Category Archives: ΕDITORIAL – NEOΣ ΙΔΕΑΛΙΣΜΟΣ

Ο ΦΟΒΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΣΠΑΤΑΛΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ

ΔΕΝ ΦΟΒΑΜΑΙ

Η Πραγματικότητα Είναι ένας πολύ Σουρεαλιστικός τόπος!morpheus

«Ο αισιόδοξος πιστεύει ότι ο κόσμος μας είναι ο καλύτερος δυνατός. Ο απαισιόδοξος υποψιάζεται ότι ο αισιόδοξος μπορεί να έχει δίκιο».

Zygmunt Bauman

Γράφει ο Γιώργος Στάμκος

Δεν είσαι τα ρούχα που φοράς, το αυτοκίνητο που οδηγείς, το σπίτι που μένεις, τα έπιπλά σου, το ποσό που έχεις στον τραπεζικό σου λογαριασμό ή τα χρέη σου. Δεν είσαι η μάσκα που φοράς για να ξεγελάς τους άλλους και τον εαυτό σου. Είσαι όμως τα βιβλία που διάβασες. Αυτά είναι η μοναδική και αποκλειστική σου περιουσία. Και θα τα κουβαλάς πάντα μέσα σου, μέχρι να πεθάνεις, γιατί κανείς δεν πρόκειται και δεν μπορεί να σου τα αφαιρέσει. Είναι η ζωή σου εις το τετράγωνο: ζεις μαζί τους πολλές ζωές στη διάρκεια μίας. Είμαστε τα βιβλία που έχουμε διαβάσει, οι έντονες στιγμές που έχουμε ζήσει και αυτά που έχουμε ονειρευτεί. Διαφορετικά, γιατί να υπάρχει ο Ουρανός;

t%ce%b1-%ce%b2%ce%b9%ce%b2%ce%bb%ce%af%ce%b1-%cf%80%cf%85-%ce%b4%ce%b9%ce%b1%ce%b2%ce%ac%ce%b6%ce%b5%ce%b9%cf%82

Κάθε άνθρωπος τείνει να πιστεύει πως ο τόπος, η χώρα όπου γεννήθηκε είναι ανώτερη απ’ όλες επειδή γεννήθηκε αυτός εκεί. Δεν τρέφω πλέον τέτοιου είδους αυταπάτες. Θέλω να πιστεύω πως ξεπέρασα αυτά τα συναισθήματα, όπως ξεπέρασα τις παραμαγούλες και άλλες παιδικές ασθένειες. Δεν ξεχωρίζω πλέον τους ανθρώπους απ’ την καταγωγή τους, τη φυλή τους, το χρώμα τους, ή τη χώρα που γεννήθηκαν. Δεν μ’ ενδιαφέρουν ούτε καν οι θρησκευτικές ή πολιτικές τους πεποιθήσεις. Μ’ ενδιαφέρουν περισσότερο κάποιες άλλες «λεπτομέρειες», όπως: Ποια είναι τα όνειρά τους; Ποιοι οι φόβοι τους; Τι οραματίζονται για το μέλλον; Πως συμπεριφέρονται σε ανθρώπους που βρίσκονται σε πιο αδύναμη θέση, στα ζώα και στη φύση; Έχουν την ικανότητα να φανταστούν μια ζωή και μια πραγματικότητα πέραν απ’ τη δική τους;

Δύσκολα μπορεί να κινήσει το ενδιαφέρον μου κάποιος που δεν έχει εκμαιεύσει απ’ τον εαυτό του έστω κάποιες στοιχειώδεις απαντήσεις σ’ αυτά τα ερωτήματα. Κάποιος που δεν στέκεται έκθαμπος απέναντι στην πραγματική απελευθέρωση του εαυτού του. Πιστεύω πως «Ο άνθρωπος είναι βιολογικά προγραμματισμένος με τρόπο ώστε να μην υπόκειται σε κανένα προγραμματισμό και να έχει πάντοτε την ελευθερία της συνεχούς αναζήτησης νέων στόχων και σκοπών» (Lewis Thomas). Οι διερωτήσεις και όχι οι «βεβαιότητες» είναι αυτές που μας καθορίζουν και μας κάνουν ανθρώπους, ζωντανά πλάσματα και όχι μηχανήματα αντανακλαστικών. Γι’ αυτό κι η ιστορία του ανθρώπινου είδους δεν είναι τρένο για να προχωρά πάνω σε ράγες αλλά υπόκειται σε διαρκείς μεταβολές, σκαμπανεβάσματα κι ανατροπές. Αυτή είναι η ανθρώπινη φύση, ως τώρα τουλάχιστον.

Πριν όμως εγκαταλείψουμε την ελπίδα μας για ένα καλύτερο παρελθόν –ευτυχώς πάντως που κάποιοι ιστορικοί αναζωογονούν το ενδιαφέρον μας για την Ιστορία!–, ας αναρωτηθούμε μήπως το μέλλον είναι απλά κάτι το οποίο δεν υπάρχει –μια φαντασίωση, μια ακόμη ψευδαισθησιακή μας «βεβαιότητα» που συνορεύει με τον αναπόφευκτο θάνατο. Οπότε τι μας μένει πέρα από ένα αιώνιο τυραννικό παρόν; Ειδικά αν αυτό το παρόν δεν είναι παρά μια ζοφερή πραγματικότητα, μια επανάληψη της μιζέριας, μια ανακύκλωση των αδιεξόδων; Τότε, αναρωτιόμαστε φυσιολογικά, τι έχουμε να χάσουμε πέρα από μια ζωή που δεν έχει να εκπληρώσει κανένα σκοπό; Αυτή όμως η συνειδητοποίηση δεν πρέπει να μας οδηγεί στη δίνη της απαισιοδοξίας και της απόγνωσης. Όλα αυτά δεν είναι παρά συναισθήματα τα οποία μαθαίνουμε να τα διαχειριζόμαστε μόνον όταν είμαστε έτοιμοι. Στο μεταξύ συνεχίζουμε να είμαστε αιχμάλωτοι στις ψευδαισθήσεις που οι ίδιοι κατασκευάζουμε τόσο ως άτομα όσο και ως συλλογικότητες…

slave

Η πραγματικότητα υπάρχει. Αλλά δεν είναι αυτό που νομίζουμε. Δεν είναι η ύλη την οποία αγγίζουμε. Δεν είναι η καρέκλα στην οποία κάθομαι αυτή τη στιγμή γράφοντας. Ούτε και είναι μια ψευδαίσθηση πέρα απ’ το σύμπαν της βιβλιοθήκης μου ή του νου μου. Και σίγουρα δεν είναι το χρήμα –άλλωστε ο αριθμός στο βιβλιάριο των καταθέσεων σας δεν είναι παρά το χρέος κάποιων άλλων ανθρώπων. Όλα αυτά δεν είναι παρά μια αυτούπνωση. Μια υποψία, μια σκιά της πραγματικότητας. Όλοι θέλουμε να ξεφύγουμε απ’ την πραγματικότητα αλλά όμως η πραγματική πραγματικότητα είναι ένα πολύ σουρεαλιστικό μέρος! Η πραγματική πραγματικότητα είναι κάτι το εξαιρετικά τρομακτικό που ο ανθρώπινος εγκέφαλος αδυνατεί –για το δικό του ίσως καλό– ακόμη να κατανοήσει. Γι’ αυτό κι επιλέγουμε ποικίλους τρόπους για να την αρνηθούμε.

Προχθές το βράδυ που έβρεχε, καθώς περπατούσα στο δρόμο, πάτησα δύο σαλιγκάρια. Σύνθλιψα μες στο σκοτάδι δύο ζωντανά πλασματάκια που η τύχη τους τα έφερε στο δρόμο μου (ο αποκρουστικός ήχος της σύνθλιψης αντηχεί ακόμη στ’ αυτιά μου…). Κάθε φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο θυμάμαι την κόρη μου, όταν ήταν ακόμη παιδάκι στο νηπιαγωγείο κι ένας συμμαθητής της πάτησε επίτηδες ένα σαλιγκάρι: «Άχ το καημένο, μπορούμε να το ξαναφτιάξουμε;» κλαψούρισε μια συμμαθήτριά της. «Το σαλιγκάρι δεν είναι παζλ για να το ξαναφτιάξεις!», απάντησε ψύχραιμα εκείνη. Έτσι είναι, η ζωή δεν ξαναφτιάχνεται, είναι μοναδική. Ακόμη κι ένα μικρό παιδάκι το καταλαβαίνει. Πατώντας τα άτυχα σαλιγκάρια αναρωτήθηκα αμέσως πως κι εγώ θα μπορούσα να είμαι στη θέση τους. Να βρισκόμουν στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή. Να με χτυπούσε ένα αυτοκίνητο που έτρεχε εκτός ελέγχου ή ένας κεραυνός. Η ζωή μου να σταματούσε ξαφνικά χωρίς επίλογους και διατυπώσεις. Ένα… κρακ και τέλειωσε…

negativity

Και λοιπόν; Τι πρέπει να κάνω; Πρέπει διαρκώς να φοβάμαι μήπως πεθάνω; Μήπως βγαίνοντας από την πολυκατοικία πέσει στο κεφάλι μου κάποια γλάστρα και μ’ αφήσει στον τόπο; Μήπως κάνω μια λάθος επιλογή; Ο φόβος είναι μια απίστευτη σπατάλη ενέργειας. Μια μαύρη τρύπα που σε καταβροχθίζει πριν καν πεθάνεις. Αν ζεις με το φόβο, ζεις για το φόβο, που είναι ένα τέρας που τρέφεται από την αδυναμία σου. Καλύτερα ν’ αγνοήσεις το φόβο, κι αυτός ως άλλη μία φούσκα στο τέλος θα εξατμιστεί. Άλλωστε όλοι θα πεθάνουμε κάποια στιγμή, καθώς ο θάνατος είναι εξετάσεις στις οποίες κανείς δεν μένει ανεξεταστέος. Το θέμα είναι, μέχρι να έρθει εκείνη η στιγμή, να ζήσουμε μια ζωή γεμάτη νόημα και ουσία. Γιατί ο θάνατος χάνει τη φρίκη του μόλις εξαντλήσεις τη ζωή σου.

To παιχνίδι της ζωής, αλλά και του έρωτα, κυριολεκτικά χάνεται ή κερδίζεται ως το τελευταίο δευτερόλεπτο. Όμως για να συμβεί κάτι το συνταρακτικό συχνά χρειάζεται να μη συμβεί τίποτε. Απλά να περιμένεις, να έχεις υπομονή και να συγκρατήσεις το δυναμικό σου. Δεν χρειάζεται να ξοδέψεις την άνοιξή σου απ’ τη βιασύνη σου να δεις το καλοκαίρι. Το ατέλειωτο καλοκαίρι θα σε κάψει ούτως ή άλλως.

Αρχίζω να μιλώ με τα περιστέρια, σαν τον Τέσλα, κι αυτό κατά τη γνώμη μου είναι καλό, τι λέτε;

Για επικοινωνία με τον Γ. Στάμκο: stamkos@post.com

%cf%85%cf%80%ce%b7%cf%81%ce%b5%cf%83%ce%b9%ce%b1-%ce%b4%ce%b9%cf%89%ce%be%ce%b7%cf%83-%ce%bf%ce%bd%ce%b5%ce%b9%cf%81%ce%bf%cf%80%cf%89%ce%bd

ΔΙΕΚΔΙΚΕΙΣΤΕ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ

ΔΙΕΚΔΙΚΕΙΣΤΕ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ

Η ΔΥΝΑΜΗ ΕΙΝΑΙ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ!

Ubi dubium ibi libertas.

(Όπου υπάρχει αμφιβολία υπάρχει ελευθερία), Λατινική Παροιμία

adbusters_117_jump_S

Του Γιώργου Στάμκου (stamkos@post.com)

Στην εποχή της τηλεοπτικής και Internetικης δικτατορίας η πεζότητα εισέβαλε στα σπίτια μας μεταμορφωμένη σε γλυκιά θαλπωρή. Έχοντας συνειδητοποιήσει από νωρίς πως ένας από τους μεγαλύτερους εχθρούς μου είναι η πλήξη της καθημερινότητας και η χλιαρή λάσπη της μετριότητας, κατέφυγα από μικρός στη σκέψη και στη φαντασία. Προτιμούσα να μηχανεύομαι τρόπους διανοητικής φυγής από την πεζή και μίζερη καθημερινότητα, παρά να βουλιάζω μέσα στη χλιαρότητά της. Από μικρός ήμουν ένας ασυμβίβαστος, ένας μοναχικός ονειροπόλος, όχι όμως κι ένας επαναστάτης. Θεωρούσα την επανάσταση ως μια ανώφελη σπατάλη ενέργειας, που καταλήγει πάντα να τρώει τα παιδιά της.

Καθώς μεγάλωνα δεν άλλαξα γνώμη. Αντίθετα παρατηρούσα πως όπου συνέβαινε μιαν επανάσταση απελευθερώνονταν πολύ ενέργεια, δημιουργούνταν προς στιγμήν υπερβολικές προσδοκίες κι ελπίδες στους ανθρώπους και στο τέλος ο ενθουσιασμός πάντα ξεφούσκωνε, οι ελπίδες πάντα διαψεύδονταν και όλα κατέληγαν σε πικρία κι απογοήτευση. Σ’ αυτό το μείγμα χάους και βίας, το αίμα έβαφε πάντα κόκκινα τα όνειρα των ανθρώπων.

adbusters_118_student_S

Η ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΣΥΝΕΧΙΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΜΕ ΑΛΛΑ ΜΕΣΑ

Ο κόσμος μας χρειάζεται επαναστάτες. Η επανάσταση και η επιθυμία για θετικές αλλαγές βρίσκεται μέσα στην καρδιά του ανθρώπινου πνεύματος. Ωστόσο η εποχή μας σχεδόν εχθρεύεται τους οραματιστές που αναζητούν ριζοσπαστικές λύσεις στα κοινωνικά και ατομικά προβλήματα που μας απασχολούν κι ευνοεί το «πρακτικό πνεύμα», δηλαδή τα στεγνά οικονομικά συμφέροντα.

Εμείς εδώ στον διανοητικό υπερχώρο των κειμένων μας, όπως ίσως θα καταλάβατε, είμαστε άνθρωποι ευαίσθητοι, ονειροπόλοι, ρομαντικοί, θαυμαστές του παράξενου και επαναστάτες της πραγματικότητας. Δεν μας αρέσει ο κόσμος έτσι όπως είναι βαρετός, μίζερος και παγωμένος, με δυό λόγια «No Man Land» για τους αληθινούς ανθρώπους. Θέλουμε να αλλάξουμε τον κόσμο, να τον κάνουμε κατοικήσιμο για τις ψυχές των αληθινών ανθρώπων και –το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε– να τον ομορφύνουμε με τις πινελιές μας, κάνοντας τον όσο γίνεται πιο υποφερτό. Είμαστε επαναστάτες με τον τρόπο μας καθώς προσφέρουμε στους αναγνώστες μας όσο το δυνατόν περισσότερες «ανατρεπτικές» ιδέες που μπορούν ν’ αλλάξουν τον κόσμο μας προς το καλύτερο.

Κι εσείς, εφόσον μας διαβάζετε, είστε εν δυνάμει επαναστάτες. Θέλετε ν’ αλλάξετε τον κόσμο αλλά δεν γνωρίζετε με ποιον τρόπο. Φοβάστε, αισθάνεστε μόνοι κι αδύναμοι, αλλά αυτό δεν είναι παρά ένα παιχνίδι του μυαλού σας, γιατί ούτε μόνοι είστε, ούτε αδύναμοι και οι φόβοι σας είναι περισσότερο ζήτημα άγνοιας παρά απόρροια αντικειμενικών καταστάσεων. Το 60 π.Χ. ο Λουκρήτιος έγραφε στο Περί της Φύσεως των Πραγμάτων: «Όπως τα παιδιά τρέμουν και φοβούνται τα πάντα μες στο πυκνό σκοτάδι, έτσι κι εμείς κάποιες στιγμές στο φως, φοβόμαστε όσα δεν θα έπρεπε κανείς να φοβάται περισσότερο από εκείνα που τρομάζουν τα παιδιά μέσα στο σκοτάδι». Οι περισσότεροι φόβοι μας είναι τεχνητοί και καλλιεργούνται έντεχνα από όσους θέλουν να μας ελέγχουν.

Αν απελευθερώσετε τη δημιουργική σας φαντασία τότε θα ξεδιπλωθεί μπροστά σας ο κόσμος όπως θα μπορούσε να είναι: όμορφος, ευτυχισμένος κι ελεύθερος Το επόμενο βήμα είναι να θελήσετε να τον αλλάξετε, να τον κάνετε να πλησιάσει στον κόσμο της φαντασίας σας. Έχω συγκρατήσει μια φράση του εφευρέτη της Ν-Μηχανής Μπρους ντε Πάλμα (1935-1997), για τον οποίο αναφέρομαι εκτενώς στο βιβλίο μου Ελεύθερη Ενέργεια: Η Επόμενη Πλανητική Επανάσταση: «Αν μπορείτε να το φανταστείτε, τότε είναι φανταστικό. Αν είναι φανταστικό, τότε μπορεί να πραγματοποιηθεί». Παραφράζοντας τη γνωστή φράση του Καρλ φον Κλαούσεβιτς καταλήγω πως η φαντασία είναι η συνέχεια της πολιτικής μ’ άλλα μέσα. Η φαντασία είναι ένα σιωπηλό όπλο ανατροπής της πραγματικότητας κι όχι μια προσπάθεια φυγής από αυτήν.

Forbidden

Η ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΤΗΣ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗΣ

Ποιο ανθρώπινο πλάσμα θέλει να είναι δυστυχισμένο; Ποιος σκλάβος δεν θέλει την ελευθερία του; Αιτία της ανθρώπινης δυστυχίας είναι η άγνοια, η προσκόλληση και το μίσος. Ποια είναι όμως η αιτία της σκλαβιάς μας, που αρκετά συχνά είναι βελούδινη και «χρυσή»; Άποψη μου είναι πως από τη μία οι φόβοι μας κι από την άλλη η τάση μας να απολαμβάνουμε τις ταπεινές και κακόγουστες ηδονές, που μας προσφέρονται από τους εξουσιαστές μας, είναι οι βασικές αιτίες της σκλαβιάς μας.

Ακόμη κι όταν πιστεύουμε πως είμαστε ελεύθεροι παραμένουμε σκλάβοι. Δεν είμαι οπαδός καμιάς εξ αποκαλύψεως αλήθειας, δεν πιστεύω σε καμιά θρησκεία, σε κανένα μεταφυσικό μονοπώλιο, αλλά εκτιμώ τα όσα είπαν άνθρωποι που φωτίστηκαν, όπως ο Ιησούς και ο Βούδας. Σύμφωνα με τον δεύτερο οι πραγματικά ελεύθεροι άνθρωποι δεν επαναγεννούνται. Έχουν συμπληρώσει τον κύκλο τους σ’ αυτόν τον κόσμο της Σαμσάρα. Άρα λοιπόν, όλοι όσοι ζουν σήμερα είναι ψυχές ανθρώπων που δεν μπόρεσαν να ελευθερωθούν στις προηγούμενες ζωές τους, δηλαδή σκλάβων…

Είμαστε φυλακισμένοι πίσω ορατά και αόρατα δεσμά και μονίμως κάτω από το άγρυπνο βλέμμα του «εσωτερικού αστυνομικού» που μας έχουν εμφυτεύσει από παιδάκια. Παντού γύρω μας υπάρχουν διαχωριστικές γραμμές ελέγχου τις οποίες ακολουθούμε καθημερινά. Τα πάντα τείνουν να γίνουν απαγορευμένα. Οι απαγορευτικές πινακίδες κυριαρχούν παντού. Καθόλου παράξενο που οι διάσημοι συλλέκτες George & Gilbert ασχολούνται τα τελευταία χρόνια με τη συλλογή απαγορευτικών πινακίδων, τις οποίες και σκοπεύουν να εκθέσουν. Σε συνέντευξη τους στο Θανάση Λάλα (ΒΗMagazino, 30/9/2001) έδωσαν την ακόλουθη εξήγηση: «Οι απαγορευτικές πινακίδες αποδεικνύουν που βρίσκεται αυτή τη στιγμή η ελευθερία της ανθρωπότητας… Η λέξη απαγορεύεται πρωτοστατεί σε όλους τους χώρους και αναφέρεται σε οτιδήποτε μπορεί να φανταστεί κανείς… Είναι απίστευτο. Τα πάντα γύρω απαγορεύονται. Όλοι σου λένε τι να μην κάνεις. Δεν είναι σχιζοφρενικό; Από τη μια διψάμε –υποτίθεται– για ζωή και από την άλλη σχεδόν τα πάντα γύρω μας να απαγορεύονται. Καθημερινά αντιμετωπίζουμε περισσότερα ‘’μη’’ από ποτέ άλλοτε. Οι περισσότεροι διεθνείς κανονισμοί αυτή τη στιγμή βασίζονται στην απαγόρευση… Η απαγόρευση είναι ένας εύκολος τρόπος να αποφεύγει κανείς την πραγματικότητα. Όταν κάποιος απαγορεύει κάτι, το κάνει επειδή δεν θέλει να το εξερευνήσει. Θέλει να το αποφύγει, δεν θέλει να ασχοληθεί μαζί του δεν θέλει να το εξηγήσει…». Κι όμως, τα πιο ενδιαφέροντα μέρη του κόσμου μας είναι τα απαγορευμένα…

Από την άλλη ο κόσμος μας βρίθει από στερεότυπα και κλισέ. Τα πάντα είναι τυποποιημένα: «Οι εθνικές ομάδες είναι τυποποιημένες. Οι πολίτες των άλλων εθνών και θρησκειών είναι τυποποιημένοι. Τα φύλα και οι σεξουαλικές προτιμήσεις είναι τυποποιημένες. Οι άνθρωποι που γεννιούνται σε διάφορες εποχές του χρόνου είναι τυποποιημένοι (εποχική αστρολογία) και τα επαγγέλματα είναι τυποποιημένα. Η πιο γενναία ερμηνεία αποδίδει το γεγονός αυτό σε κάποιο είδος πνευματικής τεμπελιάς. Αντί να κρίνουμε τους ανθρώπους από τις ατομικές τους αξίες και τα ελαττώματα, επικεντρωνόμαστε σε μια ή δύο πληροφορίες γι’ αυτούς και έπειτα τους τοποθετούμε σε έναν μικρό αριθμό από προκατασκευασμένους περιστερώνες» (Καρλ Σαγκάν, Στοιχειωμένος Κόσμος).

adbusters_118_girl_S

ΔΙΕΚΔΙΚΕΙΣΤΕ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ

Η δύναμη είναι στα χέρια μας! Αποτελεί όμως κοινό μυστικό πως χρησιμοποιούμε τη σκέψη μας ουσιαστικά για να θέσουμε το μυαλό μας σε αχρηστία. Εμείς οι ίδιοι είμαστε οι χειρότεροι εχθροί του εαυτού μας. Δεν θέλουμε, φοβούμαστε τις αλλαγές, τρέμουμε στην ιδέα της επανάστασης. Όσο πιο έμπειροι γινόμαστε, άλλο τόσο γινόμαστε και άτολμοι. Αποδεδειγμένα η πείρα διδάσκει το φόβο στις αλλαγές. Οι εμπειρίες τείνουν να κάνουν τους ανθρώπους άτολμους και συντηρητικούς. Η εμπειρία σκοτώνει δημιουργία και τη φαντασία. Οι σημερινοί άνθρωποι φοβούνται όλο και περισσότερο να εκτεθούν, να ανοιχτούν προς το άγνωστο. Με το φόβο όμως και τη συντηρητικότητα είναι αδύνατον να απελευθερωθεί η ανθρωπότητα. Ακόμη κι όταν το συλλογικό μας ασυνείδητο αποφασίσει να κάνει ένα κβαντικό άλμα προς την Ελευθερία, λίγοι θα έχουν το θάρρος να βγουν μπροστά και να το υποστηρίξουν.

Με παρηγορεί ωστόσο η σκέψη πως έστω κι ένας από εσάς, φίλοι συνταξιδιώτες, θα βρει μέσα του το θάρρος για να βγει μπροστά και να διεκδικήσει το όνειρο. Τα άστρα μπορούν να περιμένουν κι απόψε. Αν πρόκειται να τα κληρονομήσεις, ποτέ δεν είναι αργά…

FreeENERGY cover4

ΑΝHΣYΧΟΣ ΝΥΧΤΟΒΑΤΗΣ

ΦΩΣ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ

Αν δεν είναι στόχος μας ο Ουρανός, τότε γιατί να υπάρχει;

Όμως τα άστρα μπορούν να περιμένουν κι απόψε.

Αν πρόκειται να τα κληρονομήσεις, ποτέ δεν είναι αργά…

Free Energy 2015

«Μέσα στον υπόνομο βρισκόμαστε -όλοι μας. Όμως αυτό δεν εμποδίζει όσους προτιμούν ν’ ατενίζουν τ’ αστέρια»

Όσκαρ Ουάιλντ

 

NYXTOVATIS STR 149

Γράφει ο Γιώργος Στάμκος (stamkos@post.com)

Είμαι ένας Νυχτοβάτης. Όταν οι περισσότεροι από εσάς βρίσκεστε στην αγκαλιά του Μορφέα, εγώ περιπλανιέμαι στα ανεξερεύνητα μονοπάτια της σκέψης, στη ζώνη του λυκόφωτος ανάμεσα στην πραγματικότητα και στο φανταστικό, σ’ εκείνη την αχαρτογράφητη κι αδιαφοροποίητη ακόμη ζώνη όπου γεννιούνται οι ιδέες, τα οράματα, η Τέχνη…

Η κατάσταση μου δεν είναι καθόλου αξιοζήλευτη. Είμαι μόνος. Κι επιπλέον κατοικώ όλο και περισσότερο μέσα στο κεφάλι μου, παρά στο φυσικό κόσμο. Ωστόσο δεν έχω πάρει ακόμη διαζύγιο από την πραγματικότητα. Ούτε και σκοπεύω να εγκαταλείψω το πολύτιμο εργαλείο της λογικής, για να μεταφέρω στην ανθρώπινη πραγματικότητα κάποια μεταφυσική μου ανταρσία. Αυτό που θέλω απλά είναι να μπορώ να μοιράζομαι κάποιες σκέψεις μου μαζί σας. Μπορώ; Μπορώ να μη νιώθω τουλάχιστον ανυπόφορα μόνος όταν υφίσταμαι την έφοδο των εσωτερικών εικόνων, της ακατάπαυστης σιωπηλής γλώσσας, που προσπαθεί να συλλάβει φλύαρα το αιώνιο άπιαστο νόημα της ύπαρξης. Να πιστεύω τουλάχιστον ότι υπάρχουν κι άλλοι Εκεί Έξω που φλέγονται εσωτερικά από παρόμοια ερωτήματα αναζητώντας διακαώς απαντήσεις;

DREAMER

Δεν είναι θλιβερό να πεθαίνουμε χωρίς ποτέ να αναρωτηθούμε γιατί γεννηθήκαμε; Ποιος με αυτή τη σκέψη στο νου, δε θα σηκωθεί από το κρεβάτι του, λαχταρώντας να συνεχίσει να ανακαλύπτει τον κόσμο και να απολαμβάνει το ότι και ο ίδιος ανήκει σ’ αυτόν;” Αναρωτιέται ο βιολόγος Richard Dawkins στο βιβλίο του Unweaving the Rainbow. Γιατί όμως οι περισσότεροι άνθρωποι αδιαφορούν για τα μεγάλα μυστήρια του σύμπαντος, για τα μυστικά του ουρανού και της γης, για το θαυμαστό και το άφατο που βρίσκεται παντού γύρω μας;

Τι είναι αυτό που στειρώνει το δέος των παιδιών μας για το γεμάτο θαυμαστά και μυστήρια πράγματα κόσμο; Τι είναι αυτό που μεταμορφώνει την περιέργεια και τη δίψα για το τι υπάρχει Εκεί Έξω σε μια τυπική αδιαφορία για οτιδήποτε βρίσκεται πέρα από τον περιορισμένο προσωπικό τους μικρόκοσμο; Οι Γνωστικοί πίστευαν πως αυτός ο κόσμος είναι μια «Μαύρη Σιδερένια Φυλακή» για «θείες σπίθες» (ψυχές;), που είναι αιχμάλωτες σ’ ένα κατώτερο επίπεδο. Ορισμένες απ’ αυτές τις “σπίθες” όμως, φλέγονται τόσο που τολμούν να κοιτάξουν τα άστρα, να αφυπνιστούν και να απελευθερωθούν. Είναι οι λίγες φωτεινές εξαιρέσεις που μας δείχνουν και το δρόμο της απελευθέρωσης, από τη γη στον ουρανό κι από το Εγώ στο Όλον. Ναι, πιστεύω πως έχουμε ξεπέσει σ’ αυτόν τον κόσμο -όλοι μας ανεξαιρέτως- κι ακόμη κι αν ανέλθουμε κάποτε στον ουρανό της πιο φανταστικής μας Ουτοπίας, θα κουβαλάμε πάντοτε την ανεξίτηλη μελανιά αυτής της Πτώσης…

10676248_1088547001171501_2340559011540119024_n

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως είμαστε ένας τρόπος που το Σύμπαν προσπαθεί να εξερευνήσει τον Εαυτό του. Να τον μάθει από μέσα. Με μόνον εργαλείο μας έναν μικρό εγκέφαλό που έχει όμως απίστευτες ιδιότητές, ανεξερεύνητες κι ανεκμετάλλευτες ακόμη: “Ο εγκέφαλος είναι μια μάζα 1.500 γραμμαρίων που μπορείς να κρατήσεις στη χούφτα σου και μπορεί να συλλάβει ένα σύμπαν με διάμετρο εκατό δισεκατομμύρια έτη φωτός” (Marian C. Diamond). Το πρόβλημά μας όμως, το κυριότερο κατά τη γνώμη μου, είναι πως οι περισσότεροι άνθρωποι χρησιμοποιούν τον εγκέφαλο τους για να θέτουν τον ίδιο τους τον εγκέφαλο σε αχρηστία! Ναι καλά διαβάσατε. Το 99% των ανθρώπων καταναλώνουν καθημερινά την περισσότερη ενέργεια της νόησής τους προσπαθώντας να περιορίσουν, να ευνουχίσουν, να καταστρέψουν αν γίνεται τις όποιες δημιουργικές δυνατότητες του μυαλού τους. Ξοδεύουν όλη τους την ενέργεια στο να αιχμαλωτίσουν αυτό το υπέροχο εργαλείο κατανόησης του σύμπαντος, στα φτωχά νοητικά όρια του δικού τους μικρόκοσμου. Είναι σα να χρησιμοποιείς ατομική βόμβα για να σκοτώσεις ένα κουνούπι. Πως όμως το κάνουν αυτό; Κυρίως με την μονολιθικότητα, η οποία οδηγεί σε μια ασπρόμαυρη κοσμοθέαση και τελικά στην ακαμψία, στη νέκρωση της σκέψης…

Γι’ αυτό σας παρακαλώ πολύ φίλες και φίλοι συνταξιδιώτες, αγαπητοί μου Strangers, ποτέ μα ποτέ να μην το ξανακάνετε αυτό. Μην αυτοευνουχίζεστε. Αφήστε το νου σας ελεύθερο να ταξιδεύει όπου θέλει, να στοχάζεται ό,τι θέλει, να αναρωτιέται, να εξερευνά, και να αναζητεί διαρκώς απαντήσεις. Μη του βάζετε ασπρόμαυρα φίλτρα, όρια και χαλινάρια κι αφήστε επιτέλους στην άκρη τις κάθε είδους απαγορεύσεις, που είναι για τους ανόητους. Ας μην ξεχνάμε πως αν ζούμε συνεχώς υπό τις απαγορεύσεις του “Μη” και του “Δεν”, τότε δε θα καταλάβουμε πότε η Ζωή μας θα έχει καταλήξει “Μηδέν”!

Υπάρχουν βέβαια και αρκετοί γύρω μας που ζουν Υπό του Μηδενός, αιχμάλωτοι των ψευδαισθήσεων τους και παγιδευμένοι σ’ έναν κόσμο ακρωτηριασμένων ελπίδων, στραγγαλισμένων σκιρτημάτων, αλεξίσφαιρης λιμοκτονίας, λαθραίας ζωής κι μάταιων αγώνων για σταγόνες ελευθερίας. Αυτό που προτείνω σ’ αυτούς, αλλά και σε όλους μας είναι πως σε κάθε περίπτωση πρέπει να είμαστε αισιόδοξοι: Η αισιοδοξία φαντάζει κάποιες φορές αφέλεια, αλλά όμως έχει την παράξενη ιδιότητα να αποδίδει! Παρατηρείστε το.

Μπορούμε επίσης να γίνουμε “Αλχημιστές” της ζωής μας: να μετατρέπουμε τα τοξικά συναισθήματα που μας συσκοτίζουν, σε θετικά συναισθήματα που μας φωτίζουν. Να εισπνέουμε Σκότος και να εκπνέουμε Φως. Ναι, μπορούμε!

Η ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ


 

Η ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΣΥΝΕΧΙΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΜΕ ΑΛΛΑ ΜΕΣΑ…

Ubi dubium ibi libertas

(Όπου υπάρχει αμφιβολία υπάρχει ελευθερία), Λατινική Παροιμία

Ayto Adbusters_114_July2016_S

Γράφει ο Γιώργος Στάμκος (stamkos@post.com)

 

Ο κόσμος μας χρειάζεται επαναστάτες. Η επανάσταση και η επιθυμία για θετικές αλλαγές βρίσκεται μέσα στην καρδιά του ανθρώπινου πνεύματος. Ωστόσο η εποχή μας σχεδόν εχθρεύεται τους οραματιστές που αναζητούν ριζοσπαστικές λύσεις στα κοινωνικά και ατομικά προβλήματα που μας απασχολούν κι ευνοεί το «πρακτικό πνεύμα», δηλαδή τα στεγνά οικονομικά συμφέροντα.

Εμείς εδώ στον διανοητικό υπερχώρο των κειμένων μας, όπως ίσως θα καταλάβατε, είμαστε άνθρωποι ευαίσθητοι, ονειροπόλοι, ρομαντικοί, θαυμαστές του παράξενου και επαναστάτες της πραγματικότητας. Δεν μας αρέσει ο κόσμος έτσι όπως είναι βαρετός, μίζερος και παγωμένος, με δυό λόγια «No Man Land» για τους αληθινούς ανθρώπους. Θέλουμε να αλλάξουμε τον κόσμο, να τον κάνουμε κατοικήσιμο για τις ψυχές των αληθινών ανθρώπων και –το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε– να τον ομορφύνουμε με τις πινελιές μας, κάνοντας τον όσο γίνεται πιο υποφερτό. Είμαστε επαναστάτες με τον τρόπο μας καθώς προσφέρουμε στους αναγνώστες μας όσο το δυνατόν περισσότερες «ανατρεπτικές» ιδέες που μπορούν ν’ αλλάξουν τον κόσμο μας προς το καλύτερο.

Κι εσείς, εφόσον μας διαβάζετε, είστε εν δυνάμει επαναστάτες. Θέλετε ν’ αλλάξετε τον κόσμο αλλά δεν γνωρίζετε με ποιον τρόπο. Φοβάστε, αισθάνεστε μόνοι κι αδύναμοι, αλλά αυτό δεν είναι παρά ένα παιχνίδι του μυαλού σας, γιατί ούτε μόνοι είστε, ούτε αδύναμοι και οι φόβοι σας είναι περισσότερο ζήτημα άγνοιας παρά απόρροια αντικειμενικών καταστάσεων. Το 60 π.Χ. ο Λουκρήτιος έγραφε στο Περί της Φύσεως των Πραγμάτων: «Όπως τα παιδιά τρέμουν και φοβούνται τα πάντα μες στο πυκνό σκοτάδι, έτσι κι εμείς κάποιες στιγμές στο φως, φοβόμαστε όσα δεν θα έπρεπε κανείς να φοβάται περισσότερο από εκείνα που τρομάζουν τα παιδιά μέσα στο σκοτάδι». Οι περισσότεροι φόβοι μας είναι τεχνητοί και καλλιεργούνται έντεχνα από όσους θέλουν να μας ελέγχουν.

Αν απελευθερώσετε τη δημιουργική σας φαντασία τότε θα ξεδιπλωθεί μπροστά σας ο κόσμος όπως θα μπορούσε να είναι: όμορφος, ευτυχισμένος κι ελεύθερος Το επόμενο βήμα είναι να θελήσετε να τον αλλάξετε, να τον κάνετε να πλησιάσει στον κόσμο της φαντασίας σας. Έχω συγκρατήσει μια φράση του εφευρέτη της Ν-Μηχανής Μπρους ντε Πάλμα (1935-1997), για τον οποίο αναφέρομαι εκτενώς στο βιβλίο μου Ελεύθερη Ενέργεια: Η Επόμενη Πλανητική Επανάσταση: «Αν μπορείτε να το φανταστείτε, τότε είναι φανταστικό. Αν είναι φανταστικό, τότε μπορεί να πραγματοποιηθεί». Παραφράζοντας τη γνωστή φράση του Καρλ φον Κλαούσεβιτς καταλήγω πως η φαντασία είναι η συνέχεια της πολιτικής μ’ άλλα μέσα. Η φαντασία είναι ένα σιωπηλό όπλο ανατροπής της πραγματικότητας κι όχι μια προσπάθεια φυγής από αυτήν.

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ

Μου πήρε πάρα πολλά  χρόνια για να συνειδητοποιήσω το προφανές: η ζωή είναι μια ανίατη «ασθένεια». Δεν υπάρχει θεραπεία για τη ζωή. Αν εξαιρέσει κανείς τη βεβαιότητα του θανάτου δεν υπάρχει κάποιο «φάρμακο» που θα μας απαλλάξει από το βάρος του εαυτού μας, που θα μας κάνει μονίμως και, προπαντός, συνειδητά ευτυχισμένους. Ακόμη και η αλήθεια τις περισσότερες φορές σκοτώνει παρά θεραπεύει. Η αλήθεια είναι σαν ένα φάρμακο: πρέπει να δίνεται σε σωστές δόσεις σ’ αυτόν που ζει μέσα στις αυταπάτες του διαφορετικά, αν δοθεί εφάπαξ, μπορεί να τον κλονίσει ανεπανόρθωτα, να τον σκοτώσει. Αν και προσωπικά προτιμώ την αλήθεια, είμαι αρκετά επιφυλακτικός όταν πρόκειται να την προσφέρω στους άλλους. Δεν ξέρω αν τελικά τους βγει σε καλό. Σε τελική ανάλυση οι άνθρωποι αισθάνονται περισσότερο ευτυχισμένοι στην νεφελώδη ελαφρύτητα της άγνοιας τους παρά μέσα στο βάρος της γνώσης τους. Το «ευτυχισμένος φιλόσοφος» ηχεί στ’ αυτιά μου κάπως σαν το «Αλβανός τουρίστας»…

Έχω κάψει κάποια εκατομμύρια εγκεφαλικά κύτταρα στα ψυχεδελικά μέχρι την ηλικία των 26 ετών. Περιμάζεψα ότι απέμεινε και συνέχισα έχοντας ήδη δημιουργήσει ένα γερό «κομπόδεμα» υπερβατικών γνώσεων που τις εξασφάλισα κάνοντας download από τα «Ακασσικά Αρχεία». Από τότε πιστεύω πως ο Φίλιπ Ντικ είχε δίκιο όταν είπε: «Αν νομίζετε πως αυτό το σύμπαν είναι το χειρότερο, που να δείτε και μερικά άλλα». Ο κόσμος μας και ο άνθρωπος βρίσκεται σ’ ένα ενδιάμεσο επίπεδο. Κάτω του βρίσκεται «ο κόσμος των τάφων, ο δαιμονικός κόσμος με τα αμετάβλητα αίτια κι αιτιατά» (Φίλιπ Ντικ) και πάνω του ο άυλος κόσμος των πνευμάτων και της καθαρής ενέργειας. Ο άνθρωπος μοιάζει με το ρύζι: το σώμα του είναι βυθισμένο μέσα στη λάσπη της καθημερινής πραγματικότητας, όμως το πνεύμα του ορθώνεται ψηλά ατενίζοντας τα άστρα και τα όνειρα. Εφόσον μπορούμε να κοιτάμε τα αστέρια και να ονειρευόμαστε, μπορούμε και να ελπίζουμε πως ο κόσμος μπορεί να αλλάξει προς το καλύτερο.

adbusters_117_COD_S

Η ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΤΗΣ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗΣ

Ποιο ανθρώπινο πλάσμα θέλει να είναι δυστυχισμένο; Ποιος σκλάβος δεν θέλει την ελευθερία του; Αιτία της ανθρώπινης δυστυχίας είναι η άγνοια, η προσκόλληση και το μίσος. Ποια είναι όμως η αιτία της σκλαβιάς μας, που αρκετά συχνά είναι βελούδινη και «χρυσή»; Άποψη μου είναι πως από τη μία οι φόβοι μας κι από την άλλη η τάση μας να απολαμβάνουμε τις ταπεινές και κακόγουστες ηδονές, που μας προσφέρονται από τους εξουσιαστές μας, είναι οι βασικές αιτίες της σκλαβιάς μας.

Ακόμη κι όταν πιστεύουμε πως είμαστε ελεύθεροι παραμένουμε σκλάβοι. Δεν είμαι οπαδός καμιάς εξ αποκαλύψεως αλήθειας, δεν πιστεύω σε καμιά θρησκεία, σε κανένα μεταφυσικό μονοπώλιο, αλλά εκτιμώ τα όσα είπαν άνθρωποι που φωτίστηκαν, όπως ο Ιησούς και ο Βούδας. Σύμφωνα με τον δεύτερο οι πραγματικά ελεύθεροι άνθρωποι δεν επαναγεννούνται. Έχουν συμπληρώσει τον κύκλο τους σ’ αυτόν τον κόσμο της Σαμσάρα. Άρα λοιπόν, όλοι όσοι ζουν σήμερα είναι ψυχές ανθρώπων που δεν μπόρεσαν να ελευθερωθούν στις προηγούμενες ζωές τους, δηλαδή σκλάβων…

Είμαστε φυλακισμένοι πίσω ορατά και αόρατα δεσμά και μονίμως κάτω από το άγρυπνο βλέμμα του «εσωτερικού αστυνομικού» που μας έχουν εμφυτεύσει από παιδάκια. Παντού γύρω μας υπάρχουν διαχωριστικές γραμμές ελέγχου τις οποίες ακολουθούμε καθημερινά. Τα πάντα τείνουν να γίνουν απαγορευμένα. Οι απαγορευτικές πινακίδες κυριαρχούν παντού. Καθόλου παράξενο που οι διάσημοι συλλέκτες George & Gilbert ασχολούνται τα τελευταία χρόνια με τη συλλογή απαγορευτικών πινακίδων, τις οποίες και σκοπεύουν να εκθέσουν. Σε συνέντευξη τους στο Θανάση Λάλα (ΒΗMagazino, 30/9/2001) έδωσαν την ακόλουθη εξήγηση: «Οι απαγορευτικές πινακίδες αποδεικνύουν που βρίσκεται αυτή τη στιγμή η ελευθερία της ανθρωπότητας… Η λέξη απαγορεύεται πρωτοστατεί σε όλους τους χώρους και αναφέρεται σε οτιδήποτε μπορεί να φανταστεί κανείς… Είναι απίστευτο. Τα πάντα γύρω απαγορεύονται. Όλοι σου λένε τι να μην κάνεις. Δεν είναι σχιζοφρενικό; Από τη μια διψάμε –υποτίθεται– για ζωή και από την άλλη σχεδόν τα πάντα γύρω μας να απαγορεύονται. Καθημερινά αντιμετωπίζουμε περισσότερα ‘’μη’’ από ποτέ άλλοτε. Οι περισσότεροι διεθνείς κανονισμοί αυτή τη στιγμή βασίζονται στην απαγόρευση… Η απαγόρευση είναι ένας εύκολος τρόπος να αποφεύγει κανείς την πραγματικότητα. Όταν κάποιος απαγορεύει κάτι, το κάνει επειδή δεν θέλει να το εξερευνήσει. Θέλει να το αποφύγει, δεν θέλει να ασχοληθεί μαζί του δεν θέλει να το εξηγήσει…». Κι όμως, τα πιο ενδιαφέροντα μέρη του κόσμου μας είναι τα απαγορευμένα…

Από την άλλη ο κόσμος μας βρίθει από στερεότυπα και κλισέ. Τα πάντα είναι τυποποιημένα: «Οι εθνικές ομάδες είναι τυποποιημένες. Οι πολίτες των άλλων εθνών και θρησκειών είναι τυποποιημένοι. Τα φύλα και οι σεξουαλικές προτιμήσεις είναι τυποποιημένες. Οι άνθρωποι που γεννιούνται σε διάφορες εποχές του χρόνου είναι τυποποιημένοι (εποχική αστρολογία) και τα επαγγέλματα είναι τυποποιημένα. Η πιο γενναία ερμηνεία αποδίδει το γεγονός αυτό σε κάποιο είδος πνευματικής τεμπελιάς. Αντί να κρίνουμε τους ανθρώπους από τις ατομικές τους αξίες και τα ελαττώματα, επικεντρωνόμαστε σε μια ή δύο πληροφορίες γι’ αυτούς και έπειτα τους τοποθετούμε σε έναν μικρό αριθμό από προκατασκευασμένους περιστερώνες» (Καρλ Σαγκάν, Στοιχειωμένος Κόσμος).

ΕΝΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΟΡΑΜΑ

Καμιά φορά σκέφτομαι πως ίσως ο Ναπολέων Βοναπάρτης είχε δίκιο λέγοντας πως «οι άνθρωποι είναι αυτοί που θέλουν να είναι». Ξυπνούν το πρωί κι αποφασίζουν να είναι μίζεροι ή ευτυχισμένοι, ελεύθεροι ή σκλάβοι. Έχουν πάντα το ελάχιστο δικαίωμα να επιλέξουν το πως θα δουν τα πράγματα έστω και για μια στιγμή ή, έστω, να επιλέξουν τη διάθεση τους. Από αυτή την άποψη η σκλαβιά είναι επιλογή και όχι μοίρα.

Πρέπει να ομολογήσω πάντως πως εκείνο που με ενοχλεί περισσότερο αυτή τη στιγμή είναι το οικολογικό μέλλον του πλανήτη μας και όχι αν οι άνθρωποι επιθυμούν ή όχι να αποτινάξουν τα όποια δεσμά τους. Κάθομαι και σκέφτομαι την κατάντια αυτού του γαλαζοπράσινου «ζαφειριού» στην επιφάνεια του οποίου έχουμε την τύχη να περνούμε τις ζωές μας. Ο πλανήτης μας αργοπεθαίνει μέσα σε μια τοξική σούπα, άρρωστος από τη μόλυνση που προκαλούν τα ορυκτά καύσιμα. Έχει υψηλό «πυρετό» από την υπερθέρμανση που προκαλούν τα αέρια θερμοκηπίου, που εκλύονται από την καύση των ορυκτών καυσίμων. Είμαι πολύ οργισμένος γι’ αυτό καθώς γνωρίζω πως υπάρχουν τρόποι για να απαλλαγούμε από το πετρέλαιο και τα ανθρακούχα αέρια και να επαναφέρουμε τον πλανήτη μας στη φυσιολογική του κατάσταση χάρη στην Ελεύθερη Ενέργεια. Πρόσφατα έγραψα ένα ολόκληρο βιβλίο γι’ αυτό το ζήτημα, που με απασχολεί σοβαρά.

Θέλω να μοιραστώ ένα επαναστατικό όραμα μου μαζί σας, το οποίο και αναφέρω στο βιβλίο μου Ελεύθερη Ενέργεια: Η Επόμενη Πλανητική Επανάσταση. Φαντάζομαι μια ευημερούσα κοινωνία πολιτών, που έχουν συνειδητοποιήσει την καταναλωτική τους δύναμη. Σε μια ελεύθερη και οικονομικά αναπτυγμένη αγορά ο καταναλωτής είναι ένας μικρός θεός. Αρκεί βέβαια να συνειδητοποιήσει τη δύναμη του. Αν καταφέρει να μείνει ανεπηρέαστος από τον πανάκριβο διαφημιστικό μηχανισμό διαμόρφωσης καταναλωτικής συμπεριφοράς, που έχουν εξαπολύσει τα ΜΜΕ εναντίον του, ένας συνειδητοποιημένος καταναλωτής είναι εν δυνάμει ένας φορέας αλλαγής του κόσμου.

Φανταστείτε μια μέρα εκατομμύρια περιβαλλοντικά ευαισθητοποιημένοι πολίτες, έχοντας προηγουμένως συνεννοηθεί μέσω του ίντερνετ, να επιβάλλουν, έστω και για ένα 24ωρο, ένα άτυπο «καταναλωτικό εμπάργκο» σε μια πολυεθνική επιχείρηση, που δεν σέβεται το περιβάλλον. Για παράδειγμα να μην αγοράζουν καύσιμα από τη Shell ή φάρμακα από τη Bayer. Αν η μείωση των πωλήσεων των εν λόγω επιχειρήσεων δεν τις συνετίσει, το «εμπάργκο» αυτό μπορεί να συνεχιστεί για βδομάδες ή και για μήνες, μέχρι να εμφανιστεί ακόμη και λογιστική συρρίκνωση των κερδών τους. Το αποτέλεσμα θα είναι καταστροφικό για την εμπορική αξιοπιστία της επιχείρησης. Όχι μόνον θα πληγεί το γόητρο της, αλλά και οι μέτοχοι θα αρχίσουν να δυσανασχετούν με τη μείωση των κερδών τους και στη συνέχεια να πουλούν τις μετοχές που κατέχουν με αποτέλεσμα την εμπορική κατακρήμνιση της επιχείρησης. Σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης και απελευθερωμένων αγορών αυτή η διαδικασία μπορεί να ολοκληρωθεί μέσα σε λίγες μόλις μέρες.

Για να πετύχει η τακτική των «καταναλωτικών εμπάργκο» χρειάζεται οι πρώτες επιχειρήσεις που θα επιλεχθούν ως στόχοι, να «τιμωρηθούν» παραδειγματικά, κυριολεκτικά να γονατίσουν ή ακόμη και να κλείσουν. Μετά η απειλή και μόνον επιβολής σε μια πολυεθνική επιχείρηση ενός «καταναλωτικού εμπάργκο», θα είναι αρκετή για να προκαλέσει κύμα πωλήσεων των μετοχών της και μείωσης της εμπορικής της αξίας. Έτσι, όταν οι πυρήνες των συνειδητοποιημένων καταναλωτών στείλουν μια απλή προειδοποίηση σε μια πολυεθνική για να αλλάξει τη συμπεριφορά της σ’ ένα περιβαλλοντικό ζήτημα, εκείνη θα είναι αναγκασμένη να τη λάβει πολύ σοβαρά υπόψιν της και να φροντίσει να την ικανοποιήσει, εκτός αν θέλει να δει τη θέση της στην αγορά να κλυδωνίζεται…

Για το σκοπό αυτό όμως χρειάζεται να συγκροτηθεί αυτό που ονομάζω «Παγκόσμιο Μέτωπο Συνειδητοποιημένων Καταναλωτών για τη Σωτηρία της Γης», που θα πιέζει πολιτικούς και επιχειρήσεις για αλλαγές προς το καλύτερο. Αν η τακτική στεφθεί με επιτυχία τότε θα μπορούσαμε να αναγκάσουμε την Texaco να «υιοθετήσει» τα δάση του Αμαζονίου, την Bayer να εμβολιάσει δωρεάν όλη την υποσαχάριο Αφρική κατά της ελονοσίας, της φυματίωσης και του δάγγειου πυρετού, τη Nestle να κτίσει ορφανοτροφεία για τα παιδιά του Αφγανιστάν, τη Microsoft να προσφέρει από έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή σε κάθε σχολείο του Τρίτου Κόσμου, τη Vodaphone να εγκαταστήσει ηλιακά συστήματα άντλησης νερού στη Σαχάρα κ.α. Η κάθε πολυεθνική επιχείρηση θα είναι πλέον αναγκασμένη να «θυσιάζει» τουλάχιστον το 1/3 από τα καθαρά της κέρδη σε πρωτοβουλίες και προγράμματα που θα έχουν θετικές επιπτώσεις στην ανθρωπότητα και στο περιβάλλον. Δεν πρόκειται για «θυσία», αλλά για ζωτική επένδυση, που θα εμποδίσει τον πλανήτη μας να γίνει ακατοίκητος για τις μελλοντικές γενιές.

Όλα αυτά όμως προϋποθέτουν, αν μη τι άλλο, τουλάχιστον την ύπαρξη «κοινής λογικής». Πρέπει να εμπιστευτούμε την «κοινή λογική» και ταυτόχρονα να απελευθερώσουμε τη φαντασία και τη δημιουργικότητα μας. Η λύση βρίσκεται στην υπέρβαση των υφιστάμενων ορίων και στην άρση των όποιων απαγορεύσεων, ιδίως εκείνων που επιβλήθηκαν με πρόσχημα «για το καλό μας» αλλά ουσιαστικά για την προστασία κατεστημένων συμφερόντων.

adbusters_114_Online-Dating_S

ΔΙΕΚΔΙΚΕΙΣΤΕ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ

Η δύναμη είναι στα χέρια μας! Αποτελεί όμως κοινό μυστικό πως χρησιμοποιούμε τη σκέψη μας ουσιαστικά για να θέσουμε το μυαλό μας σε αχρηστία. Εμείς οι ίδιοι είμαστε οι χειρότεροι εχθροί του εαυτού μας. Δεν θέλουμε, φοβούμαστε τις αλλαγές, τρέμουμε στην ιδέα της επανάστασης. Όσο πιο έμπειροι γινόμαστε, άλλο τόσο γινόμαστε και άτολμοι. Αποδεδειγμένα η πείρα διδάσκει το φόβο στις αλλαγές. Οι εμπειρίες τείνουν να κάνουν τους ανθρώπους άτολμους και συντηρητικούς. Η εμπειρία σκοτώνει δημιουργία και τη φαντασία. Οι σημερινοί άνθρωποι φοβούνται όλο και περισσότερο να εκτεθούν, να ανοιχτούν προς το άγνωστο. Με το φόβο όμως και τη συντηρητικότητα είναι αδύνατον να απελευθερωθεί η ανθρωπότητα. Ακόμη κι όταν το συλλογικό μας ασυνείδητο αποφασίσει να κάνει ένα κβαντικό άλμα προς την Ελευθερία, λίγοι θα έχουν το θάρρος να βγουν μπροστά και να το υποστηρίξουν.

Με παρηγορεί ωστόσο η σκέψη πως έστω κι ένας από εσάς, φίλοι συνταξιδιώτες, θα βρει μέσα του το θάρρος για να βγει μπροστά και να διεκδικήσει το όνειρο. Τα άστρα μπορούν να περιμένουν κι απόψε. Αν πρόκειται να τα κληρονομήσεις, ποτέ δεν είναι αργά…

H ΤΥΡΡΑΝΙΑ ΤΩΝ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΕΩΝ: ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΤΟ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ!

Η ΤΥΡΡΑΝΙΑ ΤΩΝ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΕΩΝ

AΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΤΟ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ!

Nitimus in vetitum.
(Αγωνιζόμαστε για το Απαγορευμένο)
Οβίδιος, Amores

WORD REVOLUTION DAY adbusters_blog_world_rev_S

Γράφει ο Γιώργος Στάμκος (stamkos@post.com)

Απαγορεύεται! Πόσο συνηθισμένα είναι τ’ αυτιά μας σ’ αυτή την αποτρόπαια λέξη! Και πως να μην είναι αφού τα πάντα γύρω μας τείνουν να θεωρούνται απαγορευμένα. Δεν είναι μόνον το φαινόμενο των απαγορευτικών πινακίδων που κυριαρχούν παντού. Παντού γύρω μας υπάρχουν διαχωριστικές γραμμές ελέγχου και συντεταγμένες διαδρομές, εξωτερικές και εσωτερικές εντολές, τις οποίες και πρέπει να ακολουθούμε πιστά. Οι κοινωνίες μας απαιτούν από εμάς να βρισκόμαστε σε συντεταγμένη πορεία και δεν επιτρέπουν τις παρεκκλίσεις. Οι απαγορευτικές πινακίδες απλώς μας το υπενθυμίζουν…
Ζούμε σε δημοκρατικές κοινωνίες, οι οποίες υποτίθεται πως έχουν ως ιδανικό τους την ελευθερία, αλλά όμως γνωρίζουμε πολύ καλά πως η πολύκλαυστη ελευθερία μας είναι ένα είδος αυταπάτης. Και οι αυταπάτες, ως γνωστόν, προσφέρουν πάντοτε μεγαλύτερη παρηγοριά. Μας παρηγορούν με το να μας αρνούνται το προφανές, μας αρνούνται μια ψευδαίσθηση που έχουμε ξεχάσει πως είναι τέτοια, την Αλήθεια: είμαστε σκλάβοι, που νομίζουν πως είναι ελεύθεροι. Για την ακρίβεια είμαστε «απελεύθεροι σκλάβοι» που, αφού λησμονήσαμε το οδυνηρό μας παρελθόν, αφεθήκαμε σιγά-σιγά να κατρακυλήσουμε σ’ ένα καθεστώς εσωτερικής σκλαβιάς. Είμαστε φυλακισμένοι με ορατά και αόρατα δεσμά και βρισκόμαστε μονίμως κάτω από το άγρυπνο βλέμμα του «εσωτερικού αστυνομικού», που μας έχουν εμφυτεύσει από παιδάκια. Χωρίς υπερβολή ο καθένας μας δεν είναι παρά ο άμισθος δεσμοφύλακας του εαυτού του.

Forbiden Fuck
Υποθέτω πως πρέπει να είμαστε αιώνια παιδιά, καθώς δεν γνωρίζουμε τι είναι καλό για μας και χρειαζόμαστε πάντα ένα κράτος-«πάτερ φαμίλια», για να μας νταντεύει και να μας νουθετεί διαρκώς. «Η γονεοποίηση της εξουσίας και η βρεφοποίηση της κοινωνίας ήταν και παραμένει ο ιστορικά αμετάλλακτος στόχος όλων των διαχειριστών της εξουσίας, ανεξάρτητα από τις ιδεολογικές και πολιτικές αμφιέσεις τους…», αναφέρει χαρακτηριστικά ο Κλεάνθης Γρίβας στο βιβλίο του Αντιπολιτευτική Ψυχιατρική (1989).
Με δυό λόγια το κράτος μας προστατεύει ακόμη κι από τον ίδιο μας τον εαυτό! Το κράτος-προστάτης, δηλαδή «νταβατζής», που φροντίζει «για το καλό μας» με νόμους κατά των διαφημίσεων των τσιγάρων, με αυστηρούς νόμους για τη ζώνη ασφαλείας και το κράνος. Το κράτος που διώκει τους λαθρέμπορους, τους κλέφτες, τους εμπόρους ναρκωτικών, τους σωματέμπορους και κάθε λογής εγκληματίες, όχι για να μας προστατεύσει στ’ αλήθεια, αλλά για να κρατήσει για λογαριασμό του το μονοπώλιο της χρήσης της βίας και μάλιστα με νόμιμους και συνταγματικά κατοχυρωμένους τρόπους. Η βία αυτή χρησιμοποιείται πολύ συχνά για τιμωρία και καταστολή.

Forbidden icons

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΙΘΑΡΧΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΟΥ ΕΛΕΓΧΟΥ

Στην εποχή μας δεν παρατηρείται αύξηση της βίαιης καταστολής από το κράτος, αλλά μια άνευ προηγουμένου επέκταση της απαγορευσιμότητας σχεδόν σε όλους τους τομείς της καθημερινής μας ζωής. Για νομιμοποιήσει ωστόσο την καταστολή του, το κράτος χρησιμοποιεί περίτεχνα την τέχνη της απαγορευσιμότητας, προκειμένου να δικαιολογεί τις βίαιες επεμβάσεις του και τη νόμιμη τρομοκρατία του πάνω στα πλήθη των ανθρώπων, που σκόπιμα χαρακτηρίζονται «ύποπτοι» ή «ένοχοι».
Βλέπετε, πανάρχαιη «τέχνη» της εξουσίας είναι η καλλιέργεια ενόχων και ενοχών, προκειμένου να νομιμοποιήσει την καταστολή της. Για το σκοπό αυτό επιλέγεται πάντα μια συνηθισμένη επιθυμία του ανθρώπου, που αυθαίρετα μετατρέπεται σε «απαγορευμένη πράξη». Αυτό συνέβαινε στις παλαιότερες εποχές με το σεξ και συμβαίνει στην εποχή μας με τις ψυχότροπες ουσίες. Όσοι σχετίζονται με τις ναρκωτικές ουσίες, ακόμη και οι κακόμοιροι εξαρτημένοι χρήστες, χαρακτηρίζονται παράνομοι, εγκληματίες, ανήθικοι και κοινωνικοί απόβλητοι. Αυτός είναι και ο λόγος που το σωφρονιστικό σύστημα των ΗΠΑ, το «αμερικανικό Γκουλάγκ», κρατά φυλακισμένο και υπόδικό σχεδόν το 5% του πληθυσμού της χώρας.
Παρόμοια πολιτική απαγορευτικής παρέμβασης είχε ασκήσει η αμερικανική κυβέρνηση και την περίοδο του Μεσοπολέμου, με την περιβόητη Ποτοαπαγόρευση. Τα 14 χρόνια της Ποτοαπαγόρευσης (1920-1933) στις ΗΠΑ απέδειξαν το πλήρες αδιέξοδο των απαγορευτικών ρυθμίσεων του κράτους. Αντί να σταματήσει η χρήση του αλκοόλ στις ΗΠΑ παρουσιάστηκε το φαινόμενο της αύξησης της κατανάλωσής του, ενώ ταυτόχρονα αυξήθηκε και μια σειρά από άλλες παράνομες και «εγκληματικές» δραστηριότητες, που οδήγησαν την πολιτική της Ποτοαπαγόρευσης σε παταγώδη αποτυχία. Το μήνυμα ελήφθη και από τότε οι ΗΠΑ επεξεργάζονται πιο «ήπιες» και «σοφιστικέ» πολιτικές απαγόρευσης, προσαρμοσμένες στις μετανεωτερικές Κοινωνίες του Ελέγχου.
Σύμφωνα με τον Μισέλ Φουκώ περνάμε πλέον από την Πειθαρχική Κοινωνία στην Κοινωνία του Ελέγχου. Η Πειθαρχική Κοινωνία αποτελούνταν από ένα διάχυτο δίκτυο μηχανισμών που διασφαλίζουν την πλήρη υπακοή προς την εξουσία, εμφυσώντας στις μάζες τη «λογική» της πειθαρχίας, που δομεί τις παραμέτρους και τα όρια της σκέψης. Από την άλλη, στην Κοινωνία του Ελέγχου, οι μηχανισμοί του προστάγματος «δημοκρατικοποιούνται», κατανέμονται στο νου και στο σώμα όλων των πολιτών, με άλλα λόγια «εσωτερικοποιούνται» από τα ίδια τα υποκείμενα, ωθώντας σε μια κατάστασης «αυτόβουλης αλλοτρίωσης», που διαποτίζει τις συνειδήσεις μας. Η εξουσία ασκείται πλέον, όχι τόσο με τη βία, όσο με επικοινωνιακά τεχνάσματα, πληροφορικά, δίκτυα, χειραγώγηση, και επιτηρούμενες δραστηριότητες (π.χ. παρακολούθηση με κάμερες). Το νέο σύστημα εξουσίας, που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως «διακυβέρνηση χωρίς κυβέρνηση», κατασκευάζει απαγορευτικούς κανόνες, για να παράγει στη συνέχεια τη «νομιμότητα». Αυτή η μορφή εξουσίας εισχωρεί ακόμη και ως τα βάθη των ανθρώπινων συνειδήσεων, υποτάσσοντας ολόκληρη την κοινωνία που μετατρέπεται σε «ζαλισμένο κοπάδι», ανίκανο να σκεφτεί και να δράσει αυτοβούλως.

Forbiden Apple

ΣΤΟΙΧΗΘΕΙΤΕ!

Καμιά φορά, όταν συλλαμβάνω τον εαυτό μου να κάνει «επικίνδυνες» σκέψεις πάνω σε ζητήματα διαχείρισης των ανθρωπίνων κοινωνιών, σκέφτομαι πως ή τα πάντα πρέπει να είναι πολιτική ή, διαφορετικά, πρέπει να βάζουν «κάτι» μέσα στο νερό που πίνω. Αστειεύομαι. Δεν είμαι πολιτικός, είμαι συγγραφέας, δηλαδή ένας άνθρωπος του λόγου και της σκέψης και δουλειά μου είναι να πυροδοτώ μια διαδικασία αλυσιδωτών αντιδράσεων στο διανοητικό επίπεδο των αναγνωστών μου με στόχο την πνευματική τους αφύπνιση. Κι επειδή μέχρι σήμερα δεν έχω ενδείξεις πως οι αναγνώστες μου προτιμούν τον «ύπνο του δικαίου» και τη «μακαριότητα της άγνοιας», από την ανησυχαστική αμφιβολία και το πάθος για την ελευθερία, με την οποία προσπαθώ να τους εμφυσήσω, εκπέμποντας τα αντι-Matrix μηνύματά μου.

Forbiden Anoigma

Η περίπτωση μου αποτελεί την αναπόφευκτη εξέλιξη ενός ανθρώπου που δεν ήταν εθισμένος στην «αρετή» της υπακοής στην εκάστοτε μορφή εξουσίας –απόρροια ίσως του γεγονότος ότι οι γονείς μου δεν ήταν ιδιαίτερα αυστηροί. Κι επειδή το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου το πέρασα χωρίς τους γονείς μου, ξέφυγα από την παγίδα να μου εμφυσήσουν το «ιδανικό» της πειθαρχίας. Για παράδειγμα ποτέ μου δεν μου άρεσε να στοιχίζομαι στη σειρά. Στο δημοτικό εισέπραττα πάντοτε παρατηρήσεις από τον δάσκαλο. Δεν μπορούσα να καθίσω ήσυχος, δίχως να πάσχω από κάποιο είδος υπερκινητικότητας. Απλώς δεν έβρισκα νόημα στο να στέκεται κανείς ακίνητος μέσα στο κρύο της σχολικής αυλής. Στο στρατό έκανα πραγματική άσκηση αυτοπειθαρχίας γιογκικού τύπου μόνο και μόνο για να παραμείνω στη γραμμή μου. Κουνήθηκες, γιατί κουνήθηκες; Στη σειρά σου γρήγορα! Οι περισσότεροι άνθρωποι πειθαρχούν και δεν κουνιούνται, μήπως και τους πάρουν για ζωντανούς και τους «πυροβολήσουν».
Σήμερα βέβαια δεν στοιχιζόμαστε σε ορατές γραμμές, αλλά βουλιάζουμε τεμπέλικα στους μαλακούς καναπέδες μας. Όμως ο καναπές σκοτώνει τη ζωή. Όπως είπα και στην αρχή του άρθρου η πραγματική ζωή αρχίζει αφότου κλείσετε την τηλεόραση και σηκωθείτε από τον καναπέ σας. Αν αφεθούμε στη θαλπωρή των καναπέδων μας τότε είμαστε νεκροί, αν και θα κηδευτούμε, πιθανότατα, έπειτα από δεκαετίες. Μπορούμε να μεταμορφωθούμε σε εξαιρετικά αναίσθητα πλάσματα αν μας διαχειριστούν κατάλληλα πανούργοι πολιτικοί, χρησιμοποιώντας τη δύναμη της τηλεοπτικής χειραγώγησης. Αν αυτό γίνει εφικτό τότε μπορούμε να αποδεχτούμε κατώτερες και άνευ νοήματος ζωές και θα ξεχάσουμε κάθε ανατρεπτική ιδέα που μας ωθεί να πάρουμε την τύχη στα χέρια μας. Σ’ αυτή την περίπτωση θα πρέπει να αποδεχτούμε τη μοίρα του «ζαλισμένου κοπαδιού».

Forbiden Mouni

ΕΙΝΑΙ ΤΡΕΛΑ ΝΑ ΞΕΡΙΖΩΣΟΥΜΕ ΤΗΝ «ΤΡΕΛΑ» ΜΑΣ

Αποτελεί άλλωστε κοινό μυστικό πως η μόνη «ελευθερία» που έχουμε είναι να συμπεριφερόμαστε όπως οι άλλοι, δηλαδή σαν «κοπάδι». Ντυνόμαστε παρόμοια ακολουθώντας τη «μόδα», δηλαδή φοράμε διάφορες «στολές» που κατασκευάστηκαν από επιτήδειους για να μας τυποποιήσουν εξωτερικά, μιλάμε χρησιμοποιώντας κοινότυπες φράσεις κι εκφράσεις, καταναλώνουμε τα ίδια προϊόντα και ρυπαίνουμε καθημερινά το μυαλό μας με την ίδια τηλεοπτική σαβούρα. Υπακούμε στους ίδιους κανόνες συμπεριφοράς, με η χωρίς να μας το υπενθυμίζουν οι απαγορευτικές πινακίδες. Φοβόμαστε και κριτικάρουμε το διαφορετικό, επειδή δεν θέλουμε να το εξερευνήσουμε.
Αν όμως διαθέτουμε έστω και κάποια ψήγματα λογικής μέσα στο μυαλό μας, τότε θα πρέπει να εκτιμούμε περισσότερο εκείνους που σκέφτονται διαφορετικά από εμάς, από εκείνους που σκέφτονται σαν κι εμάς. Από τους διαφορετικούς, τους κάθε λογής επαναστάτες και αναρχικούς, μπορούμε να μάθουμε πολλά. Από τους ομοίους μας δεν θα προσλάβουμε παρά μια ηχώ του εαυτού μας. Ιδιαίτερα μάλιστα απ’ όσους επιλέγουν τη λύση της υποταγής και της συστηματοποίησης του κόσμου. «Περιφρονώ όλους όσους θέλουν να συστηματοποιούν τα πράγματα και τους αποφεύγω. Το να θέλεις ένα σύστημα είναι έλλειψη ακεραιότητας», έλεγε ο Νίτσε. Είναι όντως ένα είδος «τρέλας» να θέλεις να επιβάλεις ένα αυστηρό σύστημα, μια λογική τάξη στο χάος της ζωής μας. «Οριακά μπορούμε να αναρωτηθούμε αν το να τρώμε λογικά, να ζούμε λογικά, να μην ριψοκινδυνεύουμε, να μην παραβιάζουμε ποτέ την ορισμένη δόση, είναι πράγματι ζωή, δηλαδή μήπως η λογική ζωή είναι μια παράφρων ζωή», αναρωτιέται ο Γάλλος φιλόσοφος Έντγκαρ Μορέν. Με απλά λόγια είναι τρέλα να προσπαθούμε να ξεριζώσουμε την «τρέλα» μας.
Ας μη γελιόμαστε. Μόνον οι ταφόπετρες βρίσκονται πάντοτε σε τάξη. Στη ζωή και στις ανθρώπινες σχέσεις βασιλεύει πάντα το χάος. Απρόσμενες περιπέτειες καραδοκούν πάντα για να κλονίσουν την όποια ψευδαίσθηση ασφάλειας και τάξης, έχουμε κατορθώσει με χίλια ζόρια να επιβάλουμε στον εαυτό μας. Δεν είναι μόνον η Φύση που μας προκαλεί συνεχώς. Ο εγκέφαλός μας είναι καταδικασμένος να σκέφτεται χαοτικά και να επιζητεί συνεχώς την ελευθερία. Είμαστε καταδικασμένοι να κυνηγάμε το άπιαστο όνειρο της ελευθερίας. Όπως έλεγε με νόημα και ο Ρεμπώ:

«Καταλήγω να θεωρήσω ιερή την αναρχία του πνεύματός μου»,

APAGOREYETAI-AIR FORCE UNITS

MOΛΙΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ ΕΝΑ ΑΚΟΜΗ ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΟ ΒΙΒΛΙΟ….

(Διαβάστε το, πριν προλάβει να καεί κι αυτό στην Πυρά της μεταμοντέρνας Ιεράς Εξέτασης…)

BOGOMILOI EXOFYLLO 1 LOW (1)

Πέρα από την Απελπισία υπάρχει πάντα η Ελπίδα…

Πέρα από την Απελπισία υπάρχει πάντα η Ελπίδα…

“Κάθε άνθρωπος θα έπρεπε να προγραμματίζει τη ζωή του με τέτοιον τρόπο ώστε κάποια στιγμή στο μέλλον η πραγματικότητα με το όνειρο να συναντηθούν”…
Βίκτωρ Ουγκώ

267deathandruins

 Γράφει ο Γιώργος Στάμκος (stamkos@post.com)

Ακόμη κι αν δεν το επιδιώκω, τελευταία συναντώ όλο και πιο συχνά ανθρώπους να ξεψυχούν σαν ξοφλημένες αποδείξεις ταμείου, μέσα στην ψυχρή, γεωμετρική, θανατερά άκαμπτη παραφροσύνη που μας κυκλώνει. Σφυροκοπημένοι από την οικονομική κρίση και την ανάγκη. Την ανεπάρκεια και την απελπισία. Σαπίζουν ζωντανοί. Ξεψυχώντας, όχι μεταξύ Σφηκιάς και Αλιάκμονα, αλλά μεταξύ Σφύρας και Άκμονα….
Δεν είστε οι μόνοι, φίλες και φίλοι μου συνταξιδιώτες, που σας τρελαίνει το ανέλπιδο μέλλον που ανοίγεται μπροστά μας. Είμαστε υπερβολικά πολλοί, συνωστισμένοι στα σκοτεινά μονοπάτια της απόγνωσης. Καμιά φορά φωτιζόμαστε από ηλιόλουστες σκέψεις, αλλά συνήθως μας κατακλύζουν νεφοσκεπή συναισθήματα. Ορισμένοι επαναπαύονται στις καλοπληρωμένες άγνοιές τους, όμως παραμένουν αξιολύπητοι. Οι περισσότεροι ίσως αγανακτούν, καθώς αισθάνονται πως είναι παγιδευμένοι μέσα σε μια λεκάνη τουαλέτας και φοβούνται πως κάποιος, κάποτε θα τραβήξει απλά το καζανάκι….
Αρκετοί από εμάς είναι άνεργοι, αλλά όχι άχρηστοι. Παρόλα αυτά ξυπνούν με το φόβο ότι θα ζήσουν. Ξυπνούν έπειτα από λίγες ώρες ανήσυχου, κουραστικού “ύπνου” και θέλουν πάλι να κοιμηθούν. Δεν ξέρουν τι να κάνουν με τα προβλήματα που δεν μπορούν να λύσουν, ειδικά με τον ελεύθερο χρόνο τους που έχει καταντήσει γι’ αυτούς κατάρα. Το Αύριο χάσκει απειλητικά μπροστά τους κι αυτοί το μόνο που θέλουν να κάνουν είναι να ξανακοιμηθούν, να βυθιστούν στο λήθαργο, στον κόσμο των ονείρων, γιατί η πραγματικότητα έχει καταντήσει γι’ αυτούς ένας αποκρουστικός εφιάλτης, από τον οποίο θα ήθελαν να Ξυπνήσουν.

209296304_9f1bd11402_o
Δεν έχουν φίλους ή μήπως οι φίλοι τους απλά τους έχουν πλέον ξεχάσει; Βρίσκονται παγιδευμένοι μέσα στο μικροσκοπικό τους σύμπαν, που καταναλώνει σχεδόν όλη τους την ενέργεια και τις σάρκες τους. Χάνουν καθημερινά μάχες, χάνουν τον έλεγχο της ζωής τους σ’ έναν συνεχόμενο αγώνα για επιβίωση μέσα σε με μια βίαια ηλεκτρισμένα καθημερινότητα. Η αδυσώπητη επανάληψη της καθημερινότητας τους δολοφονεί συστηματικά κι εκ του συστάδην. Λίγοι αντιστέκονται κι ελάχιστοι από αυτούς επιβιώνουν.
Δεν έχουν όμως την απαιτούμενη θέληση κι ενέργεια για ν’ απελευθερωθούν. Οι περισσότεροι, μέσα στ’ αδιέξοδα της καθημερινότητας που δεν μπορούν ν’ αποφύγουν, αισθάνονται θυμωμένοι και μαθαίνουν να μισούν ή αφήνονται να τους κυριεύσει το μίσος. Το μίσος για τον Άλλο, για τον διαφορετικό. Ένα μίσος που οφείλεται στην άγνοια ή στην έλλειψη Φαντασίας. Γι’ αυτό και συχνά εκφράζεται ως μίσος για το Μέλλον, για το Άγνωστο μπροστά τους. Ουσιαστικά όμως πρόκειται για ένα μίσος για τον καταπιεσμένο συμπλεγματικό πραγματικό εαυτό τους, που οι ίδιοι επιμένουν να αγνοούν. Ίσως γιατί δεν τολμούν να κοιτάξουν τον πραγματικό τους Εαυτό στον καθρέπτη, έστω και για να τον εξερευνήσουν επιφανειακά…

Stin Korifi

Λέξεις ή Συμπυκνωμένη Ενέργεια;

Λέξεις ή Συμπυκνωμένη Ενέργεια;

“Αυτός που έχει ένα ‘Γιατί’ στη ζωή του, αντέχει όλα τα ‘Πως’”.
Φρ. Νίτσε

ZENITH

Γράφειο ο Γιώργος Στάμκος (stamkos@post.com)

Στη ζωή μας πολλά πράγματα ξεκινούν από μια απλή λέξη, όπως ένα ταξίδι χιλιάδων χιλιομέτρων ξεκινά από ένα απλό βήμα. Από μια απλή διερώτηση ή από μια απλή συνειδητοποίηση. Ακούγεται περίεργο αλλά δεν χρειαζόμαστε περισσότερα για ν’ αφυπνιστούμε πέρα από μια «συνθηματική» λέξη ή φράση, η οποία λειτουργεί ως πυροκροτητής: ένας αυτοαναφλεγόμενος διανοητικός μηχανισμός που πυροδοτεί μέσα μας μια αλυσιδωτή αντίδραση η οποία μας οδηγεί σε απίστευτες εξελικτικές περιπέτειες. Αρκεί βέβαια να είμαστε –πάντα βαθιά μέσα μας– έτοιμοι για την αλλαγή και την εξέλιξη. Να μη φοβόμαστε, αλλά να είμαστε ανοιχτοί, να σκεφτόμαστε και να αισθανόμαστε.
Έχουμε ως άνθρωποι τεράστιο δυναμικό, είμαστε ικανοί για το καλύτερο και για το χειρότερο, και γι’ αυτό συχνά παρασυρόμαστε προς την αυτοκαταστροφή λες και είναι η μοίρα μας. Αναγνωρίζουμε ωστόσο την αλήθεια, παρόλο που μπορεί να είναι μια αφηρημένη έννοια η οποία εφαρμόζεται αυτοδύναμα στο μικρόκοσμο του καθενός μας. Ακόμη κι αν επιφανειακά μπορεί να διαφωνούμε στα επιμέρους σημεία, τείνουμε να παραδεχόμαστε την αλήθεια, την ουσία, τη φιλοσοφία. Αλήθειες, εμπνεύσεις, φωτεινές στιγμές του Νου και ιδέες μας συναρπάζουν όλους, μας συγκινούν διότι εκφράζουν την καλύτερη, την πιο λαμπερή πλευρά του εαυτού μας. Μας κάνουν να αισθανόμαστε καλύτεροι, αν και ασήμαντοι σε σχέση με το Σύμπαν –αλλά αυτή είναι η ουσία: το μεγαλείο μας βρίσκεται μέσα στη συνειδητοποίηση της ασημαντότητάς μας.
Ό,τι και να πει κανείς για τις δυνατότητες του ανθρωπίνου Νου δεν είναι αρκετό. Το μόνο που μπορεί να ελπίζει είναι ότι το πύκνωμα ενέργειας του εγκεφάλου του να παράγει περισσότερα απ’ όσα καταναλώνει. Να ελπίζει στην εξέλιξη, που συνεχίζει να είναι η απάντηση της ζωής στο απρόβλεπτο…
Στο πέρασμα των αιώνων το ανθρώπινο πνεύμα εξελίχθηκε βασιζόμενο κυρίως στη συσσώρευση εμπειριών, γνώσεων και στη κατασταλαγμένη σοφία ορισμένων ανήσυχων ανθρώπων. Σ’ αυτούς τους πνευματικούς γίγαντες χρωστάμε κυριολεκτικά ό,τι μας κάνει πολιτισμένους ανθρώπους και όχι απλώς «έξυπνα ζώα». Όπως έλεγε και ο Ισαάκ Νεύτων: “Αν έχω δει μακρύτερα απ’ όλους είναι επειδή στεκόμουν στους ώμους γιγάντων”

Δημιουργική Ανατροπή

Δημιουργική Ανατροπή

 

“Η ανισορροπία μεταξύ πλούσιων και φτωχών είναι η παλιότερη και η πιο θανατηφόρα ασθένεια σε όλες τις δημοκρατίες”
Πλούταρχος

 

Work Together

Του Γιώργου Στάμκου
Ας μην έχουμε ψευδαισθήσεις. Η επίπλαστη «ευημερία των αριθμών» δεν έχει κανένα νόημα σε μια κοινωνία κατεστραμμένη, γεμάτη με ανθρώπους δυστυχισμένους και χωρίς μέλλον. Μπορεί η μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού υποστηρίζει την παραμονή της χώρας μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στη Ζώνη του Ευρώ, αλλά όχι «με οποιοδήποτε τίμημα». Όχι με την εφαρμογή Μνημονίων και πολιτικών που εξαθλιώνουν το λαό, ισοπεδώνουν την κοινωνία, και κάνουν την προοπτική ανάπτυξης να τη βλέπουμε με το κιάλι. Όχι με την εφαρμογή συμφωνιών που στερούν τον ελληνικό λαό από τα στοιχειώδη μέσα για ν’ απολαύσει τη ζωή, την ελευθερία και να επιδιώξει την ευτυχία του. Δηλαδή από τις δυνατότητες να ζήσει με αυτά που κέρδισαν με αγώνες, ιδρώτα και αίμα, οι γονείς και παππούδες του.
Πρέπει να έχουμε υπόψιν μας πως όταν ένα κατεστημένο πολιτικό σύστημα απειλείται από μια μαζική κοινωνική και πολιτική αντίδραση, τότε συνήθως στέλνει κάποιες από τις «πέμπτες φάλαγγες» του (Νεοναζί, Ακροδεξιά, κατευθυνόμενα ΜΜΕ κ.α.) να κυκλώσουν τα λαϊκά κινήματα αντίστασης και να εξαντλήσουν τη ζωτικότητά τους. Να εξαντλήσουν τη δυσφορία του λαού μέσα σ’ έναν ωκεανό από συναισθήματα περί “εθνικής ενότητας” και δήθεν πατριωτισμού. Γι’ αυτό και συμβαίνει ιστορικά η ταξική δυσφορία να στρέφεται από το κατεστημένο πολιτικό σύστημα στην «ψυχολογία του πατριωτισμού», που μεταστοιχειώνεται σε οργή κατά των «εσωτερικών εχθρών» και στη δική μας περίπτωση κατά των μεταναστών και των κάθε μειονοτήτων. Όμως ο ρατσισμός και ο εθνικισμός, μπορεί να αμβλύνουν, αλλά όχι να εξαλείψουν τις κοινωνικές, ταξικές και πολιτικές διαμάχες. Ο ελληνικός λαός, ειδικά σ΄ αυτή την κρίσιμη ιστορικά περίοδο, πρέπει να αποφύγει να πέσει στην παγίδα τους, διότι αποτελούν άλλον ένα τρόπο αποπλάνησής του εκ μέρους του συστήματος.
Ο ελληνικός λαός πρέπει να έχει ξεκάθαρους στόχους, χωρίς να εμπλέκεται σε ψευδεπίγραφα διλήμματα και ωμούς εκβιασμούς. Να επιδιώξει τη μεγάλη δημοκρατική ανατροπή και την απελευθέρωσή του στηριζόμενος στις δικές του δυνάμεις. Να επιδιώξει στις επόμενες εκλογές, με το ταπεινό όπλο που του προσφέρει το δημοκρατικό μας πολίτευμα, τη φυγή προς τα εμπρός, τη λύτρωση από την παρατεταμένη αγωνία, τη μεγάλη δημοκρατική ανατροπή. Άλλωστε είναι προτιμότερο ένα Μεγάλο Δημιουργικό Σοκ παρά αλλεπάλληλες παρατεταμένες καταστροφικές κρίσεις…

Slaves to our devices

Να θάψουμε τους νεκροθάφτες μας

Γιατί όμως φοβόμαστε να ανατρέψουμε τη σημερινή κατάσταση που οδηγεί στη φτωχοποίηση και στον σταδιακό εκμηδενισμό μας; Τι είναι αυτό που μας συγκρατεί και μας παραλύει; Μήπως είναι ο περίφημος “φόβος του κενού” (horror vacui); Όμως αυτός ο φόβος δεν υφίσταται εντός φύσης, παρά μόνον εντός του ανθρώπου. Για να καλύψει το κενό ο άνθρωπος αναζητεί συνεχώς περισπασμούς. Η ζωή είναι μια διαρκής κίνηση φυγής. Μιας φυγής όμως προς τα εμπρός.
Γι’ αυτό θα πρέπει να κοιτάμε μπροστά και όχι πίσω. Μόνο μια μετωπική επίθεση μπορεί ακόμη να μας σώσει. Μια επίθεση με στόχο την πραγματική αιτία της σημερινής κρίσης, που δεν είναι μόνον ελληνική αλλά, τουλάχιστον, ευρωπαϊκή.
Η σημερινή πραγματικότητα είναι ανυπόφορη. Οι τύχες των λαών της Ευρώπης δεν πρέπει να καθορίζονται από τα στενά εθνικά συμφέροντα του κάθε κράτους, τα συμφέροντα των τραπεζιτών και των αγορών, τις κομματικές σκοπιμότητες της κάθε κυβέρνησης ή των πολιτικών ελίτ, τον εθνικισμό, τον τοπικισμό ή τον εγωισμό του καθενός μας. Αν συνεχίσουμε έτσι δεν θα τα βγάλουμε πέρα. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι περισσότερο Ευρώπη, με ισχυρότερη ένωση, αλληλεγγύη και δημοκρατία, δικαιοσύνη, ένα κοινωνικό δίχτυ για προστασία των πιο αδύναμων και φτωχών, μια βιώσιμη ανάπτυξη και ένα σχέδιο για το μέλλον. Αν δεν τα καταφέρουμε και μπλοκάρουμε ή οπισθοχωρήσουμε, δε θα μας το συγχωρήσουν οι μελλοντικές γενιές. Γι’ αυτό πρέπει να επιδιώξουμε -ενωμένοι και αποφασισμένοι- μια θαρραλέα φυγή προς τα εμπρός.

Η συνέχεια που μας υπόσχονται απλώς θα επιτείνει κι άλλο την εικόνα της ανθρωπιστικής καταστροφής. Ακόμη κι αν το 2014 αρχίζουν να διαφαίνονται ισχνοί ρυθμοί ανάπτυξης, όπως μας υπόσχονται, η πραγματική οικονομία θα έχει διαλυθεί και η εικόνα της ελληνικής κοινωνίας θα είναι μια έρημος, όπου η μία ομάδα θα επιτίθεται και θα κανιβαλίζει την άλλη, προσπαθώντας να επιβιώσει όπως μπορεί στα λασπόνερα της μακροχρόνιας οικονομικής ύφεσης. Το φως στο τέλος του τούνελ, που μας υπόσχονται, θα είναι μάλλον το τρένο της οικονομικής και κοινωνικής καταστροφής που θα έρχεται με ιλιγγιώδη ταχύτητα κατά πάνω μας. Έχοντας πάρει διαζύγιο από την πραγματικότητα και την κοινή λογική αυτοί που υπηρετούν την «ευημερία των αριθμών» θα γίνουν εν τέλει οι νεκροθάφτες της ελληνικής κοινωνίας.
Κινητοποιημένος, αν μη τι άλλο, από το ένστικτο της αυτοσυντήρησης ο ελληνικός λαός θα πρέπει επειγόντως να κάνει μια «επανάσταση της λογικής» και να διεκδικήσει το αυτονόητο: το δικαίωμα να ζει και να εργάζεται με αξιοπρέπεια και προοπτικές, χωρίς να είναι υποχρεωμένος να πληρώνει εσαεί τις αλυσίδες που του έχουν φορέσει οι δεσμοφύλακές του. Να απαλλαγεί όσο το δυνατόν γρηγορότερα από τους νεοκροθάφτες του, μέσα από μια δημοκρατική ανατροπή και να διεκδικήσει το μέλλον που θα επιλέξει και όχι αυτό που του επιβάλλουν για χάρη της λογιστικής «ευημερίας των αριθμών». Θα μπορέσει να το κάνει; Ναι θα μπορέσει, αρκεί να είναι ενωμένος και αποφασισμένος: «Οι νιφάδες του χιονιού είναι από τα πιο εύθραυστα πράγματα στη Φύση, κι όμως δείτε τι μπορούν να κάνουν όταν είναι ενωμένες!» Βέρνι Μ. Κέλι.

Γέφυρες και όχι Τείχη

 

Γέφυρες και όχι Τείχη

«Είθε να ζεις σ’ ενδιαφέροντες καιρούς»
Κινεζική παροιμία

Του Γιώργου Στάμκου (stamkos@post.com)

adbusters_blog_newnormal_S

Δεν χρειαζόταν να έρθει η οικονομική κρίση για να αντιληφθούμε πως το εκτυφλωτικό φως του αχαλίνωτου καπιταλισμού έχει θαμπώσει πλέον για τα καλά. Έχει απογοητεύσει ακόμη και τους πιο ένθερμους υποστηρικτές του.
Από τη μία η αμφισβήτηση και η πίεση για Αλλαγή αυξάνουν, από την άλλη τα «παλιά ζόμπι» του καπιταλισμού ενεργοποιούνται και μια νέα οικονομική αριστοκρατία επανεμφανίζεται. Και στη μέση ο λαός πιέζεται αφόρητα με όλο και αυστηρότερα πακέτα λιτότητας για να υποκύψει, να γονατίσει και να παλεύει απλά για την επιβίωση του. Το σίγουρο είναι πως αυτή η κατάσταση δεν μπορεί να διαρκέσει για πολύ ακόμη. Ή ο λαός θα συντριβεί ολοκληρωτικά και θα μετατραπεί σε πλήθος μεταμοντέρνων σκλάβων ή θα ξεσηκωθεί, θα κηρύξει καθολική ανυπακοή και θα αποσυναρμολογήσει αυτό το παράλογο Σύστημα. Για την ώρα προχωράμε σε μια «αχαρτογράφητη ζώνη», χωρίς σαφείς οδηγίες, και όλα μπορούν να συμβούν…

Στη μεταμοντέρνα εποχή μας όμως διαρκώς «παράγεται μια αρχαϊκή οπισθοδρόμηση», μια συντηρητική αναδίπλωση, σύμφωνα με τον Ρεζίς Ντεμπρέ. Πλέον ο προγραμματικός ορίζοντας έχει χαθεί. Ζούμε στο Ολικό Αιώνιο Τώρα. Έχουμε απωθήσει το μέλλον, βυθιζόμενοι σε μια μηδενιστική μεταμοντέρνα επιτάχυνση. Και γι’ αυτό το μέλλον μας εκδικείται δια της απουσίας του.

Τι χρειαζόμαστε όμως για να προχωρήσουμε; Χρειαζόμαστε ανοικτούς ορίζοντες για να αναπνεύσουμε, να αναπτυχθούμε, για να εξελιχθούμε ως είδος και ως πολιτισμός. Χρειαζόμαστε επειγόντως ένα fresh start σε μια πιο βιώσιμη κατάσταση, ειδικά σε σχέση με τον πλανήτη μας. Χρειαζόμαστε να κτίζουμε γέφυρες που να μας ενώνουν και όχι τείχη που να μας χωρίζουν. Η ειρωνεία όμως είναι πως, ενώ οραματιζόμαστε έναν «κόσμο χωρίς σύνορα», μόνον από το 1990 και μετά έχουν δημιουργηθεί στην πολιτική γεωγραφία του πλανήτη μας 29.000 χιλιόμετρα νέα σύνορα! Σ’ αυτά θα προστεθούν άλλα 18.000 χιλιόμετρα ηλεκτρικών φρακτών που ήδη κατασκευάζονται. Κατασκευάζονται επίσης και εκατοντάδες χιλιάδες χιλιόμετρα ιδιωτικών φρακτών και τοίχων, που προφυλάσσουν τους θύλακες του πλούτου από τους «πεινασμένους βάρβαρους» των σύγχρονων πόλεων. Μιλάμε για «ανοικτές κοινωνίες» αλλά ποτέ πριν ο κόσμος δεν είναι τόσο κλειστοφοβικά περιτειχισμένος.
Ενώ η «κουλτούρα των συνόρων», επιτρέπει τόσο την απομόνωση όσο και την αλληλεπίδραση, η «κουλτούρα των τειχών» οδηγεί στο διαχωρισμό και στη ζηλοφθονία. Κι αυτό διότι το τείχος κρύβει τον άλλο και τον απομονώνει, ενώ το σύνορο τον αναγνωρίζει αποδεχόμενο την ταυτότητά του. Μπορεί η ψηφιακή και τεχνολογική επανάσταση να απώθησε τη Γεωγραφία και την Ιστορία αλλά αυτές ξέρουν καλά να πάρουν την εκδίκησή τους, ακόμη και στην εποχή της παγκοσμιοποίησης. Ακόμη κι αν οι πλούσιοι –η πλουτοκρατική ελίτ, που αντιπροσωπεύει το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού– ζουν με την ουτοπία του νομαδισμού τους, φεύγοντας πάντα όταν κάπου η κατάσταση γίνεται αφόρητη, οι φτωχοί νεοβάρβαροι θα βρίσκονται πάντα στο κατόπιν τους. Κανένα σύνορο και κανένα τείχος δεν πρόκειται να σταματήσει τους απελπισμένους ανθρώπους, που τους σπρώχνει η απόγνωση σε αναζήτηση ασφάλειας κι ευκαιριών –μιας καλύτερης ζωής εν τέλει. Η ιστορία της ανθρωπότητας διδάσκει πως έτσι γινόταν πάντα. Το μέλλον ανήκει πάντα στους φτωχούς και στους μετανάστες, διότι συνδυάζουν την απόγνωση με το ρίσκο: και τα δύο θεωρούνται «συνταγές της επιτυχίας». Τι έχουν να χάσουν άλλωστε, εκτός από μια μίζερη ζωή μέσα στην καταπίεση και την αθλιότητα;

 

adbusters_blog_digidetox7_SΈνα νέο Paradigm Shift

Σήμερα βρισκόμαστε σε μια κρίσιμη καμπή και είμαστε έτοιμοι για ένα νέο Paradigm Shift, για μια νέα θεμελιώδη αλλαγή του διανοητικού υποδείγματος, της κοσμοαντίληψής μας, που θα οδηγήσει και σε αλλαγή του κόσμου μας. Αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε στην αρχή της λεγόμενης «ζώνης των αναταράξεων» και πρέπει να εξέλθουμε πετυχημένα από αυτή. Όχι μόνον στη Ελλάδα, στην Ευρώπη αλλά σε ολόκληρο τον πλανήτη Γη. Είμαστε επτά δισεκατομμύρια άνθρωποι στον πλανήτη μας και δεν έχουμε περιθώρια λάθους. Το παραμικρό λάθος μπορεί να μας στοιχίσει πολύ ακριβά –εκατομμύρια ζωές και δισεκατομμύρια δυστυχισμένους. Χρειάζεται λοιπόν να επιστρατεύσουμε τον καλύτερο εαυτό μας, να απελευθερώσουμε τις πιο υγιείς, δημιουργικές και ευφυείς δυνάμεις των κοινωνιών μας και να τις δώσουμε την ευκαιρία να γίνουν φορείς αλλαγής προς το καλύτερο.
Να ερωτευτούμε ξανά. Τον εαυτό μας, τους άλλους, τη ζωή, τη φύση, ακόμη και την ταπεινή μας καθημερινότητα. Ο έρωτας είναι μια τρομερά επαναστατική δύναμη. Καταστρέφει τις κοινωνικές ιεραρχίες λειτουργώντας εξισωτικά. Ανακατώνει τις καλοτακτοποιημένες τράπουλες, ανακατεύοντας τις κούπες με τα καρό, κάνοντας έτσι πιο ελκυστικό το παιχνίδι της ζωής.
Στη ζωή δεν υπάρχουν αδιέξοδα, υπάρχουν μόνον επιλογές. Κάθε μέρα ξημερώνει μια καινούργια μέρα, φυτρώνει μια νέα ελπίδα. Πρέπει να την κερδίσουμε, αυτή τη νέα ελπίδα, κτίζοντας το μέλλον μας κάθε μέρα. Γι’ αυτό πρέπει να προχωράμε πάντα μπροστά, χωρίς φόβο, που είναι μια απίστευτη σπατάλη ενέργειας. Να προχωράμε άφοβα, με ανοικτό μυαλό και καρδιά, με ενισχυμένη φαντασία και ευελιξία, γνωρίζοντας πως εμείς οι άνθρωποι δεν είμαστε φτιαγμένοι για την ήττα. Μπορούμε να συντριβούμε αλλά όχι να ηττηθούμε.

Ονειροκτονία: Ας Αντισταθούμε στην Εποχή του Φόβου!

Ονειροκτονία

Ας Αντισταθούμε στην Εποχή του Φόβου!

 «Σήμερα τα όνειρα είναι περισσότερο σημαντικά, όσο ποτέ άλλοτε».
Ervin Laszlo

 

Crisis in Ukraine - Aftermath in Kiev

Γράφει ο Γιώργος Στάμκος (stamkos@post.com)

Κανένας θάνατος δεν μπορεί να συγκριθεί με το θάνατο της ελπίδας και των ονείρων. Χωρίς τα όνειρα δεν ζούμε, απλά υπάρχουμε. Η ονειροκτονία είναι η χειρότερη μορφή δολοφονίας. Στην ονειροκτόνα εποχή μας οι οραματικές ενατενίσεις τελούν υπό διωγμό, η αισιοδοξία σπανίζει και ο φόβος κυριαρχεί παντού.

Αποτελεί κοινό μυστικό πως διακατεχόμαστε από μια κλαψιάρικη απαισιοδοξία, που χαρακτηρίζεται από το φόβο της ζωής, το φόβο της τεχνολογίας και το φόβο του μέλλοντος. Μια απαισιοδοξία που μεταμορφώνει τις προκλήσεις σε παγίδες, αντί σε ευκαιρίες.

Η τρέχουσα οικονομική κρίση απλώς εντείνει προβλήματα που ήδη προϋπήρχαν. Η κοινωνία που ζούμε έχει γεμίσει με ανασφάλεια. Το υπερόπλο που λέγεται τηλεόραση συνεχίζει να διαμορφώνει συνειδήσεις, καταναλωτικές συμπεριφορές και προπαντός να διαχειρίζεται τους φόβους μας. Έτσι, εκτός από καταναλωτές περιττών προϊόντων, έχουμε καταντήσει και καταναλωτές φοβικών ειδήσεων. Ο φόβος έγινε το δικό μας ναρκωτικό. Παίρνουμε καθημερινά πολλές δόσεις αυτού του «ναρκωτικού», κυρίως μέσα από τα media. Αλλά και οι πολιτικοί που ψηφίζουμε γνωρίζουν πολύ καλά πως η πολιτική επένδυση στο φόβο, αποδίδει. Σε τελική ανάλυση φαίνεται πως μας αρέσει να φοβόμαστε, επειδή έχουμε την ψευδαίσθηση ότι είμαστε ασφαλείς: «Ο φόβος είναι ένα συναίσθημα που αρέσει στους ανθρώπους να το νιώθουν, όταν αισθάνονται ασφαλείς» (Ε. Α. Πόε).

 

Το ζάπινγκ δεν είναι διαδήλωση

Ο φόβος, που μας έχουν ενσταλάξει τεχνητά, μας έχει οδηγήσει σε μια άνευ προηγουμένου παθητικότητα, που μας κατάντησε «πολίτες του καναπέ». Δεν υπάρχει πλέον διάθεση για ελευθερία, δημιουργία, επανάσταση. Αφήσαμε προ καιρού τα οδοφράγματα και τις διαδηλώσεις και πιάσαμε τις παντόφλες και τα τηλεκοντρόλ. Το τηλεκοντρόλ μας πάντρεψε με τον καναπέ και το ζάπινγκ έγινε αντανακλαστικό της παραίτησης μας από την πρωτοτυπία του ζειν. Καθόλου παράξενο λοιπόν που λατρεύουμε τις τρομακτικές ταινίες, το ρίγος του κινηματογραφικού φόβου, ενώ οι ίδιοι βρισκόμαστε ασφαλείς στη θαλπωρή του σαλονιού μας. «Υποκύπτουμε στην άνεση του τρόμου κι αυτός ο ελεγχόμενος τρόμος μας βοηθά να κατανικούμε τους συνηθισμένους φόβους μας», παραδέχεται ο Γάλλος φιλόσοφος Πασκάλ Μπρυκνέρ. Μόνον μια επαρκή δόση κινηματογραφικής φρίκης ή ενός καλογραμμένου βιβλίου τρόμου μπορεί να εξορκίσει τους «δαίμονες» που ξεπηδούν μέσα από την καθημερινότητα μας κι εδράζονται στην απάθεια και στην ψευδαίσθηση της ασφάλειας μας.

Οι ανεξέλεγκτοι φόβοι των μαζών –ναι, έχουμε υποβιβαστεί σε μάζα, εφόσον έχουμε χάσει προ καιρού την πνευματική αυτονομία και την πολιτική ενεργητικότητά μας– κάνουν καλό στο Σύστημα, ενώ η ψυχραιμία το βλάπτει. Αποτελεί κοινό μυστικό άλλωστε πως η Εξουσία, ακόμη και στις δημοκρατικές χώρες, οφείλει να κρατά τους πολίτες αρκετά φοβισμένους γιατί, αν δεν φοβούνται και δεν τρέμουν για όλων των ειδών τα κακά που μπορούν να πέσουν πάνω στα κεφάλια τους –κακά που προέρχονται από έξω ή από μέσα ή ακόμη κι από το διάστημα– τότε ίσως αρχίσουν να Σκέφτονται. Αυτό θεωρείται εξαιρετικά επικίνδυνο από την εξουσιαστική ελίτ, διότι θεωρεί πως το «ζαλισμένο κοπάδι» δεν έχει την ικανότητα να Σκέφτεται. Γι’ αυτό και πρέπει να φοβάται εσωτερικούς κι εξωτερικούς εχθρούς. Ο φόβος είναι άγνοια και η άγνοια ευτυχία. Το «ζαλισμένο κοπάδι» επιτρέπεται να είναι ευτυχισμένο, όχι όμως ελεύθερο.

 Oneiroktonia images

Αντίσταση στο φόβο

Αντίσταση στο φόβο σημαίνει πρώτα απ’ όλα ψυχραιμία και σε δεύτερη φάση κριτική σκέψη. Πρέπει να γνωρίζουμε πως ο φόβος, ακόμη και για υπαρκτές απειλές –πόσο μάλιστα για φανταστικές–, αποτελεί μια απίστευτη σπατάλη ενέργειας, κατατρώγει τις σκέψεις μας, θολώνει τα συναισθήματα μας και μας παραλύει. Οι Κινέζοι έχουν μια σοφή στάση απέναντι στο φόβο: ο άνθρωπος δεν πρέπει να φοβάται και ν’ ανησυχεί γενικώς, ούτε γι’ αυτά που διορθώνονται, ούτε και για εκείνα που δεν διορθώνονται. Εκείνα που διορθώνονται κάποια στιγμή θα διορθωθούν. Εκείνα που δεν διορθώνονται, δεν πρόκειται να διορθωθούν, οπότε γιατί να ανησυχούμε άσκοπα; Έχοντας αυτά κατά νου πρέπει να εστιαστούμε στα πραγματικά μας προβλήματα –και όχι στα φανταστικά– και να επιδιώξουμε ασφάλεια με δικαιώματα για περισσότερη ελευθερία και ποιοτικότερη δημοκρατία. Οι αδύναμοι πρέπει να μάθουν να φοβίζουν τους δυνατούς. Πρέπει να αντιληφθούν πως, αν θέλουν να απελευθερωθούν από τους φόβους τους, μπορούν να είναι κι αυτοί δυνατοί και να ανταποδώσουν τα κτυπήματα. Η αντίσταση στο φόβο αποτελεί το σίγουρο εισιτήριο για μια πιο ελεύθερη και ολοκληρωμένη ζωή…