Category Archives: ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ

Έλληνες: Από «Έθνος Ανάδελφον» σε «Έθνος-σκαντζόχοιρο»

Από «έθνος ανάδελφον» σε «έθνος-σκαντζόχοιρο»

Αυτή η εικόνα δεν έχει ιδιότητα alt. Το όνομα του αρχείου είναι ΝΑΖΙ-Μακεδονομάχοι.jpg

Γράφει ο  Αντώνης Λιάκος

Kάθε φορά που στα Σκόπια αποκαλούν τη γλώσσα και την ταυτότητά τους μακεδονική, ακολουθεί στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη ορυμαγδός δηλώσεων, αφορισμών, κατηγοριών για αλυτρωτισμό και επιβουλές της εθνικής ακεραιότητας της χώρας. Πατριωτικές κορόνες της αντιπολίτευσης, οργισμένοι εκφωνητές ειδήσεων, δηλητηριώδη πρωτοσέλιδα, αγανάκτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, οσμή προδοσίας.

Μας προκαλούν και μας εχθρεύονται οι Αλβανοί, μας απειλούν οι λιλιπούτειοι Μακεδόνες, ο Ερντογάν έχει γίνει μόνιμος εφιάλτης μας, κινδυνεύουμε από τους μουσουλμάνους πρόσφυγες. Μένουν έξω από τον χορό των προκλήσεων οι Βούλγαροι, μάλλον συγκυριακά, γιατί και αυτοί προαιώνιος εχθρός είναι.

Δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια που λέγαμε ότι «οι Γερμανοί ξανάρχονται», ότι οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί ήθελαν να ξεχάσουμε ότι είμαστε Ελληνες και ότι ο παγκόσμιος σιωνισμός βρίσκεται πίσω από κάθε επιβουλή. Φανταζόμαστε την Ελλάδα ανάμεσα σε εχθρούς. Εχουμε μετατραπεί σε έθνος-σκαντζόχοιρο. Μολών λαβέ! Με τον παραμικρό θόρυβο, τα αγκάθια προτεταμένα.

Το 1985, ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Χρήστος Σαρτζετάκης, είχε πει ότι οι Ελληνες είμαστε «έθνος ανάδελφον». Δεν απέχει πολύ η μια αντίληψη από την άλλη. Η λέξη «ανάδελφος» παραπέμπει σε μια ανασφαλή μοναξιά. Αλλά το έθνος-σκαντζόχοιρος είναι κάτι παραπάνω. Είναι η συνεχής κατάσταση πολιορκίας και επιβουλής, η οποία έχει γίνει μέρος του εθνικού λόγου.

Ακόμη και όσοι δεν υποκύπτουν στη γοητεία της θυματοποίησης και της απειλής, στις δημόσιες τοποθετήσεις τους είναι προσεκτικοί στο να μην τις αντικρούσουν. Πού οφείλεται η συνεχής επίκλησή τους; Μήπως είμαστε πράγματι «ανάδελφοι»; Οχι βέβαια. Πόσοι από τους σημερινούς Τούρκους δεν προέρχονται από εξισλαμισμένους ελληνόφωνους πληθυσμούς; Πόσοι Αλβανοί, Μακεδόνες και Βούλγαροι δεν προέρχονται επίσης από αφομοιωμένους Ελληνες και πόσοι Ελληνες δεν είναι εξελληνισμένοι Αρβανίτες, Βλάχοι, Σλάβοι κ.λπ.; Εξάλλου μοιραζόμαστε με τους γείτονές μας θρησκεία, νοοτροπίες, μουσική και μύθους, υλικές και άυλες πολιτισμικές κληρονομιές.

Στα μέσα της δεκαετίας του 1980, όταν κυκλοφόρησε η ιδέα του ανάδελφου, δεν ήλθε μόνη της. Ο Αντώνης Τρίτσης ζητούσε τότε την επανεισαγωγή των αρχαίων στα σχολεία, οι νεο-ορθόδοξοι μας καλούσαν να στρέψουμε τις πλάτες μας στη Δύση, η αναζήτηση της «ιδιοπροσωπίας» έδειχνε ότι το πνεύμα της Μεταπολίτευσης είχε αντικατασταθεί από μια ιδεολογική άμπωτη.

Το ΠΑΣΟΚ εκείνης της εποχής, εγκαταλείποντας τα αρχικά του προγράμματα κοινωνικής αναμόρφωσης, επικαλούνταν ολοένα και περισσότερο το έθνος. Το βασικό ιδεολόγημα ήταν ότι το έθνος είχε υποστεί «εθνική απονεύρωση». Η εθνική νεύρωση, ωστόσο, δεν θα αργούσε. Και έφτασε στις αρχές της δεκαετίας του 1990, μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και το ονοματολογικό πρόβλημα της Μακεδονίας.

Παγκόσμιες αλλαγές αναμόχλευσαν τον εθνικισμό, φτάσαμε σε λαοσυνάξεις για τις ταυτότητες και την Ορθοδοξία, αποσύρθηκαν βιβλία Ιστορίας και απέτυχε οποιαδήποτε προσπάθεια εκλογίκευσης του εθνικού συναισθήματος στην παιδεία. Από την «εθνική απονεύρωση» στον «εθνομηδενισμό», το κοντέρ κατέγραφε την άνοδο των εξοπλισμών. Πρωταθλητές στον κόσμο!

Αλλά το έθνος-σκαντζόχοιρος δεν υπάρχει από μόνο του. Το εθνικό συναίσθημα συνδαυλίζεται, ερεθίζεται και εργαλειοποιείται. Δεν οφείλεται μόνο στις διανοητικές αδράνειες και στην παράδοση. Ο χειρισμός της Συμφωνίας των Πρεσπών, από μια αντιπολίτευση που θυσιάζει τα πάντα για να φτάσει στην εξουσία, δεν υπολογίζει συνέπειες. Αλλά οι δυνάμεις που εξαπολύει δεν είναι ελέγξιμες και χειραγωγήσιμες.

Η εθνική δυσανεξία που ρίχνεις με δόσεις στην κοινωνία θα τη δηλητηριάσει στο τέλος. Η εξωτερική εχθρότητα γίνεται εσωτερική δυσανεξία. Διαβρώνει τη δημόσια σφαίρα. Τα τελευταία κρούσματα, δηλαδή η δολοφονία του Ζακ στην Ομόνοια, της φοιτήτριας που αντιστάθηκε στον βιασμό στη Ρόδο και του Αλβανού αγρεργάτη στην Κέρκυρα, σχετίζονται και δείχνουν ότι ο σκαντζόχοιρος δεν στρέφει τα αγκάθια του μόνο στους εκτός, αλλά και στους εντός.

Αυτή η εικόνα δεν έχει ιδιότητα alt. Το όνομα του αρχείου είναι Koykoyloforoi-Neonazi-makedonomaxoi.jpg

Η ακροδεξιά στροφή στην Ευρώπη δεν οφείλεται στο λαϊκό αίσθημα, όπως αφήνει ο όρος δεξιός λαϊκισμός να εννοηθεί. Οφείλεται στη χρησιμοποίηση του λαϊκού αισθήματος από μια ηγεσία που περιφρονεί και σιχαίνεται τον λαό και γι’ αυτό θεωρεί ότι μπορεί να τον χρησιμοποιήσει κατά το δοκούν.

Ο κίνδυνος της Ακροδεξιάς, η αναίρεση όσων αξιών κατακτήθηκαν στη Μεταπολίτευση, στην πορεία εκδημοκρατισμού και εξευρωπαϊσμού της Ελλάδας, δηλαδή ο σεβασμός στη διαφορετικότητα που αποτελεί το ενοποιητικό στοιχείο της ευρωπαϊκής πολιτισμικής κληρονομιάς και ταυτότητας, έχουν υποθηκευτεί στη λογική της κατάκτησης της εξουσίας. Τι λένε γι’ αυτό οι άνθρωποι που αυτάρεσκα ονομάζονται ευρωπαϊστές και επικαλούνται φιλελεύθερες αξίες; Τι λένε οι φίλοι που μαζί βρεθήκαμε αντίπαλοι των εθνικιστών το 1992 στο Μακεδονικό και απέναντι στον Χριστόδουλο για τις ταυτότητες; Σιωπή ώς πότε;

Η αναμέτρηση στην οποία οδηγούμαστε δεν αφορά μόνο ποιο κόμμα θα κυβερνήσει και ποιον προσανατολισμό θα δώσει στη χώρα. Διαμορφώνει μια συγκεκριμένη πολιτική κουλτούρα. Αλλά όταν μια πολιτική διαμάχη γίνεται πολιτισμική, βαθαίνει τις διαφορές. Δημιουργεί habitus, δηλαδή εδραιωμένες συνήθειες που τις θεωρούμε φυσικές και αυθόρμητες. Αυτές θα συνεχίσουν να υπάρχουν, ακόμα και όταν οι αιτίες που τις προκάλεσαν παρέλθουν. Ολοι θα ματώσουμε στ’ αγκάθια του σκαντζόχοιρου!

* Ο Αντώνης Λιάκος είναι Ιστορικός στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Advertisements

Η άνοδος και η πτώση του Γκρουέφσκι

Η άνοδος και η πτώση του Γκρουέφσκι

Ο άνθρωπος που μετέτρεψε τα Σκόπια  σε “εθνικιστική Ντίσνεϊλαντ των Βαλκανίων”

Του Γιώργου Στάμκου

O Νίκολα Γκρουέφσκι,οικονομολόγος, πρώην υπουργός Οικονομικών της π.Γ.Δ.Μακεδονίας (1999-2002), και αρχηγός του εθνικιστικού κόμματοςVMRO-DPMNE (2003-2017), έγινε πρωθυπουργόςτης χώρας του το 2006, σε ηλικία μόλις 36 ετών. Αρχικά είχε σημαντική υποστήριξη από τη διεθνή κοινότητα, κυρίως της Δύσης και ειδικά της Ουάσιγκτον, που έβλεπε θετικά τη διακυβέρνηση αυτής της μικρής βαλκανικής χώρας από “μεταρρυθμιστές τεχνοκράτες”, όπως ο Γκρουέφσκι, που αρχικά φιλοδοξούσε να μετατρέψει το, παραδοσιακά εθνικιστικό ,VMRO-DPMNE σε ένα σύγχρονο, “ευρωπαϊκό”, συντηρητικό κόμμα. Τα πρώτα δύο χρόνια της διακυβέρνησής του (2006-2008) ενίσχυσε τη δύναμη του κόμματός και της κυβέρνησης στη π.Γ.Δ.Μακεδονία, κάνοντας ταυτόχρονα μεταρρυθμίσεις φιλελευθεροποίησης της οικονομίας και προσέλκυσης ξένων επενδύσεων, ακολουθώντας μια φιλοδυτική πολιτική. Ήταν η εποχή που η, προ Κρίσης, Ελλάδα ήταν ο υπ’ αριθμόν ένα ξένος επενδυτής στη χώρα, με τα ΕΛΠΕ να αγοράζουν το διυλιστήριο της ΟΚΤΑ, όταν ήταν υπουργός οικονομικών ο Γκρουέφσκι (1999-2002).

Γκρουέφσκι και ΝΑΤΟ

Τον Ιούνιο του 2007 ο Γκρουέφσκι συναντήθηκε στα Τίρανα με τον τότε πρόεδρο των ΗΠΑ Geogre W. Bush, λαμβάνοντας τη συγκατάθεσή του για την είσοδο της χώρας στο ΝΑΤΟ. Στις εθνικές εκλογές που έγιναν στις 1 Ιουνίου του 2008 το VMRO-DPMNE, κατέγραψε μια εκλογική νίκη καταλαμβάνοντας τις μισές από τις θέσεις στο κοινοβούλιο της χώρας. Παρόλα αυτά ο Γκρουέφσκι προτίμησε να συγκυβερνήσει σε συμμαχία με το αλβανικό κόμμα Δημοκρατική Ένωση για την Ενσωμάτωση (DUI) του ΑλίΑχμέτι, για να μην έχει απέναντί του τοπολυάριθμο (27%) αλβανικό στοιχείο τηςχώρας. Είχε προηγηθεί (2-4 Απριλίου 2008) η σύνοδος κορυφής του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι, όπου τα Σκόπια περίμεναν να εισέλθουν στην Ατλαντική Συμμαχία. Τελικά, εξαιτίας της απειλής βέτο της Ελλάδας λόγω της διαμάχης για το ονοματολογικό, δεν μπόρεσαν να λάβουν το πολυπόθητο χρίσμα και παρέμειναν κολλημένα στον προθάλαμοτου ΝΑΤΟ. Ο υπουργός Εξωτερικών της χώρας, Α. Μιλοσόσκι, είχε δηλώσει τότε πως “παρ´όλο που ηΜακεδονία εκπλήρωσε όλα τα απαραίτητα κριτήρια για την ένταξή της στο ΝΑΤΟ, η υποψηφιότητά της μπλοκαρίστηκε από τηνΕλλάδα… Όλες οι χώρες υποστήριξαν την ένταξη της Μακεδονίας, με εξαίρεση την Ελλάδα”, ενώ ο κυβερνητικός εκπρόσωποςτης π.Γ.Δ.Μ. Νίκολα Ντιμιτρώφ (ο σημερινός υπουργός εξωτερικών) υποστήριξε πως παραβιάστηκε η Ενδιάμεση Συμφωνία(1995) μεταξύ Ελλάδας και π.Γ.Δ.Μακεδονίας. Το γεγονός αυτό πυροδότησε μια εκ νέου εθνικιστική στροφή του VMRO-DPMNE και του Γκρουέφσκι προσωπικά,   τη σύγκρουση με την Ελλάδα για το όνομα Μακεδονία σε λάβαρο της εσωτερικής και εξωτερικής του πολιτικής.

Η εποχή του αρχαιομακεδονικού ιδεολογήματος

Στις επόμενες εκλογές, που έλαβαν χώρα στις 5 Ιουνίου του 2011, ο Γκρουέφσκι και το κόμμα του VMRO-DPMNE κατέγραψε την τρίτη κατά σειρά εκλογική του νίκη, κερδίζοντας 56 από τις 123 θέσεις στο κοινοβούλιο της χώρας. Ο Γκρουέφσκι αισθανόταν πλέον τόσο ισχυρός στο εσωτερικό της χώρας, ώστε να κάνει σχεδόν ότι ήθελε, σε σημείο αλαζονείας. Υπήρξε αδυσώπητα σκληρόςα πέναντι στους αντιφρονούντες και στους πολιτικούς του αντιπάλους, ώστε να τους κλείσει ακόμη και φυλακή. Τρομοκρατούσε και κατέστειλε τα αντιπολιτεύομενα μέσα μαζικής ενημέρωσης, με εξοντωτικά πρόστιμα, μιμούμενος μια αυταρχική πολιτική που προσιδίαζε την τριάδα Πούτιν-Ερντογάν-Όρμπαν. Άρχισε να εγκαταλείπει σταδιακά τη φιλοδυτική πολιτική και να προσεγγίζει τη Ρωσία, την Τουρκία και την Κίνα, και εγκαταλείποντας το όραμα της ένταξης στους Ευρωατλαντικούς θεσμούς. Βασικό του χαρτί, ώστε να συσπειρώνει γύρω του περισσότερους οπαδούς στο εσωτερικό, ήταν ο εθνικισμός και συγκεκριμένα το ιδεολόγημα του “αρχαιομακεδονισμού”, που στρεφόταν άμεσα κατά της Ελλάδας.

Άρχισε τότε αναπτύσσει το τερατώδες έργο της οικοδόμησης μιας “νέας εθνικής αρχαιοπρεπούς ταυτότητας”(Antikvizacija), που συμβόλιζε και το εξωφρενικό σχέδιο “Σκόπια 2014” (project Skopije 2014), που μετέτρεψε τα Σκόπια σε “εθνικιστική Ντίσνεϊλαντ των Βαλκανίων”, γεμάτη με αρχαιοπρεπή μνημεία και αγάλματα, με μορφές ιστορικών προσώπων κλεμμένες από την ιστορία των γειτονικών λαών και κυρίως από την Ελλάδα, όπως έδειχνε καιτο τεράστιο άγαλμα του έφιππου Αλεξάνδρου στην κεντρική πλατεία των Σκοπίων. Το project αυτό διατάραξε τις σχέσεις μεταξύ των δύο βασικών εθνοτήτων (Σλαβομακεδόνες και Αλβανοί) στο εσωτερικό της χώρας, δημιούργησε προβλήματα στις σχέσεις με τη διεθνή κοινότητα, αλλά και εκνεύρισε την Ελλάδα μπλοκάροντας, με τη αδιαλλαξία του ίδιου του Γκρουέφσκι, έναν συμβιβασμό για το συνταγματικό όνομα της χώρας. Επίσης ήταν ένα όργιο κατασπατάλησης δημόσιου χρήματος (το συνολικό κόστος από 200 εκ. Ευρώ, που ήταν ο αρχικός προϋπολογισμός, άγγιξε σχεδόν το μισό δισεκατομμύριο σε μια χώρα με βασικό μηνιαίο μισθό τα 200 Ευρώ), μίζας και διαφθοράς, καθώς τεράστια ποσά κατέληξαν στις τσέπες της οικογένειας  Γκρουέφσκι, των φίλων και των ευνοούμενων του. Ήταν μια καθαρή ύβρη από κάθεάποψη.

Σκάνδαλα και δίκες

Όταν στις 27 Απριλίου του 2014 ο Γκρουέφσκι ξανανίκησε στις εκλογές ήταν ολοφάνερο πως αντί για μεταρρυθμίσεις έφερε τελικά στην εξουσία τον χειρότερο εθνολαϊκισμό του VMRO-DPMNE: ένα περίεργο βαλκανικό μείγμα ακροδεξιάς ιδεολογίας με οικονομικό νεοφιλελευθερισμό, σε συνδυασμό με αντι-Δυτικισμό και φιλορωσικό προσανατολισμό. Οι πολιτικοί του αντίπαλοί του συνασπίστηκαν, με την υποστήριξη της Ευρώπης και των ΗΠΑ. Μαζικές διαδηλώσεις ξέσπασαν στα Σκόπια τον Μάιο του 2015. Ο Ζόραν Ζάεφ, ηγέτης του αντιπολιτευόμενου Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος (SDSM), στις εθνικές εκλογές της 11η Δεκεμβρίου 2016 έλαβε το 37,9% των ψήφων (λίγο κάτω από το 39,4% του VMRO-DPMNE του Γκρουέφσκι), αλλά μπόρεσε να σχηματίσει επαρκή πλειοψηφία και κυβέρνηση συμμαχώντας με τα δύο αλβανικά κόμματα της χώρας και έχοντας την πολιτική στήριξη της Δύσης, η οποία έβλεπε πλέον τον Γκρούεφσκι ως “άνθρωπο του Πούτιν” στα Βαλκάνια. Η αρχή του τέλους του Γκρουέφσκι είχε πλέον έλθει.

Τα σκάνδαλα διαφθοράς δενάργησαν να αποκαλυφθούν το ένα μετά το άλλο, καθώς δεν υπήρχε η συγκάλυψη της περιόδου διακυβέρνησης του VMRO-DPMNE. Η δικαιοσύνη της χώρας, έχοντας πλέον “λυμένα τα χέρια” της και με την παρότρυνση της Ε.Ε., άρχισε να ασχολείται σοβαρά με αυτές τις υποθέσεις κι έτσι ο Γκρουέφσκι, που καθόταν πλέον στα έδρανα της αντιπολίτευσης, βρέθηκε στο στόχαστρο. Υπόδικος πλέον αποχώρησε από την ηγεσία του VMRO-DPMNE τον Δεκέμβριο του 2017, την οποία και ανέλαβε ο Χρίστιαν Μιτσκόσκι. Η βασική κατηγορία εναντίον του ότι αγόρασε μια θωρακισμένη μερσεντές αξίας 600.000 ευρώ με δημόσιο χρήμα, ήταν μόνον η κορυφή του παγόβουνου των σκανδάλων διαφθοράς στα οποία εμπλέκονταν.  Το πρώτοδικαστήριο (23 Μαίου 2018) τον “φιλοδώρησε”με ποινή φυλάκισης δύο ετών, απαγόρευση εξόδου από τη χώρα και κατάσχεση του διαβατηρίου του. Θα ακολουθούσαν και άλλα. Την ίδια περίοδο, κι ενώ η Συμφωνία των Πρεσπών μεταξύ Αθηνών και Σκοπίων προχωρούσε λύνοντας μια διαμάχη 27 ετών, ο Γκρουέφσκι φώναζε πως είναι “θύμα πολιτικών διώξεων”, “κυνηγιού μαγισσών”, πως “απειλείται η ζωή του” κ.λ.π., ενώτην ίδια στιγμή άδειαζε συστηματικά του 35 (!) τραπεζικούς λογαριασμούς που διατηρούσε μόνο σε τραπεζικά ιδρύματα της χώρας του. Ήταν φανερό πως μεθόδευετ η φυγή του από τη χώρα, αναζητώντας ένα “ασφαλές καταφύγιο”…

Άσυλο στην Ουγγαρία του Όρμπαν

Η συνέχεια είναι γνωστή σε όλους. Στις 13 Νοεμβρίου του 2018 έστειλε μήνυμα στο facebook, πως βρισκόταν στη Βουδαπέστη και πως είχε ζητήσει άσυλο από τις ουγγρικές Αρχές. Σύντομα έγινε γνωστό πως φυγαδεύτηκε, με τη συνδρομή ουγγρικών διπλωματικών υπηρεσιών, μέσω Αλβανίας, Μαυροβουνίου και Σερβίας, στην Ουγγαρία του Όρμπαν, με τον οποίο συνδέονταν με κοινά ιδεολογικά, πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα. Ενώ η Interpol είχε ανακοινώσει επίσημο ένταλμα σύλληψης του, κατ’ εντολή του υπουργείου δικαιοσύνης των Σκοπίων, η Ουγγαρία ανακοίνωσε επίσημα στις 20 Νοεμβρίου 2018 πως ενέκρινε την αίτηση χορήγησης ασύλου στο Νίκολα Γκρουέφσκι. Ως βασική αιτιολογία της χορήγησης ασύλου στον’”πολιτικό φίλο” του και “αγωνιστή στο πλευρό του για τον τερματισμό της μαζικής μετανάστευσης μέσω τουβαλκανικού διαδρόμου”, ο Βίκτορ Όρμπαν ανακοίνωσε πως ο Γκρουέφσκι είναι θύμα “πολιτικού πογκρόμ” και πως η χώρα του, σε αντίθεση με την π.Γ.Δ.Μακεδονία, που κυβερνάται πλέον από “μισθοφόρους του Σόρος”, μπορεί να του εξασφαλίσει μια “δίκαιη δίκη”. Ήταν μια απόδειξη πως η αλληλεγγύη μεταξύ των VIP μελών της άτυπης “Διεθνούς των Ακροδεξιών” της Ευρώπης, λειτουργούσε στην πράξη. Το τι θα γίνει από εδώ και πέρα και ποια θα είναι η τελική τύχη του άλλοτε ισχυρού άνδρα των Σκοπίων θα κριθεί εν πολλοίς από το αποτέλεσμα του ανταγωνισμού μεταξύ Δύσης και Ρωσίας για τον έλεγχο της ασταθούς γεωπολιτικά ζώνης των δυτικών Βαλκανίων.

Πρωτοδημοσιεύτηκε στο http://www.tvxs.gr στις 25.11.2018

ΕΥΡΩΠΗ, ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ

ΕΥΡΩΠΗ, ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ

Αναζητώντας Ταυτότητα στην Εποχή της Παγκοσμιοποίησης

consumerismΜόλις αφήσουμε τους νόμους της Παγκοσμιοποιημένης Αγοράς να ρυθμίζουν και το νερό, τότε οι πισίνες των πλουσίων θα αποκτήσουν μεγαλύτερη προτεραιότητα από το πόσιμο νερό των φτωχών”.

Βαντάνα Σίβα, Ινδή Πυρηνική Φυσικός και Ακτιβίστρια

1527113_10200905167100854_579829944_n

Γράφει ο Γιώργος Στάμκος

«Οι λαοί ανακαλύπτουν ξανά την παράδοση τους, τον πολιτισμό τους, τα στοιχεία εκείνα που τους κάνουν να ξεχωρίζουν και τα προβάλλουν, για να δηλώσουν την ίδια την ύπαρξη τους που αισθάνονται ότι απειλείται». Αυτή η παρατήρηση της Ιταλίδας πανεπιστημιακού Τζιοβάννα Τζακομάτσι συνοψίζει και την ουσία της έξαρσης του νέο-εθνικισμού, της ξενοφοβίας και των αποσχιστικών κινημάτων στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως συμβαίνει ήδη στη Σκωτία, στην Καταλονία και αλλού. Υπάρχει δηλαδή έντονος ο φόβος ότι η παγκοσμιοποίηση και η υπερεθνική ενοποίηση τύπου «ευρωπαϊκού υπερ-κράτους», αποτελούν απειλή για τις ιδιαίτερες ταυτότητες των λαών. Οι πολέμιοι της Παγκοσμιοποίησης εκφράζουν την άποψη ότι τα έθνη θα «πολτοποιηθούν», θα χάσουν τις ιδιομορφίες τους και θα μετατραπούν σε «άμορφες μάζες» καταναλωτών χωρίς ταυτότητα. Παραλείπουν βέβαια να συμπληρώσουν ότι ο παραδοσιακός κόσμος δεν είναι και ο ιδανικότερος -στην πραγματικότητα είναι κληρονομία σφαγών, πολέμων και “κατέργων των λαών”- απλά εξυπηρετεί τα συμφέροντα των παραδοσιακών ελίτ, που εξ αιτίας της παγκοσμιοποίησης αισθάνονται να παραγκωνίζονται και χάνουν τον έλεγχο του «παιχνιδιού». Ως αντίδραση οι παραδοσιακές ελίτ «επανεθνικοποιούνται» χειραγωγώντας εύκολα τις βυθισμένες στην άγνοια μάζες με την έντεχνη αξιοποίηση του φόβου και της ανασφάλειας που προκαλεί το άγνωστο μέλλον, αναζητώντας πάντα εξιλαστήρια θύματα και αποδιοπομπαίους τράγους, όπως είναι στην εποχή μας οι μετανάστες και οι πρόσφυγες.

globalization

Η αναζήτηση λοιπόν της ταυτότητας και ιδιαίτερα της εθνικής (ή ακόμη και της θρησκευτικής), προωθείται μέσα στους λαούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως ένας τρόπος αντίδρασης στην παγκοσμιοποίηση, στον κοσμοπολιτισμό και στις υπερεθνικές δυνάμεις που αναδύονται, όπως π.χ. αυτές της λεγόμενης Οικονομίας της Αγοράς. Η ειρωνεία βέβαια είναι πως οι συντηρητικές δυνάμεις στην Ευρώπη από τη μία να εχθρεύονται δήθεν την Παγκοσμιοποίηση υποστηρίζοντας την επιστροφή στην “ήσυχη κοιλάδα” των παραδόσεων, κι από την άλλη προωθούν λυσσαλέα την Οικονομία της Αγοράς και τις ιδέες του οικονομικού Νεοφιλελευθερισμού, που σαρώνει τα πάντα. Πρόκειται για μια θεμελιώδη αντίφαση που εμπεριέχει σπόρους αυτοκαταστροφής, διότι στην ουσία η λεγόμενη Παγκοσμιοποίηση, και όχι η Οικουμενικότητα, αφορά κυρίως τον θρίαμβο των Αγορών και του αμερικανικού τύπου Καπιταλισμού επί της πολιτικής, επί των κυβερνήσεων κι εν τέλει επί των λαών.

adbusters_122_denial3_SΕίναι ωστόσο αναπόφευκτο οι υπερεθνικές δυνάμεις, κυρίως οι οικονομικές και οι τεχνολογικές (π.χ. διαδίκτυο), να διαμορφώσουν μακροπρόθεσμα έναν «μετα-εθνικό» κόσμο, καθιστώντας παρωχημένες τις εθνικιστικές ιδεολογίες και γενικώς τις συλλογικές ταυτότητες, και προβάλλοντας το μοντέλο του «παγκόσμιου πολίτη». Σε επίπεδο πάντως Ευρωπαϊκής Ένωσης τα αυτονομιστικά και αποσχιστικά κινήματα θα κλυδωνίσουν τα έθνη-κράτη, οδηγώντας τα σε επανίδρυση και σπανίως σε διάλυση. Η δημιουργία νέων εθνικών κρατών μέσω της απόσχισης εθνοτικών ομάδων δεν αποτελεί λύση. Άλλωστε στα πλαίσια μιας ευρωπαϊκής ομοσπονδίας οι τοπικοί εθνικισμοί θα απορροφούνται συνεχώς, όσο περισσότερες εξουσίες θα δίνονται στις περιφέρειες. Το ζητούμενο είναι να θεμελιωθεί μια «Ευρώπη των Περιφερειών» και να αξιοποιηθούν οι επιμέρους ταυτότητες των τοπικών κοινωνιών, και όχι να δημιουργηθούν επιπλέον εθνικά κράτη στην ήπειρο μας.Ξηλωμα

ΔΙΑΒΑΣΤΕ 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΤΑΜΚΟΣ

ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΑΡΧΙΠΕΛΑΓΟΥΣ

Ελληνική Γεωφιλοσοφία και οι Προκλήσεις της Παγκομιοποίησης

geopolitiki-book

ΠΩΣ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΠΡΟΜΗΘΕΥΤΩ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ «ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΑΡΧΙΠΕΛΑΓΟΥΣ»;

 

To βιβλίο στοιχίζει 18 ευρώ και σας αποστέλλεται άμεσα (μέσω ΕΛΤΑ) στη διεύθυνσή σας με ΔΩΡΕΑΝ τα έξοδα αποστολής και αντικαταβολής.

Τηλεφωνείστε ΤΩΡΑ στο

2392.110215

ή στο 6945522050

ή στείλτε στον ίδιο αριθμό μήνυμα (SMS) με τα στοιχεία σας (Ονοματεπώνυμο, Διεύθυνση, Ταχυδρομικός Κώδικας και Τηλέφωνο) γράφοντας “Γεωπολιτική του Αρχιπελάγους”.
Μπορείτε επίσης να δώσετε την παραγγελία σας και τα στοιχεία σας στο mail: stamkos@post.com

geopolitiki-stamkos1

ΠΡΟΣΟΧΗ: ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΕΧΕΙ ΕΞΑΝΤΛΗΘΕΙ ΑΠΟ ΠΑΝΤΟΥ ΚΑΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΔΙΑΘΕΣΙΜΑ ΜΟΝΟΝ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΑ ΑΝΤΙΤΥΠΑ!