να υιοθετούν πιο εγωϊστικές συμπεριφορές και να κλείνονται στους εαυτούς τους. Μακροπρόθεσμα όμως τα οφέλη της μετανάστευσης είναι πολύ περισσότερα από τα βραχυπρόθεσμα κόστη της.

Η μετανάστευση, δηλαδή το να εγκαταλείψει κανείς το σπίτι και την πατρίδα του για να ταξιδέψει κάτω από αβέβαιες συνθήκες αναζητώντας κάτι καλύτερο σε μια μακρινή άγνωστη χώρα με διαφορετική κουλτούρα, δεν είναι καθόλου μα καθόλου εύκολη υπόθεση. Ρωτήστε τους εκατοντάδες χιλιάδες των Ελλήνων μεταναστών που το επιχείρησαν. Είναι μια δύσκολη εμπειρία και μια σκληρή δοκιμασία. Η μετανάστευση απαιτεί έναν συνδυασμό τόλμης και απόγνωσης: και τα δύο αποτελούν συνταγές της επιτυχίας. Έτσι οι μετανάστες είναι «καταδικασμένοι» να πετύχουν, κυρίως οικονομικά. Και στην προσπάθεια τους αυτή βελτιώνουν και την οικονομική κατάσταση των χωρών που τους υποδέχονται. Αυτό είναι πολύ σημαντικό να το θυμόμαστε εμείς οι Έλληνες, ένας κατεξοχήν λαός μεταναστών.

Οι μετανάστες θεωρούνται σχεδόν πάντα ευλογία για τη χώρα που τους υποδέχεται -δείτε για παράδειγμα την οικονομική επιτυχία και τη μονίμως χαμηλή ανεργία των χωρών που παραδοσιακά δέχονται μετανάστες. Είναι πράγματι δώρο να δέχεται μια χώρα ανθρώπους σε παραγωγική ηλικία χωρίς να έχει ξοδέψει ούτε ένα Ευρώ για την ανατροφή και την εκπαίδευσή τους. Επιπλέον οι μετανάστες μεταφέρουν ιδέες, πρακτικές και πολιτιστικά στοιχεία που πλουτίζουν και δίνουν χρώμα στη χώρα υποδοχής τους. Με δυό λόγια οι μετανάστες βοηθούν στο άνοιγμα των οριζόντων μιας κοινωνίας. Αρκεί βέβαια η κοινωνία υποδοχής τους να είναι αρκετά ευέλικτη ώστε να τους ενσωματώσει με τις λιγότερο δυνατόν παρενέργειες. Είναι όμως η σημερινή Ευρώπη έτοιμη γι΄ αυτό; «Η Ευρώπη είναι ένα σπίτι για όλους. Έχουμε ξεχάσει όμως να φτιάξουμε πόρτες, οπότε ο κόσμος θα συνεχίσει να μπαίνει από τα παράθυρα», παραδέχθηκε ο Ντανιέλ Κον Μπεντίτ, συμπρόεδρος της Ομάδας των Πρασίνων.

Lambedusa 3

Με άλλα λόγια χρειαζόμαστε μία σαφή ευρωπαϊκή μεταναστευτική πολιτική, με βάση τις νόμιμες μεταναστευτικές δυνατότητες στην Ευρώπη, αποφασίζοντας πόσους και ποιους μετανάστες θα μπορούμε να υποδεχόμαστε κάθε χρόνο, ώστε να αντισταθμίζουμε από τη μία το δημογραφικό έλλειμμα και τη γήρανση του πληθυσμού μας κι από την άλλη ικανοποιώντας τις ανάγκες σε εργατικά χέρια της πραγματικής οικονομίας. Το πρόβλημα όμως είναι πως στην Ευρώπη της κρίσης οι βόρειες πλεονασματικές χώρες αντιμετωπίζουν διπλή πίεση, τόσο από τους παράνομους μετανάστες των αναπτυσσόμενων χωρών, όσο κι από τους νόμιμους νεομετανάστες του μακροχρόνια υφεσιακού ευρωπαϊκού νότου. Πως θα αντιδράσουν άραγε; Θα ανοίξουν τα σύνορα τους παραδεχόμενες πως δεν μπορούν να είναι συρματόπλεκτες “νησίδες ευημερίας” μέσα σ’ έναν ωκεανό από βάσανα ή μήπως θα επιχειρήσουν μια ξενοφοβική κλειστοφοβική αναδίπλωση; Για να μη συμβεί το δεύτερο απαιτείται στην Ευρώπη να δημιουργηθεί ένα νέο Εμείς, μια νέα ευρωπαϊκή ταυτότητα, που θα επιτρέψει στη γηραιά ήπειρο να συνεχίσει να διαδραματίζει έναν ενεργό και δημιουργικό ρόλο σ’ έναν νέο κόσμο, όπου η ισχύς μετατοπίζεται τεκτονικά προς την Ασία. Αν δεν το κάνει θα πρέπει να αρκεστεί στο ρόλο ενός μίζερου και περιθωριακού “ακρωτηρίου” της Ευρασίας.

Ο Γιώργος Στάμκος (stamkos@post.com) είναι συγγραφέας και δημιουργός του περιοδικού Ζενίθ (www.zenithmag.wordpress.com)

ΕΛΛΗΝΕΣ ΝΕΟΝΑΖΙ: Η άνοδος της «Χρυσής Αυγής» στην Ελλάδα

ΕΛΛΗΝΕΣ ΝΕΟΝΑΖΙ

Η άνοδος της «Χρυσής Αυγής» στην Ελλάδα

1 XrysiAugi

«Ερχόμαστε ως εχθροί. Όπως ο λύκος που πέφτει σε κοπάδι προβάτων, έτσι ερχόμαστε». Γιόζεφ Γκέμπελς (Joseph Goebbels), 30 Απριλίου 1928

 

 Γράφει ο Γιώργος Στάμκος (stamkos@post.com)

 

Σε μια Ελλάδα κτυπημένη βαριά από τη λιτότητα, τη μακροχρόνια ύφεση και την αυξανόμενη ανεργία, η κοινωνία ισοπεδώνεται προς τα κάτω και ο ελληνικός λαός εξαθλιώνεται καθημερινά, θυσιασμένος στο βωμό μιας αδιέξοδης πολιτικής της Τρόικα και των αλλεπάλληλων Μνημονίων (Memorandum), που θυμίζουν περισσότερο το κινεζικό μαρτύριο της σταγόνας ή μια «θεραπεία» που σκοτώνει τον ασθενή της.

Σ’ αυτό το νοσηρό και απαισιόδοξο περιβάλλον παρατηρούνται δύο αντίρροπες τάσεις: από τη μια παρατηρείται το φαινόμενο της εντυπωσιακής ενίσχυσης των κομμάτων της Αριστεράς, και ειδικά του ΣΥΡΙΖΑ –που αγγίζουν όλα μαζί το 40% των ψηφοφόρων– κι από την άλλη μια εξίσου εντυπωσιακή άνοδο της ακροδεξιάς. Για πολλούς δεν αποτελεί έκπληξη η εντυπωσιακή άνοδος του νεοναζιστικού κόμματος της Χρυσής Αυγής, που μέχρι πριν ήταν σχεδόν αόρατο και με ελάχιστα ποσοστά. Στις εκλογές όμως της 12ης Ιουνίου του 2012 έλαβε 425.990 ψήφους (ποσοστό 6,92%) και 18 έδρες στο Ελληνικό Κοινοβούλιο. Οι βουλευτές της χαιρετούν φασιστικά, ενώ στους ελληνικούς δρόμους τα μέλη της, οργανωμένα σε «Τάγματα Εφόδου» τύπου Ναζί, δέρνουν και μαχαιρώνουν μετανάστες.

 2 assets_LARGE_t_420_54123633_type12128

Έχουν ξυρισμένα κεφάλια, ύφος Mein Kampf, φουσκωμένα από το γυμναστήριο σώματα, μαύρες μπλούζες με σύμβολα της Χρυσής Αυγής που θυμίζουν σβάστικα και χτυπούν οποιονδήποτε σκουρόχρωμο μετανάστη δεν πλησιάζει στο «ιδανικό» της Λευκής Φυλής. Έπειτα από αρκετά χρόνια περιθωριακής παρουσίας τους οι Έλληνες νεοναζί άρχισαν να «καθαρίζουν» από μετανάστες τις υποβαθμισμένες πλατείες της Αθήνας, χρησιμοποιώντας γροθιές, ρόπαλα και μαχαίρια, να βεβηλώνουν εβραϊκά νεκροταφεία και να πυρπολούν τζαμιά. Ταυτόχρονα «πουλάνε προστασία» σε Έλληνες, συνοδεύουν τις γριούλες στο σουπερμάρκετ και στα ATM για να μην τις κλέψουν οι ξένοι, διώχνουν μετανάστες από τα σπίτια που νοικιάζουν αν καθυστερούν έστω κι ένα μήνα το ενοίκιο τους στον Έλληνα ιδιοκτήτη τους και καταστρέφουν τους πάγκους των αλλοδαπών μικροπωλητών. Όλα αυτά τα αποκαλούν «πολιτικό ακτιβισμό» και για να προσελκύσουν ακόμη περισσότερους απεγνωσμένους Έλληνες διοργανώνουν δωρεάν διανομές τροφίμων, συσσιτίων και αιμοδοσίες αλλά όμως αποκλειστικά για ελληνικής καταγωγής πολίτες: μια γριούλα διώχτηκε με τις κλωτσιές επειδή ήταν Γεωργιανή –της είπαν, μπροστά στην κάμερα, να πάει να φάει από τον… Γιώργο Παπανδρέου!

2 χρυση-αυγη-τροφιμα

Όλα αυτά γίνονται βέβαια για προπαγανδιστικούς λόγους, εκμεταλλευόμενοι την απουσία του ελληνικού κράτους, τους Νόμους του οποίου επιδιώκουν να υποκαταστήσουν με τους δικούς τους βίαιους τρόπους. Τα κενά, ειδικά σε θέματα ασφάλειας, που έχει αφήσει το παράλυτο από την κρίση ελληνικό κράτος, εκμεταλλεύεται η Χρυσή Αυγή που είναι μια νεοναζιστική οργάνωση, ένα πολιτικό κόμμα, αλλά και μια υποκουλτούρα κι ένα δίκτυο μέσα στην αστυνομία, που απροκάλυπτα την υποστηρίζει: στις τελευταίες εκλογές σχεδόν ο ένας στους δύο Έλληνες αστυνομικούς την ψήφισαν (όπως έδειξαν τα αποτελέσματα στα ειδικά τμήματα που ψήφιζαν αστυνομικοί), δείχνοντας έτσι έναν ανίερο δεσμό ανάμεσα στα Σώματα Ασφαλείας και στους Έλληνες νεοναζί. Άλλωστε πολλοί μετανάστες που κατάγγειλαν στην Αστυνομία την κακοποίηση τους από μέλη της Χρυσής Αυγής αντί να προστατευτούν βρέθηκαν στη φυλακή, επειδή δεν είχαν άδεια παραμονής!

4 Xrysi Aygi Magazine

Πως όμως ξεκίνησε και εξελίχθηκε το νεοφασιστικό φαινόμενο στην Ελλάδα;  Για ιστορικούς λόγους στην Ελλάδα η ακροδεξιά δεν είχε καταφέρει, εώς πρόσφατα, να εξελιχθεί σε υπολογίσιμη πολιτική δύναμη. Είναι γνωστό πως συνδέθηκε από τη γέννηση της με τη δικτατορία του Ιωάννη Μεταξά (1936-1941), τη ναζιστική κατοχή (1941-1944) και τη στρατιωτική Χούντα (1967-1974), δηλαδή με μαύρες περιόδους κατά τις οποίες ο ελληνικός λαός υπέφερε πολύ και στερήθηκε τις δημοκρατικές και όχι μόνον ελευθερίες του. Ωστόσο, παρά τη σχετικά πρόσφατη εμπειρία της Χούντας, ο ελληνικός λαός δεν «ανοσοποιήθηκε» έναντι της ακροδεξιάς. Αντίθετα η γενιά που γεννήθηκε μετά τη Χούντα φέρεται να ψήφισε, περισσότερο απ’ τους γονείς της, τη νεοναζιστική Χρυσή Αυγή. Ωστόσο όσοι Έλληνες την ψήφισαν, ειδικά οι νέοι, δεν είναι απαραίτητα νεοναζί. Η ψήφος τους ήταν κυρίως μια ψήφος διαμαρτυρίας, τιμωρητική, γεμάτη δυσαρέσκεια, οργή και, κυρίως, ήταν μια ψήφος –προσωρινά τουλάχιστον– αντισυστημική. Ήταν στην ουσία μια κραυγή απόγνωσης, μια έκκληση για βοήθεια: κι επειδή δεν βρήκε ανταπόκριση εκεί που θα ‘πρεπε, στράφηκε στη Χρυσή Αυγή γύρω από την οποία δημιουργήθηκε τελευταία ένα είδος «επαναστατικού μύθου», επενδυμένου με εθνικιστικό μανδύα, που γοητεύει κυρίως τους, χωρίς προοπτικές, ανθρώπους, που ποτέ πριν δε θα έπεφταν θύματα της φασιστικής ρητορικής.

Αυτά όμως δεν είχε κατά νου του ο γενικός γραμματέας της οργάνωσης Νίκος Μιχαλολιάκος, ένα ηγετικό στέλεχος της ελληνικής ακροδεξιάς από τη δεκαετία του 1970, όταν το Δεκέμβριο του 1980 ξεκίνησε να εκδίδει το περιοδικό «Χρυσή Αυγή». Δεν είχε σίγουρα κατά νου του τη λαϊκή απήχηση που θα είχε το κόμμα του στην πληττόμενη από την κρίση Ελλάδα του 2012, αλλιώς ίσως να το ξανασκέφτονταν όταν δήλωνε οπαδός του εθνικοσοσιαλισμού, της ανωτερότητας της «Aρίας Φυλής» και του Χίτλερ, απολογούμενος στα άρθρα του ότι οι Γερμανοί κατά τη διάρκεια της Κατοχής διέπραξαν μαζικές εκτελέσεις στην Ελλάδα απλά ως «αντίποινα» για τη δράση των αντιστασιακών. Ο ίδιος κατηγορήθηκε για συμμετοχή του σε ακροδεξιά τρομοκρατική οργάνωση που έβαλε βόμβες το 1976, ενώ κατηγορήθηκε το 1981 για συνεργασία με την Κρατική Υπηρεσία Πληροφοριών απ’ την οποία λάμβανε μισθό ως μυστικός πράκτορας έχοντας την κωδική ονομασία «Αστυάναξ». Αυτά όμως δεν τον εμπόδισαν να ιδρύσει το 1985, το «Εθνικό Λαϊκό Κίνημα – Χρυσή Αυγή», που στην αρχή ήταν αμελητέο, αλλά άρχισε να ενεργοποιείται στις αρχές της δεκαετίες του 1990 συμμετέχοντας σε συλλαλητήρια στην Ελλάδα για το όνομα «Μακεδονία». Μάλιστα, ορισμένα από τα μέλη της οργάνωσης του, συμμετείχαν ως εθελοντές στο πλευρό των Σέρβων της Βοσνίας και κατηγορήθηκαν αργότερα ως «εγκληματίες πολέμου».

Αν και τον Δεκέμβριο του 2005 ο γενικός γραμματέας της Χρυσής Αυγής, Νίκος Μιχαλολιάκος, ανακοίνωσε την παύση των αυτόνομων πολιτικών δραστηριοτήτων της οργάνωσης, ενεργοποιήθηκε και πάλι το 2007 και το 2010 κατέβηκε στις δημοτικές εκλογές της Αθήνας και κατάφερε, χάρη στην αντιμεταναστευτική του ρητορική, να εκλεγεί ως δημοτικός σύμβουλος σε μια Αθήνα που έβλεπε τις γειτονιές της να υποβαθμίζονται από τη μαζική είσοδο παράνομων μεταναστών. Μέχρι τότε το κόμμα του δε συγκέντρωνε πάνω από 30.000 ψήφους πανελλαδικά, αλλά οι προοπτικές του φαινόταν ευοίωνες, επειδή χρησιμοποιούσε τόσο το αντιμεταναστευτικό, όσο και την οικονομική κρίση και την παρουσία της Τρόικας, που υπονόμευε την εθνική ανεξαρτησία του ελληνικού λαού. Χάρη στον τοξικό συνδυασμό της αυξημένης μαζικής ανεργίας και της ξενοφοβίας, της έλλειψης προοπτικών και της συνωμοσιοπαράνοιας, το μικρό νεοναζιστικό του κόμμα άρχισε να κερδίσει πολιτικούς πόντους και να ανεβαίνει.

3 43CAFBDC9339B27124AEFACC0908AF76

 Τα περιστατικά εγκλημάτων ρατσιστικής βίας σε βάρος μεταναστών από μέλη της Χρυσής Αυγής αποτελούν πλέον καθημερινότητα στην Ελλάδα της κρίσης. Τα περισσότερα μάλιστα γίνονται υπό την ανοχή και τη συγκάλυψη της Αστυνομίας. Έχοντας ως σύνθημα το «κάθε ξένος εργάτης είναι ένας Έλληνας άνεργος» η Χρυσή Αυγή έχει εξαπολύσει πογκρόμ σε βάρος των μεταναστών. Ειδικά υποβαθμισμένες περιοχές του κέντρου της Αθήνας, όπως η πλατεία του Αγίου Παντελεήμονα, έχουν μετατραπεί σε πεδίο μάχης μεταξύ Χρυσαυγιτών και μεταναστών που ζουν εκεί. Στην Αθήνα οι ξυλοδαρμοί, τα μαχαιρώματα και η καταστροφή των καταστημάτων των μεταναστών γίνονται συχνά με την οργανωμένη δράση μελών της Χρυσής Αυγής, που μετακινούνται κατά ομάδες πάνω σε μηχανάκια, είναι οπλισμένοι με ρόπαλα και μαχαίρια, και φορούν κράνη για να μην τους αναγνωρίζουν.

Οργανωμένες επιθέσεις έχει εξαπολύσει η νεοναζιστική οργάνωση και σε πανηγύρια και λαϊκές αγορές για να διώξει τους αλλοδαπούς μικροπωλητές. Συγκεκριμένα στο πανηγύρι της Παναγίας Παντοβασίλισσας στη Ραφήνα στις 8 Σεπτεμβρίου 2012 περίπου 50 μέλη της Χρυσής Αυγής, με αρχηγούς δύο βουλευτές του κόμματος, επιτέθηκαν στους αλλοδαπούς μικροπωλητές, τους έβρισαν και κατέστρεψαν τους πάγκους με τα προϊόντα τους. Μπροστά στις κάμερες δικαιολόγησαν τις πράξεις τους λέγοντας πως «απέσυραν από την κυκλοφορία τα παράνομα προϊόντα που διακινούσαν λαθρομετανάστες». Την πράξη τους επικρότησε μάλιστα και ο Σταμάτης Μέλος, πρόεδρος του συνδικάτου Ελλήνων μικροπωλητών, λέγοντας πως «όχι μόνο επιδοκιμάζουμε την Χρυσή Αυγή, αλλά την χειροκροτούμε κιόλας», ξεσηκώνοντας έντονες αντιδράσεις.

Στο λιμάνι της Πάτρας, όπου μαζεύονται χιλιάδες λαθρομετανάστες ελπίζοντας να  μπουν κρυφά σε κάποιο καράβι για την Ιταλία, τα μέλη της Χρυσής Αυγής ανέλαβαν να «καθαρίσουν» την περιοχή, συγκρουόμενοι ακόμη και με την Αστυνομία.

Έντονη δραστηριότητα των νεοναζιστικών ομάδων παρατηρείται τους τελευταίους μήνες και στην ελληνική επαρχία. Χαρακτηριστικά παραδείγματα η Δράμα όπου το τελευταίο διάστημα υπάρχει έξαρση της δράσης τους με βεβηλώσεις μνημείων και επιθέσεις σε στέκια αναρχικών ομάδων. «Τα γνωστά συνθήματα περί καθαρότητας του αίματος εμφανίζονται όλο και πιο συχνά στους τοίχους της πόλης και οι εθνικιστικές ρητορείες έχουν ολοένα και μεγαλύτερη απήχηση σε όλο και πιο νέους» δήλωσε ο Ιάκωβος Μαλαμίδης, κάτοικος της Δράμας.

3 xa

Η δράση και οι βίαιες επεμβάσεις της Χρυσής Αυγής δεν περιορίζονται μόνο στο κυνήγι των μεταναστών. Την Πέμπτη 12 Οκτωβρίου εκατό μέλη της οργάνωσης μαζί με ομάδες φανατικών ορθοδόξων συγκεντρώθηκαν έξω από το θέατρο «Χυτήριο», στην Ιερά Οδό (Αθήνα) για να σταματήσουν την παράσταση «Corpus Christi», που τη θεωρούσαν βλάσφημη. Απέναντι από τους Νεοναζί βρέθηκαν δεκάδες άνθρωποι που φώναζαν «Κάτω τα χέρια από τον Πολιτισμό και την Ελευθερία του Λόγου». Οι αντιδράσεις συνεχίστηκαν επί πολλές ημέρες αναγκάζοντας τελικά τους συντελεστές του έργου να σταματήσουν την παράσταση στις 1.11.2012. «Βουλευτές της Χρυσής Αυγής σε ρόλο νταβατζή και φανατικοί θρησκόληπτοι σταμάτησαν την παράσταση» δήλωσε με λύπη ο συγγραφέας και βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Πέτρος Τατσόπουλος. Τελευταία πρωτοβουλία της Χρυσής Αυγής είναι το σχέδιο της να επισκεφτούν οι βουλευτές της και τα δημόσια σχολεία προκειμένου να εμφυσήσουν τα «εθνικά ιδεώδη» στα Ελληνόπουλα…

Η εγκληματική δράση και ο «πολιτικός ακτιβισμός» της Χρυσής Αυγής έχει προκαλέσει πολλές αντιδράσεις, τόσο εντός της Ελλάδας όσο και εκτός. Ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη Νίκος Δένδιας, που πρόσκειται στο κεντροδεξιό κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, δήλωσε πως «κήρυξε πόλεμο στα ‘Τάγματα Εφόδου’ της Χρυσής Αυγής».Ο ίδιος αρνήθηκε τις κατηγορίες πως η Ελληνική Αστυνομία (ΕΛΑΣ) συγκαλύπτει τη δράση των Ελλήνων νεοναζί: ««Η Ελληνική Αστυνομία και η Χρυσή Αυγή είναι απολύτως απέναντι. Είναι συνταγματική υποχρέωση της ΕΛ.ΑΣ. να μην ανέχεται την αυτοδικία της Χρυσής Αυγής». Πιεζόμενος μάλιστα από τα κόμματα της Αριστεράς ο Νίκος Δένδιας αποφάσισε την ίδρυση μιας αστυνομικής ομάδας εδικής στην καταπολέμηση των εγκλημάτων ρατσιστικής βίας και μια ομάδας «εσωτερικών υποθέσεων» που θα ειδικεύεται στην έρευνα των σχέσεων αστυνομικών με ακροδεξιές οργανώσεις. Μέχρι στιγμής πάντως οι ομάδες αυτές δεν έχουν αναλάβει δράση.

Από τα ελληνικά πολιτικά κόμματα αυτά που αντιδρούν περισσότερο στη δράση της Χρυσής Αυγής είναι τα κόμματα της Αριστεράς και ειδικά ο ΣΥΡΙΖΑ, η Δημοκρατική Αριστερά και το Κομμουνιστικό Κόμμα, μια βουλευτής του οποίου, η Λιάνα Κανέλη, χαστουκίστηκε μπροστά στις κάμερες από τον βουλευτή της Χρυσής Αυγής Ηλία Κασιδιάρη. Η Αριστερά ρίχνει τις ευθύνες στην αυστηρή λιτότητα που επιβάλλει η Τρόικα, που εξαθλιώνει τον ελληνικό λαό και επωάζει το «αυγό του φιδιού», τον φασισμό. Για την Αριστερά η Χρυσή Αυγή θεωρείται ως «πατερίτσα» ενός συστήματος που καταρρέει κι έχει ως στόχο να στρέψει την οργή του λαού σε «αποδιοπομπαίους τράγους» (μετανάστες) και όχι στους πραγματικούς υπεύθυνους της κρίσης. Είναι ωστόσο διχασμένη για το αν αυτό το κόμμα θα έπρεπε να κηρυχτεί παράνομο και να απαγορευτεί με νόμο.

Αντιδράσεις στην Χρυσή Αυγή υπήρξαν και στους κόλπους της Ορθόδοξης Εκκλησίας με εξαίρεση μερικούς υπερεθνικιστές μητροπολίτες που την υποστηρίζουν ανοικτά. Ο μητροπολίτης Σιατίστης Παύλος χαρακτήρισε της Χρυσή Αυγή «Μαύρη Νύχτα» και τα μέλη της «νεοπαγανιστές» που δεν έχουν σχέση με τη διδασκαλία του Ευαγγελίου. Ο Μητροπολίτης Μεσσηνίας Χρυσόστομος καταδίκασε τη δράση της λέγοντας: «Πότε οι αρχαιολάτρες και οι δωδεκαθεϊστές έγιναν ομολογητές και προασπιστές της πίστης του Χριστού; Πώς είναι δυνατόν να συνδυάζουν τη βία με τον Σταυρό;» .Σαφή θέση κατά της Χρυσής Αυγής και των μεθόδων της πήρε ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, αλλά και η Ελληνορθόδοξη Αρχιεπισκοπή Αμερικής η καταδικάζοντας τα ρατσιστικά φαινόμενα. Μάλιστα, όταν η Χρυσή Αυγή προσπάθησε να ανοίξει γραφεία στην ελληνική συνοικία στην Αστόρια της Νέας Υόρκης(πριν είχε ανοίξει γραφεία και στην Αυστραλία), οι Έλληνες της διασποράς αντέδρασαν λέγοντας πως «ο φασισμός δεν περνά στους Έλληνες των ΗΠΑ». Στον αντίποδα η Αμερικανική ρατσιστική οργάνωση Κου Κλουξ Κλαν χαρακτήρισε περήφανα τη Χρυσή Αυγή ως «αδελφό κόμμα» και ανήγγειλε τη συνεργασία μαζί της. Από την πλευρά της η Αμερικανική Πρεσβεία στην Αθήνα εξέδωσε πρόσφατα οδηγία στους Αμερικανούς πολίτες, που επισκέπτονται την Ελλάδα για τον κίνδυνο να βρεθούν ενώπιον ρατσιστικής βίας, ιδιαίτερα όσοι έχουν αφροαμερικανική και ασιατική καταγωγή,

Τελευταία αντίδραση κατά της Χρυσής Αυγής ήρθε από το Facebook που, έπειτα από χιλιάδες καταγγελίες χρηστών του, έκανε «Delete» σε όλα τα προφίλ των βουλευτών του κόμματος από τις σελίδες του, κρίνοντας ότι αυτές παραβαίνουν την πολιτική κατά της βίας και του ρατσισμού που υιοθετεί το δίκτυο.

4 ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ_high

Οι περισσότεροι Έλληνες είναι θορυβημένοι από την άνοδό της Χρυσής Αυγής, που σύμφωνα με τα τελευταία γκάλοπ έχει ανέβει στο 10% και είναι πλέον το τρίτο κόμμα, ξεπερνώντας μάλιστα το ΠΑΣΟΚ, που ως πρόσφατα ήταν κυβέρνηση. Εκείνο που φοβούνται περισσότερο είναι το ενδεχόμενο η Χρυσή Αυγή να αποτελεί για μια μερίδα της πολιτικής ελίτ μια κάποια «λύση» στο σημερινό αδιέξοδο της Ελλάδας. Οι φόβοι εστιάζονται στο ενδεχόμενο αυτή η νεοναζιστική οργάνωση, στο όνομα της κατάστασης εθνικής ανάγκης, να κληθεί να στηρίξει κάποιο αυταρχικό κυβερνητικό σχήμα-ανάχωμα στην άνοδο της Αριστεράς. «Με τη Χούντα ήξερες τον εχθρό»,δήλωσε ο βουλευτής της Δημοκρατικής Αριστεράς Βασίλης Μαστρογιάννης συμπληρώνοντας  «αυτοί οι άνθρωποι δρουν μέσα στην κοινωνία και υπονομεύουν το σύστημα από μέσα. Η κατάσταση μπορεί να κρατήσει 15-20 χρόνια και στο τέλος η Δημοκρατία ίσως να μην αντέξει».

 

Σημείωση:  Το άρθρο αυτό πρωτοδημοσιεύτηκε στο Σερβικό ειδησιογραφικό περιοδικό VREME (Χρόνος)  τεύχος Νο 1142 το Νοέμβριο του 2012.

 

ΑΠΕΛΑΣΕΙΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΚΑΙ «ΞΕΝΙΟΣ ΔΙΑΣ»

ΑΠΕΛΑΣΕΙΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΚΑΙ «ΞΕΝΙΟΣ ΔΙΑΣ»

Ο «φιλόξενος  Δίας» και η διαχείριση του φόβου και της ανασφάλειας

 

Γράφει Ο Μπάμπης Ιμβρίδης (imxa@hotmail.com)

 

Στην Αρχαία Ελλάδα η φιλοξενία εθεωρείτο πράξη αρετής. Τους ξένους «προστάτευαν» ο «Ξένιος Ζευς» (φιλόξενος θεός) και η «Αθηνά η Ξενία». Υπήρχε θεία απαίτηση για την περιποίηση των ξένων και εθεωρείτο αμάρτημα η κακή αντιμετώπισή τους. Όλοι αυτοί που τελευταία βιάστηκαν να «αποδείξουν»,  ότι ο Ξένιος Δίας προστάτευε μόνο τους Έλληνες διαφορετικών πόλεων και όχι τους εθνικά ή φυλετικά ξένους, δεν έχουν παρά να ανατρέξουν στην  «Οδύσσεια».

Σήμερα με το πλέον ειρωνικό και προσβλητικό για τον πολιτισμό μας κωδικό όνομα «Ξένιος Ζευς» μια ακόμα αστυνομική επιχείρηση σκούπα – εκατοντάδες έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια- που ξεκίνησε από τον Έβρο έως την Αθήνα και με τη σφραγίδα του νέου Υπουργού  «προστασίας του πολίτη» στοχεύει στην απομάκρυνση όλων των παράνομων  μεταναστών.  Αποτέλεσμα! Προσήχθησαν 6.690 αλλοδαποί συνελήφθησαν 1.555 παράνομα διαμένοντες  στην Ελλάδα
για τους 88 ακολουθήθηκαν διαδικασίες απέλασης και οι υπόλοιποι αφέθησαν ελεύθεροι. Μπορεί 1880 συνοριοφύλακες να μετατέθηκαν στον Έβρο αλλά το σόου στήθηκε στην Αθήνα, στο σταθμό Λαρίσης με τα ΜΑΤ παρατεταγμένα και τις κάμερες από κοντά να  περιμένουν ένα τραίνο γεμάτο λαθρομετανάστες ερχόμενο από Αλεξανδρούπολη. Στο σταθμό, στα πέριξ και στα «γεμάτα» βαγόνια συνελήφθησαν συνολικά 75! Αλήθεια  αφού οι λαθρομετανάστες επιβιβάζονται στην Αλεξανδρούπολη γιατί δεν τους πιάνουν εκεί και διαλέγουν τον σταθμό Λαρίσης; Το σίγουρο είναι πως ακόμα και οι λαθρομετανάστες έχουν τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα που προβλέπει το Σύνταγμα και οι διεθνείς συμβάσεις για όσο χρόνο βρίσκονται στην Ελλάδα, χωρίς βεβαίως το δικαίωμα μόνιμης παραμονής. Ακόμα και αυτοί που μπαίνουν λαθραία στη χώρα έχουν δικαίωμα να ζητήσουν πολιτικό άσυλο, αν κινδυνεύουν στη χώρα τους ή αν αυτή βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση. Αν είναι πράγματι πολιτικοί πρόσφυγες, η πολιτεία πρέπει να εξετάζει  τις σχετικές αιτήσεις που υποβάλλονται χωρίς καθυστερήσεις και εφόσον είναι αβάσιμες, να απορρίπτονται καθαρά και νόμιμα. Μετά ακολουθεί κανονικά η διαδικασία απέλασης. Όλα αυτά θα μπορούσαν να γίνονται  στον Έβρο και όχι στο κέντρο της πρωτεύουσας.

Στη δεκαετία του 1990, όταν άρχισαν να καταφθάνουν οι πρώτοι μετανάστες από βόρειο – ανατολικά, τότε άρχισαν να γεννιούνται και οι πρώτες ξενοφοβικές ανησυχίες. Τα περιστατικά βέβαια υπήρξαν μεμονωμένα και ο ρατσισμός μας περιορίστηκε σε υποτιμητικά σχόλια και μερικά ανέκδοτα για κάποιους απ ‘αυτούς. Το πρώτο εκείνο κύμα λίγο-πολύ ενσωματώθηκε στην ελληνική κοινωνία, η οποία τους  δέχτηκε χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα Φυσικά τότε ακόμα υπήρχε μια κάποια ευμάρεια στις κοινωνίες μας. Το πραγματικό πρόβλημα έκανε την εμφάνισή του από τη στιγμή που ορδές Ασιατών και  Αφρικανών άρχισαν να κατακλύζουν την Αθήνα και να εγκαθίστανται στα λιμάνια μεγάλων πόλεων περιμένοντας μια έξοδο στην Ευρώπη.  Όλοι αυτοί έφθασαν στην Ελλάδα μαζί με τον ερχομό της οικονομικής κρίσης, σε μια εποχή που οι Έλληνες έχασαν σημαντικό μέρος από το βιοτικό τους επίπεδο και ταυτόχρονα, άρχισαν να δέχονται  τα υποτιμητικά, πολλές φορές και ρατσιστικά σχόλια των Ευρωπαίων εταίρων. Ο ρατσισμός μπορεί να μη φέρνει κατ’ ανάγκη τη βία. Η βία όμως και η φτώχεια φέρνουν τον ρατσισμό.

Με την πάροδο δύο δεκαετιών δυστυχώς στην Ελλάδα δεν κατέστη δυνατόν να έχουμε μια συγκροτημένη και ενεργητική μεταναστευτική πολιτική η οποία να διαχειριστεί την υπάρχουσα κατάσταση. Σ’ αυτό συνέβαλε από τη μια ο ασταθής και εναλλασσόμενος χαρακτήρας του μεταναστευτικού φαινομένου, η ραγδαία εξέλιξη που αφορά τους αριθμούς, την προέλευση, τις εισόδους, αλλά και οι μεταβαλλόμενοι κοινωνικοπολιτικοί φορείς – διαχειριστές και αντίστοιχα η αλλαγή στόχων της δήθεν

μεταναστευτικής πολιτικής. Μπορεί οι στόχοι  της ελληνικής πολιτικής να ήταν και να είναι ο περιορισμός της νόμιμης και παράνομης μετανάστευσης, την οποία θεωρεί «επιβλαβή» για την ελληνική κοινωνία, οικονομικά, κοινωνικά και πολιτιστικά, στην ουσία όμως αντιδρά με ασάφεια σε καταστάσεις ήδη παγιωμένες στην ελληνική κοινωνία. Ο πολίτης σήμερα αντιλαμβάνεται την κατάσταση ως «εκτός ελέγχου», η δυσφορία και η οργή μέρους του πληθυσμού των πόλεων οδηγεί σε έξαρση των ξενοφοβικών αντιλήψεων, του  ρατσιστικού λόγου αλλά και της βίας. Από τη μια οι ανεύθυνοι, χωρίς κόστος λόγοι κομμάτων, πολιτικών και φορέων για τα δικαιώματα των μεταναστών και από την άλλη τα πογκρόμ των ταγμάτων της ακραίας ρατσιστικής  βίας. Ένας πολιτικός «τζόγος» μοιάζει να στήνεται σε βάρος όλων αυτών των δυστυχισμένων ανθρώπων, οι οποίοι είναι τα τελικά θύματα της ανομίας και της εκμετάλλευσης που επικρατεί στο ζήτημα της μετανάστευσης στην Ελλάδα.

 

 «Ψυχραιμία! Η αντιμετώπιση του Εθνικού προβλήματος της λαθρομετανάστευσης έχει και κέρδη! Ζεστό Ευρωπαϊκό χρήμα».

 

Αυτό το απίστευτο σχόλιο – σύσταση έκανε η βουλευτής της Ν.Δ. Φ. Πιπιλή στο twitter της, απευθυνόμενη στους Κορίνθιους και στα όσα διαδραματίζονται εκεί τις τελευταίες ημέρες. Ναι η αλήθεια είναι πως η Ελλάδα θα μπορούσε να εξοικονομήσει πόρους εκατομμυρίων για τη βελτίωση του προβλήματος, δείχνει όμως μια εξοργιστική αδιαφορία στο να απορροφήσει τα κονδύλια που διαθέτει η ΕΕ για τη διαχείριση του μεταναστευτικού. Έχοντας στη διάθεσή της 170 εκατ. ευρώ, από το 2009 έως τον Αύγουστο του 2011 απορρόφησε μόλις 95.000 ευρώ. Πως μπορεί να σχολιάσει κανείς αυτή την απίστευτη ανικανότητα; Μια σειρά κυβερνήσεων  υιοθετώντας αχαρακτήριστες πολιτικές, με απάνθρωπες συνθήκες κράτησης σε μη ειδικά κέντρα, και βίαιες συμπεριφορές δεν κατάφεραν να αποτρέψουν τα νέα κύματα μεταναστών. Είναι φυσικός νόμος  όταν κάπου υπάρχει φτώχια και υπερπληθυσμός και κάπου αλλού πλούτος και υπογεννητικότητα, οι άνθρωποι να μετακινούνται από έναν τόπο στον άλλον.  Οι περισσότεροι από τους μετανάστες που καταλήγουν στη χώρα μας, πουλάνε τις περιουσίες τους στην πατρίδα τους, μαζεύουν από δανεικά, αφήνουν παρακαταθήκη την οικογένειά τους στους διακινητές, αφού συγγενείς και φίλοι που βρίσκονται ήδη στην Ελλάδα, τους διαβεβαιώνουν ότι θα βρουν δουλειά, θα αποκτήσουν χρήματα, θα κάνουν ξανά περιουσία, θα λύσουν το πρόβλημα της ζωής τους και της οικογένειάς τους και πως υπάρχει και η πιθανότητα νε περάσουν σε κάποια άλλη χώρα της Ευρώπης, όπου η κατάσταση είναι καλύτερη και όλα αυτά χωρίς ιδιαίτερες  ενοχλήσεις. Σ’ αυτή τη λογικήστήνονται τα κυκλώματα των δουλεμπόρων στην Ασία, την Τουρκία και την Ελλάδα, μεταφέροντας εδώ δεκάδες χιλιάδες δυστυχισμένους.  Όλους αυτούς τους ανθρώπους κάποιοι τους μεταφέρουν, με ποσά διόλου ευκαταφρόνητα. Κάποιοι άλλοι τους ενοικιάζουν σπίτια, στάβλους,  αποθήκες, καταστήματα, άλλοι τους προμηθεύουν με απίστευτες ποσότητες εμπορευμάτων που πωλούνται παράνομα και άλλοι τους προμηθεύουν με πλαστά έγγραφα. Είναι πράγματι άξιο απορίας το πώς ενώ διακινούνται χιλιάδες άνθρωποι, ελάχιστοι διακινητές συλλαμβάνονται. Όπως, επίσης, γιατί δεν στοχεύουν οι επιχειρήσεις της αστυνομίας σε όλους αυτούς που τους παρέχουν κατοικία, παράνομη  εργασία, λαθραίο εμπόρευμα, και διάφορες άλλες παροχές. Άραγε κανείς από αυτούς δεν τηλεφωνεί πίσω στις πατρίδες τους να ενημερώσει τους εκεί, για τις εδώ δυσκολίες; Να ενημερώσει πως το πέρασμα εισόδου στην Ελλάδα μπορεί να είναι εύκολο αλλά αυτό της εξόδου από κάθε πύλη – λιμάνι της επικράτειας είναι εξαιρετικά αποτρεπτικό; Πως η διαβίωση στην Ελλάδα απέχει μακράν από τη Γη της επαγγελίας που τους έταξαν κάποιοι;

Η επιχείρηση «Ξένιος Ζεύς» κατάφερε να κρύψει προσωρινά τους μετανάστες στα υπόγεια της πόλης, στα χώρια της ελληνικής υπαίθρου, στους στάβλους και στα πτηνοτροφία της Αττικοβοιωτίας, απ’ όπου με το πρώτο φως του ήλιου θα βγουν πεινασμένοι για να τους εκμεταλλευτούν επιτήδειοι εργοδότες  και θα δουλέψουν με ένα  δεκάευρω ή με μόνο φαί και ύπνο.        

Σήμερα η Ελλάδα είναι η χώρα με το υψηλότερο ποσοστό ανεργίας και το υψηλότερο ποσοστό πολιτών που διαβιούν κάτω από τα όρια της φτώχιας στην Ευρώπη. Οι περισσότερες δουλειές που δεν τις «καταδέχονταν» πριν μερικά χρόνια οι Έλληνες,  στα χρόνια της επίπλαστης ευημερίας τώρα αναζητούνται. Δυστυχώς όσο και να το επιδιώξουμε  δεν υπάρχει απόλυτη λύση στο μεταναστευτικό – υπάρχουν όμως βελτιώσεις. Και αν δεν στρέψει σοβαρά το ενδιαφέρον της προς τα εκεί η επίσημη πολιτεία αφήνοντας την πληγή να κακοφορμίσει, τότε τον ρόλο θα αναλάβει η ακροδεξιά και όλες εκείνες οι ομάδες που εμφορούνται από έλλειψη ανοχής, ξενοφοβία και ρατσισμό.  Αν λοιπόν δεν θέλουμε να αφήσουμε τη «λύση» στα όπλα, στα τσεκούρια, και τα μαχαίρια, με το αντίστοιχο αποτέλεσμα, θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα με ρεαλισμό σήμερα.

 

 

 

 

 

ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΞΕΝΗ

ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΞΕΝΗ

Η Ιστορία μιας Μετανάστριας

 

 

Γράφει η ΜΙΛΙΤΣΑ ΚΟΣΑΝΟΒΙΤΣ

 

 

Η αίσθηση του ξένου δεν έχει να κάνει τόσο με την ξενιτιά, όσο με την ψυχολογική και την εσωτερική κατάσταση του κάθε ανθρώπου. Βαθιά μέσα μου δεν αισθάνομαι περισσότερο ξένη στην Ελλάδα από ό,τι αισθανόμουν ως Σερβίδα στη Σερβία, όπου σπούδασα και ωρίμασα, ή ως Σερβίδα της Κροατίας, όπου γεννήθηκα και μεγάλωσα. Θεωρούσα πάντα τον εαυτό μου κοσμοπολίτισσα με πραγματική έννοια της λέξης. Ανέκαθεν είχα μεγάλη περιέργεια για τις διαφορές που υπάρχουν μεταξύ των φυλών και των εθνικοτήτων. Για μένα η διαφορετικότητα, ξεκινώντας από την κουζίνα, τη γλώσσα μέχρι και τη νοοτροπία, είναι πλεονέκτημα και πλούτος. Το να διατηρήσει ένας αλλοδαπός τη δική του ταυτότητα το θεωρώ παρά πολύ σημαντικό και χρήσιμο και για τον ίδιο αλλά και για τους άλλους γύρω του. Κι όμως, έκανα αγώνα για να μην ψιθυρίζω όταν μιλάω Σερβικά με κάποιον συμπατριώτη μου, στον δρόμο, στο ταξί ή στο λεωφορείο, πράγμα που οι Αμερικάνοι, οι Γερμανοί ή οι Γάλλοι δεν θα το έκαναν ποτέ. Πιστέψτε με, εσείς που δεν τον έχετε νιώσει ποτέ στο πετσί σας (αντίθετα με τα εκατομμύρια των Ελλήνων του εξωτερικού), ο ρατσισμός είναι η χειρότερη εκδήλωση της συλλογικής νεύρωσης.

Γεννήθηκα από Σέρβους γονείς μου στην Πέτρινια, μια μικρή γραφική πόλη της Κροατίας, που βρίσκεται σε απόσταση μόλις 53 χιλιομέτρων από το Ζάγκρεμπ. Οι παλιοί κάτοικοι της Πέτρινια, για να τονίσουν το αστικό «pedigree» τους έλεγαν πάντα με υπερηφάνεια δύο πράγματα: Πρώτον ότι η Πέτρινια έχει παλιότερο status πόλης από το Ζάγκρεμπ, την πρωτεύουσα της Κροατίας, και δεύτερον ότι το κεντρικό πάρκο της πόλης το δημιούργησαν οι στρατιώτες του Ναπολέοντα, έχοντας κατά νου τους το Schenbroun της Βιέννης. Στην Πέτρινια λοιπόν τελείωσα το δημοτικό και το γυμνάσιο (λύκειο), στο ποτάμι Κούπα έμαθα να κολυμπάω, εκεί ερωτεύτηκα πρώτη φορά, ανακάλυψα τα ταλέντα μου και επίσης κατάλαβα ότι είμαι διαφορετική από τους περισσότερους! Ξένη στον τόπο μου…

Ο πατέρας μου ήταν ένας Σέρβος της Κράινας, ένας αφυπνισμένος ορθόδοξος Δυτικός ακρίτας, όλοι οι πρόγονοι του οποίου ήταν ορθόδοξοι ιερείς ή στρατιώτες που υπερασπίζονταν επί αιώνες τα νότια σύνορα της αυτοκρατορίας των Αψβούργων από τους Τούρκους. Έχασε τη μισή του οικογένεια του στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στα στρατόπεδα συγκέντρωσης της Κροατίας από τους Ούστασι (τους Κροάτες φιλοναζί φασίστες) και αυτό τον έκανε αδιόρθωτο εθνικιστή. Ποτέ του δεν συγχώρεσε τους Κροάτες και παρόλο που μετά τον πόλεμο, ως «νικητής κατά του φασισμού» και αξιωματικός του Τίτο, συνέχισε να ζει στην Κροατία ποτέ του πια δεν εμπιστεύτηκε τους Κροάτες. Πιστεύω πως ένας από τους χειρότερους εφιάλτες του ήταν το ενδεχόμενο να παντρευτεί κάποια από τις κόρες του έναν από αυτούς. Ήξερα λοιπόν από μικρή παιδική ηλικία ότι είμαι μια Σερβίδα της Κροατίας, μια ορθόδοξη ανάμεσα στους καθολικούς, μια ξένη στον ίδιο της τον τόπο…

Γνωρίζω από «Εθνικά Τεστ»

Η ζωή στη Γιουγκοσλαβία στην εποχή του Τίτο ήταν ήρεμη και ασφαλής, ειδικά για τα μέλη του κομουνιστικού κόμματος και τις οικογένειές τους. Ο πατέρας μου δεν συμφωνούσε με την πολιτική του Τίτο, αλλά παρέμεινε μέλος του κόμματος για να μπορεί, όπως έλεγε, να υπερασπίζει, όσο είναι στο χέρι του, τα δικαιώματα των Σέρβων της Κράινας. Μεγάλωσα ακούγοντας τις ιστορίες του για τον πόλεμο, για το ότι οι Ούστασι ήταν χειρότεροι από τους Ναζί, και για το ότι η «δουλειά» τους ακόμη δεν τελείωσε, αφού δεν «καθάρισαν» την Κροατία από τους Σέρβους (ζούσαν τότε περίπου 700.000 Σέρβοι, επιζώντες της σφαγής του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, στην Κροατία). Με όλη αυτή την αντι-κροατική «προπαγάνδα» του πατέρα μου περνούσα τον κάθε καινούργιο φίλο μου από ένα «εθνικό τεστ» για να μάθω την καταγωγή του, γιατί ήμουν εκπαιδευμένη να ξεχωρίζω από τα ονόματα ποιος είναι ποιος, κάτι που οι Σέρβοι της Σερβίας συνήθως δεν καταλαβαίνουν. Στο σπίτι μου κάποιες καθαρά κροατικές λέξεις απαγορευόταν να προφέρονται: «Όσο ζω, στο δικό μου το σπίτι δεν θέλω να ακούσω κάι, μποκ, τότσνο…» έλεγε ο πατέρας μου. Ζούσαμε με το όνειρο της μεγάλης επιστροφής στη Σερβία, που φαινόταν όλο και περισσότερο πραγματικότητα όσο πλησίαζε ο καιρός για να σπουδάσω. Η κάθε σκέψη να σπουδάσουμε στο Ζάγκρεμπ ήταν απαγορευμένη γιατί «αν τα παιδιά σπουδάσουν στο Κροατικό Πανεπιστήμιο, πάει, τελείωσε, θα ξεχάσουν τις σερβικές ρίζες τους, θα λένε ζάκαϊ και μπoκ, θα παντρευτούν Κροάτες»…

Κι έτσι μετακομίσαμε στο Βελιγράδι. Φυσικά νοτίως του Δούναβη, γιατί το Νέο Βελιγράδι και το Ζέμουν (Σεμλίνο), που είναι βόρεια από τον Δούναβη, «θα ξαναπέσουν στα χέρια των Αυστροούγγρων», έλεγε ο πατέρας. Όμως και στο Βελιγράδι πάλι αισθανόμουν ξένη. Είχα μια τόσο έντονη κροατική προφορά, που, όταν μιλούσα, οι περισσότεροι με κοιτούσαν με μια ξινή έκφραση στο πρόσωπο, σαν να τους κούραζα. Σε εννιά μήνες όμως είχα αποκτήσει μια τέλεια βελιγραδέζικη προφορά χρησιμοποιώντας την πιο «in» αργκό της πόλης. Κατάφερα να κρύψω το επαρχιώτικο κόμπλεξ μου, με το οποίο θα έλεγα ότι παλεύω όλη μου τη ζωή…

Ο πατέρας μου δεν έζησε τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, που την προέβλεπε με πολλή πίκρα και θυμό, μιλώντας για τους «ηλίθιους Σέρβους πολιτικούς που πούλησαν τα εθνικά συμφέροντα του λαού για τις κόκκινες πολυθρόνες τους…» Το 1992 ο πόλεμος θέριζε για τα καλά ανθρώπινες ζωές στην Κροατία και στη Βοσνία, ενώ η Σερβία, ως μόνιμος ένοχος για τη Δύση, υπέστη το εξοντωτικό οικονομικό εμπάργκο. Όπως και παρά πολλοί συμπατριώτες μου, που δούλευαν για ξένες εταιρίες οι οποίες έκλεισαν λόγω του εμπάργκο, έμεινα κι εγώ χωρίς δουλειά. Αποφάσισα με βαριά καρδιά να φύγω στο εξωτερικό, αλλά κάπου όπου δεν θα με μισούν πάλι, μόνο και μόνο επειδή είμαι Σερβίδα. Άρα, αποκλείονταν σχεδόν όλες οι Δυτικές χώρες λόγω της έντονης αντισερβικής προπαγάνδας. Έπρεπε, βλέπετε, να προετοιμάσουν την παγκόσμια κοινή γνώμη και να δικαιολογήσουν τους ανελέητους βομβαρδισμούς της Σερβίας που θα έκαναν το 1999. Αποφάσισα λοιπόν να έρθω στην Ελλάδα, μια παραδοσιακά φιλική –ως προς τους Σέρβους τουλάχιστον– χώρα, την οποία ήδη ήξερα καλά, της οποίας τη γλώσσα σπούδασα και μιλούσα αρκετά καλά και από την οποία μου είχαν έρθει αρκετοί οιωνοί ότι είναι η χώρα στην οποία έχω κάποια αποστολή…

Σκοτεινά Πρόσωπα, Κλειστές Καρδιές

Σήμερα, όταν συναντώ μετανάστες στον δρόμο, στην πολυκατοικία όπου μένω, στο λεωφορείο, στο μπακάλικο, στο σούπερ μάρκετ, έχω πολύ μπερδεμένα συναισθήματα. Αναρωτιέμαι γιατί τα δύο κορίτσια που καθαρίζουν τις σκάλες της πολυκατοικίας όπου μένω είναι πάντα μουτρωμένα και ποτέ δεν μου λένε μια καλημέρα. Δεν με χωνεύουν άραγε γιατί πιστεύουν ότι είμαι Ελληνίδα και νομίζουν ότι τους μισώ ή με μισούν γιατί ξέρουν πως είμαι Σερβίδα…; Κάποιοι Έλληνες που συναντώ συχνά και ποτέ δεν μου λένε ούτε ένα «γεια» το κάνουν επειδή είναι παράξενοι ή επειδή δεν γουστάρουν τη σλαβική φάτσα μου; Ταυτόχρονα, όταν κάποιες στιγμές κάνοντας ζάπινγκ, σταματάω για να ακούσω κάποιον από τους Έλληνες εθνικιστές που φωνάζουν κατά των αλλοδαπών στη χώρα τους, δεν μπορώ να μη θυμηθώ τον πατέρα μου… Προχθές, στο αστικό λεωφορείο τράβηξε αυθόρμητα την προσοχή μου ένας άνθρωπος, γιατί το πρόσωπό του είχε διαφορετική έκφραση. Είχε ένα καλλιεργημένο πρόσωπο, που μου θύμιζε τους Ευρωπαίους υπαρξιστές της δεκαετίας του 1970. Είχε μαλλιά με γκρίζες τούφες αφημένα μέχρι τους ώμους κι έμοιαζε μ’ έναν ζωγράφο της χώρας μου. Μπορεί και να ήταν ζωγράφος, αλλά τα ρούχα του και οι μισάνοιχτες αρβύλες του ήταν άσπρες από τη σκόνη, στοιχείο που παρέπεμπε σε κάποια σκληρή δουλειά της οικοδομής. Στα κουρασμένα και από την πολλή δουλειά φουσκωμένα του χέρια κρατούσε μια σακούλα με τέσσερα πέντε ψωμιά και τίποτε άλλο. Ξέρετε, οι οικονομικοί μετανάστες ζούνε πολύ λιτά, επειδή έχουν στόχο.

Πρόσφατα μπήκα σε ένα μεγάλο μανάβικο ενός κεντρικού δρόμου της Θεσσαλονίκης. Όλοι όσοι δούλευαν εκεί ήταν αλλοδαποί, δεν ήμουν σίγουρη από πού, δεν είχε σημασία, πάντως δεν ήταν ούτε Γερμανοί ούτε Γάλλοι, αλλά από κάπου εδώ γύρω, από τα πολύπαθα Βαλκάνια. Συναντώ όλο και περισσότερους μετανάστες εργάτες σε βενζινάδικα, περίπτερα, μπακάλικα, σε καθαριστήρια διάφορων ειδών. Με σκοτεινιασμένα πρόσωπά, χωρίς χαμόγελο, και κλειστά στόματα που πολύ σπάνια λένε έστω μια καλημέρα. Κι εγώ είμαι μία από σας, λέω μέσα μου, απλώς, αντί να προσποιούμαι ότι είμαι κάτι που δεν είμαι, προσπαθώ να υπερασπίσω την ξεχωριστή μου ταυτότητα. Γιατί σίγουρα θα υπάρχει κάποιος σημαντικός λόγος για τον οποίο η μοίρα με όρισε να είμαι πάντα ξένη στον τόπο μου…

Η Μίλιτσα Κοσάνοβιτς είναι φιλόλογος, μεταφράστρια και συγγραφέας.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΜΕ ΤΗΝ «ΠΟΡΦΥΡΗ ΠΛΑΚΕΤΑ» ΤΟΥ ΤΕΣΛΑ