Category Archives: ΔΗΜΟΣΙΑ ΥΓΕΙΑ – PUBLIC HEALTH

Ο ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΡΩΤΟΓΟΝΗ ΜΟΡΦΗ ΖΩΗΣ; Καρκινικοί Όγκοι ως Μετάζωα

Ο Καρκίνος ως Βιολογικός Αταβισμός

Ο ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΡΩΤΟΓΟΝΗ ΜΟΡΦΗ ΖΩΗΣ;

Ένα Αρχαιο «Πρόγραμμα Επιβίωσης» των κυττάρων μας;

Αποτέλεσμα εικόνας για Paul Davies Metazoa

Καρκινικοί Όγκοι ως Μετάζωα 1.0: αγγίζοντας αρχαία προγονικά γονίδια

Μια νέα επιστημονική θεωρία ανατρέπει τα πάντα όσα ξέρουμε για τον Καρκίνο προτείνοντας μια εντελώς νέα προσέγγιση και θεραπεία

 

 

«Θεωρία Μεταλλάξεων»  και Εσωτερικός Δαρβινισμός»

Ο καθηγητής του Πανεπιστημίου της Αριζόνα Paul Davies έχει μια άποψη για το τι συμβαίνει με την έρευνα σχετικά τον καρκίνο: πάρα πολλά μετρητά και πολύ λίγη προοπτική. Παρά τα δισεκατομμύρια δολάρια που επενδύθηκαν στην καταπολέμηση αυτής της ασθένειας, έχει παραμείνει ένας ανυποχώρητος εχθρός.

Για τον τελευταίο μισό αιώνα, η «Θεωρία Μεταλλάξεων» έδωσε την επικρατούσα εξήγηση για την αιτία του καρκίνου. Σύμφωνα με αυτή την θεωρία, συσσωρευμένες μεταλλάξεις στο εσωτερικό των κυττάρων, αλλοιώνουν το DNA τους οδηγώντας ορισμένα από αυτά να «τρελαθούν» με αποτέλεσμα την παρανοϊκή και βίαιη συμπεριφορά τους σε βάρος των υπολοίπων υγιών. Σύμφωνα και πάλι με την άποψη αυτή, αυτά τα «τρελαμένα» κύτταρα αναπαράγονται διαρκώς δημιουργώντας έτσι έναν όγκο που εξαπλώνεται προς όλες τις κατευθύνσεις, προσομοιώνοντας έτσι – θα μπορούσαμε να πούμε – τα χαρακτηριστικά μιας μολυσματικής διαδικασίας μέσα σε έναν ξενιστή, μέχρι το σημείο που ο όγκος αυτός φτάσει να παρεμποδίζει ουσιώδεις βιολογικές διεργασίες, με αποτέλεσμα το θάνατο.

Σύμφωνα με τη θεωρία αυτή, η οποία έχει επηρεαστεί σε μεγάλο βαθμό από τη δαρβινική θεωρία της εξέλιξης και μερικές φορές ονομάζεται «Εσωτερικός Δαρβινισμός», η διαδικασία που οδηγεί την εξέλιξη των υγιών κυττάρων σε καρκινικά είναι μια διαδικασία πολύ παρόμοια με τη φυσική επιλογή, δηλαδή τυχαίες μεταλλάξεις επωφελείς για την επιβίωση και την αναπαραγωγή των καρκινικών κυττάρων σε έναν όγκο επιλέγονται φυσικά και συντηρούνται οδηγώντας τα προς την κακοήθεια. Οι εν λόγω βλάβες του DNA μπορούν να συμβούν είτε μέσω ελαττωματικών αλληλουχιών που κληρονομήθηκαν από τους γονείς («κακά γονίδια» στην οικογένεια) ή έκθεση σε μεταλλαξογόνους παράγοντες του περιβάλλοντος π.χ. χημικές ουσίες που βλάπτουν το DNA (π.χ. καπνός) ή ακτινοβολία.

Ωστόσο μια νέα θεωρία, των τελευταίων ετών, προτάθηκε από έναν επιστήμονα του Arizona State University, τον Paul Davies, και από ακόμα άλλον ένα, τον Charles Lineweaver του Εθνικού Πανεπιστημίου της Αυστραλίας. Η θεωρία αυτή ρίχνει άλλο φως στην αληθινή φύση του καρκίνου.

Αποτέλεσμα εικόνας για Paul Davies Metazoa

Μια νέα θεωρία για τον καρκίνο – Η αταβιστική θεωρία

Όπως αναφέρει σε εκτενές δημοσίευμά του το Newsweek, οι επιστήμονες αυτοί θεωρούν ότι ο καρκίνος είναι μια επιστροφή σε προηγούμενη εποχή στην εξέλιξη, πριν εμφανιστούν σύνθετοι οργανισμοί. Όταν ένα άτομο αναπτύσσει καρκίνο, τα κύτταρά του υποχωρούν από το σημερινό εξελιγμένο και περίπλοκο status τους στο επίπεδο των μονοκύτταρων που κυριάρχησε πριν από ένα δισεκατομμύριο χρόνια. Πρόκειται για την επανεμφάνιση ενός εξαφανισμένου γενετικού χαρακτήρα, ο οποίος υπήρχε σε κάποιο προγονικό εξελικτικό στάδιο αλλά όχι στους γονείς ή στους χρονικά κοντινούς συγγενείς ενός ατόμου.

Σύμφωνα με τον Davies: Ο καρκίνος δεν είναι μια τυχαία ομάδα εγωιστικών κυττάρων που συμπεριφέρεται άσχημα, αλλά μια εξαιρετικά αποτελεσματική προ-προγραμματισμένη αντίδραση στο στρες, διαμορφωμένη μέσα από μια μακρά περίοδο εξέλιξης.

Στην πρωτοποριακή εργασία τους, με τίτλο «Καρκινικοί Όγκοι ως Μετάζωα 1.0: αγγίζοντας αρχαία προγονικά γονίδια», οι Davies και Lineweaver προτείνουν ότι ο καρκίνος είναι μια εξελικτική επαναφορά στο παρελθόν, που αντλείται από μια γενετική «εργαλειοθήκη» τουλάχιστον ενός δισεκατομμυρίου ετών, και η οποία εξακολουθεί να βρίσκεται θαμμένη – συνήθως αδρανής – βαθιά μέσα στο γονιδίωμα των κυττάρων μας. Ο Davies αποκαλεί αυτό το υπόγειο γενετικό στρώμα Μετάζωα (metazoa) 1.0. Το στρώμα αυτό διεργασίες και προγράμματα που κάποτε ήταν απαραίτητα για τους αρχαίους προγόνους των κυττάρων μας και τις πρώτες πρωτο-κοινοτητές τους για να επιβιώσουν σε ένα ριζικά διαφορετικό περιβάλλον από το σημερινό.

Για παράδειγμα, 1 δισεκατομμύριο χρόνια πριν το ατμοσφαιρικό οξυγόνο ήταν εξαιρετικά χαμηλό, δεδομένου ότι η φωτοσύνθεση δεν είχε ακόμη εξελιχθεί για να παράξει επαρκείς ποσότητες. Αυτό σημαίνει ότι η κυτταρική ζωή εκείνη τη στιγμή θα έπρεπε να μάθει να ευδοκιμεί σε ένα περιβάλλον με χαμηλό ή και καθόλου οξυγόνο, το οποίο είναι ακριβώς αυτό που κάνουν τα καρκινικά κύτταρα, χρησιμοποιώντας αερόβια γλυκόλυση για την παραγωγή ενέργειας αντί της οξειδωτικής φωσφορυλίωσης.

Αποτέλεσμα εικόνας για Paul Davies Metazoa

Οι Davies και Lineweaver συνοψίζουν την άποψή τους ως εξής:

Τα γονίδια της κυτταρικής συνεργασίας που εξελίχθηκαν με τους πολυκύτταρους οργανισμούς περίπου ένα δισεκατομμύριο χρόνια πριν, είναι τα ίδια γονίδια που σε περίπτωση δυσλειτουργίας προκαλούν καρκίνο. Υποθέτουμε λοιπόν ότι ο καρκίνος είναι μια αταβιστική κατάσταση που εμφανίζεται όταν μια γενετική ή επιγενετική δυσλειτουργία ξεκλειδώνει μια αρχαία «εργαλειοθήκη» από προϋπάρχουσες προσαρμογές, εγκαθιδρύοντας την κυριαρχία ενός προγενέστερου στρώματος γονιδίων που κάποτε ήλεγχαν αραιές κυτταρικές αποικίες μόνο μερικώς-διαφοροποιημένων κυττάρων, παρόμοιες με τους καρκινικούς όγκους. Η ύπαρξη μιας τέτοιας εργαλειοθήκης σημαίνει ότι η πρόοδος του νεοπλάσματος [καρκίνου] μέσα στον οργανισμό διαφέρει ουσιαστικά από την κανονική δαρβινική θεωρία της εξέλιξης.

Έτσι, αντί να βλέπουμε το κυρίαρχο γνώρισμα του καρκίνου, δηλαδή, τον αδιάκοπο πολλαπλασιασμό, ως ένα σύγχρονο χαρακτηριστικό που προκύπτει από τυχαίες μεταλλάξεις, θα μπορούσε να θεωρηθεί ως η εξ’ ορισμού κατάσταση του κυττάρου, διαμορφωμένη ένα δισεκατομμύριο χρόνια πριν, όταν η επιβίωση ήταν η πρώτη προτεραιότητα. Σημειώνεται ότι αυτή η προγονική συνάθροιση των κυττάρων δεν είχε την υψηλή διαφοροποίηση του τύπου των κυττάρων και την εξειδίκευση του ιστού που βλέπουμε στα ανώτερα ζώα, δηλαδή το δέρμα, τα μαλλιά, τα νύχια, κλπ., με τα οποία θα μπορούσαν να προστατευθούν από το περιβάλλον.

Εάν ο καρκίνος είναι ένα αρχαίο πρόγραμμα επιβίωσης, αυτό δεν σημαίνει ότι η «Θεωρία των Μεταλλάξεων» δεν εξακολουθεί να έχει κάποια αλήθεια. Γενετικές βλάβες και μεταλλάξεις όντως συμβάλλουν στον καρκίνο, αλλά αντί να βλέπουμε τις μεταλλάξεις αυτές ως αιτίες του πολύπλοκου συνόλου των συμπεριφορών που σχετίζονται με τον καρκίνο, τις αναγνωρίζουμε ως μηχανισμούς που αποκαλύπτουν ένα ήδη υπάρχον σύνολο γενετικών οδηγιών [αταβισμός]. Για παράδειγμα, υπάρχουν πάνω από 100 ογκογονίδια μέσα στο DNA μας και τα ίδια απαντώνται σε ένα ευρύ φάσμα διαφορετικών ειδών, συμπεριλαμβανομένης της μύγα των φρούτων, που δείχνει πόσο αρχαία (τουλάχιστον 600 εκατομμύρια χρόνια πριν) και καθολικά είναι.

Σχετική εικόνα

ΑΤΑΒΙΣΤΙΚΗ ΟΓΚΟΛΟΓΙΑ

Αλλά ενώ μερικοί ερευνητές βρίσκουν ενδιαφέρουσα τη θεωρία ότι ο καρκίνος είναι μια εξελικτική ανατροπή, ένας αταβισμός, όπου τα κύτταρα μας επανέρχονται φυσικά σε μια πρωτόγονη κατάσταση παρόμοια με τα φύκια ή τα βακτηρίδια, πολλοί περισσότεροι πιστεύουν ότι είναι ανόητη. Αυτή η θεωρία υποδηλώνει ότι τα κύτταρα μας επανέρχονται φυσικά σε μια πρωτόγονη κατάσταση παρόμοια με τα φύκια ή τα βακτηρίδια. Ωστόσο, σταδιακά, προκύπτουν αποδείξεις ότι ο Davies μπορεί να έχει δίκιο. Αν όμως ο καρκίνος είναι πραγματικά μια ασθένεια στην οποία τα κύτταρα μας ενεργούν σαν τους μονοκύτταρους προγόνους τους – τότε η σημερινή προσέγγιση στη θεραπεία μπορεί να είναι λάθος.

Ο Davies δεν είχε εξετάσει ποτέ το ενδεχόμενο να ερευνήσει τον καρκίνο όταν έλαβε την κλήση από τη βιολόγο Άννα Μπάρκερ το 2007. Την εποχή εκείνη η Barker ήταν αναπληρωτής διευθυντής του Εθνικού Ινστιτούτου Καρκίνου και παρουσίασε στον Davies μια νέα πρωτοβουλία που επιδιώκει να φέρει γνώση και ιδέες από φυσικές επιστήμες -χημεία, γεωλογία, φυσική και παρόμοια – στην έρευνα για τον καρκίνο. Το δίκτυο που χρηματοδοτήθηκε από το NCI, το οποίο ξεκίνησε το 2009 και περιλάμβανε 12 ιδρύματα, ήταν μια ευκαιρία για να ανταλλάξουν και να επεκτείνουν ασυνήθιστες γνώσεις σχετικά με την ασθένεια. Ο Davies ξεκίνησε με δύο απλές ερωτήσεις:

Αποτέλεσμα εικόνας για Paul Davies Metazoa

Τι είναι ο καρκίνος και γιατί υπάρχει;

Παρά τις δεκαετίες έρευνας και πάνω από ένα εκατομμύριο επιστημονικές εργασίες σχετικά με την παράξενη, ανεξέλεγκτη κυτταρική ανάπτυξη που ονομάζουμε καρκίνο, κανείς δεν έχει ξεπεράσει ποτέ αυτά τα θεμελιώδη ερωτήματα.

Για τον Davies, η πρώτη ένδειξη για την προέλευση του καρκίνου ήταν το γεγονός ότι είναι κοινός σε όλη την πολυκύτταρη ζωή, δηλαδή, κάθε οργανισμό που αποτελείται από περισσότερα κύτταρα και όχι από ένα μόνο κύτταρο, όπως τα βακτήρια. Το γεγονός ότι η ασθένεια εμφανίζεται σε τόσα είδη δείχνει ότι πρέπει να εξελίχθηκε πολύ πριν υπάρξουν οι άνθρωποι. «Ο καρκίνος», λέει ο Davies, «είναι πολύ βαθιά ενσωματωμένος στην πολυκυτταρική ζωή».

Ο καρκίνος υπήρχε από την απαρχή της πολυκυτταρικής ζωής

Το 2014, για παράδειγμα, μια γερμανική ερευνητική ομάδα με επικεφαλής τον Thomas Bosch, εξελικτικό βιολόγο στο Πανεπιστήμιο Kiel, ανακάλυψε τον καρκίνο σε έναν από τους πρώτους οργανισμούς που εξελίσσονται από μονοκύτταρα πρωτόγονα είδη. «Ο καρκίνος είναι τόσο παλαιός όσο η πολυκυτταρική ζωή στη Γη», είπε τότε ο Bosch.

Ασθένεια δισεκατομμυρίων ετών 

Οι όγκοι, λέει ο Davies, δρουν σαν μονοκύτταροι οργανισμοί. Σε αντίθεση με τα κύτταρα θηλαστικών, για παράδειγμα, τα καρκινικά κύτταρα δεν προγραμματίζονται να πεθαίνουν, καθιστώντάς τα αθάνατα. Επίσης, οι όγκοι μπορούν να επιβιώσουν με πολύ λίγο οξυγόνο. Ο Davies και η ομάδα του, η οποία περιλαμβάνει τον αυστραλιανό αστροβιολόγο Charles Lineweaver και τον Kimberly Bussey, ειδικό βιοϊατρικής στην ASU, υποστηρίζει την ιδέα ότι ο καρκίνος προέκυψε πριν από 1 δισεκατομμύριο έως 1 δις δισεκατομμύριο χρόνια, όταν η ποσότητα οξυγόνου στην ατμόσφαιρα ήταν εξαιρετικά χαμηλή.

Οι όγκοι επίσης μεταβολίζονται διαφορετικά από τα φυσιολογικά κύτταρα. Με άλλα λόγια, τα καρκινικά κύτταρα ζυμώνουν και οι επιστήμονες δεν ξέρουν γιατί. Το φαινόμενο αυτό είναι γνωστό ως το φαινόμενο Warburg, το οποίο ονομάστηκε έτσι από τον Ότο Βάρμπουργκ, γερμανό βιοχημικό που κέρδισε το βραβείο Νόμπελ το 1931 για τις ανακαλύψεις του για το οξυγόνο και το μεταβολισμό. Για τον Davies, ο περίεργος τρόπος μεταβολισμού των όγκων μιλά επίσης για το αρχαίο παρελθόν του καρκίνου: Συμπεριφέρονται σαν να μην υπάρχει οξυγόνο.

Ο David Goode, βιολόγος καρκίνου στο Κέντρο Καρκίνου Peter MacCallum στην Αυστραλία, και συνεργάτες του, διαπίστωσαν ότι τα γονίδια που υπάρχουν σε μονοκύτταρους οργανισμούς κυριαρχούν στα γονιδιώματα αρκετών τύπων καρκίνου. Αν ο καρκίνος είναι μια αναστροφή από τη σημερινή στην προηγούμενη μορφή ζωής, τι προκαλεί τον μετασχηματισμό; Ο Davies πιστεύει ότι η παλινδρόμηση ξεκινά όταν το σώμα έχει καταστραφεί ή ατονήσει. Χρησιμοποιεί την αναλογία ενός υπολογιστή που υποφέρει από δυσλειτουργία υλικού και κάνει εκκίνηση σε ασφαλή λειτουργία. Ο καρκίνος, λέει ο Davies, «είναι ένας μηχανισμός άμυνας που έχει πολύ αρχαίες ρίζες». Η μετάβαση των καρκινικών κυττάρων από το μετάζωο (ζώο) στο πρωτόζωο (μονοκύτταρο οργανισμό) δεν είναι «απλά τυχαίο αποτέλεσμα τυχαίων αλλαγών». Μάλλον, η ανάγκη επιβίωσης οδηγεί τα καρκινικά κύτταρα προς ένα πιο πρωτόγονο γονιδίωμα. «Η επιστροφή σε μια πιο πρωτόγονη κατάσταση βοηθά ένα κύτταρο όγκου όχι μόνο να διαιρείται πιο γρήγορα αλλά και να προσαρμόζεται στις συνεχείς περιβαλλοντικές πιέσεις που αντιμετωπίζει», λέει ο Goode.

Το σημερινό μοντέλο και τα πενιχρά αποτελέσματα στην ίαση

Αυτή η άποψη είναι ριζικά διαφορετική από το σημερινό μοντέλο, το οποίο θεωρεί ότι ο καρκίνος είναι μια γενετική ασθένεια. Οι προσπάθειες ανάπτυξης φαρμάκων έχουν επικεντρωθεί σε μεγάλο βαθμό στη στόχευση αυτών των οδών για να σταματήσουν τα κύτταρα να χωρίζονται, να εξαναγκάσουν τον θάνατό τους ή να σταματήσουν αλλιώς την ανάπτυξη των όγκων. Τα αποτελέσματα ήταν μικτά. Μερικά από αυτά τα φάρμακα επεκτείνουν τη ζωή, όπως αυτά που στοχεύουν τη μετάλλαξη HER2 στον καρκίνο του μαστού, τη μετάλλαξη ALK στον καρκίνο του πνεύμονα και τη μετάλλαξη BRAF στο μελάνωμα. Ωστόσο, τα οφέλη από τις αποκαλούμενες στοχευμένες θεραπείες ήταν πενιχρά. Αν και το ποσοστό θνησιμότητας από τον καρκίνο μειώθηκε κατά περίπου 13% μεταξύ 2004 και 2013, σύμφωνα με το NCI, οι συνολικοί αριθμοί εξακολουθούν να είναι συγκλονιστικοί. Το 2016, περίπου 1,7 εκατομμύρια διαγνώστηκαν με καρκίνο και σχεδόν 600.000 άνθρωποι πέθαναν από την ασθένεια στις ΗΠΑ.

Οι δαπάνες για την περίθαλψη από τον καρκίνο υπερδιπλασιάστηκαν από το 1990 και σήμερα υπερβαίνουν τα 125 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως στις ΗΠΑ και αναμένεται να φθάσουν τα 173 δισεκατομμύρια δολάρια μέχρι το 2020. Το κόστος για στοχοθετημένες θεραπείες μπορεί εύκολα να φτάσει τα 65.000 δολάρια ετησίως ανά ασθενή. Ο Davies πιστεύει ότι η χρήσιμη μεν αλλά «στενή» εστίαση στην στοχευμένη θεραπευτική είναι λανθασμένη. Οι όγκοι είναι απίστευτα έμπειροι στην αντιμετώπιση ενός νέου φαρμάκου, αναπτύσσοντας γενετικές ανωμαλίες που διατηρούν την ικανότητά τους να διαιρούνται. Οι ασθενείς με καρκίνο γνωρίζουν αυτήν την ισχύ πάρα πολύ καλά: Πολλές φορές ισχυρές θεραπείες σταματούν να δουλεύουν επειδή τα κύτταρα όγκου γίνονται ανθεκτικά, τελικά εξαντλώντας όλες τις θεραπευτικές επιλογές.

Η αταβιστική θεωρία παρουσιάζει νέες προσεγγίσεις. Φάρμακα, για παράδειγμα, με τη χαμηλότερη δυνατή δόση θα μπορούσαν να εμποδίσουν την ανάπτυξη ανθεκτικών μονοπατιών που θα επέτρεπαν την εξάπλωση του καρκίνου. Η αταβιστική θεωρία είναι πολύ νέα για να μεταφραστεί σε σημαντικές προόδους στην καταπολέμηση του καρκίνου με νέα φάρμακα, έχει ανοίξει ωστόσο νέα και ελπιδοφόρα παράθυρα.

Ανεξάρτητα από το αν η θεωρία του αταβισμού μπορεί να βελτιώσει τελικά τη ζωή των ασθενών, πολλοί ειδικοί θεωρούν ότι αξίζει να σπάσουν τα εμπόδια γύρω από τον καρκίνο. «Ογκολόγοι σαν εμένα απέτυχαν», λέει ο David Agus, ο οποίος διευθύνει το Ινστιτούτο Μετασχηματιστικής Ιατρικής Lawrence J. Ellison στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνιας και συνέταξε ένα άρθρο με τον Davies σχετικά με την ανάγκη για νέες ιδέες για τον καρκίνο. «Δεν έχουμε κάνει πολύ μεγάλο κακό σε αυτήν τη φρικτή ασθένεια». Ο Davies πιστεύει ότι το μέλλον του καρκίνου θα μπορούσε να εξαρτηθεί από αυτή την «αρχαία» οπτική. «Η αλήθεια είναι» λέει, «ότι μάλλον είμαστε μπροστά σε κάτι νέο».

Advertisements

ΚΑΡΚΙΝΟΓΟΝΕΣ ΤΡΟΦΕΣ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΟΦΕΥΓΟΥΜΕ

Αυτά τα τρόφιμα πρέπει να αποφεύγουμε

 Είναι τα πιο καρκινογόνα!

ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΟΥΝ ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΜΑΣ, ΑΛΛΑ ΚΑΝΟΥΝ ΠΛΟΥΣΙΟΤΕΡΗ ΤΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΤΡΟΦΙΜΩΝ

Αποτέλεσμα εικόνας για spam unhealthy foods

 

Δυστυχώς, δεκατέσσερα εκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο διαγιγνώσκονται κάθε χρόνο με καρκίνο. Πολλές φορές η συγκεκριμένη ασθένεια είναι κληρονομική, ενώ σύμφωνα με το Αμερικανικό Ινστιτούτο για τον Καρκίνο, τις περισσότερες φορές οφείλεται στην κακή διατροφή και στις άκρως επεξεργασμένες τροφές που καταναλώνουμε.

Το περίεργο είναι ότι οι περισσότερες από αυτές πωλούνται στο σούπερ μάρκετ της γειτονιάς σου και το πιο πιθανό είναι να βρίσκονται αυτή τη στιγμή στην κουζίνα σου! Μάθε ποιες είναι και προσπάθησε να τις απομακρύνεις όσο μπορείς από τη διατροφή σου…

Αποτέλεσμα εικόνας για unhealthy foods

Επεξεργασμένα κρέατα
Τα «προϊόντα» κρέατος, όπως τα λουκάνικα και τα σαλαμάκια, είναι ίσως τα πιο καρκινογόνα τρόφιμα που μπορείς να καταναλώσεις λόγω των χημικών συντηρητικών που χρησιμοποιούν οι κατασκευαστές τους για να τα κάνουν να δείχνουν πιο φρέσκα, ζουμερά και ελκυστικά. Πιο συγκεκριμένα, το νιτρικό και το νιτρώδες νάτριο, που περιέχουν, αυξάνουν τον κίνδυνο για πολλές μορφές καρκίνου, όπως του παχέος εντέρου.

Αναψυκτικά
Όχι μόνο είναι ιδιαίτερα παχυντικά λόγω των μεγάλων ποσοτήτων ζάχαρης που περιέχουν, αλλά το καραμελόχρωμα, που δίνει το χαρακτηριστικό χρώμα πολλών γνωστών αναψυκτικών, και η 4-μεθυλιμιδαζόλη που περιέχουν έχει αποδειχθεί ότι μπορούν να προκαλέσουν καρκίνο.

Αποτέλεσμα εικόνας για unhealthy foods

Ασπαρτάμη
Η ασπαρτάμη είναι από τις πιο γνωστές γλυκαντικές ουσίες, οι οποίες χρησιμοποιούνται στα ζεστά ροφήματα ως υποκατάστατο της ζάχαρης, αλλά και σε πολλά από τα προϊόντα διαίτης. Μπορεί να νομίζεις πως καταναλώνοντάς την «γλιτώνεις» τις θερμίδες της ζάχαρης και έτσι αδυνατίζεις, αλλά στην πραγματικότητα κάνεις περισσότερο κακό παρά καλό στην υγεία σου. Σύμφωνα με έρευνα της Ευρωπαϊκής Αρχής για την Ασφάλεια των Τροφίμων, η ασπαρτάμη, αλλά και άλλες γλυκαντικές ουσίες όπως η σουκραλόζη και η σακχαρίνη, έχουν συνδεθεί με την εμφάνιση καρκίνου. Δεν ξέρουμε τι λες εσύ αλλά εμείς προτιμάμε να βάλουμε στον καφέ μας ένα κουταλάκι ζάχαρη με 20 θερμίδες, παρά ένα δισκίο σακχαρίνης με 0 θερμίδες και να το ρισκάρουμε.

Αποτέλεσμα εικόνας για unhealthy foods

Σολωμός ιχθυοτροφείου
Σύμφωνα με τον Dr. David Carpenter, διευθυντή του Ινστιτούτου Υγείας και Περιβάλλοντος στο Πανεπιστήμιο του Albany, ο συγκεκριμένος σολωμός παρουσιάζει έλλειψη βιταμίνης D, ενώ μολύνεται από καρκινογόνα χημικά, φυτοφάρμακα και αντιβιοτικά, με αποτέλεσμα να θεωρείται ιδιαίτερα καρκινογόνος.

Ποπκόρν στο φούρνο μικροκυμάτων
Σύμφωνα με έρευνες, οι συγκεκριμένες σακουλίτσες ποπκόρν είναι γεμάτες χημικά που προκαλούν όχι μόνο στειρότητα, αλλά και καρκίνο του ήπατος, των όρχεων και του παγκρέατος. Η Υπηρεσία Προστασίας Περιβάλλοντος των ΗΠΑ μάλιστα αναγνωρίζει το υπερφθοροκτανοϊκό οξύ που περιέχεται στα ποπκορν μικροκυμάτων ως “πιθανώς” καρκινογόνο, ενώ άλλες έρευνες έχουν δείξει ότι το χημικό αυτό προκαλεί την ανάπτυξη καρκινικών όγκων. Παράλληλα, το χημικό διακετύλιο, που περιέχουν, σχετίζεται με βλάβες και καρκίνο των πνευμόνων. Μπορεί το συγκεκριμένο είδος ποπκόρν να σου φαίνεται πολύ πιο «βολικό» και γρήγορο, αλλά πραγματικά θα σου πάρει ακριβώς την ίδια ώρα να αγοράσεις το καλαμπόκι για ποπκορν που βρίσκεται στον ίδιο διάδρομο(!) του σούπερ μάρκετ με το επεξεργασμένο, και να το κάνεις ποπκόρν στην κατσαρόλα. Σου υποσχόμαστε πως θα έχει την ίδια (ή ακόμη καλύτερη) γεύση…

Σχετική εικόνα

Τρόφιμα σε κονσέρβες
Οι κονσέρβες περιέχουν ένα χημικό που ονομάζεται ΒΡΑ (δισφαινόλη Α), το οποίο, σύμφωνα με έρευνες, παίζει σημαντικό ρόλο στην υπογονιμότητα, την καρδιοπάθεια και σε αρκετές άλλες ασθένειες. Μάλιστα λόγω της οξύτητάς τους, οι κονσέρβες με ντομάτες θεωρούνται οι πλέον επικίνδυνες καθώς το κόκκινο αυτό φρούτο απορροφά το συγκεκριμένο χημικό ευκολότερα από άλλες τροφές.

Αποτέλεσμα εικόνας για spam unhealthy foods

Υδρογονωμένα έλαια (ή αλλιώς trans λιπαρά)
Τα συγκεκριμένα έλαια χρησιμοποιούνται για να συντηρούν επεξεργασμένα τρόφιμα και να παρατείνουν το χρόνο τους στο ράφι. Μπορεί να έχουν θετικά αποτελέσματα για την τσέπη των επιχειρηματιών της βιομηχανίας τροφίμων, ωστόσο αυτό δεν ισχύει και για την υγεία των καταναλωτών, αφού έχουν την ιδιότητα να αλλάζουν τη δομή και την ευλυγισία της κυτταρικής μεμβράνης σε όλα τα κύτταρα του σώματος, με αποτέλεσμα να εκδηλώνονται πολλές ασθένειες, όπως ο καρκίνος. Γι’ αυτό το λόγο πολλοί κατασκευαστές τροφίμων έχουν σταματήσει τη χρήση τους και τα έχουν αντικαταστήσει με φοινικέλαιο, το οποίο όμως είναι εξίσου ανθυγιεινό, ενώ η παραγωγή του είναι ιδιαίτερα βλαβερή για το περιβάλλον. Ωστόσο, ακόμα μπορεί κανείς να συναντήσει υδρογονωμένα έλαια στις λίστες με τα συστατικά πολλών τροφίμων.

Σιρόπι φρουκτόζης καλαμποκιού
Βάζουμε στοίχημα πως εάν ρίξεις μια ματιά στο κουτί των πρωινών σου δημητριακών θα δεις το συγκεκριμένο σιρόπι να παρελαύνει σε κάποια από τις πρώτες θέσεις στη λίστα με τα συστατικά. Μπορείς επίσης να το βρεις σε πολλά μπισκότα, τούρτες, κέικ, αναψυκτικά, χυμούς και σάλτσες. Μην σε ξεγελά ο όρος «καλαμπόκι» και νομίζεις πως είναι κάτι υγιεινό. Το συγκεκριμένο σιρόπι είναι ιδιαίτερα επικίνδυνο, καθώς αποτελεί ιδανική τροφή για τα καρκινικά κύτταρα και καλό θα ήταν να το αποφεύγεις όσο περισσότερο μπορείς.

Αποτέλεσμα εικόνας για spam unhealthy foods

Βικυ Χριστοπούλου απο το http://www.olivemagazine.gr

teslaplate-advertising1

 

EBOLA: ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ ΒΙΟΛΟΓΙΚΟ ΟΠΛΟ;

EBOLA – EΜΠΟΛΑ

ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ ΒΙΟΛΟΓΙΚΟ ΟΠΛΟ;

EBOLA An

Του Γιώργου Στάμκου (stamkos@post.com)

Με την επιδημία Έμπολα να έχει ήδη σκοτώσει χίλιους ανθρώπους στη Δυτική Αφρική και να μεταδίδεται ανεξέλεγκτα προς τα αστικά κέντρα αλλά και την πυκνοκατοικημένη Νιγηρία των 150 εκατομμυρίων κατοίκων, ο ΠΟΥ (Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας), σε έκτακτη συνεδρίαση της, απευθύνεται απεγνωσμένα σε ειδικούς σε θέματα βιοηθικής κ.α. για ενδεχόμενη χρήση πειραματικής θεραπείας στα θύματα του θανατηφόρου ιου. Στις 6 Αυγούστου 2014 Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας ανακοίνωσε πως ο επίσημος αριθμός των θανάτων από τον ιό Έμπολα, από τον Φεβρουάριο που έχει ξεκινήσει η επιδημία, έχει αυξηθεί στους 932. Σαράντα πέντε άνθρωποι πέθαναν σε διάστημα τριών ημερών από τις 2 έως τις 4 Αυγούστου. Υπάρχουν ωστόσο και νεκροί που δεν καταγράφονται και πριν πεθάνουν έχουν ήδη μολύνει κι άλλα μέλη της οικογένειας τους. Στο Λάγος, την πρωτεύουσα της Νιγηρίας με 21 εκατομμύρια κατοίκους, o υπουργός Υγείας Ονιεμπούτσι Τσούκβου ανακοίνωσε ότι σε όλες τις επαρχίες της χώρας στήνονται θάλαμοι απομόνωσης για τη νοσηλεία τυχόν νέων περιστατικών. Η Σιέρα Λεόνα έχει τεθεί σε καραντίνα και απαγόρευση κυκλοφορίας…

 Ebola 2
Ο ιός του Έμπολα αρχικά προκαλεί συμπτώματα που θυμίζουν γρίπη, αλλά στη συνέχεια μπορεί να εξελιχθεί σε αιμορραγικό πυρετό. Το στέλεχος της τελευταίας επιδημίας σκοτώνει περίπου το 56% των ασθενών, αν και υπάρχουν στελέχη του ιού που σκοτώνουν 9 στους 10 ανθρώπους που προσβάλλουν. Εμβόλιο ή θεραπεία δεν υπάρχει. Ωστόσο δύο Αμερικανοί ασθενείς που μεταφέρθηκαν εσπευσμένα πίσω στις ΗΠΑ υποβάλλονται σε αγωγή με έτοιμα αντισώματα κατά του ιού και με ένα πειραματικό φάρμακο παρουσιάζουν ήδη βελτίωση. Άρα το αντίδοτο είναι ήδη έτοιμο ή ετοιμάζεται. Είναι άραγε ο ιός Έμπολα το ιδανικό “βιολογικό όπλο” για να αποδεκατίσει τριτοκοσμικούς πληθυσμούς που συνεχίζουν να αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο;

Congo Guinea Ebola   AGUI101

ΟΙ ΙΟΙ ΑΙΜΟΡΡΑΓΙΚΟΥ ΠΥΡΕΤΟΥ

ΕΜΠΟΛΑ ΚΑΙ ΜΑΡΜΠΡΟΥΓΚ

Ο ιός Έμπολα (Ebola), όπως και ο ιός του Μάρμπρουγκ (Marburg) είναι ρετροϊοί (RNA virus) που ανήκουν στην οικογένεια των filoviruses. Οι ιοί που ανήκουν σ’ αυτή την οικογένεια έχουν παρόμοια μορφολογία, πυκνότητα και το ίδιο ηλεκτροχημικό προφίλ (SDS-PAGE). Αν και είναι πολυμορφικοί, το πιο συνηθισμένο σχήμα τους μοιάζει με «U», το μήκος τους είναι 14,000 nm και η διάμετρός τους 80 nm.
Ο ιός του Μάρμπρουγκ προκαλεί ένα σπάνιο αιμορραγικό πυρετό, που προσβάλλει ανθρώπους αλλά και πρωτεύοντα θηλαστικά. Αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά το 1967, όταν ένα ξέσπασμα αιμορραγικού πυρετού έλαβε χώρα στο Μάρμπρουγκ και στη Φρανκφούρτη της Γερμανίας, καθώς και στο Βελιγράδι. Συνολικά 37 άνθρωποι, κυρίως εργαζόμενοι σε εργαστήρια παραγωγής εμβολίων, αρρώστησαν. Όσοι προσβλήθηκαν είχαν εκτεθεί προηγουμένως σε πράσινους πίθηκους της Αφρικής, που χρησιμοποιούνταν ως πειραματόζωα για την παρασκευή εμβολίων κατά της πολιομυελίτιδας. Οι πίθηκοι είχαν εισαχθεί από την Ουγκάντα. Κανένα άλλο περιστατικό της νόσου δεν καταγράφηκε μέχρι το 1975, οπότε μολύνθηκε ένας τουρίστας στη Ζιμπάμπουε. Από τότε έχουν καταγραφεί διάφορα μεμονωμένα περιστατικά, με τελευταίο ξέσπασμα το 1998 στην Durba του Κονγκό.

Ebola 4

Ο ιός του Μάρμπρουγκ είναι ενδημικός στην Αφρική. Στους ανθρώπους φαίνεται πως μεταδόθηκε από τους πιθήκους, και σ’ αυτούς από ένα άγνωστο ζώο-φορέα που ζει στην Αφρική. Στους ανθρώπους μεταδίδεται με κάθετη επαφή με μολυσμένα υγρά ή καλλιέργειες κυττάρων. Η μετάδοση μεταξύ των ανθρώπων γίνεται με σωματικά υγρά ή με μολυσμένα εργαλεία. Έπειτα από μια περίοδο επώασης 5-10 ημερών ο προσβεβλημένος εκδηλώνει πυρετό, ρίγος, κεφαλόπονο και μυαλγία. Μετά την 5η μέρα εκδηλώνεται μια πληθώρα συμπτωμάτων με κατάληξη το παραληρητικό σοκ και τον αιμορραγικό πυρετό. Η διάγνωση γίνεται με το ενζυμικό τεστ ELISA και με την εργαστηριακή αντίδραση PCR.
Ο αιμορραγικός πυρετός του Μάρμπρουγκ είναι θανατηφόρος σε ποσοστό 23-25% των περιπτώσεων. Δεν υπάρχει ειδική θεραπεία, μόνον υποστηρικτική, όπως χορήγηση στον ασθενή υγρών και ηλεκτρολυτών, αντικατάσταση του αίματός του, χορήγηση πλάσματος κ.ά. Για τον περιορισμό της μετάδοσης του ιού προτείνεται αντιμετώπιση Κατηγορίας Βιοασφάλειας 4 (BSL-4 ή Biosafety Level 4).

Ebola 1
Ο ιός του Έμπολα (Ebola HF) προκαλεί αιμορραγικό πυρετό σε ανθρώπους και πρωτεύοντα θηλαστικά (πίθηκους, γορίλες και χιμπατζήδες). Αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά το 1976, μ’ ένα ξέσπασμα που έλαβε χώρα σε ιεραποστολικό νοσοκομείο του Ζαΐρ. Υπάρχουν τέσσερις υποτύποι του ιού: Οι Έμπολα-Ζαΐρ, Έμπολα-Σουδάν, Έμπολα-Ακτή Ελεφαντοστού και ο Έμπολα-Reston, ο οποίος προσβάλλει μόνον πρωτεύοντα θηλαστικά.

Ο ιός είναι ενδημικός της Αφρικής. Σποραδικές περιπτώσεις προσβολής με τον ιό του Έμπολα έχουν καταγραφεί στο Κονγκό, στο Ζαΐρ, το Σουδάν, την Γκαμπόν, την Ακτή του Ελεφαντοστού και την Ουγκάντα. Η μόλυνση με τον ιό του Έμπολα είναι έντονη. Μέχρι σήμερα δεν υπάρχει αποτελεσματική θεραπεία. Επειδή ο φυσικός φορέας της νόσου είναι κάποιο άγνωστο ζώο, δεν μπορεί να προληφθεί η μετάδοση στους ανθρώπους. Ο ιός μεταδίδεται από το αίμα και τις απεκκρίσεις ενός ανθρώπου που μολύνθηκε. Στα νοσοκομεία μπορεί να μεταδοθεί με μολυσμένα εργαλεία και γι’ αυτό απαιτείται επίπεδο βιοασφάλειας BSL-4.

Ebola 8
Η περίοδος επώασης του ιού Έμπολα κυμαίνεται από 2-21 μέρες. Τα συμπτώματα της νόσου είναι παρόμοια μ’ εκείνα του αιμορραγικού πυρετού που οφείλεται στον ιό του Μάρμπρουγκ. Στο τελικό στάδιο τα μάτια των ασθενών κοκκινίζουν και ο θάνατος προέρχεται από ακατάσχετη εσωτερική αιμορραγία. Οι ερευνητές δεν γνωρίζουν γιατί ορισμένοι άνθρωποι αναρρώνουν έπειτα από προσβολή με τον ιό, ενώ οι περισσότεροι όχι. Η αιτία είναι ίσως ότι το ανοσοποιητικό τους σύστημα πρόλαβε να ανταποκριθεί στην επίθεση του ιού.
Για τη διάγνωση της νόσου χρησιμοποιούνται οι ίδιες μέθοδοι όπως και στην περίπτωση του ιού του Μάρμπρουγκ. Η διάγνωση είναι σημαντική για την απομόνωση των προσβληθέντων. Για την ώρα δεν υπάρχει κάποια συγκεκριμένη θεραπεία. Στον ασθενή χορηγούνται υγρά, ηλεκτρολύτες και οξυγόνο για τη σταθεροποίηση της κατάστασής του. Παρ’ όλα αυτά η θνησιμότητα υπερβαίνει το 80% των περιπτώσεων. Ο ιός του Έμπολα θεωρείται μεγάλη απειλή για την ανθρώπινη υγεία και γι’ αυτό έχουν ήδη ξεκινήσει έρευνες για την παρασκευή του κατάλληλου εμβολίου.

Ebola 5

ΣΥΝΘΕΤΙΚΟΙ ΙΟΙ: ΤΑ «ΕΞΥΠΝΑ» ΒΙΟΛΟΓΙΚΑ ΟΠΛΑ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ

Εκτός από τις μορφές που προαναφέραμε, το οπλοστάσιο του βιολογικού τρόμου μπορεί να συμπεριλάβει τον πυρετό Q (Coxiella burnetii), την εντεροτοξίνη Β του σταφυλόκοκκου (Staphylococcal enterotoxin B), τον τυφοειδή πυρετό (Rickettsia prowazekii), την τοξίνη Ricin, την ψιττάκωση (Chlamydia psittaci) κ.ά. Μπορεί να συμπεριλάβει επίσης και νέους παθογόνους μικροοργανισμούς, που θα δημιουργηθούν στα εργαστήρια με τη βοήθεια της βιοτεχνολογίας και της γενετικής μηχανικής.
Από το 1992 έχουν εμφανιστεί πέντε νέες τεχνολογίες, που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την παρασκευή νέων βιολογικών όπλων: Η γενετική μηχανική, η γονιδιακή και πρωτεϊνική συγκόλληση, η σύντηξη των κυττάρων (δημιουργία νέων οργανισμών), η πρωτεϊνική μηχανική και, τέλος, η ζύμωση και η κυτταρική καλλιέργεια (τεχνικές μαζικής παραγωγής). Αυτές οι επαναστατικές τεχνολογίες προσφέρουν νέες δυνατότητες τόσο στους επίδοξους βιοτρομοκράτες, όσο και στην Αμερικανική Αυτοκρατορία που θα ήθελε να έχει στη φαρέτρα της υπερεξελιγμένα «έξυπνα» βιολογικά όπλα ικανά να εξολοθρεύουν ανεξέλεγκτους τρομοκράτες, αλλά και ανεπιθύμητους πληθυσμούς.
Η δημιουργία συνθετικών ιών, που δεν συναντώνται στη Φύση, αποτελεί το πρώτο βήμα. Σύμφωνα με έκθεση Aμερικανών ερευνητών, που δημοσιεύεται στο επιστημονικό περιοδικό Science, με επιτυχία στέφθηκαν οι προσπάθειες δημιουργίας συνθετικού ιού πολιομυελίτιδας σε εργαστηριακές συνθήκες. Η επιστημονική ομάδα του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης Stony Brook κατάφερε να δημιουργήσει το μολυσματικό παράγοντα από την αρχή, χρησιμοποιώντας τη γονιδιακή ακολουθία του γενετικού υλικού του ιού της πολιομυελίτιδας. Κατόπιν οι επιστήμονες εμβολίασαν πειραματόζωα προσπαθώντας να διαπιστώσουν τη λοιμογόνο δράση του τεχνητού ιού. Τα ποντίκια που μολύνθηκαν με το συνθετικό ιό αρχικά εμφάνισαν σημεία παράλυσης και στη συνέχεια πέθαναν. Αυτό απέδειξε πως ο συνθετικός ιός ήταν το ίδιο δραστικός με τον φυσικό.

Ebola 7
Η δημοσίευση αυτής της αποκάλυψης πυροδότησε, όπως ήταν αναμενόμενο, τις φοβίες για ενδεχόμενη βιοτρομοκρατική επίθεση με τεχνητούς ιούς. Από την πλευρά τους οι επιστήμονες υποστήριξαν πως ήθελαν απλώς ν’ αποδείξουν την ευκολία δημιουργίας συνθετικών ιών. Αυτό βέβαια ίσως ωθήσει τους επίδοξους τρομοκράτες να επιδιώξουν τη «νεκρανάσταση» του εξαφανισμένου ιού της ευλογιάς…
Εκτός από τεχνητούς ιούς, στο μέλλον θα υπάρχει και η δυνατότητα να δημιουργηθούν «κυβερνοέντομα» (cyberinsects) και «βιολογικά ρομπότ» (biorobots), ως βιολογικοί φορείς μετάδοσης παθογόνων μικροοργανισμών. Οι βιοτρομοκράτες του μέλλοντος είναι σίγουρο πως θα υποκύψουν στον πειρασμό να αξιοποιήσουν τις δυνατότητες που θα προσφέρει η εξέλιξη της γενετικής μηχανικής. Από την άλλη όμως και η Αυτοκρατορία θα διαθέτει μια τεράστια «βεντάλια» αντιδότων και εμβολίων, καθώς και μια αόρατη στρατιά από «έξυπνους» τεχνητούς μικροοργανισμούς που θα στοχεύουν αποκλειστικά στους ανυπότακτους και στους ανεπιθύμητους. Στο μέλλον ο βιοχημικός τρόμος θα έχει αυτοκρατορικό πρόσωπο. Η βιοτρομοκρατία αποτελεί απλώς το τέλειο πρόσχημα για τον εκφοβισμό και τον έλεγχο των μαζών.

Πηγή: Γιώργος Στάμκος, ΜΕΤΑ-ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΩΡΑ, Βιοτρομοκρατία, Εκδ. Αρχέτυπο 2002

Ebola Protection

OPEN MEDICINE! Wiki Κίνημα για μια Καλύτερη Ιατρική

OPENMEDICINE!

Wiki Κίνημα για μια Καλύτερη Ιατρική

Το 2006 η Anita Palepu ήταν συντάκτης του περιοδικού Canadian Medical Association Journal όταν ο εκδότης της απέλυσε δύο συντάκτες μετά από διαφωνία που είχαν σχετικά με την ανεξαρτησία και ελευθερία του δημοσιογραφικού λόγου. Η Ανίτα ήταν θυμωμένη με το γεγονός ότι οι διαφημιστές υπαγορεύουν με τον τρόπο τους το ύφος και τις πληροφορίες του περιοδικού. Αντιστάθήκαν μαζί με μερικούς άλλους συναδέλφους της αλλά «αντί να θυμώσω, εγώ κάνω κάτι για αυτό», και σε ένα χρόνο μέσα έγινε συν-εκδότης και αρχισυντάκτης του περιοδικού Open Medicine, ενός ελεύθερου, ανεξάρτητου, online τριμηνιαίου περιοδικού που προσφέρει καθαρή ανάλυση και επιστημονική άποψη για τα ιατρικά ζητήματα. Στο πρώτο τεύχος η εκδότρια δήλωσε πως «η ιατρική επιστήμη πρέπει να είναι ανοιχτή και δημόσια, ελεύθερη από τις ακήρυκτες επιρροές».

Η Παλεπού, καθηγήτρια ιατρικής στο University of British Columbia, τονίζει ότι τα διάσημα περιοδικά, όπως είναι το TheLancet και The New England Journalo fMedicine, αντλούν σημαντικά ποσά από τους φαρμακευτικούς διαφημιστές. Η ίδια πιστεύει πως αυτό μπορεί να επηρεάσει τους γιατρούς και τους θεραπευτές να φέρουν αποφάσεις βασισμένες σε αναγνώριση του «brand name», πιο πολύ από τις επιστημονικές τους γνώσεις. Και πάνω απ’ όλα, λέει εκείνη, αυτοί οι διαφημιστές μπορεί πουλάνε και δοκιμαστικά και ύποπτα ιατρικά φάρμακα πληρώνοντας για διαφήμιση. Αυτό δεν ακυρώνει αναγκαστικά την  επιστήμη, αλλά πλέον δεν είναι έγκυρη, αλλά υποταγμένη στα ανταγωνιστικά συμφέροντα. Με το OPENMEDICINE δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα γιατί ως τώρα, τουλάχιστον, δεν υπάρχει διαφήμιση. Η Palepu λέει πως αυτή η πρωτοβουλία εφαρμόζεται μέσα από την «εργασία της αγάπης» (labor of love) στην οποία συμμετέχουν πολλοί ακαδημαϊκοί, περισσότεροι από τον Καναδά, συν τις δωρεές από τις ιατρικές σχολές και τα μεμονωμένα άτομα. Πρόσφατα το περιοδικό άρχισε ένα συνεργατικό εκδοτικό πείραμα. Ένα από τα άρθρα του είναι «wiki», δηλαδή καταχωρημένοι αναγνώστες μπορούν να εκδώσουν και να συμπληρώσουν το υπάρχον υλικό. H Palepu λέει ότι είναι νωρίς για να βγάλουμε συμπεράσματα, αλλά «πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί για να εφαρμόσουμε τη μέθοδο ‘’wiki’’ στα ιατρικά θέματα».

Στο μεταξύ το Εθνικό Ινστιτούτο Υγείας των ΗΠΑ συνεργάζεται με το Wikimedia Foundation για την προώθηση μιας online πρόσβασης στις ιατρικές πληροφορίες. Η Palepu όμως θεωρεί πως οι δικοί της συντάκτες αποτελούν ένα ευρύτερο κίνημα που ανήκει σε μια ελευθεριακή κουλτούρα της ανοικτής πρόσβασης στις επιστημονικές πληροφορίες. «Η Ιατρική είναι ένα πολύ παραδοσιακό επάγγελμα γι’ αυτό και πρέπει να είμαστε πολύ ριζοσπαστικοί στις κινήσεις μας» υποστηρίζει η Palepu. Αν πέσει το «κάστρο» της Ιατρικής ελάχιστοι θα μπορούν να αντισταθούν στην ελεύθερη πρόσβαση στην πληροφόρηση.

ΘΑΛΙΔΟΜΙΔΗ (Thalidomide): Aνθρωποθυσίες στο Βωμό του Φαρμακευτικού Καρτέλ

ΘΑΛΙΔΟΜΙΔΗ (Thalidomide)

Aνθρωποθυσίες στο Βωμό του Φαρμακευτικού Καρτέλ

 

«Σας ζητούμε συγγνώμη που επί 50 χρόνια δεν βρήκαμε έναν τρόπο να έλθουμε σε επαφή μαζί σας σαν άνθρωπος προς άνθρωπο. Σάς ζητούμε να θεωρήσετε τη σιωπή μας ως ένδειξη του σοκ που μάς προκάλεσε η μοίρα σας».

 Δημόσια Δήλωση (31.8.2012) του Harald Stock, γενικού διευθυντή της φαρμακευτικής Grunenthal

Του Γιώργου Στάμκου (stamkos@post.com)

 

Στις 31 Αυγούστου του 2012 ο γενικός διευθυντής της γερμανικής φαρμακευτικής εταιρείας Grunenthal, Harald Stock, δήλωσε πως η εταιρεία «εκφράζει την ειλικρινή της λύπη» για τη σιωπή της απέναντι στα θύματα της θαλιδομίδης, η οποία πουλιούνταν κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950 και στις αρχές της δεκαετίας του 1960 στις εγκύους για την αντιμετώπιση της πρωινής ναυτίας.

Η Θαλιδομίδη (Thalidomide) ήταν ένα από τα φάρμακα που μετά από χρόνια εκτεταμένων δοκιμών πάνω σε πειραματόζωα κατοχυρώθηκε ως ένα «ιδανικά ασφαλές» ηρεμιστικό φάρμακο και μάλιστα για έγκυες γυναίκες. Και το αποτέλεσμα: περισσότερες από 10.000 γεννήσεις σοβαρά παραμορφωμένων νεογέννητων. Κατά τη διάρκεια της εκτενούς δικαστικής διαμάχης το 1970 κατά των παρασκευαστών, ένας αριθμός από μάρτυρες, όλοι τους ερευνητές πειραματόζωων, δήλωσαν στο δικαστήριο ότι τα αποτελέσματα των δοκιμών στα ζώα δεν έδειχναν ποτέ κάτι το ανησυχητικό για τους ανθρώπους.

Ένας όμως από τους ειδικούς ήταν και ο τιμημένος με βραβείο Νόμπελ Ernst Boris Chain, που συμμετείχε στην ανακάλυψη της αντιβακτηριακής δράσης της πενικιλίνης. Αυτός δήλωσε στις 2 Φεβρουαρίου του 1970 ενώπιον του δικαστηρίου: «Καμιά δοκιμή φαρμακευτικού σκευάσματος σε ζώα, ακόμη κι αν δοκιμαστεί σε αρκετά ζωικά είδη, ακόμη και πρωτεύοντα, και κάτω απ’ όλες τις συνθήκες, δεν προσφέρει καμιά εγγύηση ότι το φάρμακο θα έχει την ίδια δράση και στους ανθρώπους: επειδή, με όλο το σεβασμό, ο άνθρωπος δεν είναι το ίδιο μ’ ένα ζώο». Τελικά οι παρασκευαστές της Θαλιδομίδης δεν βρέθηκαν ένοχοι ότι έριξαν στο εμπόριο ένα επικίνδυνο σκεύασμα.

Η απίστευτη αντίδραση για την τραγωδία της Θαλιδομίδης από το φαρμακευτικό λόμπι ήταν ότι επρόκειτο για μια «σπάνια εξαίρεση», που θα οδηγούσε ωστόσο σε πιο αυστηρούς ελέγχους των δοκιμών σε ζώα και τίποτε περισσότερο. Αυτή η εξήγηση έγινε αποδεκτή από τους περισσότερους ανθρώπους. Έτσι οι δοκιμές σε πειραματόζωα αυξήθηκαν και όλο και πιο πολλά «ασφαλή δοκιμασμένα» φάρμακα βγήκαν στην αγορά. Και η συνέπεια αυτού του γεγονότος: Στη Δυτική Γερμανία, ενώ τη δεκαετία του 1950 υπήρχαν στις 100.000 γεννήσεις 3 δύσμορφα μωρά, τη δεκαετία του 1980 τα δύσμορφα μωρά εκτινάχθηκαν στα 500 σε κάθε 100.000 γεννήσεις, μιλάμε για υπερεκατονταπλασιασμό των άτυχων βρεφών! Στις ΗΠΑ τα μωρά με δυσμορφίες αυξήθηκαν κατά 350% τα τελευταία 25 χρόνια. Στη δεκαετία του 1950 γεννιούνταν στις ΗΠΑ κάθε χρόνο 70.000 μωρά με παραμορφώσεις. Στη δεκαετία του 1980 γεννιούνταν κάθε χρόνο 250.000 μωρά με παρόμοια προβλήματα. Η μέση κατανάλωση φαρμάκων στις ΗΠΑ τριπλασιάστηκε σε σχέση με τη δεκαετία του 1950. Το ίδιο και γενετικές παραμορφώσεις. Οι συγκρίσεις είναι αναπόφευκτες…

Ο λόγος γι’ αυτήν την αύξηση είναι γνωστός: ευθύνονται τα φάρμακα που έπαιρναν οι μητέρες κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Φάρμακα, που αφού δοκιμάστηκαν σε ζώα, θεωρήθηκαν «ασφαλή» για τους ανθρώπους.

Αντιδρώντας πάντως στην ομιλία του Harald Stock, η Φρέντι Αστμπερι, πρόεδρος της «Thalidomide UK» δήλωσε: «Τούς χρειάστηκε πολύς καιρός για να ζητήσουν συγγνώμη. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι, θύματα της θαλιδομίδης, που δίνουν αγώνα για να αντιμετωπίσουν προβλήματα υγείας στη Βρετανία και σε ολόκληρο τον κόσμο. Άρα, χαιρετίζουμε την έκφραση συγγνώμης, αλλά πόσο μακριά θέλουν να φθάσουν; Δεν είναι καλό να ζητούν συγγνώμη εάν δεν ανοίξουν συζήτηση για αποζημίωση».

 

ΟΙ ΜΟΝΤΕΡΝΕΣ ΑΣΘΕΝΕΙΕΣ ΟΦΕΙΛΟΝΤΑΙ ΣΤΟ LIFE STYLE ΜΑΣ;

ΟΙ ΜΟΝΤΕΡΝΕΣ ΑΣΘΕΝΕΙΕΣ

ΟΦΕΙΛΟΝΤΑΙ ΣΤΟ LIFE STYLE ΜΑΣ;

Οι Λαθρεπιβάτες του Τραίνου της Προόδου

 

 Γράφει ο Πέτρος Αργυρίου

Τα Μ.Μ.Ε ρηματοποιούν την πραγματικότητα. Αυτοί οι «παράξενοι ελκυστές» των ειδήσεων, ο ρόλος των οποίων όφειλε να είναι πρωτίστως η συλλογή και αναμετάδοση της είδησης έχουν προ πολλού ξεπεράσει τους εγγενείς περιορισμούς του ρόλου τους. Σήμερα τα ΜΜΕ δεν είναι απλά αναμεταδότες αλλά και κατασκευαστές ειδήσεων.

Η γιγάντωση των μήντια ήταν σε κάποιο βαθμό λογική και αναμενόμενη: τα μεγάλα ΜΜΕ καλούνται να καλύψουν γεγονότα σε ολόκληρο τον πλανήτη. Η επιλογή και προβολή ορισμένων μόνο από αυτά είναι αναπόφευκτη. Η ίδια η επιλογή όμως και σύνθεση των γεγονότων σε ένα τηλεοπτικό ή έντυπο πακέτο διαμορφώνει ένα επιλεκτικό ειδησεογραφικό τοπίο, που αποτελεί αναπόφευκτο σημείο αναφοράς για τους πολίτες.

Τα ειδησεογραφικά πακέτα όμως, που υποτίθεται ότι αναπαριστούν την εικόνα του κόσμου σε μια δεδομένη στιγμή, ότι φωτογραφίζουν παγκόσμιες ή τοπικές ή ακόμη και ατομικές καταστάσεις είναι συχνά κατά τέτοιο τρόπο δομημένα ώστε να δημιουργούν μια δεύτερη, υπερκείμενη της πραγματικότητας εικόνα. Μιλώντας αλληγορικά, αντί να παρουσιάζουν τη φωτογραφία παρουσιάζουν ένα φωτομοντάζ της, ή αντί να παρουσιάσουν διακριτές στιγμές της ειδησεογραφικής ροής παρουσιάζουν κολάζ της. Ας δώσουμε ένα παράδειγμα για το τι μπορούν οι σύγχρονοι «θεουργοί» της είδησης με αυτήν ή σε αυτήν.

Η είδηση είναι ότι τα ποσοστά του καρκίνου αυξάνουν. Είναι τρομακτική, δυσοίωνη, αποθαρρυντική. Αν όμως αυτή η είδηση παρατεθεί δίπλα στην είδηση μιας καινούργιας αποτελεσματικής θεραπείας για τον καρκίνο και σε μια δήλωση π.χ του υπουργού υγείας για αύξηση των ερευνητικών κονδυλίων για τον καρκίνο η πρώτη είδηση αυτομάτως παραλλάζει. Ανάλογα λοιπόν με το πλαίσιο στο οποίο τοποθετείται μια είδηση, το μήνυμα της χρωματίζεται ανάλογα. Βέβαια, στο παράδειγμά μας, η νέα θεραπεία του καρκίνου μπορεί να είναι μια ακόμη νέα αναποτελεσματική θεραπεία για τον καρκίνο. Τα κονδύλια για την έρευνα του καρκίνου μπορεί να τοποθετούνται σε λάθος ερευνητικούς τομείς. Μια είδηση που έπρεπε να παρουσιαστεί αυτόνομα και που δεν παρουσιάζει κανένα ηθικό δίδαγμα για τις επιστημονικές και τεχνολογικές προόδους μπορεί να αποδυναμωθεί όταν μπολιαστεί με άλλες συγγενείς αλλά ασύνδετες ειδήσεις. Η μηχανική των ειδήσεων διαμορφώνει την κοινοποιήσιμη πραγματικότητα.

Με το εργαλείο της ειδησεογραφικής μηχανικής, είναι εύκολο κανείς να προπαγανδίσει… διακριτικά. Και η κατεύθυνση της προπαγάνδας καθορίζεται από συμφέροντα και ειδικότερα στο χώρο των ειδήσεων από το πόσο ευπώλητες είναι. Οι καινούργιες θεραπείες είναι hot. Παλιές ασθένειες είναι not. Καινούργιες ασθένειες και επιδημίες είναι Hot. Προτάσεις για μια απλή απεγκλωβισμένη από το υπερκαταναλωτικό μοντέλο ζωή είναι σίγουρα not.

Έχετε άραγε σκεφτεί πόσο συχνά, πόσες χιλιάδες καινούργιες θεραπείες για τον καρκίνο έχουν εμφανιστεί και συνεχίζουν να εμφανίζονται στα ΜΜΕ; Αν αυτές οι ειδήσεις ήταν αληθείς ή έστω ακριβείς, ο καρκίνος θα έχει σημειώσει δραματική πτώση. Λοιπόν, ο καρκίνος δεν έχει ηττηθεί.

Έχετε σκεφτεί για ποιο λόγο SARS, ιός του δυτικού Νείλου, AIDS, ιός της γρίπης των πουλερικών κ.α. πρωταγωνίστησαν στα δελτία και τις εφημερίδες. Επειδή ήταν «sexy ασθένειες», φρέσκιες, ικανές να εγείρουν συναίσθημα, να τροφοδοτήσουν έναν ανέξοδο σε πρώτη φάση πανικό. Εντωμεταξύ η αύξηση του καρκίνου, της φυματίωσης, της υπογονιμότητας, του αυτισμού, καταστάσεις που είναι παλιές, γνωστές, αργές και θλιβερές, ένα συνεχές μαρτύριο για τους ασθενείς, το περιβάλλον τους και την κοινωνία περνάν σε δεύτερη μοίρα και πολλές φορές τοποθετούνται κάτω από το χαλάκι της ενημέρωσης. Τα νέα, πρέπει να είναι νέα (καινούργια).

Πέρα από τη μόδα των καινοφανών επιδημιών, πέρα από την επέλαση της γενετικής που θα σάρωνε τις ασθένειες, πέρα από τα καινούργια φάρμακα τη θαυματουργή δράση των οποίων τα ΜΜΕ πρόθυμα παπαγαλίζουν εκ μέρους των φαρμακευτικών εταιριών, στο παρασκήνιο της ενημέρωσης ελλοχεύουν όλες εκείνες οι παθολογίες που προσδιορίζονται από και προσδιορίζουν την εποχή μας.

Γιατί ο Καρκίνος Συνεχίζει να Κερδίζει τον Πόλεμο;

Νέες θεραπείες, καλύτερα διαγνωστικά μέσα και όμως ο καρκίνος συνεχίζει να μαστίζει τους πληθυσμούς. Σε μια πρόσφατη έρευνα του ερευνητικού ιδρύματος Cancer Research UΚ, εκτιμήθηκε ότι τα ποσοστά καρκίνων του πνεύμονα και του μαστού διπλασιάστηκαν μέσα στα τελευταία 30 χρόνια. [1] Αυτή η τάση δε φαίνεται να υποχωρεί. Το αντίθετο. Ο παγκόσμιος οργανισμός υγείας εκτιμά ότι μέχρι το 2020, τα κρούσματα καρκίνου θα έχουν αυξηθεί κατά ένα ακόμα 50%. [2]

Τα αίτια αυτής της αύξησης αποδίδονται σε ένα συνδυασμό περιβαλλοντικών και γενετικών παραγόντων. Ένας παράγοντας που σίγουρα παίζει ρόλο στην αύξηση των κρουσμάτων καρκίνου είναι η γήρανση του πληθυσμού. Ο πληθυσμός της γης προοδευτικά γερνάει και αυτή είναι μια τάση που εμφανίζεται πάρα πολύ έντονη στο Δυτικό κόσμο. Σε μια έκθεση του 2002 του οργανισμού των Ηνωμένων Εθνών παρουσιάστηκε αυτό το γηραλέο πρόσωπο των σύγχρονων πληθυσμών και οι κοινωνικές επιπτώσεις. Μερικά από τα ισχυρά σημεία της έκθεσης είναι ότι «η γήρανση του πληθυσμού» δεν έχει προηγούμενο, δεν υπάρχει κάτι αντίστοιχο στην ανθρώπινη ιστορία –και στον 21ο αιώνα θα είμαστε μάρτυρες μιας ακόμη πιο ραγδαίας γήρανσης από αυτή του αιώνα που μόλις πέρασε. Η γήρανση του πληθυσμού είναι ανθεκτική, δεν θα γυρίσουμε στους νεαρούς πληθυσμούς που οι πρόγονοί μας γνώριζαν. Η γήρανση του πληθυσμού έχει σοβαρότατες επιπτώσεις για πολλές πτυχές της ανθρώπινης ζωής.[3]

Καθώς ο καρκίνος παρουσιάζει μεγαλύτερη επίπτωση σε μεγάλες ηλικίες μπορεί να θεωρηθεί βολικά και ως «γεροντική ασθένεια». Ο καρκίνος όμως παρουσιάζει παράλληλα αύξηση σε παιδιά και εφήβους. Η διεθνής υπηρεσία για την έρευνα του καρκίνου (International Agency for Research on Cancer) υπολόγισε μια ετήσια αύξηση του καρκίνου της τάξης του 1% στα παιδιά και της τάξης του 1,5% για τους εφήβους για τα έτη 1970-2000. [4]

Παρά τα αυξημένα ποσοστά πενταετούς επιβίωσης, φαίνεται πως οι σημερινές κοινωνίες και τα επιστημονικά τους εργαλεία δεν είναι σε θέση να αντιμετωπίσουν τον καρκίνο. Το πρόβλημα φαίνεται να είναι εντονότερο στον δυτικό κόσμο από ότι στις αναπτυσσόμενες χώρες. Στην Ευρώπη το 19% των θανάτων οφείλεται σε καρκίνους, ενώ στην Αφρική το αντίστοιχο ποσοστό φτάνει μόλις το 4%. Παρότι αυτή η στατιστική ανισομέρεια μπορεί να οφείλεται στα ενδημικά, ποικίλα προβλήματα υγείας της αφρικανικής ηπείρου, ίσως είναι ένας δείκτης για το ότι ο καρκίνος εκτός από εν μέρει γεροντική νόσος είναι και μια νόσος lifestyle. Διατροφή, ρύποι (χημικοί, ηλεκτρομαγνητικοί και ραδιενεργοί), φαρμακευτικές επιλογές, ψυχολογία, αγυμνασία είναι μάλλον συμπαράγοντες των αυξητικών τάσεων που ο καρκίνος παρουσιάζει στον δυτικό κυρίως κόσμο.[5]

Αυτή η ανικανότητα των κοινωνιών να εξαλείψουν τον καρκίνο, οδήγησε σε μια προοδευτική αλλαγή της στρατηγικής της δημόσιας υγείας. Το 1971 ο τότε Πρόεδρος των ΗΠΑ Richard Nixon, κήρυξε τον πόλεμο στον καρκίνο. Φαίνεται όμως πως παρά την προπαγάνδα των νέων θεραπειών είναι ο καρκίνος αυτός που κερδίζει τον πόλεμο. Χωρίς ποτέ να παραδέχονται ανοιχτά την ήττα τους (επιστήμη και πολιτική είναι πολύ αλαζονικές για να κάνουν κάτι τέτοιο), οι αρμόδιοι αρχίζουν τώρα σιωπηλά να συνθηκολογούν με τον μισητό εχθρό τους. Ο διευθυντής του IARC (International Agency for Research on Cancer) Dr. Stewart ενδεικτικά δηλώνει πως «…τα νέα φάρμακα δεν θα εξαφανίζουν υποχρεωτικά όγκους αλλά όταν θα χρησιμοποιούνται συνδυαστικά με άλλους παράγοντες θα μπορούν να μετατρέψουν πολλά περιστατικά ραγδαίου θανατηφόρου καρκίνου σε ελεγχόμενες χρόνιες ασθένειες»..

Μια άλλη διατύπωση της συνθηκολόγησης βρίσκουμε στο Scientific American : «…ίσως  οι ασθενείς με καρκίνο θα μπορούν παίρνουν ‘’ένα χάπι την ημέρα για να κάνουν τον καρκίνο πέρα’’. Αν αυτό συμβεί, μορφές καρκίνου που είναι σήμερα αθεράπευτες, θα μειωθούν σε χρόνια προβλήματα υγείας παρόμοια με την υπέρταση και το διαβήτη και πολλοί περισσότεροι άνθρωποι θα μπορούν να ζουν μακροχρόνιες, ικανοποιητικές ζωές».[6]

Αλλά για ποιους λόγους ο καρκίνος κερδίζει τον πόλεμο; Ο Clifton Leaf, αρχισυντάκτης του περιοδικού Fortune είναι ένας άνθρωπος που στην τρυφερή ηλικία τον 15 ετών έδωσε τη δική του μάχη με τον καρκίνο. Ανήκει στη μειοψηφία εκείνων που έζησαν για να πουν την εμπειρία τους. Χρόνια αργότερα αναζητά τις αιτίες που η επιστημονική κοινότητα και η κοινωνία δεν έχουν καταφέρει ακόμη ένα καθοριστικό χτύπημα στον καρκίνο: Μιλώντας με ειδικούς ερευνητές καταλήγει στο ότι υπάρχει «…μια δυσλειτουργική ‘’κουλτούρα του καρκίνου’’ –ένας τρόπος σκέψης που ωθεί δεκάδες χιλιάδων ιατρών και επιστημόνων να εντοπίζουν την παραμικρή θεραπευτική βελτίωση αντί να τους ενθαρρύνει να βρουν αυθεντικές ανακαλύψεις. Μια νοοτροπία που εκτρέφει απομονωμένες (και περιττές) λύσεις αντί για μια εκτεταμένη συνεργασία και που επιβραβεύει ακαδημαϊκά επιτεύγματα και δημοσιεύσεις πάνω από οτιδήποτε άλλο». Ο Leaf αναφέρει ότι αυτή η νοοτροπία έχει οδηγήσει τους ερευνητές του καρκίνου στο να παραμερίσουν το κεντρικότατο θέμα και μηχανισμό της μετάστασης. Μόνο το 0,5 των ερευνητικών προτάσεων επικεντρώνονται στη μετάσταση ενώ στο 92% των χρηματοδοτούμενων ερευνών του 2003, ο όρος μετάσταση δεν αναφερόταν καν. Ο παραγκωνισμός της μετάστασης από το ερευνητικό πεδίο είναι απλά μια πτυχή ενός γενικότερου φαινομένου  «διαμερισματοποίησης» της έρευνας: «Κάπως, στη διάρκεια της διαδρομής, κάτι σημαντικό χάθηκε. Το κυνήγι της γνώσης έγινε αυτοσκοπός παρά μέσο. Και η έρευνα έγινε εξαιρετικά στενή, σε βαθμό που ιατροί και επιστήμονες που θέλουν να σκέφτονται συστημικά για τον καρκίνο ή που μπορεί να έχουν εντελώς καινούργιες προσεγγίσεις σε αυτόν συχνά δεν χρηματοδοτούνται». [7]

Ο Leaf περιγράφει την τεχνοκρατική προσέγγιση, την εξονυχιστική έρευνα της λεπτομέρειας όταν ο οργανισμός ή το σύστημα αγνοούνται στο σύνολό τους. Η έρευνα καταλήγει σχεδόν πάντα σε γονιδιακό επίπεδο, για την ακρίβεια στην έρευνα ενός και μόνο γονιδίου, όταν οι εξίσου ή και περισσότερο σημαντικές αλληλεπιδράσεις ανάμεσα στα γονίδια, τα κύτταρα και τα συστήματα παραμένουν αδιερεύνητες. Η μετάσταση, σαν φαινόμενο συστημικό και όχι ως μια αυστηρώς μονογονιδιακή έκφραση δεν αποτελεί θελκτικό ερευνητικό αντικείμενο.

Η ίδια νοοτροπία απαντάται και στο επίπεδο των εξωτερικών παραγόντων που μπορεί να συνδέονται με τον καρκίνο. Οι έρευνες επικεντρώνονται στο ακριβές ποσό έκθεσης ή λήψης ενός δυνητικά καρκινογόνου παράγοντα που είναι ικανό να οδηγήσει στην ανάπτυξη ενός καρκίνου. Ελάχιστες είναι εκείνες οι έρευνες που μπορούν να εντοπίσουν την πολυπαραγοντική πτυχή του φαινομένου. Η σωστή διατύπωση δεν είναι πάντα ότι συγκεκριμένη ποσότητα του καρκινογόνου α μπορεί να οδηγήσει στην ανάπτυξη του τάδε τύπου καρκίνου. Η πληρέστερη διατύπωση είναι ότι στιγμιαία έκθεση στον παράγοντα α που συνοδεύεται από μακροχρόνια τοξική ή όχι έκθεση στον παράγοντα β’, σε συνδυασμό με έκθεση σε άλλους παράγοντες μπορεί να οδηγήσει στην ανάπτυξη καρκίνου ανάλογα πάντα με το ατομικό προφίλ του οργανισμού, τη γενετικού προδιάθεση που φέρει και τις συνθήκες ζωής που έχει αναπτύξει.

Έρευνες που αποτυπώνουν τις συνθήκες ζωής και τη σχέση τους με την ανάπτυξη καρκίνου δεν έχουν άμεσα οικονομικά οφέλη. Καμιά πολυεθνική δεν έχει να κερδίσει κάτι από την άμεση προτροπή των πολιτών στο να αποφεύγουν κάτι. Τα κέρδη έρχονται από τις θετικές προτροπές, τις προστακτικές τύπου πάρε αυτό το φάρμακο, κάνε αυτό το εμβόλιο, ή κάνε αυτήν την εξέταση. Το κοινωνικό όφελος δεν συμβαδίζει πάντα με τα κέρδη των πολυεθνικών.

Το πιο πρόσφατο και ίσως σκανδαλώδες παράδειγμα αυτής της νοοτροπίας η απόρριψη από τον FDA (τον αντίστοιχο  αμερικανικό ΕΟΦ) ήταν το Provenge, ένα «εμβόλιο» για τον καρκίνο του προστάτη παρότι η συμβουλευτική επιτροπή του FDA είχε αποφανθεί στην συντριπτική της πλειοψηφία θετικά τόσο για την ασφάλεια όσο και για την αποτελεσματικότητα της θεραπείας. Οι οικογένειες των καρκινοπαθών στους οποίους ο FDA είχε αποφασίσει να μην τους επιτρέψει έστω αυτό το μικρό περιθώριο ελπίδας κατέφευγαν με μεικτά συναισθήματα απόγνωσης και οργής στο ανώτατο δικαστήριο των ΗΠΑ. Σε αυτή την υπόθεση πολλοί ήταν αυτοί που υποψιάστηκαν και ισχυρίστηκαν πως υπήρχαν αντικρουούμενα συμφέροντα στον FDA, ανάμεσα στους ανθρώπους που έθεσαν το Provenge στο «ψυγείο» υπήρχαν μέτοχοι ανταγωνιστικών εταιριών. Όπως και να χει, το Provenge της εταιρίας Dendreon ήταν μια εξαρχής ριζοσπαστική προσέγγιση που η λογική της ήταν να «ενημερώνει» το ανοσοποιητικό σύστημα του καρκινοπαθούς για την ταυτότητα των καρκινικών κυττάρων. Αυτή η προσέγγιση είναι εξατομικευμένη και αποτελεί μια σύνθετη ιατρική πράξη και όχι ένα «βιομηχανικό» χαπάκι που παράγεται μαζικά, χορηγείται μαζικά και κοστολογείται εκατοντάδες ή χιλιάδες φορές περισσότερο από το κόστος των συστατικών του, με λίγα λόγια το  Provenge θα άνοιγε ίσως το δρόμο για ιατρική που ίσως να μην είναι και τόσο κερδοφόρα σε σχέση με τον προκάτοχο της.

Η Νόσος του Alzheimer Επιμένει

Μια άλλη νόσος που είναι χαρακτηριστικότερα «γεροντική» από τον καρκίνο είναι η νόσος του Alzheimer (AD). Η AD είναι μια νευροεκφυλιστική νόσος που χαρακτηρίζεται από εναπόθεση αμυλοειδούς β και αποδιοργάνωση των νευρονικών δικτύων και γενικότερα της αρχιτεκτονικής του εγκεφάλου που οδηγεί σε μια προοδευτική έκπτωση όλων των γνωστικών και κινητικών λειτουργιών με τελική έκβαση την σχεδόν ολοκληρωτική ανημποριά του ασθενή.

Η επίπτωση της AD εμφανίζει συστηματική αύξηση τα τελευταία χρόνια. Σε μια έρευνα στους πληθυσμούς της Αγγλίας και της Ουαλίας η αύξηση της AD από το 1985 εως το 1994 χαρακτηρίστηκε ως «δραματική».[8]

Σε μια άλλη μελέτη, εμφανίζεται μια ζοφερή πρόβλεψη: Μέσα στα επόμενα πενήντα χρόνια, η επίπτωση της AD στον αμερικάνικο πληθυσμό ενδέχεται να τετραπλασιαστεί: 1 στους 45 αμερικάνους θα υποφέρει από AD. [9]

Όπως έχει ήδη αναφερθεί η AD είναι μια γεροντική νόσος. Για κάθε πενταετία γήρανσης μετά τα 65, οι πιθανότητες να αναπτύξει κάποιος AD διπλασιάζονται.. [10]

Μέρος λοιπόν της αυξημένης επίπτωσης της AD μπορεί να αποδοθεί στην προοδευτική γήρανση του πληθυσμού. Είναι όμως η γήρανση του πληθυσμού ο μόνος παράγοντας που σχετίζεται με την αύξηση της επίπτωσης της AD; Για να απαντηθεί αυτό το  ερώτημα θα ήταν χρήσιμη η γνώση της παθολογίας της AD. Δυστυχώς όμως η παθολογία της AD δεν έχει διευκρινιστεί ακόμα πλήρως. Μερίδα ερευνητών υποστηρίζει τον κυρίαρχο ρόλο της ανώμαλης Ταυ πρωτεΐνης, μια άλλη μερίδα θεωρεί πρωτογενές αίτιο τον επίσης ανώμαλο σχηματισμό του αμυλοειδές β, η επιστημονική κοινότητα φαίνεται να συμφωνεί στον ρόλο της απολιποπροτείνης Ε (APOE) σε σχέση με την προδιάθεση για τη νόσο, ενώ κάποιοι επιστήμονες αρχίζουν να μελετούν το ενδεχόμενο η AD να ανήκει στις πριοντικές (prions) ασθένειες (βλέπε νόσος των «τρελών αγελάδων»).

Η ανάλυση της αυξητικής τάσης της AD μπορεί να βοηθηθεί από το πεδίο της στρατηγικής της πρόληψης της AD. Αν κάτι βοηθά στην πρόληψη της AD, τότε, στην άλλη πλευρά του φάσματος, κάτι προκαλεί την αύξηση της AD. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν από το πεδίο της πρόληψης, γιατί όπως υποδεικνύει μεγάλος όγκος ερευνών η AD μπορεί αν όχι να προληφθεί τουλάχιστον να καθυστερήσει η έναρξη της όχι απαραιτήτως με φαρμακευτικά μέσα αλλά με μια υγιή και πλήρη ζωή.

Ένα από τα πρώτα και βασικά συμπτώματα της AD είναι η απώλεια μνήμης. Έρευνες τόσο σε ζώα όσο και ανθρώπους έδειξαν ότι η μακροχρόνια δράση ορμονών stress μπορεί να επιδεινώσουν τη λειτουργία της μνήμης.[11] Η κοινωνική απομόνωση που σχετίζεται με τις συνθήκες ζωής της γεροντικής ηλικίας είναι επίσης ένας παράγοντας που φαίνεται να σχετίζεται με την AD. [12]

Από την άλλη πλευρά η φυσική άσκηση φαίνεται να λειτουργεί προστατευτικά απέναντι στην AD. [13] Φαίνεται επίσης πως άνθρωποι που έχουν ασκηθεί στις ηλικίες 20-60 έχουν μειωμένες πιθανότητες εμφάνισης AD[14] Η προστατευτική επίδραση της σωματικής άσκησης σε σχέση με την AD έχει προφανώς μια βιολογική βάση. Περάματα σε ποντίκια έδειξαν ότι η φυσική άσκηση ευνοούσε τη δημιουργία καινούριων νευρώνων στον ιππόκαμπο τους. [15]

Αλλά το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της προληπτικής στρατηγικής αφορά τη νευροπροστασία που η νοητική άσκηση μπορεί να εξασκήσει. Νοητικά παιχνίδια όπως το σκάκι, ασκήσεις όπως τα σταυρόλεξα μπορούν να έχουν οφέλη σε σχέση με τη διατήρηση μιας ακέραιης μνήμης. [16]

«Χρησιμοποίησε το ή χάσ΄το». Αυτό φαίνεται να ισχύει και για τον εγκέφαλο. Άνθρωποι που έχουν ασκηθεί νοητικά διατηρούν ικανοποιητικότερη γνωστική λειτουργία από αυτούς που έχουν μια νοητικά αδρανή ζωή. [17] Η ανάγνωση βιβλίων, δουλειές που είναι νοητικά απαιτητικές, εκπαιδευτικές εμπειρίες, προφυλάσσουν τη νοητική λειτουργία από τη φθορά του χρόνου. Η επιτυχία της νευροπροστασίας μέσω επιλογών lifestyle και όχι χρήσης φαρμάκων αρχίζει αδρά να διερευνάται σε επίπεδο βιολογικού υποστρώματος: Ένα πλούσιο σε ερεθίσματα περιβάλλον ευνοεί τη δημιουργία νέων νευρώνων στον υποθάλαμο ποντικιών…[18]

Για αρκετά χρόνια η αντίληψη ότι νευρωνικά κύτταρα σε ενήλικα θηλαστικά δεν μπορούσαν να πολλαπλασιαστούν είχε δογματοποιηθεί. Το σκηνικό όμως αλλάζει. Η νευρονική αναγέννηση σε κάποιες περιοχές του εγκεφάλου, κυρίως στον ιππόκαμπο, έχει πλέον παρατηρηθεί. Νευρώνες δημιουργούνται στον ενήλικα εγκέφαλο από πολυδύναμα κύτταρα ακόμα και σε περιοχές όπου δεν υπάρχουν νευρώνες. [19]

Ο φραγμός στην αντίληψη μας για τον εγκέφαλο φαίνεται ότι ήταν πιο ισχυρός από τους βιολογικούς φραγμούς του ίδιου του εγκεφάλου. Η ανατολή του δόγματος της ενήλικης νευρωνικής στειρότητας ήταν συνέπεια της μηχανιστικής αντίληψης της βιολογίας: Το παράδειγμα των νευρωνικών υπολογιστών χρησιμοποιήθηκε για να ερμηνεύσει τη λειτουργία του εγκεφάλου. Όσο χρήσιμη και αν υπάρξει αυτή η στρατηγική απότυχε στο να αναγνωρίσει τους ίδιους της τους περιορισμούς. Ο εγκέφαλος είναι ένα ανοιχτό σύστημα που δέχεται καταιγισμούς ερεθισμάτων και αναπροσαρμόζεται σε σχέση με αυτά. Πέρα από το γενικό ανατομικό του σχήμα η λειτουργία του καθορίζεται από την αρχιτεκτονική των νευρωνικών συνάψεων. Αυτή η αρχιτεκτονική είναι όμως πλαστική και μεταβάλλεται στη διάρκεια της ζωής του οργανισμού. Ο εγκέφαλος είναι ένα δυναμικό και όχι ένα στατικό σύστημα. Η μηχανιστική αντίληψη θεωρεί ότι ο ενήλικας εγκέφαλος έχει φτάσει στην τέλεια του κατάσταση, έχει γίνει η απόλυτη υπολογιστική μηχανή και ότι πλέον μπορεί να ερμηνευτεί με μια απλή καταγραφή και μελέτη των μερών του. Είναι τόσο απλό: ο εγκέφαλος είναι μια μηχανή και η πληροφορία για τη λειτουργία της, η πατέντα και το εγχειρίδιο χρήσης του βρίσκονται στα γονίδια. Όχι ακριβώς. Η αφαιρετική σκέψη, το μηχανιστικό παράδειγμα δεν έδωσε την ώση που αναμενόταν στις νευρωεπιστήμες. Και αυτό γιατί παραβλέφθηκε μια πολύ σημαντική λεπτομέρεια: Ο εγκέφαλος είναι ζωντανός και όχι μια μηχανή. Η συνεχής επαφή του με ένα συνεχώς μεταβαλλόμενο ηλεκτροχημικό περιβάλλον δεν του επιτρέπει να «κρυσταλλωθεί» σε μια κατάσταση κυτταρικά εντροπικού θανάτου. Ο εγκέφαλος λοιπόν μπορεί σε κάποιο βαθμό να «πλαστεί», να αναμορφωθεί, να δημιουργήσει καινούργια νευρωνικά δίκτυα, καινούργιους νευρώνες. Σε αυτό το βιολογικό χαρακτηριστικό του εγκεφάλου βασίζεται η κοινωνική αποτελεσματικότητα της εκπαίδευσης. Και με τον ίδιο τρόπο ο εγκέφαλος μπορεί να «πεθάνει». Αν η νόηση τοποθετηθεί σε ένα φτωχό σε ερεθίσματα περιβάλλον θα ατροφήσει και θα πεθάνει. Μόνο ο σκελετός των ήδη σχηματισμένων δομών θα συνεχίσει να υφίσταται. Ο εγκέφαλος αναπαριστά το εσωτερικό και εξωτερικό σύμπαν. Όσο μεγαλύτερο και πλούσιο είναι το κοσμοείδωλο ενός ατόμου τόσο πιο πλούσιος και σφριγηλός ο εγκέφαλος του. Όταν η αντίληψη είναι στενή, όταν η ίδια η νόηση αντιλαμβάνεται ότι δεν είναι πλέον χρήσιμη ή αναγκαία σταδιακά «αυτοκτονεί». Αυτό που πολλοί αποκαλούν σκέψη δεν είναι πάρα ένα απομεινάρι κοινωνικά επαγώμενων νευρωνικών συνάψεων. Σε αυτό το χαρακτηριστικό βασίζεται η ίδια η κοινωνική εντροπία. Κάνε τους πολίτες σου να σκέφτονται ότι η ωρίμανση σημαίνει μια παγιωμένη αντίληψη των πραγμάτων, μια σταθερή διαχρονία και έχεις εξασφαλίσει ένα σταθερό  κοινωνικό ιστό. Έχεις εξαλείψει την πρωτοτυπία, την πρωτοπορία, την αμφισβήτηση, την περιέργεια. Έχεις κερδίσει την τάξη, την ασφάλεια, την σταθερότητα. Ο κοινωνικός εντροπικός θάνατος όμως βλάπτει σοβαρά τον εγκέφαλο. Σκότωσε τη νόηση και παίρνεις πληθυσμούς με νόσο του Altzheimer.

Ίσως η σύνδεση μιας νόσου με τις κοινωνικές συνθήκες να φαίνεται αρχικά περίεργη. Είναι όμως δύσκολο να βρεις μια νόσο που αντανακλά τόσο πολύ  κοινωνικά προβλήματα όσο η AD. Η κοινωνική απομόνωση ευνοεί την ανάπτυξη της AD: Οι Δυτικοί πληθυσμοί μαστίζονται από τη μοναξιά. Η γυμναστική και η ισορροπημένη διατροφή προλαμβάνει την AD ή έστω καθυστερεί την εκδήλωσή της: Οι Δυτικοί πληθυσμοί υποφέρουν από αγυμνασία και παχυσαρκία. Η εξάσκηση του μυαλού αναχαιτίζει την AD. Οι Δυτικοί πληθυσμοί είναι «πληθυσμοί του καναπέ», απαθείς, αδρανείς, ρομποτοποιημένοι. Ουσιαστικά το μεγαλύτερο ποσοστό των Δυτικών πληθυσμών είναι ιδρυματοποιήμενοι στα λευκά δωμάτια των σαλονιών τους και η αποτυχία μας να εντοπίσουμε και να αντιμετωπίσουμε το θάνατο του ενεργού πολίτη, ένα θάνατο που σταδιακά σωματοποιείται, είναι η μεγαλύτερη αποτυχία του δυτικού πολιτισμού.

Κατάθλιψη και Αυτισμός

Δύο άλλες ασθένειες που αποκτούν επιδημικό χαρακτήρα τα τελευταία χρόνια που σχετίζονται λιγότερο ή περισσότερο με το σύγχρονο modus vivendi ή lifestyle, είναι η κατάθλιψη και ο αυτισμός. Το συναίσθημα στην κατάθλιψη και η αντίληψη στην περίπτωση του αυτισμού λειτουργούν όχι μόνο ως κλειστά συστήματα αλλά και ως βρόγχοι θετικής ανάδρασης. Η κατάθλιψη όμως (γιατί στην περίπτωση του αυτισμού ενυπάρχουν σύνθετα προβλήματα νευροδικτύωσης) είναι πολύ περισσότερο ένα κοινωνικό θέμα αδιαφορούντων κοινωνιών που ιατρικοποιήθηκε, κάτι που σημαίνει ότι κατά κάποιο τρόπο οι καταθλιπτικοί και η κατάθλιψη ενώ εκ πρώτης όψεως φαίνεται να απασχολούν τις κοινωνίες ουσιαστικά περιθωριοποιούνται. Οι κοινωνίες αρνούμενες να δεχτούν την όποια κριτική, ρίχνουν τα προβλήματα που οι ίδιες προκαλούν στον ιατροχημικό Καιάδα.

Δυστυχώς η ανάλυση της κατάθλιψης και του αυτισμού, λόγω οικονομίας χώρου, δεν μπορεί να συμπεριληφθεί στο παρόν άρθρο.  Θα είναι στη διάθεση σας πιθανώς τον Φεβρουάριο στα πλαίσια μιας ευρύτερης κριτικής ανάλυσης σε θέματα δημόσιας υγείας που θα τιτλοφορείται Θανάσιμες θεραπείες, και θα εξετάζει το πως η ίαση έγινε επιχείρηση…

Ο ΠΕΤΡΟΣ ΑΡΓΥΡΙΟΥ είναι συγγραφέας, που ζει και δημιουργεί στη Θεσσαλονίκη. Έχει συγγράψει την αποκαλυπτική μελέτη με τίτλο Θανάσιμες Θεραπείες σχετικά με τα παρασκήνια των ιατρο-φαρμακευτικών ερευνών.


[1]          BBC news, Worldwide cancer cases ‘double’, Thursday, 28 April, 2005.

[2]          W.H.O media centre, Global cancer rates could increase by 50% to 15 million by 2020.

[3]          United Nations, Department of Economic and Social Affairs Population Division, World Population Ageing: 1950-2050

[4]          BBC news, Child cancers steadily increasing,  Friday, 10 December, 2004

[5]          WHO world cancer report

[6]            Controlling Capilary Growth, Scientific American December 2001, p.45

[7]          Fortune magazine, Why We’re Losing The War On Cancer March 22, 2004 By Clifton Leaf

[8]             Health Stat Q. 2006 Summer;(30):6-14., Griffiths C, Rooney C. Trends in mortality from Alzheimer’s disease, Parkinson’s disease and dementia, England and Wales, 1979-2004.

[9]          Am J Public Health. 1998 Sep;88(9):1337-42. Brookmeyer R, Gray S, Kawas C. Projections of Alzheimer’s disease in the United States and the public health impact of delaying disease onset.

[10]           Stroke 35 (11 Suppl 1): 2620-2 Gorelick P (2004). «Risk factors for vascular dementia and Alzheimer disease.».

[11]                Sapolsky RM. Glucocorticoids, stress, and their adverse neurological effects: relevance to aging. Exp Gerontol 1999; 34: 721-732

Newcomer JW, Selke G, Melson AK, Hershey T, Craft S, Richards K, et al. Decreased memory performance in healthy humans induced by stress-level cortisol treatment. Arch Gen Psychiatry 1999; 56: 527-533

[12]           Arch Gen Psychiatry. 2 February 2007;64:234-240, Robert S. Wilson, Kristin R. Krueger, Steven E. Arnold, Julie A. Schneider, Jeremiah F. Kelly, Lisa L. Barnes, Yuxiao Tang, David A. Bennett.
«Loneliness and Risk of Alzheimer Disease.»

[13]        Am J Epidemiol. 2002 Sep 1;156(5):445-53 Lindsay J, Laurin D, Verreault R, Hebert R, Helliwell B, Hill GB, McDowell I, Risk factors for Alzheimer’s disease: a prospective analysis from the Canadian Study of Health and Aging

                Ann Intern Med 144 (2): 73-81 Larson E, Wang L, Bowen J, McCormick W, Teri L, Crane P, Kukull W (2006). «Exercise is associated with reduced risk for incident dementia among persons 65 years of age and older.».

[14]           Proc Natl Acad Sci USA 2001; 98: 3440-3445 Friedland RP, Fritsch T, Smyth KA, Koss E, Lerner AJ, Chen CH, et al. Patients with Alzheimer’s disease have reduced activities in midlife compared with healthy control-group members.

[15]           J Neurosci 2002; 22: 612-613 Gage FH. Neurogenesis in the adult brain.

[16]           N Engl J Med 348 (25): 2508-16.Verghese J, Lipton R, Katz M, Hall C, Derby C, Kuslansky G, Ambrose A, Sliwinski M, Buschke H (2003). «Leisure activities and the risk of dementia in the elderly.».

[17]           Proc Natl Acad Sci USA 2001; 98: 3440-3445, Friedland RP, Fritsch T, Smyth KA, Koss E, Lerner AJ, Chen CH, et al. Patients with Alzheimer’s disease have reduced activities in midlife compared with healthy control-group members.

[18]           Nat Rev Neurosci 2000; 1: 191-198,Van Praag H, Kempermann G, Gage FH. Neural consequences of environmental enrichment.

[19]                Reynolds BA, Weiss S (1992) Generation of neurons and astrocytes from isolated cells of the adult mammalian central nervous system. Science 255:1707

Richards LJ, Kilpatrick TJ, Bartlett PF (1992) De novo generation of neuronal cells from the adult mouse brain. Proc Natl Acad Sci USA 89:8591-8595

Gage FH, Coates PW, Palmer TD, Kuhn HG, Fisher LJ, Suhonen JO, Peterson DA, Suhr ST, Ray J (1995) Survival and differentiation of adult neuronal progenitor cells transplanted to the adult brain. Proc Natl Acad Sci USA 92:11879-11883

Palmer TD, Takahashi J, Gage FH (1997) The adult rat hippocampus contains primordial neural stem cells. Mol Cell Neurosci 8:389-404

Shihabuddin LS, Horner PJ, Ray J, Gage FH (2000) Adult spinal cord stem cells generate neurons after transplantation in the adult dentate gyrus. J Neurosci 20:8727-8735

Palmer TD, Markakis EA, Willhoite AR, Safar F, Gage FH (1999) Fibroblast growth factor 2 activates a latent neurogenic program in neural stem cells from diverse regions of the adult CNS. J Neurosci 19:8487-8497

Kondo T, Raff M (2000) Oligodendrocyte precursor cells reprogrammed to become multipotential CNS stem cells. Science 289:1754-1757

ΚΛΕΙΤΟΡΙΔΕΚΤΟΜΗ

ΚΛΕΙΤΟΡΙΔΕΚΤΟΜΗ

ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΕΙΑΣ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΟΤΗΤΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

 

Γράφει η ΑΡΙΑΔΝΗ ΓΕΡΟΥΚΗ (Περιοδικό Ζενίθ, Τεύχος Νο2)

Αίγυπτος, Αιθιοπία, Γάμπια, Γουινέα, Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, Ερυθραία, Κένυα, Ακτή Ελεφαντοστού, Μάλι, Μπενίν, Μπουρκίνα Φάσο, Νιγηρία, Τζιμπουτί, Σιέρα Λεόνε, Σομαλία, Σουδάν, Τσαντ, Λιβερία, Υεμένη, Ινδονησία, Ομάν, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, αλλά και κοινότητες μουσουλμάνων μεταναστών στις ΗΠΑ, στον Καναδά, στην Ευρώπη… Οι κοινωνικοί επιστήμονες κάνουν λόγο για ένα «πολιτιστικό αδίκημα», οι διεθνείς οργανισμοί κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου θανατηφόρων μολύνσεων, λόγω των μηδαμινών εγγυήσεων υγιεινής προφύλαξης, οι φεμινιστικές και οι κοινωνικές-ακτιβιστικές οργανώσεις καταγγέλλουν ένα έγκλημα κατά των γυναικών και τα Δυτικά κράτη έχουν αρχίσει να την συμπεριλαμβάνουν στην ποινική τους νομοθεσία.

Γνωρίζετε ότι σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας(που αποτελεί τμήμα του ΟΗΕ), οι γυναίκες που βρίσκονται στη ζωή αυτή τη στιγμή και έχουν υποστεί κλειτοριδεκτομή, υπολογίζονται ούτε λίγο ούτε πολύ σε εκατόν σαράντα εκατομμύρια; Καθημερινά έξι χιλιάδες νεαρά κορίτσια υφίστανται αυτόν τον ακρωτηριασμό των εξωτερικών γεννητικών τους οργάνων, δηλαδή περίπου δυο εκατομμύρια το χρόνο…

Πρόκειται για ένα μαζικό έγκλημα που τελείται εις βάρος των γυναικών σε παγκόσμιο επίπεδο, κάτω από το πέπλο της σιωπηρής –πολλές φορές– ανοχής θρησκειών, κρατών, κυβερνήσεων, κοινωνικών επιστημόνων, ακόμη και μη κυβερνητικών οργανώσεων.

Θυμάμαι ένα ντοκιμαντέρ που είδα πρόσφατα στην κρατική τηλεόραση, που έδειχνε μια δίμετρη  Σκανδιναβή κοινωνική ανθρωπολόγο που διέτρεχε τις αχανείς εκτάσεις του Σουδάν αναζητώντας υλικό για τη διατριβή της και μιλούσε σε έναν βρετανό ταξιδευτή , από αυτούς που μας «παρουσιάζουν» τον κόσμο χωρίς να χρειαστεί να σηκωθούμε από τον καναπέ μας. Του έλεγε λοιπόν με άκρα χυδαιότητα και πολύξερο ύφος ότι «ο σεξουαλικός ακρωτηριασμός των κοριτσιών δεν αποτελεί πρόβλημα, γιατί είναι απλά ένα κοινωνικό έθιμο και ότι οι γυναίκες δεν στερούνται τίποτα από τη σεξουαλική τους ζωή αν τους έχουν κόψει την κλειτορίδα…». Πρόσθετε δε με υπολανθάνουσα ζήλια : « μα δεν τις βλέπεις , πως είναι όλες υπερσεξουαλικές?». Μου ήρθε (για εκατομμυριοστή φορά) να σπάσω την τηλεόραση και ταυτόχρονα δεν αντιστάθηκα στον πειρασμό να σκεφτώ χαιρέκακα πως θα ένοιωθε η συγκεκριμένη σουηδέζα «επιστήμων» ,αν την έβαζαν αυτήν κάτω να της κόψουν την πολύτιμη κλειτορίδα της…!

 
Μαρτυρίες Γυναικών

Συμφωνούν όμως και οι ίδιες οι γυναίκες-θύματα αυτής της εθιμικής πρακτικής με την παραπάνω επιεικώς «αφελή» άποψη? Ας ρίξουμε μια ματιά σε μερικές μαρτυρίες γυναικών που έχουν το θάρρος να μιλήσουν από πρώτο χέρι για την «ιδιαίτερη» εμπειρία που σημάδεψε με βία και αίμα το πέρασμά τους στην εφηβεία και στην απαρχή της ερωτικής τους ζωής. Θα τις βρείτε μαζί με άλλες ,στο διαδίκτυο, στη διεύθυνση www.unfpa.org.

Zainab,  23 χρονών σήμερα, υπέστη κλειτοριδεκτομή όταν ήταν 8 χρονών. « Οι δυο αδελφές μου, εγώ και η μητέρα μου πήγαμε να επισκεφτούμε τους συγγενείς μας. Υπέθεσα αρχικά ότι θα πηγαίναμε εκδρομή , αλλά λίγο αργότερα μας ανακοίνωσαν ότι επρόκειτο να υποστούμε ακρωτηριασμό των γεννητικών μας οργάνων. Μια ημέρα πριν την εγχείριση ένα άλλο κορίτσι που ακρωτηριαζόταν πέθανε πάνω στην επέμβαση. Τρομοκρατηθήκαμε πολύ , αλλά οι γονείς μας είπαν ότι ήταν υποχρέωσή μας και γ’ αυτό το κάναμε. Ειλικρινά νομίσαμε ότι θα πεθαίναμε από τον πόνο. Χρειάζεται μια γυναίκα να σου κρατάει δυνατά το στόμα για να μην ουρλιάζεις, δυο να σου κρατάνε το στήθος και άλλες δυο τα πόδια σου. Μετά τον ακρωτηριασμό μας δέσανε πολύ σφιχτά τα πόδια γύρω-γύρω σαν να μαθαίναμε να περπατάμε ξανά. Έπρεπε να κάνουμε μεγάλη προσπάθεια να πάμε στην τουαλέτα. Αν δεν τα καταφέρναμε μέσα σε 10 μέρες , θα υπήρχε μεγάλο πρόβλημα. Υποθέτω ότι ήμασταν πολύ τυχερές! Αναρρώσαμε επιτυχώς και δεν πεθάναμε όπως το άλλο κορίτσι.»

Οm Gad, 25 χρονών «Ήμουν 9 χρονών όταν μου ακρωτηρίασαν τα γεννητικά μου όργανα. Μου είπαν ότι πρόκειται για ένα σημαντικό γεγονός και οι γονείς μου με προετοίμαζαν λέγοντας: θα σφάξουμε και ένα κοτόπουλο για την περίσταση! Έτσι εγώ νόμιζα ότι θα ήταν κάτι ευχάριστο και διασκεδαστικό. Η εξαδέλφη μου η Zahra υπέστη πρώτη την επέμβαση και την άκουσα να φωνάζει και να κλαίει. Εγώ τρομοκρατήθηκα και γι’ αυτό έπρεπε  να με κρατάνε .Ο ειδικός έκατσε μπροστά μου και έκανε την εγχείριση. Ούρλιαξα δυνατά για μια στιγμή και μετά έκανε έναν επίδεσμο από γάζα και βαμβάκι και τον τοποθέτησε στα χείλη του αιδοίου. Κατόπιν έπλενα κάθε μέρα την πληγή με νερό και μετά ψέκαζα επάνω μια σκόνη φτιαγμένη από έντομα. Η κλειτοριδεκτομή είναι απολύτως απαραίτητη και αποτελεί παράδοση. Επειδή τα εξωτερικά γεννητικά όργανα της γυναίκας μεγαλώνουν συνέχεια με την πάροδο του χρόνου και πρέπει να αφαιρούνται σε μικρή ηλικία. Ο λαός μου το κάνει και γι’ αυτό έχω κι εγώ υποχρέωση να το κάνω.»

Το ράψιμο του αιδοίου μετά την εκτομή της κλειτορίδας επιφέρει κατόπιν πολλαπλά προβλήματα σε πολλά επίπεδα.

Η Deega , μια νεαρή αφρικανή διηγείται ότι ο άντρας της την πρώτη νύχτα του γάμου κάλεσε μια μαία να «την ανοίξει με μαχαίρι» , εφόσον ο ίδιος δεν μπορούσε με την σεξουαλική επαφή. « Εκείνη τοποθέτησε έναν κρόκο αυγού στα χείλη της πληγής , ώστε να μην αισθάνομαι πόνο κατά την επέμβαση. Παρόλα αυτά, πόνεσε πολύ. Ο άντρας βέβαια το απολαμβάνει, αλλά η γυναίκα υποφέρει από τους πόνους. Τώρα πια δεν πονάω. Αλλά να το απολαμβάνω, μου είναι αδύνατο…»

Η Hibo αναφέρει για την περίοδό  της « Η περίοδος μου ερχόταν με πολύ μεγάλη δυσκολία, σταγόνα –σταγόνα και διαρκούσε 10 μέρες το λιγότερο. Μερικές φορές έπρεπε να μου βάλουν κάποιο αναισθητικό βότανο στη μήτρα για να αντέχω τον πόνο. Ο γιατρός πρότεινε να ανοίξει λίγο την οπή του κόλπου , ώστε να τρέχει πιο εύκολα το αίμα , αλλά οι γονείς μου δεν συμφωνούσαν…»

Ας αναφέρουμε και την πασίγνωστη πια ειδική πρέσβειρα των Ηνωμένων Εθνών για την κατάργηση του ακρωτηριασμού των γεννητικών οργάνων, την σομαλή Γουόρις Ντίρι, η βιογραφία της οποίας κυκλοφόρησε με μεγάλη επιτυχία και στη χώρα μας (Κάθλιν Μίλλερ, Το Λουλούδι της Ερήμου, εκδ. Ωκεανίδα»). Στο βιβλίο παραθέτει παραστατικά την ανατριχιαστική περιγραφή της εμπειρία της. « Την εγχείρηση την έκανε μια γριά τσιγγάνα, που στην κοινότητά μας την θεωρούμε σημαντικό πρόσωπο, αλλά εγώ την θεωρούσα φόνισσα. Την νύχτα πριν την κλειτοριδεκτομή μου  , η μητέρα με συμβούλεψε να μην πιω πολύ νερό η γάλα για να μην χρειαστεί να ουρήσω. Εκείνο το βράδυ η οικογένεια ασχολήθηκε περισσότερο μαζί μου, αυτή ήταν η παράδοση. Πριν ακόμη χαράξει με ξύπνησαν για την εγχείρηση …Πήγαμε σε μια απομακρυσμένη περιοχή , ανάμεσα σε θάμνους. Η μητέρα κάθισε σε ένα βράχο και μου έδωσε να δαγκώσω μια ρίζα δέντρου. …Η τσιγγάνα έχωσε τα δάχτυλά της σ’ εάν ταγάρι που φορούσε κι έβγαλε μια σπασμένη λεπίδα ξυραφιού. Έφτυσε πάνω της και την σκούπισε στη ποδιά της . Αφού την καθάρισε, μου έδεσε τα μάτια με ένα μαντήλι για να μη βλέπω. Το επόμενο πράγμα που ένοιωσα ήταν να κόβουν τη σάρκα μου …άκουσα τον πνιχτό ήχο της λεπίδας που πριόνιζε πέρα-δώθε το δέρμα μου. …Τα πόδια μου άρχισαν να τρέμουν και να τραντάζομαι ανεξέλεγκτα. Προσευχήθηκα να τελειώσει γρήγορα . Κι έτσι έγινε, γιατί λιποθύμησα…όταν ξύπνησα αντιμετώπισα σοβαρό πρόβλημα ούρησης…το μόνο άνοιγμα που είχε μείνει για τα ούρα και το αίμα της περιόδου, ήταν μια μικροσκοπική τρύπα με διάμετρο ενός σπιρτόξυλου… »

Ένα Διαβατήριο Έθιμο

Στην αρχή του 21ου αιώνα, στην εποχή της παγκοσμιοποίησης και της εικονικής πραγματικότητας, εξακολουθούν να υφίστανται στον πλανήτη μας έθιμα και πρακτικές που μας παραπέμπουν στο σκοτεινό παρελθόν της ανθρωπότητας. Κοινωνίες όπου η έννοια του κράτους δικαίου απουσιάζει, όπου η ατομική ελευθερία δίνει τη θέση της στη συλλογικότητα, όπου η ένταξη στην ομάδα είναι το κύριο μέλημα των μελών της, τα οποία διακατέχονται από ένα διαρκές «άγχος ενσωμάτωσης». Η ένταξη και η αποκοπή από την ομάδα αντιστοιχεί σε αυτό που θα λέγαμε στην «κοινωνική γέννηση» και στον «κοινωνικό θάνατο» του ατόμου, γεγονότα μείζονος σημασίας σε σχέση με τη βιολογική γέννηση και τον βιολογικό θάνατο…Σε τέτοιες κοινωνίες δεν είναι υπερβολικό να πούμε ότι η θέση μέσα στην ομάδα δίνει στα άτομα ταυτότητα και λόγο ύπαρξης , αλλιώς είναι κοινωνικά «νεκροί».

Η κλειτοριδεκτομή εντάσσεται στην ευρύτερη κατηγορία των «διαβατήριων εθίμων», που είναι τα έθιμα που συνοδεύουν το πέρασμα του ατόμου από το ένα κοινωνικό –βιολογικό status σε ένα άλλο : οι σταθμοί σε αυτή τη πορεία είναι οι γνωστοί , γέννηση, εφηβεία, ενηλικίωση, γάμος, θάνατος, πένθος… Το πέρασμα των ανθρώπων από τη μια κατάσταση στην άλλη γίνεται βασανιστικά , με δοκιμασίες και πόνο που ενσαρκώνει και εξορκίζει τον ψυχολογικό πόνο της συναισθηματικής ωρίμανσης. Η αντοχή και το ψυχικό σθένος των μελών της ομάδας δοκιμάζονται σκληρά , έως ότου τους επιτραπεί η βαθμιαία είσοδος στον σκληρό πυρήνα της ομάδας, που είναι ο κύκλος των γεροντότερων μελών…Στις μυητικές αυτές δοκιμασίες το άτομο στιγματίζεται, σημαδεύεται, ορκίζεται, «πληρώνει» με το μοναδικό χειροπιαστό του πεδίο έκφρασης , που δεν είναι άλλο από το σώμα του . Το σώμα εκποιείται δημόσια και μετατρέπεται στο ορατό και διάφανο πεδίο του ελέγχου και της καταστολής της ομάδας πάνω στο άτομο. Έτσι, ο φυσικός πόνος γίνεται το μέτρο της υποταγής του ατόμου στην ομάδα. Με τη μύηση επέρχεται ο συμβολικός θάνατος του παλιού εαυτού ,που σηματοδοτεί την γέννηση ενός καινούργιου, πιο έμπειρου πλέον και ικανού να ενσωματωθεί εαυτού.

Στη μύηση των αφρικανών γυναικών, η κοινωνική και βιολογική εφηβεία συμπίπτει συνήθως με την πρώτη της έμμηνο ρύση. Τότε η κοπέλα αποχωρίζεται από την οικογένειά της και περιορίζεται σε ένα μέρος μακριά από το χωριό, όπου παραμένει για αρκετό διάστημα, εκτεθειμένη στην πείνα , στα τσιμπήματα εντόμων και στην κακουχία. Κάποιες φορές υποβάλλεται στα φυλετικά τατουάζ με εντομές στο σώμα , διάτρηση των χειλιών κλπ. Κάποιες άλλες , υποβάλλεται στον ακρωτηριασμό των εξωτερικών της γεννητικών οργάνων…

Ιστορικές Αναφορές

Η ιστορική καταγωγή του εθίμου του σεξουαλικού ακρωτηριασμού χάνεται κάπου ανάμεσα στη σημιτική και αιγυπτιακή παράδοση. Ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι τον 5ο αιώνα π.Χ. , οι Φοίνικες, οι Χετταίοι και οι Αιθίοπες πραγματοποιούσαν κλειτοριδεκτομή στα κορίτσια τους. Το έθιμο παρατηρήθηκε από ιστορικούς-ανθρωπολόγους ερευνητές στις τροπικές ζώνες της Αφρικής, στις Φιλιππίνες, στις φυλές του Αμαζονίου, στους Ίνκας του Μεξικού  , στους Αβοριγίνες της Αυστραλίας…Ο Στράβων αναφέρεται στη «γυναικεία περιτομή» στην Ερυθρά Θάλασσα, «όπως έπρατταν οι Ιουδαίοι».Ο Έλληνας γεωγράφος Αγαθαρχίδης  , στην πτολεμαϊκή εποχή , περιγράφοντας  τους Τρωγλοδύτες , φυλή εγκατεστημένη στα παράλια της Ερυθράς Θάλασσας, γράφει: «Έχουν έθιμο να κόβουν μέρη των γεννητικών τους οργάνων , όπως έκαναν οι Αιγύπτιοι. Γι’ αυτό οι Έλληνες τους ονομάζουν κολοβούς ».

Στον ελληνορωμαϊκό κόσμο υπάρχουν σπάνιες αναφορές της πράξης, ως θεραπευτικού μέτρου , ίσως κατά ορισμένων μορφών καρκίνου. Στην ποινική νομοθεσία των βυζαντινών (Εκλογή Ισαύρων), συναντούμε και την περίφημη «καυλοκοπία», σαν ποινή  κατά των αρρένων κτηνοβατών…

Βλέπουμε λοιπόν ότι η πρακτική ξεπερνά ιστορικά και γεωγραφικά την περιοχή του Ισλάμ, το οποίο ωστόσο την έχει «χρεωθεί» τους τελευταίους αιώνες, καθότι απαντάται πρωτίστως σε περιοχές της μουσουλμανικής Αφρικής. και της Ινδονησίας. Πάντως, δεν μπορούμε να μιλάμε για ένα αυστηρά μουσουλμανικό έθιμο, εφόσον απουσιάζει από την περιοχή του «σκληρού πύρινα» του Ισλάμ (Ιράν, Ιράκ), ενώ αντίθετα παρατηρείται ακόμη και σε μη μουσουλμανικούς πληθυσμούς, όπως στους Κόπτες χριστιανούς της Αιθιοπίας και της Αιγύπτου, στους αυτόχθονες του Αμαζονίου, των Φιλιππίνων , του Μεξικού και της Αυστραλίας, κλπ. Επιπλέον δεν υπάρχει καμιά αναφορά σεξουαλικού ακρωτηριασμού των γυναικών μέσα στο Κοράνι .

Είδη Κλειτοριδεκτομής

Υπάρχουν κυρίως τρεις τύποι κλειτοριδεκτομής:

Ο «ηπιότερος», που είναι το κόψιμο της άκρης η και όλης της κλειτορίδας με ένα ξυράφι. Οι ισλαμικές αρχές την ονομάζουν «περιτομή Σούνα» και γενικά θεωρείται προτιμητέα , γιατί προκαλεί λιγότερα τραύματα σε σχέση με τους άλλους τύπους.( Τύπος 1)

Ο δεύτερος τύπος κλειτοριδεκτομής είναι η ολική αφαίρεση της κλειτορίδας και μαζί με αυτή , των εσωτερικών (μικρών) χειλέων του αιδοίου. Πρόκειται για τον πιο διαδεδομένο τρόπο «γυναικείας περιτομής», σε ένα ποσοστό 80% σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας. (Τύπος 2)

Ο τρίτος και πιο «ριζικός» τύπος ακρωτηριασμού είναι ο λεγόμενος «αγκτηριασμός», που οι μεν Σουδανοί ονομάζουν «φαραωνική περιτομή» , οι δε Αιγύπτιοι « σουδανική περιτομή». Πρόκειται για την αποκοπή ολόκληρης της κλειτορίδας, των εσωτερικών και εξωτερικών (μεγάλων) χειλέων, και στη συνέχεια, τη συρραφή της εισόδου του κόλπου , αφού προηγουμένως «ξυστεί» εσωτερικά , ώστε να κολλήσει με την επούλωση του τραύματος. Έτσι, το μόνο που απομένει, είναι μια μικροσκοπική τρύπα , από την οποία περνούν τα ούρα και το αίμα κατά την έμμηνο ρύση. Την πρώτη νύχτα του γάμου, ο άνδρας αναγκάζεται πολλές φορές να ανοίξει με μαχαίρι την είσοδο του γυναικείου κόλπου… Ευτυχώς ο αγκτηριασμός προτιμάται μόνο στο 5% περίπου του συνόλου των περιπτώσεων. (Τύπος 3)

Η «Τελετή»

Η κλειτοριδεκτομή είναι ένα θέμα «ταμπού» και τα υποψήφια θύματα – κοριτσάκια αγνοούν τι θα υποστούν κατά τη διάρκεια της τελετής. Νομίζουν ότι θα είναι κάτι σαν μεγάλη γιορτή με πολλά δώρα…Τα «εργαλεία» της επέμβασης ,σχεδόν ποτέ αποστειρωμένα, είναι απλά σπασμένα γυαλιά, λεπίδες, ξυράφια, σκουριασμένα μαχαίρια, σουγιάδες, νύχια δακτύλων, αιχμηρές πέτρες, αγκάθια ακακίας και ο, τι άλλο βρεθεί πρόχειρο. Οι πρωτόγονες αυτές εγχειρήσεις μπορούν να οδηγήσουν στο θάνατο τα κορίτσια, είτε από το σοκ, είτε από τις μολύνσεις, είτε από επακολουθήσασα αιμορραγία. Την επέμβαση διενεργούν άτομα με ειδικές μαγικές δυνάμεις, εξέχοντα πρόσωπα της κοινότητας, συνήθως ηλικιωμένες  γυναίκες που εκτελούν χρέη μαίας, θεραπεύτριας και μάγισσας.. Συνήθως λαμβάνει χώρα τη νύχτα, η τα χαράματα, μακριά από το χωριό , για να μην ακουστούν οι κραυγές των κοριτσιών και φοβηθούν τα άλλα που έπονται…Το προηγούμενο βράδυ έχει προηγηθεί  και μια μικρή οικογενειακή γιορτή για το γεγονός και έχει σφαχτεί και το απαραίτητο κοτόπουλο για την περίσταση. Κατόπιν η κοπέλα παραμένει απομονωμένη σε μια καλύβα, μακριά από το χωριό μέχρι να κλείσουν οι πληγές της. Τότε πλέον επιστρέφει «καθαρή» η έφηβη στο χωριό. Η ηλικία των κοριτσιών που ακρωτηριάζονται αρχίζει από τεσσάρων μέχρι δώδεκα  περίπου ετών, αλλά έχει αναφερθεί και   μέχρι τα τριάντα.

Η… «Επικίνδυνη» Κλειτορίδα

Διότι υπάρχει στη μουσουλμανική Αφρική μια βαθιά ριζωμένη πεποίθηση ότι η κλειτορίδα αποτελεί ένα ύποπτο απομεινάρι του αντρικού φύλου στη γυναίκα και πρέπει οπωσδήποτε να απαλειφτεί, ως κάτι ακάθαρτο και επικίνδυνο για τον άνδρα που θα έρθει σε επαφή μαζί της. Πιστεύεται ακόμη ότι αν την αφήσουν, η κλειτορίδα θα συνεχίσει να μεγαλώνει με την πάροδο του χρόνου ανεξέλεγκτα και θα απειλήσει ίσως κάποια στιγμή την ακεραιότητα του αρσενικού…Έτσι, η αποκοπή του παράταιρου  «αρσενικού» αυτού στοιχείου που διαθέτει το κορίτσι, το καθιστά  ολοκληρωμένη γυναίκα, έτοιμη για γάμο. Κάποιοι αφρικανοί άντρες νομίζουν ότι αν κάνουν έρωτα με «ακάθαρτη» γυναίκα, θα παγιδευτεί το πέος τους από την κλειτορίδα και δεν θα μπορούν να βγουν.  Θεωρείται ότι μπορεί να μολύνει τον άνδρα κατά την επαφή, ή το παιδί κατά τη διάρκεια της γέννας. Επιπλέον, χωρίς το ράψιμο του κόλπου, ο σύζυγος δεν θα είναι ποτέ σίγουρος για την παρθενία της γυναίκας.. Σαν αποτέλεσμα αυτής της δοξασίας, τα κορίτσια που δεν έχουν υποστεί την, κατ’ ευφημισμόν «περιτομή» , θεωρούνται «ακάθαρτα» και αποκλείονται από την αγορά του γάμου, δηλαδή δεν τις παντρεύεται κανείς και ζουν ως περιθωριακά άτομα μέσα στη  κοινότητα, στερούμενες την μητρότητα που κατεξοχήν τις καταξιώνει και τις ενσωματώνει στο σύνολο… Έτσι εξηγείται η σπουδή και η φροντίδα των γονιών και ιδιαίτερα της μάνας για την γρήγορη κλειτοριδεκτομή των κοριτσιών της.

Να θυμίσουμε ότι ακόμη και στις δυτικές κοινωνίες, η αποκοπή της κλειτορίδας θεωρούνταν μέχρι τη δεκαετία του 1930 ως μέσο για την πρόληψη και θεραπεία της γυναικείας υστερίας και των γυναικείων ψυχικών διαταραχών που συνδέονταν με τη καταπιεσμένη σεξουαλικότητα…

Η Ακρωτηριασμένη Σεξουαλικότητα

Τα αποτελέσματα του σεξουαλικού ακρωτηριασμού είναι καταστροφικά  για την ερωτική μετέπειτα ζωή της γυναίκας .Στερείται την γενετήσια απόλαυση , δεν έχει οργασμό , αλλά ούτε και πολλή επιθυμία, καθότι έχει «απονεκρωθεί» η πιο ερωτογόνα και ευαίσθητη περιοχή του σώματός της. Τις περισσότερες φορές αισθάνεται δυσφορία και πόνο κατά τη συνουσία. Ταλαιπωρείται από δυσμηνόρροια και μολύνσεις του ουροποιητικού συστήματος. Παρουσιάζεται τέλος μεγάλο ποσοστό μητρικής θνησιμότητας λόγω επιπλοκών στη γέννα, που σχετίζονται άμεσα με την κλειτοριδεκτομή. Δεν αναφέρουμε και τα αυτονόητα ανεξίτηλα ψυχολογικά  τραύματα που έπονται της επέμβασης…

 

Η Γεωγραφική Κατανομή

Αν ρίξουμε μια ματιά στην γεωγραφική και στατιστική κατανομή του φαινομένου, σύμφωνα με την Διεθνή Αμνηστία και τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, θα παρατηρήσουμε τα εξής ενδιαφέροντα:

*Στις χώρες Μαρόκο, Δυτική Σαχάρα, Αλγερία, Τυνησία και Λιβύη , είναι μεν υπαρκτό , αλλά δεν διαθέτουμε συγκεκριμένα ποσοστά επικράτησης του.

*Στην Αίγυπτο, εφαρμόζονται και οι τρεις τύποι ακρωτηριασμού( κυρίως ο 2ος) , τόσο στους μουσουλμάνους, όσο και στους Κόπτες. Ο αγκτηριασμός , η «σουδανική περιτομή» εφαρμόζεται περισσότερο στο νότιο τμήμα της χώρας. Οι εφαρμοστές των επεμβάσεων στην Αίγυπτο είναι άνδρες.

*Στην Αιθιοπία, σύμφωνα με τη Διεθνή Αμνηστία, το ποσοστό επικράτησης της κλειτοριδεκτομής φτάνει το 90%! Καταμέτρηση της Εθνικής Επιτροπής για τις Παραδοσιακές Πρακτικές στη χώρα, το 1998, δίνει συνολικό ποσοστό 73%. Συναντιούνται και οι τρεις τρόποι επέμβασης , οι 1 και 2 συχνότατα, ενώ ο 3 στα σύνορα με Σομαλία και Σουδάν. Την ασκούν μουσουλμάνοι, αλλά και χριστιανοί και εβραίοι Αιθίοπες.. Ανάλογα με την περιοχή, γίνεται είτε τον πρώτο μήνα μετά τη γέννηση, είτε τον πρώτο χρόνο, είτε κατά την εφηβεία. Σύμφωνα με την παραπάνω έρευνα , ο λόγος που οι Αιθίοπες θέλουν να συνεχίσει η πρακτική αυτή είναι «η αποφυγή σεξουαλικής ικανοποίησης και εξασφάλιση ελέγχου πάνω στα συναισθήματα και τις σεξουαλικές συμπεριφορές των γυναικών» ! Τουλάχιστον οι Αιθίοπες είναι ειλικρινείς… Πάντως, διεξάγεται εκστρατεία ενημέρωσης του πληθυσμού  κατά της πρακτικής αυτής και δεν είναι λίγοι οι μουσουλμάνοι ηγέτες που τάσσονται κατά της «φαραωνικής περιτομής», με αποτέλεσμα να έχει μειωθεί τα τελευταία χρόνια, σε σχέση με τις δυο άλλες ηπιότερες μεθόδους.

*Στην Γάμπια, ειδικά στις φυλές Fula και Sarahuli, φτάνει το 100%! Ο γυναικείος οργανισμός της Γάμπια, Θεμέλιο στην Έρευνα της Γυναικείας Υγείας, Παραγωγικότητας και Περιβάλλοντος, αναφέρει ότι 7 στις 9 εθνικές ομάδες της χώρας προβαίνουν στον γυναικείο ακρωτηριασμό.

*Στην Γκάνα, περισσότερο από 75% των κοριτσιών έχει ακρωτηριαστεί με τον τύπο 2. Το φαινόμενο είναι πιο έντονο στις ανατολικές , δυτικές και βόρειες περιοχές.

*Στην Γουινέα , έχουμε ποσοστό 70-90%. Η Γουινέα ανήκει στη χωρία των αφρικανικών κρατών , όπου εφαρμόζονται αδιακρίτως και οι τρεις τύποι επέμβασης.

*Στην Γουινέα-Μπισσάου, σε περιοχές που κατοικούνται από τις φυλές Fula  και Mandinka, τα ποσοστά επικράτησης σημειώνουν κατακόρυφη άνοδο, αγγίζοντας το 80%. Σε αντίθεση, στις πόλεις τα ποσοστά πέφτουν στο 20-30%. Προτιμούνται γενικά οι «ήπιοι»  ακρωτηριασμοί, τύπου 1-2.

*Στην Ερυθραία, όλες οι εθνικές ομάδες ανεξαιρέτως προβαίνουν σε κλειτοριδεκτομή , σε ένα συνολικό ποσοστό που φτάνει το 90%! Μάλιστα εδώ προτιμάται  ο τύπος 3-ολικός αγκτηριασμός ,έναντι των ήπιων μεθόδων.

*Στην Κένυα εμφανίζεται  κατά 50%,όπου ο φαραωνικός αγκτηριασμός απαντάται στις άπω ανατολικές περιοχές που συνορεύουν με τη Σομαλία. Εκτιμήσεις του 1998 κατέληξαν ότι το 38% του γυναικείου πληθυσμού ηλικίας μεταξύ 15-49 χρονών, έχουν ακρωτηριαστεί. Παρόλα αυτά, τις τελευταίες δεκαετίες παρατηρείται μια σχετική μείωση της πρακτικής. Η ίδια η κενυατική κυβέρνηση, έχει θέσει σαν στόχο την μείωση της εφαρμογής του εθίμου στο 40%.

*Στην Ακτή του Ελεφαντοστού εφαρμόζεται ο τύπος 2 σε όλη τη χώρα, όπου η κλειτοριδεκτομή είναι βαθιά ριζωμένη σε ανιμιστικές τελετές μύησης. Ιδιαίτερα στις αγροτικές περιοχές του βορά και της δύσης. Το 1994, 2 στις 5 γυναίκες δήλωναν ακρωτηριασμένες. Ο μέσος όρος ηλικίας της επέμβασης ήταν τα 9 χρόνια. Η αγροτική περιοχή της Σαβάνα  εμφανίζει το μεγαλύτερο ποσοστό επικράτησης (75%) , σε αντίθεση με την αστική περιοχή (54%). Αυτό δείχνει καθαρά ότι το μορφωτικό επίπεδο και ο γυναικείος ακρωτηριασμός είναι μεγέθη αντιστρόφως ανάλογα. Οι γυναίκες που έχουν ολοκληρώσει την δευτεροβάθμια εκπαίδευση, υφίστανται την επέμβαση μόνο στο 23% των περιπτώσεων. Οι θρησκευτικέ διαφορές είναι επίσης καθοριστικές. Το φαινόμενο έχει διάδοση 16% ανάμεσα στους χριστιανούς ,80% ανάμεσα στους μουσουλμάνους και 39% ανάμεσα στους παραδοσιακούς αφρικανιστές.

*Στο Μάλι , η επικράτηση αγγίζει το 94%!. Εφαρμόζονται και οι τρεις τύποι, εξίσου στις πόλεις και στην ύπαιθρο. Εξαίρεση αποτελούν οι πόλεις Τομπουκτού και Γκάο , με ποσοστό μόλις 9%. Σημειώνεται ότι το 80% των γυναικών τάσσεται υπέρ της διαιώνισης της πρακτικής , επειδή « πρόκειται για έθιμο και παράδοση», « είναι θρησκευτική υποχρέωση» ,« είναι υγιεινό», και «διαφυλάσσει την αγνότητα και την ηθική των γυναικών»…Το 72% έχει υποστεί την επέμβαση σε βρεφική ηλικία.

*Στην Μαυριτανία έχουμε συνολικό ποσοστό 25%. Σημαντική διάδοση υπάρχει στις φυλές Soninke και Halpulaar (95%), ενώ στη φυλή Moor, 30%.

*Στην Μπενίν , σύμφωνα με εκτιμήσεις του 1994, το 50% τουλάχιστον των γυναικών , ιδιαίτερα στο βορρά , έχει υποστεί κλειτοριδεκτομή.

*Στην Μπουρκίνα Φάσο,   η επικράτηση( συνολικά 70%) ποικίλλει ανάλογα με την εθνότητα και το θρήσκευμα. Συνήθης είναι η πρακτική εφαρμόζεται σε αγροτικές περιοχές σε κορίτσια μέχρι 7 ετών. Το 1980, το νοσοκομείο Yalgado Ouedraogo της Ουαγκαντούγκου, δημοσιοποίησε ότι το 70% των γυναικών που είχαν εισαχθεί , ήταν ακρωτηριασμένες. Πρόσφατα στοιχεία του Κέντρου Υγείας Παύλος VI, αναφέρουν ότι το 90% των γυναικών που γέννησαν εκεί ήταν «περιτομημένες».

*Στην Νιγηρία, στον νότο ακρωτηριάζεται το 95% των γυναικών, ενώ στο βορά είναι πιο διαδεδομένη η «φαραωνική» περιτομή. Η νιγηριανή κυβέρνηση έχει εξαγγείλει ότι ευελπιστεί να μειώσει το συνολικό ποσοστό από 50% σε 30% , μέχρι το 2010. Ίδωμεν…

*Στο Τζιμπουτί το 95% των γυναικών, από κάθε φυλετική ομάδα, υφίσταται την επέμβαση. Δυστυχώς  δε, ο επικρατέστερος τρόπος είναι η συνολική φαραωνική εκτομή, τύπου 3.

*Στην Σενεγάλη, επί γενικού ποσοστού  στη χώρα 25%, έχουμε και τις φυλές Peul και Toucouleur, όπου ανεβαίνουμε στο 80-100%.Και η σενεγαλική κυβέρνηση έχει βάλει στόχο την ενημέρωση και μείωση του φαινομένου στο προσεχές μέλλον

*Στην Σιέρα Λεόνε, τα ποσοστά κυμαίνονται μεταξύ  80-90%, σε όλες τις εθνικές ομάδες , με εξαίρεση τους Κρεολούς που ζουν στην πρωτεύουσα Freetown.

*Στη Σομαλία εφαρμόζεται κατά 98% ο ένας και μοναδικός  τύπος 3 της φαραωνικής περιτομής , με όλα τα δυσμενή επακόλουθα για την υγεία των γυναικών.

*Στο Σουδάν έχουμε συνολικό ποσοστό 89%. Εφαρμόζονται και οι τρεις τύποι κλειτοριδεκτομής, με επικρατέστερο στο βορά το τύπο 3.

*Στο Τσαντ εφαρμόζεται κυρίως ο τύπος 2 σε ένα ποσοστό 60%.Στο νότο , το 65%  των γυναικών και στα κέντρο-ανατολικά το 85% των γυναικών τάσσεται υπέρ της συνέχισης της πρακτικής .Αντιθέτως, στην πρωτεύουσα Τζαμένια το 62% των γυναικών αντιτίθεται στην κλειτοριδεκτομή.

Εκτός από την Αφρική , τα στοιχεία για την Ασία μας δείχνουν ότι στην Ινδία, υπάρχει το μουσουλμανικό δόγμα Daubi Bohra, ου εφαρμόζει κλειτοριδεκτομή στα κορίτσια. Επίσης στο Ισραήλ εφαρμόζεται από τους Βεδουίνους ως τελετουργικός εξαγνισμός, κατά την εφηβεία, από 2 έως 17 χρονών, και πριν τον γάμο.

Στην Λατινική Αμερική έχουμε αναφορές από το Περού, όπου εφαρμόζεται ο σεξουαλικός ακρωτηριασμός των νεαρών κοριτσιών , ανάμεσα κυρίως στη φυλή των Conibos, που είναι τμήμα της ινδιάνικης   φυλής των Pano .Ειδικοί εφαρμοστές είναι κάποιες ηλικιωμένες  γυναίκες της φυλής.

Τέλος, έχουμε επίσημες αναφορές από την Αυστραλία, όπου οι Αβοριγίνες προβαίνουν σε ανάλογες επεμβάσεις, κυρίως στους κόλπους της φυλής Pitta-Patta, από ηλικιωμένους άνδρες εφαρμοστές.

Δυστυχώς προς το παρόν απουσιάζουν επίσημες στατιστικές καταγραφές από περιοχές , όπως η Ινδονησία , όπου το φαινόμενο είναι ιδιαίτερα διαδεδομένο.

Η κλειτοριδεκτομή στη Δύση

Ένα άλλο μεγάλο πρόβλημα είναι ότι η πρακτική του γυναικείου σεξουαλικού ακρωτηριασμού δεν εξαντλείται στα πλαίσια των παραδοσιακών κοινοτήτων καταγωγής, αλλά επιβιώνει και στις κοινότητες των αφρικανών και ινδονησίων μεταναστών στη Δύση. Σε αυτές τις περιπτώσεις, οι γονείς και οι «γιατροί» που είναι υπεύθυνοι για την διενέργεια της επέμβασης κλειτοριδεκτομής, βρίσκονται πολλές φορές υπόλογοι και απέναντι στην κρατική ποινική δικαιοσύνη  της χώρας που τους φιλοξενεί. Πραγματικά, η κλειτοριδεκτομή τιμωρείται σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες . Στην Γερμανία, τα άρ.223 επ. του Π.Κ. δίνουν στον δικαστή την ευχέρεια να επιβάλλει ποινή φυλάκισης από 1 έως 10 χρόνια για τους ενόχους ακρωτηριασμού γυναικείων γεννητικών οργάνων, εξομοιώνοντας την πράξη άλλοτε με «βαριές σωματικές βλάβες» και άλλοτε με « απόπειρα ανθρωποκτονίας».

Στο Ηνωμένο Βασίλειο, από το 1983 υπάρχει απόφαση της Βουλής των Λόρδων για απαγόρευση των διάφορων ειδών ακρωτηριασμού των γυναικείων γεννητικών οργάνων.Στη Σουηδία, υπάρχει νόμος από το 1982, ο οποίος απαγορεύει «κάθε είδους παρέμβαση στα εξωτερικά γεννητικά όργανα που επιφέρει αποκοπή ή οριστική τροποποίησή τους».

Στην Ελβετία, στο άρ.122 του Π.Κ. σημειώνεται «όποιος  ακρωτηριάσει ένα από τα μέλη ή ένα από τα όργανα που είναι σημαντικά για την εύρυθμη λειτουργία του ανθρώπινου σώματος κάποιου άλλου , θα τιμωρείται με δέκα η περισσότερα χρόνια καταναγκαστικού εγκλεισμού[=προσφορά εργασίας χωρίς αποδοχές], η με έξι μήνες έως πέντε χρόνια φυλάκιση».

Στην Γαλλία, ανατρέχοντας στο άρθρο 312 παρ. 3 του Π.Κ. , βλέπουμε ότι υπάρχει ανάγκη για αναλογική χρήση του όρου mutilation(= ακρωτηριασμός) και excision (=αποκοπή γεννητικών οργάνων).Για πρώτη φορά έγινε αναλογική εφαρμογή του προαναφερθέντος άρθρου το 1983 στο Cour de Cassation. Τότε η κλειτοριδεκτομή(excision) χαρακτηρίστηκε « πολιτιστικό αδίκημα» (delit culturel).Είναι ενδιαφέρον να ρίξουμε μια ματιά σε μερικές αποφάσεις από τη νομολογία των γαλλικών δικαστηρίων που εμμέσως πλην σαφώς αφορούν καταδίκες γονιών θυμάτων κλειτοριδεκτομής:

-Υπόθεση Batou Doukara: 27 Ιανουαρίου 1984,  καταδικάζεται ο πατέρας σε ένα χρόνο φυλάκιση ως υπεύθυνος για μώλωπες και ελαφριές σωματικές βλάβες σε παιδί κάτω των 15 ετών…

-Υπόθεση Mantessa Baradji : 28 Μαΐου 1988, καταδικάζονται ο πατέρας και οι δυο σύζυγοί του σε τρία χρόνια φυλάκιση με αναστολή , ως υπεύθυνοι για πρόκληση θανατηφόρων βλαβών σε ανήλικο…

-Υπόθεση Assa Traore : 4 Οκτωβρίου 1989, καταδικάζεται η μητέρα σε τρία χρόνια φυλάκιση με αναστολή για σωματικές βλάβες στο ανήλικο τέκνο της…

Οι μετανάστες γονείς προφανώς δεν έχουν κανένα σκοπό να βλάψουν τα κορίτσια τους υπακούοντας στο παραδοσιακό τους έθιμο. Βλέπουμε όμως ότι εκ των πραγμάτων βρίσκονται μπροστά σε ένα «έγκλημα» το οποίο δεν συνειδητοποιούν. Είναι και οι ίδιοι θύματα του πολιτισμικού και δικαικού πλουραλισμού που τους περιβάλλει. Θύματα ενός καίριου γι’ αυτούς διλήμματος: Ν’ ακολουθήσουν τον άγραφο νόμο της φυλής τους ή τον γραπτό νόμο της χώρας υποδοχής τους? Να βρεθούν αντιμέτωποι με τη κρατική καταστολή ή να υποβάλλουν τα κορίτσια τους σε ενδο-κοινοτικό αποκλεισμό ?

Και από την άλλη πλευρά, έχει η χώρα υποδοχής το δικαίωμα να ποινικοποιεί εθιμικές πρακτικές άλλων κοινωνιών, και με ποια ακριβώς κριτήρια? Με το να δεχόμαστε να ακρωτηριάζονται ανυπεράσπιστα παιδιά χωρίς τη συγκατάθεσή τους, με το αιτιολογικό ότι οι γονείς τους ανήκουν σε μια άλλη νοοτροπία , γινόμαστε απλοί μάρτυρες ενός εθίμου ή παθητικοί θεατές ενός αποτρόπαιου εγκλήματος?

Είναι κοινώς αποδεκτό ότι κάθε χώρα με δημοκρατικό καθεστώς οφείλει να προστατεύει τη ζωή και την ελευθερία των κατοίκων της. Με τον ίδιο τρόπο και οι «φιλοξενούμενοι» θα πρέπει να σεβαστούν τους νόμους της χώρας που τους φιλοξενεί. Μόνο που χρειάζεται μεγάλη εκστρατεία ενημέρωσης για να αρχίσουν οι κύκλοι των μεταναστών να προβληματίζονται πάνω στο αν ένα τόσο παλιό, άχρηστο και επικίνδυνο έθιμο εξακολουθεί να έχει κάποιο λόγο ύπαρξης για τη ζωή τους σήμερα … Το δυτικό αντεπιχείρημα στο κακώς εννοούμενο (σε αυτή τη περίπτωση ) δικαίωμα στη διαφορετικότητα, πρέπει να ξεκινά από την ανυπαρξία ουσιαστικής χρησιμότητας του εθίμου της κλειτοριδεκτομής. Σίγουρα, όσοι έχουν γαλουχηθεί μέσα στο σύστημα των παραδοσιακών αφρικανικών αξιών , θα έχουν μεγάλη δυσκολία να αντιληφτούν την επικινδυνότητα και την απαξία του εθίμου. Αλλά για τις νεώτερες γενιές που μεγαλώνουν μέσα στο περιβάλλον των δυτικών μεγαλουπόλεων , αυτό είναι ένα στοίχημα της πολιτείας και της δημόσιας εκπαίδευσης, που δεν πρέπει να χαθεί επ’ ουδενί τρόπω …

Θα επαναλάβω εδώ αυτό που έγραφα και για την ισλαμική μαντίλα στο προηγούμενο τεύχος του ΖΕΝΙΘ. Οι «ξεπερασμένες» εθιμικές πρακτικές δεν ξεπερνιούνται με ποινικές λογικές και κρατική καταστολή , γιατί τα αποτελέσματα είναι ακριβώς τα αντίθετα: η ενίσχυση και η αποκρυστάλλωση των υπαρχόντων νοοτροπιών μέσα από ένα αντιδραστικό μοτίβο που αρνείται την ενσωμάτωση και ενισχύει την παραδοσιακή φυλετική και θρησκευτική ταυτότητα . Χρειάζεται να καταφύγουμε σε εναλλακτικές μεθόδους και σε ενημερωτικές καμπάνιες των πληθυσμών αυτών. Στην περίπτωση της κλειτοριδεκτομής χρειάζεται ενημέρωση των γονιών σχετικά με τους κινδύνους που εγκυμονεί η κλειτοριδεκτομή και σε τελική ανάλυση η πρόταση μερικών εναλλακτικών λύσεων, όπως ο συμβολικός ακρωτηριασμός, που εφαρμόζεται με επιτυχία στη Γουινέα . Χωρίς να κοπεί η κλειτορίδα , αφήνουν να κυλήσουν λίγες σταγόνες αίμα και τηρούν το «έθιμο» χωρίς να ακρωτηριαστεί το παιδί.

Ως άλλες εναλλακτικές λύσεις προτείνονται κυρίως η κρατική πρόληψη, με τη μορφή δημιουργίας δικτύων πληροφόρησης και κέντρα υποδοχής μητέρων, όπου μπορούν να καταφύγουν μητέρες ή τα υποψήφια ανήλικα θύματα και να τους γίνει αναλυτική και υπεύθυνη ενημέρωση για τους κινδύνους που διατρέχει το παιδί αν υποστεί τη διαδικασία.

Τέλος προτείνεται ιατρική παρακολούθηση και διενέργεια της επέμβασης σε υπό συνθήκες πλήρους υγειονομικής περίθαλψης και με τις δέουσες προφυλάξεις, όπως στην Ιταλία , που γίνεται στο νοσοκομείο με πλήρη νάρκωση.

Αυτά όμως δεν παύουν να είναι ημίμετρα , που κάτω από την επίφαση ενός «πλαισίου ασφαλείας» , ελαχιστοποιούν βέβαια τον κίνδυνο για την ζωή των κοριτσιών, χωρίς ωστόσο να λύνουν το πρόβλημα της πρόκλησης μόνιμης σεξουαλικής «ανικανότητας»….

Η Αριάδνη Γερούκη  (ariadni_g@hotmail.com) είναι Ιστορικός–Ανθρωπολόγος του Δικαίου και Δρ. Ιστορίας της Σορβόννης.

@Περιοδικό ΖΕΝΙΘ, Νο2, Ιανουάριος-Φεβρουάριος 2005.

ΗΛΕΚΤΡΟΜΑΓΝΗΤΙΚΗ ΜΕΤΑΔΟΣΗ ΑΣΘΕΝΕΙΩΝ

ΗΛΕΚΤΡΟΜΑΓΝΗΤΙΚΗ ΜΕΤΑΔΟΣΗ ΑΣΘΕΝΕΙΩΝ

Η Ηλεκτρομαγνητική Μόλυνση Αποτελεί Αιτία Ασθενειών;

Γράφει η Σάση Χότζογλου

Η «ποιότητα της ζωής» δίκαια θα αποτελέσει το κεντρικό σύνθημα της παγκόσμιας ιδεολογίας και βασικό στόχο του ανθρώπου για τον καινούργιο αιώνα. Στα προηγούμενα εκατοντάδες και χιλιάδες χρόνια της γνωστής και άγνωστης ιστορίας του, ο άνθρωπος άντλησε όλα τα οφέλη, δοκίμασε όλους τους δρόμους και υπέστη τα αδιέξοδα μιας άλλης «ιδεολογίας», αυτής της «ποσότητας ζωής». Αν και έχει διασπάσει πλέον την ύλη, έχει «χειρουργήσει» και αποκωδιποιήσει το DNA, έχει ακτινογραφήσει το υλικό σύμπαν ως τα πέρατα του χώρου και του χρόνου, ο σύγχρονος άνθρωπος ασθενεί όλο και συχνότερα και έτσι όχι μόνο δεν μπορεί να χαρεί τη Ζωή, μα φεύγει και από αυτήν πολύ πιο σύντομα από ότι του υποσχότανε η ποσότητα και το μέγεθος της επιβίωσής του.

Η ποιότητα της ζωής είναι το αληθές συμπλήρωμα και η επέκταση της ποσότητας της ζωής. Και το περιβάλλον μας, κυρίως το φυσικό, χρειάζεται να ειδωθεί κάποια στιγμή ως η κυριότερη πηγή για την βελτίωση της ποιότητας της ζωής και όχι μόνον ως μέρος για επιβίωση, εφ’ όσον η υγεία του ανθρώπου εξαρτάται από την ποιότητα του περιβάλλοντος μέσα στο οποίο ζει. Δυστυχώς όμως, σήμερα, η βιομηχανοποίηση και η αύξηση της κατανάλωσης ενέργειας με την χρήση της πυρηνικής ενέργειας και την αλόγιστη χρήση της έχει επιφέρει δραματικές αλλαγές στο περιβάλλον και επομένως σημαντικές επιπτώσεις στην ποιότητα της ζωής μας. Αρκετές πλέον ασθένειες εξαρτώνται ευθέως από την έκθεσή μας στις δυσμενείς περιβαλλοντικές συνθήκες.

Συνήθως, σε όλα τα τεχνολογικά επιτεύγματα και κυρίως σε αυτά που γίνονται εμπορικά, διατυμπανίζονται μέχρι σημείου υπερβολής τα πλεονεκτήματα και τα οφέλη τους, ενώ τα μειονεκτήματα και οι παρενέργειές τους αποσιωπώνται επιμελώς ή αγνοούνται εσκεμμένα. Είναι γνωστό σε όλους μας το παράδειγμα των χημικών λιπασμάτων, των φυτοφαρμάκων καθώς και άλλα πολλά παρόμοια. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με τις επιδράσεις της ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας που παράγουν οι διάφορες ηλεκτρικές συσκευές με τις οποίες ζούμε και χρησιμοποιούμε καθημερινά. Επειδή το αντικείμενο αυτό απαιτεί ειδικές γνώσεις, πολύς κόσμος ή δεν καταλαβαίνει το μέγεθος και τη σοβαρότητα του προβλήματος, ή υπερβάλει και φοβάται ακόμη και αθώα πράγματα. Επίσης, οι εταιρείες αλλά και τα κράτη –ως οικονομικά συναλλασσόμενα με αυτές– εκμεταλλευόμενοι την άγνοια του κόσμου τον παραπλανούν με έντεχνες εξηγήσεις που μοιάζουν λογικές και αληθοφανείς.

Πολύ σημαντικό κριτήριο που καθορίζει αν μια ακτινοβολία είναι βλαβερή ή όχι, είναι τα δύο κύρια χαρακτηριστικά της μαζί, και όχι μονάχα το ένα όπως εσκεμμένα το χρησιμοποιούν αυτοί που θέλουν να εξαπατήσουν τον κόσμο. Τα χαρακτηριστικά αυτά είναι η ένταση (ισχύς) και η φύση (συχνότητα) της ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας. Μόνο ο συνδυασμός αυτών των δύο μας δείχνει τον κίνδυνο και φυσικά, σημαντικό ρόλο παίζει και ο χρόνος που θα βρίσκεται κάποιος μέσα σε ένα περιβάλλον ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας.

Κολυμπάμε  σε  μια «Θάλασσα» Ηλεκτρομαγνητικής Ακτινοβολίας

Τα ηλεκτροµαγνητικά κύματα είναι τα γνωστά σε όλους ραδιοκύµατα που χρησιµοποιούνται στο ραδιόφωνο, στην τηλεόραση και σε άλλες τεχνολογικές εφαρµογές της καθηµερινής µας ζωής. Ποικίλες εφαρµογές τους βρίσκονται στην υπηρεσία του ανθρώπου για περισσότερο από 100 χρόνια, καθώς καθηµερινά χρησιµοποιούνται για τη λειτουργία οικιακών συσκευών. Πηγές, τώρα, εκποµπής ηλεκτροµαγνητικών κυµάτων µπορεί να είναι τα ηλεκτροφόρα καλώδια υψηλής τάσης καθώς και αυτά της µέσης και χαµηλής τάσης στις γειτονιές, τα συστήµατα γείωσης επίσης που προστατεύουν από κεραυνούς ή από ελαττωµατικές οικιακές συσκευές, καθώς και οι οικιακές συσκευές, όπως φούρνοι µικροκυµάτων, σεσουάρ ηλεκτρικοί φούρνοι, ηλεκτρική θέρµανση, οθόνες ηλεκτρονικών υπολογιστών, κινητά τηλέφωνα, κεραίες σταθµών βάσης κινητής τηλεφωνίας, ραδιοφωνικοί και τηλεοπτικοί σταθµοί, κλπ. Τα τελευταία επίσης χρόνια, το ενδιαφέρον του κόσμου για τις επιπτώσεις της ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας στον άνθρωπο αυξήθηκε χάρη στην δημοσιότητα που έλαβε το αμφιλεγόμενο πρόγραμμα HAARP. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι πρόκειται για κλιματολογικό όπλο, ενώ μερικοί φτάνουν στο σημείο να μιλούν για πλανητικό mind-control! Ο Bernard Shaw πάλι, έγραφε πως:«Όλες οι αλήθειες ξεκίνησαν ως βλασφημίες!….»

Δεν θα θελα να πάω τόσο μακριά. Όχι γιατί δεν το σκέφτομαι ότι μπορεί να συμβαίνει, αλλά γιατί ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία που μας αρρωσταίνει, παράγουν και οι διάφορες ηλεκτρικές συσκευές που χρησιμοποιούμε στην καθημερινότητά μας, αφού και αυτές κρύβουν έναν μικρό πομπό μέσα τους. Τέτοιες συσκευές είναι ο φούρνος μικροκυμάτων, το ασύρματο τηλέφωνο, το baby monitor και άλλα πολλά μέσα και έξω από το σπίτι. Επίσης ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία παράγει κάθε ηλεκτρική συσκευή καθώς και κάθε καλώδιο που έχει ρεύμα, ακόμη και αυτά που βρίσκονται μέσα στους τοίχους και φέρνουν ρεύμα στις πρίζες! Όταν, όμως, η µεταφερόµενη ενέργεια των ηλεκτροµαγνητικών κυµάτων είναι µεγάλη, τότε σπάζουν οι δεσµοί µεταξύ των µορίων και το γεγονός αυτό είναι ιδιαίτερα επικίνδυνο καθώς προκαλούνται αλλοιώσεις του γενετικού κώδικα µε αποτέλεσµα την πρόκληση σοβαρών ασθενειών όπως καρκίνοι, γενετικές ανωμαλίες, η νόσος του Αλτσχάϊμερ, νευρώσεις και ψυχώσεις.

Από τα παραπάνω καταλαβαίνουμε ότι ζούμε μέσα σε μια «θάλασσα» ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας. Και τώρα έρχεται το σημαντικό ερώτημα: Πόσο επικίνδυνο είναι αυτό; Σίγουρα ο άνθρωπος δεν πλάστηκε για να ζει μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον αλλά στη φύση. Αυτό το γεγονός από μόνο του θα μπορούσε να είναι μια πρώτη απάντηση στο παραπάνω ερώτημα. Η επιστημονική όμως άποψη για το θέμα αυτό, δεν έχει καταλήξει ακόμα σε σίγουρο συμπέρασμα. Υπάρχουν δε δύο απόψεις: Η πρώτη άποψη είναι ότι, οι βλάβες στον ανθρώπινο οργανισμό ξεκινάνε, όταν εξαιτίας της ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας, αρχίζουν να υπερθερμαίνονται τα κύτταρα μας και η δεύτερη λέει πως οι βλάβες αρχίζουν πολύ πριν αρχίσει η υπερθέρμανση των κυττάρων.

Έχει διαπιστωθεί ότι γενικά η ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία προκαλεί τις λεγόμενες «θερμικές επιπτώσεις», δηλαδή αύξηση της θερμοκρασίας του εκτιθέμενου ιστού. Επιπλέον, προκαλεί «μη θερμικές επιπτώσεις» οι οποίες αναφέρονται στην επίδραση της ακτινοβολίας στη λειτουργία των κυτταρικών συστατικών. Αυτές θεωρούνται και οι πιο σημαντικές από βιολογικής-ιατρικής σκοπιάς και δεν καλύπτονται από τα όρια ασφαλείας που έχουν θεσπισθεί, επειδή δεν είναι άμεσα μετρήσιμες με κάποιο όργανο. Με άλλα λόγια, δεν υπάρχει απ΄ ευθείας συνάρτηση της έντασης της ακτινοβολίας, η οποία μπορεί να μετρηθεί με όργανο σε μονάδες π.χ. χιλιοστοβάτ ανά τετραγωνικό εκατοστόμετρο.

Η πρώτη, λοιπόν, άποψη οδηγεί στο να οριστούν υψηλότερα όρια για την ένταση της ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας και αυτή την άποψη υιοθετούν τα περισσότερα κράτη (Αμερική, Ευρώπη, Ελλάδα, κτλ) αφού βέβαια παραδέχονται ότι δεν υπάρχουν αρκετά στοιχεία για να αποδειχθεί ότι κάτι τέτοιο είναι επικίνδυνο. Η δεύτερη άποψη βασίζεται σε επιστημονικές έρευνες οι οποίες έδειξαν αύξηση λευχαιμίας, καρκίνων, αποβολών, αιφνίδιου βρεφικού θανάτου, σπάσιμο DNA, κ.α. που οφείλονται σε εντάσεις της ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας η οποία ήταν κάτω από τα επίσημα όρια! Και εδώ φυσικά αρχίζει ο πόλεμος ανάμεσα στους υποστηρικτές των δύο απόψεων, ο οποίος κατά την ταπεινή μου γνώμη, είναι πόλεμος ανάμεσα στο οικονομικό συμφέρον και στην  υγεία μας.

Το ότι οι βλάβες μπορούν να συμβούν πολύ πριν αρχίσουν τα κύτταρα μας να θερμαίνονται, γίνεται εύκολα κατανοητό εάν γνωρίζουμε ότι τα κύτταρα μας και κυρίως το νευρικό μας σύστημα, επικοινωνούν μεταξύ τους ή με άλλα όργανα του σώματός μας, μέσω ηλεκτρικών σημάτων! Οι λειτουργίες των διαφόρων οργάνων του ανθρώπου καθορίζονται από τις επί μέρους λειτουργίες των ιστών και των κυττάρων τους σε συνδυασμό πολλές φορές με άλλα κύτταρα και ιστούς ανταλλάσσοντας μηνύματα που είναι όχι μόνο χημικές ουσίες αλλά και ηλεκτρικά δυναμικά. Πολλές σημαντικές λειτουργίες των κυττάρων και ειδικότερα του εγκεφάλου, στηρίζονται στη δημιουργία ηλεκτρικών δυναμικών (π.χ. λειτουργία συνάψεων στα νευρικά κύτταρα). Είναι συνεπώς προφανές ότι οποιαδήποτε παρέμβαση με κάποια εξωτερική ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία και στο βαθμό που αυτή θα είναι παραπλήσιας  ή και μεγαλύτερης έντασης με τα ενδογενή ηλεκτρικά πεδία, θα έχει ως αποτέλεσμα να επηρεαστεί  το κυτταρικό σύστημα  ως προς τη φυσιολογική του λειτουργία.

Η ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία λοιπόν, που όπως το λέει και το όνομα της αποτελείται από ηλεκτρικά και μαγνητικά σήματα, είναι λογικό να δημιουργεί παρεμβολές και να διαταράσσει την εσωτερική επικοινωνία του οργανισμού μας με απρόβλεπτες συνέπειες. Ο David Carpenter ένας από τους συντάκτες της έκθεσης της Επιτροπής του Αμερικάνικου Συμβουλίου Προστασίας από τις Ακτινοβολίες είπε: «Αν σε οποιοδήποτε άλλο περιβάλλον άλλων νοσογόνων παραγόντων υπήρχαν τόσο ισχυρές ενδείξεις σύνδεσης με την καρκινογένεση σαν αυτές που υπάρχουν για τα ηλεκτρομαγνητικά πεδία, η κυβέρνηση θα έπαιρνε εκτεταμένα μέτρα. Ο μόνος λόγος που πολλά από τα μέλη της επιτροπής δίστασαν να προτείνουν ακόμη αυστηρότερα όρια, ήταν η πλήρης επίγνωση των τρομακτικών οικονομικών συνεπειών μιας τέτοιας απόφασης»…. Η Ελλάδα τώρα, θέλοντας να εξευμενίσει τις αντιδράσεις και τους φόβους των πολιτών, υιοθέτησε τα όρια της Ευρώπης μειωμένα κατά 20%. Αυτό θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ικανοποιητικό έως και γενναίο. Για κάποιον όμως που έχει τις τεχνικές γνώσεις, όπως λένε οι ειδικοί, δεν σημαίνει παρά μια μηδαμινή και ασήμαντη βελτίωση.

Είναι Φονικό το Κινητό μας Τηλέφωνο;

Οι σημερινές συζητήσεις για τις επιπλοκές που προκαλούν στην υγεία μας τα κινητά τηλέφωνα, είναι απλά η συνέχεια μας διαμάχης αναφορικά με την συνολική επίδραση των ασθενών ηλεκτρομαγνητικών πεδίων επάνω στον άνθρωπο, η οποία έχει ξεκινήσει από την δεκαετία του 1960. Το κινητό τηλέφωνο αποτελεί πλέον ένα από τα επιτεύγματα της σύγχρονης τεχνολογίας των τηλεπικοινωνιών που έχει αναδειχθεί σε είδος πρώτης επιλογής από τους καταναλωτές. Από τους ειδικούς επιστήμονες έχει επισημανθεί εδώ και αρκετά χρόνια, οι επιπτώσεις της ακτινοβολίας που προέρχονται από ραδιοσυχνότητες και ο κίνδυνος των δυσμενών επιπτώσεων στην υγεία όσων εκτίθενται σε αυτές.

Το θέμα αυτό έχει απασχολήσει τους ερευνητές για πολλές δεκαετίες όχι μόνο στην περίπτωση των  συχνοτήτων της κινητής τηλεφωνίας αλλά και στην περίπτωση των  άλλων ραδιοσυχνοτήτων που ευρίσκονται στην υπηρεσία του ανθρώπου για μακρύτερο χρονικό διάστημα. Όμως καμιά από αυτές τις ακτινοβολίες δεν έχει τόσο άμεση σχέση με τον απλό πολίτη όση η ακτινοβολία από την κινητή τηλεφωνία. Είναι συνεπώς αναμενόμενο να γίνεται μεγάλη προσπάθεια διερεύνησης των επιπτώσεων ειδικά στην περίπτωση της κινητής τηλεφωνίας, προσπάθεια που έχει ξεκινήσει εδώ και αρκετά χρόνια.

Η ιδιομορφία της κινητής τηλεφωνίας βρίσκεται στο γεγονός ότι ο κάτοχος μιας συσκευής κινητού τηλεφώνου δεν έχει τρόπο να διαπιστώσει αν το κινητό του τηλέφωνο λειτουργεί κάτω από τα όρια ασφαλείας. Μολονότι πρόκειται για ένα καταναλωτικό αγαθό, το κινητό τηλέφωνο δεν έχει καμία σχέση π.χ. με ένα στερεοφωνικό σύστημα (όπου ο καταναλωτής μπορεί ακουστικά να ελέγξει την ποιότητα του) ούτε με ένα όργανο γυμναστικής που επίσης μπορεί να το χρησιμοποιήσει σωστά και χωρίς κινδύνους.

Επειδή, λοιπόν, είναι δύσκολη η άμεση απόδειξη των επιπτώσεων αυτών, το θέμα παραμένει ανοιχτό, με τις Εταιρίες (κατασκευαστικές κινητών τηλεφώνων και παροχής υπηρεσιών κινητής τηλεφωνίας) να υποστηρίζουν ότι τηρούνται τα όρια ασφαλείας που έχουν θεσπιστεί και τους ερευνητές  να επιμένουν –στην πλειοψηφία τους- ότι υπάρχουν ποικίλες επιπτώσεις στους χρήστες κινητών τηλεφώνων.

Οι ακτινοβολίες μικροκυμάτων, όμως, που εκπέμπονται από τα κινητά τηλέφωνα αυξάνουν σαφώς τον κίνδυνο του καρκίνου των παρωτίδων (ο μεγαλύτερος από τους σιελογόνους αδένες), σύμφωνα με έρευνα που πραγματοποιήθηκε από ισραηλινούς ερευνητές. Οι κίνδυνοι να αναπτύξει κάποιος καρκινικό όγκο στους αδένες αυτούς, είναι σχεδόν κατά 50% υψηλότεροι μεταξύ αυτών που χρησιμοποιούν συχνά κινητά τηλέφωνα (22 ώρες το μήνα), σύμφωνα με την έρευνα αυτή, που δημοσιεύθηκε στην Αμερικανική Επιθεώρηση Επιδημιολογίας. Ο κίνδυνος είναι ακόμη μεγαλύτερος αν οι χρήστες τοποθετούν τη συσκευή στο ίδιο αυτί ή αν δεν διαθέτουν ακουστικό ή αν βρίσκονται σε αγροτικές περιοχές. «Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι υπάρχει σχέση αιτιότητας ανάμεσα στα κινητά τηλέφωνα και την ανάπτυξη όγκων στους σιελογόνους αδένες», καταλήγουν οι ερευνητές.

Εντούτοις, η Αμερικανική Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων διαπίστωσε ότι δεν υπήρχε καμία σαφής σύνδεση μεταξύ της χρήσης των κινητών και ενός αυξημένου κινδύνου για καρκίνο, όμως ανέφερε ότι χρειάζεται περισσότερη έρευνα για «να καθοριστεί με περισσότερη βεβαιότητα εάν τα κινητά είναι ασφαλή». Άλλες μελέτες πάλι, έχουν βρει ένα περίεργο συσχετισμό μεταξύ της συχνής χρήσης των κινητών και αρκετών μορφών όγκου. Οι περισσότερες μελέτες, όμως, των κινητών δεν είναι μακροχρόνιες, αλλά τα αποτελέσματά τους προκαλούν μεγάλη ανησυχία και υπογραμμίζουν την ανάγκη για περισσότερη έρευνα για το συσχετισμό μεταξύ της χρήσης των κινητών και των όγκων.

wifi-em-polution

Ηλεκτρομαγνητική Ακτινοβολία στο Σπίτι

SΟS εκπέμπουν ειδικοί για το ηλεκτρομαγνητικό νέφος ακτινοβολιών και από τις ασύρματες συσκευές νέας τεχνολογίας, αλλά συγχρόνως και από τις οικιακές συσκευές, όπως οι φούρνοι μικροκυμάτων, που προαναφέραμε και τα σεσουάρ. Τα μαγνητικά και τα ηλεκτρικά πεδία που αναπτύσσονται κατά τη λειτουργία αυτών των συσκευών ενδέχεται να δρουν επιβαρυντικά στον ανθρώπινο οργανισμό, σύμφωνα με πρόσφατες μετρήσεις και έρευνες. Ωστόσο, υπάρχει και μεγάλη μερίδα επιστημόνων που θεωρεί ότι δεν συντρέχουν λόγοι ανησυχίας. Ο καθηγητής Ραδιοβιολογίας, όμως, και Κυτταρικής Βιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Λουκάς Μαργαρίτης επισημαίνει πως: «…λόγω των μαγνητικών πεδίων αλλά και των ραδιοκυμάτων που εκπέμπουν, οι πλέον επικίνδυνες συσκευές με σειρά προτεραιότητας είναι: η βάση ασύρματου τηλεφώνου, ο φούρνος μικροκυμάτων, το WiFi και το σεσουάρ. Μικρότερη είναι η επικινδυνότητα από τη χρήση ηλεκτρικής κουζίνας, τον αποροφητήρα και το ηλεκτρονικό ξυπνητήρι». Όμως και πάλι, υπάρχει επίσης η αντίθετη άποψη: «Μέχρι σήμερα δεν υπάρχουν αρκετές ενδείξεις ώστε να μπορούμε με σιγουριά να πούμε ότι προβλήματα υγείας συνδέονται με το αποκαλούμενο «Παρωχημένα» τα όρια.

Από μετρήσεις τώρα του Εργαστηρίου Κυτταρικής Βιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, μία ασύρματη βάση κινητού τηλεφώνου βρέθηκε πως δημιουργεί σε απόσταση μερικών εκατοστών μαγνητικό πεδίο έντασης 50 μιλιγκάους. Μπορεί το όριο που έχει υιοθετηθεί από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας προ δεκαετίας να φτάνει τα 1.000 μιλιγκάους, ωστόσο, πριν από μερικούς μήνες το Ευρωκοινοβούλιο αποφάσισε να εξετάσει την υιοθέτηση αυστηρότερων ορίων, λόγω του ότι τα υπάρχοντα όρια θεωρούνται «παρωχημένα».

Η έκθεση που προβλημάτισε τους ευρωβουλευτές ακούει στο όνομα Βioinitiative Report και αναφέρεται σε έρευνες που καταδεικνύουν ότι μαγνητικά πεδία έντασης άνω των 4 μιλιγκάους δύναται να προκαλούν σε παιδιά και ενηλίκους σοβαρά προβλήματα υγείας και να συνδέονται με δυσλειτουργίες του θυρεοειδή αδένα, κακοήθεις όγκους, λευχαιμίες, νευρικές διαταραχές, αλλοιώσεις του DΝΑ, καθώς και βλάβες του ανοσοποιητικού συστήματος. Ιδιαίτερη δε προσοχή πρέπει να δοθεί στους φούρνους μικροκυμάτων, που όταν τοποθετούνται σε πάγκους κουζίνας βρίσκονται στο ύψος του κεφαλιού.

Η ισχυρή ένταση μικροκυματικής ακτινοβολίας μπορεί, λοιπόν, να διεγείρει το περιφερειακό νευρικό σύστημα, να υπερθερμάνει το σώμα και να προκαλέσει επιληπτικούς σπασμούς ή καρδιακή προσβολή, ενώ έχει επίσης αποδειχθεί ότι και οι χαμηλής συχνότητας ακτινοβολίες επηρεάζουν την ηλεκτρική δραστηριότητα του εγκεφάλου και είναι δυνατόν να προκαλέσουν συμπτώματα γρίπης και ναυτίας. Άλλες ακτινοβολίες μπορούν να προκαλέσουν ή να αποτρέψουν τον ύπνο ή να επηρεάσουν τα εγκεφαλικά κύματα. Όπως, σύμφωνα με την επιστημονική μελέτη του Πανεπιστημίου της Φλωρεντίας στην Ιταλία,  η υπερέκθεση στην τηλεόραση μπορεί να επηρεάσει τα επίπεδα της μελατονίνης στα παιδιά και πιθανόν να συμβάλει στην εμφάνιση του αυτισμού στα νήπια, καθώς και στην πρόωρη έναρξη της εφηβείας.

Και σύμφωνα επίσης με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, η ηλεκτρική υπερευαισθησία αποτελεί μια από τις πιο διαδεδομένες –και ίσως υποτιμημένες– σύγχρονες ασθένειες η οποία προκαλείται από την συχνή έκθεση σε ηλεκτρομαγνητικά πεδία.  Ωστόσο, πολύ λίγοι γνωρίζουν ότι ένας από τους βασικότερους παράγοντες εμφάνισής της είναι και υπερέκθεση στις ακτινοβολίες του υπολογιστή και της τηλεόρασης, ειδικότερα εάν διαθέτουν οθόνη plasma. Μια τέτοια υπερέκθεση φαίνεται ότι μπορεί να προκαλέσει από πονοκέφαλο μέχρι κρίσεις επιληψίας καθώς και λευχαιμία!

Λέμε Όχι στην Άγνοια και την Αδιαφορία!

Η ανάπτυξη της τεχνολογίας έχει αλλάξει εντελώς τους όρους της ζωής μας και η κατάσταση του ανθρώπου είναι πολύ διαφορετική από εκείνη των περασμένων αιώνων, αξιοθαύμαστα βελτιωμένη σε πολλούς τομείς, αλλά ακόμα παραμένει ατελής και γεμάτη κινδύνους. Αρχίζοντας από τα δόντια των θηρίων και φτάνοντας ως τους ιούς και τους καρκίνους, οι επιθέσεις κατά της ανθρώπινης ζωής γίνονται όλο και πιο ύπουλες. Έτσι, και οι κίνδυνοι που δημιουργεί ο άνθρωπος, οι επιθέσεις του ανθρώπου ενάντια στον άνθρωπο είναι όλο και πιο εκλεπτυσμένες.

Οι αλλαγές, λοιπόν, που ο άνθρωπος έναν αιώνα τώρα επέβαλε στον περίγυρό του και στον τρόπο της ζωής του απειλούν πλέον την υγεία του. Αυτό που χρειάζεται να κατανοήσουμε είναι πως περιβαλλόμαστε από ηλεκτρομαγνητικές ακτίνες είτε είμαστε στο σπίτι, στο δρόμο, στην εργασία μας ή οπουδήποτε αλλού. Αυτές που μπορεί να αισθανόμαστε ευκολότερα, είναι αυτές που μας εξασθενούν και μας αρρωσταίνουν, χωρίς σημαίνουσα προηγούμενη σωματική ή άλλη ειδική αιτία. Σίγουρα όλοι οι άνθρωποι δεν αντιδρούν το ίδιο μέσα σε ένα παθογόνο περιβάλλον. Αυτό όμως που χρειάζεται όλοι μας να καταλάβουμε είναι ότι η αδιαφορία σκοτώνει και ήρθε ο καιρός ν’ αρχίσουμε να χρησιμοποιούμε τις διάφορες ηλεκτρικές συσκευές με μέτρο και όχι αλόγιστα, τηρώντας πια τις αποστάσεις ασφαλείας. Έτσι, θα κάνουμε την διαφορά! Γιατί, αν ο σκοπός του πολιτισμού είναι η υγεία, η ευτυχία και η εξέλιξη, τότε είναι σημαντικό να αναθεωρήσουμε την πολιτικές που προάγουν και ελέγχουν τον πολιτισμό, μιας και μέχρι τώρα τείνουν να οδηγήσουν στο αντίθετο. Και ο μεγαλύτερος κίνδυνος δεν είναι οι εταιρείες, που αποσκοπούν στο κέρδος τους με κάθε μέσον, αλλά η αδιαφορία των καταναλωτών! Βέβαια,… είναι μακρύς ο δρόμος για μια τέτοια συνειδητοποίηση και ίσως λίγος ο χρόνος. Επειδή όμως γνωρίζουμε πλέον, αυτόματα αυτή η γνώση γίνεται πρόκληση!

Μπορεί, λοιπόν, η τεχνολογία να έχει αυξήσει την ταχύτητα στην ανάπτυξή της τα τελευταία χρόνια, εμείς όμως θα πρέπει να είμαστε πολύ επιφυλακτικοί. Τα σύγχρονα θαύματα της τεχνολογίας μπορεί μεν να προσφέρουν σημαντικές καθημερινές διευκολύνσεις και ανέσεις, αλλά, παράλληλα δημιουργούν φόβους και προβλήματα που πρέπει να αντιμετωπιστούν. Η ιδέα της επιλογής και της απόφασης μας βρίσκει ακόμα νωθρούς και αβέβαιους. Η εφαρμογή, όμως, του «παν μέτρο άριστον» καταργεί τον φόβο, μετατρέποντάς τον σε διαδικασία εξέλιξης που υπηρετεί τον άνθρωπο, καθώς προκύπτει μέσα από μια αυθεντική πηγαία συνειδητότητα, για μια καλύτερη ποιότητα Ζωής.

Η ΣΑΣΗ ΧΟΤΖΟΓΛΟΥ είναι ψυχολόγος και ερευνήτρια εναλλακτικών μεθόδων θεραπείας.

 

ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΚΤΙΝΟΒΟΛΙΑ ΤΩΝ ΚΙΝΗΤΩΝ & WI-FI

Ανησυχείτε για την ηλεκτρομαγνητική ρύπανση από το κινητό σας τηλέφωνο;

Q4 (BIOGUARD)

Άμεση ΤΡΙΠΛΗ Προστασία από τη ΒΛΑΒΕΡΗ ΑΚΤΙΝΟΒΟΛΙΑ του Κινητού σας Τηλεφώνου, καθώς και του Ασύρματου Τηλεφώνου και του Wi-Fi σας. 

wifi-em-polution

 

Το Q4 (Bioguard), που περιέχει τρία Αυτοκόλλητα Προστασίαςσχεδιάστηκε ώστε να Εξουδετερώνει τις ηλεκτρομαγνητικές ακτινοβολίες που επιδρούν αρνητικά στην ανθρώπινη υγεία. Ακτινοβολίες που προέρχονται κυρίως από τα κινητά μας τηλέφωνα, τα ασύρματα τηλέφωνα του σπιτιού μας, αλλά και τα WI-FI μας. Μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν και τις οθόνες των υπολογιστών μας.

bioguard-q4

Είναι γνωστό πως οι συσκευές κινητών τηλεφώνων, των ασύρματων τηλεφώνων, αλλά και των WI FI, ακριβώς όπως οι ραδιοδέκτες και οι ραδιοπομποί, εκπέμπουν ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία σε Εξαιρετικά Χαμηλές Συχνότητες (ELF-Extremely Low Frequencies). Η ακτινοβολία αυτή έχει θερμικές επιδράσεις, δηλαδή βιολογικές παρενέργειες στην ανθρωπινή υγεία που οφείλονται στην αύξηση της θερμοκρασίας των κυττάρων. Αυτή η ακτινοβολία δρα συνεχώς, επειδή οι τηλεφωνικές συσκευές ακτινοβολούν χωρίς διακοπή, ακόμη και όταν είναι εκτός χρήσης. Το κεφάλι μας απορροφά πάνω από το 80% αυτής της ακτινοβολίας, κι ενώ το κρανίο μας προστατεύει εν μέρει τον εγκέφαλό μας, τα εσωτερικά μας όργανα είναι απολύτως εκτεθειμένα στη διείσδυση της ακτινοβολίας.

 

ΓΝΩΡΙΖΑΤΕ ΟΤΙ: «Οι περισσότεροι από εμάς καθημερινά αναπτύσσουμε καρκινογόνα κύτταρα μέσα στον οργανισμό μας. Όμως σε φυσιολογική κατάσταση αυτά τα διαταραγμένα κύτταρα αμέσως μετά καταστρέφονται από το δικό μας ανοσοποιητικό σύστημα. Όμως, έχει αποδειχθεί επανειλημμένα, ότι πέντε λεπτά μετά από έκθεση μας στην ακτινοβολία του κινητού μας τηλεφώνου, το 5% των κυττάρων του μη ενεργού καρκίνου μεταλλάσσονται στο 95 % κυττάρων του ενεργού καρκίνου…!» POWERWATCH UK

Το Q4 (Bioguard) είναι ένας φυσικός ιονιστής, που χρησιμοποιείται για την εξουδετέρωση αυτών των  βλαβερών ηλεκτρομαγνητικών ακτινοβολιών στα κινητά τηλέφωνα, τα αύρματα τηλέφωνα και τις συσκευές Wifi, με μεγάλη αποτελεσματικότητα (95%). Προστατεύει ειδικά την περιοχή του κεφαλιού, που εκτίθενται περισσότερο στην ακτινοβολία των συγκεκριμένων ραδιοκυμάτων. Το ΒΙΟGUARD είναι μικρό, κομψό και τοποθετείται στο πίσω μέρος της συσκευασίας. 

 bioguard-q4-2

Το Q4 (BIOGUARD)  βραβεύτηκε στη 49η Παγκόσμια Έκθεση Καινοτομίας, Έρευνας και Νέας ΤεχνολογίαςEUREKA, στις Βρυξέλλες το 2000 καθώς και με τη «Χρυσή Πλακέτα του Νίκολα Τέσλα» στην Έκθεση καλύτερης εφεύρεσης στη Λιουμπλιάνα.

 

 Τηλεφωνείστε τώρα στο

2392.110215

ή στο 

6945354443

ή στείλτε στον ίδιο αριθμό SMS με τα στοιχεία σας (Ονοματεπώνυμο, Διεύθυνση, Ταχυδρομικός Κώδικας και Τηλέφωνο).
Μπορείτε επίσης να δώσετε την παραγγελία σας και τα στοιχεία σας στο mail και θα αποσταλεί ταχυδρομικώς: 
bioguard.gr@gmail.com

● Αποκτήστε το τώρα με  25 € + τα έξοδα (5€) αποστολής και αντικαταβολής μέσω ΕΛΤΑ. 

ΤΟ Q4 (BIOGUARD) έχει δοκιμαστεί εργαστηριακά κι έχει αποδειχθεί η αποτελεσματικότητά του.
15033621_1178229755588171_1250469774_n

AYTIΣΜΟΣ

ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΠΙΔΗΜΙΑ ΤΟΥ ΑΥΤΙΣΜΟΥ;

Ο Αυτισμός δεν Είναι Ασθένεια Είναι Διαφορετικότητα

 

 

Γράφει η Σάση Χότζογλου

«…Μέσα στο καβούκι του υπάρχει ολόκληρος ο κόσμος.
Μόνο που δεν είναι έτσι όπως τον βλέπουμε εμείς,
αλλά σπασμένος σε μικρές μικρές ανακατεμένες εικονίτσες.
Τόσες πολλές που χάνεσαι!
Είναι σαν να μην μπορείς να δεις τίποτα ολόκληρο.
Και άντε να τις ενώσεις.
Και εμένα που δεν μου αρέσουν καθόλου τα πάζλ;;;…»

Πέτρος Πουλάκης, Ο Αυτός,  εκδ. Κάστωρ

                                             

 

 

Ο όρος αυτισμός προέρχεται από την λέξη Εαυτισμός που σημαίνει «κλεισμένος στον εαυτό», σε μια σιωπή που κραυγάζει από άγχος σα να σου λέει:«Απλά επειδή εγώ δεν μιλάω δεν σημαίνει ότι δεν έχω τίποτα να πω»!!! Αυτό το άτομο δεν θέλει να έχει καμιά επαφή με τους άλλους. Η ομιλία του, οι κινήσεις του, το βλέμμα του δεν μοιάζει με των άλλων, θέλει να είναι μόνο του. Κατά τους επιστήμονες, αυτή η περιγραφή αφορά ανθρώπους με κοινά κλινικά χαρακτηριστικά και διαταραχές της εξέλιξης, στους οποίους οι αιτίες μπορούν να είναι διαφορετικές ή και άγνωστες, να ποικίλλουν από άτομο σε άτομο ή και να συνυπάρχουν. Ακόμη πιο διευρυμένα, είναι μια ψυχική κατάσταση που χαρακτηρίζεται από τον περιορισμό του ατόμου μέσα στον δικό του κόσμο των ιδεών και της ηθελημένης διακοπής της επαφής του με τον εξωτερικό κόσμο. Είναι η κυριαρχία του εσωτερικού βίου επί της ζωής, με όσο το δυνατόν πιο λίγη επαφή με την εξωτερική πραγματικότητα.

Ο αυτισμός εμφανίζεται στην πρώιμη παιδική ηλικία –στους πρώτους 30 μήνες της ζωής– και τα αυτιστικά άτομα έχουν κανονική διάρκεια ζωής. Τα αγόρια επηρεάζονται σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από νευρολογικές διαταραχές και παρουσιάζουν αυτισμό σε ποσοστό 80% περίπου του συνόλου των περιπτώσεων. Οι γνώσεις μας για τις αιτίες του Πρώιμου Νηπιακού Αυτισμού είναι σχετικά αβέβαιες. Αυτό που έχουμε ως αποτέλεσμα είναι πως οι άνθρωποι με αυτισμό αντιμετωπίζουν πολύ μεγάλη δυσκολία να συσχετίζονται με τους συνανθρώπους τους, έως και αρνούνται την παρουσία τους.

Όταν όμως το βλέμμα τους τύχει και πέσει επάνω σου είναι σα να σου λέει: «Ρωτάτε αν με πειράζει η κατάστασή μου; Τι να σας πω; Μπορεί να μην τα καταλαβαίνω όλα, αλλά αισθάνομαι. Νοιώθω πως οι γονείς μου μ’ αγαπάνε με ένα βουβό πόνο και με μια υποταγή σ’ αυτή την σκληρή μοίρα τους. Τα άλλα παιδιά τι να με κάνουν αφού δεν μπορώ να τους ακολουθήσω στα πολύπλοκα παιγνίδια τους; Και να ήθελα δεν θα τα κατάφερνα. Έτσι, στην καλύτερη περίπτωση, μου κάνουν λίγο παρέα οι πιο σπλαχνικοί και έπειτα φεύγουν να παίξουν με άλλα παιδιά που τα καταφέρνουν καλύτερα. Άλλοι με λυπούνται γιατί δεν μπορώ να είμαι αυτό που απαιτεί η κοινωνία να είναι ο άνθρωπος, χαλάω λίγο την εξιδανικευμένη εικόνα του ατόμου που πρέπει να είναι έξυπνος και όμορφος. Άλλοι αδιαφορούν για την ύπαρξή μου, σα να μην υπάρχω, άλλοι γελούν μαζί μου, και άλλοι αναρωτιούνται γιατί με άφησαν να ζήσω. Μακάρι όμως να μπορούσατε να δείτε τον εαυτό σας και τον κόσμο σας μέσα από τα δικά μου μάτια. Πρέπει τέλος να σας πω πως, μπορώ να είμαι χαρούμενος και ευτυχισμένος ειδικά όταν εσείς μ’ αγγίζετε και μου μιλάτε χωρίς φόβο και ενοχές. Δεν ξέρω γιατί είμαι διαφορετικός από εσάς, αλλά γιατί θα πρέπει να δώσουμε μια εξήγηση γι’ αυτό; Γιατί να μην αποδεχθούμε την κατάσταση, να συμφιλιωθούμε και να νοιώσουμε την χαρά της ψυχικής επαφής που δεν εμποδίζεται από κανένα μυαλό ή γονίδιο; Μπορεί όλα αυτά που είπα να σας φαίνονται απλοϊκά, μα για μένα είναι σημαντικά. Είναι η δική μου ζωή, ο δικός μου λόγος ύπαρξης και ας συνεχίζουν οι γιατροί να με εξετάζουν σαν άρρωστο».

Ας δούμε λοιπόν παρακάτω πως βλέπουμε εμείς όλα αυτά τα άτομα: Η επιστημονική κοινότητα εικάζει πως υπάρχει μια αλυσίδα αιτιών που μπορεί να έθεσαν το μωρό σε κίνδυνο, και κάθε μία από αυτές να επηρέασαν την εξέλιξη ορισμένων περιοχών του εγκεφάλου –σε κάποια στιγμή της κύησης ή της ανάπτυξης– με αποτέλεσμα, την ελαττωματική «καλωδίωση» του εγκεφάλου και συνέπεια την ανικανότητα του παιδιού να συλλάβει γνωστικά τον κόσμο όπως όλοι μας, και να τον δημιουργήσει με ένα κωδικοποιημένο και συμβολικό τρόπο που κάνουμε όλοι εμείς οι άλλοι. Στην Ευρώπη των 375.000.000 κατοίκων, υπολογίζεται ότι πάνω από 1.000.000 περίπου ανήκει στην κατηγορία αυτή.

Μήπως ήρθε ο καιρός να ρωτήσουμε τι μπορούμε να κάνουμε γι’ αυτά; Ή μαζί μ’ αυτά; Τι πρέπει να γίνει ώστε να διευκολυνθεί ο περίγυρός τους και να τα δεχθεί η κοινωνία, όχι σαν άρρωστα αλλά σαν παιδιά με διαφορετικότητα,  μέσα στο σύνολό της;… Μήπως πρέπει, επίσης, να αναρωτηθούμε τι θέλουν να μας δείξουν αυτά τα παιδιά; Ίσως και να θέλουν να καθρεφτίσουν με την ίδια τους την ζωή την κοινωνία που φτιάξαμε!!! Ποιος ξέρει;…Το μόνο σίγουρο είναι πως, η σιωπή εδραιώνει την απομόνωση. Η γνώση όμως και η δράση είναι τα πιο ισχυρά όπλα για την καταπολέμησή της και μια τέτοια απελευθέρωση θα φέρει τέλος στην «εκκωφαντική σιωπή των αμνών» και ίσως πάλι, μπορεί και να σταματήσει το «μεγαλείο του ισχυρού» matrix…

          

Στην Εποχή της Πληροφορίας και της Θετικής Ενέργειας

Τα αυτιστικά παιδιά κλεισμένα ερμητικά στον εαυτό τους, δυσκολεύονται έως και αρνούνται την μίμηση και την ομιλία που όλοι εμείς μάθαμε για να διοχετεύουμε συνεχώς τον κόσμο μας με πληρο-φορίες. Δεν έχουν ποτέ στενές επαφές με άλλα άτομα και προτιμούν να κλείνονται στον δικό τους πνευματικό κόσμο. Όλοι οι αυτιστικοί ανεξαιρέτως, λοιπόν,  παρουσιάζουν πρόβλημα στην επικοινωνία, ενώ πολλοί είναι μουγγοί. Ασχολούνται με πολύ συγκεκριμένες και επαναλαμβανόμενες δραστηριότητες, ενώ δεν δέχονται με τίποτα να ασχοληθούν με κάτι διαφορετικό. Και η οποιαδήποτε παιδαγωγική μέθοδος για να αποδώσει στο να κάνουμε τον κόσμο τους λίγο καλύτερο και ευκολότερο, πρέπει να πραγματοποιείται μέσα σε μια ατμόσφαιρα που να την χαρακτηρίζουν ηρεμία, απλότητα συμπεριφοράς, σταθερή και έμπρακτη εμπιστοσύνη στο αυτιστικό παιδί, ασφάλεια, έμπρακτο επίσης ενδιαφέρον και αγάπη.

Τα διαθέτουμε όλα αυτά τα στοιχεία στην εποχή των πολλών ταχυτήτων, της φίρμας και της συνεχούς επιδίωξης για αυτοκαταξίωση; Αν μπορέσουμε να κάνουμε την υπέρβασή μας, τότε μπορούμε να φορτίσουμε με θετική ενέργεια και κάθε τι καθώς και κάθε έναν γύρω μας. Και τότε ίσως να πούμε πως εμείς είμαστε υγιείς και τα αυτιστικά άτομα ασθενείς. Μέχρι τότε όμως, καλούμαστε από ότι φαίνεται να βλέπουμε την κοινωνία μας να καθρεφτίζεται σε όλο και μεγαλύτερο αριθμό αυτιστικών παιδιών.

Μέσα στην αυτιστική κατάσταση φαίνεται πως θίγονται οι σχέσεις του παιδιού με το κοινωνικό περιβάλλον, το παιχνίδι του, οι αντιδράσεις του σε ακουστικά ή οπτικά ερεθίσματα, στον πόνο και στον τρόπο που κρατά το σώμα του. Επίσης, φαίνεται πως θίγεται ο τομέας της προλεκτικής και λεκτικής επικοινωνίας και λόγω αυτού  εκφράζεται η λανθασμένη άποψη ότι το αυτιστικό παιδί δεν μπορεί να επικοινωνήσει. Η αλήθεια ωστόσο είναι λίγο διαφορετική. Η επικοινωνία μ’ ένα αυτιστικό παιδί, παραμένει επικοινωνία με μια έντονη και πλήρη παρουσία. Γιατί πολύ συχνά, η οχυρωμένη μοναξιά του αυτιστικού παιδιού δεν κρύβει το κενό, αλλά αντίθετα ένα σημαντικό εκφραστικό υλικό που αναζητεί με εξαιρετική διαστακτικότητα και ατολμία κάποιο ημίφως για να εκφραστεί με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο.

Αυτήν ακριβώς την έκφραση προσπαθούν να διευκολύνουν με κάθε δυνατό τρόπο όλες οι θεραπευτικές προσπάθειες και οι εναλλακτικές στρατηγικές. Γιατί, κατά τα λεγόμενα του ψυχοθεραπευτή Χόρχε Μπουκάι, ένα προβληματικό άτομο δεν χρειάζεται γιατρό να το κουράρει, ούτε πατέρα και μητέρα να το φροντίζει μόνο. Αυτό που χρειάζεται είναι έναν δάσκαλο να του δείξει σε ποιο σημείο του δρόμου χάθηκε. Τώρα, ποια από τις δυο πλευρές –αυτιστικά παιδιά και  «υγιής» κοινωνία– βρίσκεται στην θέση του προβληματικού, ας ρωτήσει η κάθε μια από εμάς και ο καθένας τον εαυτό του για να βρούμε ποιος είναι ο χαμένος τελικά.

Όταν το επίπεδο νοημοσύνης τους είναι ικανοποιητικό (το ¼ των παιδιών αυτών έχει φυσιολογική νοημοσύνη) και αν η ομιλία έχει εμφανιστεί έως τα 5 τους χρόνια, η προοπτική θετικής περαιτέρω βελτίωσης είναι σημαντική. Σε μικρό ποσοστό παρουσιάζουν εξειδικευμένες ικανότητες π.χ. μουσική, ζωγραφική. Μερικές δεκαετίες πριν, συγχέονταν η συμπτωματολογία του αυτισμού με αυτή της σχιζοφρένειας ή άλλων ψυχωσικών διαταραχών. Στη συνέχεια θεωρήθηκε ως ένα είδος συναισθηματικής διαταραχής, ενώ αργότερα περιελήφθη στα «λοιπά προβλήματα υγείας», προκειμένου να κατηγοριοποιηθεί ως είδος αναπηρίας. Μόλις στη δεκαετία του 1990 αναγνωρίστηκε ως αυτόνομη και ανεξάρτητη διαγνωστική κατηγορία. Μία εναλλακτική εξήγηση της αύξησης των ποσοστών του αυτισμού είναι και η αλλαγή των κριτηρίων στις πρακτικές διάγνωσης. Με το πέρασμα των χρόνων τα κριτήρια διάγνωσης της ασθένειας άλλαξαν, «χαλάρωσαν», με αποτέλεσμα να θεωρούνται αυτιστικοί και άνθρωποι που έχουν σε εξαιρετικά ελαφριά μορφή την ασθένεια. Τα τελευταία χρόνια όμως, αυξάνονται όλο και περισσότερο τα αποτελέσματα της εκπαιδευτικής πράξης, που δείχνουν ότι τα άτομα με αυτισμό διαθέτουν και μπορούν να αναπτύξουν ουσιαστικές ικανότητες, αρκεί να τους προσφερθούν τα κατάλληλα μέσα. Η εκπαίδευση, κατ’ επέκταση και η φυσική αγωγή, ως ένας από τους σημαντικότερους παιδαγωγικούς κλάδους, μαζί με την αγάπη και την αγκαλιά αποτελούν το αποτελεσματικότερο ίσως μέσο στη διαμόρφωση και εξέλιξη όλων των πλευρών της προσωπικότητας κάθε ατόμου με αυτισμό στον καλύτερο δυνατό βαθμό.

Ο Δύσκολος Δρόμος της Διαφορετικότητας

Είναι γνωστό ότι η χρήση μορφίνης και άλλων οπιούχων μειώνει την αντιδραστικότητά μας στον πόνο όπως και το γεγονός ότι το σώμα μας παράγει τα δικά του οπιοειδή. Σε κάποιες μελέτες βρέθηκε ότι τα αυτιστικά παιδιά είχαν πολύ μεγαλύτερες ποσότητες ενδορφινών στον οργανισμό τους, που ίσως σημαίνει ότι ο εγκέφαλος τους απελευθερώνει πολύ μεγαλύτερες ποσότητες από αυτές, που χρειάζεται ένας φυσιολογικός οργανισμός. Η παρουσία των ενδορφινών εξηγεί ικανοποιητικά και την αντοχή τους στον πόνο, όπως και την αυτοκαταστροφική συμπεριφορά. Και η επιστημονική έρευνα εστιάζεται στην δημιουργία ανταγωνιστών των ενδορφινών, να μειώσουν δηλαδή το πλεόνασμα που εμφανίζεται, ούτως ώστε να μειωθεί η αυτοκαταστροφική τους συμπεριφορά.

Είναι δε γνωστή η κίνηση των αυτιστικών παιδιών μπρος-πίσω, μα το καθένα διαθέτει το δικό του ρεπερτόριο τελετουργιών –μερικές φορές αρκετά σκληρό– και είναι αδύνατο να το αποτρέψει κάποιος. Μάλιστα μπορεί να κάνει αυτές τις επαναλαμβανόμενες συμπεριφορές χωρίς να διακόψει, για πολλές ώρες. Αν κάποιος προσπαθήσει να το εμποδίσει, είναι έκδηλη η αναστάτωση με φωνές και εκνευρισμό. Επειδή έχουν και αισθητικές στρεβλώσεις, ακόμα και τα πιο απλά οπτικά ή ακουστικά ερεθίσματα τους δημιουργούν μεγάλο φόβο και εντείνουν την απόσυρσή τους.

Τα χαρακτηριστικά του αυτισμού τώρα, μοιάζουν με αυτά της σχιζοφρένειας αλλά σχεδόν ποτέ δεν εξελίσσονται σε σχιζοφρένεια, στην ενήλικη ζωή. Το βασικό κριτήριο πάντως είναι ηλικιακό: Η σχιζοφρένεια εμφανίζεται μεταξύ 15 και 30 ετών ενώ ο αυτισμός από μερικών μηνών μέχρι 3 ετών. Τα αίτια του αυτισμού παραμένουν αινιγματικά, εντούτοις μελέτες σε δίδυμα παιδιά έδειξαν πως οι γενετικοί παράγοντες παίζουν σημαντικότατο ρόλο, χωρίς όμως να θεωρούνται και οι μοναδικοί υπαίτιοι για τη ραγδαία και πρωτοφανή ανάπτυξη της ασθένειας σε λίγα μόνο χρόνια. Στο προχώρημά τους οι ερευνητές στράφηκαν προς τους περιβαλλοντικούς και τους αιτιολογικούς παράγοντες μέσα στους οποίους συγκαταλέγονται τα αντιβιοτικά, οι ιοί, οι αλλεργίες, η έντονη επιθυμία των γονέων με ελαφρά αυτιστικά χαρακτηριστικά να τεκνοποιήσουν, αλλά και, βάσει μίας πρόσφατης μελέτης, τα αυξημένα ποσοστά των ωρών που βλέπουν τα παιδιά τηλεόραση. Επίσης, η αύξηση των περιστατικών του αυτισμού είναι παράλληλη με την τεράστια αύξηση στη χρήση κινητών τηλεφώνων και WiFi από τα τέλη της δεκαετίας του 1990. Ελάχιστα από αυτά τα αίτια έχουν μελετηθεί συστηματικά, με την πλειονότητά τους να παραμένουν σε υποθετικό επίπεδο…

Υπάρχει Επιδημία; Και αν Ναι, πως Έγινε; Ποιους και τι θα Εξυπηρετήσει;

Τη διακύμανση των επιπέδων τεστοστερόνης κατά την περίοδο ανάπτυξης του εμβρύου υποδεικνύει ως πιθανή αιτία αυτισμού, νέα επιστημονική έρευνα. Συγκεκριμένα, ομάδα ερευνητών από το Πανεπιστήμιο του Cambridge ανακάλυψε, ότι η αυξημένη παραγωγή της εν λόγω αρσενικής ορμόνης, κατά την κύηση έχουν πολύ περισσότερες πιθανότητες να εμφανίσουν συμπτώματα αυτισμού. Τα ευρήματα της συγκλίνουν, ότι τα αίτια της ασθένειας αυτής είναι πιθανότατα γενετικά, ενώ ενισχύεται και η άποψη, ότι κατά βάση αυτισμός είναι ο ακραίος τρόπος έκφρασης του ανδρικού τρόπου σκέψης και συμπεριφοράς.

Σύμφωνα με έναν ευρέως διαδεδομένο υπολογισμό, 1 στα 166 είναι το ποσοστό των παιδιών που πάσχουν από αυτισμό. Μια πιο κοντινή ματιά στις στατιστικές δείχνει πως είναι κάτι παραπάνω από απλή αύξηση των κρουσμάτων. Το ποσοστό αυτό είναι εξαιρετικά υψηλό σε σύγκριση με το 1 στα 2.500 που παραδέχονταν οι ερευνητές για δεκαετίες. Σε χρονικό διάστημα μίας δεκαετίας –από το 1993 μέχρι το 2003 (έτσι ξαφνικά!)– οι στατιστικές του Αμερικανικού Υπουργείου Παιδείας παρουσίασαν μία αύξηση του ποσοστού των αυτιστικών παιδιών, της τάξεως του 657% σε εθνικό επίπεδο.

Χωρίς να αποτελέσει καμία έκπληξη, αυτά τα αυξημένα ποσοστά οδήγησαν πολλούς ερευνητές και ακαδημαϊκούς να κάνουν λόγο  για μία «επιδημία αυτισμού». Ο Dan Burton, από την Ιντιάνα, δήλωσε επίσης το 2001 πως «έχουμε να αντιμετωπίσουμε μία επιδημία». Όπως είπε κάποτε ο Κοινωνιολόγος Marcello Truzzi «οι εξαιρετικοί ισχυρισμοί απαιτούν και εξαιρετικές αποδείξεις». Ο ισχυρισμός για μία τεράστια επιδημία αυτισμού χρειάζεται και μία τεράστια απόδειξη και αυτή η απόδειξη αποτελεί επιθυμία πολλών….

Αν διευρύνουμε το παράθυρο της διορατικότητάς μας θα δούμε όσο θα υπάρχει αύξηση της κοινωνικής αποδιοργάνωσης θα υπάρχει φυσικά και αύξηση του αυτισμού στα άτομα που απαρτίζουν αυτή την κοινωνία. Και όταν είναι μικρά παιδιά αυτοί οι καθρέφτες της κοινωνίας μας δικαιώνουν την λαϊκή παροιμία που λέει πως «από μικρό και από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια». Ο αυτισμός δεν είναι επιδημία γιατί ο αυτισμός δεν είναι ασθένεια. Καλούμαστε όμως όλοι, να δείξουμε την «επιδημία» των ατόμων που θεωρούν τον αυτισμό ως ασθένεια, γιατί καθρεφτίζεται η κοινωνία μας μέσα από τα αυτιστικά άτομα. Είναι καιρός να δείξουμε την «επιδημία» των ανησυχητικών στατιστικών δεδομένων, που αυξάνονται ετησίως και την «επιδημία» μερικών ιθυνόντων των κυβερνήσεων που κάθονται με σταυρωμένα χέρια και δεν κάνουν κάτι για να υποστηρίξουν οικονομικά και ηθικά αυτές τις οικογένειες. Θέλω να πιστεύω πως ο τίτλος «Επιδημία Αυτισμού» δεν θεωρεί τον αυτισμό ασθένεια αλλά στοχεύει σε άλλους τομείς που έχουν τα χαρακτηριστικά της «επιδημίας» και ας ελπίσουμε ότι θα αλλάξει ο τρόπος που σκέφτονται μερικοί για τον αυτισμό.

Νομίζω πάλι ότι θα άλλαζα τον τίτλο «Επιδημία του Αυτισμού» με τον τίτλο «Αγαπήστε τους αυτιστικούς» για να μπορέσουμε να βοηθήσουμε τα αυτιστικά παιδιά να γίνουν λειτουργικά τελικά, χωρίς να τα μετατρέπουμε σε «νευροτυπικά». Επίσης, μπορώ να καταλάβω μέχρις ενός σημείου τη σημασία του να τρομοκρατηθεί η κοινωνία χρησιμοποιώντας το όρο «επιδημία» αφού τελικά η ανάγκη  είναι, η κοινωνία να αντικρύσει το θέμα του αυτισμού και ίσως καταφέρει να δει και αυτή την αυτιστική συμπεριφορά της. Σίγουρα αυτοί που βγάλανε αυτά τα στατιστικά στοιχεία δεν είχαν αυτό στο μυαλό τους, μα δέστε όμως την κατάντια, που όχι μόνο δεν κρύβεται από πίσω, αλλά μας την πασάρουν μπροστά στα μούτρα μας(!!!). Μόνο, δηλαδή, δια μέσου της τρομοκρατίας χρειάζεται εμείς να καταλαβαίνουμε; Και αν καταλάβουμε τελικά! Αυτό που διαφαίνεται εδώ είναι πως παίζονται ακόμη μια φορά πολιτικο-οικονομικά παιγνίδια τα οποία βοηθάνε επικίνδυνα την φαρμακευτική βιομηχανία που στήνεται πάνω στον αυτισμό. Οι φαρμακοβιομηχανίες θα πατήσουν και στις πλάτες –στην κυριολεξία στα κεφάλια– και των αυτιστικών παιδιών, όπως έγινε και με τόσες άλλες παθήσεις, για να κερδοφορίσουν ακόμη μια φορά…

Αυτισμός και Εμβόλια

Μεγάλη αναστάτωση έχει προκαλέσει παγκοσμίως η συσχέτιση των βαρέων μετάλλων, και ειδικώς της ποσότητας που λαμβάνουν τα βρέφη όταν εμβολιάζονται (εμβόλιο MMR ή τριπλούν), με την αύξηση των κρουσμάτων αυτισμού που παρατηρείται από τη δεκαετία του 1980 στις ανεπτυγμένες χώρες και έχει. Η θεωρία της σχέσης μεταξύ βαρέων μετάλλων και αυτισμού ξεκίνησε από την Αμερική. To 1990, ερευνητές ανακάλυψαν ότι αρκετά από τα αυτιστικά παιδιά έπασχαν από Χρόνια Νόσο του Εντέρου (chronic bowel disease), γεγονός που αργότερα ώθησε στη θεωρία της συσχέτισης μεταξύ ενός ευρέως διαδεδομένων παιδικού εμβολίου (και δη ενός συστατικού του, που ήταν παράγωγο του υδραργύρου) και της εμφάνισης αυτισμού.(Να σημειώσουμε πως ο πεπτικός εγκέφαλος είναι ένα τεράστιο εργοστάσιο, το οποίο παράγει και ρυθμίζει με ακρίβεια τουλάχιστον 40 νευροδιαβιβαστές).

Στο τέλος της δεκαετίας του 1990, η πρώτη αληθοφανής υπόθεση συνέδεσε το τριπλό εμβόλιο για τις μαγουλάδες, την ιλαρά και την ερυθρά (το αποκαλούμενο MMR, που προέρχεται από τα αρχικά των αγγλικών λέξεων Measles, Mumps, Rubella) που χορηγούνταν υποχρεωτικά σε βρέφη στην Αμερική, με τον αυξημένο αριθμό των κρουσμάτων αυτισμού. Οι μηνύσεις γίνονταν σχεδόν κατά ομαδικό τρόπο και μεγάλα δικηγορικά γραφεία επικέντρωσαν τις προσπάθειές τους να αποδείξουν, ότι η Αμερική βρίσκονταν ενώπιον ενός σκανδάλου μεγαλύτερου και από αυτό της θαλιδομίδης (σημ. επρόκειτο για φάρμακο που δίνονταν στις έγκυες γυναίκες προς ανακούφιση των συμπτωμάτων ναυτίας και συνδέθηκε χωρίς αμφιβολία με πλήθος «τερατογενέσεων», κυρίως βρέφη που έρχονταν στον κόσμο χωρίς πλήρως ανεπτυγμένα άκρα  –γνωστά ως «παιδιά της θαλιδομίδης»).

Ο μεγάλος θόρυβος που επικράτησε γύρω από τη σχέση εμβολίων και αυτισμού προκλήθηκε από την μεγάλη έρευνα που διεξήγαγε το 1998 ο Βρετανός γαστρεντερολόγος Andrew Wakefield και οι συνεργάτες του σε 12 παιδιά. Η πρώτη μελέτη, που έμεινε γνωστή και ως η μελέτη του Γουέικφιλντ (Wakefield study) δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Lancet το 1998 και συνέδεε άμεσα τον αυτισμό με το εμβόλιο MMR. Η μελέτη αποκάλυψε πως τα συμπτώματα του αυτισμού εμφανίζονταν λίγο μετά τον εμβολιασμό των παιδιών με το εμβόλιο MMR. Αξίζει σε αυτό το σημείο να σημειωθεί πως 10 από τους 13 συγγραφείς της μελέτης ανακάλεσαν από τότε τα αποτελέσματά της και ο Wakefield φέρεται, σήμερα, ότι πληρώθηκε κάποιες χιλιάδες δολάρια για να υποστηρίξει την άποψη ότι το MMR προκαλεί αυτισμό(!!!).

Με μια πρώτη ματιά τα εμβόλια μπορούν να θεωρηθούν υπαίτια για την επιδημία. Τα συμπτώματα του αυτισμού γίνονται τυπικά εμφανή λίγο μετά την ηλικία των δύο μηνών, τότε που τα βρέφη κάνουν τα πρώτα τους εμβόλια για να αναπτύξουν αντισώματα για διάφορες ασθένειες.  Πολλοί γονείς ανέφεραν πως τα παιδιά τους εμφάνισαν συμπτώματα αυτισμού μετά τον εμβολιασμό τους είτε με εμβόλιο κατά της παρωτίτιδας, της ιλαράς και της ερυθράς (γνωστό και ως εμβόλιο MMR) είτε με εμβόλιο που περιείχε την τοξική ουσία thimerosal (θειοµερσάλη).ένα συντηρητικό του εμβολίου που περιέχει υδράργυρο.

Έρευνες στην Αγγλία συνιστούν ότι τα κρούσματα αυτισμού αυξάνονται σταθερά από το 1979 χωρίς καμία αλματώδη αύξηση από το 1988 και έπειτα, οπότε πρωτο-εισήχθη το εμβόλιο MMR στη Μεγάλη Βρετανία. Επιπροσθέτως, δεν παρατηρήθηκε πρώιμη ή όψιμη έναρξη του αυτισμού σε παιδιά που εμβολιάστηκαν νωρίτερα ή αργότερα κατά την παιδική ηλικία σε σύγκριση με παιδιά που δεν είχαν εμβολιαστεί αλλά εμφάνισαν αυτισμό. Τέλος, οι εν λόγω έρευνες διαπίστωσαν ότι υπήρχε μία έντονη ανησυχία στους γονείς των παιδιών που εμβολιάζονταν για διάστημα έξι μηνών μετά το εμβόλιο. Ανάλογη έρευνα στη Σουηδία το 1998 δεν είχε στηρίξει τη σχέση μεταξύ εμβολίου MMR και αυτισμού. Η περίπτωση της Ελλάδας, όπου κατεγράφη ένα ξέσπασμα των κρουσμάτων ερυθράς ελλείψει πολιτικής εμβολιασμών κατά του ιού σε αντιδιαστολή με άλλες Ευρωπαϊκές χώρες που την ίδια περίοδο είχαν θέσει σε εφαρμογή προγράμματα εμβολιασμών, αναφέρεται στη βιβλιογραφία ως επιχείρημα υπέρ της πολιτικής με εμβολιασμούς MMR στα βρέφη.

Αρχές τις δεκαετίας του 2000 η Αμερική βρέθηκε διχασμένη όσο ποτέ άλλοτε ως προς τα αίτια του αυτισμού. Εκατοντάδες άρθρα δημοσιεύονταν στο διαδίκτυο και σε περιοδικά επί του θέματος. Οι μηνύσεις έφτασαν στο απόγειό τους και ο κόσμος άρχισε να πιστεύει, ότι το πρόβλημα της αύξησης των κρουσμάτων αυτισμού συνδέονταν με ανθρώπινη παρέμβαση. Αργότερα, το 2002, ο προβληματισμός πέρασε και σε Ευρωπαϊκό έδαφος, με την πρώτη έρευνα επί Αγγλικού εδάφους, που συνέδεε το εμβόλιο με την εμφάνιση αυτισμού. Αυτό που θα πρέπει να γνωρίζουμε είναι πως, οι ιοί που ενυπάρχουν στα εμβόλια –είτε σκόπιμα για λόγους ανοσοποίησης είτε ως αποτέλεσμα του τρόπου παρασκευής των εμβολίων– μπορούν να παραμείνουν και να μεταλλάσσονται στο ανθρώπινο σώμα για χρόνια, καθώς κα να αλληλοεπιδράσουν όχι μόνο με το ανοσολογικό σύστημα του κάθε ατόμου αλλά και με το DNA του, με άγνωστες συνέπειες όχι μόνο για τα ίδια τα άτομα μα και για τις επόμενες γενεές.

 Νευρωνικά Κάτοπτρα και… Καθρέφτη, Καθεφτράκι μου…

Το 1944 ο Αυστριακός παιδίατρος Χανς Ας Πέργκερ περιέγραφε ένα σύνδρομο που πήρε το όνομά του. Επρόκειτο για μια ήπια μορφή του αυτισμού. Στην περίπτωση αυτή οι ασθενείς έχουν ακουστική επικοινωνία, μπορούν να μιλήσουν και παρουσιάζουν μια ευφυΐα μέσου όρου. Έχουν, όμως, δύσκολη επικοινωνιακή ψυχική επαφή με άλλους ανθρώπους. Χαρακτηριστικό του Συνδρόμου Ασπεργκερ είναι το φιλμ Ο άνθρωπος της Βροχής με τον Ντάστιν Χόφμαν. Το σύνδρομο αυτό έγινε διεθνώς γνωστό το 1981 και μόλις το 1991 ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας το αναγνώρισε σαν αυτόνομη ασθένεια.  Το Σύνδρομο Ασπεργκερ είναι μια απόκλιση του αυτισμού σε παιδιά που δύσκολα διαγιγνώσκετε. Η έγκαιρη διάγνωση είναι υψίστης σημασίας γιατί μπορεί να βοηθήσει παιδιά να ξεφύγουν από την απομόνωση.

Στα παιδιά με το Σύνδρομο Ασπεργκερ ο στόχος είναι πάντα ο δρόμος. Με σταθερό βλέμμα, χωρίς απόκλιση βαδίζουν κατευθείαν στο σημείο που θέλουν και δε δέχονται την παραμικρή επέμβαση από το εξωτερικό περιβάλλον. Δεν επιτρέπουν ούτε στους γονείς να τους βγάλουν από το ρυθμό τους, έχουν σταθερές συνήθειες και αντανακλαστικά, τρώνε σχεδόν πάντα τα ίδια φαγητά.
Έχουν σχεδόν πλήρη ανικανότητα να συνάψουν σχέσεις και φιλίες, η έκφραση και η μιμητική τους είναι περιορισμένες, οι κινήσεις στις αρθρώσεις σαν κουρδισμένες. Πολύ τακτικά παρουσιάζουν χωρίς λόγο εκρήξεις. Ό,τι  παρουσιάζουν τα δυσλεκτικά παιδιά σε σχέση με τη γραφή, το δείχνουν τα παιδιά με αυτό το σύνδρομο με την άρνηση και τη συμπάθεια. Χαρακτηρίζονται από μια «τύφλωση της σκέψης», δείχνουν ελάχιστη κατανόηση για συνανθρώπους τις ιδέες τους, τα συναισθήματά τους και τις σκέψεις τους. Ενώ παρουσιάζουν σχετικά μεγάλο γλωσσικό πλούτο οι συζητήσεις τους, είναι σχετικά μονότονες και αντιεπικοινωνιακές. Παρουσιάζουν τακτικά κινητική ανησυχία και είναι ιδιαίτερα ευερέθιστα με ιδιαίτερη ευαισθησία σε ότι αφορά οσμή και ακοή. Δυνατόν δυσάρεστες για αυτά οσμές ή μη ευχάριστοι ήχοι να τα οδηγήσουν σε κρίσεις πανικού.

Ο Vilayanur Ramachandran, ένας ερευνητής στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Σαν Ντιέγκο, πιστεύει ότι ο αυτισμός και το σύνδρομο Άσπεργκερ είναι μια δυσλειτουργία των νευρώνων που είναι γνωστοί ως νευρώνες κάτοπτρα και βρίσκονται σε περιοχή του δεξιού ημισφαιρίου του εγκεφάλου, που αντιστοιχεί στην περιοχή Βroca του αριστερού ημισφαιρίου. Ένας νευρώνας κάτοπτρο είναι αυτός, ο οποίος είναι ενεργός τόσο κατά την διάρκεια της εκτέλεσης μιας συγκεκριμένης ενέργειας ή της παραγωγής ενός συναισθήματος από το ίδιο το άτομο, όσο και όταν το άτομο παρατηρεί την ίδια ενέργεια ή συναίσθημα σε ένα άλλο άτομο. Με άλλα λόγια αντικατροπτίζει τις ενέργειες και σκέψεις των άλλων. Αυτός και η ομάδα του, ότι το σύστημα των νευρώνων κατόπτρου δεν λειτουργεί σωστά σε αυτιστικά παιδιά και προβλέπει ότι οι νευρώνες καθρέφτες θα κάνουν για την ψυχολογία, ότι έκανε το DNA για την βιολογία.

Μέχρι στιγμής υπάρχουν μόνο προοπτικές. Αυτό που μπορούμε να κάνουμε όμως σήμερα είναι, να προσπαθήσουμε ως μέλη «μιας άλλης αυτιστικής κοινωνίας» να κάνουμε την υπέρβασή μας και ας καθρεφτιστούμε στα λόγια της μάνας ενός αυτιστικού αγοριού: «Ο γιος μου είναι διαφορετικός. Εκείνος είναι ένα σύνθετο άτομο, που μου έχει διδάξει την υπομονή, την ανοχή, τη συμπόνια και την κατανόηση. Θεωρώ τον εαυτό μου πολύ τυχερό που τον έχει γιο».

Θα μπορέσει άραγε αυτή ή μάνα ή κάποιος δάσκαλος, στην εποχή της πληροφορίας, να πει στο αυτιστικό παιδί τα λόγια από το ποίημα του Καβάφη: «Σαν βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη, να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος, γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις…»; Ποιος ξέρει; Ίσως!

Ίσως πάλι, γίνανε τόσα πολλά τα αυτιστικά παιδιά και να φτάσανε τον μέγιστο μορφογενετικό αριθμό «του εκατοστού πιθήκου» για να δείξουν σε μας κάτι, που αν τελικά δεν καθρεφτιστούμε στα πρόσωπά τους όσο υπάρχει ακόμη καιρός, και αυτό το κάτι διαφορετικό που έχουν να μας δείξουν θα χάσουμε,  και μπορεί τελικά οι φαρμακοβιομηχανίες και οι πολιτικές ελέγχου του πληθυσμού, να κερδίσουν το παιγνίδι τους. Γιατί, όπως είπε ο φιλόσοφος Ζαν Κλώντ Μισεά: «Ο καπιταλισμός δημιουργεί την αρρώστια για να πουλήσει τη θεραπεία».
Η ΣΑΣΗ ΧΟΤΖΟΓΛΟΥ είναι ψυχολόγος και ερευνήτρια εναλλακτικών μεθόδων θεραπείας.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΜΕ ΤΗΝ «ΠΟΡΦΥΡΗ ΠΛΑΚΕΤΑ» ΤΟΥ ΤΕΣΛΑ

ΑΠΑΛΛΑΓΕΙΤΕ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΟΝΟΥΣ

ΘΩΡΑΚΙΣΤΕ ΤΗΝ ΑΜΥΝΑ ΤΟΥ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ ΣΑΣ

 

ΜΕ ΤΗΝ ΑΥΘΕΝΤΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΠΟΡΦΥΡΗ

ΠΛΑΚΕΤΑ ΤΕΣΛΑ

ΠΩΣ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΠΡΟΜΗΘΕΥΤΩ ΤΗΝ ΑΥΘΕΝΤΙΚΗ ΠΟΡΦΥΡΗ ΠΛΑΚΕΤΑ ΤΟΥ ΤΕΣΛΑ;

 

Η Πλακέτα Τέσλα σας αποστέλλεται με Αντικαταβολή στη διεύθυνσή σας.

Τηλεφωνείστε τώρα στο

2311.270832
ή στο 6945354443
ή στείλτε στον ίδιο αριθμό SMS με τα στοιχεία σας (Ονοματεπώνυμο, Διεύθυνση, Ταχυδρομικός Κώδικας και Τηλέφωνο).
Μπορείτε επίσης να δώσετε την παραγγελία σας και τα στοιχεία σας στο mail: tesla.plate.gr@gmail.com

● Η κάθε Πλακέτα του Τέσλα κοστίζει 22 ευρώ (συν έξοδα αποστολής 3,8 ευρώ).  Για κάθε επιπλέον Πλακέτα Τέσλα παραγγείλετε, ισχύει έκπτωση 10%.

 
ΚΑΝΤΕ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΔΩΡΟ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΑΣ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΑΓΑΠΑΤΕ. ΕΝΑ ΔΩΡΟ ΠΟΥ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΙ ΤΟΥΣ ΠΟΝΟΥΣ ΚΑΙ ΕΝΙΣΧΥΕΙ ΤΗΝ ΑΜΥΝΑ ΤΟΥ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ ΜΑΣ.

ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΒΛΑΒΕΡΗ ΑΚΤΙΝΟΒΟΛΙΑ ΤΟΥ ΚΙΝΗΤΟΥ ΤΗΛΕΦΩΝΟΥ

Ανησυχείτε για την ηλεκτρομαγνητική ρύπανση από το κινητό σας τηλέφωνο;

Q4 (BIOGUARD)

Άμεση Προστασία από τη ΒΛΑΒΕΡΗ ΑΚΤΙΝΟΒΟΛΙΑ του  Κινητού σας Τηλεφώνου

Το Q4 (Bioguard) σχεδιάστηκε για να Εξουδετερώνει τις ηλεκτρομαγνητικές ακτινοβολίες που επιδρούν αρνητικά στην ανθρώπινη υγεία

 Είναι γνωστό πως οι συσκευές κινητών τηλεφώνων, ακριβώς όπως οι ραδιοδέκτες και οι ραδιοπομποί, εκπέμπουν ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία σε Εξαιρετικά Χαμηλές Συχνότητες (ELF-Extremely Low Frequencies). Η ακτινοβολία αυτή έχει θερμικές επιδράσεις, δηλαδή βιολογικές παρενέργειες στην ανθρωπινή υγεία που οφείλονται στην αύξηση της θερμοκρασίας των κυττάρων. Αυτή η ακτινοβολία δρα συνεχώς, επειδή οι τηλεφωνικές συσκευές ακτινοβολούν χωρίς διακοπή, ακόμη και όταν είναι εκτός χρήσης. Το κεφάλι μας απορροφά πάνω από το 80% αυτής της ακτινοβολίας, κι ενώ το κρανίο μας προστατεύει εν μέρει τον εγκέφαλό μας, τα εσωτερικά μας όργανα είναι απολύτως εκτεθειμένα στη διείσδυση της ακτινοβολίας.

 

ΓΝΩΡΙΖΑΤΕ ΟΤΙ: «Οι περισσότεροι από εμάς καθημερινά αναπτύσσουμε καρκινογόνα κύτταρα μέσα στον οργανισμό μας. Όμως σε φυσιολογική κατάσταση αυτά τα διαταραγμένα κύτταρα αμέσως μετά καταστρέφονται από το δικό μας ανοσοποιητικό σύστημα. Όμως, έχει αποδειχθεί επανειλημμένα, ότι πέντε λεπτά μετά από έκθεση μας στην ακτινοβολία του κινητού μας τηλεφώνου, το 5% των κυττάρων του μη ενεργού καρκίνου μεταλλάσσονται στο 95 % κυττάρων του ενεργού καρκίνου…!» POWERWATCH UK

Το Q4 (Bioguard) είναι ένας φυσικός ιονιστής, που χρησιμοποιείται για την εξουδετέρωση αυτών των  βλαβερών ηλεκτρομαγνητικών ακτινοβολιών στα κινητά τηλέφωνα με μεγάλη αποτελεσματικότητα (95%). Προστατεύει ειδικά την περιοχή του κεφαλιού, που εκτίθενται περισσότερο στην ακτινοβολία των συγκεκριμένων ραδιοκυμάτων. Το ΒΙΟGUARD είναι μικρό, κομψό και τοποθετείται στο πίσω μέρος της συσκευασίας. 

 

 

Το Q4 (BIOGUARD)  βραβεύτηκε στη 49η Παγκόσμια Έκθεση Καινοτομίας, Έρευνας και Νέας Τεχνολογίας, EUREKA, στις Βρυξέλλες το 2000 καθώς και με τη «Χρυσή Πλακέτα του Νίκολα Τέσλα» στην Έκθεση καλύτερης εφεύρεσης στη Λιουμπλιάνα.

 

 Τηλεφωνείστε τώρα στο

2392.110215
ή στο 6945354443
ή στείλτε στον ίδιο αριθμό SMS με τα στοιχεία σας (Ονοματεπώνυμο, Διεύθυνση, Ταχυδρομικός Κώδικας και Τηλέφωνο).
Μπορείτε επίσης να δώσετε την παραγγελία σας και τα στοιχεία σας στο mail και θα αποσταλεί ταχυδρομικώς: 
bioguard.gr@gmail.com

● Αποκτήστε το με μόνο 19 € + τα έξοδα (5€) αντικαταβολής!

ΤΟ Q4 (BIOGUARD) έχει δοκιμαστεί εργαστηριακά κι έχει αποδειχθεί η αποτελεσματικότητά του.