Category Archives: ΑΝΘΡΩΠΟΣ – HUMAN

Ο ΑΥΤΟΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ: Ενάντια στη Φύση και…τη Φυση του

Ο ΑΥΤΟΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Ενάντια στη Φύση και…τη Φυση του!

ΕΧΕΙ ΜΕΛΛΟΝ Η ΑΥΤΑΠΑΤΗ ΜΑΣ;

«Χρειάζεται να σταματήσουμε να ψάχνουμε για πολιτικούς που θα κάνουν τον κόσμο μας καλύτερο. Ό,τι έχει κάνει τον κόσμο μας καλύτερο έχει προκύψει από εφευρέτες, μηχανικούς, επιστήμονες, δασκάλους, καλλιτέχνες, χτίστες, φιλοσόφους, θεραπευτές και ανθρώπους που επιλέγουν την αγάπη από το μίσος.»

Don Freeman

 Γράφειο ο  Τάσος Πετρίδης

Έίμαστε ένας πολιτισμός που καταστρέφει και αυτοκαταστρέφεται… Αυτό που χρειάζονται όλοι ανεξαιρέτως οι άνθρωποι στη Γη, είναι το να μπορούν να εκπληρώνουν τις ανάγκες τους και πρώτα τις βασικές, που σχετίζονται με την επιβίωσή τους. Αν ως κοινωνία έχουμε στη διάθεσή μας όλους τους απαραίτητους πόρους και τα τεχνολογικά εργαλεία για να παράξουμε όσα αγαθά όλοι ανεξαίρετα χρειαζόμαστε, τότε ο μόνος λόγος που μπορεί να δικαιολογεί το γεγονός ότι ακόμα υπάρχουν εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον πλανήτη που δεν καλύπτουν τις βασικές τους ανάγκες και δεν έχουν πρόσβαση στα απαραίτητα αγαθά, είναι το γεγονός ότι τα αγαθά αυτά και οι φυσικοί πόροι παράγονται και διανέμονται με λανθασμένο τρόπο!

Ο τρόπος που λειτουργούν οι κοινωνίες μας αποτυπώνει τις αξίες και τις γνώσεις μας για τον κόσμο και τη ζωή, αντανακλά τον πολιτισμό που κουβαλά ο καθένας από μας, αποτυπώνει τον προσανατολισμό και την εξελικτική μας πρόοδο, τη σχέση μας με τα πάντα γύρω μας. Ζούμε σ ένα κόσμο τον οποίο σχεδόν οι πάντες, από άκρη σε άκρη της γης, χαραχτηρίζουν βάρβαρο, άδικο και άνισο. Είναι ένας κόσμος γεμάτος σύνορα, περιορισμούς και κατασκευασμένους διαχωρισμούς.

Αυτός ο κόσμος είμαστε εμείς, σ αυτόν τον κόσμο καθρεφτίζονται τα περιβάλλοντα που μας ανέθρεψαν, που μας διαμόρφωσαν και που μας δίδαξαν αξίες και πρότυπα. Κι αν σήμερα αντικρίζουμε στον κόσμο μας μια εικόνα απαράδεκτη, μια εικόνα αντιφατική και απεχθή, αυτό είναι το αποτέλεσμα όλων όσων μάθαμε ή δεν μάθαμε για να συμβιώνουμε τόσο μεταξύ μας σαν διαφορετικότητες όσο και με το ευρύτερο φυσικό περιβάλλον.

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ: ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΜΙΑΣ ΑΥΤΑΠΑΤΗΣ

Αυτός ο κόσμος, αυτό το πολιτισμικό μοντέλο που υπηρέτησαν γενιές και γενιές ανθρώπων και που μέσα του άνθισαν και μαράθηκαν ιδέες, παραδόσεις, πολιτικά και κοινωνικά συστήματα, θρησκευτικά δόγματα και οικονομικές μέθοδοι, βρίσκεται σήμερα στη φάση της ολοκληρωτικής του κατάρρευσης, μιας κατάρρευσης εξ αιτίας της αδυναμίας και της αναποτελεσματικότητάς του να εκπληρώσει τις ανθρώπινες ανάγκες, να επιλύσει τα παγκόσμια κοινωνικά προβλήματα και να οδηγήσει ολόκληρη την ανθρωπότητα στην ειρήνη, την ασφάλεια και την ευημερία, στα επόμενα δηλαδή εξελικτικά της βήματα.

Όλα τα έθνη του κόσμου μας βρίσκονται μέσα στη δίνη ατελείωτων συγκρούσεων και αλλεπάλληλων κρίσεων, κρίσεων οι οποίες από μια επιφανειακή οπτική φαίνονται σαν οικονομικές μα που πίσω από αυτή την επιφανειακή οπτική είναι ολοφάνερο ότι αυτές οι παγκόσμιας κλίμακας κρίσεις είναι τα συμπτώματα της συνολικότερης κατάρρευσης των αξιών και των αναποτελεσματικών μεθόδων που ακολουθήθηκαν.

Οι συνέπειες αυτού του γεγονότος είναι τραγικές για τις ζωές δισεκατομμυρίων ανθρώπων οι οποίοι υποχρεώνονται να γνωρίσουν τη φτώχια και την εξαθλίωση, την έλλειψη πρόσβασης σε απολύτως απαραίτητα για τη ζωή αγαθά, τις αρρώστιες και την ανασφάλεια, τις ανισότητες και τις διακρίσεις. Ένας πολιτισμός που δεν καταφέρνει να δημιουργήσει συνθήκες ειρήνης, αυτάρκειας και ασφάλειας για όλους είναι ένας «πολιτισμός» αποτυχημένος.Η ζωή σήμερα, σε όλες της τις μορφές, διανύει μια από τις πιο κρίσιμες και επικίνδυνες περιόδους της. Η δε ανθρώπινη ζωή μέσα στις σύγχρονες κοινωνίες μας κατευθύνεται όλο και πιο πολύ σ ένα μοντέλο μηχανικό, υπάκουο, φοβισμένο, παθητικό και ικανό να αποδεχτεί και να συμμορφωθεί με τα πάντα.

Ο σύγχρονος κόσμος μας μοιάζει με μια απέραντη φυλακή, που εγκλωβισμένοι σαν τα ποντίκια όλοι μέσα του ψάχνουμε να βρούμε πόρτες εξόδου και διαφυγές… Θύτες και θύματα φαινομενικά και μόνο δείχνουν να ορίζουν τους εαυτούς τους χωριστά οι μεν από τους δε…

Το «σπίτι» είναι ένα και κοινό για όλους μας, για όλες τις μορφές ζωής που φιλοξενούνται σε αυτό. Και αυτό το κοινό μας «σπίτι» είναι ολοφάνερο πια σήμερα ότι το λεηλατούμε, το εκμεταλλευόμαστε αλόγιστα, κατασπαταλάμε τον μοναδικό του πλούτο και διαταράσσουμε τις ισορροπίες και τους φυσικούς του νόμους, χωρίς να παίρνουμε όσο σοβαρά υπ όψιν μας θα έπρεπε τις επικίνδυνες συνέπειες και τα αποτελέσματα μιας τέτοιας ανόητης μεταχείρισης.

Έτσι η ζωή στον πλανήτη μας βρίσκεται σε διαρκή κίνδυνο εξ αιτίας της απουσίας επίγνωσης του πλέον νοήμονος πλάσματος που φιλοξενεί. Όλο αυτό το κοινωνικό τερατούργημα που έχει φτάσει πια στο αποκορύφωμά του και καταρρέει έχει αφήσει βαθύ και στρεβλό αποτύπωμα μέσα στο ανθρώπινο DNA και τα δομικά χαραχτηριστικά μας.

Με χειρουργική λεπτότητα και επιμέλεια αφαιρέθηκαν προοδευτικά από τη Φύση και την ψυχοσύνθεσή μας θεμελιώδη χαραχτηριστικά του ανθρώπινου είδους, όπως η περιέργεια, η φαντασία, η ανεξαρτησία, η ελευθερία, το δίκαιο, η ηθική, ο αυθορμητισμός, η δημιουργικότητα, η εφευρετικότητα, οι καινοτομίες, η αλληλεγγύη, η φιλία, η συμβιωτικότητα, η συνεργατικότητα… Σχεδόν ολόκληρος ο ανθρώπινος πολιτισμός και οι αληθινές του αξίες δηλαδή. Και πάνω και πρώτα απ όλα αυτά εγκαταλείφθηκε σιγά σιγά η άμεση και κοντινή μας σχέση με το φυσικό περιβάλλον του οποίου είμαστε πάντα μέρος…

Αποκοπήκαμε από τη βασική πηγή της γνώσης και των αληθινών αξιών της ζωής. Και αυτό και μόνο το γεγονός ευθύνεται πολύ σοβαρά για την βάρβαρη εικόνα των σύγχρονων οργανωμένων κοινωνιών μας και του τρόπου που αυτές λειτουργούν. Οι πλαστές αναγκαιότητες της εποχής και τα κάθε λογής άχρηστα και μη απαραίτητα προϊόντα που την αντιπροσωπεύουν, στερούνται όλο και πιο πολύ αυτών των βασικών ανθρώπινων χαραχτηριστικών και μας οδηγούν μεθοδευμένα στην παθητικότητα, την εσωστρέφεια, την απομόνωση, την ισοπέδωση, την ανασφάλεια, το φόβο και την πλήρη εξάρτηση και υποταγή σε ότι υποδεικνύει το σύγχρονο πολιτιστικό μοντέλο… αξίες, πρότυπα, συμπεριφορές και συνήθειες.

Αν παρατηρήσεις λίγο πιο προσεκτικά τα δελτία των ειδήσεων, τα περιοδικά, τις εκπομπές, τις συζητήσεις ανάμεσα σε «ειδικούς», θα διαπιστώσεις πως όλα αυτά που λέγονται ή γράφονται δεν σχετίζονται σχεδόν καθόλου με πραγματικά ανθρώπινα ενδιαφέροντα, αξίες και χαραχτηριστικά. Αφορούν έναν κόσμο κατασκευασμένο και στρεβλό, ένα κόσμο γεμάτο αριθμούς και στατιστικές, λογαριασμούς, φόρους, έξοδα, κόστη και υποχρεώσεις των πολιτών απέναντι σε μια «οργανωμένη» κοινωνία και ένα κράτος που δεν δείχνει να ενδιαφέρεται για την ουσία και τις πραγματικές τους ανάγκες. Μέσα σ αυτό το σύγχρονο πολιτιστικό, παραγωγικό και αναπτυξιακό μοντέλο, σ αυτή την οργανωμένη κοινωνία, ολόκληρο το ανθρώπινο είδος, σε παγκόσμια κλίμακα, βιώνει έναν πραγματικά σκληρό και συνεχή πόλεμο.Έναν πόλεμο τρισδιάστατο για την ακρίβεια…

Είναι ο πόλεμος που βιώνει ο κάθε άνθρωπος εσωτερικά με τον εαυτό και την ουσία του, οι προσωπικές συγκρούσεις που προκύπτουν από την έλλειψη της τάξης, της κατανόησης και της επίγνωσης του τι πραγματικά είμαστε, είναι ο πόλεμος του ενός απέναντι στον άλλο, της μιας ομάδας απέναντι στην άλλη, του ενός έθνους απέναντι στο άλλο, με αφορμή ένα σωρό ανόητους λόγους πεποιθήσεων, παραδόσεων, ιδεών, πίστεων και κατασκευασμένων διαχωρισμών, που γεννήθηκαν από την άγνοια μέσα στα κοινωνικά μας συστήματα και που οδηγούν τους ανθρώπους στον διαρκή ανταγωνισμό και την αντιπαλότητα. Και είναι κι ένας τρίτος, γενικευμένος και ολοκληρωτικός πόλεμος, που αφορά τους ανθρώπους και τις κοινωνίες τους απέναντι στο φυσικό περιβάλλον και τον πανέμορφο πλανήτη που φιλοξενεί τη ζωή όπως δεν την έχουμε μέχρι σήμερα γνωρίσει σε κανέναν άλλο πλανήτη.

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΦΥΣΗ

Ο τρόπος που είναι οργανωμένες και λειτουργούν οι ανθρώπινες κοινωνίες είναι ένας τρόπος εχθρικός και ασύμβατος προς το φυσικό περιβάλλον. Το καπιταλιστικό αναπτυξιακό και παραγωγικό μοντέλο που χρησιμοποιούμε ενδιαφέρεται μονάχα για την εκμετάλλευση των φυσικών πόρων και των υλών, χωρίς να λαμβάνει υπ όψιν του τη φέρουσα δυνατότητά τους ή τη ικανότητα αναπλήρωσης αυτών των πόρων που χρησιμοποιεί για τις βιομηχανικές του ανάγκες.

Το καπιταλιστικό οικονομικό μοντέλο στην προσπάθειά του να παράγει συνεχώς Κέρδος κατασκευάζει προϊόντα και ανάγκες, ανάγκες και προϊόντα, μέσα σ έναν ατελείωτο φαύλο κύκλο που καταστρέφει και ισοπεδώνει τα πάντα, τόσο τους ανθρώπους όσο και το φυσικό περιβάλλον. Την ίδια βάρβαρη αντιμετώπιση έχει και το υπόλοιπο φυσικό οικοσύστημα, η χλωρίδα και η πανίδα της γης.

Το μοντέλο της συνεχούς ανάπτυξης και της υπερκατανάλωσης ωθεί την ανθρώπινη παραγωγική μηχανή σε υπερεξάντληση των πόρων και των υλών τόσο στο υπέδαφος όσο και στην καλλιεργήσιμη γη, εξαφανίζει τεράστιες περιοχές φυσικού πλούτου, καταστρέφει δάση, ποτάμια, λίμνες και φυσικά μολύνει υπερβολικά την ατμόσφαιρα της γης. Ο τρόπος που παράγονται τα αγαθά στοχεύει μονάχα στο κέρδος και την κατανάλωση και όχι στην περιβαντολλογική ισορροπία και την αειφορία.

Για παράδειγμα, είναι από καιρό πλέον γνωστό ότι η βιομηχανία παραγωγής κρέατος στον κόσμο μας αποτελεί τον υπ αριθμόν ένα παράγοντα μόλυνσης του περιβάλλοντος, επιβάρυνσης του φαινομένου του θερμοκηπίου και της αποψίλωσης εκατομμυρίων στρεμμάτων δασών. Δεν είναι ούτε τα ορυκτά καύσιμα, ούτε το πετρέλαιο, ούτε τα καυσαέρια και τα βιομηχανικά απόβλητα στην πρώτη θέση. Ο τεράστιος κίνδυνος επίσης που αντιμετωπίζουμε σήμερα με την αλλαγή του κλίματος του πλανήτη είναι αποτέλεσμα της κακής χρήσης της τεχνολογίας.

Ο πλανήτης μας είναι χωρισμένος σ εκείνες τις περιοχές που χαραχτηρίζονται ανεπτυγμένες, πολιτισμένες και βιομηχανικές, περιοχές με μεγαλουπόλεις, υπερπληθυσμό και τεράστιες βιομηχανικές μονάδες και σ εκείνες τις περιοχές που θεωρούνται υπανάπτυκτες, χωρίς μεγάλη βιομηχανική παραγωγή, εγκαταλειμμένες στη φτώχια, τις αρρώστιες και τα σκουπίδια του ανεπτυγμένου κόσμου.

«Τυχαίνει» δε αυτές οι υπανάπτυκτες περιοχές να διαθέτουν τον μεγαλύτερο φυσικό πλούτο, πόρους και πρώτες ύλες ολόκληρου του πλανήτη. Τα αποτελέσματα και οι συνέπειες μιας τέτοιας γενικευμένης εχθρικής συμπεριφοράς απέναντι στη γη, το φυσικό περιβάλλον και τους νόμους του γίνονται ολοένα και πιο έντονα και εμφανή.

Η γη είναι ένας ζωντανός οργανισμός και όταν πλήττουμε βίαια ένα ζωντανό οργανισμό τότε αυτός αντιδρά αντανακλαστικά με πολλά και επικίνδυνα φαινόμενα. Αυτό που κάνουμε, με απλά λόγια, είναι το να πριονίζουμε ασταμάτητα, σφυρίζοντας αδιάφορα, το κλαδί πάνω στο οποίο καθόμαστε. Την ίδια στιγμή, τόσο στον λεγόμενο ανεπτυγμένο όσο και στον υπανάπτυκτο κόσμο μας συσσωρεύουμε άλυτα και απαράδεκτα προβλήματα, που σχετίζονται κυρίως με τις βασικές ανθρώπινες ανάγκες και κάνουν την κοινωνία μας μια πραγματική ζούγκλα.

Είναι ξεκάθαρο ότι ο άνθρωπος σήμερα είναι ένα αποπροσανατολισμένο όν που παραπατά ζαλισμένο μέσα στα έντονα φαινόμενα που γεννούν οι ξεχωριστές του ικανότητες, η άγνοιά του και το μοναδικό, ποικιλόμορφο και πλούσιο φυσικό περιβάλλον του οποίου είναι μέρος.

Αυτή η καταστροφική πορεία μετάλλαξης του είδους μας ξεκίνησε έπειτα από τις μεγάλες επιστημονικές ανακαλύψεις και τα δόγματα του 16ου και 17ου αιώνα που αφορούσαν την ύλη και το ρόλο της στις ζωές μας. Οι ανακαλύψεις αυτές θεοποίησαν την ύλη δίνοντάς της διαστάσεις που στην πορεία αλλοτρίωσαν και αποπροσανατόλισαν ολοκληρωτικά τις ανθρώπινες κοινωνίες. Οι επιστημονικές ανακαλύψεις της εποχής αυτής έπεισαν τους ανθρώπους ότι η αισθητή ύλη αποτελούσε το πρωταρχικό και σημαντικότερο γεγονός του κόσμου, ενός κόσμου όπου οι άνθρωποι είναι το κυρίαρχο είδος.

Η ύλη και τα παράγωγά της αποτέλεσαν τη βάση για ένα ολόκληρο φιλοσοφικό ρεύμα το οποίο για πάρα πολλά χρόνια κυριάρχησε αρχικά στον Δυτικό κόσμο και από αυτό το ρεύμα γεννήθηκε και το καπιταλιστικό μοντέλο παραγωγής. Το πρόβλημα είναι ότι οι κοινωνίες ασπαζόμενες το «θεό» της ύλης θυσίασαν σχεδόν όλες τις αληθινές και γνήσιες ανθρώπινες αξίες.

Τις ανακαλύψεις και τις θεωρήσεις αυτές ακολούθησε η πρακτική τους εφαρμογή, μια τεράστια βιομηχανική επανάσταση, μια ξέφρενη και ανεξέλεγκτη παραγωγή υλικών αγαθών βρήκε πολύ γρήγορα πρόσφορο έδαφος να αναπτυχθεί και να γενικευτεί σαν κυρίαρχο μοντέλο.

Η υλιστική και καταναλωτική αυτή επανάσταση προσδιόρισε και επέβαλλε νέες αξίες, συνήθειες και πρότυπα τα οποία ακολουθούμε μέχρι τις μέρες μας, με μόνη διαφορά ότι σήμερα τα σύγχρονα προϊόντα και οι υπηρεσίες έχουν μια πιο high tech μορφή που οφείλεται στο υψηλό τεχνολογικό επίπεδο και τις «ανάγκες» της σύγχρονης εποχής.

Το παράδοξο και τεράστιο πρόβλημα στην εποχή μας είναι ότι ενώ οι επιστημονικές ανακαλύψεις του 16ου και 17ου αιώνα θεωρούνται πλέον σήμερα εντελώς παρωχημένες, λανθασμένες και ξεπερασμένες από τις σύγχρονες επιστημονικές αντιλήψεις και αποδείξεις, που απομυθοποίησαν και κατέρριψαν την συμπαγή έννοια της ύλης, και συνεπώς και ολόκληρο το αξιακό σύστημα που αναπτύχθηκε παράλληλα, εν τούτοις το παραγωγικό και αναπτυξιακό μας μοντέλο παραμένει αμετάβλητο σε ότι αφορά τις υλιστικές, καταναλωτικές και αξιακές του βάσεις, συνεχίζοντας να κρατά την ανθρωπότητα αποπροσανατολισμένη και το φυσικό περιβάλλον σε κίνδυνο.

Οι άνθρωποι συνεχίζουν να θυσιάζουν τις αληθινές και γνήσιες αξίες τους για χάρη των πρόσκαιρων και επιφανειακών υλιστικών απολαύσεων και της υπερκατανάλωσης. Προφανώς αυτό το αντιφατικό κοινωνικό φαινόμενο δεν μπορεί να αποδοθεί σε τυχαίο γεγονός…

Το σύγχρονο παγκόσμιο καπιταλιστικό παραγωγικό μοντέλο επιβάλλει πολλά χρόνια τώρα, είτε με στρατιωτικούς είτε με οικονομικούς πολέμους, τη φτώχια, την καταστροφή και τη δυστυχία σε τεράστιες περιοχές του πλανήτη και σε εκατομμύρια ανθρώπους. Στη συνέχεια εξαναγκάζει τους πληθυσμούς αυτούς να μετατραπούν σε φτηνά εργατικά χέρια για την παραγωγική του μηχανή και ιδιωτικοποιεί και εκμεταλλεύεται όλους τους φυσικούς πόρους των περιοχών αυτών.

Το σύγχρονο παγκόσμιο παραγωγικό μοντέλο επιβάλλει ένα ξέφρενο ρυθμό συνεχούς παραγωγής προϊόντων, τα οποία δεν σχετίζονται ούτε με τις πραγματικές ανθρώπινες ανάγκες αλλά ούτε και με τις δυνατότητες της φύσης να αναπληρώνει τους πόρους που κατασπαταλούνται αδιάκριτα και αλόγιστα.

Οι στόχοι του μοντέλου μοιάζουν να είναι δύο.

Από τη μια θέλει να κρατά τους ανθρώπους συνεχώς απασχολημένους, αποπροσανατολισμένους, χαμένους και υπνωτισμένους μέσα σε καταναλωτικά όνειρα και πλασματικές ανάγκες και από την άλλη να πολλαπλασιάζει τα Κέρδη του. Οι πλασματικές ανάγκες δημιουργούν πλασματικούς φόβους και οι πλασματικοί φόβοι κάνουν τους ανθρώπους εύκολα διαχειρίσιμους…

Αν πάμε όμως λίγο βαθύτερα από την επιφάνεια αυτού του εμπόλεμου περιβάλλοντος θα δούμε ότι, επί της ουσίας και σε όλα τα επίπεδα, πρόκειται για έναν σκληρό πόλεμο που από τη μια μεριά στέκουν το σκοτάδι, η άγνοια, το ψέμα και το φοβισμένο «εγώ» κι απ την άλλη το φως, η γνώση, η αλήθεια και το κοινό καλό, το «εμείς»…

Ο φόβος, που είναι η βάση που δημιουργεί παρεκκλίνουσες συμπεριφορές και συγκρούσεις, δημιουργείται όταν βασικές ανάγκες μας είτε δεν μπορούν να εκπληρωθούν είτε περιορίζονται. Το παραγωγικό και οικονομικό μοντέλο που χρησιμοποιούμε δεν ενδιαφέρεται και δεν στοχεύει στην εκπλήρωση των αναγκών όλων των ανθρώπων.

Δεν σχεδιάστηκε γι αυτό το σκοπό και μέσα στις δομές του δεν περιέχει αυτό το δεδομένο. Το δίκαιο δεν υπάρχει ως πρωταρχικό του δεδομένο συστατικό. Είναι όμως αυτονόητο ότι όλοι μας έχουμε ανάγκη το νερό, την τροφή, τη στέγη, την ασφάλεια, την ένδυση, την περίθαλψη, τη μόρφωση…όταν όμως όλα αυτά τα αγαθά βρίσκονται είτε σε στέρηση είτε μας παρέχονται περιορισμένα και ανάλογα με την οικονομική δυνατότητα που έχει ο καθένας τότε καλλιεργείται έντονα και ανεξέλεγκτα ο φόβος και η ανασφάλεια.

Αυτό το υλιστικό φιλοσοφικό ρεύμα που ακόμα κυριαρχεί και το αναπτυξιακό και οικονομικό μοντέλο που χρησιμοποιούμε, ευθύνονται σχεδόν ολοκληρωτικά για το γεγονός ότι ποτέ μέχρι σήμερα δεν καταφέραμε σαν ανθρώπινο είδος να εξασφαλίσουμε αφθονία και άμεση πρόσβαση όλων σε όλα, το μοντέλο αυτό ευθύνεται για το γεγονός ότι οι κοινωνίες μας, μέχρι και σήμερα, παραμένουν πάντα κοινωνίες στέρησης και σπανιότητας αγαθών και υπηρεσιών.


ΠΥΡΑΜΙΔΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Κάθε μορφή εξουσίας δεν μπορεί παρά να είναι διεφθαρμένη και ανήθικη. Οι οργανωμένες κοινωνίες μας λειτουργούν σε όλα τα επίπεδα και σε όλες τις κλίμακες πυραμιδικά. Σκεφτείτε από ολόκληρα κράτη με τους φορείς τους, τις υπηρεσίες τους κλπ μέχρι σχολεία, πανεπιστήμια, εταιρείες, οργανισμούς, ιδρύματα και κάθε μορφής ομάδες…ακόμα και οικογένειες…

Τα πάντα λειτουργούν πυραμιδικά, με την απαραίτητη ιεραρχία, τους αρχηγούς, τα αφεντικά, τους στενούς τους συνεργάτες, τις βαθμίδες, τους υπαλλήλους, τους εργάτες κλπ.

Η αίσθηση της εξουσίας, σε οποιαδήποτε μορφή και άσχετα με το αν ασκείται σ έναν άλλο άνθρωπο ή σ ένα ολόκληρο έθνος, γεννά ή ενεργοποιεί τα πιο αποτρόπαια ένστικτα, γεννά το «θηρίο» που για να επιβιώσει χρειάζεται να είναι άπληστο, βίαιο και άδικο. Η αίσθηση της εξουσίας απέναντι στον οποιοδήποτε ή σε οτιδήποτε αποτελεί την μεγαλύτερη ανθρώπινη πλάνη και τον μεγαλύτερο κίνδυνο, γιατί δεν είναι συμβατή με το φυσικό δίκαιο και την ηθική.

Σε μία τέτοια πυραμιδικά οργανωμένη κοινωνία η αξία της ζωής, τόσο της ανθρώπινης όσο και κάθε άλλου πλάσματος που λαχταρά να ζήσει, δεν είναι ούτε καθορισμένη ούτε εξασφαλισμένη. Σε μία τέτοια κοινωνία αντιλαμβανόμαστε τη ζωή σαν μέγεθος που σχετίζεται με αριθμούς, κόστη, ζημιές και κέρδη και όχι σαν μοναδική και ξεχωριστή αξία.

TΟ ΚΕΡΔΟΣ ΩΣ ΒΑΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΥ ΜΑΣ ΜΟΝΤΕΛΟΥ

Η Γη μας σε σχέση με το αμέτρητο σύμπαν δεν είναι παρά ένας απειροελάχιστος κόκκος άμμου που αιωρείται μέσα στους αχανής και αμέτρητους γαλαξίες, η γη μας δεν είναι παρά ένας πλανήτης με πεπερασμένους πόρους. Σ’ έναν τέτοιο πλανήτη το οικονομικό δόγμα της συνεχούς και αλόγιστης ανάπτυξης με σκοπό το περιορισμένο Κέρδος φαντάζει τουλάχιστον σαν ένα ανόητο θεώρημα αποτέλεσμα της τεράστιας και επικίνδυνης άγνοιάς μας. Δυστυχώς η έννοια Κέρδος στις ανθρώπινες κοινωνίες είναι πλέον σχεδόν συνώνυμη με αυτήν του οξυγόνου, με τη διαφορά ότι το οξυγόνο είναι ένα φυσικό «προϊόν» ενώ το κέρδος ένα κατασκευασμένο από εμάς τους ανθρώπους. Το Κέρδος διέπει, φιλτράρει και καθορίζει όλες τις ανθρώπινες δραστηριότητες, διαμορφώνει τις αξίες μας, προσανατολίζει και προσδιορίζει τους εξελικτικούς μας στόχους.

Όταν όλες οι κοινωνικές δομές κινητοποιούνται και στοχεύουν στο κέρδος, που αυτονόητα σημαίνει ιδιοκτησία, πλουτισμό, δύναμη, υπεροχή, ατομικό ή περιορισμένο όφελος… Όταν το εκπαιδευτικό μοντέλο, άσχετα από τις ικανότητες και τα αληθινά ενδιαφέροντα των νέων παιδιών, προετοιμάζει και διαμορφώνει υπάκουους και πρόθυμους σπουδαστές και μετέπειτα ειδικευμένους επαγγελματίες στην υπηρεσία της μηχανής του κέρδους…Όταν όλοι σε όλα τα επίπεδα ενδιαφέρονται πρώτα απ όλα γι’ αυτό τότε έχουμε μια κοινωνία αποπροσανατολισμένη και εφιαλτική, μια κοινωνία ανταγωνιστική χωρίς όρια κ ηθική, χωρίς αξίες, έχουμε μια κοινωνία διαχωρισμένη σε περιορισμένα συμφέροντα, τα οποία συγκρούονται και παράγουν βία και δυστυχία συνεχώς.

Τότε έχουμε μια κοινωνία όπου όλα λειτουργούν ανάποδα και αντίθετα από αυτό που δηλώνουν. Ο γιατρός ενδιαφέρεται πρώτα για το τι θα κερδίσει από τον ασθενή, χάνοντας την ουσία του επαγγέλματός του που είναι να θεραπεύει. Το ίδιο και ο μηχανικός, ο αρχιτέκτονας, ο υδραυλικός, ο εκπαιδευτικός, ο δικηγόρος, ο δημοσιογράφος, ο διαφημιστής, όλοι θα χρησιμοποιήσουν την παραπλάνηση και το ψέμα, σε όποια μορφή, για να καταφέρουν πρώτα να αποκτήσουν προσωπικό όφελος και κέρδος.

Το κέρδος και η ηθική είναι έννοιες μη συμβατές, καθώς το κέρδος είναι ο σημαντικότερος παράγοντας στη δημιουργία μιας κοινωνίας όπου το ψέμα, οι ανισότητες και οι διακρίσεις κυριαρχούν. Το κέρδος, που στην υλιστική και καθημερινή του μορφή μεταφράζεται και συναλλάσσεται ως χρήμα, αποκτά το ρόλο του ρυθμιστή ολόκληρου του πολιτισμικού μας μοντέλου. Τράπεζες, χρηματιστήρια, αγορές, οίκοι αξιολόγησης, χρηματοπιστωτικοί φορείς βρίσκονται στην κορυφή του πυραμιδικού οικοδομήματος και ακολουθούν όλοι εκείνοι οι παράγοντες και οι φορείς που εξυπηρετούν αυτό το κατεστημένο, αποκοιμίζουν, κατευθύνουν και ελέγχουν τις μάζες. Πολιτική, κόμματα, θρησκείες, εταιρείες, μάζες, καταναλωτές, σκλάβοι…

Οι βασικές μας ανάγκες, η τροφή, το νερό, ο αέρας, η ενέργεια, η υγεία, η εκπαίδευση, η ασφάλεια, η στέγη, η επικοινωνία, οι μεταφορές… Οι κάθε λογής ανάγκες μας αποτελούν αντικείμενο κέρδους και συνεπώς εκμετάλλευσης από εκείνους που τις κατέχουν και τις διαχειρίζονται. Σήμερα όλες οι βασικές ανθρώπινες ανάγκες ανήκουν σε γιγάντιες πολυεθνικές εταιρείες των οποίων η δύναμη τα κέρδη είναι ανυπολόγιστα. Με τη σειρά τους αυτές οι τεράστιες εταιρείες ανήκουν σε μεγάλους τραπεζικούς ομίλους και αυτοί οι τραπεζικοί όμιλοι ανήκουν σε μια χούφτα ανθρώπων που δεν είναι και τόσο γνωστοί στις μάζες.

Σήμερα ο πολιτισμός μας χαραχτηρίζεται από τη βία, τις συγκρούσεις, τις ανισότητες και τον αγώνα του καθένα να καταφέρει να αποκτήσει συγκριτικό πλεονέκτημα σε βάρος του άλλου. Βρισκόμαστε σε μια κατάσταση διαρκούς σύγκρουσης, ανάμεσα σε άτομα, ομάδες, ιδεολογίες, θρησκείες, πολιτικά κόμματα και κάθε λογής πιστεύω…

Έχουμε επιτρέψει να εγκατασταθεί στο νου μας ένα προϋπάρχον κατεστημένο πρόγραμμα ελέγχου και συμπεριφοράς, αξιών και προτύπων, το οποίο ακολουθούμε σε όλη μας τη ζωή, χωρίς ποτέ να το αμφισβητούμε ριζικά, όσο οδυνηρές και σκληρές κι αν είναι οι συνέπειες και τα αποτελέσματα του στην καθημερινότητά μας.

Είναι ένα κατασκευασμένο matrix το οποίο αναπαράγει διαρκώς ένα περιβάλλον κοινωνικών διαχωρισμών, τεχνητών στερήσεων και οικονομικών κρίσεων, καταστάσεις μέσα από τις οποίες παράγεται το Κέρδος. Και ένας πολιτισμός που βασίζεται δομικά στο περιορισμένο Κέρδος είναι ένας πολιτισμός προσανατολισμένος στη δυστυχία και την αυτοκαταστροφή του.

Είναι ολοφάνερο το γεγονός ότι σαν είδος βρισκόμαστε επάνω σε μια εξαιρετικά κρίσιμη καμπή, σε μια φάση όπου το παρωχημένο και αναποτελεσματικό πολιτισμικό πρότυπο, μαζί με όλα του τα παράγωγα, που μέχρι σήμερα κυριαρχούσε, καταρρέει καθώς τα προβλήματα και η καταστροφή που επιφέρει η παραμονή του πολλαπλασιάζονται και εξαπλώνονται με πραγματικά συγκλονιστικούς και μη ελεγχόμενους πλέον ρυθμούς σε ολόκληρο τον πλανήτη. Και είναι ολοφάνερο το γεγονός ότι οι κοινωνίες μας έχουν άμεση ανάγκη τη δημιουργία ενός νέου πολιτισμικού ρεύματος το οποίο θα μπορέσει να αποκαταστήσει την ουσία και τις αληθινές μας αξίες και θα μας βοηθήσει να κάνουμε το επόμενο σημαντικό βήμα. Σε αυτά μας τα εξελικτικά βήματα η επιστήμη αποτελούσε πάντα την καλύτερη πυξίδα και το σημαντικότερο «εργαλείο».

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑΣ ΣΤΗ ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

Επιστήμη είναι μια ομαδοποιημένη και οργανωμένη γνώση επάνω σε κάποιο φυσικό φαινόμενο ή ζήτημα που απασχολεί τους ανθρώπους. Η επιστήμη ήταν πάντα το κλειδί με το οποίο οι άνθρωποι άνοιγαν τις πόρτες των μυστηρίων της Φύσης. Η επιστήμη είναι το εργαλείο εκείνο που προεκτείνει τις φυσικές μας δυνατότητες, που έχει δημιουργήσει όλα όσα βλέπουμε γύρω μας, όλες τις ανέσεις και τις εντυπωσιακές κατασκευές, την υψηλή τεχνολογία, είναι το εργαλείο που μας πήγε στο φεγγάρι μα είναι και το εργαλείο που ευθύνεται για όλους τους καταστροφικούς πολέμους, για την παραμονή της αναίτιας δυστυχίας και των διακρίσεων στις κοινωνίες μας…

Αν τα όπλα της επιστήμης σε μια κοινωνία χρησιμοποιούνται για ιδιοτελή και περιορισμένα συμφέροντα, για άσκηση βίας, κέρδους και συγκριτικών πλεονεκτημάτων τότε έχουμε ένα εκρηκτικό και εφιαλτικό περιβάλλον. Έγκυρες έρευνες αναφέρουν ότι πάνω από το 70% του σύγχρονου παγκόσμιου επιστημονικού δυναμικού εργάζεται, άμεσα ή έμμεσα, για τα συμφέροντα της πολεμικής βιομηχανίας.

Το βέβαιο είναι ότι σχεδόν το 100% του επιστημονικού δυναμικού σήμερα εργάζεται με γνώμονα το κίνητρο του κέρδους και όχι το όφελος των πολιτών του κόσμου μας. Και το γεγονός αυτό είναι που κάνει τα υπερόπλα της επιστήμης και της τεχνολογίας τρομακτικά επικίνδυνα για την ασφάλεια τόσο των ανθρώπων όσο και του φυσικού περιβάλλοντος.

Ο πραγματικός και ουσιαστικός ρόλος της επιστήμης είναι να οδηγήσει τον άνθρωπο στην πνευματικότητα, να τον απαλλάξει από τα βάσανα και τον κόπο της επιβίωσης, ώστε να είναι μετά σε θέση να ανακαλύψει την βαθύτερη ουσία του και τη σχέση του με τον κόσμο και τα φαινόμενα.

Ο ρόλος επίσης της επιστήμης είναι να βοηθήσει τον άνθρωπο να κατανοήσει τους φόβους του, να του δημιουργήσει ένα περιβάλλον ασφάλειας και αυτάρκειας μέσα στο οποίο ο κάθε άνθρωπος θα μπορεί να ευημερεί και να εξελίσσεται πραγματικά και σύμφωνα με τις αληθινές του δυνατότητες. Η επιστήμη και τα αποτελέσματά της απαιτείται να παρέχονται σε όλους ανεξαίρετα τους ανθρώπους, πέρα από κάθε λογής ψεύτικους κοινωνικούς διαχωρισμούς που σχετίζονται με φυλή, χρώμα, πιστεύω ή οικονομικό επίπεδο.

Αν οι γνώσεις και οι δυνατότητες που παρέχουν οι επιστήμες μέσα από τις τεχνολογικές εφαρμογές δεν βρουν αποδοχή μέσα στα κοινωνικά μας συστήματα τότε αυτά γίνονται φυτώρια προβλημάτων εξ αιτίας της άγνοιας που τα χαραχτηρίζει. Η τεχνολογία είναι αυτή που κατασκευάζει εργαλεία και προϊόντα τα οποία χρησιμοποιούνται για να καλύψουν τις ανθρώπινες ανάγκες και να βελτιώσουν το βιοτικό και πολιτιστικό μας επίπεδο. Τα προϊόντα αυτά χρειάζεται να σχετίζονται άμεσα τόσο με τις πραγματικές ανθρώπινες ανάγκες όσο και τη φέρουσα δυνατότητα των πόρων που χρησιμοποιούνται. Η διαταραχή αυτής της ισορροπίας επηρεάζει άμεσα και πολλές φορές ανεπανόρθωτα το φυσικό περιβάλλον.

Ο επιστημονικός κόσμος και η ακαδημαϊκή κοινότητα, σε ολόκληρο τον κόσμο, κρατούν κυριολεκτικά στα χέρια τους τα κλειδιά της ευτυχίας και της ευημερίας των κατοίκων αυτού του πλανήτη. Ο επιστημονικός κόσμος και η ακαδημαϊκή κοινότητα οφείλουν να προβάλλουν και να φωτίσουν τη σύγχρονη επιστημονική αλήθεια στην ανθρωπότητα και να πάψουν να αποτελούν δεκανίκι σε αυτό το καταρρέον κατεστημένο και παρωχημένο μοντέλο. Αυτοί που γνωρίζουν και σιωπούν είναι συνένοχοι και εγκληματούν διπλά σε βάρος της ανθρωπότητας.

Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΟΙΑΖΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΕΙ ΤΗ ΣΚΕΨΗ ΤΗΣ

Η κοινωνία που αντικρίζω σήμερα, έπειτα από όλη αυτή τη δυστυχία και την καταστροφή που έχει προκαλέσει, μου μοιάζει μια κοινωνία αμετανόητη, μια κοινωνία που λες και πεισματικά δεν μαθαίνει από τα λάθη της. Βλέπω μια κοινωνία που τείνει ολοένα και περισσότερο στον ολοκληρωτισμό, τη βία, την εσωστρέφεια και το φόβο, μια κοινωνία που το κεντρικό νευρικό της σύστημα δεν αντιδρά, δεν ανταποκρίνεται στα εξόφθαλμα δεδομένα. Βλέπω μια κοινωνία ποτισμένη βαθειά μέσα στο πετσί της από κάθε έκφραση του απαράδεκτου, που το άδικο το θεωρεί πλέον μέρος της καθημερινότητάς της.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι πιο πολλοί άνθρωποι διακρίνουν, αντιλαμβάνονται και καταγγέλλουν, καθένας με τον τρόπο του, ετούτο το απεχθές κοινωνικό κατασκεύασμα-φυλακή που μέσα του οι ζωές εγκλωβίζονται και μαραίνονται, όμως πολύ φοβάμαι ότι αυτό το απεχθές κατασκεύασμα, αυτό το απαράδεκτο κοινωνικό σύστημα, δεν βρίσκεται πια έξω από εμάς, κάπου απέναντι, αλλά έχει πλέον ενσωματωθεί μέσα μας βαθειά, έχει απλώσει ρίζες, κυλάει μέσα στο είναι μας, στις φλέβες μας, υποχρεώνοντάς μας να το μεταφέρουμε ασταμάτητα και να το κληρονομούμε στα παιδιά μας.

Είναι διαφορετικό άμα έχεις τον εχθρό απέναντι και διαφορετικό άμα φωλιάζει μέσα σου, μέσα στα σωθικά σου. Απαιτείται ξερίζωμα, ξεβόλεμα, επανάσταση στις δομές, τις συνήθειες…

Με ευκολία διακρίνουμε το ανήθικο, το άδικο και το απεχθές στον απέναντι και πολύ δύσκολα στον εαυτό μας.

Στερημένοι από πραγματική ελευθερία οργανώνουμε κινήματα ειρήνης, ζούμε μέσα στη βαρβαρότητα και τη βία και φτιάχνουμε κινήματα κατά της βίας, κατά του ρατσισμού, ζούμε σε μια κοινωνία δομημένη απάνθρωπα και άδικα και φτιάχνουμε ομάδες και ενώσεις αλληλεγγύης. Μπαλώνουμε επιφανειακά τις τρύπες από το ξεφτισμένο κοινωνικό μας κουρέλι αντί να το πετάξουμε και έπειτα παραπονιόμαστε και γκρινιάζουμε ξεπαγιάζοντας.

Δεν τολμάμε να έρθουμε σε ολοκληρωτική ρήξη με το παλιό, δεν αγγίζουμε τα θεμέλιά του. Απαιτεί ξερίζωμα, απαιτεί απεγκατάσταση ολόκληρου του προγράμματος, απαιτεί μια όραση διαφορετική, εσωτερική. Απαιτεί μια πιο ολιστική επίγνωση, μια επίγνωση που τοποθετεί το ανθρώπινο πλάσμα εκεί που πραγματικά ανήκει, μέσα στο Όλον, στο αμέτρητο…και μια τέτοια επίγνωση δυσκολεύομαι ακόμα να την διακρίνω στις επώδυνες ετούτες μέρες μας.

Είναι βέβαιο ότι οι γενιές των ανθρώπων που πατούν αυτή την εποχή το πόδι τους στη γη, όπως και μια δυό επόμενες, είναι εκείνες που κρατούν στα χέρια τους τα μελλοντικά βήματα ολόκληρης της ανθρωπότητας. Είναι οι γενιές που έχουν τη δυνατότητα να επαναπροσδιορίσουν τον προσανατολισμό μας σαν είδος, να εγκαθιδρύσουν ένα πραγματικά νέο και βιώσιμο πολιτισμικό μοντέλο, δίκαιο για όλους ανεξαίρετα τους ανθρώπους και όλα τα πλάσματα της γης. Και ο βασικότερος λόγος που κάνει αυτές τις γενιές τόσο καθοριστικές και κρίσιμες είναι το γεγονός ότι αυτές οι γενιές έχουν στη διάθεσή τους όλα τα απαραίτητα «εργαλεία» για να τ αλλάξουν όλα. Έχουν τόσο την επιστημονική γνώση και την υψηλή τεχνολογία όσο και τους διαθέσιμους εναλλακτικούς πόρους και τις ευέλικτες επιλογές. Η επιλογή είναι δική μας…

Ο Τάσος Πετρίδης (t.petridis.vp@gmail.com) είναι ιδρυτικό μέλος της Πανγαία (The Venus Project)

Advertisements

Ecce Homo, Ecce Mundus: Ο «Δαιμονισμένος» Άνθρωπος

Ο «Δαιμονισμένος» Άνθρωπος

Τι Πάει Στραβά στους Σύγχρονους Ανθρώπους;

Ecce Homo, Ecce Mundus

Anoigma

Όλα όσα πιστεύετε είναι, κατά πάσα πιθανότητα, ψέματα… Το Σύμπαν είναι ένα μυστηριώδες, σκοτεινό, και εντελώς τρομακτικό μέρος…

Ρ. Ση – Α. Γουίλσον

Γράφει ο Δημήτρης Χορόσκελης

Από αρχαιοτάτων χρόνων, πολλοί φιλόσοφοι μίλησαν για την περίφημη λογική ικανότητα του ανθρώπου, ενθρονίζοντάς τον έτσι στην κορυφή των έμβιων όντων, με τον αυτάρεσκα τιμητικό τίτλο του homo sapiens. Δεδομένου όμως ότι ολόκληρη η Ιστορία της Ανθρωπότητας είναι ουσιαστικά η Ιστορία του Παραλόγου, αυτός ο ισχυρισμός βρήκε και ισάριθμους αντιπάλους, που αντέτειναν ότι αυτή η κατ’ εξοχήν ανθρώπινη ιδιότητα δεν έχει αναδυθεί ακόμη στο είδος μας, ότι ο Άνθρωπος είναι μια μελλοντική δυνατότητα που ίσως επιτευχθεί, ίσως και όχι. Αναρίθμητα είναι τα επιχειρήματα που συνηγορούν υπέρ της δεύτερης εκδοχής, ας δούμε μερικά μόνο από τα πολλά που υπάρχουν, κάνοντας μια ίσως ετερόκλητη αλλά παράλληλα χαρακτηριστική σταχυολόγηση του… homo demens!

Το Τριπλό Βασικό Πρόβλημα

Στις μέρες μας, η ανθρωπότητα βρίσκεται σε μια άκρως κρίσιμη ιστορική καμπή: ή θα στραφεί προς μια ορθολογική διαχείριση των κύριων προβλημάτων της και θα επιβιώσει, ή θα αφανιστεί, περνώντας στη Ιστορία ως το πρώτο (λογικό!) είδος που αυτοκαταστράφηκε. Συνοψίζοντας τα επί μέρους σημερινά προβλήματα της ανθρωπότητας, θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι τα εξής τρία.

Η αλματώδης αύξηση του πληθυσμού: Υπολογίζεται ότι στην εποχή του Χριστού ήμασταν 200 εκατομμύρια, το 1800 φτάσαμε το 1 δισεκατομμύριο, σήμερα είμαστε 6,5 δισεκατομμύρια, και σύντομα θα φτάσουμε τα 10! Και όμως, όχι μόνο δεν ακούγονται επιχειρήματα για προσπάθειες συγκράτησης αυτής της γεωμετρικής πληθυσμιακής έκρηξης, αλλά το αντίθετο: στις χώρες του Τρίτου Κόσμου υπάρχει υπεργεννητικότητα, στις ανεπτυγμένες χώρες οι ειδικοί παραπονιούνται για υπογεννητικότητα, η Κίνα του 1,3 δισεκατομμυρίου αποφάσισε να αφήσει πλέον ελεύθερες τις μέχρι σήμερα ελεγχόμενες γεννήσεις, κλπ., κλπ! Όλα γίνονται σαν να μην αντιλαμβάνεται κανείς ότι οι δυνατότητες του πλανήτη είναι περιορισμένες, ότι δεν μπορεί να συντηρήσει έναν άπειρο αριθμό ανθρώπινων τρωκτικών, που την ροκανίζουν και την απομυζούν καθημερινά, και μάλιστα με έναν εντελώς ανεξέλεγκτο και ανορθολογικό τρόπο! Πολλές ταινίες Επιστημονικής Φαντασίας περιγράφουν (μάταια!) καταστάσεις οι οποίες θα είναι σύντομα καθημερινή πραγματικότητα!

Η αυτοματοποίηση της παραγωγής: Σήμερα, η αυτοματοποίηση της παραγωγής αγαθών έχει φτάσει σε πρωτοφανή επίπεδα. Υπάρχουν αχανή εργοστάσια που λειτουργούν εξ ολοκλήρου με ρομπότ και με τη συμμετοχή ελάχιστων ανθρώπων. Κι ενώ η τεράστια αύξηση του πληθυσμού απαιτεί συνεχώς νέες θέσεις εργασίας, οι ήδη υπάρχουσες μειώνονται καθημερινά. Ολοένα και περισσότερες μηχανές αντικαθιστούν ολοένα και περισσότερους ανθρώπους, καταδικάζοντάς τους στην ανεργία και στην ανέχεια, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για βίαιες κοινωνικές εκρήξεις. Το σκεπτικό των ιδιοκτητών των μέσων παραγωγής ότι με την αυτοματοποίηση μειώνεται το κόστος παραγωγής και η ανταγωνιστικότητά τους, έχει τον εξής απλό αντίλογο: ποιος θα μπορεί να αγοράσει αυτά τα (έστω) πάμφθηνα προϊόντα τους, όταν το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού θα βρίσκεται σε κατάσταση έσχατης ένδειας, λόγω της αυξανόμενης ανεργίας;! Είναι δυνατόν να αγνοούν τον απλό οικονομικό κανόνα που λέει ότι οι εργαζόμενοι είναι ταυτόχρονα και οι καταναλωτές που στηρίζουν το σύστημα;! Είναι δυνατόν να παραμείνουν καταναλωτές άνθρωποι που δεν έχουν εργασία και μέσα επιβίωσης;! Με ποιον μαγικό τρόπο θα γίνει αυτό;!

Η κατασπατάληση των φυσικών πόρων και η περιβαλλοντική καταστροφή: Το τρίτο βασικό πρόβλημα είναι επακόλουθο των προηγούμενων δύο. Το ένα σκέλος έχει σχέση με την κατασπατάληση των φυσικών πόρων που προϋποθέτει το σύστημα της μαζικής παραγωγής και κατανάλωσης αγαθών. Οι φυσικοί πόροι της Γης δεν είναι ανεξάντλητοι, και αυτό που κάνει το πρόβλημα πιο έντονο είναι ότι η ανακύκλωση πρώτων υλών (μέταλλο, χαρτί, γυαλί, πλαστικό) άρχισε να εφαρμόζεται μόλις πρόσφατα, ενώ η χρήση εναλλακτικών φυσικών μορφών παραγωγής ενέργειας (ηλιακή, αιολική, κ.ά.) βρίσκεται ακόμη σε εμβρυακή μορφή. Το άλλο πρόβλημα είναι η περιβαλλοντική καταστροφή, που οφείλεται στην αλματώδη αύξηση του πληθυσμού και στην ανορθολογικότητα του υπάρχοντος οικονομικού και κοινωνικού μοντέλου οργάνωσης. Οι εταιρείες καταστρέφουν το περιβάλλον επειδή η προστασία του έχει οικονομικές επιπτώσεις στα κέρδη τους (στις συνόδους κορυφής για το περιβάλλον ακούγεται – εμμέσως πλην σαφώς – το εξωφρενικό επιχείρημα ότι «η σωτηρία του πλανήτη έχει μεγάλο οικονομικό κόστος»!). Παράλληλα, οι ορδές των φτωχών και των ανέργων κάνουν το ίδιο για επιβιώσουν: αποδασώνουν περιοχές, σκοτώνουν προστατευόμενα είδη για να τραφούν, τα αιχμαλωτίζουν και τα πωλούν, ζωντανά ή ταριχευμένα, σε λαθρεμπόρους για μερικά δολάρια! Η διαστροφή και η παράνοια των (προσωρινά) πλούσιων και χορτάτων Δυτικών έφτασε σε πρωτοφανή επίπεδα: αγοράζουν πανάκριβα σπάνια και απειλούμενα είδη, δέχονται να θανατώνονται οι τελευταίοι γορίλες της Αφρικής, για να χρησιμοποιούν τα χέρια τους ως αναμνηστικά σταχτοδοχεία από τις διακοπές τους στη Μαύρη Ήπειρο, κλπ., κλπ.! (Όχι ότι και οι Ανατολικοί είναι καλύτεροι: οι Κινέζοι – εκτός του ότι τρώνε τα πάντα από την πανίδα του πλανήτη! – πληρώνουν χρυσή τη σκόνη από κέρατο ρινόκερου, επειδή πιστεύουν ότι μπορεί να τους ξαναδώσει τη χαμένη τους στύση!). Ο συνταγματάρχης Κουρτς ψελλίζει απεγνωσμένα, στην Καρδιά του σκότουςΑποκάλυψη Τώρα των Τζόζεφ Κόνραντ-Φράνσις Φορντ Κόπολα: «Η φρίκη!… Η φρίκη!…».

familybusiness09

Η Εποχή του Αναλώσιμου και του Περιττού

Τα ξυραφάκια μιας χρήσεως ξεκίνησαν με μία λάμα και έφτασαν αισίως στις πέντε! Τα δύο-τρία αρχικά είδη γιαουρτιών έφτασαν τις δεκάδες, με ποικιλία πρόσθετων συστατικών, από τροπικά φρούτα μέχρι μαστίχα Χίου! Το γνωστό γάργαρο νερό κυκλοφορεί σε εμφιαλωμένες εκδοχές του με διάφορα αρώματα! Δεκάδες συσκευών απευθύνονται στη μείωση του κόπου και του χρόνου που απαιτούν καθημερινές οικιακές εργασίες! Αυτό είναι ένα άλλο χαρακτηριστικό της εποχής μας: η ανάδυση της κυριαρχίας του αναλώσιμου και του περιττού. Οποιοσδήποτε λογικός άνθρωπος καθίσει και σκεφτεί τι θα έπαιρνε, ως είδη πρώτης ανάγκης, από τον εξοπλισμό του σπιτιού του, σε περίπτωση έκτακτης αποχώρησης, θα έμενε έκπληκτος. Τα περισσότερα από τα αντικείμενα και τα προϊόντα που μας περιβάλλουν είναι στην ουσία περιττά, απλά στηρίζουν ένα οικονομικό σύστημα το οποίο βασίζεται στη δημιουργία συνεχώς νέων καταναλωτικών αναγκών, με σκοπό να εμποδίσει την κατάρρευσή του. Στο ίδιο σκεπτικό βασίζεται και η έννοια του αναλώσιμου: δεν συμφέρει πλέον οικονομικά η επιδιόρθωση κάποιας συσκευής ή άλλων συστατικών του οικιακού εξοπλισμού, των ενδυμάτων, των υποδημάτων, κλπ., συμφέρει η αντικατάστασή τους. Αυτό, αυτομάτως μετατρέπει τα περισσότερα προϊόντα (που παλαιότερα επιδιορθώνονταν ξανά και ξανά, μέχρι να αντικατασταθούν οριστικά) σε είδη μιας χρήσης. Όσοι έχουν, λοιπόν, μια αντικαταναλωτική προσωπική νοοτροπία και είναι περήφανοι γι’ αυτήν, ας σκεφτούν ότι στην ουσία υπονομεύουν το σύστημα, το οποίο, αν αντιμετώπιζε μια παρόμοια μαζική «απειλή», θα κατέρρεε μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα. Η (αν)ισορροπία του μεταβιομηχανικού καπιταλισμού είναι παρόμοια με εκείνη του ποδηλάτη: αν σταματήσει να κάνει πηδάλι σύντομα θα πέσει κάτω!

chris-jordan-e-bank-tacoma-2004

Η Μάστιγα των Μεσαζόντων και των Εμπόρων

Προσωπικά, πιστεύω ότι μια από τις μεγαλύτερες μάστιγες της ανθρωπότητας, από αρχαιοτάτων χρόνων, είναι οι κάθε είδους έμποροι και μεσάζοντες, οι οποίοι ζουν από την εκμετάλλευση του προϊόντος της εργασίας των παραγωγικών ανθρώπων. «Δουλειά» του μεσάζοντος είναι να αγοράσει, όσο πιο φθηνά γίνεται, κάποιο προϊόν εργασίας, και στη συνέχεια να το πουλήσει όσο πιο ακριβά μπορεί! Στην ουσία δηλαδή πρόκειται για κοινωνικά παράσιτα που ζουν από τον κόπο και τον ιδρώτα των άλλων! Και αν το ποσοστό κέρδους τους κυμαινόταν σε λογικά επίπεδα, το κακό θα ήταν μικρό. Τις περισσότερες φορές όμως είναι εξαιρετικά υψηλό, εξακοντίζοντας στα ύψη την τελική τιμή του προϊόντος. Η πιο πρόσφατη μετεξέλιξη αυτού του απερίγραπτου είδους είναι το χρματοοικονομικό κεφάλαιο, το οποίο χρησιμοποιεί τα χρηματιστηριακά παιχνίδια για να αποκομίζει τεράστια κέρδη, επηρεάζοντας αρνητικά τις οικονομίες ολόκληρων κρατών. Το πιο πρόσφατο παράδειγμα είναι η αλματώδης αύξηση της τιμής του πετρελαίου, η οποία δεν οφείλεται τόσο στην έλλειψη ή σε άλλες αιτίες, αλλά κυρίως στα κερδοσκοπικά παιχνίδια του χρηματοοικονομικού κεφαλαίου (όπως δήλωσε και ο ίδιος ο Υπουργός του ΟΠΕΚ). Το πιο εξωφρενικό είναι ότι, ενώ η αλματώδης αύξηση της τιμής αυτής της βασικής πρώτης ύλης κινδυνεύει να τινάξει την παγκόσμια οικονομία στον αέρα, οι αρμόδιες κυβερνήσεις αρνούνται να πάρουν μέτρα προστασίας επειδή, λένε, «αυτό θα ήταν ενάντια στις αρχές της ελεύθερης οικονομίας»! Με τον ίδιο τρόπο εξηγείται και η μεγάλη πρόσφατη αύξηση της τιμής πολλών βασικών τροφίμων, που έγιναν, από είδη πρώτης ανάγκης, αντικείμενο χρηματοοικονομικής κερδοσκοπίας! Αυτό είναι και το αποκορύφωμα της απληστίας και της παράνοιας της τάξης των αντιπαραγωγικών μεσαζόντων: για να διασφαλίσουν τα ιλιγγιώδη κέρδη τους, προκαλούν τεράστια προβλήματα σε δισεκατομμύρια ανθρώπων! Το βασικό ερώτημα αν οι κολοσσιαίες περιουσίες τους θα τους επιτρέψουν να επιβιώσουν, όταν ολόκληρη η Γη θα έχει μετατραπεί σε άγονη έρημο, δεν φαίνεται να τους απασχολεί καθόλου!

Η πιο αισχρή μορφή αυτού του είδους εκμετάλλευσης είναι εκείνη που ασκούν οι διάφοροι αυτόκλητοι «επίγειοι εκπρόσωποι του Θεού», τα ποικίλα Εκκλησιαστικά Ιερατεία. Με δικαιολογία τη μεσολάβησή τους ανάμεσα στους πιστούς και τον Θεό (λες και η επικοινωνία με το Υπέρτατο Ον χρειάζεται μεσολαβητές!), ζουν μια άοκνη, παρασιτική, και συχνά γεμάτη χλιδή ζωή, η οποία στην ουσία βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση με τα ίδια τα διδάγματα των Ιερών Βιβλίων στα οποία στηρίζουν την εξουσία τους! Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία: Καλοθρεμμένοι, χρυσοποίκιλτοι, και αλαζονικοί ποιμενάρχες, με επαύλεις, με λιμουζίνες, με καταθέσεις σε τράπεζες, με (συχνά) διεστραμμένη σεξουαλική ζωή, κηρύττουν ανερυθρίαστα την ταπεινότητα, την αρετή της πενίας και τη διαφθορά του πλούτου, την αγνότητα, την πνευματικότητα, επισείοντας μεταθανάτιες τιμωρίες σε όσους τους αμφισβητούν, και πουλώντας φρούδες ελπίδες παραδείσιας σωτηρίας σε όσους τους πιστεύουν! Αυτή είναι και η χειρότερη από όλες τις μορφές ανθρώπινης εκμετάλλευσης, εκείνη του φόβου του θανάτου και του επέκεινα.

ProblemNeighbour

Διαφορετικότητα Εναντίον Διαφορετικότητας

Από αρχαιοτάτων χρόνων, ο άνθρωπος διακρίνεται από την κυρίαρχη επιθυμία του να ανήκει σε κάποιον χώρο (φυλετικά, θρησκευτικά, ιδεολογικά) και παράλληλα να αντιπαρατίθεται με ανθρώπους που βρίσκονται σε διαφορετικούς αντίστοιχους χώρους. Κι ενώ θεωρεί φυσιολογικό και αυτονόητο αυτό το προσωπικό ανήκειν και είναι περήφανος γι’ αυτό, ταυτόχρονα το αρνείται σε όλους τους συνανθρώπους του, θέλει να τους επιβάλλει την προσωπική του κοσμοθεώρηση, κι αν δεν το καταφέρει να τους εξαφανίσει –αν είναι δυνατόν– από προσώπου γης! Ενώ δηλαδή υπερασπίζεται λυσσαλέα το ατομικό του δικαίωμα στη διαφορετικότητα, παράλληλα το αρνείται στους υπόλοιπους συνανθρώπους του! Και όταν παρόμοιες λογικές συνδέονται με κάποια συγκεκριμένα συμφέροντα είναι –εν μέρει– κατανοητές. Συχνά όμως έχουν σχέση με αφηρημένα και αναπόδεικτα πράγματα, όπως οι θρησκευτικές πεποιθήσεις. Ενώ δεν υπάρχουν συγκεκριμένες και χειροπιαστές αποδείξεις για την ίδια την ύπαρξη του Θεού, οι άνθρωποι συγκρούονται αιματηρά, εδώ και χιλιετίες, για το ποιος Θεός ποιας θρησκείας είναι ο μοναδικός και αληθινός, για το τι πραγματικά είπε, κλπ.! Και όχι μόνο αυτό: οι αιματηρές αντιπαραθέσεις επεκτείνονται και σε παιδιαρώδη και ανούσια θέματα, όπως οι ποδοσφαιρικές διαφορές! Το μεγάλο ερώτημα είναι λοιπόν το εξής: γιατί οι άνθρωποι ψάχνουν πάντα αυτά που τους χωρίζουν και ποτέ αυτά που τους ενώνουν! Οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι κάθε πιθανή απάντηση χάνεται στα ερέβη του ανεξήγητου!

Η Αορατότητα του Αυτονόητου

Τελευταία αρχίζει να γίνεται αποδεκτή η ιδέα ότι το κοσμοείδωλο που έχουμε για την πραγματικότητα δεν είναι σταθερό και αμετάβλητο, διαφέρει από λαό σε λαό, από εποχή σε εποχή, ότι είναι ένας συνδυασμός θρησκευτικών πεποιθήσεων, ηθών και εθίμων, επιστημονικών ανακαλύψεων, κυρίαρχης ιδεολογίας, κλπ. Θα μπορούσαμε να ονομάσουμε αυτό το εκάστοτε κυρίαρχο κοσμοείδωλο «Συναινετική Πραγματικότητα». Συχνά οι φορείς νέων ιδεών, ενώ αρχικά πολεμούνται λυσσαλέα από τους εκπροσώπους αυτής της εικονικής πραγματικότητας, στη συνέχεια οι απόψεις τους ενσωματώνονται σταδιακά στο κυρίαρχο κοσμοείδωλο, γίνονται πλέον αναπόσπαστο μέρος του. Έναν πολύ σημαντικό ρόλο σε αυτή τη Συναινετική Πραγματικότητα παίζουν σήμερα και τα Μ.Μ.Ε., σε σημείο μάλιστα που το μόνο επιχείρημα αληθοφάνειας ή μη ενός γεγονότος είναι η φράση: «Μα το είδα στην τηλεόραση»! Το κυρίαρχο αυτό κοσμοείδωλο είναι τόσο ισχυρό, σε σημείο που να ωθεί τους συμμετέχοντες να απορρίπτουν ακόμη και στοιχεία προφανή και αδιαμφισβήτητα, απλά και μόνο επειδή δεν συμφωνούν με αυτό! Παρ’ όλο που «συχνά η αλήθεια βρίσκεται σε κοινή θέα» (Άλντους Χάξλεϋ), ελάχιστοι άνθρωποι τη διακρίνουν, και όσοι τη βλέπουν και την κοινοποιούν, αντιμετωπίζονται από τους υπόλοιπους σαν τρελοί!

Ας εξετάσουμε ένα παράδειγμα από την πρόσφατη Ιστορία, το περίφημο τρομοκρατικό χτύπημα της 11ης Σεπτεμβρίου στη Νέα Υόρκη. Ύστερα από την πρώτη έκπληξη και την κατακραυγή, και τη γνωστή επίσημη εξήγηση της κυβέρνησης των Η.Π.Α., κάποιοι οξυδερκείς και υποψιασμένοι άνθρωποι άρχισαν να αμφισβητούν την κυβερνητική εκδοχή, προβάλλοντας σωρεία επιχειρημάτων: 1) Πώς συνέβη σεσημασμένοι Ισλαμιστές να κυκλοφορούν ανενόχλητοι επί μήνες στη χώρα, παρακολουθώντας μάλιστα μαθήματα αεροπλοήγησης; Πώς κατάφεραν να περάσουν, παρ’ όλους τους εξονυχιστικούς ελέγχους που υπάρχουν στα αμερικανικά αεροδρόμια, τα όπλα που τους επέτρεψαν να κάνουν την τετραπλή αεροπειρατεία; 2) Γιατί αγνοήθηκε από την αμερικανική κυβέρνηση η προειδοποίηση των μυστικών υπηρεσιών ότι κάποιο μεγάλο χτύπημα επρόκειτο να γίνει στις αρχές Σεπτεμβρίου; 3) Πώς γίνεται ουρανοξύστες, που κατασκευάστηκαν για να αντέχουν σε ισχυρές προσκρούσεις και σε υψηλές θερμοκρασίες, να καταρρεύσουν, μάλιστα μέσα σε ελάχιστο χρόνο (σε 1.13΄ ο πρώτος και σε 1.25΄ ο δεύτερος), από πτώση αεροπλάνων και πυρκαγιές στους τελευταίους πάνω ορόφους τους; 4) Πώς εξηγείται όχι μια σταδιακή αποκόλληση και πτώση τμημάτων τους αλλά μια απότομη και κάθετη κατάρρευση, που συμβαίνει μόνο στην περίπτωση κατεδαφίσεων με ελεγχόμενη έκρηξη; (Η ανάλυση των βίντεο δείχνει μάλιστα ξεκάθαρα και τις λάμψεις από τις πυροδοτήσεις των εκρηκτικών μηχανισμών, λίγο πριν από την κατάρρευση). 5) Πώς κατέρρευσε ένα διπλανό στους πύργους κτήριο, το οποίο δεν χτυπήθηκε από αεροπλάνο και είχε πιάσει απλά φωτιά στους δύο-τρεις πάνω ορόφους του; 6) Γιατί δεν απαντήθηκε το ερώτημα τι έκαναν στα συγκεκριμένα κτήρια κάποια μυστηριώδη συνεργεία «υπαλλήλων πυρασφάλειας», μερικές μέρες πριν από το χτύπημα, σε ώρες και μέρες που οι εργαζόμενοι απουσίαζαν;7) Και τα πιο οφθαλμοφανή και εξωφρενικά: πώς είναι δυνατόν να έπεσε ένα ολόκληρο Μπόινγκ στο Πεντάγωνο και στη συνέχεια να εξαϋλώθηκε, να μην έμεινε ούτε το παραμικρό ίχνος από αυτό;! Πώς είναι δυνατόν, από εκείνη την πύρινη κόλαση, να διασώθηκε το διαβατήριο ενός από τους τρομοκράτες, που φανέρωσε και την ταυτότητα των δραστών;! Επί πλέον, αν κάνει κάποιος μια ιστορική αναδρομή, θα δει ότι υπάρχουν παρόμοια περιστατικά προβοκάτσιας στην αμερικανική ιστορία:

Η (αυτο)ανατίναξη ενός αμερικανικού πλοίου στον Παναμά, που έδωσε τη δικαιολογία στην κυβέρνηση των Η.Π.Α. για τον πόλεμο εναντίον της Ισπανίας, στα τέλη του 19ου αιώνα. Η αποστολή του υπερωκεανίου Λουζιτάνια (με 2.000 επιβάτες) σε περιοχή όπου δρούσαν γερμανικά υποβρύχια και ο τορπιλισμός του, τους έδωσε την αιτία για τη συμμετοχή τους στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το εν γνώσει τους ιαπωνικό χτύπημα στο Περλ Χάρμπορ, που τους έδωσε το απαραίτητο πρόσχημα για την είσοδό τους στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο! Άρα, όλα δείχνουν ότι και το χτύπημα της 11ης Σεπτεμβρίου ενορχηστρώθηκε από κάποια ανώτερα και σκοτεινά κέντρα εξουσίας των Η.Π.Α., με σκοπό το τελικό στάδιο επέκτασης της Αμερικανικής Αυτοκρατορίας σε ολόκληρο τον πλανήτη, με το πρόσχημα της πάταξης της τρομοκρατίας! Παρ’ όλα αυτά τα πασιφανή και συγκλονιστικά επιχειρήματα, το 99% των ανθρώπων στον πλανήτη πιστεύει ακράδαντα την επίσημη εκδοχή της αμερικανικής κυβέρνησης: ότι το χτύπημα το έκαναν κάποιοι φανατικοί Ισλαμιστές, κρυμμένοι σε δύσβατες ορεινές σπηλιές, υπό την αποκλειστική καθοδήγηση του αρχιτρομοκράτη Οσάμα Μπιν Λάντεν (ο οποίος, μυστηριωδώς, επτά χρόνια αργότερα διαφεύγει ακόμη τη σύλληψη, παρ’ όλη τη διαστημική υπερτεχνολογία και το πλανητικό υπερδίκτυο πληροφοριών των Αμερικανών)!

ContentSegment_8180005_0

Ιδεολογικές Αγκυλώσεις

Ο άνθρωπος είναι το μοναδικό ον που δεν διδάσκεται από τα λάθη του. Από καταβολής ανθρώπου έχει δοκιμαστεί μια πληθώρα οικονομικών και κοινωνικών συστημάτων οργάνωσης που απέτυχαν όλα τους (με εξαίρεση τον πρωτόγονο κομμουνισμό, που αφορούσε μικρές και με δεσμούς συγγένειας ανθρώπινες ομάδες). Κι ενώ αυτό αποδεικνύει περίτρανα ότι το βασικό πρόβλημα δεν είναι ο τρόπος δόμησης της οικονομίας και της κοινωνίας, αλλά τα δομικά υλικά, δηλαδή οι άνθρωποι, ορισμένοι πιστεύουν ότι αν αλλάξει ριζικά αυτός ο τρόπος οργάνωσης, τότε θα αλλάξουν ηθικά και οι άνθρωποι, θα γίνουν καλύτεροι! Αυτό πρεσβεύει η ιδεολογική παντοδυναμία του Επίγειου Παραδείσου της μαρξιστικής Αριστεράς, που κυριαρχεί παγκοσμίως τα τελευταία εκατόν πενήντα χρόνια. Και αυτό παρ’ όλο που τα καθεστώτα εκείνα απέτυχαν, τόσο στη σκληρή τους μορφή (κομμουνισμός) όσο και στην ήπια (σοσιαλδημοκρατία), παρ’ όλα τα εκατομμύρια νεκρά ανθρώπινα πειραματόζωα! Στην πρώτη περίπτωση η βασική αιτία ήταν ότι οι αυταρχικές κομμουνιστικές ελίτ, που βρίσκονταν στην εξουσία, λειτουργούσαν με γνώμονα το δικό τους συμφέρον και όχι εκείνο του κοινωνικού συνόλου (το γνωστό διαχρονικό πρόβλημα κάθε μορφής εξουσίας). Στη δεύτερη περίπτωση, το Κράτος Πρόνοιας, που εφαρμόστηκε για λίγο σε ορισμένες πλούσιες χώρες (Σκανδιναβία, Γερμανία), αποδείχτηκε ότι είχε μεγάλο οικονομικό κόστος, το οποίο δεν ήταν διατεθειμένοι να πληρώσουν οι πλούσιοι κεφαλαιοκράτες. Το κεφάλαιο έχει την κακή συνήθεια, όταν προσπαθούν να το ελέγξουν και να το φορολογήσουν υπέρ το δέον, να μεταναστεύει προς πιο εύκρατα οικονομικά κλίματα! Άρα, ουσιαστικά η μόνη πιθανότητα επιτυχίας είναι να γίνει μια προσπάθεια εφαρμογής του σοσιαλισμού ταυτόχρονα σε ολόκληρο τον πλανήτη, πράγμα φύσει αδύνατον! Αυτή η αριστερή ισοπεδωτική εμμονή αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες ιδεολογικές αγκυλώσεις της εποχής μας, η οποία, συν τοις άλλοις, είναι και αντιδιαλεκτική, δεν λαμβάνει υπ’ όψιν της τα διδάγματα της Ιστορίας! Ο καπιταλισμός αποδείχτηκε πολύ πιο… διαλεκτικός: προσαρμόζεται συνεχώς, γι’ αυτό και επιβιώνει ακόμη!

Ας πάρουμε ένα συγκεκριμένο φανταστικό παράδειγμα στη χώρα μας: την εκλογική νίκη και την άνοδο στην κυβέρνηση κάποιου από τα δύο κόμματα της Αριστεράς (Κ.Κ.Ε. ή ΣΥ.ΡΙΖ.Α). Τα πρώτα πράγματα που θα κάνουν θα είναι να κρατικοποιήσουν ένα κομμάτι της οικονομίας, και να αυξήσουν τη φορολόγηση των υπόλοιπων ιδιωτικών επιχειρήσεων. Αυτό, σε μια άκρως ανταγωνιστική και φιλελεύθερη παγκόσμια οικονομία, θα είναι καταστροφικό: οι κρατικές επιχειρήσεις (που θα λειτουργούν όχι με οικονομικά αλλά με κοινωνικά κριτήρια) σύντομα θα γίνουν ελλειμματικές, και το ιδιωτικό κεφάλαιο θα μεταναστεύσει σε χώρες με πιο ευνοϊκές συνθήκες (όπως το κάνει ήδη), με κατάληξη την πλήρη αποβιομηχάνιση της χώρας. Το επιχείρημα της ύπαρξης αριστερών κυβερνήσεων στη Λατινική Αμερική δεν είναι συγκρίσιμο, επειδή οι χώρες αυτές έχουν μια ειδοποιό διαφορά: τον φυσικό τους πλούτο (πετρέλαιο, πρώτες ύλες). (Παρένθεση: να υποθέσω ότι με αυτή την αλλαγή της κυβέρνησης θα αλλάξει και η νοοτροπία του ελληνικού λαού, που οι έρευνες τον χαρακτηρίζουν ως τον πιο διεφθαρμένο στην Ευρωπαϊκή Ένωση;!). Επίσης, είναι εξ ίσου πιθανό (στο όνομα του «διεθνισμού» και της «εργατικής αλληλεγγύης») να ανοίξουν τα σύνορα στους κάθε είδους και κάθε εθνικότητας οικονομικούς μετανάστες, εκτινάσσοντας έτσι την ανεργία και την εγκληματικότητα στα ύψη. Το δεύτερο πράγμα που θα κάνουν θα είναι να προσπαθήσουν να φύγουν από την κηδεμονία της Ε.Ε και των Η.Π.Α, να στραφούν προς την άλλη μεγάλη δύναμη, τη Ρωσία. Αυτό θα δημιουργήσει τις ανάλογες αντιδράσεις: πιθανό πάγωμα της οικονομικής βοήθειας από την Ε.Ε. και πολιτική απομόνωση, δημιουργία διαφόρων μορφών σοβαρότατων προβλημάτων από την Αμερικανική Αυτοκρατορία (ανακίνηση δημιουργίας Μακεδονικού κράτους με τμήμα και της Βορείου Ελλάδος, κοσοβοποίηση της μουσουλμανικής Θράκης, θέμα μειονοτήτων, υποστήριξη της τουρκικής επιθετικότητας και επεκτατικότητας, κλπ.). Και αναρωτιέται εύλογα κανείς: τα κόμματα αυτά, οι έμπειροι ηγέτες και οι οπαδοί τους, που προτείνουν παρόμοιες πολιτικές, δεν βλέπουν ότι θα οδηγούσαν ουσιαστικά σε αδιέξοδο, σε μια γενικότερη χειροτέρευση της κατάστασης της χώρας;!

Επί πλέον, γιατί η Αριστερά έχει οικειοποιηθεί, εδώ και χρόνια, τους κοινωνικούς αγώνες, σε σημείο που να μην νοείται ότι μπορεί να είναι κάποιος προοδευτικός δίχως να είναι αριστερός; Οι αγώνες για ελευθερία, ισότητα ευκαιριών, και κοινωνική δικαιοσύνη αποτελούν μόνιμο ανθρώπινο αίτημα, υπήρχαν πριν από τον Μαρξ, και θα υπάρχουν όταν ο μαρξισμός θα αποτελεί μακρινό παρελθόν για την ανθρωπότητα. Επί πλέον, πότε θα αντιληφθούμε ότι δεν κάνουν τα συστήματα τους ανθρώπους, αλλά οι άνθρωποι τα συστήματα; Ακόμη και στον κακό καπιταλισμό, αν ο κάθε άνθρωπος λειτουργούσε σωστά και έντιμα, το σύστημα θα ήταν τέλειο. Δυστυχώς, ιστορικά, αποδείχτηκε ότι οι άνθρωποι δεν αλλάζουν με το ζόρι, σε αυτό απέτυχαν τόσο ο Χριστός όσο και ο Μαρξ. Εξ άλλου, οι επαναστάσεις είναι βίαιες εκρήξεις συλλογικού θυμού και απόγνωσης, και ως τέτοιες εμπεριέχουν τα στοιχεία της εκδίκησης, της εξ ίσου παράλογης λύσης στο πρόβλημα μιας παράλογης κοινωνικής πραγματικότητας. (Π.χ., εφ’ όσον το πρόβλημα είναι η ιδιοκτησία και οι κοινωνικές τάξεις, καταργούμε και τα δύο, λέει ο μαρξισμός! – Εγώ θα το πάω ακόμη πιο μακριά, σύντροφοι: προτείνω να καταργήσουμε το θεμελιώδες πρόβλημα, τον… άνθρωπο!). Το βασικό ζητούμενο, λοιπόν, είναι η διαύγεια πνεύματος, η διαρκής κριτική και αυτοκριτική («ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω»), και οι συνεχείς αγώνες για το (δυστυχώς όχι και τόσο!) αυτονόητο: μια ελεύθερη, δίκαιη, και ανθρώπινη κοινωνία. Η μόνη εφικτή λύση στα κοινωνικά προβλήματα είναι οι συνεχείς βελτιωτικές μεταρρυθμίσεις του υπάρχοντος συστήματος. Όλα τα άλλα είναι απλοί ευσεβείς πόθοι και μάταιες ιδεολογικές ασκήσεις επί χάρτου, όπως απέδειξε και η Ιστορία. Ο Κόσμος είναι κάτι πολύ μεγάλο και πολύπλοκο, για να χωρέσει στις διάφορες σωτηριολογικές θεωρίες των εκάστοτε δυσαρεστημένων!…

ContentSegment_8284637_0

Το Ιδανικό Πολίτευμα της Δημοκρατίας

Εδώ και αιώνες, και κυρίως ύστερα από το τέλος των ευρωπαϊκών απολυταρχιών, επικρατεί και στηρίζεται συνεχώς η εντύπωση ότι ζούμε στο ιδανικότερο δυνατό πολίτευμα, στην Κοινοβουλευτική Δημοκρατία. Αυτή η ιδέα είναι ένα θέσφατο, που δεν ανέχεται ατιμωρητί την παραμικρή αντίρρηση. Είναι όμως όντως έτσι; Ας εξετάσουμε τα δύο βασικά ερωτήματα που προκύπτουν: αν η Δημοκρατία είναι πράγματι το καλύτερο πολίτευμα και αν είναι στ’ αλήθεια ένα πολίτευμα δημοκρατικό!…

Στη γνωστή ταινία του Όλιβερ Στόουν, με θέμα τη ζωή του Νίξον, ακούγεται η φράση «Δημοκρατία είναι όταν ο γιος ενός μπακάλη γίνεται Πρόεδρος της χώρας». Εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς ότι εδώ πρόκειται για μια ταχυδακτυλουργική σοφιστεία: το βασικό θέμα δεν είναι η καταγωγή του αρχηγού ενός κράτους, αλλά το κατά πόσο ικανός είναι για την καίρια θέση που κατέχει. Η ελευθερία του εκλέγειν και εκλέγεσθαι είναι ο βασικότερος και ανθεκτικότερος δημοκρατικός μύθος. Δεν φαίνεται να απασχολεί κανέναν το γεγονός ότι ένα άτομο με χρήματα και κοινωνική επιρροή ή με υπέρμετρη φιλοδοξία και ρητορική ευφράδεια (ή με όλα αυτά μαζί) μπορεί να αναρριχηθεί στα ύπατα αξιώματα μιας δημοκρατίας, δίχως να έχει απαραιτήτως και τα αναγκαία διοικητικά και ηθικά προσόντα. Αρκεί το απλό γεγονός ότι κατάφερε να πείσει τον λαό να το ψηφίσει (πράγμα που από μόνο του θα έπρεπε να θεωρείται ύποπτο!). Έτσι, πολύ συχνά έχουμε άσχετα άτομα σε ζωτικές θέσεις-κλειδιά μιας χώρας. (Βλέπε τον απερχόμενο «Φόρεστ Γκαμπ»-Πλανητάρχη, τον ανεκδιήγητο Τζορτζ Μπους Τζούνιορ. Ποιον λογικό άνθρωπο θα ικανοποιούσε το επιχείρημα ότι αξίζει επειδή εξελέγη από τον αμερικανικό λαό;!). Το γεγονός ότι οι σημερινοί –ειδικά– κυβερνώντες πρέπει να έχουν άριστες γνώσεις Ιστορίας, Στρατιωτικής Ιστορίας, Διπλωματικής Ιστορίας, Πολιτικής Επιστήμης, Οικονομίας, Κοινωνιολογίας, Κοινωνικής Ψυχολογίας, Γεωπολιτικής, Γεωστρατηγικής, κλπ., (και πάντα άψογο ήθος) δεν φαίνεται να απασχολεί κανέναν. Το επιχείρημα «έχουν τους συμβούλους τους» δεν ευσταθεί, επειδή άλλο είναι να έχεις μια προσωπική άποψη για μια κατάσταση, και άλλο να σου την παρουσιάζει ένα τρίτο άτομο από τη δική του οπτική γωνία. Άρα, το βασικό δημοκρατικό επιχείρημα, ότι δηλαδή σε αυτό το πολίτευμα και ο τελευταίος άσχετος πολίτης μπορεί να βρεθεί στην πολιτική κορυφή της χώρας, δεν φαίνεται καθόλου πειστικό! Απλά, ο εκλεγείς, λόγω των ψήφων που παίρνει, κάνει συνένοχο της (πιθανής) ανικανότητάς του και τον λαό, έχοντας έτσι ένα ισχυρό άλλοθι για την (πιθανή) αποτυχία του. Στη Δημοκρατία, λαός και κυβέρνηση είναι συνυπεύθυνοι, χάρη στην αρχή της πλειοψηφίας. Και καλύτερα ας μην αναλύσουμε το ερώτημα, «επειδή κάποιοι είναι πλειοψηφία σημαίνει αυτομάτως ότι έχουν το σωστό πολιτικό πρόγραμμα, ότι είναι ικανοί να κυβερνήσουν»;!

Ένα άλλο σχετικό πρόβλημα που προκύπτει είναι και η πιθανότητα ένας ικανός πολιτικός (με τους κατάλληλους συνεργάτες) να ξεκινήσει κάποιες όντως εμπνευσμένες μεταρρυθμίσεις (πολύ σπάνιο φαινόμενο!), αλλά να μην εκλεγεί την επόμενη τετραετία επειδή θα δυσαρεστήσει μια μερίδα του πληθυσμού, και η διάδοχη κυβέρνηση να ακυρώσει νόμιμα όλο το προηγούμενο έργο του. Και να μην ξεχνάμε το γεγονός ότι η Δημοκρατία οφείλει να φιλοξενεί ακόμη και απόψεις που στρέφονται εναντίον της, που απεργάζονται την κατάλυσή της! Σε έναν λογικό κόσμο θα έπρεπε να απαγορεύεται πλέον δια ροπάλου η εκπροσώπηση ολοκληρωτικών ιδεολογιών, που εφαρμόστηκαν και αποδείχτηκαν φονικές και καταστροφικές για την ανθρωπότητα (φασισμός, ναζισμός, κομμουνισμός). Και όμως, τίποτα τέτοιο δεν συμβαίνει, δεν μπορεί να συμβεί σε ένα φιλελεύθερο καθεστώς! Δημοκρατία: ένα βήμα μπροστά, δύο βήματα πίσω!

Το άλλο βασικό ερώτημα είναι πόση ισονομία και ισοπολιτεία υπάρχει στις διάφορες δημοκρατίες. Πρώτη διαπίστωση είναι το γεγονός ότι πίσω από τα λεγόμενα «κόμματα εξουσίας» (τα υπόλοιπα είναι προφανώς διακοσμητικά!) υπάρχουν οικονομικοί παράγοντες που τα στηρίζουν, με αντάλλαγμα την απόκτηση προνομίων ή τη διατήρησή τους. Άρα, οι πολιτικοί είναι δέσμιοι των συμφερόντων συγκεκριμένων κοινωνικών ομάδων, τα οποία φυσικά προωθούν με το αζημίωτο. Δίχως αυτή την οικονομική διαπλοκή, «ο γιος του μπακάλη» θα ήταν αδύνατον να έχει τα απαραίτητα χρήματα για να πολιτευθεί. Επί πλέον, για να καλύπτουν τους εαυτούς τους, σε αυτές τις άθλιες δοσοληψίες, θεσπίζουν και τα κατάλληλα μέτρα κάλυψης, π.χ. του τύπου «βουλευτική ασυλία». Πόσοι γνωρίζουν ότι το μέτρο αυτό είναι αντισυνταγματικό, ότι έρχεται σε αντίθεση με το άρθρο 4 του Συντάγματος, που αναφέρει ότι όλοι οι πολίτες είναι ίσοι έναντι του Νόμου;! Αν τύχει και αναφέρει όμως κανείς κάτι για την κατάργησή της, ακούγονται αμέσως στεντόρειες φωνές, «όχι στη ποινικοποίηση της πολιτικής ζωής»! Και εύλογα αναρωτιέται κανείς γιατί μπορεί να υπάρχει ποινικοποίηση της αστικής ζωής αλλά όχι και της πολιτικής ζωής;! (Ακούσατε ποτέ κάποιον κακοποιό να ωρύεται «όχι στην ποινικοποίηση της αστικής ζωής»;!).Κάθε χρόνο, σε ένδειξη «δημοκρατικής διαφάνειας», οι πολιτικοί δημοσιεύουν τα περιουσιακά τους στοιχεία, δίχως όμως να δικαιολογούν και την προέλευσή τους – όπως οφείλουν να κάνουν όλοι οι υπόλοιποι πολίτες! – και μάλιστα δεδομένου ότι οι περισσότεροι από αυτούς δεν εργάστηκαν ποτέ στη ζωή τους! Στις σπάνιες περιπτώσεις που οι ένοχοι κάποιου σκανδάλου φτάσουν στα δικαστήρια, συνήθως αθωώνονται, επειδή υπάρχει διαπλοκή και της δικαστικής εξουσίας. Σημαντικό ρόλο σε όλα αυτά παίζουν και τα Μ(αζικά) Μ(έσα) Ε(λέγχου), τα οποία ανήκουν σε μεγαλοεπιχειρηματίες, επηρεάζουν τους πολίτες, και διαμορφώνουν την κοινή γνώμη. Όσο για την περίφημη «ελευθερία της γνώμης» και το «δικαίωμα στην κριτική», ας σκεφτούμε ότι παρ’ όλη την κατακραυγή που ξεσηκώθηκε στις Η.Π.Α κατά του πολέμου στο Βιετνάμ, αυτό δεν εμπόδισε τους κυβερνώντες να εισβάλλουν στη συνέχεια στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, στο μέλλον ίσως στο Ιράν, και ποιος ξέρει πού αλλού! (Και μιας και είμαστε στις Η.Π.Α., το μεγαλύτερο πλήγμα στη σύγχρονη Δημοκρατία το έδωσε, το 2004, το εκλογικό πραξικόπημα στο Μαϊάμι όπου εμποδίστηκε παράνομα –από τον τοπικό κυβερνήτη και αδερφό του Τζορτζ Μπους Τζούνιορ– η καταμέτρηση των ψήφων, επειδή θα έδιναν τη νίκη στον Αλ Γκορ! Και μιλάμε ακόμη για δημοκρατία;!). Άρα, οι σύγχρονες δημοκρατίες είναι στην ουσία νεο-φεουδαρχίες, όπου μια επιχειρηματο-πολιτικο-δημοσιογραφικο-δικαστική ελίτ διαχειρίζεται την εξουσία και το χρήμα προς ίδιον όφελος, και όλοι οι υπόλοιποι βρίσκονται ουσιαστικά στην κατάσταση του δουλοπάροικου (αλλά με «δικαίωμα ψήφου»!). Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά και ο αείμνηστος Βασίλης Ραφαηλίδης, «η μόνη διαφορά ανάμεσα στη δικτατορία και τη δημοκρατία είναι ότι στην πρώτη περίπτωση δεν διαλέγεις αυτούς που θα σε πηδήξουν, ενώ στη δεύτερη τους διαλέγεις»! Είναι κι αυτό μια «δημοκρατική» παρηγοριά, να επιλέγεις τον βιαστή σου!

Για όλους αυτούς ακριβώς τους λόγους πολλοί επιφανείς αρχαίοι Έλληνες ήταν αντιδημοκρατικοί. Ο Πλάτων, στην πολιτική επιτομή της αρχαιοελληνικής σκέψης, στην Πολιτεία του, προτείνει ένα άκρως ορθολογικό πολίτευμα, όπου ο κάθε πολίτης θα είχε την κοινωνική θέση που θα αναλογούσε στον χαρακτήρα και τις ικανότητές του, και οι άριστοι, οι «βασιλείς-φιλόσοφοι» (μέσα από τους κατάλληλους μηχανισμούς ανάδειξης αλλά και ελέγχου τους) θα ανελάμβαναν την εμπνευσμένη διοίκηση της χώρας. Και όμως, το πολίτευμα αυτό χαρακτηρίστηκε «φασιστικό», και μάλιστα από τους Αριστερούς, οι οποίοι έβλεπαν ως μοναδική λύση το μεσσιανικό προλεταριάτο και τη δικτατορία του! Το πιο (εκ των πραγμάτων) εξαθλιωμένο και απαίδευτο κομμάτι του πληθυσμού θα έπαιρνε την εξουσία και θα δημιουργούσε την ιδανική κοινωνία! Το αποτέλεσμα το είδαμε, σε δεκάδες χώρες! Και, παρ’ όλα αυτά, ο δημοκρατικός μύθος ακόμη καλά κρατεί!

familybusiness01

Η Καταστροφική Χρήση της Τηλεόρασης

Η τηλεόραση είναι το ισχυρότερο μέσο μαζικής επιρροής που εμφανίστηκε ποτέ στην ανθρώπινη Ιστορία. Μπορεί να επηρεάσει τη συμπεριφορά και τη γνώμη εκατομμυρίων ανθρώπων, μέσα σε ελάχιστο χρόνο, αλλά –δυστυχώς– αυτό γίνεται κυρίως αρνητικά. Ας δούμε μερικά τέτοια παραδείγματα, από την κατ’ εξοχήν τηλεορασόπληκτη και παρανοϊκή χώρα, τις Η.Π.Α. Το 1968, ένας έφηβος παραδέχτηκε στο δικαστήριο ότι είχε εμπνευστεί την ιδέα να ξυλοκοπήσει μέχρι θανάτου έναν συμμαθητή του από το δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ Πρόσωπα θανάτου. Το 1974, προβλήθηκε στην τηλεόραση η ταινία Γεννημένος Αθώος. Λίγες μέρες αργότερα, ένα κοριτσάκι κακοποιήθηκε άγρια στην Καλιφόρνια με μέθοδο παρόμοια με εκείνη που περιγραφόταν στην ταινία. Το 1977, μια σκηνή από το σήριαλ Κότζακ ενέπνευσε έναν έφηβο στη Φλόριντα, που δολοφόνησε με τον ίδιο τρόπο μια ογδονταδυάχρονη γυναίκα. Στο δικαστήριο, το αγόρι δήλωσε ότι ήταν αθώος, λόγω «εθισμού στην τηλεόραση». Το 1981, ο Τζον Χίνκλεϋ, μιμούμενος τον πρωταγωνιστή της ταινίας Ο Ταξιτζής, αποφάσισε να δολοφονήσει τον Πρόεδρο Ρήγκαν. Το 1984, κάποιος έβαλε φωτιά στη γυναίκα του, ύστερα από την παρακολούθηση της ταινίας Φλεγόμενο Κρεβάτι. Κι ενώ έχει πλέον αποδειχτεί η καταστροφική επιρροή της τηλεόρασης στους ανθρώπινους πληθυσμούς, το συντριπτικό ποσοστό των ταινιών που προβάλλονται βασίζονται στο τρίπτυχο «σεξ-βία-θάνατος», συνεπικουρούμενες από reality εκπομπές όπου οι συμμετέχοντες κάνουν απίστευτες ανοησίες και αυτοεξευτελίζονται «για μια χούφτα δολάρια» ή για λίγη διασημότητα! Εύκολα φαντάζεται κανείς ότι αν, για διάστημα μερικών μηνών, όλες οι τηλεοράσεις του κόσμου πρόβαλαν αποκλειστικά ταινίες ποιότητας, ντοκιμαντέρ, κωμωδίες, εκπαιδευτικές εκπομπές, συναυλίες κλασικής και ποιοτικής μουσικής, παιχνίδια γνώσεων και ικανοτήτων (και αν, επί πλέον, απαγορεύονταν τα βίαια βιντεοπαιχνίδια και οι σχετικές ιστοσελίδες στο Internet), η ψυχολογική διάθεση του ανθρώπινου πληθυσμού θα άλλαζε προς το καλύτερο, η μιμητική εγκληματικότητα θα μειωνόταν αισθητά! Και όμως, αυτό το αυτονόητο, δηλαδή η χρήση της πανίσχυρης τηλεόρασης για τη βελτίωση της διάθεσης και της ποιότητας των ανθρώπων, ούτε καν συζητείται! Συνεχίζει να χρησιμοποιείται για να εξαγριώνει και να αποκτηνώνει τους ανθρώπους, απευθυνόμενη στα χαμηλότερα και βιαιότερα ένστικτά τους, αμβλύνοντας την ευαισθησία τους στον πόνο και στη δυστυχία, μυθοποιώντας το σεξ, μετατρέποντας τη ζωή τους σε Κόλαση! Γιατί άραγε; Ερώτηση ανώφελη, αφελής, δίχως απάντηση…

Όλα τα ανωτέρω –και πολλά άλλα ακόμη– δεν αποτελούν προϊόν κάποιας φοβερής σκέψης, αλλά την απλή «υπεράσπιση του αυτονόητου», και αποδεικνύουν ότι τελικά ο άνθρωπος δεν είναι «ον λογικόν», ότι ίσως κάτι ανώτερο και ασύλληπτο συσκοτίζει το μυαλό του, εμποδίζοντας διαρκώς τον πολυπόθητο εξανθρωπισμό του. Θα αναφέρω εδώ ένα χαρακτηριστικό μικρό κείμενο του σύγχρονου διανοητή Τζορτζ Στάινερ: «Έξω και μέσα στον άνθρωπο υπάρχει το “άλλο” του Κόσμου. Δώστε του όποιο όνομα σας αρέσει: αόρατο ή κακόβουλο Θεό, τυφλή μοίρα, προσταγές της Κόλασης, ή ωμή λύσσα του κτηνώδους αίματός μας. Αυτό το “άλλο” μας στήνει καρτέρι στα σταυροδρόμια. Μας περιγελά και μας αφανίζει»…

Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΟΡΟΣΚΕΛΗΣ είναι καθηγητής κοινωνιολογίας και συγγραφέας. Το τελευταίο του βιβλίο με τίτλο Τρομερή Ανάγκη κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Δίον.

JmI

Η Ιστορία της Ανθρωπότητας είναι ουσιαστικά η Ιστορία του Παραλόγου.

Οι περισσότεροι άνθρωποι επιδίδονται διαρκώς σε ανόητες, παράλογες, και συχνά (αυτο)καταστροφικές δραστηριότητες, με μια τόσο ασυνείδητη φυσικότητα, ώστε ο λογικός νους που τους αντικρίζει να παγώνει από τρόμο.

Η πιο αισχρή μορφή εκμετάλλευσης είναι εκείνη που ασκούν οι διάφοροι αυτόκλητοι «επίγειοι εκπρόσωποι του Θεού», τα ποικίλα Εκκλησιαστικά Ιερατεία.

Πότε θα αντιληφθούμε ότι δεν κάνουν τα συστήματα τους ανθρώπους, αλλά οι άνθρωποι τα συστήματα;

Η Δημοκρατία οφείλει να φιλοξενεί ακόμη και απόψεις που στρέφονται εναντίον της, που απεργάζονται την κατάλυσή της!

Ο Κόσμος είναι κάτι πολύ μεγάλο και πολύπλοκο, για να χωρέσει στις διάφορες σωτηριολογικές θεωρίες των εκάστοτε δυσαρεστημένων!…