Category Archives: ΕΝΕΡΓΕΙΑ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ -ENERGY, POLITICS & ECONOMY

ΥΔΡΟΝΟ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΟΡΥΚΤΩΝ ΚΑΥΣΙΜΩΝ* Το μετέωρο βήμα του ΟΗΕ στη Γλασκώβη

Το μετέωρο βήμα του ΟΗΕ στη Γλασκώβη

ΥΔΡΟΝΟ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΟΡΥΚΤΩΝ ΚΑΥΣΙΜΩΝ*

Ένας καινούργιος και καλύτερος κόσμος γεννιέται

(Ανάλυση της σχέσης ανάμεσα στο οικονομικοκοινωνικό και στο ενεργειακό σύστημα)

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

«Ο ενεργειακός ιμπεριαλισμός των Η.Π.Α. οδηγεί ήδη σε επεκτατικούς πολέμους, που θα μπορούσαν να γίνουν στην κυριολεξία παγκόσμιοι, καθώς η Ουάσιγκτον προσπαθεί να διασφαλίσει την υπάρχουσα καπιταλιστική οικονομία και τη δική της παγκόσμια  ηγεμονία».

John Bellamy Foster

lampos2á.indd

Εισαγωγή.

Οι ηγέτες των 20 οικονομικά ισχυρότερων χωρών του πλανήτη, πιστοί υπηρέτες του μεγάλου κεφαλαίου, γύρισαν χθες, (30.11.2021) στη Ρώμη, την πλάτη στην εφιαλτική πραγματικότητα της καπιταλιστικής βαρβαρότητας και με την αδράνειά τους υπέγραψαν, για 30 αργύρια, την καταδίκη του πολιτισμού και του πλανήτη. Σήμερα άρχισε στη Γλασκώβη η Διάσκεψη του οργανισμού Ενωμένων Εθνών για την κλιματική κρίση, την οποία κατ’ ευφημισμόν την αποκαλούν ‘αλλαγή’, από την οποία απουσιάζουν κάποιοι από τους μεγάλους ρυπαντές, ενώ συμμετέχουν κάποιοι άλλοι μεγάλοι ρυπαντές που θα τους εκπροσωπήσουν, ενώ η εργαζόμενη ανθρωπότητα, ζώντας μέσα στις ψευδαισθήσεις της, περιμένει με κομμένη την ανάσα την σωτηρία της και την σωτηρία του πλανήτη από εκείνους που συνειδητά προκαλούν την καταστροφή τους.

Οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, που εδώ και πολλές δεκαετίες οραματίζονται μια Οικονομία του Υδρογόνου ως βήμα προς μια Οικονομία της Κοινωνικής Ισότητας, οφείλουν να αναδειχθούν σε υποκείμενο της ιστορίας, να καταργήσουν τον ανορθολογικό, χαοτικό, απάνθρωπο και καταστροφικό καπιταλισμό και να αποτρέψουν ‘το τέλος της ιστορίας’, όπως το προγραμματίζει ο σκληρός πυρήνας του πολυκέφαλου ηγεμονικού κεφαλαίου.

Οι επιστήμες και οι σύγχρονες τεχνολογίες έχουν δημιουργήσει όλες τις αναγκαίες προϋποθέσεις για να περάσει η ανθρωπότητα σε μια νέα μορφή άφθονης, φτηνής, καθαρής, ασφαλούς και αποκεντρωμένης ενέργειας με την συνδυασμένη παραγωγή ηλεκτρισμού από τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας με καύσιμη ύλη το ανεξάντλητο στη Φύση Υδρογόνο.

Με το αποκεντρωμένο υδρογονοενεργειακό σύστημα γίνονται περιττά τα ορυκτά καύσιμα για τον έλεγχο των οποίων γίνονται όλοι οι πόλεμοι, εξασφαλίζεται η ενεργειακή ανεξαρτησία και η ενεργειακή ισότητα, προϋπόθεση ικανή και αναγκαία για την οικονομική και κοινωνική ισότητα, προϋπόθεση για το ξεπέρασμα της καπιταλιστικής βαρβαρότητας.

Οι συνομιλίες στη Γλασκώβη γίνονται από τους εκπροσώπους της οικονομικής Ελίτ που αριθμεί το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού. Είναι καιρός να μιλήσει και το 99%, πριν να είναι πολύ αργά.

*

Η ενέργεια με βάση το κάρβουνο έφερε την πρώτη βιομηχανική επανάσταση και θεμελίωσε τον καπιταλισμό. Η ενέργεια με βάση το πετρέλαιο έφερε τη δεύτερη βιομηχανική επανάσταση και ολοκλήρωσε τον καπιταλισμό. Η πυρηνική ενέργεια επισφράγισε την παρακμή του καπιταλισμού και την ανικανότητά του να ανταποκριθεί στα προβλήματα της ανθρωπότητας με αποτέλεσμα την νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση του κεφαλαίου και την ηγεμονία του αμερικανισμού που οδηγούν στην καπιταλιστική βαρβαρότητα. Η ενέργεια με βάση το υδρογόνο μπορεί, στον 21ο αιώνα, να απαλλάξει την ανθρωπότητα από τα πανάκριβα και καταστροφικά ορυκτά καύσιμα και να απελευθερώσει την ανθρωπότητα από την καπιταλιστική βαρβαρότητα.

1. Γεωπολιτική, ενεργειακό σύστημα και διεθνής καταμερισμός της εργασίας

   Οι γεωπολιτικοί συσχετισμοί, κατά συνέπεια και οι γεωπολιτικές συγκρούσεις, εδώ και πέντε γενιές, γράφει ο Jeremy Rifkin, υπήρξαν σε μεγάλο βαθμό συνώνυμοι των πολιτικών για το πετρέλαιο. «Εκείνες οι χώρες, εταιρείες και λαοί που πέτυχαν να ελέγξουν τη ροή του πετρελαίου απόλαυσαν επίπεδα ευημερίας που δεν έχουν προηγούμενο, ενώ εκείνοι που δεν κατόρθωσαν να εξασφαλίσουν ευνοϊκή πρόσβαση στην πλουτοπαραγωγική πηγή αυτού που οι γεωλόγοι ονόμασαν ‘μαύρο χρυσό’ διολίσθησαν ακόμα περισσότερο στη φτώχεια και αποτέλεσαν αντικείμενο όλο και εντονότερης εκμετάλλευσης και περιθωριοποίησης»[1].

  Η περιορισμένη γεωγραφικά ύπαρξη και ο έλεγχος των ορυκτών καυσίμων σε συνάρτηση με την καθοριστική σημασία τους για την ανάπτυξη του καπιταλισμού, συνέβαλε αποφασιστικά στην ανάδειξη ενός συγκεντρωτικού ενεργειακού συστήματος που ευνόησε την εμφάνιση συγκεκριμένων κέντρων οικονομικής ανάπτυξης, τα οποία και επέβαλλαν έναν αντίστοιχο στα συμφέροντά τους διεθνή καταμερισμό της εργασίας, καταδικάζοντας το μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη σε ρόλο υπανάπτυκτης ενδοχώρας των αποικιοκρατικών και ιμπεριαλιστικών καπιταλιστικών μητροπόλεων[2]. Έτσι, στη βάση του ενεργειακού συγκεντρωτισμού, διαμορφώθηκαν μηχανισμοί επιβολής άνισων όρων εμπορίου, οι οποίοι με τη βοήθεια ενός επίσης κεντρικά ελεγχόμενου συγκεντρωτικού τραπεζικού συστήματος, διευκόλυναν τη μεταφορά, τη συσσώρευση και τη συγκέντρωση του παγκόσμιου πλούτου στις καπιταλιστικές μητροπόλεις και μάλιστα στα ταμεία ελάχιστων γιγαντιαίων υπερεθνικών οικονομικών ομίλων.

Η φυσική κατάληξη αυτών των αλληλοδιαπλεκόμενων συγκεντρωτικών μηχανισμών και λειτουργιών της παγκόσμιας οικονομίας ήταν το σχέδιο της βίαιης νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης, η οποία αποσκοπεί στη μετατροπή του σκληρού πυρήνα της σε μια συγκεντρωτική ‘παγκόσμια κυβέρνηση’, με το προσωπείο πότε των ‘G8’ και πότε των ‘G20’, με σιδηρούς βραχίονες τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, τη λεγόμενη Παγκόσμια Τράπεζα και φυσικά το ΝΑΤΟ, η οποία θα αποφασίζει για όλα, καταργώντας κάθε μορφή τοπικής και εθνικής κυριαρχίας, τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις πολιτικές ελευθερίες, ακόμα και την ίδια την αστική δημοκρατία, επιβάλλοντας ένα σύστημα παγκόσμιου φασιστικού ολοκληρωτισμού.

εικόνα.png

   Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι, η ανθρωπότητα να βρίσκεται σήμερα εγκλωβισμένη σε ένα συγκεντρωτικό παραγωγικό και καταναλωτικό μοντέλο οικονομίας που παράγει πλούτο για λίγους, φτώχεια και εξαθλίωση για τους πολλούς[3], ενώ συντρέχουν όλες οι αντικειμενικές προϋποθέσεις για μια οικονομία της ισότητας, της καθολικής οικονομικής ευημερίας, του ελεύθερου χρόνου, της κοινωνικής αυτοδιεύθυνσης και ενός ουμανιστικού οικουμενικού πολιτισμού. Ένα συγκεντρωτικό, απάνθρωπο και καταστροφικό μοντέλο οικονομίας μπορεί να επιβάλλεται πάνω στη δοκιμαζόμενη ανθρωπότητα μόνο χάρη στο συγκεντρωτικό ρυπογόνο και κοστοβόρο, αλλά και γι’ αυτό κερδοφόρο σύστημα ελέγχου των ενεργειακών πηγών και συνεπώς της παραγωγής και διανομής της ηλεκτρικής ενέργειας. Σήμερα, αρχές του 21ου αι., ζούμε ακόμα στην εποχή των ορυκτών καυσίμων, η οποία χαρακτηρίζεται από μια κάθετη και αυστηρά συγκεντρωτική δομή στην οποία «δέκα με δώδεκα, τόσο ιδιωτικοί όσο και κρατικοί, ενεργειακοί κολοσσοί υπαγορεύουν τους όρους με τους οποίους ρέει η ενέργεια σε όλον τον πλανήτη»[4].

2. Σχέσεις εξουσίας και ενεργειακής τεχνολογίας

Όμως ο σχεδιασμός και η διατήρηση αυτού του συγκεντρωτικού συστήματος παραγωγής και διανομής ηλεκτρικής ενέργειας δεν υπαγορεύεται τόσο από την έλλειψη ή τη σπανιότητα των πηγών ενέργειας, και σε κάθε περίπτωση, σήμερα, δεν υπαγορεύεται από την έλλειψη της αναγκαίας επιστημονικής γνώσης και τεχνολογίας που θα μπορούσαν, και σήμερα πράγματι μπορούν, να απαλλάξουν την ανθρωπότητα από τη βρώμικη-ρυπογόνο, καταστροφική και ιδιοτελή ενεργειακή εξάρτηση. Αυτό το σύστημα συγκεντρωτικής παραγωγής και διανομής της ηλεκτρικής ενέργειας υπαγορεύεται από τα στενά ταξικά συμφέροντα των ιδιοκτητών των μέσων παραγωγής όλων των αναγκαίων, για τον άνθρωπο, την κοινωνία του και την ανθρωπότητα γενικά, υλικών και άϋλων αγαθών. Είναι αυτά τα συμφέροντα που εκφράζονται ως απάνθρωπη και καταστροφική εξουσία[5], πάνω στον άνθρωπο, στην κοινωνία του και στην ανθρωπότητα, με τη μορφή της ατομικής ιδιοκτησίας πάνω στους ζωτικούς πόρους και τις ζωτικές αναπαραγωγικές λειτουργίες της κοινωνίας και τελικά της ζωής και του ίδιου του πλανήτη που σχεδιάζουν τα συγκεντρωτικά ενεργειακά συστήματα με τρόπο και στόχο τη διαιώνιση της εξουσίας τους[6].

   Η μελέτη του σχεδιασμού των συγκεντρωτικών ενεργειακών συστημάτων αποκαλύπτει πως «τα συστατικά μέρη των τεχνολογικών συστημάτων είναι τεχνουργήματα κοινωνιολογικά δομημένα. Τα άτομα που σχεδιάζουν συστήματα παραγωγής ηλεκτροφωτισμού και ενέργειας, εφευρίσκουν και αναπτύσσουν όχι μόνο γεννήτριες και γραμμές μεταφοράς, αλλά επίσης τέτοιου είδους μορφές οργανώσεων όπως βιομηχανίες παραγωγής ηλεκτρισμού και κεφαλαιουχικές εταιρίες κοινής εκμετάλλευσης»[7]. Αν για οποιοδήποτε τυχαίο ή συνειδητό και προγραμματισμένο λόγο αλλάξουν τα ‘κοινωνιολογικά’ δεδομένα, όπως λ.χ. ο συσχετισμός των κοινωνικών δυνάμεων, και η κοινωνία αποφασίσει να αλλάξει κάποιο ’τεχνούργημα’ του συστήματος ή/ και θελήσει να απομακρύνει ένα συστατικό μέρος από το σύστημα, τότε «τα χαρακτηριστικά του θα αλλάξουν και θα αλλάξουν αναλόγως τα χαρακτηριστικά  και των άλλων τεχνουργημάτων μέσα στο σύστημα. Σε ένα σύστημα παραγωγής ηλεκτροφωτισμού και ενέργειας, για παράδειγμα, μια αλλαγή στην αντίσταση ή στο φορτίο στο σύστημα, θα επιφέρει σημαντικές αλλαγές στα συστατικά μέρη μεταβίβασης, διανομής και παραγωγής»[8]. Αν στη θέση του τεχνολογικού συστήματος συγκεντρωτικής παραγωγής και διανομής ηλεκτρικής ενέργειας βάλουμε το οικονομικοκοινωνικό σύστημα παραγωγής και υποθέσουμε πως τον ρόλο της σχεδιάστριας άρχουσας εκμεταλλευτικής τάξης, η κοινωνία αποφασίζει να τον αναλάβει η ίδια συλλογικά με στόχο τον επανασχεδιασμό του και με κατεύθυνση ένα καλύτερο κόσμο οικοδομημένο πάνω στην καθαρή, αποκεντρωμένη και φτηνή ηλεκτρική ενέργεια, τότε γίνεται προφανές πως θα αλλάξει συθέμελα η φιλοσοφία, η αρχιτεκτονική, η λειτουργία και η χρηστικότητα ολόκληρου του οικοδομήματος και συνακόλουθα και του εποικοδομήματος. Θα αλλάξει, δηλαδή, συθέμελα ολόκληρη η κοινωνία[9].

   Αυτό το κοινωνικό όραμα της καθαρής, αποκεντρωμένης και φτηνής ηλεκτρικής ενέργειας, και για πολλούς ανυπότακτους επιστήμονες, με κορυφαίους τον Νίκολα Τέσλα της «ελεύθερης ενέργειας»[10], και τον Βίλχελμ Ράιχ της «παγκόσμιας ενέργειας»[11], που είναι τόσο παλιό όσο και ο καταστροφικός, σπάταλος, συγκεντρωτικός, ρυπογόνος και απάνθρωπος καπιταλισμός, ξαναζωντανεύει σήμερα χάρη στην πρόοδο των επιστημών και της τεχνολογίας, με την οποία λύνονται το ένα μετά το άλλο τα τεχνικά προβλήματα που εμπόδιζαν την πραγματοποίησή του. Σήμερα η καθαρή, αποκεντρωμένη και φτηνή ηλεκτρική ενέργεια είναι μια επιστημονικοτεχνική πραγματικότητα, με την οποία μπορούμε να απαλλαγούμε από το σημερινό συγκεντρωτικό εξουσιαστικό ενεργειακό μοντέλο, που είναι πανάκριβο, αναποτελεσματικό και καταστρέφει ανεπανόρθωτα τον πλανήτη μας. Μπορούμε να ζήσουμε σ’ έναν κόσμο με άφθονη, φθηνή και καθαρή ενέργεια, χωρίς πετρέλαιο και βρώμικα καύσιμα. Γίνεται προφανές πως η δυνατότητα να προσφέρει η ανθρωπότητα στον εαυτό της ως αποτέλεσμα των αμέτρητων αγώνων και θυσιών της άφθονη, καθαρή και φθηνή ηλεκτρική ενέργεια, αποσταθεροποιεί το υφιστάμενο ενεργειακό και κοινωνικοοικονομικό σύστημα και συνεπώς την εξουσία όσων κερδοσκοπούν σε βάρος της. Γι’ αυτό ο σκληρός πυρήνας, το διευθυντήριο του καπιταλισμού, ως η παγκόσμια ταξική συνείδηση του μεγάλου κεφαλαίου, κάνει ότι μπορεί για να ματαιώσει ή τουλάχιστον να καθυστερήσει, μέχρι να μπορέσει να τις ελέγξει, αυτές τις εξελίξεις στον τομέα της ενεργειακής τεχνολογίας παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας από το υδρογόνο. Διαφορετικά πως μπορεί να εξηγηθεί το γεγονός ότι κορυφαίοι επιστήμονες όπως λ. χ. ο Τζων Χαλντέιν παρουσίασε με σειρά δημοσιεύσεων και ομιλιών στις αρχές του 20ου αιώνα «τις γενικές αρχές της χρήσης του υδρογόνου ως πηγής ενέργειας αλλά και το πώς μπορούσε να παραχθεί, να αποθηκευθεί και να χρησιμοποιηθεί η υδρογονοενέργεια. Η σκέψη του όμως ήταν τόσο επαναστατική για τα δεδομένα της εποχής του ώστε αντιμετωπίστηκε με αμφισβήτηση από τους ακαδημαϊκούς συναδέλφους του»[12]. Ο καπιταλισμός που έχει οικοδομηθεί πάνω στα ορυκτά καύσιμα βρίσκει τον τρόπο να ποδηγετεί τη θεωρητική και την εφαρμοσμένη επιστημονική έρευνα και να εμφανίζει την ενέργεια από ανανεώσιμες πηγές, ως, τάχα, τεχνικά αδύνατη και οικονομικά ασύμφορη. Κι όμως, ο Χαλντέιν αποδείκνυε πως η τεχνολογία παραγωγής υδρογονοενέργειας είναι απλούστερη, φθηνότερη και με πολύ χαμηλότερο κόστος λειτουργίας σε σύγκριση με το ενεργειακό σύστημα των ορυκτών καυσίμων και το σπουδαιότερο ότι αυτή θα ήταν το ίδιο φτηνή σε κάθε σημείο του πλανήτη, πράγμα που θα επέτρεπε την ενεργειακή ανεξαρτησία και την ενεργειακή αυτάρκεια και συνεπώς και την ανεξάρτητη και γεωγραφικά αποκεντρωμένη ορθολογική και ισομερή οικονομική ανάπτυξη[13]. Μια τέτοια μορφή ενέργειας, όμως, αχρηστεύει ολόκληρο το καπιταλιστικό οικοδόμημα, που μπορεί να υπάρχει μόνο όσο θα ελέγχει συγκεντρωτικά την παραγωγή και τη ροή της ενέργειας σε τοπικό, περιφερειακό, εθνικό και παγκόσμιο επίπεδο, για να υπάρχει η περιφερειακή οικονομική και κοινωνική ανισότητα, χωρίς την οποία δεν μπορεί να υπάρξει καπιταλισμός και κεφάλαιο. Το πανίσχυρο σύμπλεγμα συμφερόντων, που ελέγχει μέσω της μονοπωλιακής δομής της ενέργειας ένα τεράστιο τμήμα της παγκόσμιας οικονομίας, εξουδετερώνει συστηματικά κάθε ανεξάρτητη προσπάθεια για την οργάνωση εναλλακτικών συστημάτων παραγωγής ενέργειας[14]. Στόχος αυτού του πολιτικοοικονομικά πανίσχυρου συμπλέγματος συμφερόντων είναι να κρατηθεί η ανθρωπότητα ‘ενεργειακά σκλαβωμένη’, αιχμάλωτη των παραδοσιακών ενεργειακών μονοπωλίων, άσχετα αν το τίμημα είναι μια βαριά άρρωστη βιόσφαιρα και μια ανθρωπότητα χωρίς μέλλον. Έτσι, όμως, γίνεται σαφέστερο πως η άφθονη καθαρή και φτηνή ενέργεια δεν είναι τεχνολογικό ζήτημα. Δεν είναι ζήτημα ανεύρεσης οικονομικών πόρων και νέων τεχνολογιών. Αυτά ήδη υπάρχουν. Η αλλαγή του ενεργειακού μοντέλου της ανθρωπότητας είναι πάνω απ’ όλα ζήτημα κοινωνικό και συνεπώς πολιτικό, και ταυτίζεται με την ύπαρξη ή την ανατροπή του καπιταλιστικού τρόπου οργάνωσης της παραγωγής και συνεπώς της οικονομίας και της κοινωνίας.

   Γι’ αυτό δεν πρέπει να έχουμε ψευδαισθήσεις πως το ενεργειακό κατεστημένο θα δεχτεί να θυσιάσει τη βίαιη και απάνθρωπη εξουσία του και τα εύκολα κέρδη του για να αποφευχθεί το περιβαλλοντικό κόστος και για να χορτάσει καθαρή και φτηνή ενέργεια, ‘ψωμί παιδεία και ελευθερία’, η εργαζόμενη κοινωνία και η ανθρωπότητα συνολικά. Γι’ αυτό και οι ιδιοτελείς[15] σχεδιαστές των ‘επιστημονικών’, των τεχνολογικών, των οικονομικών και των κοινωνικών συστημάτων φροντίζουν ώστε οι σημερινές δομές τους «να συμπεριλαμβάνουν την καταστροφή των εναλλακτικών συστημάτων».[16]  Έτσι κατάφεραν ώστε ο σοβαρότερος, ο πιο ύπουλος και γι’ αυτό ο πιο αποτελεσματικός σύμμαχος μηχανισμός του οικονομικού και ενεργειακού κατεστημένου, που απαξιώνει τα επιστημονικά και τεχνολογικά επιτεύγματα και καταστρέφει τα απελευθερωτικά οράματα της ανθρωπότητας, να είναι η αντίληψη και η στάση του φοβισμένου οπαδού, του απληροφόρητου θρησκόληπτου ή/ και παραπληροφορημένου ‘ξερόλα’, του υποταγμένου στη βίαιη εξουσία, στην ‘ιερή’ αγυρτεία και στη στείρα παράδοση «ανθρωπάκου»[17]. Μια παράδοση με ψεύτικο, φανταχτερό περιτύλιγμα που του την σερβίρουν τα σκοταδιστικά και εξουσιαστικά ιερατεία στα κατηχητικά και στους προσκόπους, αλλά και μέσα από την ‘οικογενειακή εξουσία’ και την ‘αυθεντία’ της γιαγιάς, της μάνας, ή/ και του πατέρα και φυσικά με συστηματικότερο τρόπο μέσω του εκπαιδευτικού συστήματος, με κύριο ιμάντα μεταφοράς της χυδαίας ιδεολογίας της μοιρολατρίας και της ‘θεία βουλήσει’ κοινωνικής ανισότητας, τον επίσης και κατά συρροή καθημαγμένο, υποταγμένο και συνήθως θρησκόληπτο εκπαιδευτικό όλων των βαθμίδων εκπαίδευσης. Το ιστορικό χρέος των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού είναι να εξουδετερώσουν όλα τα καταστροφικά και αλλοτριωτικά τεχνουργήματα του σκληρού πυρήνα του κεφαλαίου, γιατί μόνο έτσι θα καταφέρουν να απελευθερώσουν τις επιστήμες, την τεχνολογία και την εκπαίδευση, προϋπόθεση ικανή και αναγκαία για την ενεργειακή και συνεπώς την οικονομική και κοινωνική αυτοαπελευθέρωση της ανθρωπότητας.

3. Τα ορυκτά καύσιμα και ο καπιταλισμός φεύγουν, η υδρογονοενέργεια και ένας καλύτερος κόσμος έρχονται

   Χρειάστηκαν οι αλλεπάλληλες πετρελαϊκές κρίσεις των τελευταίων δεκαετιών του 20ού αι.[18], αλλά και οι ανάγκες των διαστημικών πτήσεων, που αντιμετώπιζαν πρόβλημα βάρους, υψηλού κόστους, ασφάλειας και χαμηλής ενεργειακής απόδοσης με τα παραδοσιακά καύσιμα, που ανάγκασαν τη Σοβιετική Ένωση και τις Ενωμένες Πολιτείες Αμερικής και κοντά σε αυτές και πολλές άλλες χώρες να αρχίσουν να αναπτύσσουν την τεχνολογία παραγωγής και χρησιμοποίησης της υδρογονοενέργειας. Σήμερα, οι περισσότερες χώρες του κόσμου, αλλά και μεγάλες ενεργοβόρες επιχειρήσεις με πρωταγωνιστές τις αυτοκινητοβιομηχανίες, χρηματοδοτούν ερευνητικά προγράμματα για να μπορέσουν να περάσουν ομαλά και να επιβιώσουν και στη νέα ενεργειακή εποχή που έρχεται[19].

   Ο στόχος τους, βέβαια, είναι να μονοπωλήσουν και τη νέα τεχνολογία παραγωγής υδρογονοενέργειας και να ελέγξουν τη ροή της στην οικονομία και στην κοινωνία, πράγμα δύσκολο, αν όχι αδύνατο, εξ αιτίας της ίδιας της φύσης της υδρογονοενέργειας, τα χαρακτηριστικά της οποίας την κατατάσσουν περισσότερο στα ελεύθερα αγαθά παρά στα εμπορεύματα. Γι’ αυτό η προσπάθειά τους αποσκοπεί όχι στην κατάκτηση, αλλά ακόμα και στην καταστροφή, του μέλλοντος, γιατί ξέρουν πως δεν τους ανήκει, με στόχο να κερδίσουν χρόνο για να βρουν άλλους τρόπους με τους οποίους θα αποτρέψουν ή τουλάχιστον θα καθυστερήσουν την ολοκλήρωση της επανάστασης του υδρογόνου, που φέρνει μαζί της τη διάλυση του καπιταλισμού και την ενεργειακή απελευθέρωση της οικονομίας και της κοινωνίας.

   Στο πλαίσιο αυτής της στρατηγικής, το κεφάλαιο θέλει το υδρογόνο το πολύ ως μια «εφεδρική… επιλογή σε σχέση με το υφιστάμενο δίκτυο ηλεκτρικής ενέργειας»[20], δηλαδή συμπληρωματική πηγή ενέργειας, με κυρίαρχο βέβαια το ενεργειακό σύστημα ορυκτών καυσίμων, πράγμα που εκφράζεται από πολλούς ‘κορυφαίους’ διανοητές, κομματικούς αξιωματούχους[21], ακόμα και από ειδικούς επιστήμονες και καταγράφεται με διακριτική σαφήνεια από τον Jeremy Rifkin στο κατά τα άλλα πρωτοποριακό και αξιόλογο βιβλίο του για την ‘οικονομία του υδρογόνου’[22].

4. Ελλάδα. Ενεργειακή υποτέλεια και μεγαλοϊδεατικές ψευδαισθήσεις

Αντίστοιχη είναι η κατάσταση και στην Ελλάδα. Τα ελληνικά πολιτικά κόμματα, μηδενός εξαιρουμένου, κάνουν ότι δεν γνωρίζουν τίποτα για το υδρογόνο ως πηγή ενέργειας και ψελλίζουν για λόγους εντυπωσιασμού χιλιοειπωμένες ατάκες για την ‘αναγκαιότητα να στραφούμε προς τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (ΑΠΕ), εννοώντας την ηλιακή και αιολική ενέργεια, που από μόνες τους δεν μπορούν να εξασφαλίσουν την αναγκαία ενεργειακή ανεξαρτησία και αυτάρκεια της χώρας. Τα ελληνικά κόμματα, ως παραρτήματα των κομμάτων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και ως όργανα των Lobbies των μεγάλων συμφερόντων, φτάνουν μέχρι τα όρια της σοσιαλδημοκρατικής προσέγγισης του ενεργειακού προβλήματος, η οποία θεωρεί τα ορυκτά καύσιμα ως βάση του ενεργειακού συστήματος, αφορίζει υποκριτικά την πυρηνική ενέργεια και ψάχνει να βρει κάποιο συμπληρωματικό ρόλο για τις κερδοφόρες ΑΠΕ αλλά για το υδρογόνο δεν γίνεται πουθενά η παραμικρή αναφορά[23].

   Οι συντηρητικές πολιτικές δυνάμεις, που ασκούν κυβερνητική διαχείριση για λογαριασμό του μεγάλου κεφαλαίου, ονειρεύονται μια ‘νέα μεγάλη ιδέα για το έθνος’, με αφορμή τα πιθανά μεγάλα, αλλά ακόμα μη βεβαιωθέντα, κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου στον ελλαδικό χερσαίο και θαλάσσιο χώρο και γι’ αυτό μπαινοβγαίνουν σε ‘συμμαχίες’ και υποτίθεται πως διαπραγματεύονται ‘ευνοϊκούς όρους’ εκχώρησης της εκμετάλλευσής τους, ακόμα και με εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων, γιατί διαφορετικά δεν εξηγείται η σκόπιμη και προφανώς καθ’ υπαγόρευση καθυστέρηση της εφαρμογής της Διεθνούς Συμφωνίας για το Δίκαιο της θάλασσας για την επέκταση της ελληνικής αιγιαλίτιδας ζώνης στα 12 ναυτικά μίλια και στη συνέχεια της ανακήρυξης της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ). Στο μεταξύ, στην προσπάθειά τους να εξορθολογήσουν την αγορά ενέργειας, ‘την άνοιξαν’ προς την κατεύθυνση των κερδοφόρων ανανεώσιμων πηγών, τόσο που δεν μπορούν πια να την ελέγξουν, με αποτέλεσμα να ξεσπάσει ένας εμφύλιος πόλεμος μεταξύ κυβέρνησης[24] από τη μια μεριά και των εισαγωγέων της σχετικής γερμανικής τεχνολογίας και των ‘επενδυτών’ στις ΑΠΕ, δηλαδή στα φωτοβολταϊκά και στις ανεμογεννήτριες, από την άλλη[25]. Τα υποτιθέμενα ‘αντιμνημονιακά’, αλλά όχι αντικαπιταλιστικά ‘προοδευτικά αριστερά’[26] και ‘οικολογικά’[27] κόμματα δεν έχουν να προτείνουν καμιά σοβαρή σύγχρονη ενεργειακή πολιτική και περιορίζονται σε ενδοσυστημικές λύσεις, αγνοώντας πλήρως το υδρογόνο. Αλλά και το υποτίθεται ‘αντικαπιταλιστικό’ Κ.Κ.Ε. δεν έχει κανένα επεξεργασμένο ενεργειακό πρόγραμμα, δείχνει μια ανεξήγητη επιφυλακτικότητα προς τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, αγνοεί παντελώς το υδρογόνο και την ενεργειακή του σημασία, και περιορίζεται στην κριτική της ενεργειακής πολιτικής των άλλων κομμάτων, αντιπροτείνοντας τη ‘σοσιαλιστική πλατφόρμα’, με την οποία υπόσχεται μεταξύ των άλλων και την «‘κοινωνικοποίηση’ των μέσων παραγωγής στην ενέργεια»[28] και τη θέσπιση «Ενιαίου Κρατικού Φορέα Ενέργειας»[29], γιατί «εμείς μιλάμε για κρατική κοινωνική ιδιοκτησία, αλλά όχι μόνο της Δ.Ε.Η., αλλά όλου του τομέα της Ενέργειας»[30], για την καλύτερη αξιοποίηση, και ‘προς το συμφέρον του λαού’, των υφιστάμενων παραδοσιακών πηγών ενέργειας.

5. Το μέλλον της Ευρώπης δεν είναι τα ορυκτά καύσιμα και ο καπιταλισμός, αλλά η υδρογονοενέργεια και η Άμεση Δημοκρατία

   Και ενώ η εποχή της υδρογονοενέργειας έχει ήδη ανατείλει και κοντεύει, παρά τη συνωμοσία της σιωπής, να μεσουρανήσει, τα ηγετικά όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι κυβερνήσεις των κρατών-μελών, τα πολιτικά κόμματα του Ευρωκοινοβουλίου και η λεγόμενη «πνευματική ηγεσία» της, έχουν εμπλακεί, ως διαπλεκόμενες δυνάμεις στον πόλεμο των πετρελαιοαγωγών. Άλλοι ως υπάλληλοι-εκφραστές, των αμερικανικών και άλλοι των ρωσικών σχεδίων για την ενεργειακή εξάρτηση της Ευρώπης και άλλοι ως Dieler των προϊόντων της γερμανικής βιομηχανίας, (πακέτα φωτοβολταϊκής τεχνολογίας και ανεμογεννήτριες), με αποτέλεσμα η Ευρωπαϊκή Ένωση να χάνει το τραίνο της νέας τεχνολογίας για υδρογονοενέργεια που θα την καθιστούσε ενεργειακά ανεξάρτητη, αυτόνομη και αυτοδύναμη να ακολουθήσει μια νέα πορεία, αντάξια των ουμανιστικών αγωνιστικών παραδόσεών της, για το καλό των Ευρωπαίων και της ανθρωπότητας.

   Το γεγονός πως ούτε τα κόμματα του Ευρωκοινοβουλίου δεν  ασχολούνται με το ενεργειακό μέλλον της Ένωσης και ενώ νομοθετούν, μετά από αμερικανικές υποδείξεις και συγκροτούν «Πλατφόρμες Υδρογόνου», δεν αναφέρονται σε ενεργειακό σύστημα υδρογόνου που θα εξασφάλιζε ενεργειακή ανεξαρτησία και θα έβαζε την Ε.Ε. στην πρωτοπορία των παγκόσμιων εξελίξεων, δεν μπορεί να αποδοθεί σε άγνοια, αλλά σε υποταγή στα κυρίαρχα οικονομικά συμφέροντα που διαμορφώνονται γύρω από τα ορυκτά καύσιμα, τις μηχανές εσωτερικής καύσης και γενικά στο ολιγαρχικό οικονομικό μοντέλο της λεγόμενης ελεύθερης αγοράς, τα οποία ουσιαστικά στηρίζει ο θεσμός του αστικού κοινοβουλίου και τα κόμματα που τον απαρτίζουν.

   Είτε πρόκειται για συνειδητή αποσιώπηση και παραπλάνηση, είτε για άγνοια σε βαθμό δόλου, η πραγματικότητα της υδρογονοενέργειας αποτελεί ένα πολύ κρίσιμο, για τον ανθρώπινο πολιτισμό, ιστορικό σταυροδρόμι, η κατεύθυνση του οποίου θα εξαρτηθεί από την παθητικότητα ή από την έγκαιρη ανάδειξη της εργαζόμενης κοινωνίας-ανθρωπότητας σε αυτενεργό παράγοντα των εξελίξεων. Αυτή είναι η στιγμή για την οποία χιλιάδες γενιές ανθρώπων αγωνίστηκαν και θυσιάστηκαν, για να ωριμάσει η εργαζόμενη ανθρωπότητα και να γίνει η δύναμη που θα κλείσει τη σελίδα της πολύπαθης και ματωμένης εξουσιαστικής προϊστορίας της και θα αρχίσει να γράφει την πραγματική ιστορία της σε συνθήκες Νέας Ελευθερίας, Αυτοδιεύθυνσης και Ανθρωπισμού[31]. Για να συμβεί αυτό, είναι αναγκαίος ένας Νέος Ριζοσπαστικός Διαφωτισμός που θα αποσπάσει όλα τα κοινωνικά δημιουργήματα, όπως την επιστήμη, τη Γνώση, την Τεχνολογία και τον Πολιτισμό από την ιδιοκτησιακή εξουσία «μερικών πολυεθνικών εταιριών» και θα τα αποδώσει στην εργαζόμενη κοινωνία-ανθρωπότητα στην οποία ανήκουν, σε αντίθεση με όσα υποστηρίζουν οι υπάλληλοι, οι αχυράνθρωποι και τα χαλκεία του κεφαλαίου[32]. Χωρίς την απελευθέρωση της Επιστήμης, της Τεχνολογίας και του Πολιτισμού δεν είναι εφικτή η απελευθέρωση των ανθρώπων, των Λαών και της Ανθρωπότητας από το κεφάλαιο.

   Η δύναμη που κρατάει ολόκληρη την ανθρωπότητα καθηλωμένη σε μια βάρβαρη εξουσία, δεν είναι παρά το αυστηρά συγκεντρωτικό ενεργειακό σύστημα των ορυκτών καυσίμων. Απέναντι σ’ αυτήν την εξουσία η ανθρωπότητα μπορεί να αντιτάξει το υδρογόνο που υπάρχει παντού και δεν ανήκει σε κανένα, επειδή «το υδρογόνο είναι κατ’ εξοχήν… δημοκρατικό καύσιμο, αφού έχουν την ίδια πρόσβαση σ’ αυτό τόσο οι ΗΠΑ όσο και η Γκάνα. Και μάλιστα δίνει τριπλάσια ενέργεια σε σχέση με το πετρέλαιο»[33].

    Η Ευρωπαϊκή Ένωση, για λόγους που έχουν να κάνουν με την ανίκανη, εξαρτημένη και διεφθαρμένη ηγεσία της, έγινε μέρος του προβλήματος του ανταγωνισμού των πολεμοκάπηλων πετρελαιάδων, αντί να γίνει παράγοντας ειρήνης και η λύση του παγκόσμιου ενεργειακού προβλήματος, λύση που τη χρειάζεται ολόκληρη η ανθρωπότητα για να βγει από την καπιταλιστική βαρβαρότητα και να κάνει το επόμενο βήμα προς ένα καλύτερο κόσμο, προς ένα οικουμενικό ουμανιστικό πολιτισμό.

    Οι ευρωπαϊκές δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, οι διαχρονικοί φύλακες των συμφερόντων και του μέλλοντος των ευρωπαϊκών λαών, δεν μπορούν να συνεχίσουν να είναι θεατές και κομπάρσοι της ζωής τους και είναι τώρα η ώρα να πάρουν την υπόθεση της υδρογονοενέργειας στα χέρια του;ς, γιατί μόνο έτσι θα απαλλάξουν την Ευρώπη από την παρακμή και την καπιταλιστική βαρβαρότητα και θα διασφαλίσουν το μέλλον τους. Ένα μέλλον ενεργειακής δημοκρατίας και ισότητας, προϋπόθεση ικανή και αναγκαία για κοινωνική ισότητα και άμεση δημοκρατία, για μια Ευρώπη των Λαών και όχι των κεφαλαίων και των ηγεμονιών.

_____________

* Για μια εκτενέστερη ανάλυση του ενεργειακού προβλήματος της ανθρωπότητας και τη λυτρωτική ενεργειακή λύση που προσφέρει η υδογονοενέργεια, βλέπε: Λάμπος Κώστας, Ποιός φοβάται το υδρογόνο; Η επανάσταση του υδρογόνου, η ελεύθερη ενέργεια και η απελευθέρωση της ανθρωπότητας από τα ορυκτά καύσιμα και την καπιταλιστική βαρβαρότητα, Εκδόσεις ΝΗΣΙΔΕΣ, Θεσσαλονίκη 2013.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ-ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ

[1] Rifkin Jeremy, Η οικονομία του υδρογόνου. Η δημιουργία του παγκόσμιου ενεργειακού ιστού και η ανακατανομή της εξουσίας στη Γη. Η επόμενη μεγάλη οικονομική επανάσταση, Λιβάνης, Αθήνα 2003, σελ. 21.

[2] Για περισσότερα βλέπε, Λάμπος Κώστας, Αμερικανισμός και Παγκοσμιοποίηση. Οικονομία του Φόβου και της Παρακμής, ΠΑΠΑΖΗΣΗΣ, Αθήνα 2009.

[3] «Σήμερα λιγότερες από πεντακόσιες διεθνείς επιχειρήσεις ελέγχουν το μεγαλύτερο μέρος της οικονομικής δραστηριότητας του πλανήτη». Rifkin Jeremy, Η οικονομία του υδρογόνου…, ό. π. σελ. 19. Πρόσφατες έρευνες έδειξαν ότι ο αριθμός των οικονομικών συγκροτημάτων που ελέγχει την παγκόσμια οικονομία ανέρχεται στις 147, από τις οποίες οι πενήντα ανήκουν στην οικονομική δυναστεία των Ρότσιλντ. Άλλες τόσες υπολογίζονται αυτές της δυναστείας Ροκφέλερ και μένουν οι υπόλοιπες για κάποιους άλλους μεγιστάνες αφεντικά του πλανήτη. Βλέπε Λάμπος Κώστας, Η γέννηση και ο θάνατος της ατομικής ιδιοκτησίας, ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήνα 2017.

[4] Rifkin Jeremy, Η οικονομία του υδρογόνου…, ό. .π., σ. 19.

[5] Βλ. διεξοδική ανάλυση στο Στάμκος Γιώργος, Οι εχθροί της Ελεύθερης Ενέργειας…, ό. π., σ. 80-85.

[6] «Το πρόβλημα με το υπάρχον ενεργειακό δίκτυο είναι ότι κατασκευάστηκε προκειμένου να παρέχει μονόδρομη ροή ενέργειας από μια κεντρική πηγή προς όλους τους τελικούς χρήστες», Rifkin Jeremy, Η οικονομία του υδρογόνου …, ό.π., σ. 343.

[7] Hughes Thomas P., Η Εξέλιξη των Μεγάλων Τεχνολογικών Συστημάτων, στο: http://hyperion.math.upatras.gr/courses/soctech/thefoit/erg99/sidopoulos_etal/

[8] Ό. π..

[9] Βλέπε αναλυτικά, Λάμπος Κώστας, Άμεση Δημοκρατία και Αταξική Κοινωνία. Η μεγάλη πορεία της ανθρωπότητας προς την κοινωνική ισότητα και τον Ουμανισμό, ΝΗΣΙΔΕΣ, Θεσσαλονίκη 2012

[10] «Ο Σέρβος Νίκολα Τέσλα (Никола Тесла, 1856-1943) ήταν εφευρέτης, μηχανολόγος και ηλεκτρολόγος μηχανικός, ένας από τους σημαντικότερους φυσικούς στην ιστορία της επιστήμης… Από το 1898 έως το 1903 ο Τέσλα… είχε αποτραβηχτεί σε πειράματα για τη λεγόμενη ‘ελεύθερη ενέργεια’ στο Colorado Springs και στο Long Island, για τα οποία δεν γνωρίζουμε πολλά και τα οποία διακόπηκαν εντελώς ξαφνικά λόγω παύσης χρηματοδότησης όταν αποκάλυψε στον μεγαλοτραπεζίτη χρηματοδότη του, τον J.P. Morgan, ότι η ελεύθερη ενέργεια θα μοιραζόταν δωρεάν». Βλ. Στάμκος Γιώργος, Ελεύθερη ενέργεια…, ό.π., σ. 14-15. Βλ. επίσης Στάμκος Γιώργος, Νίκολα Τέσλα. Ο προφήτης του 21ου αιώνα, Αρχέτυπο, Θεσσαλονίκη 2008, Στάμκος Γιώργος, Ο θαυμαστός κόσμος του Τέσλα, Άγνωστο, Θεσσαλονίκη 2011, 4η έκδ. και Στάμκος Γιώργος, Τεχνολογίες του μέλλοντος και ελεύθερη ενέργεια, Άγνωστο, Θεσσαλονίκη χ.χ., σ. 14.

[11] «Ξέρω πολύ καλά ότι το ανθρώπινο είδος γνώριζε την ύπαρξη μιας παγκόσμιας ενέργειας σχετιζόμενης με τη ζωή εδώ και πολλά χρόνια. Ωστόσο, το κύριο έργο της φυσικής επιστήμης συνίσταται στο να κάνει αυτή την ενέργεια χρησιμοποιήσιμη…», Reich Wilhelm, http://orgonomy.gr/cos/el/orgonomy/reich.html

[12] Rifkin Jeremy, Η οικονομία του υδρογόνου…, ό.π., σ. 303.

[13] Ό.π., σ. 304.

[14] «Η Ελεύθερη Ενέργεια έχει πολλούς εχθρούς και ανάμεσα στους επιστήμονες. Καλοπληρωμένοι ακαδημαϊκοί και συντηρητικοί ‘επιστήμονες’ που αναπαράγουν δογματικά τη γνώση και έχουν παραιτηθεί από τη διαδικασία της συνεχούς ανανέωσής της, αντιδρούν στις νέες επιστημονικές θεωρίες και στις τεχνολογίες Ελεύθερης Ενέργειας… Οι απαρχαιωμένες αλλά κατά τα άλλα πολύ καλά αμειβόμενες θέσεις τους, απειλούνται από την επερχόμενη ενεργειακή επανάσταση. Το ίδιο και το ‘γόητρο’ της ‘επιστημονικής αυθεντίας’ τους…. Οι ‘επιστήμονες’ αυτοί αποτελούν συνήθως και το ‘θεωρητικό οπλοστάσιο’ από το οποίο οι πολέμιοι της Ελεύθερης Ενέργειας αντλούν συχνά ‘επιστημονικά’ επιχειρήματα εναντίον της…. Μια ακόμα δύναμη που εμποδίζει την πρόσβαση των πολιτών στις τεχνολογίες Ελεύθερης Ενέργειας είναι η κατηγορία των ανέντιμων, διεφθαρμένων και απατεώνων ‘εφευρετών’ υπερφυσικών τάχα τεχνολογιών… Υπάρχουν και πολλές άλλες περιπτώσεις τσαρλατάνων που με τη δράση και το έργο τους έβλαψαν συνολικά την υπόθεση της Ελεύθερης Ενέργειας», Στάμκος Γιώργος, Ελεύθερη ενέργεια…, ό.π., σ. 193-194.

[15] «Πολλές φορές οι επιστήμονες, οδηγούμενοι από ιδιοτελή συμφέροντα, κοινοπράττουν με στρατιωτικές αρχές και δημιουργούν επιβλαβείς κατασκευές για την ανθρωπότητα. Δηλαδή χρησιμοποιούν τη γνώση με λάθος τρόπο, είτε εκούσια είτε ακούσια. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο Einstein, ο οποίος δημιούργησε την ατομική βόμβα παίρνοντας τη διαβεβαίωση από τους στρατηγούς και τον τότε πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών ότι δεν θα χρησιμοποιηθεί, αλλά… η υπόσχεση αυτή δεν τηρήθηκε και είναι νωπές, ακόμη, η μνήμες και οι συνέπειες των ρίψεων των δύο ατομικών βομβών σε Χιροσίμα και Ναγκασάκι», Hughes Thomas P., Η Εξέλιξη των Μεγάλων Τεχνολογικών Συστημάτων, ό.π.

[16] Ό.π.

[17] «Ξεφορτώσου όλους τους πολιτικούς, τους διπλωμάτες, τους παπάδες. Ξέχνα τον γείτονα σου και άκουσε τη φωνή μέσα σου, ο γείτονας σου επίσης θα σου είναι ευγνώμων. Πες σε όλο τον κόσμο πως πια θα δουλεύεις για τη ζωή και όχι για τον θάνατο. Αντί να τρέχεις στις εκκλησίες και στις διαδηλώσεις, φτιάξε ένα νόμο για την προστασία της ανθρώπινης ζωής και των αγαθών. Ένας τέτοιος νόμος θα είναι κομμάτι της πέτρας κάτω από το σπίτι σου… Πήγαινε στη βιβλιοθήκη αντί να πας στον ποδοσφαιρικό αγώνα. Ταξίδεψε σε ξένες χώρες…, και το πιο σημαντικό ΣΚΕΨΟΥ ΣΩΣΤΑ, άκου την εσωτερική φωνή σου που σε ωθεί να κάνεις το σωστό. Κρατάς τη ζωή σου στα χέρια σου, μην την εμπιστεύεσαι σε κανέναν άλλο, και λιγότερο απ’ όλους στους ηγέτες που επέλεξες… Συγχέεις το δικαίωμα της ‘ελευθερίας του λόγου’ με την ανεύθυνη κριτική και λασπολογία. Θέλεις να κριτικάρεις μα δεν θέλεις να κριτικάρεσαι, και για αυτόν τον λόγο καταστρέφεσαι. Θέλεις να επιτίθεσαι αλλά χωρίς να εκθέτεις τον εαυτό σου σε κίνδυνο. Γι αυτό πάντα πυροβολείς ύπουλα από ενέδρα. Μόνος σου κατέστρεψες την ελευθερία σου και συνεχίζεις να την καταστρέφεις…, επιβάλλεις στον κόσμο… το ψέμα σου και το βαθύ μίσος σου για τα παιδιά, για τον Έρωτα, για την Αγάπη, κάτω απ’ το ψεύτικο χαμόγελο», Reich Wilhelm, Άκου ανθρωπάκο, Ιάμβλιχος, Αθήνα 1999.

[18] «Αντίθετα απ’ ό,τι πιστεύεται, το ενεργειακό πρόβλημα δεν εκδηλώθηκε, και πολύ περισσότερο δεν δημιουργήθηκε το 1973 με τη γνωστή κρίση του πετρελαίου. Το ενεργειακό πρόβλημα άρχισε να δημιουργείται και να εκδηλώνεται ταυτόχρονα με την αλλαγή του κύριου καυσίμου από άνθρακα σε πετρέλαιο, που έγινε μετά τα μέσα του 19ου αι. Μέχρι την εποχή εκείνη οι πηγές της κύριας καύσιμης ύλης (άνθρακας) βρίσκονταν στις κυρίαρχες και οικονομικά αναπτυγμένες χώρες. Αντίθετα, οι πηγές της νέας κύριας καύσιμης ύλης (πετρέλαιο) βρίσκονταν στις αποικίες ή σε χώρες εξαρτημένες», Μάργαρης Νίκος Ι., Το Ενεργειακό πρόβλημα, Ελευθεροτυπία,  28/9/94.

[19] «Σήμερα κυκλοφορούν σε ολόκληρο τον πλανήτη πάνω από ένα-ενάμιση δισεκατομμύριο οχήματα που κινούνται με υδρογονάνθρακες, πράγμα που σημαίνει πως η πρόκληση της μετατροπής και της παραγωγής νέων με υδρογονοκίνηση είναι για τις αυτοκινητοβιομηχανίες τεράστια», βλ. Rifkin Jeremy, Η οικονομία του υδρογόνου…, ό.π., σ. 348.

[20] Ό.π., σ. 337.

[21] Σε όλα τα μήκη και πλάτη του κομματικού Γαλαξία γίνεται γενικά και αφηρημένα λόγος για την ανάγκη αξιοποίησης των εναλλακτικών πηγών ενέργειας, αλλά πουθενά δεν αναφέρεται το υδρογόνο. Ακόμα και πολλών περιβαλλοντολόγων ή περιβαλλοντολογούντων ο λόγος εξαντλείται στην αναγκαιότητα προγραμμάτων ‘εξοικονόμησης ενέργειας’ και στο να υπάρξει ένα κάποιο ‘ενεργειακό μίγμα’ στο οποίο τον κεντρικό ρόλο διατηρούν τα ορυκτά καύσιμα με συμπληρωματικό ρόλο των ΑΠΕ. Το γεγονός μάλιστα πως δεν έχουν μελετήσει το θέμα της υδρογονοενέργειας, τους οδηγεί ακόμα και σε απόψεις – κομματικές θέσεις, που ταυτίζουν τις ΑΠΕ μόνο με την ηλιακή και αιολική ενέργεια, δικαιολογούν τις πέντε-δέκα μεγάλες ‘αδερφές πριγκίπισσες εταιρείες του πετρελαίου’, αφού σύμφωνα με αυτές τις απόψεις η «επένδυση μονάδας παραγωγής ενέργειας… ακόμα και με ΑΠΕ, με κόστος τη βαρύτατη περιβαλλοντική επιβάρυνση στο τοπικό οικοσύστημα αναιρεί τελικά τη σκοπιμότητα της επένδυσης», βλέπε, λ.χ. Μπιλίνης Μπάμπης, Εθνικός Ενεργειακός Σχεδιασμός για τις ανάγκες της κοινωνίας, Η Αυγή, 15.09.2012.

[22] Rifkin Jeremy, Η οικονομία του υδρογόνου…, ό. π., σελ. 324 και επόμενες.

[23] Η Ε.Ε. σκοπεύει να πάρει το 20% της ενέργειάς της από ανανεώσιμες πηγές μέχρι το 2020. Σύμφωνα με την κυρίαρχη αντίληψη, οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας περιλαμβάνουν την αιολική, ηλιακή, υδροηλεκτρική, παλιρροϊκή και τη γεωθερμική ενέργεια, αλλά και τη βιομάζα. Αλλά και η Greenpeace θεωρεί ότι υπάρχουν εφτά διαφορετικές ανανεώσιμες πηγές που μπορούν να παράγουν ενέργεια, όπως φωτοβολταϊκά, χερσαία και υπεράκτια αιολική ενέργεια, γεωθερμία, βιοενέργεια, υδροηλεκτρικά και κυματική ενέργεια. Greenpeace, Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας, http://www.greenpeace.org/greece/Global/greece/report/2011

[24] «Η Ανάπτυξη’, ομολογεί διά του αρμόδιου εκπροσώπου της η ίδια η κυβέρνηση, «των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας παραμένει πρωταρχικός στόχος για την Κυβέρνηση. Είναι στρατηγική παράμετρος Ανάπτυξης στην Ενέργεια συνολικά… Αυτό όμως θα υλοποιηθεί πλέον μέσα από έναν εξορθολογισμό της αγοράς, ώστε αυτή να καταστεί βιώσιμη… Η είσοδος και ανάπτυξη καινούργιων τεχνολογιών και μορφών ενέργειας, έφερε καινούργιες ρυθμίσεις, η μία πάνω στην άλλη. Τελικά δημιουργήθηκε μία συνολική στρέβλωση, στην προσπάθεια να βοηθήσουμε την κάθε καινούργια πηγή ενέργειας…. Εσφαλμένες εκτιμήσεις μάς έφεραν αντιμέτωπους με ένα υπέρογκο έλλειμμα στον Ειδικό Λογαριασμό του Λειτουργού της Αγοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας. Ένα έλλειμμα που ανέρχεται στα 370 εκατ. ευρώ, που δημιούργησε αρκετά προβλήματα, μεγάλες καθυστερήσεις στο σύστημα πληρωμών και, το σημαντικότερο όλων, παρουσίαζε αυξητικές τάσεις… Προϋπόθεση είναι καταρχήν να εξασφαλίσουμε τη βιωσιμότητα της αγοράς…, που σημαίνει ανάπτυξη όλων των μορφών ΑΠΕ μέσα από την επίτευξη ενός μίγματος αποδοτικού και με βιώσιμο κόστος», Βλ. δηλώσεις του Υφυπουργού Περιβάλλοντος Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής Μάκη Παπαγεωργίου, στο περιθώριο της 12ης διακοινοβουλευτικής συνάντησης του EUFORES για τις ΑΠΕ και την ενεργειακή αποδοτικότητα, στο http://www.energyonline.gr/?p=17229#more

[25] «Ισοπεδωτικές για τις υφιστάμενες επενδύσεις και καταστροφικές για αυτές που προγραμματίζονταν για το 2013 είναι οι ρυθμίσεις που κατέθεσε εσπευσμένα στη Βουλή ο υφυπουργός ΠΕΚΑ Α. Παπαγεωργίου… Το Υπουργείο Περιβάλλοντος Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής δεν κατανοεί τους κανόνες λειτουργίας της αγοράς και γι’ αυτό οδηγείται σε ισοπεδωτικά μέτρα που θα καταρρακώσουν όση εμπιστοσύνη είχε απομείνει σε υποψήφιους επενδυτές στους χαλεπούς καιρούς που διανύουμε… Η αγορά οδηγείται σε ξαφνικό θάνατο πριν μπει η άνοιξη του 2013. Μαζί της οδηγούνται σε ανεργία χιλιάδες εργαζόμενοι στα φωτοβολταϊκά… Με τις βαθιά αντιαναπτυξιακές ρυθμίσεις της κυβέρνησης, χαμένο βγαίνει τελικά και το Δημόσιο, αφού θα στερηθεί δημόσια έσοδα εκατοντάδων εκατομμυρίων από τη φορολόγηση του κύκλου εργασιών των φωτοβολταϊκών που τώρα ακυρώνονται. Χαμένο βγαίνει και το περιβάλλον, αφού την καθαρή ενέργεια των φωτοβολταϊκών θα κληθούν να καλύψουν ρυπογόνες μονάδες… Ναι, η αγορά ηλεκτρικής ενέργειας χρειάζεται αναδιάρθρωση. Χρειάζεται άρση των στρεβλώσεων, χρειάζεται πιο ορθολογικό σχεδιασμό. Το πραγματικό πρόβλημα της αγοράς δεν είναι τα χρήματα που δίνουν οι καταναλωτές για την καθαρή ενέργεια. Είναι τα χρήματα που δίνουν για να στηρίζουν ένα ξεπερασμένο και ρυπογόνο ενεργειακό μοντέλο που συνεχίζει να εξαρτάται από τον λιγνίτη και το πετρέλαιο», απαντούν οι φορείς των ‘επενδυτών’. Βλ. Ελληνική Επιστημονική Ένωση Αιολικής Ενέργειας και Σύνδεσμος Εταιριών Φωτοβολταϊκών, Τυφώνας “Παπαγεωργίου” σαρώνει τα φωτοβολταϊκά, στο http://www.energyonline.gr/?p=16825

[26] «Κεντρικός στόχος της ενεργειακής πολιτικής είναι η εξοικονόμηση ενέργειας και η αύξηση της ενεργειακής απόδοσης, σε όλους τους τομείς… Ο ΣΥΡΙΖΑ/ ΕΚΜ δεσμεύεται να εκπονήσει ένα μακροχρόνιο πρόγραμμα ενεργειακού σχεδιασμού για τη μείωση της παραγωγής από ορυκτά καύσιμα και των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου, καθώς και για τη διείσδυση των ΑΠΕ, με στόχο τη ριζική διαφοροποίηση του ενεργειακού μοντέλου… Συνολικά προκρίνεται ένα πρότυπο ενεργειακής αυτάρκειας, ασφάλειας και αποκεντρωμένης διαχείρισης… Επιδότηση της μαζικής εγκατάστασης μικρής κλίμακας ΑΠΕ, από αυτοπαραγωγούς (οικιακοί καταναλωτές, γεωργοί, κτηνοτρόφοι, βιοτεχνίες, βιομηχανίες), συνεταιρισμούς, τοπικά συμβούλια και δήμους, με σκοπό την κάλυψη τοπικών αναγκών. Ενδεικτικά αναφέρουμε: εφαρμογές γεωθερμίας στα κτήρια, εγκατάσταση φωτοβολταϊκών στις στέγες υφιστάμενων δημόσιων και ιδιωτικών κτηρίων, μικρές ανεμογεννήτριες, ενεργειακή αξιοποίηση βιοαερίου από καθαρή βιομάζα. Επιδότηση της τοπικής αυτοδιοίκησης για τη δημιουργία μονάδων βιοαέριου, που θα προέρχεται από συστήματα διαλογής στην πηγή των οργανικών οικιακών καταλοίπων, των υπολειμμάτων κήπου και των αγροτοκτηνοτροφικών υπολειμμάτων με αξιοποίηση πόρων του ΕΣΠΑ… Έρευνα και ανάπτυξη εναλλακτικών μορφών ΑΠΕ, τεχνολογιών και συστημάτων τοπικής αποθήκευσης της ενέργειας που παράγεται από ηλιακά και αιολικά συστήματα… Είναι προφανές από όλα τα προηγούμενα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ/ ΕΚΜ είναι ριζικά αντίθετος στην πυρηνική ενέργεια και θα εργαστεί διεθνώς για να σταματήσει η χρήση της», ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, Προγραμματικές Θέσεις για το περιβάλλον και την ποιότητα ζωής, http://www.syriza.gr/

[27] «Οι Οικολόγοι Πράσινοι καταθέτουμε τις προτάσεις μας για αυτήν την ενεργειακή επανάσταση που έχουμε τόσο ανάγκη… Ο κίνδυνος των κλιματικών αλλαγών, η προστασία του περιβάλλοντος, η ενεργειακή αυτάρκεια της χώρας και η ανάπτυξη της οικονομίας μέσω των αειφόρων ενεργειακών επενδύσεων καθορίζουν τον άξονα πολιτικής μας […] Ο αναπροσανατολισμός του ενεργειακού μας μοντέλου περνά από άμεσες και ριζικές αλλαγές στο σύστημα ηλεκτρισμού της χώρας, τον τομέα με το συντριπτικά μεγαλύτερο μερίδιο στις εθνικές εκπομπές CO2 αλλά και με τις οικονομικότερες και τεχνικά ωριμότερες δυνατότητες υποκατάστασης των ορυκτών καυσίμων. Μια πραγματικά φιλόδοξη ενεργειακή και κλιματική πολιτική δεν μπορεί να σημαίνει τίποτε λιγότερο από ένα σύστημα ηλεκτρισμού μηδενικών εκπομπών μέχρι το 2050… Επομένως, το καθοριστικότερο που χρειαζόμαστε είναι μια πλήρως μελετημένη και έγκαιρα σχεδιασμένη ολοκληρωμένη στρατηγική μετάβασης στη μετα-λιγνιτική εποχή, βασισμένη στην εξοικονόμηση ενέργειας, την προώθηση των ΑΠΕ… Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας:

·Οι Οικολόγοι Πράσινοι ενώνουμε τη φωνή μας με τα πράσινα κινήματα όλου του κόσμου και καλούμε τις κυβερνήσεις να λάβουν όλα τα επείγοντα μέτρα και να ξεκινήσουν άμεσα τον σχεδιασμό για μια στρατηγική απεξάρτησης από την πυρηνική ενέργεια, για να περάσουμε επιτέλους στη μετα-πυρηνική εποχή…

·Απλό και αποτελεσματικό θεσμικό πλαίσιο και οικονομικά κίνητρα για την αδειοδότηση και εγκατάσταση έργων ΑΠΕ. Δημιουργία περιφερειακών γραφείων τεχνολογικής και αδειοδοτικής στήριξης μικρών επενδυτών στις ΑΠΕ…

·Συγκεκριμένες και άμεσες πρωτοβουλίες για την εγκατάσταση μονάδων γεωθερμίας, υβριδικών συστημάτων στα νησιά, καθώς και μονάδων συμπαραγωγής ηλεκτρισμού-θερμότητας με σαφή όμως περιορισμό ως προς το μέγεθος στα 35MW…

·Διαφοροποίηση της εγγυημένης τιμής αντιστρόφως ανάλογα προς το αιολικό δυναμικό της περιοχής εγκατάστασης, ενεργοποιώντας την πρόβλεψη της παρ. 3, αρ. 5 του Ν. 3851/ 2010, ώστε να αποθαρρύνεται η υπερσυγκέντρωση ανεμογεννητριών σε περιοχές υψηλού αιολικού δυναμικού και ο «φαραωνικός» σχεδιασμός πεδίων μεγάλης ισχύος. Ταυτόχρονα, υψηλότερες εγγυημένες τιμές θα πρέπει να προβλέπονται για κοινωνικές εταιρίες καθώς και για περιοχές που απεξαρτώνται από τον λιγνίτη…

·Άμεση και ευρεία εκπαίδευση των μηχανικών δόμησης στους τομείς των παθητικών και ενεργειακών θερμικών ηλιακών συστημάτων και υποχρεωτική εφαρμογή αυτών σ’ όλα τα νεόδμητα κτήρια…

·Υποστήριξη των σχεδίων εγχώριας έρευνας ηλεκτροκίνητων οχημάτων και συνδυασμένων συστημάτων παραγωγής και αποθήκευσης ηλεκτρικής ενέργειας που παράγεται από ΑΠΕ», Οικολόγοι Πράσινοι, Να προχωρήσουμε αποφασιστικά στην αλλαγή του ενεργειακού μας μοντέλου, http://blog.ecogreens.gr/programma/energeia/energy-model/

[28] Παπαρήγα Αλέκα, Θέσεις του Κ.Κ.Ε. για το 19ο Συνέδριο, στο http://www.kke.gr/anakoinoseis_grafeioy_typoy/oi_theseis_ths_ke_toy_kke_gia_to_19o_synedrio

[29] Ο οποίος «θα επεξεργάζεται την ενεργειακή πολιτική με τους παρακάτω άξονες:

1. Την αξιοποίηση εγχώριων πηγών, προσδιορίζοντας τις κατάλληλες χρήσεις – περιοχές – τεχνολογίες, τα μεγέθη, με βάση τα προαναφερθέντα κριτήρια. Την αξιοποίηση των λιγνιτικών κοιτασμάτων της Δυτικής Μακεδονίας και της Μεγαλόπολης με φιλικές προς το περιβάλλον μονάδες ηλεκτροπαραγωγής. Την αξιοποίηση κοιτασμάτων πετρελαίου, που δεν κρίθηκε κερδοφόρα η εξόρυξή τους από ιδιωτικούς καπιταλιστικούς ομίλους, ιδιαίτερα σήμερα, σε συνθήκες ανόδου της τιμής του πετρελαίου και βελτίωσης των τεχνολογιών εξόρυξης.

2. Τη συστηματική έρευνα για εξεύρεση νέων πηγών (π.χ. πιθανά κοιτάσματα σε Ιόνιο, Αιγαίο κλπ.) και αξιοποίηση των τεχνολογιών με στόχο την εξοικονόμηση ενέργειας, την αύξηση του βαθμού ενεργειακής αυτοδυναμίας.

3. Τη διακρατική αμοιβαία επωφελή συνεργασία σε τομείς, όπως:

·Η αξιοποίηση και ανάπτυξη δικτύων – αγωγών μεταφοράς ενεργειακού προϊόντος με προϋποθέσεις που συνδυάζουν το αμοιβαίο όφελος διαφορετικών κρατών από τις οικονομίες κλίμακας με τη διασφάλιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων στη διαχείριση του εγχώριου προϊόντος.

·Η μεταφορά τεχνογνωσίας και η ανάπτυξη εγχώριας ερευνητικής δραστηριότητας.

·Η καλύτερη διαχείριση του προβλήματος των εισαγωγών καυσίμων και γενικότερα των όρων διεξαγωγής του εξωτερικού εμπορίου», αναφέρονται στο: Παπαδόπουλος Μάκης, Εισήγηση στην Ημερίδα της Κ.Ε. του ΚΚΕ με θέμα: «Εξελίξεις και τάσεις στον τομέα της Ενέργειας και η πρόταση του ΚΚΕ στον αντίποδα των επιλογών της αστικής τάξης», Αθήνα, 6 Φεβρουαρίου 2008.

[30] Παπαρήγα Αλέκα, Ομιλία στην Ημερίδα της Κ.Ε. του ΚΚΕ για την Ενέργεια, http://elpegr.wordpress.com/2008/02/11/%CE

[31] «Η μεταμόρφωση των παθητικών καταναλωτών ενέργειας σε ανεξάρτητους παραγωγούς ενέργειας ακολουθεί τα βήματα των εξελίξεων στα πολυμέσα, την κοινή χρήση αρχείων μεταξύ ίσων και την αυτοδιοίκηση», Rifkin Jeremy, Η οικονομία του υδρογόνου…, ό. π., σελ. 338.

[32] Βλ. Λάμπος Κώστας, Greening Humanity και Σάλτσα a la Ser John Sulston, ή πόσο επιστήμονες είναι οι τεχνοκράτες; περιοδικό Πολίτες, τεύχ. 20, Νοέμβρης 2010.

[33] Καμπύλης Τάκης, Ο θαυμαστός κόσμος του υδρογόνου είναι εδώ, Τα Νέα, 05-06-2004.

ENERGY-FREE-1-564x398

4η βιομηχανική επανάσταση

4η βιομηχανική επανάσταση

Το κρίσιμο σταυροδρόμι για την ανθρωπότητα του 21ου αιώνα

tech leaders

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

claslessdemocracy@gmail.com,

Η 4η βιομηχανική επανάσταση, που βρίσκεται σε πλήρη ανάπτυξη και η ανθρωπότητα αντιμετωπίζει, ως σύγχρονος Ηρακλής, το δίλλημα αν τελικά θα επιλέξει τον δρόμο της Αρετής ή της Κακίας. Με δεδομένο ότι στην Ελληνική Μυθολογία ο Ηρακλής συμβόλιζε την κοινωνία, γίνεται εύκολα αντιληπτό ότι η 4η βιομηχανική επανάσταση αποτελεί το σταυροδρόμι στο οποίο βρίσκεται η σύγχρονη κοινωνία/ανθρωπότητα, η οποία πρέπει να επιλέξει ανάμεσα στο αν αυτή θα λειτουργήσει για το κεφάλαιο, δηλαδή για το 1% ή για το 99%, δηλαδή για την κοινωνία/ανθρωπότητα. Αναμφισβήτητα πρόκειται για μια δύσκολη επιλογή. Τόσο επειδή η ίδια η 4η βιομηχανική επανάσταση δεν είναι,, ως έννοια και ως δυναμική, όσο θα έπρεπε γνωστή στο μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας, όσο και γιατί δεν υπάρχουν χαραγμένοι και στρωμένοι δρόμοι, αφού όπως είναι γνωστό οι δρόμοι της πορείας των κοινωνιών και της ανθρωπότητας σχηματίζονται περπατώντας.

With the Fourth Industrial Revolution comes ‘HR 4.0’

Όπως είναι γνωστό η 1η βιομηχανική επανάσταση πυροδοτήθηκε από την σύνδεση του οικονομικοκοινωνικού χώρου με τον άνθρακα ως πηγή ενέργειας και τον ασύρματο σημάτων Μωρς ως μέσο επικοινωνίας, η 2η από την σύνδεσή του με το πετρέλαιο, ως πηγή ενέργειας, το τηλέφωνο, τον τηλέτυπο και το ραδιόφωνο ως μέσα επικοινωνίας και η 3η με την πυρηνική ενέργεια, το τρανζίστορ και την τηλεόραση. Ενώ η 4η, που εμφανίστηκε στην καμπή της ορατής εξάντλησης των αποθεμάτων των ορυκτών καυσίμων και πυροδοτείται από την σύνδεση του οικονομικοκοινωνικού χώρου:

·        με νέες φθηνότερες, καθαρότερες, ασφαλέστερες και ανεξάντλητες μορφές ενέργειας με επίκεντρο το υδρογόνο, που καταργούν τα συγκεντρωτικά ενεργειακά συστήματα και θέτουν υπό σοβαρή αμφισβήτηση τον τρόπο παραγωγής και διανομής του κοινωνικού πλούτου, παρά τους περί του αντιθέτου έωλους ισχυρισμούς αμαθών ή συνειδητών συκοφαντών της απελευθερωτικής υδρογονοενέργειας.

·        με τον κυβερνοχώρο που αρθρώνεται από τον προσωπικό υπολογιστή και το διαδίκτυο, μέχρι την ψηφιοποίηση της πληροφορίας, το ελεύθερο λογισμικό, την τρισδιάστατη εκτύπωση, τις 5G τεχνολογίες επικοινωνίας, την τεχνητή νοημοσύνη και την σύγχρονη τεχνολογία του διαστήματος σε συνδυασμό, δυστυχώς, με τους σύγχρονους ανταγωνιστικούς, με στόχο την παγκόσμια ηγεμονία, στρατιωτικούς εξοπλισμούς.

Γίνεται φανερό πως τόσο οι σύγχρονες μορφές ενέργειας, όσο ο κυβερνοχώρος και η ψηφιακή οικονομία στη μορφή των σύγχρονων τεχνολογιών της ρομποτικής, της νανοτεχνολογίας και γενικά των μηχανών που σκέπτονται υπόσχονται στον σύγχρονο Ηρακλή, στην σύγχρονη κοινωνία/ανθρωπότητα απελευθέρωση από την καπιταλιστική βαρβαρότητα, από την σκληρή χειρωνακτική εργασία, περισσότερο ελεύθερο και δημιουργικό χρόνο για την ολόπλευρη ανάπτυξη της ανθρώπινης προσωπικότητας, εξαφάνιση της ανεργίας, της φτώχειας, της πείνας, του θρησκευτικού φανατισμού, του ρατσισμού, του φασισμού, του ιμπεριαλισμού και του πολέμου. Φανερό γίνεται επίσης ότι για να ανοίξει αυτός ο δρόμος της Αρετής, οφείλουν οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού να αυτονομηθούν πνευματικά, πολιτικά και οργανωτικά από το κεφάλαιο και ενωμένες στον ρόλο του υποκειμένου της ιστορίας να επαναρυθμίσουν τη σχέση της κοινωνίας/ανθρωπότητας με τα μέσα παραγωγής με την κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας πάνω σε αυτά και την αμεσοδημοκρατική διαχείρισή τους.

Η παλινόρθωση της κοινωνίας στον ρόλο του αποκλειστικού υποκειμένου της ιστορίας και του βασικού οργανωτή της οικονομικής δραστηριότητας, θα οδηγήσει στην επανασυγκόλληση των μορφών εργασίας, της ζωντανής εργασίας με την ιστορική ή νεκρή μορφή εργασίας που αποτελεί οργανικό της συμπλήρωμα το οποίο κάποιοι με την βία των όπλων, των θεσμών, των δομών και των λειτουργιών το σφετερίστηκαν και το έστρεψαν εναντίον των φορέων της ζωντανής εργασίας, εναντίον των κοινωνιών και της ανθρωπότητας, με αποτέλεσμα την κοινωνική ανισότητα, την αποκλειστική μήτρα όλων των δεινών της ανθρωπότητας. Είναι η ατομική ιδιοκτησία πάνω στα μέσα παραγωγής που οδήγησε την ανθρωπότητα στην ακραία και επικίνδυνη διάσπασή της, στο 1% που κατέχει καταχρηστικά και με τη βία τα μέσα παραγωγής και στο 99% που φυτοζωεί στις παρυφές του απάνθρωπου, σπάταλου και καταστροφικού καπιταλισμού του 1%.

With the Fourth Industrial Revolution comes ‘HR 4.0’

Ζούμε στον 21ο αιώνα, με έντονα τα αποτυπώματα μιας ατέλειωτης αλυσίδας κοινωνικών αγώνων για την εξάλειψη της κοινωνικής ανισότητας, που ως βασικές συνιστώσες της 4ης βιομηχανικής επανάστασης, μας έφεραν μπροστά στο κρίσιμο σταυροδρόμι:

·   Θα επιλέξουμε τον δρόμο της Αρετής που οδηγεί στην κοινωνική ισότητα, στην καθολική ευημερία, στον κοινωνικό αυτοπροσδιορισμό, στην άμεση δημοκρατία που θα αρθρώνεται από το τοπικό μέχρι το οικουμενικό επίπεδο σε μια ενιαία Παγκόσμια Αμεσοδημοκρατική Συνομοσπονδία και στον ειρηνικό αταξικό οικουμενικό ουμανιστικό πολιτισμό;

·   Ή θα αφήσουμε, για μια ακόμα φορά, με την ισχυρή πιθανότητα να μην υπάρξει επόμενη, όσα μας κληροδότησαν όλες οι προηγούμενες γενιές στα χέρια των αδίστακτων ατομικών, συλλογικών και κρατικών κεφαλαιοκρατών, που λεηλατούν την Φύση και τον πλανήτη και μας εξανδραποδίζουν μαζικά ευνουχίζοντάς μας πνευματικά, πολιτικά και ηθικά με τις σκοταδιστικές θρησκείες και τις εξουσιαστικές ιδεολογίες μετατρέποντάς μας από ανθρώπινα υποκείμενα σε ανθρώπινες μηχανές που προορίζονται να εργάζονται, να καταναλώνουν και να πολεμούν για τα συμφέροντα του κεφαλαίου;

Λέγεται, και δικαιολογημένα, ότι τα λάθη που κάθε φορά έκανε το ανθρώπινο γένος, υπήρξαν ο μεγαλύτερος δάσκαλός του, επειδή τον έκαναν σοφότερο με αποτέλεσμα να μην επαναλαμβάνει τα ίδια, για να μπορεί έτσι να προχωράει προς τον κάθε φορά καλύτερο κόσμο. Σήμερα, που ο μέσος άνθρωπος, δηλαδή ο καθένας μας ξεχωριστά και όλοι μαζί, ως μέλη των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, γνωρίζουμε πολλά σχετικά με τις δυνατότητες και της απειλές της 4ης βιομηχανικής επανάστασης, αφού σε τελική ανάλυση δικό μας συλλογικό δημιούργημα είναι, εμείς την κινούμε και την χειριζόμαστε, θα ήταν ασυγχώρητο λάθος μας να την αφήσουμε να εξελιχθεί σε βάρος μας, σε βάρος των επόμενων γενεών συνεχίζοντας τον δρόμο του κεφαλαίου και της κοινωνικής ανισότητας.

Σ’ αυτό το σταυροδρόμι της ανισότητας/κακίας και της ισότητας/αρετής βρισκόμαστε όλοι μας κάθε μέρα, σε κάθε σημαντική απόφαση που καλούμαστε να πάρουμε στην ζωή μας. Ας αποτινάξουμε από πάνω μας την έλλειψη αυτοεκτίμησης και αυτοσεβασμού που έντεχνα μας επέβαλαν οι σκοταδιστικές και θανατόφιλες θρησκείες και οι εξουσιαστικές ιδεολογίες για να είμαστε χειραγωγίσιμοι και εθελόδουλοι. Ας αγαπήσουμε τους εαυτούς μας και ας καλλιεργήσουμε τον αυτοσεβασμό μας και την αυτοπεποίθησή μας, για να αποστασιοποιηθούμε από τα περιττά και τα ασήμαντα της καθημερινότητας που μας αποπροσανατολίζουν και ας συμπεριφερθούμε υπεύθυνα και αποφασιστικά, όπως ακριβώς έκανε ο συμβολικός μυθικός Ηρακλής. Ας επιλέξουμε τον δρόμο της Αρετής, το δρόμο της κοινωνικής ισότητας, της αλληλεγγύης, της συνεργασίας, της άμεσης, της αταξικής δημοκρατίας και της ειρήνης, του μοναδικού δρόμου που δίνει νόημα στην ανθρώπινη ύπαρξη και οδηγεί στην καθολική ευτυχία.

Scientists predict: AI and humans in the Industry 5.0 - EN.DELFI

___________________

Πηγή:https://www.blogger.com/blog/post/edit/5909381204985884097/6244719691219326146,

ΠΕΤΡΕΛΑΙΟΛΑΓΝΊΑ-ΕΞΟΥΣΙΟΛΑΓΝΙΑ: Η Νέα Μεγάλη θανάσιμη Ιδέα της ελληνικής λούμπεν μπουρζουαζίας

ΠΕΤΡΕΛΑΙΟΛΑΓΝΊΑ-ΕΞΟΥΣΙΟΛΑΓΝΙΑ

Η Νέα Μεγάλη θανάσιμη Ιδέα

της ελληνικής λούμπεν μπουρζουαζίας

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

claslesdemocracy@gmail.com (http://www.classlessdemocracy.blogspot.com),

Ορυκτά καύσιμα και καπιταλισμός

Είναι γνωστό ότι ο καπιταλισμός οφείλει την ύπαρξη και την ανάπτυξή του στα ορυκτά καύσιμα, στον άνθρακα αρχικά και στο πετρέλαιο στη συνέχεια. Γνωστό είναι επίσης ότι με τον ασφυκτικό έλεγχο που ασκεί μια χούφτα πετρελαιάδων, μεγαλοκεφλαιοκρατών και μεγαλοτραπεζιτών πάνω στις πηγές, στην επεξεργασία και στα δίκτυα διανομής της ηλεκτρικής ενέργειας που παράγεται από τα ορυκτά καύσιμα, δομείται ένα συγκεντρωτικό ενεργειακό σύστημα που διαμορφώνει τον διεθνή καταμερισμό της εργασίας σύμφωνα με τα ηγεμονικά στρατηγικά σχέδια του αμερικανισμού[1] για τον έλεγχο της παγκόσμιας οικονομίας.

Γνωστό είναι τέλος ότι ο ιδιωτικός έλεγχος, μέσω του αποκλειστικού δικαιώματος της ατομικής ιδιοκτησίας[2], των ενεργειακών πηγών, των μέσων παραγωγής και του ενεργειακού συστήματος καταλήγουν στο κοινωνικοοικονομικό σύστημα του μανιακού καπιταλισμού που προκαλεί, και τρέφεται από, την ανισόμερη ανάπτυξη των χωρών του πλανήτη, καταγράφεται ως ακραία διαφοροποίηση του ενεργειακού αποτυπώματος μεταξύ χωρών και καταναλωτών ενέργειας, παράγοντας έτσι οικονομικές, κοινωνικές, περιφερειακές και εθνικές ανισότητες με συνέπεια τον ανορθολογικό ανταγωνισμό, τις κοινωνικές συγκρούσεις και τους ατελείωτους απάνθρωπους και καταστροφικούς πολέμους, την θανάσιμη για την ανθρωπότητα και για τον πλανήτη καπιταλιστική βαρβαρότητα.

Οι πετρελαιακές κρίσεις του δεύτερου μισού του 20ου αιώνα που οφείλονταν στην κάμψη παραγωγής αργού πετρελαίου εξαιτίας της ορατής εξάντλησης των γνωστών παγκόσμιων κοιτασμάτων λειτούργησαν ως εφιάλτης του καπιταλισμού γιατί το τέλος του είναι συνυφασμένο με το τέλος των ορυκτών καυσίμων. Αυτός ο εφιάλτης προκάλεσε έναν επιστημονικό ερευνητικό οργασμό με αποτέλεσμα την ακόμα καταστροφικότερη μορφή της ατομικής ενέργειας, η οποία αφύπνισε τις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, χάρη στις κινητοποιήσεις των οποίων περιορίστηκε δραστικά η εφαρμογή της. Αυτή η εξέλιξη έστρεψε αναγκαστικά τις έρευνες προς τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (ΑΠΕ), με κορυφαίο επίτευγμα την συνδυασμένη παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας με την συνεργασία των ΑΠΕ στη βάση της απόσπασης, μέσω της φτηνής ηλεκτρόλυσης του νερού, και της, με τις κυψέλες (fuel cells), καύσης του υδρογόνου που κάνει εφικτή μια απελευθερωτική ‘Οικονομία του Υδρογόνου’[3], η οποία καταργεί τα ορυκτά καύσιμα, τις μηχανές εσωτερικής καύσης και συνεπώς και τον καπιταλισμό, γιατί με το υδρογόνο ως το επικρατέστερο στοιχείο, πάνω από 80%, του Σύμπαντος, μπορεί να παράγει ο κάθε χρήστης όση ηλεκτρική ενέργεια χρειάζεται χωρίς να ρυπαίνει το περιβάλλον, με σχεδόν μηδενικό κόστος και το σημαντικότερο χωρίς κανενός είδους εξάρτηση από κανένα μονοπώλιο ενέργειας και από καμιά κεντρική τοπική, εθνική και διακρατική εξουσία.

Και ενώ το τεχνολογικό πακέτο της υδρογονοενέργειας είναι χάρη στις διαχρονικές προσπάθειες των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού για ενεργειακή ισότητα και επάρκεια, για καθολική ευημερία, για καθαρό περιβάλλον και για κοινωνική ισότητα, ελευθερία, δημοκρατία και ειρήνη είναι εδώ και μερικές δεκαετίες έτοιμο[4], οι συνιστώσες της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης το κρατούν μακριά από την κοινωνία/ανθρωπότητα, γιατί φοβούνται ότι αυτό φέρνει το τέλος της πετρελαιοκρατίας και της κεφαλαιοκρατίας και γι αυτό προσπαθούν να αποκλείσουν τις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού από την ιδιοπαραγωγή υδρογονοενέργειας με απαγορευτικά θεσμικά μέτρα που μετατρέπουν το νερό από ελεύθερο αγαθό[5] σε εμπόρευμα και με αντικοινωνικά και παράνομα δικαιώματα ευρεσιτεχνιών που κατοχυρώνουν το δικό τους μονοπώλιο υδρογονοενέργειας. Όμως παρά την ένοχη σιωπή του κεφαλαίου για την υδρογονοενέργεια η σχετική γνώση διαρρέει σταδιακά και αφυπνίζει τις κοινωνίες και την ανθρωπότητα γεγονός που γεννάει καινούργιους εφιάλτες για το μέλλον του καπιταλισμού οι κονδυλοφόροι του οποίου το εμφανίζουν ως ‘το τέλος της ιστορίας’.

Η ψευδαίσθηση της νεκρανάστασης

Η αναζήτηση σωτηρίας του καπιταλισμού οδήγησε και στην ανακάλυψη νέων πηγών/κοιτασμάτων πετρελαίου, όπως παραγωγή πετρελαίου από τον σχιστόλιθο[6] και παραγωγή πετρελαίου και φυσικού αερίου από τα άγνωστα μέχρι πρόσφατα κοιτάσματα της Ανατολικής Μεσογείου, του Αιγαίου και του Ιονίου Πελάγους, γεγονότα που προκαλούν ψευδαισθήσεις νεκρανάστασης στον παρακμασμένο και ιστορικά νεκρό καπιταλισμό. Ο αμερικανισμός που διεκδικεί την παγκόσμια ηγεμονία διεκδικεί και τον έλεγχο της Ευρασίας, της ‘παγκόσμιας ενεργειακής τράπεζας’, γιατί «όποιος ελέγχει την Ευρασία, ελέγχει την παγκόσμια οικονομία»[7]πράγμα πουεξηγεί το ενδιαφέρον των ΕΠΑ και του ΝΑΤΟ που εκφράζεται με αλλεπάλληλους καταστροφικούς πολέμους στην ευρύτερη περιοχή της Ευρασίας. Αυτό το ενδιαφέρον του αμερικανισμού συνδέεται με τα ηγεμονικά σχέδιά του, που σκοντάφτουν πάνω στην πολιτική της ΕΣΣΔ χθες και της Ρωσίας σήμερα η οποία εφοδιάζει με ορυκτά καύσιμα σε ποσοστό περίπου 40-50% των ενεργειακών αναγκών των χωρών της Ευρώπης, σχέση που εμποδίζει την μονοκρατορία του αμερικανισμού.

Βέβαια υπάρχει το ερώτημα γιατί η Ευρωπαϊκή Ένωση στην επικράτεια της οποίας βρίσκονται τα μεγάλα κυπριακά και ελληνικά κοιτάσματα ορυκτών καυσίμων δεν σπεύδει να τα υιοθετήσει για να απεξαρτηθεί τόσο από τα ρώσικα όσο και από αμερικάνικα δίκτυα προμήθειας ορυκτών καυσίμων. Η απάντηση προφανώς είναι γιατί η Ε.Ε, αφενός δεν είναι όσο θα έπρεπε Ένωση, αν αναλύσει και αξιολογήσει κανείς τη στάση των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης των λεγόμενων αμερικανοχρηματοδοτημένων ‘πορτοκαλή επαναστάσεων’ απέναντι στις ‘ηγεμονικές’ χώρες της Δυτικής Ευρώπης, αλλά ούτε και τόσο ευρωπαϊκή, ως αμερικανοκρατούμενη ενδοχώρα/αποικία αφετέρου. Όλα αυτά σημαίνουν καινούργιες πολεμικές περιπέτειες για την ανθρωπότητα και ιδιαίτερα για την Νοτιοανατολική Μεσόγειο, το Αιγαίο και το Ιόνιο πέλαγος, το καινούργιο ‘μήλον της έριδος’ για τους μνηστήρες της νύφης με μεγάλη υποτίθεται προίκα το πετρέλαιο.

Προς μια νέα Ελληνική Τραγωδία

Το τραγικό στοιχείο αυτής νέας πραγματικότητας έχει σχέση με την θανάσιμη απειλή κατά της Ελλάδας και του Ελληνισμού που για να ιδιοποιηθεί, δηλαδή να σφετεριστεί ‘κοψοχρονιάς΄ τον ορυκτό πλούτο της και όχι μόνο τα ορυκτά καύσιμά της, ο αμερικανισμός και οι ‘κολαούζοι του’ της περιοχής, πότε βάζουν τον λαό της στον γύψο και πότε τον καθιστούν αποικία δημόσιου χρέους με φύλακα εγγυητή το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και το ΝΑΤΟ, ενώ στο διηνεκές την απειλούν με πολλαπλό εδαφικό ακρωτηριασμό.

Αλλά και η οικονομική, πνευματική και πολιτική ηγεσία της Ελλάδας της ίδιας, αντί να επιλέξουν έναν ρόλο εθνικής ουδετερότητας, ασφάλειας και αξιοπρέπειας σπεύδουν να ενταχθούν στο στρατόπεδο του αμερικανισμού, μετατρέποντας έτσι τη χώρα σε κέντρο πολεμικών συγκρούσεων, αν όχι και σε στόχο πυρηνικής καταστροφής που σημαίνει ότι αντί να επιλέξουν ένα ρόλο δημιουργικής συνάντησης όλων των λαών της περιοχής την μετατρέπουν σε ρόλο καταστροφικής σύγκρουσης.

Και επειδή η ελληνική ολιγαρχία και συνολικά η κυρίαρχη λούμπεν ελληνική μπουρζουαζία δεν κατάφερε να ξεφύγει από την νεωτερική νοοτροπία του ελληνικού πλιατσικοκαπιταλισμού δεν μπόρεσε να κατανοήσει την τεράστια σημασία του δώρου της σύγχρονης επιστήμης και τεχνολογίας στη μορφή της υδρογονοενέργειας, που θα της επέτρεπε να μπει στην πρωτοπορία των λαών και των χωρών για ένα άλλο μοντέλο κοινωνικά ελεγχόμενης οικονομίας της κοινωνικής ισότητας. Η συνείδηση του ραγιαδισμού φαίνεται και από το γεγονός πως κανένας αρμόδιος έλληνας επιστήμονας και γνώστης του θέματος της ελεύθερης ενέργειας, όπως και κανένα πολιτικό κόμμα, μηδέ των λεγομένων προοδευτικών και ‘αριστερών’ κομμάτων δεν αναφέρει τίποτα στο πρόγραμμά του σχετικά με την εφικτότητα και την χρησιμότητα της υδρογονοενέργειας. Αντίθετα υπάρχει ένα τσούρμο, με ‘τίτλους και ονόματα πολλά’, από ‘ειδικούς’ για το πετρέλαιο που γυροφέρνουν τους εδώ άσχετους πολιτικούς και τους ντόπιους κομπραδόρους και ξένους οικονομικούς παράγοντες που πουλάνε ‘γνώσεις και πληροφορίες’ με την ελπίδα να προσληφθούν ως ‘σύμβουλοι/εμπειρογνώμονεςς’ για να τα ’κονομήσουν’ σε βάρος των κορόιδων που τους πιστεύουν.

Αλλά μήπως το ίδιο δεν συμβαίνει και με τους λεγόμενους ‘κοινωνικούς φορείς’ όπως συνδικάτα, επιστημονικές ενώσεις, επαγγελματικές οργανώσεις, Επιμελητήρια, Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης κ. λπ., που έχουν αποχαυνωθεί περιμένοντας να γίνει η Ελλάδα το νέο Ελντοράντο της Νότιας Ευρώπης, για να εισπράξουν μερίδιο σε πετροδολάρια και να φάνε με χρυσά κουτάλια, χωρίς να υποπτεύονται το μέγεθος της καταστροφής και της δυστυχίας που τους περιμένει. Αλλά τι να περιμένει κανείς από απληροφόρητους, καλόπιστους και πάντα προδομένους, απ’ όλους τους ταγούς του, ανθρώπους, όταν κοτζάμ ‘αριστερή κυβέρνηση’ που αναρριχήθηκε στην δοτή πολιτική εξουσία λαϊκίζοντας αφόρητα και μεταξύ αναρίθμητων κυβιστήσεων τακίμιασε με το κεφάλαιο και με τους αμερικάνους για ‘μια χούφτα δολάρια’ και για λίγη εξουσία με μια θεσούλα στον κρατικό μηχανισμό, ή στο αστικό εκφυλισμένο και διαπλεκόμενο κοινοβούλιο και στην καλύτερη περίπτωση με ’κάνα υπουργιλίκι με αντάλλαγμα την συνείδησή τους, πουλώντας ακόμα και το κόμμα που τους ‘τίμησε’ και τους ανέδειξε σε ‘νοματαίους’, αδιαφορώντας αν με την θέση και την στάση τους ξαναζωντανεύουν τα δεξιά και ακροδεξιά πολιτικά ζόμπι που είναι έτοιμα να ξανακάτσουν στο σβέρκο του ελληνικού λαού, ‘για το καλό του’ και για ‘την σωτηρία της πατρίδας’ που ως πατριδοκάπηλοι δεν έχουν;

Υπάρχει μόνο μια εξαίρεση που σώζει την τιμή της ιστορίας της αγωνιζόμενης Ελλάδας και του Ελληνισμού που συνοπτικά αλλά καίρια αγγίζει το θέμα των καταστροφικών συνεπειών της παράδοσης του εθνικού μας πλούτου συνολικά και των κοιτασμάτων των ορυκτών καυσίμων ιδιαίτερα βορά στο λυσσασμένο μανιακό μονοπωλιακό κεφάλαιο, κι αυτή η εξαίρεση είναι ένα κείμενο ενημέρωσης και διαμαρτυρίας, από το Ινστιτούτο Θαλάσσιας Προστασίας «Αρχιπέλαγος» με τον τίτλο: ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΕΞΟΡΥΞΕΙΣ. Τελικά τι Επιλέγουμε για την Ελλάδα; Γαλάζια ή Μαύρη Ανάπτυξη; Το κείμενο αυτό που το υπογράφει ο Διευθυντής του ο κ. Θοδωρής Τσιμπίδης και δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα του Ινστιτούτο Θαλάσσιας Προστασίας «Αρχιπέλαγος», http://archipelago.gr/telika-ti-epilegoume-gia-tin-ellada-galazia-mavri-anaptyxi/, κλείνει με την έκκληση: «προς την κοινωνία των πολιτών να σταθεί άμεσα στο ύψος των περιστάσεων. Είναι χρέος όλων μας να ασκήσουμε την απαραίτητη πίεση και να ωθήσουμε την πολιτεία να διασφαλίσει το μακροπρόθεσμο όφελος των Ελλήνων πολιτών και όχι συγκεκριμένα επιχειρηματικά συμφέροντα». Σας συνιστώ ανεπιφύλακτα να το διαβάσετε. Είναι ένα παράθυρο που μας οδηγεί σε έναν άλλο, σε έναν καλύτερο κόσμο απελευθερωμένο από σκοταδιστικούς μύθους και εξουσιαστικές ιδεολογίες[8], στον κόσμο της Γνώσης, της Επίγνωσης που σημαίνει στον κόσμο της κοινωνικής ισότητας και της άμεσης δημοκρατίας με περιεχόμενο την αταξική κοινωνία[9].

Για όλους αυτούς τους λόγους ήρθε η ώρα της κοσμοθεωρητικής, δηλαδή της πνευματικής, οικονομικής, κοινωνικής, οργανωτικής και πολιτικής αυτονόμησης των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού και της συνειδητοποίησης ότι αυτός ο καλύτερος κόσμος δεν είναι μόνο επιθυμητός, αλλά ιστορικά αναγκαίος και εφικτός.


[1] 1.Βλάπε αναλυτικά, Λάμπος Κώστας, Αμερικανισμός και Παγκοσμιοποίηση. Οικονομία του Φόβου και της Παρακμής, ΠΑΠΑΖΗΣΗΣ, Αθήνα 2009.

[2] 177.        H Γέννηση και ο θάνατος της ατομικής ιδιοκτησίας. Η επανάσταση της υδρογονοενέργειας, η ελεύθερη ενέργεια και η απελευθέρωση της ανθρωπότητας από τα ορυκτά καύσιμα και την καπιταλιστική βαρβαρότητα, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήνα 2017.

[3] Για μια διεξοδική ανάλυση, βλέπε, Rifkin Jeremy, Η οικονομία του υδρογόνου. Η δημιουργία του παγκόσμιου ενεργειακού ιστού και η ανακατανομή της εξουσίας στη Γη. Η επόμενη μεγάλη οικονομική επανάσταση, ΛΙΒΑΝΗΣ, Αθήνα 2003.

[4] 100. Βλέπε αναλυτικά, Λάμπος Κώστας, Ποιος φοβάται το Υδρογόνο; Η επανάσταση του υδρογόνου, η ελεύθερη ενέργεια και η απελευθέρωση της ανθρωπότητας από τα ορυκτά καύσιμα και την καπιταλιστική βαρβαρότητα, ΝΗΣΙΔΕΣ, Θεσσαλονίκη 2013.

[5] Λάμπος Κώστας, Να απελευθερώσουμε το νερό, τον «Προμηθέα Δεσμώτη του 21ου αιώνα», http://epithesh.blogspot.gr/2013/08/21.html»html,

[6] Αμερικανική μέθοδος παραγωγής πετρελαίου από σχιστόλιθο, η οποία εγκαταλείπεται σταδιακά για πολλούς και σοβαρούς, κύρια περιβαλλοντικούς, λόγους από πολλές Πολιτείες των Ενωμένων Πολιτειών Αμερικής.

[7] .Brzezinski Zbignew, Η Μεγάλη Σκακιέρα, ΛΙΒΑΝΗΣ, Αθήνα 1998.

[8] Βλέπε Λάμπος Κώστας, Θεός και κεφάλαιο. Δοκίμιο για τη σχέση μεταξύ θρησκείας και εξουσίας, ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήνα 2015.

[9] Βλέπε, Λάμπος Κώστας, Άμεση Δημοκρατία και Αταξική Κοινωνία. Η μεγάλη πορεία της ανθρωπότητας προς την κοινωνική ισότητα και τον Ουμανισμό, Νησίδες, Θεσσαλονίκη 2012, καθώς επίσης, Λάμπος Κώστας, Αταξική Δημοκρατία και Ουμανισμός στον 21ο αιώνα, στο συλλογικό τόμο: Η Άμεση Δημοκρατία στον 21ο αιώνα, Νησίδες, Θεσσαλονίκη 2013.