Category Archives: ΑΘΕΟΛΟΓΙΑ -ATHEOLOGY

Εκκλησία Άθεων στις ΗΠΑ έχει για Θρησκεία της το μπέικον!

ΗΠΑ: Εκκλησία Άθεων έχει για Θρησκεία της το μπέικον!

Συγκεντρώνει ήδη 4.000 οπαδούς…

φωτογραφία:

Την ώρα που στην Ευρώπη κορυφώνεται η διαμάχη για την μπούρκα και το μπουρκίνι στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού η έννοια της θρησκείας και της εκκλησίας αντιμετωπίζεται με τρόπο χιουμοριστικό.

Ο καθένας απολαμβάνει τη μυρωδιά και πιθανόν τη γεύση του μπέϊκον, μπορεί ωστόσο να φαντασθεί μία θρησκεία αφιερωμένη σε αυτό;
Η ιδέα μπορεί να ακούγεται αστεία, υπάρχει όμως μία επίσημη εκκλησία για τους άθεους και τους σκεπτικιστές που δοξάζει το “αμερικανικό πρωϊνό” και συγκεκριμένα το μπέϊκον.

Η Ενωμένη Εκκλησία του Μπεϊκον (UCB το ακρωνύμιο στα αγγλικά ) ιδρύθηκε το 2010 από τον Τζον Γουάιτσαιντ (John Whiteside) και εδρεύει στο Nevaticano του Λας Βέγκας -γνωστή και ως «αμαρτωλή πόλη», στην Νεβάδα των ΗΠΑ, ως διαμαρτυρία για την καταπολέμηση των διακρίσεων εις βάρος των άθεων.

Η εκκλησία αυτή παρωδία συγκεντρώνει περίπου 4.000 οπαδούς οι οποίοι φορούν καμπέλο του μπέιζμπωλ με την επιγραφή: “Δοξάστε το μπεϊκον”.
Οι κυριότερες εντολές αυτής της “θρησκείας” προς τους οπαδούς της είναι να αποδέχονται τους άθεους, να διασκεδάζουν, να είναι ενάρετοι, γενναιόδωροι και να υμνούν το μπέϊκον.

Μέχρι στιγμής έχουν τελεσθεί πάνω από 600 δωρεάν τελετές γάμων, βαπτίσεων και κηδειών από αυτήν την εκκλησία.
Η πρακτική αυτή βρίσκει γόνιμο έδαφος στις ΗΠΑ, μία χώρα με τεράστια θρησκευτική πολυμορφία όπου πραγματικά βρίθουν τα λεγόμενα “θρησκευτικά σούπερ μάρκετ”.

Καθένας μπορεί να “ιδρύσει” μία εκκλησία και να προσελκύσει οπαδούς ακόμα και από μία άλλη εκκλησία, με την πολιτική των δωρεάν παροχών και με το ανάλογο μάρκετινγκ. Φυσικά καλύπτονται και από τον νόμο καθώς αποκομίζουν σχετικά οφέλη, όπως έκπτωση φόρου και δικαίωμα να λαμβάνεις εισφορές.

«Η αποστολή μας είναι να προωθήσουμε τον σκεπτικισμό, την εκκοσμίκευση και την καταπολέμηση των θρησκευτικών διακρίσεων κατά των άθεων, οι πιστοί δεν είναι καλύτεροι από τις κοσμικές μή κερδοσκοπικές οργανώσεις», υποστηρίζει ένας από τους “προφήτες” της εκκλησίας, ο Χέδερ Χέντερσον ( Heather Henderson).

Ευπρόσδεκτοι όμως είναι και οι χορτοφάγοι. Η εκκλησία καλεί τους οπαδούς της να ζήσουν τη ζωή τους στο έπακρο, καθώς δεν υπόσχεται κανέναν παράδεισο μετά θάνατον. Η ζωή είναι σύντομη, θέλουμε να διασκεδάσουμε χωρίς τύψεις και ενοχές όσο περισσότερο είμαστε ζωντανοί. Αυτό άλλωστε μας διαφοροποιεί από τις άλλες συμβατικές εκκλησίες, δηλώνει ο “προφήτης” Χέντερσον.

Ενδιαφέρουσα όμως είναι η άποψη για το θέμα αυτό και τις προεκτάσεις που λαμβάνει, του καθηγητή της Φιλοσοφίας και κοινωνικής Ανθρωπολογίας στο Ινστιτούτο IES Rodriguez Herencia στην επαρχία Θιουδάδ Ρεάλ, στην Ισπανία, Αντρες Θαμόνα (Andres Camona).

«Στα πατερικά κείμενα και στα ευαγγέλια δεν υπάρχει καμία αναφορά στο γέλιο, στα αστεία, και στη χαρά της ζωής. Κάνουν λόγο μόνο για την αρετή, αποκλείοντας την αίσθηση της ηδονής, την ευχαρίστηση και την ευτυχία», υποστηρίζει ο Θαμόνα. Η ηδονιστική φιλοσοφία του Επίκουρου, συνεχίζει ο Ισπανός καθηγητής, καταδικάστηκε από τον Χριστιανισμό, ενώ στην Θεία Κωμωδία του Δάντη οι Επικούρειοι βρίσκονται στην Εκτη Κόλαση, κυριολεκτικά στα Τάρταρα.
Όμως, «το γέλιο και το χιούμορ, η απενοχοποίηση και η διασκέδαση στην σύντομη αυτή ζωή, είναι ο τρόπος για να προσελκύσεις οπαδούς. Εάν καταφέρεις να τα προσφέρεις αυτά απλόχερα, τότε έχεις επιτύχει τον στόχο», λέει ο Θαμόνα.

Τι είναι ακριβώς αυτή η εκκλησία-παρωδία;
Σύμφωνα με την El Pais η Ενωμένη Εκκλησία του Μπέϊκον δεν είναι η μοναδική περίπτωση τέτοιου είδους εκκλησίας. Αν και δεν απολαμβάνουν το ίδιο νομικό καθεστώς με αυτή, είναι ευρέως διαδομένες παρόμοιες εκκλησίες με τις ονομασίες “ τα Ιπτάμενα σπαγγέτι”, η “Εκκλησία της Ευθανασίας” και η Εκκλησία των Τζεντάι.

Ο τζενταϊσμός είναι ένα θρησκευτικό κίνημα εμπνευσμένο από το έπος των ταινιών “Πόλεμος των Αστρων” (The Star Wars) του Τζορτζ Λούκας, η οποία ταινία με τη σειρά της είναι εμπνευσμένη από τον Βουδισμό, τον Ταοϊσμό και τον Σιντοϊσμό. Τα αθεϊστικά αυτά κινήματα «χλευάζουν» όλες τις θρησκείες και τις μεταφυσικές πεποιθήσεις.

Τι συμβαίνει όμως με τις διασημότητες, αναρωτιέται από την πλευρά του ο δημοσιογράφος και συγγραφέας βιβλίων επιστημονικής φαντασίας, Λουίς Αλφόνσο Γκαμέζ, μέλος του Σκεπτικιστών και αρθρογράφος της El Correo του Μπιλμπάο.
Αυτοί που έχουν θεοποιήσει τον Ελβις Πρίσλεϊ ή τον Μαραντόνα συναντιούνται μόνο για να φάνε, να πιούνε και περάσουν καλά.

Ο φανατισμός αυτών των οπαδών της μουσικής, του αθλητισμού και του κινηματογράφου είναι η ζωντανή απόδειξη οτι χρειαζόμαστε τα είδωλα, θρησκευτικά ή κοσμικά, τα οποία αν και δεν διάγουν και την πιό υποδειγματική ζωή, εμείς τους τα συγχωρούμε όλα. Με βάση αυτό, τίθεται ένα θέμα προς συζήτηση. Να αναλύσουμε δηλαδή, τι είδους κοινωνία δημιουργούμε, λέει ο Γκαμέζ.

(ΑΠΕ-ΜΠΕ)

 

Γενηθήτω αυτοκρατορική θρησκεία!

Γενηθήτω αυτοκρατορική θρησκεία!

 

 (Ή πώς ο Ρωμαίος Imperator Ceasar Constantinus και ο Ευσέβιος Καισαρείας κατασκεύασαν τον εξουσιαστικό χριστιανικό μύθο)

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

 

«Κόσμον τόνδε, τὸν αὐτὸν ἁπάντων, οὔτε τις θεῶν
οὔτε ἀνθρώπων ἐποίησεν, ἀλλ᾽ ἦν ἀεὶ καὶ ἔστιν καὶ ἔσται πῦρ
ἀείζωον ἁπτόμενον μέτρα καὶ ἀποσβεννύμενον μέτρα».
Ηράκλειτος [2]

«Είναι πράξη αρετής να εξαπατάς και να ψεύδεσαι,
όταν με τέτοια μέσα μπορεί να προωθηθεί το
συμφέρον της Εκκλησίας».
Ευσέβιος, Επίσκοπος Καισαρείας [3]

Υπάρχει μια αδιαμφισβήτητη ιστορική μαρτυρία που αναγκαστικά γίνεται αποδεκτή και από τα ιερατεία του χριστιανισμού, σύμφωνα με την οποία «τα παλιότερα σωζόμενα χειρόγραφα της Καινής Διαθήκης, είναι αλήθεια, δεν χρονολογούνται πέρα από τα μέσα του 4ου αιώνα μ.Χ.»[4]. Αυτή η ιστορική πραγματικότητα αποκαλύπτει ότι οι όποιες μεταχρονολογημένες προσπάθειες του ιουδαίο-χριστιανισμού, αλλά και μερίδας της ρωμαϊκής συγκλήτου, κατά τους δυό-τρεις πρώτους αιώνες να καταστεί θρησκεία της αυτοκρατορίας σκόνταψαν στην άρνηση της Ρώμης να αποδεχτεί την εβραϊκή μυθολογία της Παλαιάς Διαθήκης.

Κι αυτό γιατί η Ρώμη διεκδικούσε να είναι αυτή, και όχι η Ιερουσαλήμ, το κέντρο της θρησκείας και η έδρα του θεού, όπως ήταν το κέντρο της εξουσίας και η έδρα του αυτοκράτορα. Γι’ αυτό «η αληθινή ιστορία του χριστιανισμού κρύφτηκε σε μια από τις μεγαλύτερες μαύρες τρύπες της ιστορίας. Υπάρχει, ωστόσο, ένας λόγος για τον οποίο δεν υπήρχε Καινή Διαθήκη μέχρι τον 4ο αιώνα, κι αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι δεν είχε γραφτεί μέχρι τότε, και εδώ έχουμε βρει αποδείξεις για μια από τις μεγαλύτερες διαστρεβλώσεις όλων των εποχών. Ήταν ο Βρετανός-γεννημένος Φλάβιος Κωνσταντίνος (αρχικά Custennyn ή Custennin) (272-337) ο οποίος επέβαλε τη σύνταξη των κειμένων που σήμερα ονομάζονται Καινή Διαθήκη. […] Το κυριότερο πρόβλημα του Κωνσταντίνου ήταν η ανεξέλεγκτη σύγκρουση μεταξύ των εκπροσώπων των διαφόρων Εκκλησιών που πίστευαν σε πολλούς θεούς. […] Η πλειονότητα των σύγχρονων χριστιανών συγγραφέων αποσιωπούν την αλήθεια για την ανάπτυξη της θρησκείας τους με σκοπό να αποκρύψουν τις προσπάθειες του Κωνσταντίνου να τιθασεύσει τον επαίσχυντο χαρακτήρα των επισκόπων, τους οποίους τώρα αποκαλούν ‘Πατέρες της Εκκλησίας’»[5].heresy1heresy1

Αυτή η ιστορική πραγματικότητα ακυρώνει, ως κατασκευασμένες και ψευδείς, όλες τις πληροφορίες και τους σχετικούς μύθους περί ιστορικότητας Χριστού και ύπαρξης του χριστιανισμού από τον 1ο αιώνα και μας προσγειώνει στην πραγματικότητα της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας κατά τη διάρκεια του πρώτου μισού του 4ου αιώνα, όταν αυτοκράτορας ήταν ο παγανιστής και αυτοπροβαλλόμενος ως θεός Ήλιος, Imperator Caesar Flavius Clavdius Valerius Aurelius Constantinus Augustus[6]. Ο Κωνσταντίνος διατηρούσε το αξίωμα του pontifex maximus της κύριας θεότητας του ρωμαϊκού κράτους, του Δία, που αποτελούσε το ανώτατο αξίωμα της αυτοκρατορικής θρησκείας, αλλά για να διατηρήσει τον θρόνο του ακολούθησε το παράδειγμα του μυθικού Σαούλ και αλλαξοπίστησε, ισχυριζόμενος, σύμφωνα με το βιογράφο του, τον Επίσκοπο Καισαρείας Ευσέβιο[7], ότι είδε ‘θαύμα στον ουρανό’ λίγο πριν τη γνωστή μάχη στη γέφυρα της Μουλβίας, έξω από την Ρώμη τον Οκτώβριο του 312 της νέας χρονολογίας.

Προσποιήθηκε, όπως προφανώς τον συμβούλεψαν οι σύμβουλοί του, ότι είδε όραμα με τον σταυρό και την «εν τούτω νίκα» εντολή του υποτιθέμενου αληθινού θεού και, από διώκτης των δούλων-χριστιανών που επαναστατούσαν εναντίον του, έγινε προστάτης τους. Χάραξε μάλιστα τον σταυρό στις ασπίδες τους, για να τους κερδίσει ως στρατιώτες εναντίον των στρατευμάτων του συναυτοκράτορός του Μαξεντίου, τον οποίο και νίκησε και μπήκε θριαμβευτής στη Ρώμη.

Μέχρι την ίδρυση, από τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο, της Κωνσταντινούπολης και τη μεταφορά της έδρας της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας σ’ αυτήν, στη ‘Νέα Ρώμη’, υπήρχε στην αυτοκρατορία ένας ολόκληρος γαλαξίας συγκροτημένων θρησκευτικών δογμάτων, Εκκλησιών και αιρέσεων, που ζούσαν παρασιτικά σε βάρος των φτωχών, φοβισμένων και αγράμματων ανθρώπων και αλληλοσπαράσσονταν μεταξύ τους, όχι τόσο για δογματικούς λόγους, όσο για το «σε ποιον ανήκουν οι ναοί και οι περί τους ναούς τίτλοι και τα αγροτεμάχια»[8], με αποτέλεσμα την αδυναμία της κεντρικής διοίκησης να επιβάλλει με ενιαίο τρόπο την πολιτική της στους υποταγμένους λαούς πολλών διαφορετικών θρησκευμάτων και εθνοτήτων[9].Clasm_Chludov_detail_9th_century

Για την αντιμετώπιση αυτού του προβλήματος, ο Κωνσταντίνος αποφάσισε να λύσει οριστικά το πρόβλημα της πολυθεΐας-πολυθρησκείας και γι’ αυτό συγκάλεσε, το 325, την Πρώτη Οικουμενική Σύνοδο[10] στη Νίκαια της Βηθυνίας[11], στην οποία φέρεται και να προήδρευσε σε μερικές αρχικές συνεδριάσεις, με την ιδιότητα του «υπό του Θεού καθιστάμενος επίσκοπος των εκτός αν είην»[12] και εκφώνησε τον εναρκτήριο λόγο που του είχε γράψει ο Ευσέβιος[13]. Μέχρι το συνέδριο της Νίκαιας, η ρωμαϊκή αριστοκρατία λάτρευε δυο Έλληνες θεούς, τον Απόλλωνα και τον Δία, αλλά ο λαός λάτρευε ως θεό τον Ιούλιο Καίσαρα[14] και τον θεό Ήλιο, τον Μίθρα. Κάποια γεύση για το πνεύμα που κυριάρχησε σ’ αυτήν τη Σύνοδο μας δίνει ο ίδιος Ευσέβιος, ο επίσκοπος Καισαρείας της Παλαιστίνης, ο οποίος ονομάζεται και Ευσέβιος ο Παμφίλου[15], έμπιστος και όργανο του Κωνσταντίνου, γνωστός και ως ‘Πατέρας της εκκλησιαστικής ιστορίας’, όταν διακηρύσσει ότι: «Είναι πράξη αρετής να εξαπατάς και να ψεύδεσαι, όταν με τέτοια μέσα μπορεί να προωθηθεί το συμφέρον της Εκκλησίας»[16], δηλαδή της εξουσίας. Ας θυμηθούμε πως το ίδιο φέρεται ότι διακήρυττε και ο Παύλος, οπότε το ερώτημα ποιος δημιούργησε το μύθο και τους πρωταγωνιστές του βρίσκει την απάντησή του.

Σύμφωνα με τον από πεποίθηση ψεύτη συγγραφέα του πεντάτομου έργου με τίτλο Εκκλησιαστική Ιστορία Ευσέβιο Καισάρειας, στη Σύνοδο έλαβαν μέρος 250, ενώ κατά τον Ευστάθιο Αντιοχείας έλαβαν μέρος ‘περίπου 270’ και κατά τον Αθανάσιο Αλεξανδρείας 318[17], αριθμός που γίνεται αποδεκτός από τους μεταγενέστερους ιστορικούς. Οι συνοδικοί ήταν εκπρόσωποι από όλα τα θρησκευτικά δόγματα, Εκκλησίες και αιρέσεις[18]. Αντικείμενο της Συνόδου ήταν η επεξεργασία δύο χιλιάδων διακοσίων τριάντα ένα (2 231) θρησκευτικών κειμένων που είχαν φέρει μαζί τους οι σύνεδροι και αναφέρονταν σε θρύλους για θεούς, σωτήρες, μεσσίες και προφήτες, μεταξύ των οποίων οι κυριότεροι ήταν οι: Δίας, Μίθρας, Καίσαρας, Θορ, Μίνωας, Κρόνος, Ρα, Όσιρις, Ίσις, Απόλλωνας, Άρης, Αθηνά, Ταύρος, Ποσειδώνας, Ήφαιστος, Άτις, Ίντρα, Ερμής, Εκάτη, Βάαλ, Ηρακλής, Άδωνης, Διόνυσος, Ήσους, και Κρίσνα[19].

130906_4401

Η ουσιαστική Σύνοδος διήρκεσε δύο μήνες, αλλά δεν υπήρξε συμφωνία για ένα νέο θρησκευτικό δόγμα και για ένα νέο θεό που θα είχαν στοιχεία από όλα τα δόγματα και θα ικανοποιούσαν όλες τις αντιμαχόμενες παρατάξεις. Οπότε κατέφυγαν στην επιλογή θεού με τη μέθοδο της ψηφοφορίας, η οποία κράτησε 17 μήνες χωρίς αποτέλεσμα. Όταν επέστρεψε ο Κωνσταντίνος, «είχαν επιτέλους επικρατήσει πέντε ονόματα: Kαίσαρας (Ceasar), Kρίσνα (Krishna), Mίθρας (Mithra), Ώρος (Horus) και Δίας (Zeus)»[20]. Για όσους πασχίζουν να θεωρούν τη Σύνοδο της Νικαίας ως Σύνοδο των ‘Πατέρων του χριστιανισμού’ αξίζει να προσέξουν πως κανένας από τους συνέδρους δεν πρότεινε ούτε τον Γιαχβέ ούτε τον Χριστό για θεό της νέας θρησκείας, ενώ αντίθετα προτάθηκε σχεδόν ολόκληρο το δωδεκάθεο του Ολύμπου, πράγμα ενδεικτικό για το θρησκευτικό χάος της εποχής εκείνης, όπου οι εννιά στους δέκα κατοίκους ήσαν αγράμματοι.

Για την αντιμετώπιση της δυστοκίας της Συνόδου να καταλήξει σε κάποιο όνομα θεού, αναγκάστηκε να παρέμβει ο ίδιος ο αυτοκράτορας και να υποδείξει στη Σύνοδο να επιλέξει ένα όνομα που θα ικανοποιεί τόσο τους λαούς της Δύσης όσο και αυτούς της Ανατολής. Αλλά και μετά από την αυτοκρατορική υπόδειξη η Σύνοδος με δυσκολία και με ισχνή πλειοψηφία, με ψήφους 161 έναντι 157, κατάληξε στην επιλογή του ονόματος του θεού της νέας ενιαίας θρησκείας, του Ήσους Κρίσνα (Hesus Krisna), που σταδιακά εξελίχτηκε σε Ήσους Κράιστ (Hesus Christ), Τζέσους Κράιστ (Jesus Christ), που στα ελληνικά αποδόθηκε ως Ιησούς Χριστός[21].

job-rebuked

Μετά από αυτήν την εξέλιξη που δυο παλιοί παγανιστικοί θεοί μετατρέπονται στον ένα και μοναδικό θεό, ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος φέρεται να είπε στον Ευσέβιο: «Μελέτησε αυτά τα βιβλία και κράτα από αυτά ό,τι είναι καλό. Αλλά ό,τι είναι κακό, πέτα το. Ό,τι είναι καλό σ’ ένα βιβλίο, ένωσέ το με ό,τι είναι καλό στο άλλο βιβλίο. Κι αυτό που θα προκύψει θα πρέπει να ονομαστεί το Βιβλίο όλων των Βιβλίων. Και θα πρέπει να γίνει το δόγμα των υπηκόων μου, το οποίο θα εισηγηθώ σε όλο το έθνος και έτσι θα σταματήσει κάθε πόλεμος για θρησκευτικούς σκοπούς»[22]. Ο Ευσέβιος, με τη βοήθεια προφανώς μεγάλου επιτελείου θεολόγων και θεολογούντων γραφιάδων, μελέτησε, έκοψε, έραψε και ένωσε τους θρύλους και τους μύθους όλων των θρησκευτικών δογμάτων του κόσμου που είχαν φέρει μαζί τους οι αξιωματούχοι των δογμάτων. Αντλώντας τις πληροφορίες από τα χειρόγραφα των επισκόπων και ανακατεύοντας ανατολικές και δυτικές παραδόσεις, πέτυχε να διαμορφώσει μια θρησκεία γύρω από έναν Μεσσία και Υιό Θεού, που θα ήταν η θρησκεία ολόκληρης της αυτοκρατορίας. Ο Ευσέβιος, λόγω της καταγωγής του, έβαλε τον Ιησού, που ταίριαζε ηχητικά το όνομά του με τον Ήσους, και τον συνέδεσε και με την Παλαιά Διαθήκη, ως υιό του Γιαχβέ και απόγονο του Δαβίδ. Τα περισσότερα στοιχεία για τη ζωή τού νέου θεού τα πήρε από τον Μίθρα. Στη συνέχεια, ανέθεσε σε αντιγραφείς να φτιάξουν πενήντα πολυτελή αντίγραφα γραμμένα σε περγαμηνές για να είναι ευανάγνωστα και να μεταφέρονται εύκολα. Αυτά αποτέλεσαν τις «Νέες Διαθήκες»[23], την πρώτη ιστορικά ονομασία της Καινής Διαθήκης, και με βάση αυτό το βιβλίο, δηλαδή τα ‘ευαγγέλια’, άρχισαν να γράφονται στους επόμενους αιώνες καινούργιοι συμπληρωματικοί μύθοι[24]. Αμέσως μετά ο Κωνσταντίνος, για να καταστρέψει τις πραγματικές πληροφορίες για το πώς κατασκευάστηκε ο μύθος του χριστιανισμού και να προσδώσει σ’ αυτό το εγχείρημα τον αναγκαίο για θρησκεία μυστικισμό, διέταξε να καούν όλα τα προγενέστερα χειρόγραφα των πρεσβυτέρων και τα πρακτικά του Συνεδρίου και ανακοίνωσε ότι, όποιος ανακαλυφθεί να κρύβει προγενέστερα γραπτά, θα αποκεφαλιστεί[25]. Ο ισχυρισμός ότι ο μονοκράτορας Κωνσταντίνος μυήθηκε τάχα στον χριστιανισμό και ότι νομιμοποίησε τον χριστιανισμό επειδή πίστευε στον θεό και στον Χριστό και όχι στο συμφέρον του θρόνου του, αξιολογείται από σύγχρονους ιστορικούς και θεολόγους ως κατασκευασμένος και αστήρικτος θρύλος και «επειδή είναι αντίθετος προς τα ιστορικά γεγονότα, θα πρέπει να διαγραφεί από τη βιβλιογραφία μας για πάντα»[26].heretics 1370

Βέβαια, ο ‘ελέω στρατού’, τώρα πια και ‘ελέω θεού’ αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ενεργούσε με γνώμονα το αποκλειστικό προσωπικό και ταξικό του συμφέρον, αλλά οι δυο κρίσιμες αποφάσεις του, η μια να μεταφέρει την έδρα της αυτοκρατορίας από τη Ρώμη στη γεωπολιτικά κρίσιμη για τη διατήρηση της ενότητάς της θέση της Κωνσταντινούπολης, και η άλλη να κατασκευάσει ένα ενιαίο θρησκευτικό δόγμα και να το επιβάλλει ως κρατική θρησκεία και ως οργανωμένη ‘Εκκλησία του Χριστού’ αποδείχτηκαν μεγάλης στρατηγικής σημασίας. Γιατί αυτές οι δυο αποφάσεις του άλλαξαν τον ρου της ιστορίας και καθόρισαν την εκτροπή της πορείας της ανθρωπότητας από την εξελισσόμενη κοινωνική-οικουμενική πραγματικότητα και επιστήμη στην απολυταρχική μεταφυσική ψευδαίσθηση του Μεσαίωνα και στη στατική θρησκεία στήριγμα του συστήματος της Μοναρχίας και της καπιταλιστικής ατομικής ιδιοκτησίας στη συνέχεια.

Η ταύτιση της νέας θρησκείας με το κράτος και την κοσμική εξουσία προσέδωσε στον χριστιανισμό κύρος και δύναμη επιβολής και συνεπώς χαρακτηριστικά σκοταδιστικής[27], απολυταρχικής, εξουσιαστικής[28] και κατακτητικής ιδεολογίας, η οποία πρώτα-πρώτα κατάστρεψε την κοινοκτημοσύνη και την κοινοβιακή ζωή των ‘πρωτοχριστιανών’, βάζοντας στη θέση της την υποκριτική φιλανθρωπία της φεουδαρχικής μπουρζουαζίας και των Εκκλησιών και στήριξε με όλες τις δυνάμεις της τη λεηλασία των δουλοπάροικων και των κατακτημένων λαών από τους φεουδάρχες και τις μοναρχίες. Στη συνέχεια, και όσο δυνάμωνε ο έλεγχός της πάνω στην κεντρική εξουσία, μετακινείται σταδιακά προς τη νέα πηγή πλούτου, τον ανερχόμενο καπιταλισμό, με τον οποίο και συμμαχεί αναλαμβάνοντας ρόλο προπαγανδιστή της ιδεολογίας της υποταγής στην εκάστοτε κοσμική εξουσία, μέσω της υποταγής στο συμβολικό της φετίχ, στον θεό, και στους κατά τόπους υποτιθέμενους εκπροσώπους του.

Βέβαια, όλα αυτά, που συντελούνται υποδόρια στο κοινωνικό σώμα, δεν είναι τυχαία ή μεταφυσικά. Αντίθετα, αποτελούν καρπό του σταδιακού μετασχηματισμού των οικονομικών δομών που συντελούνται στους κόλπους του φεουδαρχικού συστήματος, οι οποίες μετακινούν την παραγωγή από το χωράφι-φέουδο στο εργαστήριο–εργοστάσιο και συνεπώς μετακινούν τον πλούτο από τον μπουρζουά φεουδάρχη στον έμπορο, στον τραπεζίτη και στον αστό παραγωγό, δηλαδή στις συντεχνίες και στην αγορά των πόλεων και των μεγάλων εμπορικών δικτύων που άρχισαν να διαμορφώνονται και ως εμποροκρατία να ζητούν μερίδιο εξουσίας και μετασχηματισμό της οικονομίας στη μορφή του καπιταλισμού με βάση τη βιομηχανία. Είναι, δηλαδή, οι καινούργιες υλικοτεχνικές συνθήκες, οι καινούργιες σχέσεις παραγωγής, οι αυξημένες ανάγκες και δυνατότητες που επιβάλλουν νέες κοινωνικές αρχιτεκτονικές και γεννάνε νέες ιδεολογίες, νέα εθνικά και ταξικά οράματα και νέες περιπέτειες της ανθρωπότητας μαζί με τα νέα μυαλά που θα τις εκφράσουν[29], θεωρητικά και πολιτικά.more-and-the-burning-of-heretics

Σ’ αυτήν την αντίληψη της μετακινούμενης εξουσίας, από το ιερατείο και το μονάρχη βασιλιά της φεουδαρχίας, προς τον σκληρό πυρήνα της ανερχόμενης κεφαλαιοκρατικής αστικής τάξης, προσαρμόζεται σταδιακά, αν και με διαφορετικούς ρυθμούς, το χριστιανικό ιερατείο και γι’ αυτό είτε ως ιουδαίο-ραβινισμός, είτε ως ρωμαιοκαθολικός παπισμός είτε ως ορθόδοξος πατριαρχισμός, βρίσκονται σε διαρκή εμφύλιο πόλεμο όχι τόσο για προσχηματικούς δογματικούς, όσο για εθνικούς, οικονομικούς και εξουσιαστικούς λόγους. Στο πλαίσιο αυτής της μετεξέλιξης συντελέστηκαν σχίσματα, συγκρούσεις, κατακτητικοί πόλεμοι, και οι ανταγωνιζόμενες σαν κακές συννυφάδες ‘Εκκλησίες του Χριστού’ εξελίχτηκαν στις πιο βάρβαρες τυραννίες που είχε γνωρίσει μέχρι τότε η ανθρωπότητα βασανίζοντας, καίγοντας και εκτελώντας όποιον αμφισβητούσε το δόγμα, ή ακόμα και αν τολμούσε να εκφράσει κάποια κοινωνική ευαισθησία ή να διαβάσει τις γραφές με διαφορετικό τρόπο από ό,τι τις διάβαζε ο εκάστοτε ραβίνος, καρδινάλιος ή επίσκοπος[30].

Πυκνό σκοτάδι σκέπασε ολόκληρη την Ευρώπη για χίλια περίπου χρόνια, μέχρι που οι καινούργιες ανάγκες και οι καινούργιες δυνατότητες οδήγησαν στην ανακάλυψη των περισωθέντων πνευματικών θησαυρών και έργων της αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας και ιδιαίτερα των προσωκρατικών φυσικών φιλοσόφων και του Αριστοτέλη που έδωσαν ώθηση στις φυσικές επιστήμες, στην ιατρική και στη φιλοσοφία με επίκεντρο τη φυσική και κοινωνική πραγματικότητα και τον άνθρωπο. Η Αναγέννηση και ο Διαφωτισμός που ακολούθησαν έδειξαν ότι η θρησκευτική σκοταδιστική στασιμότητα οδηγεί στην άβυσσο της παρακμής, σε αντίθεση με την πρόοδο των επιστημών που οδηγεί σ’ ένα δυναμικά εξελισσόμενο καινούργιο κόσμο. Αυτή η προοπτική διευκόλυνε τις καινούργιες εξελίξεις, οι οποίες άνοιξαν τους ορίζοντες της επιστήμης, της τεχνολογίας και του πολιτισμού που φέρνουν καινούργια και πρωτοποριακή γνώση στα άτομα, στις κοινωνίες και στην ανθρωπότητα, με αποτέλεσμα τον σταδιακό περιορισμό της επίδρασης της θρησκείας στην καθημερινότητά μας. Από τότε η ανθρωπότητα πορεύεται με γρηγορότερους ρυθμούς, και παρά τις τραυματικές εμπειρίες της τους τελευταίους αιώνες, ατενίζει με αισιοδοξία νέους ορίζοντες, οραματίζεται και σμιλεύει αθόρυβα και ανεπαίσθητα ένα ακόμα καλύτερο μέλλον, παρά τα εμπόδια που βάζει σ’ αυτόν τον αγώνα ο σκληρός πυρήνας του παγκοσμιοποιημένου κεφαλαίου με σκοπό τη διαιώνιση της καπιταλιστικής βαρβαρότητας.

Καμιά αυτοκρατορία, καμιά εξουσία, καμιά εξουσιαστική θρησκεία και κανένας ηγεμόνας δεν μπόρεσε ποτέ να σταματήσει τις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, δηλαδή την εργαζόμενη την ανθρωπότητα να κάνει το επόμενο βήμα προς την κοινωνική ισότητα, προς την άμεση δημοκρατία και την αταξική κοινωνία.

Heretic books

_______________________

[1] Για μια εκτενέστερη ανάλυση βλέπε, Λάμπος Κώστας, Θεός και Κεφάλαιο. Δοκίμιο για τη σχέση μεταξύ θρησκείας και εξουσίας, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήνα 2016, 2η έκδοση.

[2] Ηράκλειτος ο Εφέσιος ήταν Έλληνας προσωκρατικός φιλόσοφος που έζησε τον 6ο με 5ο αιώνα παλαιάς χρονολογίας στην Έφεσο της Μικράς Ασίας. Θεωρείται από τους βασικούς θεμελιωτές της υλιστικής-φυσικής φιλοσοφίας.

[3] Ο Ευσέβιος ο Καισαρείας (265-340), ο λεγόμενος και ‘πατέρας της εκκλησιαστικής ιστορίας’, είναι ο πρώτος που, με εντολή και για λογαριασμό του μονοκράτορα Κωνσταντίνου, συναρμολόγησε σε ‘ενιαία ιστορία’ όλους τους σκόρπιους ιουδαιο-μεσσιανικούς χριστιανικούς μύθους, κάποιες από τις ανατολίτικες φιλοσοφίες, τις νεοπλατωνικές θεωρίες και πολλές από τις αρχαίες παγανιστικές δοξασίες και κατασκεύασε τον χριστιανισμό, ως νέα ενιαία ιδεολογία της κοσμοκράτειρας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

[4] Catholic Encyclopedia, Farley Copyright, 1911, vol. vi, p. 656-7, παρατίθεται στο: Bushby Tony, The forged Origins of New Testament (Η πλαστογραφημένη προέλευση της Καινής Διαθήκης), Nexus Magazine, Αυστραλία, March 2007, σ. 53.

[5] Bushby Tony, The forged Origins…, ό. π., σ. 53-54.

[6] Ο οποίος, όπως είναι γνωστό, έγινε αυτοκράτορας με στρατιωτικό πραξικόπημα του πατέρα του, δολοφόνησε όσους υποπτευόταν ως πιθανούς διεκδικητές του θρόνου, ακόμα και τον πεθερό του, τον κουνιάδο του, τη γυναίκα του, τον γιο του, τον γαμπρό του και τον ανεψιό του. Ο ίδιος βαπτίστηκε χριστιανός λίγες μόνο ημέρες πριν τον θάνατό του το 337.

[7] Ευσέβιος Καισαρείας, Βίος Μεγάλου Κωνσταντίνου, Ζήτρος, Θεσσαλονίκη 2012.

[8] Μεταληνός Γ. Δ., Κωνσταντίνος ο Μέγας και η ιστορική αλήθεια,http://www.impantokratoros.gr/megas_konstantinos_sykofanties.el.aspx

[9] Βλ. αναλυτικά, Κορδάτος Γιάννης, Μεγάλη ιστορία της Ελλάδας, εκδ. 20ός αιώνας, Αθήνα 1960, τόμοι 13, εδώ τόμος 7ος, σ. 58 κ. ε.

[10] Ως Οικουμενική αναγνωρίσθηκε, μετά από εκατό και πλέον χρόνια, από τη Γ΄ Οικουμενική Σύνοδο στην Έφεσο το 431.

[11] Davis R.H.C., Ιστορία της Μεσαιωνικής Ευρώπης, Κριτική, Αθήνα 2011, 3η έκδ., αναθεωρημένη από τον R.I. Moore.

[12] Που σημαίνει «θα μπορούσα να είμαι εξωτερικός επίσκοπος υπό τον Θεό». Μεταληνός Δ. Γεώργιος, Εκκλησία και Πολιτεία στην Ορθόδοξη Παράδοση, Αρμός, Αθήνα 2000, σ. 23.

[13] Catholic Encyclopedia, ό.π., vol. v, ό. π., σ. 619-620.

[14] Ο Καίσαρ είχε θεοποιηθεί από τη Ρωμαϊκή Σύγκλητο μετά τον θάνατό του (15 Μαρτίου 44 π.Χ.) και στη συνέχεια λατρευόταν ως ο Θεός Julius, ‘αυτός που σπέρνει τον σπόρο’, δηλαδή ήταν ένας φαλλικός θεός.

[15] Ο Eυσέβιος Καισάρειας (263-340) ήταν επίσκοπος της πόλης Καισάρειας στην Παλαιστίνη, φανατικός οπαδός της διδασκαλίας του Ωριγένη, είχε ασπασθεί την αίρεση του Aρειανισμού, η οποία όμως απορρίφτηκε στη Σύνοδο της Νικαίας. Ως ένας από τους πιστούς θρησκευτικούς συμβούλους του αυτοκράτορα, πειθάρχησε στη βούλησή του και ήταν αυτός που κατάφερε, μέσω της ανάθεσης από τον αυτοκράτορα να συνθέσει τις απόψεις των συνέδρων και των θρησκευτικών μύθων, να επενδύσει τις αποφάσεις της Συνόδου με το γνωστό σ’ αυτόν ιουδαιο-χριστιανικό δόγμα.

[16] Επίσκοπος Ευσέβιος (260-339), παρατίθεται στο: Bushby Tony, The Bible Fraud, Pacific Blue Group 2001 (Οι χρονολογίες γέννησης και θανάτου του διαφέρουν από πηγή σε πηγή).

[17] «…ένα ασυνάρτητο τσούρμο ηλιθίων, όπως επίσκοποι, ιερείς, διάκονοι, υποδιάκονοι, στενοί συνεργάτες, μάγοι και εξορκιστές συγκεντρώθηκαν για να συζητήσουν και να αποφασίσουν πάνω σε ένα ενιαίο σύστημα πεποιθήσεων που θα περιλάμβανε μόνο ένα Θεό», αναφέρεται στο: Catholic Encyclopedia, ό.π.

[18] «Ο κλήρος στη σύνοδο της Νίκαιας βρισκόταν υπό το καθεστώς του διαβόλου […] ήταν ένα σώμα ασυνάρτητων ηλιθίων […] και η σύνοδος προστάτευε τις πιο ποταπές αχρειότητες». Watson Richard, An Apology for Christianity, 1776. «Εκτός από τον Κωνσταντίνο και τον έμπιστό του Ευσέβιο, δεν υπήρχαν εκεί παρά αγράμματα, ασήμαντα πλάσματα, που δεν καταλάβαιναν τίποτα». Bishop J. W. Sergerus, Secrets of the Christian Fathers, 1685, παρατίθεται στο: Bushby Tony, The forged Origins…, ό.π.

[19] Παρατίθεται στο: Bushby Tony, The forged Origins…, ό.π., σ. 55.

[20] Ευσέβιος, Εκκλησιαστική Ιστορία 3, 325, παρατίθεται στο: Bushby Tony, The forged Origins…, σ. 55.

[21] Παρατίθεται στο: Bushby Tony, The forged Origins…, ό.π., σ. 55. Βλ. επίσης σε αποσπασματική απόδοση στα ελληνικά, Αθηναίος Γιώργος, Η Αληθινή Ιστορία του Ιησού Χριστού και του Χριστιανισμού,http://filostratos.pblogs.gr/2012/08/h-alhthinh-istoria-toy-ihsoy-hristo…

[22] God’s Book of Eskra, ch. x1viii, par. 31, παρατίθεται στο: Bushby Tony, The forged Origins…, ό.π., σ. 55.

[23] Η οποία σε κάθε μετάφραση ή επανέκδοσή της εκακοποιείτο ανάλογα με τις αντιλήψεις, τις σκοπιμότητες και τις ιδιοτροπίες της εκάστοτε εξουσίας, του εκάστοτε μεταφραστή, επισκόπου, πάπα και βασιλιά, με αποτέλεσμα η τρέχουσα μορφή της να διαφέρει πολύ από την αρχική γραφή του μύθου, βλ. σχετικά στο: Bushby Tony, The Bible Fraud, Pacific Blue Group 2001.

[24] Η Έβδομη Σύνοδος, που λέγεται και Δεύτερη της Νίκαιας και έγινε το 786-787 πάλι στη Νίκαια, κατήγγειλε την Πρώτη Σύνοδο της Νίκαιας ως «μια σύνοδο ανόητων και τρελών και ζήτησε να ακυρωθούν οι αποφάσεις που εκδόθηκαν από άνδρες με ταραγμένους εγκεφάλους», Bushby Tony, The forged Origins…, ό.π.

[25] «Τα πρακτικά της Νίκαιας μυστηριωδώς απουσιάζουν από τους κανόνες», Catholic Encyclopedia, Farley ed., vol iii, ό. π., σελ..160.

[26] Catholic Encyclopedia, ό.π., vol. iii, ό. π., σελ 299 κ.ε.

[27] Μόλις έγινε επίσημη θρησκεία του κράτους ο χριστιανισμός εξαφάνισε όλα τα βιβλία των ‘αιρετικών’, πλαστογράφησε τα δικά του αρχικά κείμενα που ήταν ολοφάνερα κακοκατασκευασμένα και «έπνιξε τη φωνή κάθε ελεύθερου στοχαστή που δεν συμφωνούσε με το δόγμα της Εκκλησίας και αντιγνωμούσε με τις επίσημες πια χριστιανικές παραδόσεις. Το ίδιο έγινε και στον Μεσαίωνα. Και τότε πνίγηκε στο αίμα κάθε απόπειρα να ερευνηθούν οι γραφές με το φως της λογικής και της επιστήμης, και η φωτιά και το σίδηρο ήταν η τιμωρία για εκείνους που τολμούσαν να κηρύξουν το ‘ερευνάτε τις Γραφές’». Κορδάτος Γιάνης, Ιησούς Χριστός…, ό.π., τόμ. 1ος, σ. 9.

[28] Ο πάπας Γελάσιος Α΄ (από το 492 μέχρι το 496) έθεσε θέμα σχέσεων Εκκλησίας-κράτους, δηλαδή σχέσεις μεταξύ του Πάπα και του αυτοκράτορα, και ποιος πρέπει να έχει τα πρωτεία. Κατά τον Γελάσιο, ο χριστιανισμός δεν περιορίζεται στην κάλυψη των θρησκευτικών αναγκών και μόνον, αλλά κατευθύνει τα βήματα του ανθρώπου και στον ηθικό και στον πολιτικό βίο. Ο χριστιανισμός αφορά στο σύνολο του βίου, κι όχι σ’ ένα τμήμα του. Τίθεται, συνεπώς, το ερώτημα: ποιος κυβερνά το πλήρωμα της Εκκλησίας, ο αυτοκράτορας ή ο Πάπας; Ποιος αποφαίνεται για τα δόγματα της πίστεως; Ποιος μεριμνά για τον τρόπο ζωής του χριστιανικού κοινωνικού σώματος, καθώς και για τις αξίες που δι’ αυτού του τρόπου θα ενσαρκώσει και θα υπηρετήσει; Έτσι άρχισε ο Μεσαίωνας και ο σκοτεινός θρίαμβος του παπισμού και της λεγόμενης ορθοδοξίας στο όνομα ενός σκοτεινού μύθου και του ανύπαρκτου ιδρυτή του χριστιανισμού.

[29] Βλ. σχετικά Tuma Elias, Ευρωπαϊκή οικονομική ιστορία, Gutenberg, Αθήνα 1971, 2 τόμοι. Βλ. επίσης Ντόμπ Μόρις, Θεωρίες της αξίας και της διανομής, Gutenberg, Αθήνα 1976, 3η έκδ. Βλ. ακόμα Rima, Ingrid Hane Ιστορία της οικονομικής ανάλυσης, Gutenberg, Αθήνα 1978. Και τέλος, Roll Eric, Ιστορία της οικονομικής σκέψης, Παπαζήσης, Αθήνα χ.χ.

[30] «Αποκεφαλισμός. Κάψιμο στην πυρά. Απαγχονισμός. Στραγγαλισμός. Καταποντισμός (ράψιμο των καταδικασμένων σε σάκους γεμάτους φίδια και ρίξιμό τους σε ποταμό ή θάλασσα. Λιθοβολισμός. Ψήσιμο στη θράκα. Εκδορά. Θανάτωση σε βραστό νερό, λάδι ή πίσσα. Ανάποδη σταύρωση. Παλούκωμα. Κάψιμο με πυρωμένα σίδερα. Φαρμάκωμα. Ευνουχισμός. Τύφλωση. Ακρωτηριασμός. Ρινοτομή. Δουλεία. Ισόβια καταναγκαστικά έργα στα μεταλλεία και για τους τυχερούς ισόβιος εγκλεισμός σε μοναστήρι». Διεξοδικά για τη σχέση της εξουσίας με τα βασανιστήρια στην ιστορία και ιδιαίτερα κατά τον Μεσαίωνα, βλ. Σιμόπουλος Κυριάκος, Βασανιστήρια και εξουσία, Στάχυ, Αθήνα 2003.

ΝΕΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ! 

 

Η ΣΚΙΑ ΤΩΝ ΒΟΓΟΜΙΛΩΝ  

Γνωστικισμός, Μανιχαϊκές Αιρέσεις των Βαλκανίων, Καθαροί και η επίδραση τους στο Δυτικό Πολιτισμό

«Καταγγέλλουν τους πλουσίους, απεχθάνονται τον Τσάρο, γελοιοποιούν τους ανώτερους, καταδικάζουν τους ευγενείς κι απαγορεύουν τους δούλους να υπακούουν στους κυρίους τους».

Κοσμάς ο Ιερέας, Κατά των Βογομίλων

BOGOMILOI EXOFYLLO 1 LOW (1)

ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΗ Vs ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΑΠΑΤΗ ΚΑΙ ΑΥΤΑΠΑΤΗ

Η ανθρωπότητα και η επιστήμη μπροστά στην θρησκευτική απάτη και αυταπάτη

 

ή

«Όποιος ελεύθερα συλλογάται, συλλογάται καλά»,

Ρήγας Φεραίος-Βελεστινλής

 76BC87CFB542A0E780C86C8589E90566

 

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

lampos

http://epithesh.blogspot.gr/2016/04/blog-post_25.html,

 

«Πιθανόν εσείς, κριτές μου, να ανακοινώνετε

την καταδίκη εναντίον μου με μεγαλύτερο

φόβο απ’ ό,τι τη δέχομαι εγώ»

Giordano Bruno

 

«Η πίστη είναι για τον άνθρωπο ό,τι και η

άμμος για τη στρουθοκάμηλο»

Τοιχογράφημα

 

«Καμιά ψευτιά δεν είναι τόσο καταστροφική

όσο εκείνη που γίνεται αντικείμενο πίστης»

Thomas Paine, αμερικανός φιλόσοφος.

 

«Όλες οι μεγάλες αλήθειες ξεκινούν ως βλασφημίες»

George Bernard Shaw Νόμπελ Λογοτεχνίας

 

*

Ένας άνθρωπος που στοχάζεται κι εργάζεται κάνει περισσότερα θαύματα, από χίλιους που προσεύχονται σε ανύπαρκτους ‘θεούς’

 

«Οι κάτοικοι της γης είναι δύο ειδών: εκείνοι με μυαλά, αλλά

χωρίς θρησκεία, και εκείνοι με θρησκεία, αλλά χωρίς μυαλά»

Al-Ma’arri Άραβας φιλόσοφος

185304g-spiegel-mutter-angela

«Μία από τις πιο θλιβερές διδαχές της ιστορίας», έγραφε ο διάσημος Αμερικανός αστρονόμος και αστροφυσικός Carl Sagan «είναι η εξής: Αν μας έχουν κοροϊδέψει για αρκετά μακρύ χρονικό διάστημα, τείνουμε να απορρίπτουμε κάθε ένδειξη της κοροϊδίας. Δεν μας ενδιαφέρει πλέον να μάθουμε την αλήθεια. Η κοροϊδία μας έχει καταστήσει δέσμιους. Απλά, παραείναι οδυνηρό να παραδεχθούμε, ακόμα και στους εαυτούς μας, ότι υπήρξαμε τόσο ευκολόπιστοι»[1].

Υπάρχουν θέματα ταμπού το άγγιγμα των οποίων θεωρείται ασέβεια, αμαρτία, ‘έγκλημα καθοσιώσεως’ που επισύρει τις ανάλογες τιμωρίες, που κλιμακώνονται από την τιμωρία και την φυλακή μέχρι την ‘κόλαση’, την πυρά και την αγχόνη, τις οποίες επιβάλλουν οι φύλακες των ταμπού, τα σκοταδιστικά και τα εξουσιαστικά ιερατεία, στους ασεβείς, στους αμαρτωλούς, στους αντικαθεστωτικούς και στους ‘αναρχικούς’. Παράλληλα υπάρχουν καταστάσεις που προκαλούνται από τα ταμπού των θρησκειών και των εξουσιών που επιφέρουν την οικονομική και κοινωνική εξαθλίωση, το ξεκλήρισμα, τον εκτοπισμό και το θάνατο εκατομμυρίων ανθρώπων, η αντιμετώπιση των οποίων αποτελεί χρέος ύψιστο των επιστημών και των επιστημόνων, πράγμα που επιβάλλει το άγγιγμα, το ξεκλείδωμα και την απομυθοποίηση των θρησκευτικών και των εξουσιαστικών ταμπού.

Κάποιοι, ταυτισμένοι με τα θρησκευτικά και εξουσιαστικά ιερατεία αφορίζουν, ή καταδικάζουν και φυλακίζουν, ακόμα και δολοφονούν, σκοτώνουν και καίνε όσους ξεπερνούν τον εξουσιαστικό Φόβο και συνεπείς στην επιστημονική και κοινωνική συνείδησή τους τολμούν να αναζητήσουν την αλήθεια, τις ρίζες των αιτιών της κακοδαιμονίας, με κίνδυνο να χάσουν, όχι μόνο την όποια βολή τους, αλλά την ίδια τη ζωή τους. Σ’ αυτούς, στους τολμηρούς χρωστάμε άνθρωποι και ανθρωπότητα, όλες τις κατακτήσεις που μας οδήγησαν μέσα από αγώνες στη σημερινή πραγματικότητα που υπόσχεται έναν καλύτερο κόσμο, τον κόσμο της κοινωνικής ισότητας.

Σεβαστές οι δοξασίες και η πίστη του καθενός, φτάνει να είναι δικές τους και ‘μετά Λόγου Γνώσεως’ και όχι από φόβο και από άγνοια και να μην τον καθιστούν υποχείριο των θρησκευτικών και εξουσιαστικών ιερατείων και αντικείμενο οικονομικής, κοινωνικής, πνευματικής και πολιτικής εκμετάλλευσης. Επειδή όμως κανένας δεν επέλεξε την θρησκεία και την πίστη του, αλλά του επιβλήθηκε από τα σκοταδιστικά και τα εξουσιαστικά ιερατεία, σε ηλικία που δεν μπορούσε να κρίνει, να συγκρίνει και να επιλέξει να πιστεύει ή να μην πιστεύει σε κάτι, γι αυτό η αναζήτηση της αλήθειας για την κακοδαιμονία της ύπαρξης και της συνύπαρξης ανθρώπων και Λαών, αποτελεί σήμερα, στον 21ο αιώνα της κοινωνικά χρήσιμης επιστήμης και της απελευθερωτικής τεχνολογίας, πρώτη προτεραιότητα η αναζήτηση της εξόδου από τους μύθους και την καπιταλιστική βαρβαρότητα.

Όσον αφορά στο παραμύθι των επαγγελματιών θεολόγων, των παπάδων, των ιδεολόγων-φιλοσόφων της εξουσίας και μερικών μονοδιάστατων και παρτάκηδων ‘επιστημόνων’ για τον υποτιθέμενο παρηγορητικό ρόλο των θρησκειών που τάχα ανακουφίζει τους αδύναμους, τους φτωχούς και τους πάσχοντες, πράγμα που τάχα τις καθιστά χρήσιμες και αναγκαίες, οφείλουμε να ρωτάμε για τη συμβολή των θρησκειών στην διαίρεση των κοινωνιών σε πιστούς και απίστους, σε ισχυρούς και αδύναμους σε πλούσιους και φτωχούς, σε έχοντες και μη έχοντες σε βολεμένους και σε πάσχοντες. Οφείλουμε να ρωτάμε γιατί άραγε όλες οι θρησκείες διαπλέκονται με τις εκάστοτε εξουσίες, η ύπαρξη των οποίων προϋποθέτει την κοινωνική ανισότητα, δηλαδή την ύπαρξη φτωχών, αδύναμων και πασχόντων.

Ρωτώντας θα κατανοήσουμε ότι ο παρηγορητικός ρόλος των θρησκειών, των Εκκλησιών και των ιερατείων λειτουργεί ως αφιόνι, ως παυσίπονο απέναντι στη βαρβαρότητα των εξουσιών και συνεπώς θα κατανοήσουμε ότι εκείνο που χρειάζονται οι αδύναμοι, οι φτωχοί και οι πάσχοντες είναι η πραγματική βοήθεια της κοινωνικά χρήσιμης επιστήμης, η ισονομία και η κοινωνική ισότητα και όχι ψέματα και ψευδαισθήσεις. Και συνεπώς, οφείλουμε να είμαστε ρεαλιστές και αντικειμενικοί και χωρίς κούφιους συναισθηματισμούς, όπως ο δικαστής που αρνείται την επιείκεια στον πατροκτόνο που επικαλείται το ελαφρυντικό της ορφάνιας του, γιατί αυτό κάνουν οι θρησκείες και οι εξουσίες, πρώτα καταδικάζουν την εργαζόμενη ανθρωπότητα στη φτώχεια, στη δυστυχία και στην αρρώστια για να πλουτίζουν οι λίγοι και μετά έρχονται να προσφέρουν παρηγοριά με φόβο και ‘δωρεάν μεταθανάτιο παράδεισο’ στους ‘πιστούς’, δυσμένεια, φυλακές, ζωή-κόλαση και θάνατο στους ανυπότακτους και στους ‘απίστους’.

Με αφετηρία αυτές τις σκέψεις έγραψα το βιβλίο ‘Θεός και κεφάλαιο. Δοκίμιο για τη σχέση μεταξύ θρησκείας και εξουσίας’, που κυκλοφορεί σε δεύτερη έκδοση από τις εκδόσεις ΚΟΥΚΚΙΔΑ, ως συμβολή στον σχετικό δημόσιο διάλογο, από τον οποίο ποτέ και κανένας δεν ζημιώθηκε εκτός από εκείνους που μας θέλουν βωβούς, κωφούς, τυφλούς και δούλους ανύπαρκτων θεών και υπαρκτών αφεντάδων. Το βασικό συμπέρασμά του είναι ότι οι θεοί και οι θρησκείες αποτελούν σκόπιμα κατασκευάσματα των εξουσιών και εργαλεία εξαπάτησης και εκμετάλλευσης των εργαζόμενων ανθρώπων και των Λαών. Οι θρησκείες λειτουργούν ως εξουσιαστικές ιδεολογίες για να κρύψουν τη βαρβαρότητα των εξουσιών και να τη φορτώσουν στα εκάστοτε φετίχ των εκάστοτε εξουσιών. Το κείμενο που ακολουθεί αποτελεί μέρος αυτού του βιβλίου και αποσκοπεί στην πρόκληση αυτού του ζωτικής σημασίας δημόσιου διαλόγου σε συνθήκες έξαρσης της θρησκευτικής απάτης, ταυτόχρονα και αυταπάτης.

christ-of-maryknoll

 

Τα προβλήματα της ιστορικότητας του Ιησού Χριστού. ‘Πίστευε και μην ερευνάς’;

 

 «Δεν κάνει να διερευνούμε το ζήτημα της θρησκείας πολύ

στενά, καθώς έχει την τάση να οδηγεί στην απιστία.»

Abraham Lincoln πρόεδρος των Η.Π.Α.

 

Η Αναγέννηση και ο Διαφωτισμός, ως αντανάκλαση στο πνευματικό επίπεδο, της πίεσης των δυνάμεων που σε οικονομικο-κοινωνικό επίπεδο εξέφραζαν την απαίτηση ανατροπής της δουλοπαροικίας, προκάλεσαν την εμφάνιση και τη δυναμική ανάπτυξη του καπιταλισμού, αμφισβητώντας έντονα τον ρόλο του χριστιανισμού, του βασικού στυλοβάτη της φεουδαρχίας. Στο πλαίσιο αυτής της αμφισβήτησης βγήκαν στην επιφάνεια πολλά στοιχεία που αποδείχνουν τον σκοταδιστικό και εξουσιαστικό χαρακτήρα των θρησκειών και ειδικότερα του ρωμαιο-ιουδαιο-χριστιανισμού, στοιχείο καταλυτικής αμφισβήτησης του οποίου αποτελεί η αμφισβήτηση της ιστορικότητας του ίδιου του Ιησού Χριστού[2]. Βέβαια, ο χριστιανισμός που τιμώρησε την ανθρωπότητα με τον φρικτό Μεσαίωνα για να σώσει από τις αμέτρητες αγροτικές εξεγέρσεις τον φεουδαρχισμό δεν δυσκολεύτηκε, όπως όταν εγκατέλειψε τη δουλοκτησία για λογαριασμό της φεουδαρχικής εξουσίας, να προσφέρει διαπλεκόμενος τις υπηρεσίες του στη νέα καπιταλιστική τάξη πραγμάτων, η οποία, όμως, φαίνεται πως, για ν’ αντιμετωπίσει τη δική της αμφισβήτηση, ψάχνει τώρα για καινούργια, πιο εκτυφλωτικά σκοταδιστικά ‘δεκανίκια’.

Η αμφισβήτηση της ιστορικότητας του Ιησού Χριστού στηρίζεται στο γεγονός πως «κανένας ιστορικός της περιόδου που φέρεται να έζησε ο Ιησούς Χριστός δεν αναφέρεται στην ύπαρξή του και μέχρι τώρα δεν υπάρχει κάποια αρχαιολογική απόδειξη αποδεκτή ευρέως[3] για την ιστορικότητα του Ιησού, και ό,τι πραγματικά γνωρίζουμε μέχρι σήμερα για τον Ιησού Χριστό είναι μέσα από την αφήγηση των Ευαγγελίων. Ο Ιησούς Χριστός είναι ένας φανταστικός μυθιστορηματικός χαρακτήρας και όχι ένα ιστορικό πρόσωπο»[4]. Άλλοι ισχυρίζονται πως τον Ιησού των ευαγγελίων τον ‘ανακάλυψε’ ως ‘μυθιστορηματικό χαρακτήρα’ ο λεγόμενος Απόστολος Πέτρος[5]. Το γεγονός μάλιστα ότι δεν υπάρχει ούτε μια εβραϊκή ιστορική μαρτυρία του 1ουαιώνα για Χριστό, χριστιανούς και χριστιανισμό αποτελεί μια πολύ σοβαρή απόδειξη της ανυπαρξίας του Ιησού, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες κάποιων[6] να εντοπίσουν ιστορικές μαρτυρίες πίσω από ασαφείς, ατεκμηρίωτες και έντονα αμφισβητούμενες πλαστές αναφορές μη σύγχρονων, του υποτιθέμενου προσώπου, ιστορικών. Οι δυο υποτιθέμενες σχετικές αλλά ασαφείς αναφορές του Φλάβιου Ιώσηπου έχουν καταγγελθεί ως κακόβουλες πλαστογραφήσεις απ’ τη στιγμή που διατυπώθηκαν. Τέσσερις μη χριστιανοί ιστορικοί του 1ου και 2ου αιώνα κάνουν μόνο έμμεση αναφορά σε κάποιον Χριστό[7] που δρούσε στη Ρώμη. Αυτοί είναι ο Ιώσηπος, ο Τάκιτος, ο Σουητώνιος[8] και ο Πλίνιος ο νεώτερος. Οι αναφορές αυτές αφορούν κυρίως στο κίνημα των χρηστών[9] της Ρώμης και όχι στην ύπαρξη του Ιησού, ενώ καμία απ’ αυτές τις αναφορές δεν είναι σύγχρονη με τον υποτιθέμενο Χριστό. Η πλέον σημαντική αναφορά θεωρείται αυτή του Ιωσήπου, η οποία προέρχεται από το ιουδαϊκό περιβάλλον, είναι η πλησιέστερη προς τη χρονολογία του υποτιθέμενου θανάτου του Ιησού και γράφτηκε περί το 93-94 μ.Χ. «Η γνησιότητα της αναφοράς του ακόμα και σήμερα αμφισβητείται από μέρος των ιστορικών, αν και η επικρατέστερη γνώμη ανάμεσα στους μελετητές είναι πως ο Ιώσηπος στο εν λόγω κείμενο έγραψε κάτι σχετικό για κάποιον Ιησού, αλλά το κείμενό του παραμορφώθηκε τόσο από παρεμβάσεις χριστιανών που δεν μπορούμε να το αποκαταστήσουμε αξιόπιστα»[10].

Η αποδιδόμενη αναφορά στον Ιώσηπο λέει συγκεκριμένα τα παρακάτω: «Εκείνη την περίοδο περίπου έζησε ο Ιησούς, ο σοφός άνθρωπος, αν βέβαια μπορεί κανείς να τον αποκαλέσει άνθρωπο. Ήταν εκείνος που έκανε απίστευτα πράγματα και ήταν ο δάσκαλος ανθρώπων που δέχονται την αλήθεια ευχαρίστως. Προσέλκυσε πολλούς Ιουδαίους αλλά και πολλούς Εθνικούς. Ήταν ο Χριστός. Όταν ο Πιλάτος, έπειτα από πρόταση που του έκαναν οι επιφανέστεροι ανάμεσά μας, τον καταδίκασε να σταυρωθεί, εκείνοι που από την αρχή τον αγάπησαν δεν έπαψαν να τον αγαπούν. Διότι εμφανίστηκε σε αυτούς την τρίτη ημέρα πάλι ζωντανός, όπως οι προφήτες του Θεού το είχαν προφητεύσει μαζί με πολλά άλλα θαυμαστά πράγματα για αυτόν. Και μέχρι σήμερα η φυλή των Χριστιανών, όπως ονομάστηκαν από αυτόν, δεν έχει εκλείψει»[11]. Όπως θα παρατηρήσει ο προσεκτικός αναγνώστης, βρισκόμαστε μπροστά σε ένα ακόμα σκοτεινό σημείο του μύθου, αφού σ’ αυτήν την προσθήκη χρησιμοποιείται η έκφραση «τον καταδίκασε να σταυρωθεί», και δεν γίνεται καμιά αναφορά για σταύρωση και ανάσταση, κενό που από κάποιους ερμηνεύτηκε ως απελευθέρωση του φυγόδικου Ιησού και εμφάνιση μετά από τρεις μέρες σε μερικούς έμπιστους πριν φυγαδευτεί σε άλλη χώρα. Όσο για τη ‘φυλή των χριστιανών’, αυτή θα συνεχίσει να υπάρχει όσο θα υπάρχουν εξουσίες που θα κατασκευάζουν φύλαρχους και φυλές των ισλαμιστών, των βουδιστών, των Γιεχβιστών κ.λπ. κ.λπ. για να κρύβουν πίσω από αυτές τα συγκρουόμενα συμφέροντά τους.

 

Ιστορικά πρόσωπα χωρίς ιστορικές αποδείξεις δεν υπάρχουν

 

«Τίποτα δεν είναι πιό ενάντιο στη θρησκεία και στο

ιερατείο από την κρίση και την κοινή λογική.»

Voltaire

 

Ο ιστορικός Γιάννης Κορδάτος γράφει σχετικά με την αξιοπιστία των χριστιανικών γραφών: «Όπως ξέρουμε, η Νέα Διαθήκη έχει παρμένα πολλά χωρία από την Παλαιά Διαθήκη και ο Ιουστίνος μας πληροφορεί πως στα χρόνια του, οι Εβραίοι δεν αναγνώριζαν σαν έγκυρα αυτά τα χωρία και γενικά χαρακτήριζαν την προφητολογία και χριστολογία της Νέας Διαθήκης ως πλαστή»[12]. Πολλοί ιστορικοί, από όλον τον κόσμο, θεωρούν την σχετική αναφορά του Ιώσηπου πλαστή, ως εκ των υστέρων προστεθείσα, για ευνόητους λόγους. Μεταξύ αυτών και ο επίσης ιστορικός ερευνητής Γιάννης Ρούσσος, ο οποίος αποκρούει τη γνησιότητα της αποδιδόμενης στον Ιώσηπο παραπάνω αναφοράς, παραπέμποντας στη δεοντολογία της ιστορικής επιστήμης[13]. «Ο Ιησούς Χριστός και οι άλλοι ΔΕΝ είναι εξ ορισμού ιστορικά πρόσωπα, διότι ιστορικά πρόσωπα είναι όσα ρητώς αναφέρονται στις κατάλληλες πηγές»[14].

Παρά το μέγεθος της προσπάθειας να ενταχθούν εκ των υστέρων κατασκευασμένα γεγονότα στην πραγματική ιστορία της κρίσιμης περιόδου, προκειμένου να τεκμηριωθεί ως πραγματικό γεγονός ο μύθος του Χριστού και του χριστιανισμού, οι αντιφάσεις, οι αντιθέσεις, οι λαθεμένες αναφορές, οι σκόπιμες παρεμβάσεις και οι πλαστογραφήσεις που χαρακτηρίζουν τα ευαγγέλια[15], αλλά και όλα τα άλλα λεγόμενα ‘ιερά κείμενα’ του χριστιανισμού είναι τόσες που δεν μπορούν να αποφευχθούν και να αποκρυφτούν[16], ούτε και να δικαιολογηθούν, ακόμα και αν οι νεότεροι απολογητές του χριστιανισμού, προκειμένου να αντιμετωπίσουν αυτό το πρόβλημα που αποκαλύπτει τον μυθικό και απατηλό[17] χαρακτήρα του, αντιλέγουν με το επιχείρημα πως «τα Ευαγγέλια δεν κάνουν ιστορία, μα συμβολική μεταφυσική»[18]. Δηλαδή λένε ψέματα και μύθους αναπόδεικτους, αλλά τότε το ερώτημα είναι: Γιατί και για ποιο λόγο;

Αντικειμενικά, το πρόβλημα της ιστορικότητας του Ιησού αρχίζει από το γεγονός πως όσοι σοφίστηκαν τον μύθο του και έγραψαν για την υποτιθέμενη ζωή και δράση του, ξέχασαν να αναφέρουν πότε ακριβώς γεννήθηκε και συνεπώς πότε ακριβώς ‘σταυρώθηκε’, αφού καμιά σχετική ιστορική μαρτυρία δεν υπάρχει και σε κανένα κείμενο των ‘ευαγγελιστών και των αποστόλων’ δεν αναφέρεται τίποτα αξιόπιστο και σχετικό με την ημερομηνία γέννησής του, πράγμα που άφηνε περιθώριο για σχόλια και αμφισβήτηση του μύθου. Εκείνο όμως που περιπλέκει περισσότερο το θέμα της γέννησης του Χριστού, σε βαθμό μάλιστα που να την αναιρεί ως πραγματικό γεγονός, είναι η διαφωνία μεταξύ των λεγόμενων ευαγγελιστών Λουκά και Ματθαίου, αφού κατά τον Ματθαίο ο Ιησούς γεννήθηκε την εποχή του Ηρώδη του Μεγάλου, δηλαδή το 5, το 6, το 7 παλιάς χρονολογίας (π.χ.), ή και νωρίτερα, αφού ξέρουμε ότι ο Ηρώδης πέθανε το 4 π.χ., ενώ κατά τον Λουκά (2. 1-7) γεννήθηκε την εποχή της απογραφής που διέταξε ο κυβερνήτης της Συρίας, Κυρήνιος, δηλαδή το 6 νέας χρονολογίας (ν. χ)., με άλλα λόγια τουλάχιστον 11 χρόνια αργότερα[19].

Διάφορες πηγές μάς αποκαλύπτουν τις σκοπιμότητες που κρύβονται πίσω από τις πράξεις και τις παραλείψεις των ανερχόμενων αγχομένων θρησκευτικών και εξουσιαστικών ιερατείων, τα οποία ετεροχρονισμένα και αυθαίρετα αποφάσισαν να εκδώσουν πιστοποιητικό γέννησης ενός ιστορικά ανύπαρκτου προσώπου, που το ήθελαν ‘θεό’-εργαλείο τους, χωρίς ληξιαρχική πράξη γέννησης, στη θέση ενός άλλου παλιότερου ανύπαρκτου θεού-εργαλείου παρακμασμένων εργαλειοποιών. «Το έτος γέννησης του Χριστού ως ανοιχτό πρόβλημα έχει απασχολήσει κατά καιρούς επιστήμονες[20] και ιστορικούς […]. O καθορισμός της 25ης Δεκεμβρίου ως ημερομηνίας γέννησης του Χριστού έγινε όταν η Καθολική Εκκλησία έψαχνε ένα τρόπο για να καταργήσει, χωρίς να δημιουργήσει μεγάλο θόρυβο, τις γιορταστικές τελετές μιας ειδωλολατρικής θρησκείας, η οποία απειλούσε τότε όχι μόνο την ύπαρξη, αλλά και την εξάπλωση του Χριστιανισμού. Η Καθολική Εκκλησία αποφάσισε να καθορίσει, τις ίδιες μέρες που οι ειδωλολάτρες γιόρταζαν, με απώτερο σκοπό η ειδωλολατρική γιορτή να αρχίσει σιγά-σιγά να εκλείπει. […] Συγκεκριμένα ο πάπας Ιούλιος Α΄ γύρω στο 335 ν. χ. επέβαλε στους Χριστιανούς να γιορτάζουν τα Χριστούγεννα ανά έτος την 25η Δεκεμβρίου»[21]. Μια δεύτερη πηγή μάς πληροφορεί ότι το πρόβλημα πίεζε, οπότε: «Διακόσια χρόνια αργότερα, ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς (150-215 ν. χ.) συγκέντρωσε όλες τις πολλές απόψεις και αποφάνθηκε ότι ο Ιησούς γεννήθηκε στις 17 Νοεμβρίου του 3 π. χ. Άλλοι τοποθετούν την γέννηση στις 19 Απριλίου και άλλοι στις 20 Μαΐου. Στην αρχή, η γέννηση γιορταζόταν την 6η Ιανουαρίου. Στα 354, η Ρώμη και άλλες εκκλησίες της Δύσης επέλεξαν την 25η Δεκεμβρίου. Η ανατολική εκκλησία κατηγόρησε τις δυτικές για παραχωρήσεις στην ειδωλολατρία αλλά περί τα τέλη του αιώνα προσχώρησαν κι αυτές στην 25η Δεκεμβρίου. Υπήρχε λόγος: Η χριστιανική θρησκεία είχε να παλέψει και με τις βαθιά ριζωμένες αρχαίες δοξασίες που αποδεικνύονταν πολύ πιο επικίνδυνος εχθρός από τους παλιούς αυτοκράτορες των εποχών των διωγμών […] Ο κύριος αντίπαλος του χριστιανισμού, ο Μίθρας, ήταν ο ανίκητος θεός Ήλιος, του οποίου τη γέννηση γιόρταζαν οι πιστοί του στις 25 Δεκεμβρίου»[22].

Βέβαια, πολλοί και από πολύ νωρίς αμφισβήτησαν ότι «κάποτε έζησε στην Παλαιστίνη άνθρωπος που δίδαξε όσα βάζουν στο στόμα του οι Ευαγγελιστές. Γι’ αυτούς ο χριστιανισμός είναι παραλλαγή ή αναβίωση ανατολικών θρησκειών και ο Ιησούς είναι ένα φανταστικό πρόσωπο»[23].

 

Ο Ιησούς Χριστός σε ρόλο Αντι-Σπάρτακου

 

«Η θρησκεία είναι η αιτία της κάθε ανοησίας και διαταραχής που μπορεί να σκεφτεί κανείς,·είναι η μητέρα του φανατισμού και της διχόνοιας,·

είναι ο εχθρός της ανθρωπότητας»

Voltaire Γάλλος φιλόσοφος

 

Επειδή οι περισσότεροι, αν όχι όλοι οι χριστιανοί βρίσκουν υπερβολική τη θρησκευτική εκδοχή για τον Χριστό-θεό, γι αυτό, με τη βοήθεια κάποιων υποτίθεται προοδευτικών γραφιάδων της εξουσίας, υιοθετούν τον μύθο που θεωρεί ότι ο πραγματικός Χριστός ήταν ένας επαναστάτης που αγωνίστηκε για τα δίκαια των φτωχών και την απελευθέρωση των σκλάβων, αλλά τον χάλασαν οι παπάδες, άποψη που έρχονται να ενισχύσουν καινούργιες ‘έρευνες’, που έμμεσα ενισχύουν τον άλλο μύθο τού υποτίθεται ιστορικά υπαρκτού Χριστού-θεού[24]. Είναι προφανές ότι ένας τέτοιος επαναστάτης, σαν τον Χριστό που δίδασκε την υποταγή στο θεό-σύμβολο της ρωμαϊκής εξουσίας, στους κοσμικούς αφέντες και στον ίδιο τον αυτοκράτορα, αποδείχτηκε ένα χρήσιμο εργαλείο αναθεματισμού του ιστορικά υπαρκτού επαναστάτη Σπάρτακου, του συμβόλου της επανάστασης των σκλάβων της ρωμαϊκής εξουσίας, που για αιώνες ξεσήκωνε και συνεχίζει να εμπνέει τους δούλους ενάντια στα συστήματα της δουλείας.

Αλλά τέλειοι μύθοι, ακόμα και για ‘θεούς’ δεν μπορούν να υπάρξουν, αφού και εκείνοι που έχουν λόγους να υποστηρίζουν την ύπαρξη του Χριστού, διαφωνούν τόσο, ώστε ακυρώνουν τον ισχυρισμό τους, αφού οι ιουδαίο-χριστιανοί τον θέλουν Εβραίο, άμεσο απόγονο του Δαυίδ, υιό του Ιωσήφ και άνθρωπο-μεσσία αποκλειστικό προστάτη των Εβραίων, αλλά όχι θεό, γιατί θεό τους έχουν τον Γιαχβέ. Ενώ για τους υποταγμένους στην ρωμαϊκή εξουσία Παυλιστές, ο Ιησούς δεν ήταν άνθρωπος αλλά θεός και σωτήρας όλων των ανθρώπων και μάλιστα από παρθενογένεση υιός του θεού και της Μαρίας, όπως ακριβώς το ήθελε η εξουσιαστική παράδοση για το Βούδα, τον Πυθαγόρα, τον Πλάτωνα, τον Μέγα Αλέξανδρο, τον αυτοκράτορα Αύγουστο και για μια σειρά άλλων φαντασμένων εξουσιαστών, σύμφωνα με την οποία αυτοί και πολλοί άλλοι ήταν παιδιά θεών από παρθενογένεση[25].

Με το τέλος του σκοταδιστικού Μεσαίωνα, η Αναγέννηση των επιστημών και το κίνημα του Διαφωτισμού ενθάρρυνε πολλούς ανεξάρτητους ερευνητές, που είναι γνωστοί ως ‘κίνημα των μυθικιστών’[26], που από το 1760 περίπου και μετά κρίνει ότι ‘η όποια προσέγγιση του προσώπου του Ιησού πρέπει να γίνεται μόνο σε μυθολογικό επίπεδο’, γιατί θεωρούν ότι ο Ιησούς δεν υπήρξε ποτέ[27], αφού καμιά αξιόπιστη ιστορική μαρτυρία δεν επιβεβαιώνει την ύπαρξή του[28]. Βέβαια, η ‘αυτοκρατορία του Βατικανού’, κληρονόμος-συνεχιστής της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και το συμπλήρωμά της, το ‘Φανάρι της Ανατολικής Ορθοδοξίας’, ο υποτιθέμενος κληρονόμος-συνεχιστής του Βυζαντίου αντέδρασαν στην αμφισβήτηση της ιστορικότητας του Ιησού, με αποτέλεσμα άλλοι να ανακαλύπτουν τον ‘τίμιο σταυρό’[29], άλλοι την ‘ιερά σινδόνη’[30], κάποιοι τρίτοι τον ‘τίμιο τάφο’, οι Εβραίοι ‘το ρόδι του Σολομώντα’ και τη ‘σαρκοφάγο του αδερφού του Ιησού’ και διάφοροι άλλοι μυστήριοι ανακαλύπτουν κάθε τόσο στην έρημο ‘αρχαίους’ παπύρους και διάφορα ‘απόκρυφα ευαγγέλια’ που τάχα βεβαιώνουν την ύπαρξη του Ιησού. Για κάποιους άλλους, όμως, ο Ιησούς ‘τελικά δεν πέθανε στον σταυρό’[31], αλλά παντρεύτηκε και φυγαδεύτηκε στην Ινδία[32] ή στο Κασμίρ[33]όπου και έκανε οικογένεια. Εκεί, όμως, που οι πληροφορίες για τον Ιησού είναι τόσο σκόπιμα συγκεχυμένες, είναι στα λεγόμενα ‘ιερά’, αλλά πειραγμένα, όπως άλλωστε όλα τα λεγόμενα ιερά, κείμενα του ιουδαϊσμού που αντιφάσκουν μεταξύ τους (Ταλμούδ της Ιερουσαλήμ και Ταλμούδ της Βαβυλώνας κ.ά.), σύμφωνα με τα οποία ο Ιησούς έζησε γύρω στο 100 π. χ., δεν σταυρώθηκε αλλά λιθοβολήθηκε, σφάχτηκε, κρεμάστηκε, τον σκότωσε ο ληστής Φινέας, ήταν ραβίνος ή φυγαδεύτηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου[34]. Η απόλυτη αντιφατικότητα και σύγχυση που επικρατεί γύρω από την ιστορικότητα του Ιησού Χριστού, δεν προβληματίζει μόνο, αλλά και δεν πείθει, και λογικά αποτελεί τη μεγαλύτερη απόδειξη πως δεν υπήρξε και συνεπώς πρόκειται για ένα υψηλής σκοπιμότητας κακοκατασκευασμένο μύθο.

 

Άκαρπες απόπειρες εκσυγχρονισμού του μύθου του Ιησού

 

«Αν δεν ήμουν άθεος, θα πίστευα σε έναν θεό που επιλέγει να σώζει ανθρώπους με βάση τις ζωές τους συνολικά και όχι δείγματα από τα λόγια τους. Νομίζω πως θα προτιμούσε έναν ειλικρινή και δίκαιο άθεο από έναν τηλε-ευαγγελιστή του οποίου η κάθε λέξη είναι Θεός, Θεός, Θεός, και κάθε πράξη είναι ατιμία, ατιμία, ατιμία»

Isaac Asimov, Χημικός και συγγραφέας Επιστημονικής

 

Τα τελευταία χρόνια μάλιστα η απόπειρα της ιστορικής τεκμηρίωσης της ύπαρξης του Ιησού φαίνεται πως ξέφυγε από τα ανυπόληπτα ιερατεία και πέρασε στις αρμοδιότητες της άμεσης, της πραγματικής εξουσίας, γι’ αυτό και άλλαξε ύφος και στυλ. Έτσι, εγκαταλείποντας τις άμεσες αναφορές στον Ιησού που τον θεωρούν υπαρκτό πρόσωπο καθώς επίσης και τις ανύπαρκτες και χαλκευμένες πηγές και ευρήματα που καταπέφτουν, μετακινήθηκε σε έμμεσες αναφορές από διάφορους μυθομανείς γραφιάδες και καλοπληρωμένους μυθιστοριογράφους που ανάλαβαν εργολαβικά να ξεκλειδώσουν μυστικούς κώδικες και να ‘αποδείξουν’ ότι, όχι μόνο υπήρξε ο Ιησούς, αλλά φυγαδεύτηκε στη Γαλλία με τη Μαρία τη Μαγδαληνή και μάλιστα άφησε και απογόνους. Έτσι, δεν είναι τυχαίο που η γραμμή αίματος του μυθιστορηματικού Ιησού, του υποτιθέμενου ‘βασιλιά των βασιλιάδων’, δεν χάθηκε κάπου σε υγρά και ταπεινά υπόγεια, (θα ήταν κακό παραμύθι με κακό τέλος και δεν θα είχε καλές πωλήσεις), αλλά φτάνει μέχρι τις μέρες μας. Οι περισσότεροι μάλιστα από τους απογόνους του ανύπαρκτου Ιησού, σύμφωνα με αυτήν τη χυδαία προπαγάνδα, είναι γαλαζοαίματοι και κάποιοι άλλοι είναι οι προφήτες της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης και του αμερικανισμού, όπως οι πρόεδροι των Ε.Π.Α. Μπους και Κλίντον. Για σκεπτόμενους ανθρώπους, ακόμα και για σκεπτόμενους χριστιανούς, θα έπρεπε να είναι αρκετή αυτή η σύνδεση του ανύπαρκτου Ιησού με υπαρκτούς μακελάρηδες της ανθρωπότητας και νεκροθάφτες του ανθρώπινου πολιτισμού, για να καταλάβουν ότι αυτή η ιστορία είναι από την αρχή μέχρι το τέλος στημένη για την εξαπάτηση και την υποδούλωση της ανθρωπότητας. Είναι, όμως, πολύ ενδεικτική για το ποιοι και για ποιο λόγο κατασκεύασαν τον μύθο του Χριστού και γιατί οι σημερινοί ‘απόγονοί’ τους θέλουν να νεκραναστήσουν αυτόν τον εξουσιαστικό μύθο.

Δεν είναι, όμως, μόνο η ανυπαρξία αξιόπιστων ιστορικών στοιχείων για το πρόσωπο του Ιησού που θέτει υπό αμφισβήτηση την ύπαρξή του, αλλά και όσα αναφέρονται από τους υποτιθέμενους μαθητές, ευαγγελιστές και αποστόλους για τη ζωή και τη διδασκαλία του τα οποία βρίθουν αντιφάσεων, ανακριβειών και δεν επιβεβαιώνονται ιστορικά. Ο πρώτος που στους νεότερους χρόνους επιχείρησε μια ολοκληρωμένη κριτική αντιμετώπιση των χριστιανικών κειμένων και κατάληξε, μέσα από τις έρευνές του, στην απόλυτη άρνηση της ύπαρξης του Χριστού ήταν ο Γάλλος Charles François Dupuis Dupuis (1742-1809)[35]. Ο Γερμανός θρησκειολόγος David Friedrich Strauss (1808-1874) με το βιβλίο του Η ζωή του Ιησού (Das Laben Jesu ) που εκδόθηκε το 1835 απέδειξε σημείο προς σημείο πως τα υποτιθέμενα θαύματα του Ιησού, που αναφέρονται στα ευαγγέλια, δεν είναι παρά μύθοι που επινοήθηκαν μεταγενέστερα από τους ευαγγελιστές και όσους είχαν λόγο και τη δυνατότητα να παρέμβουν στα λεγόμενα ‘ιερά ευαγγέλια’[36]. Ακολουθεί ο επίσης Γερμανός Bruno Bauer (1809-1882) φιλόσοφος και ιστορικός, που «είναι ο πρώτος που τεκμηριωμένα αμφισβήτησε την αυθεντικότητα των Επιστολών του Παύλου (στις οποίες διέκρινε την επιρροή της Στωικής φιλοσοφικής σχολής) και το ρόλο του Φίλωνα στο νεοσύστατο Χριστιανισμό. Ο Bauer ήταν από τους πρώτους που στάθηκε στην ιστορικότητα του Ιησού, απορρίπτοντάς την κατηγορηματικά. ‘Όλα όσα είναι γνωστά για τον Ιησού ανήκουν στον κόσμο της φαντασίας’, υποστήριξε χαρακτηριστικά. Οι απόψεις του είχαν ως αποτέλεσμα την απομάκρυνσή του από το πανεπιστήμιο του Tübingen το 1842»[37]. Ας θυμηθούμε ότι τη δεκαετία του 1840 όλοι οι λαοί της Ευρώπης βρίσκονταν σε γενική επαναστατική εξέγερση ενάντια στην θεοκρατική απολυταρχία των μοναρχιών διεκδικώντας δημοκρατία και κοινωνική ισότητα. Από τότε μαίνεται ένα ακήρυκτος πόλεμος μεταξύ εκείνων που επιμένουν να ερευνούν, κι’ όχι μόνο ‘τις Γραφές’, και να αποκαλύπτουν τη μυθικότητα των εξουσιαστικών θρησκειών και εκείνων που έχουν λόγο να θεωρούν τους μύθους αναγκαίους και να τους εκλαμβάνουν ως πραγματικότητα.

Η ίδια η Εκκλησία έχει παραδεχτεί ότι δεν γνωρίζει ποιος ακριβώς και πότε έγραψε τα Ευαγγέλια και τις φερόμενες ως Επιστολές των Αποστόλων, ομολογώντας ότι όλα τα κείμενα της Καινής Διαθήκης αρχικά κυκλοφορούσαν ανώνυμα. Άλλωστε, όπως προκύπτει από σύγκριση των σημερινών με τα παλιότερα ευαγγέλια, οι τίτλοι τους διαφέρουν, και όσο πάμε προς τα πίσω, διαφέρουν όλο και περισσότερο από τους αντίστοιχους των υποτιθέμενων συγγραφέων αυτών των συγγραμμάτων. Γνωστό είναι επίσης ότι αυτά έχουν υποστεί πολλές επεμβάσεις. Για παράδειγμα στο φερόμενο ως ευαγγέλιο του Λουκά διαπιστώνεται ότι συγκρινόμενο το σημερινό με το αρχαιότερο ευαγγέλιο του κόσμου, το ευαγγέλιο του Σινά, που χρονολογείται γύρω στο τέλος του τέταρτου αιώνα, της νέας χρονολογίας, δηλαδή μετά τα μαγειρέματα του Ρωμαίου αυτοκράτορα, του λεγόμενου Μεγάλου Κωνσταντίνου με αρχιμάγειρα τον Ευσέβιο της Καισαρείας, έχουν προστεθεί τουλάχιστον δέκα χιλιάδες (10.000) λέξεις[38]. Αυτό το γεγονός έχει οδηγήσει πολλούς στην αμφισβήτηση της γνησιότητάς τους. Μάλιστα ο διακεκριμένος Γερμανός καθηγητής θεολογίας και ειδικός επί της Βιβλικής παλαιογραφίας, στο πανεπιστήμιο της Λειψίας, που ανακάλυψε τον Codex Sinaiticus[39], ο Constantin von Tischendorf (1815-1874), έφτασε να δηλώσει ότι «οι σύγχρονες εκδόσεις της Καινής Διαθήκης έχουν αλλοιωθεί σε πολλά σημεία και συνεπώς (τα ευαγγέλια) δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτά ως αληθινά»[40]. Η ιστορία μάλιστα καταγράφει ακόμα και το γεγονός ότι ο μεγιστάνας του πλούτου Ροκφέλερ «ίδρυσε εταιρεία για την έκδοση της Βίβλου σε εκλαϊκευμένη μορφή, στην οποία όμως δεν περιλαμβάνονται οι διαμαρτυρίες εναντίον των αδικιών που διαπράττουν οι πλούσιοι και οι κραυγές ζηλόφθονης οργής εναντίον της σκανδαλώδους καλοτυχίας τους» [41]314.

Με όλα αυτά και παρά το γεγονός ότι η επιστήμη, αμφισβητώντας την ύπαρξη θεού ή θεών, δεν αφήνει περιθώρια για θρησκευτικούς μύθους και με την αμφισβήτηση της ύπαρξης του Ιησού Χριστού καταφέρνει βαρύ πλήγμα κατά του ιουδαιοχριστιανικού μύθου, εντούτοις οι θρησκείες υπάρχουν και καταδυναστεύουν την εργαζόμενη ανθρωπότητα, με τον ιουδαιοχριστιανισμό να επηρεάζει άμεσα τη ζωή του 33-34% του παγκόσμιου πληθυσμού και έμμεσα την πορεία ολόκληρης της ανθρωπότητας. Αυτό, βέβαια, συμβαίνει με την αμέριστη και πολυεπίπεδη βοήθεια των κοσμικών εξουσιών στην καλλιέργεια αυτών των μύθων, προφανώς επειδή οι μύθοι έχουν αρχίσει να χάνουν την πειστικότητά τους όσο η έρευνα και η επιστήμη προχωράνε ρίχνοντας άπλετο φως στις φυσικές δυνάμεις, στους νόμους κίνησης των κοινωνιών και στους όρους υπέρβασης των σκοταδιστικών και εξουσιαστικών ιερατείων για μια ομαλή πορεία προς το μέλλον.

Αυτή η εξέλιξη προς το μέλλον είναι αργή, αλλά δεν ανακόπτεται και οδηγεί τον ανθρώπινο πολιτισμό στο λυκόφως των εξουσιών και θρησκειών, και όσο οι θρησκείες για να επιβιώσουν σφιχταγκαλιάζονται με τις εκάστοτε φασιστικές εξουσίες και την καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση που οδηγεί στην καπιταλιστική βαρβαρότητα, τόσο η επιστήμη και η ανθρωπότητα επιταχύνουν το βηματισμό τους.

ΚΟΥΚΚΙΔΑ

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

[1] Sagan Carl, The Demon-Haunted World: Science as a Candle in the Dark, (Ο δαιμονοστοιχειωμένος κόσμος. Η επιστήμη σαν ένα κερί στο σκοτάδι), Ballantine Books, Paperback, New York 1997

[2] Το όνομα Ιησούς (Γιωσούα ή Γιεχωσούα που σημαίνει ‘ο Γιαχβέ Είναι Σωτηρία’), είναι συνηθισμένο μεταξύ των Εβραίων και αποδίδεται στη μνήμη του Ιησού του Ναυή, ηγέτη των Εβραίων και διαδόχου του υποτιθέμενου γενάρχη τους του Μωυσή. Μάλιστα κατά την εξεταζόμενη περίοδο, της υποτιθέμενης ύπαρξης του Ιησού Χριστού, πολλοί και μάλιστα ραβίνοι έφεραν το όνομα Ιησούς. Το προσωνύμιο Χριστός προήλθε από το εβραϊκό (Μασίαχ), που σημαίνει Μεσσίας ‘Χρισμένος’, από την ελληνική λέξη Χρίσμα.

[3] Βέβαια, οι πλαστογράφοι της ανθρώπινης ιστορίας προσπαθούν να κατασκευάσουν ευρήματα και αποδείξεις της δήθεν ύπαρξης του Ιησού. Έτσι, τα τελευταία χρόνια το Μουσείο του Ισραήλ ‘απέκτησε’ «το ρόδι, το μοναδικό αντικείμενο που σώθηκε από τον περίφημο ναό του Σολομώντα …, πάνω στο οποίο υπήρχε η επιγραφή: ‘Άγιο για τους ιερείς. Ανήκει στο ναό του Θεού’». Αλλά απέκτησε και κάτι ακόμα σημαντικότερο, δηλαδή «ένα οστεοφυλάκιο με την επιγραφή: ‘Ιάκωβος, γιος του Ιωσήφ και αδελφός του Ιησού’», για το οποίο μάλιστα η ‘Επιθεώρηση Βιβλικής Αρχαιολογίας’ του Ισραήλ έκανε επίσημες ανακοινώσεις το 2002 στην Ουάσιγκτον. Η χαρά των ιερατείων, όμως, δεν κράτησε πολύ, γιατί κάποια μέλη της ισραηλινής σπείρας, που κατασκεύαζε, προφανώς κατά παραγγελία του ιερατείου και ‘πωλούσε’ ‘τις αδιάψευστες αποδείξεις’, ήταν φλύαρα και έτσι οι μεγάλες ‘ανακαλύψεις’, με τους πολύ προφανείς ‘ιερούς’ στόχους, αποδείχτηκαν πλαστές και στημένες απάτες. Βλ. στο περιοδικό Science, τεύχ. 18, Σεπτέμβρης 2006.

[4] Atwill Joseph, Caesar‘s Messiah: The Roman Conspiracy to Invent Jesus (Ο Μεσσίας του Καίσαρα: H Ρωμαϊκή Συνωμοσία για την Εφεύρεση του Ιησού), Ulysses Press Charleston USA 2011. Βλ. σχετικά, Παπαγεωργίου Μηνάς, Το Πρόβλημα της Ιστορικότητας του Ιησού. Το ρεύμα των Μυθικιστών, εκδ. Δαιδάλεος, Θεσσαλονίκη 2013.

[5] Σπεκ Ντιμίτρι, Ο Πέτρος επινόησε τον Ιησού. Πώς ανέκυψαν οι θρύλοι των θαυμάτων, Νησίδες, Θεσσαλονίκη 2013.

[6] Διαμαντόπουλος Λεωνίδας, Αρχιμανδρίτης, Ο Ιησούς Χριστός ως ιστορική προσωπικότης, Εκδόσεις «Ο ΣΩΤΗΡ», Αθήνα 1979.

[7] «Ο Ιώσηπος καταγράφει μετά από τον Ηρώδη και μέχρι την καταστροφή της Ιερουσαλήμ, δηλαδή σε διάστημα 107 χρόνων, είκοσι οκτώ (28) ραβίνους, αρχιερείς, μεταξύ των οποίων και οι: Ο Ιησούς, γιος του Phabet. Ο Ιησούς, γιος του Damneus. Ο Ιησούς, γιος του Γαμαλιήλ. Ο Ιησούς, γιος του Sapphias. Ο Ιησούς, γιος του Thebuthus…». McKinsey Dennis, Did Jesus of Nazareth exist? (Δεν υπήρξε ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ;), Bible Studies, τεύχος 141, Σεπτέμβριος 1994, στο:http://www.skeptically.org/bible/id4.html

[8] Η μόνη αναφορά σε πρόσωπο με το όνομα Χριστός που υπάρχει από σύγχρονο ιστορικό είναι αυτή που κάνει ο Σουητώνιος: «Judaeos impulsore Chresto assidue tumultuantes Romae expulsit» (Τους Ιουδαίους οι οποίοι τη υποκινήσει τού Chresto εδημιούργουν θόρυβον εις την Ρώμην, [ο Κλαύδιος] τους εξόρισεν), [Σουητώνιου, Βίοι των Καισάρων (De Vita Caesarum), Ρώμη 122 μ.Χ.]. Με δεδομένο, όμως, ότι οι Βίοι των Καισάρων γράφτηκαν εκατό χρόνια μετά από τον θρυλούμενο θάνατο του Ιησού των ευαγγελίων και αναφέρονται σε γεγονότα που συνέβησαν στη Ρώμη περίπου στο 50 μ.Χ., προκύπτει πως δεν πρόκειται για τον Χριστό των ευαγγελίων, γιατί όπως είναι γνωστό αυτός φέρεται να έχει πεθάνει 17 χρόνια πριν από τα γεγονότα και συνεπώς θα ήταν αδύνατο να βρεθεί ως ταραξίας στη Ρώμη, εκτός και αν δεχτούμε ότι ο πρωταγωνιστής του μύθου δεν πέθανε και δεν ‘αναστήθηκε’, αλλά φυγαδεύτηκε στη μητρόπολη, και μάλιστα ως Παύλος, όπως αναφέρουν άλλες πηγές, οπότε καταρρέει ολόκληρο το οικοδόμημα του ιουδαιο-χριστιανικού μύθου. phttp://anazitiseis-hh.blogspot.gr/2008/12/blog-post_29.html

[9] Το κίνημα των χρηστών, δηλαδή των έντιμων, με καθαρά κοινωνικά χαρακτηριστικά, αποσκοπούσε στην κατάργηση της δουλείας και της κοινωνικής ανισότητας, γι αυτό η αυτοκρατορική εξουσία βιάστηκε να το εξουδετερώσει ενσωματώνοντάς το στο πολύ μεταγενέστερο θρησκευτικό δημιούργημά της το λεγόμενο χριστιανικό κίνημα.

[10] Ανώνυμου, Ιστορικότητα του Ιησού, http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9.

[11] Ιώσηπος Φλάβιος, Ιουδαϊκή Αρχαιολογία, Βιβλίο XVIII, κεφ. 3, 63-64.

[12] Κορδάτος Γιάνης, Η Παλαιά Διαθήκη στο φως της κριτικής, Μπουκουμάνης, Αθήνα 1973, σ. 7.

[13] Αντιφατικοί και αλληλοσυγκρουόμενοι μύθοι δεν μπορούν να εκληφθούν ως ιστορία, γιατί η ιστοριογραφία υπόκειται στους κανόνες της επιστημονικής δεοντολογίας, των πηγών και των αποδείξεων:

«(1) Η Ιστορία δεν κατοχυρώνει την ιστορικότητα κάποιου προσώπου, και μάλιστα τόσο δικαίως αμφισβητουμένου, επί τη βάσει μίας και μοναδικής, παραγράφου 8 γραμμών, υπόπτου γραφής και προελεύσεως.

(2) Απαιτεί διασταυρώσεις με αναφορές άλλων, διαφόρων, αμερόληπτων, ανεξαρτήτων και φερέγγυων συγγραφέων. Εδώ δεν υπάρχει ούτε μία τέτοια διασταύρωση, έστω για δείγμα. Τα Ευαγγέλια είναι ανώνυμα, ακατάστατα και ασύμφωνα προϊόντα χριστιανικών αποκρυφιστικών ομάδων.

(3) Χρειάζεται αναφορές από σύγχρονους ή κοντά στα γεγονότα συγγραφείς· ει δυνατόν από αυτόπτες μάρτυρες. Ούτε και τέτοιες αναφορές υπάρχουν καθόλου.

(4) Ψάχνει να βρει και να εξετάσει τυχόντα γραπτά μνημεία τα οποία προέρχονται είτε από το χέρι του άτομου το οποίο εξετάζει είτε από κάποιον που το άτομο αυτό του υπαγορεύει ή τον διδάσκει τι να γράψει. Ο Ιησούς δεν άφησε κανένα γραπτό είτε από το χέρι του είτε από κάποιον επί τόπου γραμματέα του. Τα Ευαγγέλια είναι ψευδεπίγραφα και γράφτηκαν πολύ αργότερα και καθυστερημένα από τα χρόνια του υποτιθεμένου Ιησού και είναι ασύμφωνα!

(5) Χρησιμοποιεί ευρήματα και ανασκαφές της Επιστήμης της Αρχαιολογίας και των διαφόρων κλάδων της (π.χ. παπυρολογία, νομισματολογία, επιγραφολογία, αρχαία κωδικογραφία, χειρόγραφα κλπ.). Εν προκειμένω τίποτα σχετικό από όλα αυτά δεν υπάρχει.

(6) Χρειάζεται μια καθορισμένη προσωπογραφία τού υπό εξέταση ιστορικού προσώπου. Ούτε και τέτοια υπάρχει για έναν τόσο διαβόητο ευεργέτη, επαναστάτη κλπ. Αντιθέτως, οι διάφορες προσωπογραφίες του Ιησού αρχίζουν να παρουσιάζονται από το τέλος του 2ου αιώνος και συνεχίζονται κατά τους Βυζαντινούς χρόνους, όχι μόνο τελούν σε πλήρη ασυμφωνία και σύγχυση αλλά βασίζονται σε εικασίες και σ’ αυτά που λένε οι προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης. Άλλοι, όπως ο Τερτυλλιανός, ο Ωριγένης κ.ά., βασισμένοι στον Ησαΐα της αιχμαλωσίας, κεφάλαιο 53, θεωρούν τον Ιησού κοντό και τον πιο άσχημο άνδρα στον κόσμο. Άλλοι πάλι, όπως ο Ανδρέας της Κρήτης, βασισμένοι σε μια πλαστογραφημένη επιστολή κάποιου Lentulus και σε απόκρυφα και απορριμμένα κείμενα, τον θεωρούν κοντά δυο μέτρα ψηλό και τον πιο όμορφο. Στις κατακόμβες της Ρώμης άλλοι τον ζωγραφίζουν σαν ένα παιδάριο 16-17 χρονών και άλλοι σαν τον θεό Απόλλωνα. Ο Ευσέβιος στην ψευδή και πλαστογραφημένη αλληλογραφία του Ιησού με τον βασιλέα της Εδέσσης της Μεσοποταμίας Άβγαρο, λέγει ότι τελικά ο Ιησούς έστειλε το πορτραίτο του ζωγραφισμένο στον βασιλιά, αλλά η ζωγραφιά απωλέσθη λίαν συντόμως. Πλήρης ασυναρτησία δηλαδή.

(7) Επιζητεί τη συμφωνία των ειδικών επιστημόνων ερευνητών επί του θέματος. Στο παρόν ζήτημα όμως, μόνο κατάφορη ασυμφωνία υπάρχει βασισμένη σε πολλούς ισχυρούς λόγους. (Π.χ. δεν υπάρχει καμιά ασυμφωνία μεταξύ των ειδικών επιστημόνων για το ότι ο Σόλων, ο Αθηναίος Νομοθέτης, είναι ιστορικό πρόσωπο, παρ’ όλο ότι έζησε 600 χρόνια πριν την εποχή εντός της οποίας αντιμετωπίζομε το ενταύθα εκτιθέμενο και επιμένον πρόβλημα. Όμως επί του προβλήματος του ιστορικού Ιησού που εξετάζομε εδώ οι ασυμφωνίες είναι αγεφύρωτες παρ’ όλη την χριστιανική ιστορία». Ρούσσος Ιωάννης Μ., Άρθρα και μελέτες επί του χριστιανικού φαινομένου, Minnesota USA, 2013, σ. 93-94.

[14] Ό. π.

[15] «Στο Βρετανικό Μουσείο στα μέσα της δεκαετίας του 1930 πραγματοποιήθηκαν έρευνες γνησιότητας-αυθεντικότητας της λεγόμενης ‘αγίας γραφής’με υπεριώδεις ακτίνες και τα ευρήματα αποκάλυψαν αντικαταστάσεις πολλών χωρίων, από τουλάχιστον εννέα διαφορετικούς συντάκτες. Οι φωτογραφίες που λήφθηκαν κατά τη διάρκεια της δοκιμής αποκάλυψαν ότι οι χρωστικές ουσίες από το μελάνι είχαν διατηρηθεί βαθιά στους πόρους του δέρματος, με αποτέλεσμα οι αρχικές λέξεις να είναι αναγνώσιμες κάτω από το υπεριώδες φως, πράγμα που αποδείχνει ότι τα αποκαλούμενα ευαγγέλια έχουν πολλές φορές πλαστογραφηθεί […] Μια σύγκριση του Codex Sinaiticus, δηλαδή της αρχαιότερης Καινής Διαθήκης που έχει βρεθεί στο όρος Σινά, με ένα αντίτυπο της σύγχρονης Καινής Διαθήκης, αποδείχνει ένα συγκλονιστικό γεγονός, ότι δηλαδή εντοπίζονται 14.800 συντακτικές μεταβολές», όπως αναφέρει ο Αυστραλός ερευνητής Bushby Tony, The forged Origins…, ό.π., σ. 57 κ.ε.

[16] Ρούσσος Ιωάννης Μ., Άρθρα και μελέτες …, ό.π, σ. 79 κ.ε.

[17] Για διεξοδική ανάλυση βλ. Bushby Tony, The Bible Fraud (Η Βίβλος της απάτης), Pacific Blue Group 2001.

[18] Παρατίθεται στο Βεργίδης Νίκος, Νέρων και Χριστός. Η αληθινή καταγωγή του Χριστιανισμού, Εκδόσεις «Arcadia», Αθήνα 1997.

[19] Ό. π.

[20] Υπήρξαν κάποιοι ‘επιστήμονες’ που γνωρίζοντας κάθε πότε συμβαίνουν κάποια φυσικά φαινόμενα, όπως η περιοδική σύνοδος κάποιων αστέρων και παίρνοντας σοβαρά τον μύθο ‘του λαμπρού αστέρα’, το ‘θαύμα’ που υποτίθεται ότι οδήγησε τους μάγους στη Βηθλεέμ, αποφάνθηκαν ότι ο Χριστός ‘γεννήθηκε κάποια χρονάκια προ Χριστού’, αλλά το δυστύχημα είναι ότι ούτε σ’ αυτό συμφωνούν όλοι οι ‘επιστήμονες’, με αποτέλεσμα: «Ο Kepler υποστήριξε ότι ο Χριστός είχε γεννηθεί ένα ή δύο χρόνια μετά την τριπλή σύνοδο των πλανητών Άρη, Δία και Κρόνου στα όρια των αστερισμών Κριού και Ιχθύων, δηλαδή το 4 ή 5 π.χ. Ο F. D.’ Occhieppo, καθηγητής Αστρονομίας στο πανεπιστήμιο της Βιέννης, κατέληξε το 1969 μετά από διάφορους υπολογισμούς για την πιθανή θέση των πλανητών Δία και Κρόνου ότι η γέννηση του Χριστού έγινε το 7 π.χ. Οι D. Clark και F. Stephenson στηρίχθηκαν στα Χρονικά της Σινίκης και μετά από αναλύσεις και μελέτες κατέληξαν το 1977 ότι ο Χριστός γεννήθηκε το 5 π.χ. Θεωρούν δεδομένη τη σύνοδο των πλανητών το 7 π.χ. αλλά πιστεύουν ότι μετά ανέλαμψε ένας καινοφανής αστέρας το 5 π.χ., που θεωρούν ότι ήταν το άστρο της Βηθλεέμ, το οποίο υποδεικνύει και τον χρόνο γέννησης του Χριστού». Βλ. Ανώνυμου, Η Γέννηση του Χριστού προ Χριστού και το Άστρο της Βηθλεέμ, στο:http://agonigrammi.wordpress.com/2009/12/21/%

[21] Κορδάτος Γιάνης, Ιησούς Χριστός και Χριστιανισμός, Μπουκουμάνης, Αθήνα 1975, τόμοι 2, εδώ τόμος 2ος, σ. 10-12.

[22] Ανώνυμου, http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.article&id=20818 και Ανώνυμου, http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2012/12/blog-post_23.html#.VASgW6

[23] Κορδάτος Γιάννης, Ιησούς Χριστός…, ό.π., τόμ. 1ος, σ. 8.

[24] «Το αληθινό ιστορικό πρόσωπο του Iησού ήταν εντελώς διαφορετικό απ’ ό,τι το παρουσιάζουν οι αυτόκλητοι εκπρόσωποί του. O Iησούς δεν ήταν υιός Θεού αλλά γιος του Iούδα από τα Γάμαλα, απόγονος της βασιλικής γενιάς του Δαυΐδ. Δεν υπήρξε ποτέ μονογενής αλλά πρωτόκος γιος μιας πολυμελούς οικογένειας επαναστατών. Δεν γεννήθηκε στη Bηθλεέμ αλλά στα Γάμαλα. Δεν ίδρυσε μια νέα θρησκεία αλλά ηγήθηκε της επαναστατικής αίρεσης των Zηλωτών. Δεν κήρυξε τη βασιλεία των Oυρανών αλλά διεκδίκησε τη βασιλεία του Iσραήλ και για τον λόγο αυτό διώχθηκε, συνελήφθη και εκτελέστηκε από τους Pωμαίους». Ambelain, Robert,Ιησούς ή το θανάσιμο μυστικό των Ναϊτών. Το πραγματικό ιστορικό πρόσωπο, εκδόσεις  Βερέττας, Ρόδος 2010.

[25] Κορδάτος Γιάννης, Ιησούς Χριστός… ό.π., τόμ. 2ος, σ. 9-10.

[26] «Ο Μυθικισμός υποστηρίζει ότι Θεοί, Θεές και άλλοι ήρωες και θρυλικές φιγούρες οι οποίοι και συνδέονταν με υποτιθέμενες εκπληκτικές και υπερφυσικές ικανότητες, δεν υπήρξαν πραγματικά πρόσωπα, αλλά μυθολογικοί χαρακτήρες». Βλ. Παπαγεωργίου Μηνάς, Ο Μυθικισμός και η ιστορικότητα του Ιησού, στο περιοδικό “Φαινόμενα” του Ελεύθερου Τύπου, τεύχος 13 της 23.12.2010.

[27] «Ο Ιησούς Χριστός της Χριστιανικής θρησκείας δεν είναι δυνατό, τουλάχιστον μέχρις στιγμής, να θεωρείται Ιστορικό πρόσωπο. Όσο για τον Ιησού Χριστό των Ευαγγελίων αυτός είναι αποδεδειγμένη μυθολογία». Ρούσσος Ιωάννης Μ., Άρθρα και μελέτες…, ό.π., σ. 80.

[28] Αμφισβητείται η ύπαρξη του Ιησού, γιατί δεν υπάρχουν απτά ιστορικά και αρχαιολογικά στοιχεία. Κανένας από τους ιστορικούς που έζησαν στην ίδια περίοδο δεν αναφέρει κάτι για το συγκεκριμένο Ιησού και τη δράση του. Και δεν είναι λογικό να δεχτεί κανείς ότι υπήρξε μια τέτοια προσωπικότητα, αλλά οι σύγχρονοί της δεν άφησαν καμιά μαρτυρία για την υποτιθέμενη πολυτάραχη παρουσία της. Οι περιγραφές των ευαγγελίων, που δεν μπορούν να θεωρηθούν ιστορία αλλά κατασκευασμένα και διαρκώς ανακατασκευαζόμενα κείμενα πίστεως, όπως ακριβώς συμβαίνει με τους μύθους, χρονολογούνται δεκαετίες αργότερα. Επιπροσθέτως, ορισμένες αναφορές μεταγενέστερων ιστορικών (βλ. Φλάβιος Ιώσηπος, Τάκιτος, Σουητώνιος κλπ.) έχουν αποδειχτεί είτε πλαστές-μεταγενέστερες προσθήκες των χριστιανών, είτε χαρακτηρίζονται εντελώς αόριστες για να στηρίξουν την παρουσία του Ιησού στα γεγονότα’. Βλ. Παπαγεωργίου Μηνάς, Το πρόβλημα της ιστορικότητας του Ιησού: Το ρεύμα των Μυθικιστών, Eκδόσεις Δαιδάλεος, Θεσσαλονίκη 2013.

[29] Τον οποίο υποτίθεται ότι, διά θαύματος, ανακάλυψε μεταξύ πολλών άλλων, στο Γολγοθά όπου γίνονταν συνέχεια σταυρικές θανατώσεις, ατόφιο και άφθαρτο 300 χρόνια μετά, η λεγόμενη Αγία Ελένη, η μητέρα του λεγόμενου Μεγάλου Κωνσταντίνου και «είναι τόσα τα χρόνια που πραγματοποιείται το γνωστό εμπόριο με τα κομματάκια από το τίμιο ξύλο και τόσα τα εκατομμύρια των πιστών που έχουν αγοράσει κι από ένα κομματάκι […] είτε στα Ιεροσόλυμα, είτε στο Φανάρι, είτε στο Άγιο Όρος, αφού εκεί υπάρχουν λέει και άλλα κομμάτια, ώστε ο σταυρός θα αντιστοιχούσε σε ολόκληρο δάσος». Βλ. Ριζοσπάστης, Ν.Μπ., 12.9.2000). Αλλά και η Καθημερινή διαμαρτύρεται γιατί: «πωλούν κοινά καυσόξυλα ως θαυματουργά και τίμια» (18.7.1999).

[30] Κάποιοι υποστηρίζουν ότι ανακάλυψαν το σάβανο του Χριστού πάνω στο οποίο υποτίθεται ότι έχει αποτυπωθεί η μορφή του. Όταν η χρονολόγηση από επιστήμονες με τη μέθοδο του άνθρακα απόδειξε ότι αυτό το ύφασμα κατασκευάστηκε το 13ο με 14ο αιώνα, τότε το Βατικανό αρνήθηκε την αυθεντικότητά του και άφησε να εννοηθεί ότι πρόκειται περί απάτης. Παρ’ όλα αυτά, όμως, κάποιοι συνεχίζουν να το παρουσιάζουν ως αυθεντικό και να εξαπατούν τους αφελείς πιστούς. «Αναφορικά με την ιερά σινδώνη του Τορίνο, όλα τα εμπειρικά στοιχεία και η λογική θα οδηγήσουν οποιοδήποτε αντικειμενικό, λογικό άτομο στο ακλόνητο συμπέρασμα ότι η σινδώνη είναι τεχνούργημα κάποιου καλλιτέχνη του 14ου αιώνα». Schafesma Steven D.N.,Unraveling the Shroud of Turin (Ξεδιπλώνοντας το σάβανο του Τουρίνου), http://www.freeinquiry.com/skeptic/shroud/as/schafersman.html, βλ. επίσης Kersten Holger, Das Jesus-Komplott: die Wahrheit über das Turiner Grabtuch (Η συνωμοσία του Ιησού. Η αλήθεια για το σάβανο του Τουρίνου), Heyne-Verlag, München 1997.

[31] Kersten Holger und Gruber Elmar R. Jesus starb nicht am Kreuz – Die Botschaft des Turiner Grabtuchs (Ο Ιησούς δεν πέθανε στο σταυρό. Το μήνυμα του σάβανου του Τορίνου), Langen-Müller Verlag, München 1998. Βλ. επίσης Seiler Ursula,Jesus starb nicht am Kreuz (Ο Ιησούς δεν πέθανε στο σταυρό) στο: http://www.zeitenschrift.com/artikel/jesus-starb-nicht-am-kreuz#.VALQHKPCrFx

[32] Kersten Holger, Jesus lebte in Indien. Sein geheimes Leben vor und nach der Kreuzigung (Ο Ιησούς έζησε στην Ινδία. Η μυστική του ζωή πριν και μετά τη σταύρωση), Droemer Knaur, München 1983.

[33] Βλ. Faber-Kaiser Andreas, Jesus lebte und starb in Kaschmir (Ο Ιησούς έζησε και πέθανε στο Κασμίρ), Grin Verlag, München 2013.

[34] McKinsey Dennis, Did Jesus of Nazareth exist? (Δεν υπήρξε ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ;), Bible Studies, τεύχ. 141, Σεπτέμβριος 1994.

[35] Βλ. σχετικά τις εργασίες του: Origine de tous les Cultes, ou la Réligion Universelle (Προέλευση όλων των θρησκειών, ή η παγκόσμια θρησκεία) και The origin of all religious worship (Η προέλευση κάθε θρησκευτικής λατρείας). Βλ. σχετικά Βεργίδης Νίκος, Νέρων και Χριστός, ό.π. σ. 21 κ.ε.

[36] Strauss David Friedrich, Das leben Jesu (Η ζωή του Ιησού), Tübingen 1835, στο: https://archive.org/stream/daslebenjesu01stragoog#page/n33/mode

[37] Παπαγεωργίου Μηνάς, Ο Μυθικισμός και η ιστορικότητα του…, ό.π. Βλ. επίσης: Curtner Herbert, Jesus: God, Man or Myth?, Examination of the Evidence (Ιησούς: Θεός, άνθρωπος ή Μύθος; Εξέταση των στοιχείων), Paperback 2000. Acharya S./ Murdock D.M., The Christ Conspiracy: The Greatest Story Ever Sold (Η χριστιανική συνωμοσία. Ο μεγαλύτερος μύθος που πωλήθηκε ποτέ), Adventures Unlimited Press 2011. Humphreys Kenneth., Jesus Never Existed (Ο Ιησούς δεν υπήρξε ποτέ), Iconoclast Press. Doherty Earl, Jesus: Neither God Nor Man. The Case for a Mythical Jesus (Ιησούς, ούτε θεός, ούτε άνθρωπος. Η συνηγορία υπέρ ενός μυθικού Ιησού), Perfect Paperback, 2009.

[38] Bushby Tony, The Bible Fraud, ό.π., και Bushby Tony, The forged Origins of New Testament, Nexus Magazine, March 2007, σ. 58.

[39] Ο Σιναϊτικός Κώδικας είναι ένας αρχαίος χειρόγραφος κώδικας που περιέχει τα βιβλία της Καινής Διαθήκης και ένα μέρος των βιβλίων της Παλαιάς Διαθήκης. Ανακαλύφθηκε από τον Constantin von Tischendorf στο γυναικείο μοναστήρι της Αγίας Αικατερίνης στους πρόποδες του Όρους Σινά, στην Αίγυπτο, το 1859. Οι μελετητές έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ο γραμματικός που ασχολήθηκε με την Καινή Διαθήκη δεν ήταν ο ίδιος μ’ αυτόν που έγραψε το τμήμα της Παλαιάς Διαθήκης Συνολικά υπολογίζεται ότι εννιά διορθωτές επεξεργάστηκαν το χειρόγραφο σε διάρκεια χρόνου που εκτείνεται από τον 5ο έως τον 12ο αιώνα. Ως τόπος κατασκευής έχουν προταθεί διάφορες μεγάλες πόλεις του ελληνορωμαϊκού κόσμου, όπως η Αλεξάνδρεια, η Κωνσταντινούπολη και η Καισάρεια της Παλαιστίνης.

[40] Tischendorf Constantin von, When were our Gospels written?,(Πότε, πού γράφτηκαν τα ευαγγέλιά μας;), Translated and publisd by the Religious tract society in London 1865, παρατίθεται στο: Bushby Tony, The forged Origins…, ό.π., σ. 59.

[41] Αναφέρεται στο: Λαφάργκ Πωλ, Η θεϊκή οφθαλμαπάτη, Ελεύθερος Τύπος, Αθήνα 2014, σελ. 63.

Θρησκευτικός Μισογυνισμός και Πατριαρχική Εξουσία

Θρησκευτικός Μισογυνισμός και Πατριαρχική Εξουσία

18

(Αφιερώνεται στην Δανάη-Υπατία και στη γενιά της για περισσότερο Φως)

 

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

 

agora04

 

Μητριαρχία και ισοκατανομή

Η πλαστουργός Μάνα Γη και πιο συγκεκριμένα η Μάνα Βιόσφαιρα, ανάθεσε στη γυναίκα την επίπονη και δύσκολη αποστολή να γεννά, να τρέφει, να μεγαλώνει, να αγαπά, να εκπαιδεύει παιδιά, να προστατεύει και να κάνει ευτυχισμένα τα άτομα που την περιβάλλουν και να φέρει σε πέρας όλες τις ευθύνες λειτουργίας του κοινόβιου καταυλισμού που εξασφαλίζει την επιβίωση του ανθρώπινου είδους και την πρόοδο όλων των μελών του, αφήνοντας στον άντρα το συμπληρωματικό ρόλο του σποριά και την επικίνδυνη αποστολή του κυνηγού και προμηθευτή τροφής. Για εκατομμύρια χρόνια η ανθρωπότητα πορεύτηκε[1] με τις γυναίκες στο τιμόνι του κοινόβιου στη μορφή των κοινωνιών ισοκατανομής και γι αυτό το ανθρώπινο είδος κατάφερε να ξεχωρίσει από τα άλλα ζώα, να σηκωθεί στα δυό πόδια, να αναπτύξει τη γλώσσα, να καλλιεργήσει τη σκέψη, τη φαντασία, το νου και να επιβιώσει χάρη στην ενότητα, τη συνεργασία και την αλληλεγγύη στη βάση της κοινωνικής ισότητας.

Έτσι μπόρεσε το ανθρώπινο είδος να αποκτήσει εμπειρίες, γνώση και δεξιότητες που το οδήγησαν στην παραγωγή της τροφής του μέσω της καλλιέργειας της γης και της εξημέρωσης-εκτροφής ζώων, πράγματα που το οδήγησαν στον περιορισμό του κυνηγιού και στην μόνιμη εγκατάσταση, που έκαναν τη ζωή σχετικά καλύτερη, διαρκέστερη και τον πληθυσμό μεγαλύτερο.

Σε όλη αυτή την κρίσιμη περίοδο της ανθρώπινης ιστορίας που πρέπει να κράτησε κάμποσα εκατομμύρια χρόνια, οι άνθρωποι είχαν λόγω άγνοιας και ανασφάλειας μεταφυσικές ανησυχίες και απέδιδαν υπερφυσικές ιδιότητες σε δυνάμεις που επηρέαζαν τη ζωή τους, αλλά δεν κατανοούσαν, τις οποίες ταξινομούσαν ανάλογα με τις εμπειρίες τους σε καλές και κακές και ανάλογα προσάρμοζαν τη συμπεριφορά τους απέναντί τους. Αυτό όμως δεν ήταν θεοποίηση ούτε λατρεία, αλλά διαρκής προσπάθεια κατανόησης αυτών των δυνάμεων για την προστασία τους, πράγμα που οδήγησε στην έρευνα και στη σταδιακή γνώση. Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις οι άνθρωποι αυτής της περιόδου απέδιδαν, με διάφορες συλλογικές εκδηλώσεις, ευγνωμοσύνη στη ‘Μητέρα Γαία’ και στο ‘Δάσος οικογένεια’, γιατί από αυτές τις δυό πραγματικότητες εξαρτιόταν η ζωή τους. Σε δεύτερο πλάνο τοποθετούνταν άλλες επιμέρους δυνάμεις με τη μορφή των Φετίχ και ανάλογη με ρόλο που τους αναγνώριζαν ήταν και η συμπεριφορά των ανθρώπων απέναντί τους.

Στην ιστορική περίοδο της μητριαρχίας, της κοινωνίας της ισοκατανομής δεν υπήρχε ατομική ιδιοκτησία και συνεπώς δεν υπήρχε ανισότητα. Όπου δεν υπάρχει ανισότητα δεν χρειάζεται να υπάρχει και εξουσία, οπότε δεν χρειάζεται να υπάρχουν θεοί και θρησκείες. Οι ανθρωπολογικές έρευνες απόδειξαν ότι στις κοινωνίες ισοκατανομής που δεν υπάρχουν σχέσεις κυριαρχίας, αλλά σχέσεις αμοιβαιότητας, δεν παρατηρούνται σεξιστικές συμπεριφορές και οι σεξουαλικές σχέσεις μεταξύ των δύο φύλλων δεν παρουσιάζουν καμιά ασυμμετρία και δεν υποκρύπτουν σχέσεις εξάρτησης, πράγμα που αποδίδεται ακριβώς στην έλλειψη σχέσεων κυριαρχίας τόσο σε επίπεδο οικογένειας όσο και σε επίπεδο κοινότητας[2].

Όταν, όμως, τη Μάνα Γη, την πραγματική μάνα, τροφό και παιδαγωγό όλων των ανθρώπων, οι κοινωνικοί αποστάτες την κομμάτιασαν και από κοινή την έκαναν ιδιωτική τους μάνα και για τους υπόλοιπους μητριά και παραμάνα τα πράγματα άλλαξαν και η ατομική ιδιοκτησία έφερε κοινωνική ανισότητα και η κοινωνική ανισότητα έφερε την εξουσία που στηρίχθηκε στην βία και στην θρησκεία, οπότε όλα ανατράπηκαν. Και αντίστροφα, ασυμμετρία υπάρχει όπου υπάρχουν θεοί και θρησκείες, θεοί και θρησκείες υπάρχουν επειδή υπάρχουν εξουσίες και εξουσίες υπάρχουν επειδή υπάρχει ανισότητα, η οποία πηγάζει από την ανισοκατανομή της γης και του πλούτου, δηλαδή από την ατομική ιδιοκτησία. Συνεπώς η αποκατάσταση της κοινωνικής ισότητας και συμμετρίας για την οποία αγωνίζονται διαχρονικά οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, απαιτεί την υπέρβαση όλων εκείνων των θεσμών που οδήγησαν στην κοινωνική ανισότητα με αποτέλεσμα τη σημερινή καπιταλιστική βαρβαρότητα.

11056858_10204743003787753_837294969_n

Η γέννηση της πατριαρχικής εξουσίας, της ατομικής ιδιοκτησίας, της κοινωνικής ανισότητας και της οργανωμένης θρησκείας

«Οι άνδρες δημιουργούν τους θεούς, οι γυναίκες τους λατρεύουν»

James George Fraze[3]

 

Η καινούργια κατάσταση, που διαμορφώθηκε με την μόνιμη εγκατάσταση των γενών, οδήγησε αναγκαστικά και σχετικά γρήγορα στην αντικατάσταση του κυνηγιού αγριμιών από το κυνήγι ευφορότερων εδαφών, πράγμα που προκάλεσε συγκρούσεις μεταξύ των διεκδικητών τους με αποτέλεσμα νικητές και ηττημένους και συχνά αφεντικά και δούλους.

Σ’ αυτή την κρίσιμη καμπή της ανθρώπινης ιστορίας η ανθρωπότητα αφήνει πίσω της την μητριαρχία, την κοινωνία των κοινών αγαθών και της ισοκατανομής και εισέρχεται στην ανδροκρατία-πατριαρχία που εδράζεται πάνω στην ιδιοκτησία με άμεση συνέπεια την συγκρότηση της κρατικής εξουσίας και της οργανωμένης θρησκείας, ως εργαλείο στήριξης της πατριαρχικής εξουσίας. Επειδή όμως κάθε καινούργια εξουσία, για να εδραιωθεί, είναι αναγκασμένη να ξεθεμελιώσει την παλιά, η πατριαρχική εξουσία ενοχοποίησε την μητριαρχία και τους φυσικούς της φορείς, τις μάνες, τις αδερφές και τις κόρες, τις γυναίκες όλες που αγαπούν τη ζωή, τα παιδιά τους, τους συντρόφους τους, τους αδερφούς τους και τους πατεράδες τους και μισούν τις σφαγές, τις καταστροφές και τους πολέμους. Και κατασκεύασε την Εύα και το ‘προπατορικό αμάρτημα’.

Επειδή αυτή η αντίθεση μεταξύ της μητριαρχικής κοινωνίας των κοινών αγαθών και της ειρηνικής ισοκατανομής από τη μια μεριά και της πατριαρχικής ιδιοκτησιακής κοινωνίας της ανισοκατανομής, της σύγκρουσης και των καταστροφικών πολέμων από την άλλη δεν μπορούσε να δικαιολογηθεί με τη Λογική των ανθρώπων, επιλέχθηκε να δικαιολογηθεί με τον παραλογισμό των θεών και των θρησκειών που κατασκεύασαν τα σκοταδιστικά και τα εξουσιαστικά πατριαρχικά ιερατεία, για να μετακυλήσουν τις ευθύνες των εγκλημάτων τους σε δυνάμεις ασύλληπτες, αόρατες, μισάνθρωπες, φοβερές και καταστροφικές. Είναι η φάση που οι σοφοί τρόφιμοι της εκάστοτε εξουσίας την ονόμασαν ‘πέρασμα στον πολιτισμό’. Την κατάληξη αυτής της εξέλιξης την γνωρίζουμε σήμερα ως δήθεν ‘σύγκρουση των πολιτισμών’, η οποία στην ουσία είναι σύγκρουση μεταξύ των εξουσιών των ανταγωνιζόμενων κεφαλαίων με τις ευλογίες των ιδιαίτερων ‘θεών’ τους και τα λάβαρα των επιμέρους θρησκειών και Εκκλησιών, γνωστότερη ως παγκοσμιοποιημένη καπιταλιστική βαρβαρότητα.

18453-004-E560ABF1

Εργαζόμενη γυναίκα και κοινωνία εναντίον των εξουσιών

Διαχρονικά, τραγικά θύματα αυτής της πατριαρχικής εξουσίας, με τη σύγχρονη μορφή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας δεν είναι μόνο οι γυναίκες, αλλά συνολικά οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού που αγωνίζονται για την κοινωνική ισότητα και τον οικουμενικό Ουμανισμό. Τραγικότερα όμως θύματα ήταν και παραμένουν οι γυναίκες που καταπιέζονται διπλά, καθ’ υπαγόρευση των υποτιθέμενων θεών και των σκοταδιστικών και εξουσιαστικών ιερατείων, τόσο από τις εκάστοτε εξουσίες ως εργαζόμενες, όσο και από τους καταπιεζόμενους άντρες συζύγους, πατέρες, αδέρφια και γιούς  ως γυναίκες. Για του λόγου το αληθές, ας ανατρέξουμε στις λεγόμενες ‘ιερές γραφές’ των διάφορων επικρατέστερων θρησκειών, στην ιστορία και στους νόμους της πατριαρχικής εξουσίας.

Ακόμα και στην αρχαία Αθηναϊκή Δημοκρατία, την υψηλότερη στην ανθρώπινη ιστορία έκφανση της πολιτικής δημοκρατίας, οι γυναίκες δεν συμμετείχαν κατά κανένα τρόπο στην κοινωνική και πολιτική ζωή. Οι γυναίκες δε θεωρούνταν πολίτες. Δεν είχαν δικαίωμα εγγραφής στους καταλόγους των πολιτών. Επιπλέον δεν είχαν δικαίωμα κατοχής εγγείου ιδιοκτησίας, επομένως ούτε κληρονομιάς, το οποίο αποτελούσε βασικό κριτήριο για την ιδιότητα του πολίτη. Θα πρέπει όμως να τονιστεί ότι ο θρησκευτικός μισογυνισμός προήλθε από την ιδεαλιστική-μεταφυσική φιλοσοφία που διαχώρισε τη θέση της από την φυσική-υλιστική φιλοσοφία και τις κοινωνικές επιστήμες. Ο Πλάτωνας λ. χ., διδάσκει ότι «οι άντρες είναι προφανώς ανώτεροι από τις γυναίκες και τα παιδιά», (Νόμοι 917). Ο Αριστοτέλης καταγράφει ότι «ο άντρας έχει τη θέση του αφέντη και η γυναίκα τη θέση του εξαρτημένου», (Πολιτικά Α 13). Ο Πυθαγόρας, από τον οποίο επηρεάστηκαν ο Πλάτωνας, ο Αριστοτέλης και πολλοί άλλοι ιδεαλιστές φιλόσοφοι, πήγαινε ακόμα παραπέρα και δίδασκε ότι δυο ήταν οι αρχές που δημιούργησαν τον κόσμο, η πρώτη το αγαθό στοιχείο από το οποίο προήλθε η τάξη, το φως και ο άντρας και η δεύτερη ήταν το κακό στοιχείο από το οποίο προήλθαν το χάος, το σκότος και η γυναίκα[4].

Στον θεοκρατικό μεσαίωνα οι γυναίκες ενοχοποιήθηκαν για όλα τα εγκλήματα των τοπικών και κεντρικών εξουσιών και, ως ‘όργανα του σατανά,’ κάηκαν εκατομμύρια ‘μάγισσες’ στη δημόσια πυρά, κύρια γιατί αντιπροσώπευαν την ομορφιά, την αγάπη, τη Λογική και την ανθρωπιά, αλλά και γιατί ‘σκανδάλιζαν τον κλήρο’ και δεν ενέδιδαν στις επιθυμίες των εκφραστών του ιερατείου και της εξουσίας.

1383_max

Με την αστική μετεξέλιξη, και ιδιαίτερα μετά τη δεύτερη βιομηχανική επανάσταση που πυροδότησε την μεγάλη απογείωση του καπιταλισμού, η γυναίκα ‘απελευθερώθηκε’ και της επιτράπηκε να ενταχθεί στο βιομηχανικό στρατό για να μπορεί να παράγει υπεραξία με χαμηλότερο μεροκάματο από τον άνδρα, διατηρώντας στο ακέραιο την ευθύνη του νοικοκυριού και την υποχρέωση να γεννάει παιδιά για να αναπαράγει εργάτες για την καπιταλιστική οικονομία. Έτσι άρχισε και ο αγώνας για την απόκτηση δικαιώματος ψήφου των γυναικών στις εθνικές εκλογές και για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας αυτό συνέβη όχι στην πολιτισμένη Ευρώπη, αλλά σε κάποιες μακρινές αγγλικές αποικίες και μετά ακολούθησαν άλλες χώρες, αλλά σε πολλές ακόμα χώρες του πλανήτη, κύρια μουσουλμανικές, δεν έχει ακόμα αναγνωριστεί στις γυναίκες το δικαίωμα να ψηφίζουν και να ψηφίζονται στις εθνικές εκλογές των χωρών τους.

Η χρονολογική σειρά απόκτησης πλήρους δικαιώματος ψήφου από τις γυναίκες, σύμφωνα με σκόρπια στοιχεία[5], παρουσιάζει την παρακάτω ενδεικτική εικόνα: Αυστραλία 1874, (εκατό ολόκληρα χρόνια μετά τη Γαλλική επανάσταση), Καναδάς 1887, Νέα Ζηλανδία 1893[6], Φινλανδία 1906, Ισλανδία, Νορβηγία 1913, Δανία 1915, Ρωσία (ΕΣΣΔ), Ολλανδία 1917, Γερμανία, Αυστρία, Τσεχοσλοβακία, Ουγγαρία και Νότια Αφρική 1919, Ενωμένες Πολιτείες Αμερικής το 1920, Σουηδία 1921, Αγγλία, Παλαιστίνη 1928, Ινδίες 1929, Πορτογαλία, Ισπανία 1931, Βραζιλία 1933, Τουρκία 1934, Γαλλία 1945, Βέλγιο, Ιταλία 1946, Ελλάδα 1952, Κύπρος 1960, Ελβετία 1971, Κουβέιτ 2003, Μπουτάν, το 2008.

Annie_Kenney_and_Christabel_Pankhurst

Πατριαρχικές θρησκείες εναντίον της γυναίκας, εναντίον της ισότητας

Για όλες τις θρησκείες η γυναίκα είναι υποδεέστερη του άνδρα. Στις μονοθεϊστικές θρησκείες μάλιστα οι γυναίκες δεν μπορούν να ιερουργούν, να μπαίνουν στο ιερό των εκκλησιών και να επισκέπτονται κάποιους ‘ιερούς τόπους’, όπως λ. χ. το λεγόμενο ‘άγιον όρος’ της λεγόμενης ορθοδοξίας, με το αιτιολογικό ότι είναι ‘βρώμικες’ και ‘όργανα του σατανά’.

Γιατί όμως και οι κοινωνίες αντιμετώπισαν και πολλές αντιμετωπίζουν ακόμα με εχθρότητα την παρουσία της γυναίκας στα κοινά; Προφανώς επειδή οι κοινωνίες κυριαρχούνται ακόμα από τις πατριαρχικές αντιλήψεις και εξουσίες που από καταβολής τους κρύβονται πίσω από ‘θεούς’ και θρησκείες. Ας δούμε ενδεικτικά μερικές από τις θέσεις των μεγαλύτερων θρησκειών για τη γυναίκα.

 anast3

Χριστιανικός μισογυνισμός

Όλο το κακό αρχίζει από την φανταστική ιστορία του εβραϊσμού, όπως αυτή περιγράφεται στην λεγόμενη ‘Παλαιά Διαθήκη’ και συγκεκριμένα στο ‘κεφάλαιο της Γένεσης’, το οποίο απαντάται σχεδόν σε όλες τις θρησκείες, σύμφωνα με την οποία αφού ο ‘θεός’ έπλασε ‘εκ του μηδενός’ τον άνδρα και είδε ότι κάτι του έλειπε, τότε έπλασε τη γυναίκα από ένα κομμάτι σάρκας από την πλάτη του άνδρα, όχι ως ισάξιά του αλλά ως βοήθημά του και ως αντικείμενο της εξουσίας του με την εντολή «θα εξαρτάσαι πάντοτε από τον άνδρα σου και αυτός θα είναι ο κύριός σου».

Η λεγόμενη ‘παλαιά διαθήκη’, το αρχαιότερο μανιφέστο της πατριαρχικής εξουσίας που έχτιζε επίμονα τις μονοκρατορικές φαντασιώσεις του εβραϊκού μεγαλοϊδεατισμού, ως κληρονομιά του εργαλείου-θεού του, του Γιαχβέ, μας αποκαλύπτει τη θέση του για τη γυναίκα με τα παρακάτω σαφή λόγια: «Ο Mωυσής θύμωσε εναντίον των αρχηγών του στρατεύματος, των χιλιάρχων, και των εκατοντάρχων, που ήρθαν από την παράταξη του πολέμου και τούς είπε: Aφήσατε ζωντανές όλες τις γυναίκες; Δεν βλέπετε ότι αυτές έγιναν αιτία στους γιους Iσραήλ, σύμφωνα με τη συμβουλή τού Bαλαάμ, να ανομήσουν ενάντια στον Kύριο, στην υπόθεση του Φεγώρ, και έγιναν η πληγή επάνω στη συναγωγή τού Kυρίου και τώρα, θανατώστε από τα παιδιά όλα τα αρσενικά, θανατώστε ακόμα και όλες τις γυναίκες, όσες γνώρισαν άνδρα, που κοιμήθηκαν μαζί του, όλα, όμως, τα μικρά κορίτσια, όσα δεν γνώρισαν κοίτη άνδρα, φυλάξτε τα για τον εαυτό σας ζωντανά»[7]. Στο Δευτερονόμιο (κβ΄ 21), προβλέπεται «Να λιθοβολείται η θυγατέρα του λαϊκού όταν πορνεύσει». Στο δε Λευϊτικό (κα΄ θ) «Θυγατέρα ανθρώπου ιερέως εάν βεβηλωθεί πορνεύοντας επί πυρός κατακαυθήσεται». Ο εβραϊκός, ο λεγόμενος και ‘μωσαϊκός νόμος’ όριζε ότι κάθε λεχώνα είναι ακάθαρτη. Γι’ αυτό το λόγο της απαγορευόταν να εισέρχεται στο Ναό για 40 μέρες αν γεννούσε αγόρι και για 80 μέρες αν γεννούσε κορίτσι. Η διαφορά αυτή υπήρχε ως ένδειξη κατωτερότητας της γυναίκας και ως υπενθύμιση, ότι η γυναίκα εξαπατήθηκε πρώτη από τον σατανά, που ήταν βεβαίως δημιούργημα κι αυτός του ‘καλού θεού’!

Με δεδομένο το γεγονός ότι ο ‘Κύριος’ δεν είναι παρά το φετίχ, η συμβολική μορφή της πατριαρχικής εξουσίας και επειδή οι γυναίκες αμφισβητούσαν την βαρβαρότητα της πατριαρχικής εξουσίας τις εμφανίζουν ως «ανομήσασες ενάντια στον Κύριον», δηλαδή εχθρικές ενάντια στην πατριαρχική εξουσία και γι αυτό έπρεπε να θανατωθούν οι ενήλικες και να κρατηθούν ως ‘σκεύη ηδονής’ των στρατιωτών οι ανήλικες και μάλιστα οι ‘παρθένες’. Η σκυτάλη του μισογυνισμού της ‘παλαιάς διαθήκης’ και του ραβινισμού πέρασε σταδιακά μέσω της ρωμαϊκής πατριαρχικής εξουσίας και της βούλησης του Caesar Flavius Valerius Constantinus Augustus, του λεγόμενου και ‘Μέγα Κωνσταντίνου’, με τη βοήθεια του αχυράνθρωπου Επισκόπου Καισαρείας Ευσέβιου στις ‘γραφές’, στο DNA της νέας αυτοκρατορικής θρησκείας.

Η λεγόμενη ‘αγία γραφή’, και δια στόματος του υποτιθέμενου Ρωμαίου στρατιώτη Σαούλ που έγινε κατά έναν εντελώς παράξενο τρόπο Παύλος και μάλιστα ‘απόστολος των εθνών’ με αποστολή να επιβάλλει τον ιουδαιοχριστιανισμό της Ρώμης σε όλη τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, είναι σαφής αναφορικά με την αντίληψή του ιουδαιοχριστιανισμού για τη σχέση ανδρών και γυναικών: «να ξέρετε ότι σε κάθε άντρα η κεφαλή του είναι ο Χριστός και κεφαλή της γυναίκας ο άντρας της [..] ο άντρας, βέβαια, δεν οφείλει να κατακαλύπτεται στην κεφαλή του, επειδή είναι εικόνα και δόξα του Θεού. η γυναίκα όμως είναι δόξα του άντρα. Γιατί δεν προέρχεται ο άντρας από τη γυναίκα, αλλά η γυναίκα από τον άντρα. Και βέβαια, δε δημιουργήθηκε ο άντρας για τη γυναίκα, αλλά η γυναίκα για τον άντρα»[8]. Είναι προφανής η αντίληψη ότι για τον χριστιανισμό η γυναίκα είναι άνθρωπος δεύτερης κατηγορίας και άβουλο όργανο της εξουσίας του άντρα, σε βαθμό μάλιστα που δεν ορίζει ούτε το ίδιο το σώμα της, γιατί αυτό το ορίζει ο άνδρας της[9]. Βέβαια «οι δογματικές διακρίσεις της Ορθόδοξης Εκκλησίας δεν περιορίζονται μόνο στις γυναίκες όπως δείχνουν μερικά ενδεικτικά παραδείγματα: Στην ουσία έχει καταργήσει το δικαίωμα ελεύθερης επιλογής θρησκεύματος με την επιβολή του νηπιοβαπτισμού και της υποχρεωτικής κατήχησης ανήλικων»[10].

Όπως για τον Ιησού[11] των λεγόμενων ‘ευαγγελίων’, έτσι και για τον Παύλο[12] των λεγόμενων ‘πράξεων των αποστόλων’ δεν υπάρχει καμιά ιστορική μαρτυρία που να επιβεβαιώνει την ιστορική τους ύπαρξη και παρ’ όλα αυτά ο χριστιανικός μύθος αποδίδει σε αυτούς την ίδρυση του χριστιανισμού, της υποτιθέμενης θρησκείας της αγάπης, η οποία όμως αποστρέφεται τη ζωή και διδάσκει την υποταγή στην εξουσία[13] και την προτίμηση στο θάνατο που τάχα οδηγεί στην μεταθανάτια «αιώνια ζωή και το μέγα έλεος».

Όταν το 325 της νέας χρονολογίας τα ιερατεία όλων των τοπικών σκοταδιστικών μύθων και δοξασιών αναγκάστηκαν, με τη λεγόμενη ‘πρώτη σύνοδο της Νικαίας’, κάτω από την πίεση του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου να υποταχθούν στη νέα ενοποιητική θρησκεία, και στην ουσία τη νέα ιδεολογία της αυτοκρατορίας, τότε συντελέστηκε η μεγαλύτερη πλαστογραφία της ανθρώπινης ιστορίας, γιατί ένας κατασκευασμένος θρησκευτικός μύθος που λειτουργούσε ως εξουσιαστική ιδεολογία καταγράφτηκε και μάλιστα ετεροχρονισμένα με τη βία και την πλαστογραφία, χωρίς ωστόσο να γίνει από την επιστημονική ιστοριογραφία ποτέ αποδεκτό, ως ‘ιστορικό γεγονός’ και έκτοτε ως τέτοιο εκλαμβάνεται από αμαθείς και φοβισμένους με την βοήθεια της διδασκαλίας των λεγόμενων ‘πατέρων του χριστιανισμού’ και των ατέλειωτων στρατιών επαγγελματιών της θρησκείας.

Ας δούμε το μισογυνισμό που αποπνέουν οι απόψεις και η ‘διδασκαλία’ μερικών από αυτούς, αναφορικά με τη γυναίκα, στην οποία χρεώνουν όλες τις ευθύνες της πατριαρχικής εξουσίας για τα δεινά της ανθρωπότητας, ακόμα και τον θάνατο του υποτιθέμενου Χριστού:

  • Ιησούς: «Κι εγώ σας λέγω ότι αυτός που βλέπει μια γυναίκα και την επιθυμεί, ήδη εμοίχευσε μέσα στην καρδιά του» (Κατά Ματθαίον, 5. 28).
  • Παύλος: «Ο άνδρας… επλάσθη εξ αρχής ως ο κύριος εκπρόσωπος της κυριαρχίας του Θεού επί της Γης και είναι διά τούτο περισσότερον από την γυναίκα εικών και δόξα του Θεού. Η γυναίκα δε ως το εξαιρετικότερον από τα άλλα κτίσματα, που έχει υπό την εξουσίαν του ο άνδρας, είναι δόξα του ανδρός. Πράγματι δε ο άνδρας είναι υπεροχότερος από την γυναίκα, διότι δεν έγινε ο άνδρας από την γυναίκα, αλλ’ η γυναίκα έγινεν από τον άνδρα. Και επί πλέον δεν εκτίσθη ο άνδρας διά να βοηθή την γυναίκα, αλλ’ η γυναίκα επλάσθη προς χάριν και βοήθειαν του ανδρός» (προς Κορινθίους επιστολές).
  • Παύλος: Πρώτη Επιστολή προς Κορινθίους: «Διότι εγώ θέλω να είναι όλοι οι άνθρωποι όπως είμαι και εγώ, δηλαδή άγαμος και αφωσιωμένος στον Θεόν […] Ο άγαμος φροντίζει και ενδιαφέρεται δι’ όσα παραγγέλλει και θέλει ο Κυριος. Φροντίζει πως να αρέση στον Κυριον.[…] Η μείνασα παρθένος φροντίζει με όλην της την ψυχήν και επιδιώκει εκείνα που αρέσουν στον Κυριον, δια να είναι αγία και καθαρά κατά το σώμα και την ψυχήν. Λέγω δε αυτό περί της παρθενικής ζωής αποκλειστικά και μόνον προς το συμφέρον σας, όχι δια να σας βάλω θηλειά στον λαιμόν και να σας τραβήξω, χωρίς να το θέλετε, στον άγαμον βίον, αλλά δια να σας δείξω και να σας οδηγήσω εις μίαν σεμνήν ζωήν και διακεκριμένην θέσιν πλησίον του Κυρίου, χωρίς βιωτικούς περισπασμούς και φροντίδας», (Προς Κορινθίους πρώτη επιστολή Κεφάλαιο 7). Η αναγωγή της λεγόμενης σεξουαλικής εγκράτειας, αποχής και καταπίεσης σε χριστιανική αρετή δεν έρχεται μόνο σε αντίθεση με την ζωή, την πνευματικότητα και την ευτυχία του ανθρώπου, με τη Λογική και την επιστήμη, αλλά ως στέρηση και καταπίεση ζωτικών αναγκών του ανθρώπου καταλήγει σε νευρώσεις, συνειδησιακές διαταραχές και σε σοβαρές ασθένειες που δεν οδηγούν μόνο τα νευρωτικά άτομα στη δυστυχία και στις σκοταδιστικές θρησκείες, αλλά αποτελούν και μεγάλη πληγή του ανθρώπινου πολιτισμού, γιατί καταστρέφουν ζωτικούς κώδικες επικοινωνίας, συμβίωσης και κοινωνικότητας[14].
  • Αυγουστίνος: «Οι γυναίκες δεν πρέπει να έχουν απολύτως καμιά διαφώτιση ή παιδεία. Αλλά πραγματικά πρέπει να απομονώνονται γιατί είναι η αιτία των μισητών και ακουσίων στύσεων στους αγίους άνδρες».
  • Άγιος Βασίλειος: «Η γυναίκα δεν έχει την άδεια να αφήνει τον άνδρα της, αλλά, κι αν δέρνει αυτήν εκείνος, πρέπει να υπομένει κι όχι να χωρίζεται, κι αν την προίκα της ξοδεύει, κι αν σε άλλες γυναίκες πορνεύει, αυτή πρέπει να καρτερεί. Ώστε η μεν γυναίκα που άφησε τον άνδρα της μοιχαλίς είναι αν πάρει άλλον, ο δε αφεθείς αυτός άνδρας, αν πάρει άλλη, συγχωρείται» (Πηδάλιο, Κανών Θ).
  • Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος[15]: «Γενικά η γυναίκα είναι ένα σκουλήκι που σέρνεται, η κόρη του ψεύδους, σκεύος ακαθαρσιών, ο εχθρός της ειρήνης. Ο κατάλογος των αμαρτημάτων και των αδυναμιών της είναι ατελείωτος. Είναι ελαφρόμυαλη, φλύαρη και ακόλαστη. Πάνω απ’ όλα είναι παθιασμένη με την πολυτέλεια και τις δαπάνες. Φορτώνεται με κοσμήματα, πουδράρει το πρόσωπό της, βάφει τα μάγουλά της με κοκκινάδια, βάζει μυρωδικά στα ρούχα της, και έτσι γίνεται θανάσιμη παγίδα για τον εκμαυλισμό των νέων μέσω όλων των αισθήσεων. Όσος και αν είναι ο πλούτος, δεν επαρκεί για να ικανοποιήσει την γυναικεία επιθυμία. Μέρα και νύχτα η γυναίκα δεν σκέφτεται τίποτε άλλο παρά το χρυσάφι και τα πολύτιμα πετράδια, τα υφάσματα και τα κεντήματα, τις κρέμες και τα αρώματα. Αν δεν υπήρχε η σεξουαλική επιθυμία, κανένας άντρας με τα σωστά του δεν θα ήθελε να μοιράζεται το σπίτι του με μια γυναίκα και να υφίσταται τις επακόλουθες ζημιές, παρά τις οικιακές εργασίες που εκτελεί. Γι’ αυτό το λόγο ο Θεός, γνωρίζοντας την ελεεινή της φύση, την προίκισε με το όπλο της σεξουαλικότητας». Η τόση εχθρότητα εναντίον της σεξουαλικότητας και ιδιαίτερα της γυναικείας σεξουαλικότητας αποτελεί χαρακτηριστικό γνώρισμα θεοκρατικών κοινωνιών που καλύπτουν κραυγαλέες κοινωνικές ανισότητες και αυταρχικές εξουσίες και συνεπώς «η σεξουαλικότητα αντικατόπτριζε πάντα τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία και σηματοδοτούσε το βαθμό της κοινωνικής εκτίμησης που απολάμβανε» [16], αλλά και το επίπεδο του πολιτισμού.
  • Ιωάννης ο Χρυσόστομος: «Από όλα τα άγρια θηρία το πιο βλαβερό είναι η γυναίκα».
  • Ιωάννης ο Χρυσόστομος: «Τι άλλο είναι η γυναίκα παρά ένας εχθρός της φιλίας, μια αναπόφευκτη τιμωρία, ένα αναγκαίο κακό, ένας φυσικός πειρασμός, ένας επιθυμητός όλεθρος, ένας οικιακός κίνδυνος, μια ευχάριστη καταστροφή, ένα κακό της φύσεως ζωγραφισμένο με όμορφα χρώματα;»
  • Θωμάς ο Ακινάτης: «Η γυναίκα είναι ατελής άνδρας».
  • Αμβρόσιος: «Ο Αδάμ οδηγήθηκε στην αμαρτία από την Εύα και όχι η Εύα από τον Αδάμ. Το δίκαιο είναι να δεχθεί σαν αφέντη της, εκείνον που οδήγησε στην αμαρτία».
  • Κλήμης ο Αλεξανδρεύς (ο δολοφόνος της Υπατίας[17]): «Η γυναίκα πρέπει να αισχύνεται που είναι γυναίκα».
  • Ισαάκ ο Σύρος: «Είναι καλύτερο να φας δηλητήριο, παρά να συμφάγεις με μια γυναίκα, και αν ακόμη είναι μητέρα σου ή αδελφή σου».
  • Κοσμάς ο Αιτωλός: «Αν σ’ ένα σταυροδρόμι συναντήσεις το διάβολο και μια γυναίκα, πήγαινε προς τα εκεί που είναι ο διάβολος και όχι προς τα εκεί που είναι η γυναίκα».
  • Μέγας Αθανάσιος: «Με τις γυναίκες δεν είναι ασφαλές ούτε από κοινού ν’ αποφασίζει κανείς».
  • Τερτυλλιανός: «Γυναίκα! Είσαι η πύλη του διαβόλου. Εξαιτίας σου αναγκάστηκε να πεθάνει ο γιος του θεού. Θα έπρεπε να κυκλοφορείς πάντα με μαύρα ρούχα και κουρελιασμένα».

Για να κατανοήσουμε τον μισογυνισμό του χριστιανισμού αξίζει να συνυπολογίσουμε την πλήρη απουσία κεντρικής γυναικείας φιγούρας στο μύθο και την απόλυτη περιφρόνηση της ανθρώπινης υπόστασης των γυναικών που τις ταύτιζε με άψυχα όντα:

  1. Αφού καμιά ιστορική πηγή δεν αναφέρει την ύπαρξη του Ιησού Χριστού, φυσικό είναι να μην υπάρχει καμιά ιστορική πηγή για την ύπαρξη της μητέρας του, της λεγόμενης ‘παναγίας Θεοτόκου’. Ούτε και στις λεγόμενες ‘ιερές γραφές’, οι οποίες όπως είναι γνωστό γράφτηκαν, πλαστογραφήθηκαν και ξαναγράφτηκαν πολύ αργότερα, δεν γίνεται σαφής λόγος περί ‘Θεοτόκου’. Στο ‘κατά Ματθαίον’, (κεφάλαιο Α. 18 και 19), αναφέρεται ότι: «Του Ιησού Χριστού η γέννηση λοιπόν έγινε ως εξής, δηλαδή όταν μνηστεύτηκε η μητέρα του Μαρία με τον Ιωσήφ, πριν να έχουν συζυγικές σχέσεις, βρέθηκε έγκυος από το Άγιον Πνεύμα. Και ο Ιωσήφ ο μνηστήρας της, επειδή ήταν δίκαιος και δεν ήθελε να την ντροπιάσει δημοσία, θέλησε να την χωρίσει κρυφά…»!. Τώρα ποιος ήταν το ‘άγιο πνεύμα’ και γιατί τελικά δεν την χώρισε ο Ιωσήφ τη Μαρία είναι μια άλλη ιστορία και δεν έχει σχέση με το παραμύθι των κατασκευαστών του χριστιανισμού. Στο κατά Λουκάν (Κεφάλαιο ΚΔ. 10) αναφέρεται συγκεκριμένα στις γυναίκες που υποτίθεται ότι βρίσκονταν στον υποτιθέμενο τάφο του υποτιθέμενου Ιησού, πριν από την υποτιθέμενη ‘ανάστασή’ του: «Ήταν λοιπόν η Μαρία Μαγδαληνή και η Ιωάννα και η Μαρία του Ιακώβου και άλλες που βρίσκονταν μαζί τους…». Κάποιοι προσπαθούν να υποστηρίξουν ότι η Μαρία του Ιακώβου ήταν η μητέρα του Ιησού, αλλά χωρίς πειστικότητα γιατί αφ’ ενός η υποτιθέμενη ‘Μαρία η Θεοτόκος’ ήταν του Ιωσήφ και αφ’ ετέρου δεν μπορεί ένας υποτιθέμενος ευαγγελιστής να αναφέρει την υποτιθέμενη Θεοτόκο με λάθος όνομα και μετά από κάποιες άλλες υποτιθέμενες μαθήτριες του Ιησού, και μάλιστα όχι ως Θεοτόκο, αλλά ως Μαρία του Ιακώβου.

Η απουσία όμως κάποιας κεντρικής γυναικείας φιγούρας στον χριστιανικό μύθο αποδυνάμωνε τόσο τον ίδιο το μύθο, όσο και τον κεντρικό του ήρωα, πέρα από το σημαντικότερο γεγονός ότι δεν πρόσφερε πρότυπο, δηλαδή, κεντρική ηρωίδα για τις γυναίκες με την οποία θα ταυτίζονταν. Περί ‘Θεοτόκου παρθένου Μαρίας’, αποφάσισε τελικά, και παρά τις πολλές αμφισβητήσεις και αντιρρήσεις, η Σύνοδος της Εφέσου το 431[18], δηλαδή περίπου τεσσερισήμισι αιώνες μετά την υποτιθέμενη γέννηση του Χριστού και εκατό και πλέον χρόνια μετά τη συνωμοσία του Κωνσταντίνου και του Ευσέβιου, περί Χριστού και χριστιανισμού. Μέχρι τότε κανείς δεν γνώριζε την ύπαρξή της υποτιθέμενης Θεοτόκου.

  1. Μόλις το 1545 στη Σύνοδο του Τρέντο η Καθολική Εκκλησία, αναγκάστηκε, κάτω από την πίεση του, μετά την Λουθηριανή επανάσταση, ανερχόμενου καπιταλισμού που ξανασυνέδεε τον μύθο για την ‘αθάνατη ατομική ψυχή’ με το ‘ιερό και αιώνιο δικαίωμα στην ατομική ιδιοκτησία’ να αποδεχτεί ότι όχι μόνο οι άντρες, αλλά και οι γυναίκες έχουν ψυχή[19]. Αξίζει σε αυτό το σημείο να επαναφέρουμε στη μνήμη μας τον αρχαιοελληνικό μύθο «Έρως και Ψυχή» για να κατανοήσουμε τις πραγματικές πηγές του χριστιανικού μύθου και τη στρεβλωτική παράφραση και παραποίηση της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας και Γραμματείας. Με δυό λόγια ο μύθος λέει ότι η Ψυχή ήταν η νεότερη από τις τρεις όμορφες κόρες του βασιλιά της Σικελίας. Η ομορφιά της επισκίαζε αυτήν της Αφροδίτης και από ζήλεια η Αφροδίτη την έστειλε να παντρευτεί στον κάτω κόσμο με έναν φτερωτό δράκο. Φαίνεται όμως πως με παρέμβαση κάποιων άλλων θεών το σχέδιο της Αφροδίτης ναυάγησε, γιατί στο μεταξύ την Ψυχή την ερωτεύτηκε ο γιός της ο Έρως. Η Αφροδίτη όμως δεν παραιτήθηκε από το σχέδιό της πράγμα που οδήγησε στην εξοντωτική ταλαιπωρία των δυό ερωτευμένων και τελικά στην αρρώστια του Έρωτα και της Ψυχής, με αποτέλεσμα την παρέμβαση άλλων θεών στον Δία. Ο μύθος θέλει τον Δία να φέρνει το θέμα στο συμβούλιο των θεών και να αποσπά την πλειοψηφία υπέρ του γάμου των δυό νέων ερωτευμένων χαρίζοντας την αθανασία στην θνητή Ψυχή για να μπορεί να παντρευτεί τον θεό Έρωτα[20]. Η κατασκευή του μύθου φαίνεται να συμπίπτει με την εμφάνιση της πατριαρχίας και της ατομικής ιδιοκτησίας και πολλοί τότε ταύτισαν την Ψυχή με την υποτιθέμενη ‘αθάνατη ψυχή’ και αυτήν με την ατομική ιδιοκτησία, την δύναμη, την εξουσία χάρη της οποίας αποκτούσε κάποιος την ιδιότητα του Πολίτη, την οποία ιδιότητα στερούνταν όσοι δεν είχαν ατομική ιδιοκτησία, μεταξύ των οποίων και οι γυναίκες, και ως τέτοιοι θεωρούνταν και αντιμετωπίζονταν ως ‘άψυχοι’, αδύναμοι, δούλοι. Οι κατασκευαστές του χριστιανικού μύθου υιοθέτησαν τον αρχαιοελληνικό μύθο και διαστρεβλώνοντάς τον έχτισαν πάνω του ολόκληρη θρησκεία του μίσους και της υποκρισίας που αποπροσανατολίζει την ανθρωπότητα και υπηρετεί τις πιο απάνθρωπες και καταστροφικές εξουσίες.

Ισλαμ Γυν

Η θέση της γυναίκας στις άλλες μεγάλες θρησκείες

ΙΣΛΑΜ. Σύμφωνα με το Κοράνι ο Μωάμεθ λέει: «Οι άνδρες είναι οι συντηρητές των γυναικών, επειδή ο Αλλάχ έκανε ορισμένους να υπερέχουν των άλλων, και επειδή εκείνοι ξοδεύουν από την περιουσία τους. Οι καλές γυναίκες συνεπώς είναι υπάκουες, φυλάγοντας τα κρυφά πράγματα όπως τα έχει φυλάξει ο Αλλάχ, και όσο για εκείνες εκ μέρους των οποίων φοβόσαστε την εγκατάλειψη, να τις επιπλήττετε, και να τις αφήνετε μόνες μέσα στους χώρους του ύπνου, και να τις δέρνετε. Και τότε, αν σας υπακούνε, μην ζητάτε κάτι εναντίον τους. Είναι βέβαιο πως ο Αλλάχ είναι ύψιστος, είναι μεγάλος», Κοράνι 4:34, δηλαδή είναι βέβαιο πως ο Αλλάχ είναι ο θεός των ανδρών και της πατριαρχικής εξουσίας που τον δημιούργησαν.

«Οι γυναίκες-σας είναι σαν ένα κομμάτι καλλιεργημένης γης για σας, έτσι, πλησιάστε τη γη-σας όποτε και όπως θέλετε». Κοράνι 2:223.

«Στον Παράδεισο υπάρχει ένα περίπτερο φτιαγμένο από ένα τεράστιο κούφιο μαργαριτάρι εξήντα μίλια σε πλάτος, σε κάθε γωνία του οποίου υπάρχουν εταίρες που δεν θα βλέπουν εκείνους που είναι στις άλλες γωνίες, και που οι πιστοί θα τις επισκέπτονται και θα τις απολαμβάνουν». Sahih Al-Bukhari 4879 (Το Sahih Al-Bukhari, είναι το δεύτερο σημαντικό ιερό βιβλίο του Ισλάμ μετά το Κοράνι). Οι γυναίκες όμως δεν δικαιούνται να απολαμβάνουν τον έρωτα και γι αυτό υποβάλλονται στον βάρβαρο γενετήσιο ακρωτηριασμό, τη γνωστή κλειτοριδεκτομή[21], που είναι ευρέως διαδεδομένος κυρίως μεταξύ των μουσουλμανικών πληθυσμών των χωρών της Αφρικής και της Ασίας, αλλά σε πολλές περιπτώσεις είναι διαδεδομένος και μεταξύ χριστιανών και οπαδών ανιμιστικών θρησκειών και αποσκοπεί στην εξαφάνιση της γυναικείας προσωπικότητας ως προϋπόθεση για την απόλυτη υποταγή της.

Το Κοράνιο επιτρέπει στον άνδρα να παντρευτεί τέσσερις γυναίκες. Μια γυναίκα δεν επιτρέπεται να παντρευτεί τέσσερις άντρες. Η γυναίκα δεν μπορεί να μπει σε ένα τζαμί, πρέπει να προσευχηθεί έξω. Θεωρείται βρώμικη, μόνο και μόνο γιατί είναι γυναίκα.

Το ιερατείο της θρησκείας του Ισλάμ, εκπρόσωπος της πιο ακραίας μορφής της πατριαρχικής εξουσίας, στην ιδιαίτερα ακραία του μορφή, τον φονταμενταλισμό, έχει επιβάλλει ένα θεοκρατικό καθεστώς ακραίας κοινωνικής ανισότητας που καταδικάζει τη γυναίκα να ζει σε συνθήκες ζώου, στερημένη ακόμα και από τα πιο στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα, εκτοπίζοντάς την από τις κοινωνικές διεργασίες και καθιστώντας την, ακόμα και ενδυματολογικά, κοινωνικά ανύπαρκτη και αόρατη. Η θεοκρατική εξουσία με νόμο τη Σαρία και το Κοράνι έχει υποκαταστήσει τις πολιτικές λειτουργίες των κοινωνιών που τις επηρεάζει και τις καθηλώνει σε έναν ιδιότυπο μεσαίωνα ανισοτήτων και βαρβαρότητας.

parakato.gr

ΙΟΥΔΑΪΣΜΟΣ. Σύμφωνα με το Ταλμούδ και τις άλλες ιερές γραφές του: «Οι εβραίοι αποκαλούνται ανθρώπινα όντα, αλλά οι μη-εβραίοι δεν είναι άνθρωποι. ΕΙΝΑΙ ΚΤΗΝΗ»,[22].«Οι εβραίοι δικαιούνται να ληστεύουν και να φονεύουν μη-εβραίους»[23]. «Όλα τα παιδιά των απίστων είναι ζώα. (…) Τα κορίτσια των μη-εβραίων βρίσκονται σε κατάσταση niddah (ακαθαρσίας) από τη γέννα τους»[24]. «Μια έγκυος εβραία δεν είναι καλύτερη από ένα έγκυο ΖΩΟ»[25]. «Ένας εβραίος μπορεί να συνουσιαστεί με ένα παιδί, αρκεί το παιδί να είναι λιγότερο από 9 ετών»[26]. «Δεν είναι σημαντικό όταν ένας άντρας συνουσιάζεται με ένα μικρό κοριτσάκι»[27].

Μια θρησκεία που αντιμετωπίζει τους ‘απίστους’, τους μη οπαδούς της ως κτήνη που πρέπει να ληστεύονται και να φονεύονται, τα παιδιά, αλλά ακόμα και τις έγκυες εβραίες ως ζώα και ως σκεύη ηδονής, δεν είναι καθόλου παράξενο που διακηρύσσει ότι οι πιστοί της είναι ο περιούσιος λαός του θεού της του Γιαχβέ που τους έχει αναθέσει να κυβερνήσουν όλους τους λαούς του πλανήτη για να βελτιώσουν την ανθρωπότητα με βάση τις παραπάνω μισάνθρωπες αρχές του πατριαρχικού μισογυνισμού και του ολοκληρωτισμού.

Επειδή η πατριαρχική εξουσία στην ουσία της δεν είναι εξουσία των ανδρών γενικά επί των γυναικών, αλλά η εξουσία των λίγων πάνω στους πολλούς, γι αυτό δεν σημαίνει μόνο μισογυνισμό, αλλά και απόλυτη μισανθρωπία, ο ιουδαϊσμός παρουσιάζει τον κατασκευασμένο θεό του, τον Γιαχβέ, να απαιτεί, ως έκφραση της υποταγής στην εξουσία και των ανδρών, τον γενετήσιο ακρωτηριασμό τους με τη γνωστή περιτομή[28]. Συγκεκριμένα βλέπουμε τον Γιαχβέ να υπόσχεται στον Αβραάμ: «Και θα στήσω έγκυρον και ακατάλυτον την συμφωνίαν και την υπόσχεσίν μου αυτήν και στους απογόνους σου έπειτα από σε εις όλας τας γενεάς αυτών υπόσχεσιν παντοτεινήν και ανέκκλητον ότι θα είμαι ιδικός σου Θεός και Θεός των έπειτα από σε απογόνων σου. Και θα δώσω εις σε και έπειτα από σε στους απογόνους σου ως αιωνίαν ιδιοκτησίαν όλην αυτήν την γην Χαναάν, εις την οποίαν τώρα κατοικείς ως ξένος και θα είμαι στους απογόνους σου ο Θεός των. Είπε δε ακόμη ο Θεός προς τον Αβραάμ, σύ θα φυλάξης την διαθήκην μου αυτήν, συ και οι απόγονοί σου εις όλας τας γενεάς των. Σημείον δε και εξωτερικόν γνώρισμα της συμφωνίας μεταξύ εμού και υμών και των απογόνων σου έπειτα από σέ, εις όλας τας γενεάς αυτών ότι θα τηρήσετε την διαθήκην μου είναι τούτο Από τώρα και στο εξής θα περιτέμνεται κάθε αρσενικόν τέκνον σας. Θα περικόψετε την σαρκίνην ακροβυστίαν σας και τούτο θα είναι σημείον της συμφωνίας μας μεταξύ εμού και υμών. Καθε αρσενικόν παιδί θα περιτέμνεται οκτώ ημέρας μετά την γέννησίν του, κάθε αρσενικόν εις όλας τας γενεάς σας, όπως επίσης θα περιτέμνεται και ο δούλος, ο οποίος θα αγορασθή με χρήματα, και το παιδί παντός ξένου ο οποίος κατοικεί μαζή σας, έστω και αν δεν είναι απόγονός σου. Θα περιτμηθή όπως δήποτε ο δούλος, που εγεννήθη εις την οικίαν σου, και ο δούλος, που ηγοράσθη με χρήματα. Η περιτομή αυτή της σαρκός σας θα είναι υποχρέωσις απορρέουσα από την συμφωνίαν μας, η οποία θα έχη αιωνίαν ισχύν. Καθε αρσενικόν, του οποίου δεν περιεκόπη η σαρξ της ακροβυστίας του κατά την ογδόην ημέραν από της γεννήσεώς του και έμεινεν απερίτμητον, θα εξολοθρευθή η ύπαρξις αυτή εκ μέσου της φυλής του, διότι κατεφρόνησε και κατεπάτησε την εντολήν μου»[29].

Η ταύτιση της έννοιας του ιδιωτικού θεού του ‘περιούσιου λαού’ με την ιδιοκτησία και της εξουσίας με τον ακρωτηριασμό της ανθρώπινης προσωπικότητας είναι στην υποτιθέμενη συμφωνία του Γιαχβέ με τον υποτιθέμενο γενάρχη των Εβραίων, τον Αβραάμ, παραπάνω από σαφής και αποκαλυπτική της φύσης της πατριαρχικής εξουσίας, ως εξουσία των λίγων πάνω στους πολλούς. Αλλά η κατανόηση αυτής της πραγματικότητας είναι αναγκαία για τους πολλούς προκειμένου να απελευθερωθούν από όλους τους σκοταδιστικούς μύθους και από όλες τις απάνθρωπες και καταστροφικές εξουσίες.

 

ΙΝΔΟΥΙΣΜΟΣ Ο Ινδουισμός, αποτελεί έκφραση πολλών τοπικών θρησκειών που περιγράφονται από τη σανσκριτική έκφραση Σανατάνα, ή Ντάρμα, που σημαίνει «αιώνιος νόμος», «αιώνια τάξη» ή «πατρική πίστη». Ο Ινδουισμός δεν έχει δημιουργό θεό, αλλά πολλές μεγάλες και μικρές τοπικές θεότητες και είναι περισσότερο μια φιλοσοφία-ιδεολογία στερημένης και υποταγμένης ζωής σε μια πατριαρχικά εξουσιαζόμενη χώρα, τις Ινδίες, που χαρακτηρίζεται από έντονες ταξικές οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες, κάστες, και περιγράφεται στις ιερές γραφές της, τις Βέδες, και ασκείται από τους γκουρού (δασκάλους). Όπως είναι φυσικό σε μια πατριαρχική θρησκεία η θέση της γυναίκας βρίσκεται στο κοινωνικό περιθώριο και εξαιρείται από τη μελέτη και το διαλογισμό. Μια γυναίκα δίχως σύζυγο δεν είναι ολοκληρωμένη, αλλά μια παντρεμένη γυναίκα που δεν φέρνει στον κόσμο αγόρι, αλλά κορίτσι θεωρείται καταραμένη και τις περισσότερες φορές το κορίτσι θανατώνεται κατά τη γέννησή του από τη μαμή με την σύμφωνη γνώμη του πατέρα και των γονιών του. Για τις γυναίκες που μένουν χήρες, σύμφωνα με τις Γραφές, έχουν τρεις εναλλακτικές επιλογές. Να ταφούν μαζί με τον νεκρό, να παντρευτούν τον αδελφό του ή να ζήσουν απομονωμένες. Ενάρετη γυναίκα θεωρούνταν, ωστόσο, μονάχα η σύζυγος που ακολουθούσε το νεκρό σύζυγο στη νεκρική πυρά και καιγόταν μαζί του.

Αν και ο σχετικός νόμος έχει καταργηθεί, εν τούτοις η ισχυρή θρησκευτική παράδοση επιβάλλει: Όλες οι γυναίκες, ανεξαρτήτως κάστας, οφείλουν, σύμφωνα με ένα από τα ιερά κείμενα του Ινδουισμού, το Garuda Purana, να καούν ζωντανές μαζί με τον θανόντα σύζυγο για να αποδείξουν την αθωότητα, την πίστη και αφοσίωση στον άντρα τους. Το έθιμο αυτό ονομάζεται sati (αγιοσύνη). Εξαιρέσεις αποτελούν οι έγκυες και οι μητέρες μικρών παιδιών. Αν δεν το κάνουν, θα τιμωρηθούν (από τους συγγενείς και αν όχι) στις επόμενες ζωές θα ξαναγεννιούνται γυναίκες ώσπου να κάνουν σάτι[30]. Η δύναμη αυτού του εθίμου παραμένει ισχυρή τόσο εξαιτίας της αμάθειας, όσο και εξαιτίας του φόβου της πατριαρχικής εξουσίας. Μάλιστα, πολλές γυναίκες πέφτουν μόνες τους στη νεκρική πυρά που καίει τον σύζυγό τους με την ψευδαίσθηση ότι θα αγιάσουν, αλλά μάλλον από το φόβο του κοινωνικού στιγματισμού και της τιμωρίας, δεδομένου και του γεγονότος πως η περιουσία του άνδρα τους δεν κληρονομείται από τις χήρες, αλλά από τους άνδρες συγγενείς του.

Ο Μαχάτμα Γκάντι, ο απελευθερωτής της Ινδίας από τη βρετανική αποικιοκρατία και μεγάλος μεταρρυθμιστής της ινδικής κοινωνίας προσπάθησε να απαλλάξει τους συμπολίτες του από αυτές τις δοξασίες, υποστηρίζοντας ότι «η γυναίκα δεν είναι σκλάβα του άντρα, αλλά σύντροφός του και βοηθός του και ισότιμη συνεργάτης σε όλες του τις χαρές και τις λύπες, το ίδιο ελεύθερη όσο και αυτός να επιλέξει το δικό της μονοπάτι», πράγμα όμως που σκοντάφτει ακόμα στην πατριαρχική εξουσία.

 

ΒΟΥΔΙΣΜΟΣ. Θεμελιωτής του βουδισμού θεωρείται ο Σιντάρτα Γκαουτάμα πρίγκιπας της Ινδίας που έζησε περίπου στην εποχή του Σόλωνα, το 600 της παλιάς χρονολογίας, αλλά στην πραγματικότητα εμφανίζεται τετρακόσια χρόνια αργότερα, όταν οι εξουσίες του τότε γνωστού κόσμου, αρχίζουν να μαστορεύουν τις μονοθεϊστικές θρησκείες. Ο Βουδισμός έχει πολλά κοινά με τον Ινδουισμό γιατί και οι δυο χρησιμοποιούν τους όρους «κάρμα» (ηθική που βασίζεται στη σχέση αιτία-αποτέλεσμα), «μάια» (απατηλή φύση του κόσμου) και«σαμσάρα» (κύκλος μετενσάρκωσης). Ο Βουδισμός δεν αναφέρεται σε κανένα θεό δημιουργό του κόσμου, γιατί αυτός υπήρχε, ούτε και σε σωτήρα των ανθρώπων, γιατί αυτοί μπορούν να σωθούν από μόνοι τους Ο μύθος λέει ότι, ο ίδιος ο Βούδας δεν αντιμετώπισε τον εαυτό του σαν θεό, αλλά ως άνθρωπο που δρούσε για να δείξει έναν νέο δρόμο στους ανθρώπους. Οι βουδιστές πιστεύουν πως ο τελικός σκοπός της ζωής είναι να επιτευχθεί «φώτιση» και θεωρούν ότι: 1) η ζωή είναι βάσανο, 2) τα βάσανα προκαλούνται από την επιθυμία και την εξάρτηση, 3) ο άνθρωπος μπορεί να απαλλαγεί από τα βάσανα αν δαμάσει τις επιθυμίες του 4) αυτό είναι δυνατόν αν ακολουθηθεί ένας συγκεκριμένος δρόμος, μια μέθοδος οχτώ σταδίων, με το επονομαζόμενο «Οκταπλό μονοπάτι» που αναζητά απαντήσεις στα παρακάτω ερωτήματα: 1) ποιά είναι η σωστή οπτική γωνία 2) ποιά είναι η σωστή πρόθεση, 3) ποιά είναι η σωστή ομιλία, 4) ποία είναι η σωστή δράση, 5) ποιός είναι ο σωστός τρόπος ζωής, 6) ποιά είναι η σωστή προσπάθεια 7) ποιός είναι ο σωστός τρόπος να ρυθμίσουμε το νου μας και το διαλογισμό μας και 8) αυτοσυγκέντρωση. Η διδασκαλία του Βούδα είναι καταγεγραμμένη στην επονομαζόμενη Τριπιτάκα που σημαίνει «τα τρία καλάθια»!.

Η θέση της γυναίκας στο βουδισμό είναι, παρά την κάποια φλυαρία περί του αντιθέτου, πολύ υποδεέστερη της θέσης του άνδρα. Η γυναίκα οφείλει να υπομείνει τις όποιες δοκιμασίες της ζωής προκειμένου στην επόμενη ζωή να γεννηθεί άντρας. Το σώμα των γυναικών θεωρείται ακάθαρτο. Γι’ αυτό η γυναίκα, ακόμη και ως μοναχή, πρέπει να υπακούει στους άντρες μοναχούς και δεν μπορεί να φτάσει στη λύτρωση μέσω του διαλογισμού. Συμπερασματικά, γίνεται κατανοητό ότι και στον βουδισμό οι γυναίκες αντιμετωπίζονται ως υποδεέστερα όντα και έχουν υποβαθμισμένη θέση σε σχέση με τους άντρες, τόσο στη θρησκευτική όσο και στην οικονομική και κοινωνική ζωή.

 

ΚΟΜΦΟΥΚΙΑΝΙΣΜΟΣ: Ο Κομφουκιανισμός ξεκίνησε ως ένα ηθικό και φιλοσοφικό σύστημα το οποίο αναπτύχθηκε από τον κινέζο κοινωνικό φιλόσοφο Κομφούκιο ((551-479) της παλιάς χρονολογίας, εποχή κατά την οποία η Κίνα σπαρασσόταν από εμφύλιους πολέμους στους οποίους η κεντρική εξουσία της δυναστείας Τσε αδυνατούσε να επιβληθεί. Ο Κομφούκιος ανάλαβε να διαμόρφωση για λογαριασμό της κεντρικής εξουσίας, ένα ηθικό-θρησκευτικό, στην ουσία ένα ιδεολογικό σύστημα, της λεγόμενης ευσέβειας και κατ’ αυσίαν της υποταγής στην πατριαρχική εξουσία, που θα έβαζε τις βάσεις για μια αρμονική κοινωνία. Κατά τον 2ο αιώνα με πρωταγωνιστή τον Τούνγκ-Τσούνγκ-σου, πρωθυπουργό του αυτοκράτορα Βουτί της δυναστείας των Χαν και από πολλούς άλλους μαθητές του Κομφούκιου, εξελίχθηκε σε μια ιδιότυπη, χωρίς φόβο Θεού, θρησκεία στην Κίνα και στη συνέχεια επεκτάθηκε στην Ιαπωνία, στην Κορέα και στο Βιετνάμ.

Ο κομφουκιανισμός στηρίζεται στα έξι ιερά βιβλία, τα γνωστά κίνγκ[31], και στις παρακάτω αρχές της ‘Ευσάβειας’, της υπακοής και της υποταγής στην εξουσία του άρχοντα και του άνδρα:

  • καλοσύνη του άρχοντα-νομιμοφροσύνη του αρχόμενου.
  • αγάπη του πατέρα – υπακοή του γιου.
  • αγαθότητα των ηλικιωμένων – σεβασμός των νέων.
  • δικαιοσύνη του συζύγου – υπακοή της συζύγου.

Ο Κομφουκιανισμός δεν είναι ένας κλασικός σκοταδιστικός μύθος, μια καθαρόαιμη θρησκεία με θεούς, ιερατεία, κόλαση και παράδεισο, αλλά μια θρησκειοποιημένη εξουσιαστική ιδεολογία που, όμως, αποσκοπεί στον ίδιο στόχο, στην υποταγή των ανθρώπων στην πατριαρχική εξουσία, η οποία προϋποθέτει και την υποταγή της γυναίκας στον άνδρα.

women1-770x470

Από το Πένθιμο Φινάλε της καπιταλιστικής βαρβαρότητας στο Χαρούμενο Πρελούντιο ενός οικουμενικού ουμανιστικού πολιτισμού

 

Μια προσεχτική ανάγνωση αυτού του κειμένου, αλλά και άλλων που αναφέρονται στην εμφάνιση των θρησκειών δείχνει ότι αυτές εμφανίστηκαν όλες περίπου την ίδια περίοδο μεταξύ του 6ου και του 1ου αιώνα της παλιάς χρονολογίας, περίοδο κατά την οποία επικράτησε οριστικά η πατριαρχική εξουσία, ως αποτέλεσμα της εμφάνισης και της επικράτησης της ατομικής ιδιοκτησίας πάνω στη γη, με αποτέλεσμα την κοινωνική ανισότητα, απέναντι στην οποία καμιά θρησκεία δεν αντέδρασε, γιατί χωρίς ανισότητα, εξαθλίωση και δυστυχία δεν θα μπορούσαν να προσφέρουν ψευδαισθήσεις και υποκατάστατα και συνεπώς δεν θα μπορούσαν να υπάρχουν.

 

Όμως όλες αυτές οι κοινωνικές διακρίσεις, η καταπίεση σε βάρος της γυναίκας που μείωνε και τσαλάκωνε την προσωπικότητά της, ακόμα και ο φόβος του θανάτου εμπόδιζε τη φυσιολογική της ανάπτυξη και συμπεριφορά και την ανάγκαζε να εκμεταλλευτεί αμυντικά, όπως μπορούσε, τη θηλυκότητά της και να παγιδεύει τον άνδρα σ’ έναν ανταγωνισμό στον οποίο ο άντρας έχει συγκριτικά μειονεκτήματα[32]. Αυτό το παιχνίδι ερωτικής εναντίον πατριαρχικής εξουσίας οδήγησε στην πολλαπλή και υστερόβουλη νόθευση, αλλά  και στη διαστροφή της ερωτικής σχέσης μεταξύ των δύο φύλλων και την υπέταξε στους νόμους της αγοράς μετατρέποντάς την σε αντικείμενο που πουλιέται και αγοράζεται. Το αποτέλεσμα ήταν η νόθευση του ίδιου του ανθρώπινου πολιτισμού, για την αποκατάσταση του οποίου καθίσταται αναγκαίος ένας νέος Διαφωτισμός και μια αναγεννητική πολιτιστική και πολιτισμική επανάσταση που θα ανατρέψει συθέμελα τους σκοταδιστικούς μύθους, τις εξουσιαστικές ιδεολογίες και την πατριαρχική εξουσία και θα ανοίξει το δρόμο για έναν πολιτισμό του ‘ανίκητου στη μάχη έρωτα’ για την ισότητα, την ελευθερία, την πραγματική δημοκρατία, την ανθρωπιά και την καθολική ευτυχία.

tsipras-agio-oros2

Τελικά οι γυναίκες, λόγω άγνοιας και φόβου υποτάχτηκαν στην πλειοψηφία τους στην μοίρα που τους επιφυλάσσει η εκάστοτε θρησκεία και εξουσία και αντί να επαναστατήσουν ενάντια σε ότι τις καταδικάζει σε δεύτερης κατηγορίας ανθρώπους, έγιναν δια της θρησκευτικής σεξουαλικής αναστολής, ή δια του φεμινιστικού λυσιστρατισμού ή και δια του κοκετισμού και της επιδειξιομανούς προκλητικότητας οι εφιάλτες των εφήβων και των ανδρών[33]. Έγιναν οι στυλοβάτες τόσο των θρησκειών όσο και των εξουσιών, παίρνοντας εκδίκηση από τους θεωρούμενους υπεύθυνους, δηλαδή τους άντρες τους, γελοιοποιώντας τους με κάθε τρόπο. Οι πιο τολμηρές έγιναν ιέρειες μυστηρίων, εταίρες μεγάλων ανδρών, αυτοκρατόρισσες, βασίλισσες υπουργοί, πρωθυπουργοί και πήραν την εξουσία από τους άνδρες γελοιοποιώντας την πατριαρχία και τις θρησκείες της που τις ήθελαν κατώτερες.

Ακόμα και σήμερα, στον 21ο αιώνα οι περισσότερες εργαζόμενες γυναίκες περιφέρουν τους υποτιθέμενους ανώτερους άνδρες τους από εκκλησία σε εκκλησία, από μοναστήρι σε μοναστήρι και τους φορτώνουν τα σύμβολα της υποταγής σε ανύπαρκτους θεούς και σε απάνθρωπες και σκληρές υπαρκτές εξουσίες, όπως σταυρουδάκια από ‘τίμιο ξύλο’ ή από άτιμο χρυσό, χαϊμαλιά, ‘φυλαχτά’ και χάντρες στο λαιμό, ‘αγιασμένα’ βραχιόλια και κομποσκοίνια στους καρπούς των χεριών. Τους περιφέρουν στις ολονυκτίες και στα διάφορα ‘μυστήρια’, σε προσκυνήματα εικόνων, ‘οστών αγίων’, ατέλειωτων πλαστών ‘αγίων κειμηλίων’, και τέλος τους βάζουν κάθε τόσο να υπογράφουν εκκλησιαζόμενοι στα παρουσιολόγια των υποκριτών και άπληστων διαχειριστών των ενοριακών παγκαριών.

 

Όμως, οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού σπρώχνουν, με τους σκληρούς αγώνες και τις αμέτρητες θυσίες τους, υπομονετικά και επίμονα την ανθρωπότητα από το Χθες, στο Σήμερα και από εκεί στο Αύριο, προσεγγίζοντας όλο και περισσότερο τον διαχρονικό στρατηγικό τους στόχο, την κοινωνική ισότητα, την άμεση δημοκρατία και την αταξική κοινωνία. Για να συμβεί αυτό εκατοντάδες χιλιάδες, ίσως και εκατομμύρια γυναίκες προτίμησαν την πυρά των ανέραστων μισογύνηδων ιεροεξεταστών αντί να υποκύψουν στις πνευματικές και σεξουαλικές διαστροφές τους, όπως και χιλιάδες άλλες γυναίκες κατάκτησαν τις κορυφές της επιστήμης, των γραμμάτων και των τεχνών για να δείξουν στις υπόλοιπες ότι δεν είναι οι ψεύτικοι θεοί που τις καταδικάζουν, αλλά οι αληθινές εξουσίες. Έτσι δημιουργείται αργά αλλά σταθερά η υλική, η πνευματική και η συνειδησιακή βάση που θα σβήσει το δόλια ενοχοποιητικό ‘προπατορικό αμάρτημα, θα απενοχοποιήσει τη γυναίκα και θα απελευθερώσει όχι μόνο τη γυναίκα, αλλά και τον άνδρα και την ίδια την ανθρωπότητα από τους σκοταδιστικούς μύθους και τις εξουσιαστικές ιδεολογίες και σε τελική ανάλυση από την καπιταλιστική βαρβαρότητα, για να οικοδομήσουν όλες και όλοι μαζί, γυναίκες και άνδρες έναν καλύτερο κόσμο. Αυτός ο καλύτερος κόσμος είναι σήμερα, στον 21ο αιώνα, χάρη στην σύγχρονη επιστήμη και τεχνολογία εφικτός, φτάνει να τις απελευθερώσουμε από το κεφάλαιο και να τις θέσουμε στην υπηρεσία του Ανθρώπου, της κοινωνίας του και της ανθρωπότητας συνολικά. Κι’ αυτό συμβαίνει δίπλα μας κάθε μέρα και κάθε στιγμή, γιατί όλο και περισσότεροι, όλο και περισσότερο κατανοούμε ότι είναι προτιμότερος ο θάνατος των ‘θεών’, των θρησκειών και των εξουσιών από τον θάνατο των ανθρώπων, του πολιτισμού και του πλανήτη.alexandria

Ένας καινούργιος καλύτερος κόσμος γεννιέται. Είναι ο δικός μας κόσμος, ο κόσμος των αυτενεργών δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, ο κόσμος της κοινωνικής ισότητας και του Ουμανισμού.

http://epithesh.blogspot.gr/2016/02/blog-post.html,

Gall1-8763

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

[1] Αναγκαία διευκρίνηση:. Ο Γαλαξίας μας (και όχι το Σύμπαν, όπως ισχυρίζονται όσοι χρειάζονται μια αρχή κι έναν δημιουργό), εκτιμάται, με τα σημερινά μέσα, ότι γεννήθηκε πριν από 13,5 δισεκατομμύρια χρόνια και η ζωή πάνω στον πλανήτη Γη άρχισε πριν από 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια. Πριν από 2.100.000.000 εξελίχθηκε στη μορφή ευκαρυωτικά. Στην μορφή των θηλαστικών έφτασε πριν από 220.000.000 χρόνια. Στην μορφή των ανώτερων θηλαστικών και μάλιστα του ανθρώπου έφτασε πολύ αργότερα, αλλά όχι τόσο αργά όσο ισχυρίζονται κάποιοι, δηλαδή πριν από μερικές χιλιάδες χρόνια. Αυτός ο περιορισμένος χρόνος δεν είναι αρκετός για να χωρέσει την εξέλιξη από το τετράποδο στο δίποδο και από εκεί στον ομιλούντα και σκεπτόμενο άνθρωπο, οπότε λογικό είναι να μιλάμε για εκατομμύρια χρόνια μιας αργόσυρτης και βασανιστικής εξέλιξης από την μορφή του ζώου, στην αγριότητα και από την αγριότητα στον ‘πολιτισμό’. Αυτά με όσα μπορούν να μας πουν οι σχετικές επιστήμες μέχρι σήμερα και φυσικά περισσότερες λεπτομέρειες θα έχουμε στο μέλλον.

[2] Endicott Karen, Οι συνιστώσες του σεξουαλικού εξισωτισμού στις τροφοσυλλεκτικές κοινωνίες, στο: Κοινωνίες μοιράσματος, Πολιτειακές εκδόσεις, Αθήνα, 2009, σελ. 165 κ. επ.

[3] Αμερικανός ανθρωπολόγος.

[4] Νικολαΐδου Ελένη, Γυναίκα και θρησκεία από την αρχαιότητα έως σήμερα. Η περιπέτεια της γυναικείας ταυτότητας, ΤΟ ΒΗΜΑ, 08/03/2012

[5] Βουνάτσου Μυρσίνη, Ισότητα. Πότε ψήφισαν για πρώτη φορά οι γυναίκες, http://paleochori-lesvos.blogspot.gr/2013/03/blog-post_6457.html

[6]Το δικαίωμα ψήφου των γυναικών στη Νέα Ζηλανδία δόθηκε το 1893, αλλά αυτό περιορίστηκε μόνο στο δικαίωμα να εκλέγουν και μάλιστα με το σκεπτικό ότι με την ψήφο τους θα απαγορεύονταν το αλκοόλ που μείωνε την οικονομική αποδοτικότητα των αντρών. Το δικαίωμα και να εκλέγονται γυναίκες στο αστικό κοινοβούλιο της Νέας Ζηλανδίας αναγνωρίστηκε πολύ αργότερα, το 1919, Κολοβού Ανδρονίκη, Γνωρίζετε ποια ήταν η πρώτη χώρα που έδωσε δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες; Πηγή: www.lifo.gr

[7] Παλαιά Διαθήκη, κεφ. 31.14-18.

[8] Παύλος, προς Κορινθίους πρώτη επιστολή 11. 3, 7, 8 και 9.

[9] «Η γυναίκα δεν εξουσιάζει το ίδιο της το σώμα, αλλά ο άνδρας» Παύλος, προς Κορινθίους, πρώτη επιστολή, 7. 4.

[10] Γεωργίου Χρήστος, Ο μισογυνισμός της Ορθοδοξίας, ΤΟ ΒΗΜΑ, 20/08/2000.

[11] Παπαγεωργίου Μηνάς, Το Πρόβλημα της Ιστορικότητας του Ιησού, Eκδόσεις Δαιδάλεος, Θεσσαλονίκη 2013.

[12] Βλέπε, Λάμπος Κώστας, Θεός και κεφάλαιο. Δοκίμιο για τη σχέση μεταξύ θρησκείας και εξουσίας, ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήνα 2015, σελ. 129 κ. επ.

[13] «Κάθε άνθρωπος, ας υποτάσσεται εις τας ανωτέρας εξουσίας της πολιτείας, τους άρχοντας δηλαδή, που είναι φορείς αυτής της εξουσίας, (εφ’ όσον αι εντολαί των δεν αντίκεινται στο θέλημα του Θεού) διότι δεν υπάρχει εξουσία μέσα εις την κοινωνίαν, που να μη απορρέη από τον Θεόν,·οι άρχοντες, που ασκούν σήμερον τας εξουσίας, έχουν ταχθή από τον Θεόν (έστω και κατ’ ανοχήν). Ώστε εκείνος που αντιτάσσεται εις την εξουσίαν, αντιτίθεται εις την διαταγήν του Θεού· δι’ αυτό δε και όσοι αντιτάσσονται θα επισύρουν επάνω τους την τιμωρίαν, που τους πρέπει. Διότι οι άρχοντες (εφ’ όσον διατάσσουν το ορθόν) δεν εμπνέουν φόβον διά τα καλά έργα, που υποβοηθούν την ζωήν και την πρόοδον της κοινωνίας, αλλά διά τα κακά έργα και τους κακούς, θέλει δε να μη φοβήσαι την εξουσίαν των αρχόντων; Πράττε το αγαθόν και θα έχης έπαινον από αυτούς. Διότι ο άρχων είναι υπηρέτης του Θεού διά το αγαθόν, το ιδικόν σου και των άλλων. Εάν όμως πράττης το κακόν, τότε να φοβήσαι, διότι δεν φέρει ματαίως και ανωφελώς ο άρχων την μάχαιραν, το δικαίωμα δηλαδή να δικάζη και να τιμωρή. Την φέρει δια να επιβάλλη τιμωρίας, και τας πλέον αυστηράς ακόμη, διότι είναι υπηρέτης Θεού, εκδικητής υπέρ του αγαθού και εναντίον του κακού, διά να επιβάλλη την πρέπουσαν τιμωρίαν στους κακοποιούς και παραβάτας. Δι’ αυτό είναι ανάγκη να υποτάσσεσθε, όχι μόνον διά τον φόβον της τιμωρίας, αλλά και από σεβασμόν προς την συνείδησίν σας, η οποία επιβάλλει, όπως και ο Θεός διατάσσει, αυτήν την υποταγήν. Δι’ αυτό άλλωστε και καταβάλλετε φόρους στους άρχοντας, διότι αυτοί είναι υπηρέται του Θεού, που αφήκαν κάθε άλλο ατομικόν των έργον, διά να ασχολούνται και επαγρυπνούν συνεχώς εις την εκπλήρωσιν του καθήκοντός των. Λοιπόν να αποδίδετε εις όλους αυτούς, που κατέχουν εξουσίας, τας οφειλάς σας· εις εκείνον που εισπράττει τον φόρον, αποδώσατε τον φόρον· εις εκείνον που έχει καθήκον να εισπράττη τον τελωνειακόν δασμόν, αποδώσατε αυτόν τον δασμό, εις εκείνον που του ανήκει ο σεβασμός, όπως είναι τα δικαστικά και εκτελεστικά όργανα της Πολιτείας, αποδώσατε τον σεβασμόν· εις εκείνον που κατέχει ανώτερα αξιώματα και του πρέπει ιδιαιτέρα τιμή, αποδώσατε αυτήν την τιμήν», Παύλος, Προς Ρωμαίους Επιστολή, 13.1-7.

[14] Χενς Ντίτριχ, Η καταπιεστική οικογένεια, ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ, Αθήνα 1969. Βλέπε επίσης, Ευαγγελάτος Γιώργος, Θρησκείες και σεξουαλικότητα. Η δαιμονοποίηση της γυναίκας και ο αγώνας για την καταξίωσή της, Εκδόσεις ΚΟΡΦΗ, Αθήνα 2004.

[15] Ιωάννης Χρυσόστομος, ‘Προς τους έχοντας παρθένους συνεισάκτους’, καθώς και ‘Εκλογαί: Λόγος Δ., Περί  νηστείας και σωφροσύνης’.

[16] Χρυσικόπουλος Αθανάσιος, Η γυναίκα, οι θρησκείες και το σεξ. Παγκόσμια Ιστορία της Σεξουαλικότητας, ΛΙΒΑΝΗΣ, Αθήνα 2012.

[17] Βλέπε, Γκάλβεθ Πέδρο, Υπατία. Η γυναίκα που αγάπησε την επιστήμη, ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ, Αθήνα 2006.

[18] Η 3η Σύνοδος της Εφέσου (431) Καταδίκασε τον Νεστοριανισμό ο οποίος δίδασκε τον διαχωρισμό μεταξύ της θεότητας και της ανθρωπινότητας του Κυρίου Ιησού Χριστού.  Ο Νεστοριανισμός εκδηλώθηκε με την άρνηση του παραδοσιακού όρου «Θεοτόκος» (κατά κυριολεξία Αυτή που γέννησε τον Θεό), ισχυριζόμενος πως η Μαρία γέννησε μόνο τον ανθρωπισμό του Κυρίου και ως εκ τούτου θα έπρεπε να αποκαλείται «Χριστοτόκος». Όρισε πως ο Κύριος Ιησούς Χριστός ήταν ένα μόνο πρόσωπο, το οποίο ήταν ολότελα Θεός και ολότελα άνθρωπος και πως -εφ’ όσον οι μητέρες γεννούν πρόσωπα- η Μαρία πρέπει να αναγνωρίζεται ως «Θεοτόκος», επιμένοντας έτσι στην ενότητα των δύο φύσεων στο ένα Πρόσωπο του Ιησού, βλέπεhttp://oodegr.co/oode/dogma/synodoi/oles1.htm, Βλέπε επίσης: Bushby Tony, The Bible Fraud (Η Βίβλος της απάτης), Pacific Blue Group 2001.

[19] Ονομάσθηκε 19η Οικουμενική Σύνοδος και ως αντίδραση στον Προτεσταντισμό, εξέδωσε μεγάλο αριθμό αποφάσεων σχετικών με δογματικά ζητήματα, συμπεριλαμβανομένης και της Αυγουστίνειας άποψης περί του «προπατορικού αμαρτήματος», την πίστη στο Καθαρτήριο, τις Αξιομισθίες (Συγχωροχάρτια), το πρωτείο του Πάπα εφ’ όλης της Χριστιανοσύνης, κλπ, http://oodegr.co/oode/dogma/synodoi/oles1.htm

[20] Houtzager Guus, Ελληνική μυθολογία. Μύθοι, θεοί και ήρωες της αρχαίας Ελλάδας, Εκδόσεις Καρακώτσογλου, 2004.

[21] Βλέπε σχετικά, Τράκα Μάχη, Κλειτοριδεκτομή. Όταν η γυναίκα βιάζεται ψυχικά και ακρωτηριάζεται σωματικά, http://amaliadanews.gr

[22] TALMUD, Baba Mezia, 114b

[23] TALMUD, Sanhedrin 57a.

[24] TALMUD, Abodah Zarah 36b.

[25] TALMUD, Coschen Hamischpat 405.

[26] TALMUD Sanhedrin 54b.

[27] TALMUD, Kethuboth 11b.

[28] «Η αναγκαστική περιτομή αντιπροσωπεύει μια εξαιρετικά βίαιη επέμβαση στην εγγενή ελευθερία ενός ατόμου, παραβιάζει τα δικαιώματα του παιδιού εξαναγκάζοντάς το σε μια ηλικία που είναι ιδιαίτερα ευπροσάρμοστο να ακολουθήσει μια προκαθορισμένη κατεύθυνση», Ράιχ Βίλχελμ, Ο θωρακισμένος άνθρωπος, ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ, Αθήνα 1979, σελ. 26.

[29] Παλαιά Διαθήκη, Γένεσις 17.7-14, (υπογραμμίσεις Κ. Λ.)

[30] Garuda Purana ΙΙ 4: 91-100).

[31] Το Ι κινγκ, (βιβλίο των αλλαγών), το Σιχ Κινγκ (βιβλίο των Ωδών), το Σου Κινγκ, (βιβλίο της ιστορίας), το Λι Τσι, (βιβλίο των Λειτουργιών), το Γιουέχ Κινγκ, (βιβλίο της Μουσικής) και το Τσ’ουν-τα’ιν, (Τα χρονικά της Άνοιξης και του Φθινοπώρου), Mircea Eliade και Couliano Ioan P., Λεξικό των θρησκειών, Έκδοση ΤΟ ΒΗΜΑ, Αθήνα 2016, σελ. 196 κ. επ.

[32] «Σεχραζάντ

Κάποια τον είχε προδώσει, και ο βασιλιάς για να εκδικηθεί, τις αποκεφάλιζε όλες.

Παντρεύονταν το βράδυ και το ξημέρωμα χήρευε.

Οι παρθένες, η μια μετά την άλλη, έχαναν την αγνότητα και το κεφάλι τους.

Η Σεχραζάντ ήταν η μόνη που επέζησε την πρώτη νύχτα και μετά άρχισε να διηγείται μια ιστορία με αντάλλαγμα άλλη μια μέρα ζωής.

Εκείνες οι ιστορίες που η ίδια είχε ακούσει, είχε διαβάσει ή είχε φανταστεί, γλύτωναν το κεφάλι της. Τις έλεγε χαμηλόφωνα στο σκοτάδι της κρεβατοκάμαρας, στο φεγγαρόφωτο. Καθώς τις διηγιόταν, ένιωθε ικανοποίηση κι έδινε ικανοποίηση, αλλά ήταν πολύ προσεχτική. Συχνά, την ώρα της διήγησης ένιωθε τον βασιλιά να εξετάζει το λαιμό της.

Αν ο βασιλιάς βαριόταν, ήταν χαμένη.

Η τέχνη της διήγησης γεννήθηκε από τον φόβο του θανάτου»,

Galeano Eduardo, Γυναίκες, ΠΑΠΥΡΟΣ, Αθήνα 2015, σελ. 3.

[33] «Κοιμάμαι στην όχθη του γυναικείου κορμιού, κοιμάμαι στην όχθη της αβύσσου», ό. π., σελ. 126.

ΚΟΥΚΚΙΔΑ

 

H ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΩΣ ΟΠΛΟ ΜΑΖΙΚΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ

Η θρησκευτική πίστη ως όπλο υποταγής και μαζικής καταστροφής1

(Η μόνη πίστη που χρειάζεται ο άνθρωπος είναι η πίστη στον Άνθρωπο) 

 

Imagine_No_Religion

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

«Φοβηθείτε λοιπόν τη φωτιά που θα έχει για τροφή τους ανθρώπους και τις πέτρες,
τη φωτιά την προετοιμασμένη για τους άπιστους.», Κοράνι

 

«Μη νομίσητε ότι ήλθον βαλείν ειρήνην επί την Γην, ουκ ήλθον βαλείν ειρήνην,
αλλά μάχαιραν», Ιησούς Χριστός

 

«Ο θεός μας είναι Φωτιά που κατακαίει», Παύλος, προς Εβραίους 12.29

 

«Κανένα βασίλειο δεν έχει χύσει ποτέ περισσότερο αίμα από το βασίλειο του θεού»,
Σαρλ Λουί ντε Μοντεσκιέ

 

«Η πίστη είναι μια κράμπα, μια παράλυση, μια ατροφία του μυαλού σε
ορισμένες θέσεις», Έζρα Πάουντ

 

«Πίστη σημαίνει να μη θέλεις να μάθεις την αλήθεια», Φρειδερίκος Νίτσε

 

«Η πίστη σε μια ιερή υπόθεση είναι σε μεγάλο βαθμό υποκατάστατο για μια χαμένη αυτοπεποίθηση», Erich Hoffer

imagine-no-religion

Ως θρησκευτική πίστη ορίζεται η άκριτη παραδοχή για την ‘εξ αποκαλύψεως’ ύπαρξη παράλογων και ανεπιβεβαίωτων μεταφυσικών δυνάμεων, καταστάσεων και πραγμάτων, όπως θεών, δαιμόνων, θαυμάτων, μεταθανάτιας ζωής, κόλασης και παραδείσου που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τη Γνώση που προκύπτει από την εμπειρία, από την έρευνα και την απόδειξη με τη βοήθεια των αισθήσεων, της λογικής και της επιστήμης. Πηγή της αυθόρμητης πίστης σε υπερφυσικές δυνάμεις στους πρωτόγονους ανθρώπους υπήρξε η άγνοια και ο φόβος του αγνώστου. Με την εμφάνιση της πατριαρχικής οικογένειας της ατομικής ιδιοκτησίας, της ατομικής και κρατικής εξουσίας η πίστη μετακινείται σε υποτιθέμενες μεταφυσικές, ‘θεϊκές’ δυνάμεις και με τη βοήθεια εξουσιαστικών και σκοταδιστικών ιερατείων και σκηνοθετημένων μυστηριακών τελετουργιών εξελίσσεται σε σκοταδιστικές-εξουσιαστικές θρησκείες. Η θρησκευτική πίστη λειτούργησε πάντα και συνεχίζει, παρά την τεράστια εξέλιξη των επιστημών, να λειτουργεί ως όργανο των εκάστοτε εξουσιών, με σκοπό να αποπροσανατολίζει τον άνθρωπο, να τον καθιστά μοιρολάτρη και δουλοπρεπή, σε αντίθεση με τη Γνώση που βοηθά τον άνθρωπο και την ανθρωπότητα συνολικά να οραματίζεται, να αγωνίζεται και να διεκδικεί την κοινωνική ισότητα και να πορεύεται σταδιακά στην βελτίωση των συνθηκών ζωής και στην ολοκλήρωση ενός ανθρωπιστικού πολιτισμού. Ο ουσιαστικός αναλφαβητισμός, η μεθοδική προπαγάνδα, ο επίμονος προσηλυτισμός και ο φόβος του υποτιθέμενου ‘θεού’ πίσω από τον οποίο κρύβεται η εξουσία, η οποία και τον κατασκεύασε δημιουργούν στο φοβισμένο και πνευματικά ευνουχισμένο άτομο την τεχνητή ανάγκη για πίστη και σωτηρία με αντάλλαγμα την υποταγή στο θεό, στον αφέντη και στην όποια εξουσία. Σκοπός αυτής της τακτικής κατασκευής τεχνητής θρησκευτικότητας, όπως και άλλων τεχνητών αναγκών είναι ο αποπροσανατολισμός των ‘πιστών’ να μην συμπεριφερθούν ως Πολίτες και από την ιδέα, τη σκέψη και τη δράση να πάρουν τη ζωή τους και τη ζωή της κοινωνίας στην οποία ζουν στα χέρια τους για να χτίσουν έναν κόσμο χωρίς ψευδαισθήσεις, χωρίς αφεντικά και δούλους.

Συχνά, αλλά όχι τυχαία, γίνεται λόγος για ‘θρησκευτικότητα’, για ‘θρησκευτικό στοχασμό’ ή ακόμα και για ‘θρησκευτικό συναίσθημα’ σαν να πρόκειται για κάτι το έμφυτο, το φυσικό και αυτονόητο και όχι σαν να μας επιβάλλεται σκόπιμα, μεθοδικά, οργανωμένα και βίαια ερήμην μας και μάλιστα σε ηλικία που δεν μπορούμε να αντιδράσουμε, από τους θεσμούς και τους μηχανισμούς της κυρίαρχης θρησκευτικής, οικονομικής και πολιτικής τάξης πραγμάτων.

Όμως τα βρέφη που τα κουβαλάνε οι θρησκόληπτοι γονείς τους από την ηλικία των σαράντα ημερών στην εκκλησία, δεν έχουν καμιά ιδέα για το αν και ποιόν θεό λατρεύουν οι γονείς τους και δεν εκφράζουν καμιά ανάγκη για εκκλησιασμό, αλλά το μόνο που χρειάζονται είναι επαρκή και κατάλληλη τροφή, καθαριότητα, ασφάλεια, αγνή και ανιδιοτελή αγάπη για να μεγαλώσουν κανονικά ως μέλη της κοινωνίας στην οποία βρέθηκαν. Και τα αγόρια των οκτώ ημερών που στο όνομα κάποιου βάρβαρου κατασκευασμένου θεού τα υποβάλλουν στην βάρβαρη περιτομή2, ως φανερή απόδειξη της υποταγής στον θεό, δηλαδή στο φετίχ της εξουσίας, με αντάλλαγμα θεϊκή αποκλειστικότητα, ιδιοκτησίες και πλούτη, το μόνο που χρειάζονται είναι τη σωματική τους ακεραιότητα και όχι τον ακρωτηριασμό τους που αναπόφευκτα συνεπάγεται τον πνευματικό ακρωτηριασμό τους και τον τραυματισμό της προσωπικότητάς τους. Αλλά και τα κορίτσια, στις χώρες όπου, «σύμφωνα με την θρησκεία, όποια γυναίκα δεν υποστεί την κλειτοριδεκτομή είναι καταραμένη, δεν μπορεί να βρει άνδρα και δεν μπορεί να κάνει παιδιά»3, δεν επέλεξαν τον σωματικό και πνευματικό ευνουχισμό τους, τον οποίο άλλωστε ο χριστιανισμός τον θεωρεί διαβατήριο για τη «βασιλεία των ουρανών»4, που, όμως, αποσκοπεί στο να τους στερήσει τη χαρά της αγάπης και του έρωτα, τη μεγαλύτερη χαρά της ζωής και να υποβαθμίσει τα αγόρια σε θρησκευόμενα ‘γιουσουφάκια’ των αφεντάδων και τα κορίτσια σε δούλες παιδοποιητικές μηχανές, και υποταγμένες υπάρξεις στην τριπλή κυριαρχία της ανδροκρατίας, της θεοκρατίας και της κεφαλαιοκρατίας.

Ούτε, βέβαια, τα εκατοντάδες χιλιάδες παιδιά που κάθε χρόνο κακοποιούνται σεξουαλικά από διάφορους ανώμαλους και από τους λεγόμενους εκπροσώπους των θεών όλων των θρησκειών, επέλεξαν να επικοινωνούν με τον υποτιθέμενο θεό τους μ’ αυτόν τον τρόπο. Και τα εκατομμύρια παιδιά των λίγων μηνών ή ετών, που τα υποβάλλουν στο τραυματικό σοκ του λεγόμενου μυστηρίου της βάπτισης, δεν ζήτησαν ούτε και χρειάζονται να γίνουν ‘δούλοι του θεού’, γιατί το μόνο που χρειάζονται είναι καλές κοινωνικές συνθήκες για να μεγαλώσουν φυσιολογικά και ίσες ευκαιρίες και προοπτικές για να γίνουν χρήσιμοι άνθρωποι σε μια πολιτισμένη κοινωνία. Το ίδιο συμβαίνει και με τα παιδιά της προσχολικής ηλικίας που οι καλοπροαίρετες γιαγιάδες ταΐζουν τα εγγόνια τους με τα παραμύθια που οι ίδιες ταϊστήκαν, από τα οποία τα περισσότερα ενσταλάζουν τον φόβο στο μυαλό των παιδιών και τους περνάνε την πίστη σε άχρηστες ιδεαλιστικές και μεταφυσικές δοξασίες, όπως ‘η κόλαση που πήγε ο κακός ο γείτονας’, ‘ο Χριστούλης που μας προστατεύει’, ο ‘παράδεισος που πήγε ο παππούς’, ακόμα κι αν ήταν, ή μήπως επειδή ήταν μακελάρης σε κάποιο κατακτητικό πόλεμο, ή εμπνευστής των κρεματορίων του Τρίτου Ράιχ.

Αλλά και τα παιδιά του σχολείου που τα σέρνουν, δάσκαλοι και γονείς, στους βαρετούς εκκλησιασμούς, στα κατηχητικά, στους προσκόπους και στα μοναστήρια, δεν εκφράζουν κανένα ενδιαφέρον για μεταφυσικούς μύθους και συνεπώς καμιά θρησκευτικότητα, αλλά μια γνήσια περιέργεια που επιζητεί να γίνει γνώση μέσα από πραγματικές εμπειρίες και λογικές απαντήσεις, που να ανταποκρίνονται στο επίπεδο των προβληματισμών και των αναγκών τους.

Albll

Αντί, όμως, να ανταποκριθούμε στις πραγματικές ανάγκες των παιδιών μας, αποθαρρύνουμε την γνήσια ερευνητική περιέργειά τους που θα τους δώσει τις δικές τους αναγκαίες εμπειρίες, τα μεγαλώνουμε αυταρχικά5 και μπουκώνουμε το κεφάλι τους με ένα σωρό παράλογες ιστορίες γεμάτες αντιφάσεις, μυστήριο και φόβο, για τις οποίες δεν έχουμε αποδείξεις και συνεπώς ούτε λογικές απαντήσεις. Το αποτέλεσμα αυτής της αντιπαιδαγωγικής και απάνθρωπης μεταχείρισης των παιδιών είναι η υποκρισία και η υποταγή για να αποφύγουν την ‘τιμωρία’, ή η οπαδοποίηση, που όταν ενηλικιωθούν τα οδηγεί στον ατομισμό, στον ανταγωνισμό, στο θρησκευτικό φονταμενταλισμό, στο ρατσισμό, στο χουλιγκανισμό και στο φασισμό, δηλαδή στον παραλογισμό, ο οποίος όμως αποφέρει κέρδη στα αφεντικά και δόξα στους πολιτικούς υπαλλήλους τους, αλλά εξαθλιώνει την εργαζόμενη κοινωνία-ανθρωπότητα.

Όλον αυτόν τον πνευματικό στραγγαλισμό του ανθρώπινου όντος και τον βιασμό της ανθρώπινης λογικής που συντελείται σε συνθήκες απόλυτης άγνοιας, φόβου και μεθοδικής εξουσιαστικής βίας τον ονόμασαν πίστη. Η πίστη όπως είναι γνωστό είναι το αντίθετο της Γνώσης και χαρακτηρίζει θρησκευτικούς μύθους σε αντίθεση με τη Γνώση που αποκτιέται με τις αισθήσεις, τη Λογική, τη μελέτη, την επικοινωνία και την επιστήμη. Τελικά η πίστη είναι, όπως λένε όσοι τη δημιουργούν και την εμπορεύονται, ένα μυστήριο6 προς δόξαν κάποιου ανύπαρκτου θεού ή μήπως κάποιας υπαρκτής εξουσίας; Κάποιοι μάλιστα θρασείς, κομπλεξικοί, ημιμαθείς και απαίδευτοι κληρικοί και θεολόγοι παρουσιάζουν σε επίσης απαίδευτους πιστούς την ‘πίστη’ ως άλλη, ως υπερβατική αίσθηση, που την διαθέτουν μόνοι οι πιστοί, με την οποία τάχα αισθάνονται και επικοινωνούν με το θεό.

Ο Καρχηδόνιος θεολόγος Quintus Septimius Florens Tertullianus (Τερτυλιανός 155-240 μ. Χ.), όρισε τη θρησκευτική πίστη, με τη φράση Credo quia absurdum (πιστεύω επειδή είναι παράλογο), ως παραλογισμό, ως ανοησία. Γενικά, η πίστη σε κάτι, είναι η βεβαιότητα κάποιου για την αλήθεια ενός ισχυρισμού, ανεξάρτητα από το αν η βεβαιότητα αυτή είναι δικαιολογημένη, λογική και επαληθεύσιμη ή όχι. Στην περίπτωση που η βεβαιότητα είναι δικαιολογημένη τότε μιλάμε για γνώση και όχι για πίστη. Συνεπώς η θρησκευτική πίστη, ή η πίστη σε κάποιο υποτιθέμενο ‘θεό’ δεν είναι γνώση, αλλά άγνοια και παραλογισμός. Σε τελική ανάλυση η πίστη και ιδιαίτερα η απόλυτη πίστη, αν δεν είναι ‘επάγγελμα’, καταλήγει να είναι απόλυτη εξουσία της ιδέας, της αυθεντίας και της πηγής της πάνω μας. Με αυτή την έννοια η πίστη αποτελεί ένα είδος παραίτησης από το να είμαστε ο Εαυτός μας, είναι έκφραση εθελοδουλίας και διάθεση να ανήκουμε κάπου, όπου, το που δεν έχει σχεδόν καμιά σημασία, φτάνει να ανήκουμε, ακόμα και αν αυτό μας καταστρέφει.

images (4)

Η έννοια της θρησκευτικής πίστης ταυτίζεται με την ψευδαίσθηση, η οποία μέσω της εκπαίδευσης έχει καταστεί αναπόδεικτη βεβαιότητα, δηλαδή δοξασία, για την ύπαρξη ενός ανώτερου όντος, του ‘θεού’. Όμως κανένας θεός, καμιά θρησκεία και καμιά πίστη δεν θα μπορούσε να σταθεί, αν δεν υπόσχονταν κάποιο ιδιαίτερο υλικό ή υποθετικό συμφέρον και δεν θεμελιώνονταν πάνω στην υστεροβουλία, στην υποκρισία, στο μίσος και στη βία κατά των απίστων και ως τέτοιοι θεωρούνται οι οπαδοί όλων των άλλων δογμάτων και πρωταρχικά βεβαίως οι άθεοι και άθρησκοι. Η κόλαση και ο παράδεισος δεν είναι παρά μια μορφή ιδιαίτερου υποτιθέμενου συμφέροντος, που παίρνει διάφορες μορφές βίας και οδηγεί στην υποταγή στη μεταφυσική εξουσία του υποτιθέμενου δημιουργού και κριτή και στην πραγματική εξουσία των εκάστοτε κυρίαρχων και εκμεταλλευτριών τάξεων, που οργανώνουν ταξίδια στον υποτιθέμενο παράδεισο των ουρανών μέσω της πραγματικής γήινης κόλασης. Και για όσους δεν καταλαβαίνουν την ουσία της πίστης, οι θεμελιωτές της φρόντισαν να γίνουν σαφείς. Ο χριστιανισμός λ.χ. υιοθέτησε την ιουδαϊκή αντίληψη περί θεού και κατασκεύασε μεθοδικά κατά τη διαδρομή των πρώτων τεσσάρων αιώνων7, της σύγχρονης χρονολόγησης, με πλήθος φανερών, αλλά και πολλών γνωστών και άγνωστων, σκόπιμα παραποιημένων8 και πλαστογραφημένων9, ακόμα και απαγορευμένων, ‘ακανόνιστων’ και απόκρυφων κειμένων10, το μύθο του Ιησού Χριστού11, του υποτιθέμενου θεμελιωτή του. Πολλοί από τους συγγραφείς αυτών των κειμένων και ανάλογα με τη θέση τους στην ιεραρχία, τις επιδιώξεις της κοσμικής εξουσίας και το πνευματικό τους επίπεδο παρουσιάζουν με τρόπο αντιφατικό τον Ιησού, πότε ως κήρυκα της αγάπης και πότε ως κήρυκα του μίσους: «Όποιος δεν μισεί τον πατέρα του και τη μητέρα του δεν μπορεί να γίνει μαθητής μου. Και όποιος δεν μισεί τους αδελφούς και τις αδελφές του και όποιος δεν σηκώνει το σταυρό του όπως εγώ, δεν είναι άξιός μου»12. Η ίδια αντίληψη με κάποια παραλλαγή αναφέρεται και στο κατά Ματθαίο ευαγγέλιο «Όποιος αγαπάει τον πατέρα του και τη μητέρα του περισσότερο από όσο εμένα δεν είναι άξιος για μαθητής μου. Κι’ όποιος αγαπάει τον γιο του ή τη θυγατέρα του παραπάνω από εμένα, δεν είναι άξιος για μαθητής μου»13. Μια τρίτη, επίσης, διαφοροποιημένη παραλλαγή μας δίνει ο Λουκάς (ΙΔ 26), «Αν κάποιος έρχεται σ’ εμένα και δεν μισεί τον πατέρα του και τη μητέρα του και τη γυναίκα του και τα παιδιά του και τους αδελφούς και τις αδελφές του, αλλά ακόμα και τη δική του ψυχή, δεν μπορεί να είναι μαθητής μου». Ας δούμε ακόμα μια επιβεβαίωση αυτής της αντίληψης της πίστης ως εξουσιαστικού μίσους, όπως αυτή αναφέρεται, με τη μορφή παραβολής, που υποτίθεται ότι συνήθιζε να μιλάει ο υποτιθέμενος Χριστός για τον εαυτό του, και στο κατά Λουκά (ΙΘ.27): «Εκείνους τους εχθρούς μου που δεν με θέλησαν να γίνω βασιλιάς τους, φέρτε τους εδώ και σφάξτε τους μπροστά μου»14. Πίστη, όμως, σε ένα θεό που απαιτεί να μισείς τους γονείς σου, τα αδέρφια σου, τα παιδιά σου, αλλά και την ψυχή σου, δηλαδή τον ίδιο τον εαυτό σου δεν είναι μόνο ανοησία του πιστού, αλλά και μίσος της εξουσίας που κατασκευάζει τέτοιους ανισόρροπους και διεστραμμένους θεούς.

Όλες αυτές οι διαφοροποιημένες αναφορές στην υποτιθέμενη διδασκαλία του Χριστού, για τον οποίο άλλωστε, δεν υπάρχουν αξιόπιστες ιστορικές μαρτυρίες πέρα από τα ευαγγέλια, που δεν είναι αξιόπιστες πηγές και γράφτηκαν πολύ αργότερα από τους υποτιθέμενους μαθητές του, αποδείχνουν ότι ο χριστιανισμός είναι δημιούργημα του εξουσιαστικού ιερατείου και τάχθηκε να λειτουργεί ως εξουσιαστική ιδεολογία. Η προσεκτική ανάγνωση των λεγόμενων Γραφών αποκαλύπτει την σύγχυση, τις αντιφάσεις και τις αλληλοδιαψεύσεις μεταξύ των υποτιθέμενων Ευαγγελιστών για τα ίδια υποτιθέμενα γεγονότα, ακόμα και για την πειστικότητα του μύθου εξόχως σοβαρά, όπως για παράδειγμα, ποιά ήταν τα τελευταία λόγια του Ιησού πριν πεθάνει, ή ποια και πόσα ήταν τα πρόσωπα που πήγαν πρώτα στον τάφο του και πόσοι ήταν οι υποτιθέμενοι άγγελοι που βρήκαν μπροστά τους οι υποτιθέμενοι επισκέπτες, γεγονός που τελικά παραπέμπει στην αναλήθεια των αναφερομένων, πράγμα που δεν αναιρείται με την επένδυση του όλου μύθου με ένα σωρό σωστές απόψεις κλεμμένες κατά κύριο λόγο από την αρχαία Ελληνική Γραμματεία και από την τρέχουσα εκείνη την εποχή λαϊκή σοφία.

Catholic-priest-fuel-tensions-in-Crimea

Βέβαια για να καλύψουν αυτή τη ρηχότητα και τη βαρβαρότητα του μύθου τα ιερατεία, οι πραγματικοί δημιουργοί ‘θεών’, θρησκειών και θρησκευτικής πίστης πρόσθεσαν αργότερα στα ευαγγέλια το «τίμα τον πατέρα σου και τη μητέρα σου», όπως και το «αγάπα τον πλησίον σου, όπως τον εαυτό σου», αλλά ποτέ δεν μπορείς να αγαπάς τον πλησίον σου και τον εαυτό σου περισσότερο από το ‘θεό’ σου, που στην ουσία σημαίνει ότι ποτέ δεν μπορείς να αγαπάς τον εαυτό σου περισσότερο από αυτόν που κατασκευάζει θεούς για να σε εξουσιάζει εξ’ ονόματός του..

Το αγάπα το θεό περισσότερο από τον εαυτό σου και τον πλησίον σου όσο τον εαυτό σου, που υποτίθεται σύμφωνα με το ιερατείο ότι διδάσκει ο Χριστός, παραπέμπει σ’ ένα αντιφατικό και θεοκρατικό, θεοκεντρικό, κόσμο του Φόβου της ανισότητας και της βαρβαρότητας και έρχεται σε αντίθεση με την ουμανιστική φιλοσοφία του «πάντων πραγμάτων μέτρον άνθρωπος», του Πρωταγόρα, που προηγήθηκε του Πλάτωνα15 και του υποτιθέμενου Ιησού. Τα σκοταδιστικά και εξουσιαστικά ιερατεία αντιπαράθεσαν στον Πρωταγόρα, το πλατωνικό, ‘το πάντων πραγμάτων μέτρον ο θεός’ και συνεπώς οι αντ’ αυτού αυτόχριστοι ‘εκπρόσωποί του’. Μια αντιπαράθεση που δεν σταμάτησε ποτέ μεταξύ της ελληνικής ανθρωποκεντρικής κοσμοαντίληψης και της ιουδαιοχριστιανικής θεοκεντρικής ιδεαλιστικής φιλοσοφίας-θρησκείας και δεν θα σταματήσει όσο θα υπάρχουν σκοταδιστικά και εξουσιαστικά ιερατεία. Όλες οι θεοκεντρικές και κύρια οι τρεις μονοθεϊστικές θρησκείες, (ιουδαϊσμός, χριστιανισμός και ισλαμισμός) είναι χτισμένες πάνω στην ίδια εξουσιαστική ιδεαλιστική φιλοσοφία που χωρίζει τις ανθρώπινες κοινωνίες, για λόγους οικονομικών συμφερόντων των τοπικών εξουσιών και πολτοποιεί την ανθρώπινη προσωπικότητα για να μην αντιστέκεται στους παραλογισμούς της όποιας εξουσίας. Και επειδή όλοι οι θεοί και όλες οι θρησκείες είναι εξουσιαστικά δημιουργήματα για εξυπηρέτηση οικονομικών συμφερόντων, γι’ αυτό κρύβουν μέσα τους το σπόρο της σύγκρουσης, του ανταγωνισμού και της διάσπασης που οδήγησε όλες τις θρησκείες στην πολυδιάσπαση με τη μορφή των αιρέσεων για θεολογικούς τάχα λόγους, που όμως σχετίζονται με τη διαφωνία στη μοιρασιά του κοινωνικού πλούτου σε βάρος των εργαζόμενων.

homemade-exploding-suicide-bomber

Τι σημαίνει όμως ότι οι πιστοί πρέπει να αγαπούν το ‘θεό’ τους περισσότερο από τον εαυτό τους; Η ιστορία απαντά σ’ αυτό το ερώτημα με τα χιλιάδες εγκλήματα μίσους που διαπράχθηκαν, από πιστούς σε κάποιο ‘θεό’, ενάντια στους ‘απίστους’ που κι’ εκείνοι αγαπούσαν το δικό τους ‘θεό’ περισσότερο από τον εαυτό τους, θυσιάζοντας και οι δυό πλευρές χιλιάδες, εκατοντάδες χιλιάδες, μερικές μάλιστα φορές και εκατομμύρια συνανθρώπων τους, με τελικό αποτέλεσμα την αύξηση του πλούτου εκείνων που οργανώνουν και ευλογούν τα Τζιχάντ, αυτούς τους ‘ιερούς πολέμους’. Το τελικό συμπέρασμα που προκύπτει αβίαστα είναι, πως η αγάπη και η πίστη στο ‘θεό’, που επιβάλλουν τα θρησκευτικά και εξουσιαστικά ιερατεία για τα δικά τους συμφέροντα, καταλήγει να είναι θανάσιμο μίσος προς τον εαυτό μας και προς το συνάνθρωπό μας.

Έτσι, όμως, οι άνθρωποι αποσυνδέονται από την κοινωνική πραγματικότητα και οι μεταξύ τους σχέσεις διαμεσολαβούνται και ετεροκαθορίζονται από την υποτιθέμενη σχέση τους με το ‘θεό’, μια σχέση που στην πράξη γίνεται νοητή ως σχέση ανισότητας μεταξύ ‘δημιουργού’ και ‘δημιουργήματος’, αφέντη και δούλου, εξουσιαστή και εξουσιαζόμενου. Με αυτή την έννοια «η ιδέα του θεού απορροφά, καταστρέφει όλα όσα δεν είναι θεός και αντικαθιστά όλες τις ανθρώπινες και γήινες πραγματικότητες με τα ‘θεϊκά’ πλάσματα της φαντασίας […] Το αναπόφευκτο επακόλουθο του αστικού δόγματος που αναζητά την ελευθερία και την ηθική των ανθρώπων έξω από την κοινωνική αλληλεγγύη, καταλήγει στην εκμεταλλευτική διακυβέρνηση από λίγους και εκλεκτούς, στην εκμετάλλευση και στην υποδούλωση των πολλών και για όλους στην άρνηση κάθε ηθικής και κάθε ελευθερίας […] Ο ιδεαλισμός ξεκινώντας από τις αφηρημένες έννοιες του θεού και της αθανασίας της ψυχής […] φτάνει μοιραία στην επικύρωση της δουλείας και της ανηθικότητας»16, με τις γνωστές θρησκευτικές βεντέτες που καταλήγουν στους ατέλειωτους εμφύλιους σπαραγμούς και παγκόσμιους πολέμους με συνέπεια τις ατέλειωτες γενοκτονίες.

Σύμφωνα με τη θρησκευτική πίστη ο ‘θεός’ και η ‘αθάνατη ψυχή’ είναι άυλα και ως τέτοια υπάρχουν, κατά την αντίληψή τους, μόνο στο χρόνο και όχι στο χώρο. Σύμφωνα όμως με τη θεωρία της σχετικότητας ο χώρος και ο χρόνος δεν είναι δυό διαφορετικά πράγματα, αλλά ένας ενιαίος χωροχρόνος που προσδιορίζει κάθε αντικειμενική πραγματικότητα και συνεπώς οποιαδήποτε οντότητα υπάρχει στο χρόνο θα πρέπει να υπάρχει ταυτόχρονα και στο χώρο, αλλά και αντιστρόφως. Η υπόθεση της ύπαρξης όντων ή ενός κόσμου πέρα από τη μοναδική και ενιαία χωροχρονική πραγματικότητα της ύλης και της ενέργειας, που να παίζει οποιοδήποτε μετρήσιμο ρόλο στην ανθρώπινη ζωή είναι ανεπιβεβαίωτη σε τέτοιο βαθμό που είναι ασφαλές να υποθέσουμε ότι αυτό, είτε λέγεται ‘θεός’, είτε ‘άυλη και αθάνατη ψυχή’, είτε κόλαση, ή παράδεισος, δεν υπάρχει. Υπάρχει μόνο ο φυσικός υλικός κόσμος, οι φυσικοί νόμοι που τον κινούν και τα υλικά και πνευματικά επιτεύγματα της επιστημονικά έγκυρης και κοινωνικά χρήσιμης Γνώσης των διαχρονικών δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού. Συνεπώς η ύπαρξη του ‘θεού’, δεν μπορεί να αποδειχθεί ούτε με την εμπειρία των αισθήσεων, ούτε με τη λογική, ούτε με την επιστήμη και συνεπώς η πίστη δεν είναι αντικειμενική γνώση, αλλά παράλογη, αντεπιστημονική και αναπόδεικτη υποκειμενική δοξασία, δηλαδή ψευδαίσθηση, η οποία εμφυτεύεται, ανεξάρτητα από τη βούλησή του ατόμου και προφανώς για λόγους σκοπιμότητας, στο ανθρώπινο μυαλό με την παράδοση, την παιδεία και τη θρησκευτική προπαγάνδα.

αρχείο λήψης (1)

Γι’ αυτό και κανένας ενημερωμένος και λογικός άνθρωπος δεν θα διαφωνούσε με τον αμερικανό αστρονόμο, αστροφυσικό και συγγραφέα Carl Sagan ότι, «αν με τη λέξη ‘Θεός’ εννοεί κανείς το σύνολο των φυσικών νόμων που διέπουν το Σύμπαν, τότε, ολοφάνερα, υπάρχει τέτοιος θεός. Αυτός όμως ο θεός δεν ικανοποιεί συναισθηματικές ανάγκες και συνεπώς δεν έχει και πολύ νόημα να προσευχηθεί κανείς στο νόμο της βαρύτητας»17. Αν όμως με τη λέξη ‘θεός’ εννοούμε «το δημιούργημα της φαντασίας του ανθρώπου», το φετίχ που συμβολίζει την εξουσία, η οποία πηγάζει από την ιδιοκτησία και επιβάλει με την βία των θεσμών, των νόμων, των κοινωνικοοικονομικών δομών και των μηχανισμών αποπροσανατολισμού και καταστολής, την κοινωνική ανισότητα, υποσχόμενος ισότητα στην κόλαση ή στον παράδεισο, τότε πρέπει να το ξανασκεφτούμε, γιατί αυτός ο θεός είναι μια απάτη που γίνεται αυταπάτη. Θεός πάνσοφος, παντοδύναμος και πανάγαθος που παρεμβαίνει αυθαίρετα και κατά βούληση στο κοσμικό και στο κοινωνικό γίγνεσθαι δεν υπάρχει αντικειμενικά, όπως μαρτυρούν τα γεγονότα που καταγράφουν μια απάνθρωπη και καταστροφική βαρβαρότητα και βεβαιώνει η επιστήμη, αλλά και η κοινή λογική με βάση τα όσα συμβαίνουν καθημερινά γύρω μας. Γι’ αυτό, γράφει ο Richard Dawkins «το να προκαλεί κανείς σκόπιμα σύγχυση μεταξύ αυτών των δύο εννοιών, συνιστά, κατά τη γνώμη μου, πράξη εσχάτης διανοητικής προδοσίας»18.

Προκύπτει όμως το ερώτημα, αφού η διαφορά είναι τόσο σημαντική και η κατανόησή της τόσο εύκολη, τότε ξεπροβάλλει και πάλι το ερώτημα, γιατί τόσοι άνθρωποι πιστεύουν σε κάποιο θεό για τον οποίο σακατεύουν ή ακόμα και θυσιάζουν τη ζωή τους και το χειρότερο σακατεύουν ή ακόμα και αφαιρούν τη ζωή συνανθρώπων τους, συμμετέχοντας φανατικά σε σταυροφορίες, σε κατακτητικούς, σε ‘ιερούς’ και σε ανορθόδοξους καταστροφικούς πολέμους, στο όνομα του ‘θεού’ και της πίστης τους; Για να αναζητήσουμε μια πειστική απάντηση στο ερώτημα αυτό θα πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι ποτέ και κανένας άνθρωπος στην ιστορία της ανθρωπότητας δεν επέλεξε ο ίδιος και με πλήρη συνείδηση, τουλάχιστο την πρώτη θρησκεία του και συνεπώς την πίστη του. Θα πρέπει επίσης να λάβουμε υπόψη μας ότι ο άνθρωπος γεννιέται άθρησκος, άθεος και άπιστος, για τον απλούστατο λόγο, γιατί όταν έρχεται στον κόσμο το μόνο που χρειάζεται, όπως όλοι ξέρουμε, είναι να έχει τροφή, ασφάλεια, στοργή, σεβασμό της προσωπικότητάς του και αντικειμενική ενημέρωση, εκπαίδευση και πληροφόρηση για να συνειδητοποιήσει τη θέση του στον κόσμο και τη σχέση του με τη Φύση και την κοινωνία στην οποία βρέθηκε. Ακόμα κι’ αν μπορούσαν να μιλήσουν τα μωρά που έρχονται κάθε στιγμή στη ζωή τροφή, αγάπη και ειρήνη θα ζητούσαν από έναν κόσμο που σπαράσσεται από την πείνα και τον πόλεμο και κανένα θεό. Αντί όμως γι’ αυτά η κοινωνία που τα υποδέχεται τους προσφέρει ό,τι και όσα της επιβάλλει η εκάστοτε εξουσία και με αυτή την έννοια κανένας μας δεν είναι ο Εαυτός του, αλλά όλοι γινόμαστε κατηγορήματα με εθνικές, θρησκευτικές, επαγγελματικές, ταξικές, φυλετικές ακόμα και ποδοσφαιρόφιλες σφραγίδες και ταυτότητες που τις επέλεξαν άλλοι για μας, άλλοι καλοπροαίρετα, αλλά οι ανθρωποφοβικές εξουσίες κακοπροαίρετα. Το γεγονός ότι αυτοί που μας υποδέχονται, όταν ερχόμαστε στη ζωή19, ως άλλοι «αξιωματικοί κατάξεως» μας ταξινομούν και κατά τον Thomas Szasz μας «συρταρώνουν», μας βάζουν σε κουτάκια με συγκεκριμένους ρόλους, δηλαδή μας φυτεύουν σε μια ηλικία που δεν μπορούμε να κρίνουμε, να επιλέξουμε ή να αρνηθούμε τη δική τους πίστη, που και σ’ αυτούς κάποιοι άλλοι τη φύτεψαν στο δικό τους κεφάλι, χωρίς να ξέρουν στην πραγματικότητα τι κάνουν, αλλά επειδή νόμιζαν πως κάνουν κάτι καλό για εμάς και γι’ αυτούς, αποτελεί, σε συνθήκες ταξικής κοινωνίας και εκμεταλλευτικής εξουσίας, ένα διαρκές έγκλημα κατά της έννοιας, της φύσης και της οντότητας του ανθρώπου και της ανθρωπότητας.

egypt-protests

Έτσι, και σε τελική ανάλυση, πίστη σημαίνει: οι πιστοί της μιας θρησκείας να σκοτώνουν τους «αταξινόμητους»20 ή τους λάθος ταξινομημένους, δηλαδή τους ‘άπιστους’ και τους οπαδούς της άλλης, πράγμα που τελικά σημαίνει ότι πιστοί/άπιστοι σκοτώνουν άπιστους/πιστούς και όχι βέβαια για θρησκευτικούς λόγους, αλλά για τα οικονομικά συμφέροντα των αντίπαλων εξουσιών. Το πρώτο μεγάλο έγκλημα, του χριστιανισμού, ίσως και το μαζικότερο και βιαιότερο στην ιστορία ήταν η γενοκτονία σε βάρος των Ελλήνων και η καταστροφή του αρχαίου Ελληνικού πολιτισμού, που στέρησε την ανθρωπότητα από το μεγαλύτερο μέρος της μεγάλης προσφοράς του21, κι’ αυτό όχι γιατί ήταν τάχα ειδωλολάτρες, αλλά γιατί ήταν δημιουργοί ενός ανθρωποκεντρικού πολιτισμού, ελεύθερα πνεύματα, ασυρτάρωτοι, αταξινόμητοι και ως τέτοιοι ήταν επικίνδυνοι για την εξουσία των σκοταδιστικών και εξουσιαστικών ιερατείων της ρωμαϊκής και στη συνέχεια της βυζαντινής αυτοκρατορίας. Δόγμα διαχρονικό και τακτική να περιθωριοποιείται κοινωνικά, να φυλακίζεται και τελικά να εξοντώνεται ως ύποπτος ψυχοπάθειας, απρόβλεπτος, ανυπότακτος και επικίνδυνος ‘όποιος ελεύθερα συλλογάται γιατί συλλογάται καλά’22.

Σύμφωνα με μια έρευνα του Πανεπιστημίου του Μπράντφορντ, τα τελευταία χίλια χρόνια έγιναν σε διάφορα μέρη του πλανήτη εβδομήντα μεγάλοι καταστροφικοί πόλεμοι, ένας περίπου κάθε δεκαπέντε χρόνια, οι περισσότεροι για υποτιθέμενους θρησκευτικούς λόγους και σε κάθε περίπτωση με τις ευλογίες των θρησκευτικών-εκκλησιαστικών ηγεσιών. Από αυτούς οι τριάντα μεταξύ χριστιανών και ισλαμιστών στην περιοχή της Ευρασίας και της Μεσογείου, στην έδρα, δηλαδή, των τριών μονοθεϊστικών θρησκειών, που και οι τρεις ριζώνουν στον ίδιο μύθο, στον εβραϊκό εξουσιαστικό-κατακτητικό μύθο της Παλαιάς Διαθήκης, με υποτιθέμενο γενάρχη τον Αβραάμ, που όπως είδαμε συμφώνησε με ‘τον Γιαχβέ’ να του είναι πιστός ο λαός του Ισραήλ με αντάλλαγμα ο Γιαχβέ να τον αντιμετωπίζει ως ‘περιούσιο’ και να τον καταστήσει κυρίαρχο, ‘βελτιωτή’ του κόσμου. Τόσοι άδικοι, απάνθρωποι και καταστροφικοί πόλεμοι στο όνομα κάποιου υποτίθεται παντοδύναμου, πάνσοφου και πανάγαθου θεού που καταλήγουν στη λεηλασία και στον αφανισμό αδυνάτων και φιλειρηνικών ανθρώπων, λαών και πολιτισμών δεν μπορούν να εξηγηθούν με την ψευτοθεωρία περί απληστίας της ανθρώπινης φύσης, γιατί δεν είναι οι άνθρωποι γενικά που αποφασίζουν και διεξάγουν πολέμους, αλλά τα εξουσιαστικά κοινωνικά συστήματα, δηλαδή οι συγκεκριμένοι άνθρωποι που εξουσιάζουν άλλους ανθρώπους και για να συνεχίσουν να τους εξουσιάζουν πρέπει να διευρύνουν σε έκταση και σε βάθος τις εξουσίες τους, δηλαδή τις ιδιοκτησίες και τον πλούτο τους. Κι επειδή όλα αυτά οι εξουσιαστές έπρεπε κάπου να τα φορτώσουν, έβαλαν το δημιούργημά τους, το ‘θεό-φετίχ’ τους να δηλώνει ότι αυτός, (και όχι η οικονομική και κοινωνική ανισότητα και η εξουσία τη), ο θεός του Ισραήλ, ο άρχων του κόσμου και κανένας άλλος, είναι ο δημιουργός των πάντων, του φωτός, της ειρήνης και του πολέμου, της καταστροφής, της αρρώστιας, της φτώχειας και κάθε άλλου κακού23.

Και επειδή όλη αυτή η βαρβαρότητα δεν μπορούσε να δικαιολογηθεί ούτε με τα θρησκευτικά δόγματα, ούτε ακόμα και με τις θρησκευτικές μεταρρυθμίσεις, οι καπιταλιστές και οι εξουσίες τους δεν δίστασαν να διαστρεβλώσουν θεωρίες όπως αυτή της φυσικής επιλογής του Δαρβίνου, για την οποία τόση χολή και βία χρησιμοποίησαν και χρησιμοποιούν ακόμα για να την εξοβελίσουν, σκαρώνοντας ψευτοθεωρίες περί ‘κοινωνικού δαρβινισμού’, σύμφωνα με τις οποίες όφειλε να καθιερωθεί και να ενισχυθεί και στην κοινωνία ο νόμος της επικράτησης του ισχυρότερου, όπως συμβαίνει και στη ζούγκλα.

images

Το χορό αυτής της παραφροσύνης άνοιξε ο Άγγλος κληρικός Thomas Malthus (1776-1834) με τη δημοσίευση (1798) της εργασίας του, με τίτλο “Ένα Δοκίμιο επί της Αρχής του Πληθυσμού’’ (An Essay on the Principle of Population), με την οποία υποστήριζε ότι ενώ η παραγωγή τροφίμων αυξάνεται με αριθμητική πρόοδο, αντίθετα ο πληθυσμός αυξάνεται με γεωμετρική πρόοδο, με αποτέλεσμα τα τρόφιμα να μην φτάνουν για όλους και πρότεινε την πολιτική δραστικής μείωσης του ανθρώπινου πληθυσμού ως μέτρο πρόληψης οικονομικών κρίσεων και διατήρησης της υφιστάμενης κοινωνικής τάξης πραγμάτων. Τα μέτρα που πρότεινε ξεκινούσαν από την κατάργηση κάθε μορφής κοινωνικής πρόνοιας υπέρ των φτωχών, περνούσαν στην αντισύλληψη και στην αναγκαστική στείρωση και κατάληγαν στην πρόκληση επιδημιών, λιμών και πολέμων για τον αποδεκατισμό του ανθρώπινου πληθυσμού. Η μαλθουσιανή θεωρία κατακρίθηκε ως ακραία και αντεπιστημονική, γιατί παραγνωρίζει τη συμβολή του παράγοντα επιστήμη και τεχνολογία στην παραγωγή τροφίμων. Παραβλέπει επίσης και το γεγονός ότι ο κόσμος πεινάει όχι επειδή τα τρόφιμα-αγαθά δεν φτάνουν, αλλά επειδή περισσεύουν, ως ‘υπερπαραγωγή’, αφού η ανισοκατανομή του πλούτου καταδικάζει το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού στην υποκατανάλωση, αφού δεν έχει χρήματα για να αγοράσει τα εμπορεύματα. Τέλος παραγνωρίζει ότι σε συνθήκες φτώχειας η υψηλή τεκνοποίηση οφείλει να αντισταθμίζει την υψηλή παιδική θνησιμότητα, την εξασφάλιση χεριών εργασίας, την ασφάλιση των γηρατειών και την επιβίωση του είδους. Παρ’ όλα αυτά τόσο ό Μάλθους, όσο και οι κυρίαρχες κοινωνικές δυνάμεις επέμειναν στις αντιλήψεις του κοινωνικού ρατσισμού στη βάση της εισοδηματικής ανισοκατανομής, ώστε οι άνθρωποι να πεθαίνουν από την πείνα.

Ακολούθησε ο Άγγλος φιλόσοφος Herbert Spencer (1820-1903) που δια­τύπωσε, στο εννιάτομο έργο του «Ένα σύστημα συνθετικής φιλοσοφίας», τη θεωρία σύμφωνα με την οποία δεν χρειάζεται καμιά κοινωνική πρόνοια υπέρ των φτωχών και αδύνατων κοινωνικών στρωμάτων, γιατί η κοινωνία θα γίνει καλύτερη με τον ανταγωνισμό, όπου ο ισχυρότερος εκτοπίζει τους λιγότερο ισχυρούς και τους αδύνατους. Τα ίδια υποστήριξε και ο σύγχρονός του Αμερικανός οικονομολόγος-κοινωνιολόγος, William Graham Sumner (1840-1910), εκφράζοντας με ακόμα πιο ακραίο τρόπο την ιδεολογία της ‘ελεύθερης αγοράς’, που τόση ανάγκη είχε, εκείνη την περίοδο ο δυναμικά ανερχόμενος καπιταλισμός, από κάποια απενοχοποιητική δικαιολόγηση των εγκλημάτων που προκαλούσε ο κανιβαλικός ανταγωνισμός μεταξύ μεγάλων καπιταλιστών, μεταξύ μεγάλων και μικρών καπιταλιστών και μεταξύ καπιταλιστών και κοινωνίας. Το λάθος αυτών των θεωριών βρίσκεται στο γεγονός πως ταύτισαν τους αιώνιους και αναλλοίωτους φυσικούς νόμους της άγριας ζούγκλας, που με την αυστηρότητά τους διαμόρφωσαν τη ζωή, τη βιοποικιλότητα και την εξέλιξη των ειδών, με τους εφήμερους, άδικους και ταξικούς ανθρώπινους νόμους λειτουργίας της οικονομίας της ανισότητας και της κοινωνίας της δυστυχίας και για να το κάνουν αυτό πιστευτό σκάρωσαν καινούργιες αντιεπιστημονικές και παράλογες θεωρίες σύμφωνα με τις οποίες δεν υπάρχουν κοινωνίες24, αλλά μόνο άτομα που αλληλοσπαράσσονται σαν τα θηρία της ζούγκλας και ‘ο σώζων εαυτόν σωθήτω’.

Βέβαια όταν διαπίστωσαν πως αυτό το παραμύθι του θεοποιημένου κεφαλαιοκρατικού ανταγωνισμού δεν προστατεύει ούτε τους ισχυρούς, τότε ανακάλυψαν καινούργιες θεότητες, όπως τα τραστ, τα καρτέλ και τα μονοπώλια, τον κρατικομονοπωλιακό καπιταλισμό, τις πολιτικοστρατιωτικές συμμαχίες και το ΝΑΤΟ για να περιχαρακώσουν τα συμφέροντά τους και να λεηλατήσουν τις κοινωνίες και την ανθρωπότητα συνολικά. Και αναζητώντας άλλοθι, ξαφνικά ανακάλυψαν και πάλι, ότι για όλα φταίει ο υπερπληθυσμός και όχι ο χαοτικός, σπάταλος και καταστροφικός καπιταλισμός. Όταν όμως, ακόμα και ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ διαπιστώνει ότι «με ορθολογικότερη αξιοποίηση όλων των δυνατοτήτων του πλανήτη θα μπορούσαν να διατραφούν είκοσι φορές περισσότεροι άνθρωποι απ’ όσους διατρέφονται σήμερα…»25, φτάνει να αλλάξει ο τρόπος παραγωγής και διανομής των αγαθών, τότε γίνεται προφανέστερο ότι η νεκρανάσταση του μαλθουσιανισμού δεν εκφράζει παρά τον φόβο, τον παραλογισμό, τη σχιζοφρένεια των κυρίαρχων οικονομικών συμφερόντων που αντί να χαλαρώνουν, οξύνουν ακόμα περισσότερο την ανισοκατανομή του παγκόσμιου πλούτου, υποστηριζόμενοι από τον υψηλό χριστιανικό άμβωνα και τις σχιζοφρενικές θεωρίες του περί ‘ιεράς πενίας’26.

Εδώ και πολλές δεκαετίες, οι οικονομικοί μεγιστάνες, οι πραγματικοί κυβερνήτες του πλανήτη προσπαθούν με διάφορες κάλπικες θεωρίες εξωνημένων ‘επιστημόνων’, να πείσουν τους κατοίκους του πλανήτη ότι πλεονάζουν και ως πλεόνασμα θα αντιμετωπιστούν. Στην παγκόσμια διάσκεψη κορυφής του ΟΗΕ, που έγινε στο Rio de Janeiro το 1992, συζητήθηκαν όλα τα μεγάλα εκκρεμή προβλήματα της ανθρωπότητας και προτάθηκαν λύσεις για τον 21ο αιώνα, οι οποίες και δημοσιεύτηκαν τον Απρίλη 1993, υπό τον τίτλο ‘Agenta 21’27 στις κυριότερες γλώσσες του κόσμου. Η βασική διαπίστωση ήταν ότι, η κύρια αιτία για τη φτώχεια, την καταστροφή του περιβάλλοντος, την κλιματική αλλαγή, την όξυνση των πολεμικών συγκρούσεων κ.λπ., είναι ο υπερπληθυσμός. Για τον έλεγχο και τη μείωση του πληθυσμού εξέτασαν ακόμα και τη σχέση μεταξύ υπερπληθυσμού και πολέμων και μεταξύ άλλων πρότειναν μέτρα όπως, αντισύλληψη, άμβλωση, αναγκαστική στείρωση, υποχρεωτικό οικογενειακό προγραμματισμό, εξαγορά δικαιώματος τεκνοποίησης, αλλά ακόμα και τη διερεύνηση δυνατοτήτων μεταφοράς πλεονάζοντος πληθυσμού για εποικισμό στο διάστημα, κάτι που θα μπορούσε να θεωρηθεί ως μια παραλλαγή της βαρβαρότητας των ναζιστικών κρεματορίων με φανταχτερό περιτύλιγμα. Προφανώς τα μέτρα αυτά δεν απόδωσαν και η αγωνία των πλούσιων και των εξουσιαστών, ότι κάποια στιγμή ο πεινασμένος πληθυσμός θα σπάσει τις αλυσίδες της άδικης νομιμότητας καθώς και τα τελευταία θρησκευτικά ταμπού και θα μπουκάρει στα Supermarkets, στα καταστήματα γενικά, στις τράπεζες και στα κυβερνεία, γίνεται μέρα με τη μέρα ατομικός και ταξικός εφιάλτης τους. Κάποιοι μάλιστα από τους σύγχρονους προφήτες της βίαιης καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης, όπως ο Bill Gates της Microsft, ο John P. Holdren σύμβουλος του Barack Obama σε θέματα επιστήμης και τεχνολογίας, ο Τεντ Τέρνερ του CNN, ο Dave Foreman συνιδρυτής του ‘Earth First’ και πολλοί άλλοι σχεδιαστές της Νέας Τάξης Πραγμάτων, προσπαθούν με σημαία τους το νεομαλθουσιανισμό να θέσουν σε εφαρμογή τα συνωμοτικά σχέδιά τους28, που στόχο έχουν να περιορίσουν βίαια τον ανθρώπινο πληθυσμό του πλανήτη σε ποσοστό μικρότερο από το ένα δέκατο (10%) του σημερινού29. Αυτό το εγκληματικό σχέδιο κάποιοι θεοσεβούμενοι νεοχριστιανοί, ή οι μουλάδες της νέας υπό κατασκευή ενιαίας θρησκείας, θα το εμφανίσουν ως θέλημα, ίσως και ως εκδίκηση του ‘θεού’, για την ασέβεια των ‘αμαρτωλών’ εργαζόμενων, των ανέργων, των ‘αόρατων’ και των κολασμένων απέναντί του και απέναντι στην εξουσία των εκπροσώπων του. Προς το παρόν πάντως προωθούν δυναμικά την πολιτική της πληθυσμιακής μείωσης, μέσω της δραστικής μείωσης των μισθών και των συντάξεων που σταδιακά οδηγεί σε περιορισμό των γάμων και των γεννήσεων, στην αύξηση της παιδικής θνησιμότητας και σε μαζικούς δια της πείνας θανάτους, χωρίς ωστόσο να τους εμποδίζει τουλάχιστον η υποτιθέμενη θρησκευτική τους πίστη, αφού έτσι κι αλλιώς θεός δεν υπάρχει για να τους εμποδίσει. Για να κατανοήσουμε αυτόν τον παραλογισμό θα πρέπει να κατανοήσουμε σε βάθος το τι αντιπροσωπεύει πραγματικά ο θεός γενικά, ο θεός του καθενός ατομικά και ο θεός της εκάστοτε κυρίαρχης τάξης ειδικότερα.

phelps

Ο ‘θεός’ γενικά, ως ψευδαίσθηση, αντιπροσωπεύει την άγνοιά μας για τους νόμους κίνησης του κόσμου μέσα στον οποίο ζούμε30, γι’ αυτό και ο ‘θεός’ ως έννοια εξελίσσεται παράλληλα με την εξέλιξη των γνώσεων των ανθρώπων και των εκάστοτε μορφών εξουσίας, παίρνει αντίστοιχα πολλές και διάφορες μορφές, από τις οποίες αντλεί τη νομιμοποίησή της η εκάστοτε εξουσία. Γι’ αυτό και οι αμερικάνοι, οι εβραίοι, οι ισλαμιστές, ή οι ‘ορθόδοξοι χριστιανοί’, που θεωρούν ότι, ως ‘ποίμνιο’, ως λαός και ως έθνος έχουν ένα καλύτερο θεό από τους άλλους ή ότι αγαπάνε τον ένα θεό περισσότερο από τους άλλους, περιμένουν από αυτόν να ‘ευλογεί την Αμερική’31, να ‘συμβουλεύει’ τον πρόεδρό τους, το ραβίνο, τον μουλά ή τον αρχιεπίσκοπό τους, κάθε φορά που αυτοί ‘συνομιλούν μαζί του’. Περιμένουν να τους αντιμετωπίζει ως περιούσιο και γενικά να τους προστατεύει περισσότερο από τους άλλους, ως αντάλλαγμα της πίστης τους σ’ αυτόν. Το καλύτερο απ’ όλα τα δώρα του ‘θεού’, είναι, όταν αναθέτει στους εκλεκτούς του την αποστολή να καταστρέψουν χώρες, να λεηλατήσουν πολιτισμούς, να πλιατσικολογήσουν οικονομίες και να σκοτώσουν εκατομμύρια άπιστους ‘τρομοκράτες’ που αμφισβητούν τη ‘θεία’ αποστολή τους να ηγεμονεύσουν στον πλανήτη και να διαχειριστούν για λογαριασμό του ‘θεού’ τον παγκόσμιο πλούτο, πράγμα που τελικά δείχνει ότι ο ‘θεός’ δεν είναι παρά το σύμβολο της εξουσίας, το συμφέρον των λίγων σε βάρος των πολλών. Αυτή η ιδιοτελής ψευδαίσθηση εγωιστικών και υστερόβουλων ατόμων που μας την περνάνε οι εξουσιαστικές θρησκείες, ότι δηλαδή για εμάς και για όλα φροντίζει ο ‘θεός’, που μας απαλλάσσει από την ευθύνη να ασχοληθούμε εμείς οι ίδιοι με τη ζωή και το μέλλον μας, τελικά μας οδηγεί στο να εμπιστευόμαστε τη ζωή και το μέλλον μας, στα ματωμένα χέρια και στα βρώμικα μυαλά των αυτόχριστων εκπροσώπων του ‘θεού’, που τάχα ασκούν κατ’ εντολήν και για λογαριασμό του την εγκόσμια εξουσία, με αποτέλεσμα οι πολλοί να ζούμε σε συνθήκες επίγειας κόλασης και οι λίγοι στον επίγειο παράδεισο32. Αλλά ακόμα κι’ αν υπήρχε ένας θεός, είναι βέβαιο πως κάτω από αυτές τις συνθήκες και τις παράλογες και αντικρουόμενες απαιτήσεις των επιμέρους εκπροσώπων του, θα είχε παραιτηθεί από φιλότιμο ή από ανικανότητα, αφού θα ήταν αδύνατο να τους ικανοποιήσει όλους, αν βέβαια δεν είχαν προλάβει να τον σκοτώσουν, ή ‘να τον σταυρώσουν’, όπως, κατά το χριστιανικό μύθο, έκαναν οι Εβραίοι, όταν ο Χριστός, ως Παύλος ή δια του Παύλου, προτίμησε τη Ρώμη αντί της Ιερουσαλήμ.

image72

Ο ‘θεός’ του καθενός μας, για όσους από εμάς νοιώθουν ‘απροστάτευτα βρέφη’, που τάχα χρειάζονται έναν υψηλό-δυνατό ‘προστάτη’ και έχουν την ανάγκη ενός προσωπικού θεού, αυτός ο ‘θεός’, αντιπροσωπεύει το φόβο του θανάτου πριν την ώρα του και την ελπίδα, πως θα τους προστατέψει από όσα δυσάρεστα συμβαίνουν στους διπλανούς μας. Αυτός ο ‘θεός-προστάτης’, ως προσωπικός και οικογενειακός μας σύμβουλος, γιατρός και σωματοφύλακας, αντιπροσωπεύει και την προσδοκία μας πως, κι’ αν ακόμα, ‘ό μη γένοιτο’, συμβεί και σ’ εμάς ό,τι συμβαίνει και στους άλλους συνανθρώπους μας, τότε ανταποδίδοντάς μας την αφοσίωσή μας, θα συγχωρέσει τις αμαρτίες μας και θα μας πάει στον παράδεισο, για αιώνιες και χλιδάτες διακοπές, που τόσο στερηθήκαμε ζωντανοί υπηρετώντας τον. Το κακό σ’ αυτή την περίπτωση έγκειται στο γεγονός πως, ενώ γνωρίζουμε ότι, ως πιστοί ζητάμε απίθανα, αντιφατικά, παράλογα και γελοία πράγματα από έναν ανύπαρκτο ‘θεό’, συνεχίζουμε να επαναλαμβάνουμε αυτή τη γελοιότητα, εξαιτίας της ανασφάλειάς μας και του εξουσιαστικού φόβου που φωλιάζει στα μυαλά μας ως «σχέση του ανθρώπου με τον θεόν» και την εξουσία. Τελικά η πίστη σε κάποιο ανύπαρκτο προσωπικό θεό, μας γελοιοποιεί, μας αποπροσανατολίζει και μας εκθέτει σε χίλιους δυό κινδύνους, από τους οποίους κανένας θεός, παρά μόνο η ενεργός συμμετοχή μας σε μια συνειδητοποιημένη και αυτοδιευθυνόμενη κοινωνία μπορεί να μας προστατέψει, πράγμα που για να συμβεί πρέπει να μετακινηθούμε από το μοναχικό εγωιστικό Εγώ υπό τον θεόν και την ολιγαρχική, πλουτοκρατική, απάνθρωπη και πολεμοκάπηλη εξουσία του, στο συλλογικό-κοινωνικό Εγώ εντός του Εμείς, του αμεσοδημοκρατικά αυτοκυβερνώμενου, του αταξικού και ανθρωπιστικού Εμείς.

Όσον αφορά στο τι αντιπροσωπεύει ο θεός της εκάστοτε κυρίαρχης τάξης, θα πρέπει να ομολογήσουμε ότι ο ρόλος του είναι πολύ πιο δύσκολος, γιατί δεν πρέπει να την προστατεύει μόνο από εμάς τους κοινούς απαιτητικούς θνητούς που ζητάμε «ψωμί παιδεία ελευθερία», και κοινωνική ισότητα για αξιοπρεπή ζωή, πράγμα που θέτει σε αμφισβήτηση την δίκαιη πατρότητα, την παντοδυναμία και την παναγαθότητα του ‘θεού’, αλλά πρέπει να την προστατεύει και από τους ανταγωνιστές της, αφού κι’ εκείνοι τον επικαλούνται με το ίδιο αίτημα. Οπότε σ’ αυτή την περίπτωση δοκιμάζεται θανάσιμα η πανσοφία του, αφού είναι αδύνατο να ικανοποιήσει και τις δυό αλληλοαποκλειόμενες αντίπαλες εξουσίες που η μιά ζητάει την εξαφάνιση της άλλης, πράγμα που κάνει τους χαμένους αιρετικούς και συχνά τους οδηγεί στην αλλαγή συμμάχου ‘θεού-προστάτη-σωματοφύλακα’ και στην αντικατάσταση του προηγούμενου από τον θεό κάποιου τρίτου ανταγωνιστή της αντίπαλης εξουσίας.

Το αποτέλεσμα αυτού του παραλογισμού που ριζώνει στην άγνοια, στην ανόητη υστεροβουλία και στην παραίτησή μας από το να αυτοδιαχειριστούμε τον εαυτό μας, τη ζωή μας, τον τόπο μας και το μέλλον μας, είναι ένας διαρκής και ανελέητος πόλεμος μεταξύ εξουσιαστών και εξουσιαζόμενων, αλλά και μεταξύ εξουσιαστών και δυνάμει εξουσιαστών. Ένας πόλεμος που προσφέρει εκατομμύρια ανθρώπινες ζωές θυσία στους αιμοδιψείς θεούς, (τους κατά τον Πλάτωνα «άριστους προστάτες των ανθρώπων και όλων των όντων»), των εκάστοτε εξουσιών και αποδείχνει πως τελικά η άκριτη πίστη σε θεούς και άλλα σκοτεινά δημιουργήματα των εξουσιών αποτυπώνεται ως κοινωνική ανισότητα, εκφράζεται ως θρησκευτικό μίσος και λειτουργεί ως όπλο μαζικής εξόντωσης και καταστροφής.

Αυτά τα συμπεράσματα δεν είναι προσωπικοί ισχυρισμοί και θεωρία, όπως πιθανόν θα σκεφτούν κάποιοι απληροφόρητοι, αλλά πραγματικότητα και γι’ αυτό είναι παγκόσμια γνώμη και βεβαιότητα, όπως προκύπτει και από πρόσφατη σχετική έρευνα του ιδρύματος Pew33, (Pew Research Center), η οποία διεξήχθη μεταξύ του Μαρτίου και του Ιουνίου του 2014, σε 44 χώρες. Σύμφωνα με αυτή την έρευνα, το θρησκευτικό μίσος και η κοινωνική ανισότητα, θεωρούνται οι δυό μεγαλύτερες παγκόσμιες απειλές, συγκρίνοντας μάλιστα αυτά τα στοιχεία με εκείνα της ίδιας έρευνας του 2007 φαίνεται ότι το θρησκευτικό μίσος και η κοινωνική ανισότητα εξελίσσονται σε επικίνδυνα αυξανόμενες απειλές για την ανθρωπότητα, μεγαλύτερες ακόμα και από τα πυρηνικά όπλα, την μόλυνση του περιβάλλοντος, το AIDS και τις άλλες μολυσματικές ασθένειες.

religion-is-poison

Από αυτή την ενιαία απειλή της οργανωμένης θρησκευτικής πίστης, του ‘ιερού μίσους’ και της παράλληλα αυξανόμενης οικονομικής-κοινωνικής ανισότητας που λειτουργούν ως όπλο μαζικής καταστροφής και βαρβαρότητας, μπορεί να μας απαλλάξει, άτομα, κοινωνίες και ανθρωπότητα, μόνο η αντικειμενική, επιστημονικά έγκυρη και κοινωνικά χρήσιμη γνώση μέσω των αισθήσεων, της λογικής και της απαλλαγμένης από σκοπιμότητες επιστήμης με τη μορφή ενός, εφικτού πια Νέου Αντικαπιταλιστικού Κινήματος Διαφωτισμού από τα κάτω, που θα αποφύγει τα λάθη του προηγούμενου ελίτικου και από τα πάνω. Οι Πολίτες, όλοι οι Πολίτες έχουν δικαίωμα να γνωρίζουν τις απαντήσεις της επιστήμης για όλα τα υπαρξιακά προβλήματα που τους απασχολούν, για να μπορούν να κάνουν τις σωστές επιλογές στην ατομική και κοινωνική τους ζωή, αλλά γι’ αυτό είναι αναγκαίος ο οργανωμένος αντίλογος απέναντι στην οργανωμένη παραπλάνησή τους. Μόνο που αυτός ο αντίλογος δεν μπορούμε να περιμένουμε να οργανωθεί από την πνευματικά ευνουχισμένη κρατικοδίαιτη πνευματική ελίτ, από τις κομματικές γραφειοκρατίες και ‘πρωτοπορίες’, από τα κρατικά και ιδιωτικά ΜΜΕ που προωθούν την παραπληροφόρηση και την ιδεολογική-κομματική διαπαιδαγώγηση, ούτε βεβαίως και από τους ‘επαγγελματίες αποβλακωτές εγκεφάλων δια της Βίβλου’34. Μπορεί όμως να οργανωθεί με αυτόνομες κοινωνικές πρωτοβουλίες της μορφής των νέων κοινωνικών κινημάτων που θα εντάξουν στις δραστηριότητές τους προγράμματα διαβαθμισμένης Λαϊκής Επιμόρφωσης, αξιοποιώντας εθελοντές και ικανούς τοπικούς επιστήμονες που είναι ενταγμένοι στον τοπικό κοινωνικό ιστό.

Κι’ αν παρ’ όλα αυτά υπάρξουν κάποιοι που θα συνεχίσουν να έχουν την ανάγκη να πιστεύουν σε κάτι, σε κάποιο μύθο ή φετίχ, αφού δεν θα τους είναι αρκετή η εμπιστοσύνη στον Εαυτό τους και στους συνανθρώπους τους, τότε ας πιστέψουν σε ό,τι θέλουν. Ο καθένας μας έχει το δικαίωμα να πιστεύει, ή να μην πιστεύει κάπου και να μαθαίνει από τα λάθη του. Μόνο που αυτή η προσωπική πίστη θα πρέπει να είναι αυθεντική, απόλυτα ελεύθερη, συνειδητή μετά λόγου γνώσεως επιλογή και μια αυστηρά προσωπική υπόθεση, όπως και τόσες άλλες προσωπικές υποθέσεις. Σε κάθε περίπτωση, όμως, αυτή η απόλυτα σεβαστή προσωπική πίστη του καθενός, δεν μπορεί και δεν πρέπει να γίνεται αντικείμενο συναισθηματικής, πνευματικής, οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής εκμετάλλευσης από κανέναν. Σημαίνει δηλαδή πως αυτή η επιλογή θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ως εσωτερική ανάγκη και ως υπαρξιακή πνευματική αναζήτηση, μακριά από οργανωμένες εξουσιαστικές θρησκείες και διχαστικές Eκκλησίες που λειτουργούν ως εκμεταλλευτικές επιχειρήσεις υπό την καθοδήγηση των αδίστακτων σκοταδιστικών-εξουσιαστικών ιερατείων που μετέρχονται ασύστολα κάθε είδους βία και απάτη, αλητεία και αγυρτεία. Η αμεσοδημοκρατική, αταξική κοινωνική οργάνωση δεν αφήνει περιθώρια για αγύρτες σκοταδιστές και εκμεταλλευτές εξουσιαστές και με αυτή την έννοια αποτελεί την απόλυτη εγγύηση της ελεύθερης επιλογής, της δημιουργικής έρευνας και της αναζήτησης της ατομικής και συλλογικής ευτυχίας.

images (5)

Καταλήγοντας κατανοούμε πως, ό,τι συνειδητά, συστηματικά και οργανωμένα υπόσχεται και υποδεικνύει στον άνθρωπο, στην κοινωνία και στην ανθρωπότητα κάτι το ψεύτικο κι’ ανέφικτο, όπως οι θρησκείες, οι διάφορες ιδεολογίες και όλες οι εξουσίες, αποτελεί στην πραγματικότητα απάνθρωπο και καταστροφικό όπλο μαζικής καταστροφής και σαν τέτοιο οφείλουν, οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, να το αντιμετωπίσουν. Και συνεπώς οφείλουν να το αχρηστέψουν, αποδεικνύοντας ότι οι συνθήκες ωρίμασαν για να αλλάξει η ιστορία υποκείμενο που θα οδηγήσει σ’ έναν όχι ιδεατό και ψεύτικο, αλλά, σίγουρα σε έναν, πραγματικό και πραγματικά καλύτερο κόσμο. Πάνω απ’ όλα η ανθρωπότητα του 21ου αιώνα οφείλει να αποσυνδέσει την ατομική ηθική από τη θρησκευτική διαπαιδαγώγηση και την οργανωμένη υποκριτική θρησκευτική ηθική που καθηλώνει την ανθρώπινη σκέψη σε στατικές αντιλήψεις, ιδέες και σχήματα κοινωνικά ξεπερασμένα και να την συνδέσει με την ισότητα, την κοινωνικότητα, τη συντροφικότητα, τη συνεργασία και την αλληλεγγύη. Η ανθρωπότητα οφείλει επίσης να ανασυνδέσει τους κοινωνικούς κανόνες και την ηθική με τη δυναμική κοινωνική, οικουμενική, ουμανιστική ηθική της κοινωνικής ισότητας, τη μοναδική δύναμη που αντιστοιχεί στις σημερινές «επιστημονικές ανακαλύψεις και στα τεχνικά επιτεύγματα που μας επιτρέπουν να οραματιζόμαστε τη μέρα που θα υπάρχει επάρκεια τροφής για όλους, τη μέρα όπου το ανθρώπινο γένος θα ενωθεί σε μια ενιαία κοινότητα και δε θα ζει πια σε απομονωμένες οντότητες. Χιλιάδες χρόνια χρειάστηκαν γι’ αυτή την ανάπτυξη των πνευματικών ικανοτήτων του ανθρώπου και για την αυξανόμενη ικανότητά του να οργανώνει την κοινωνία και να συγκεντρώνει την ενεργητικότητά του σε ένα σκοπό. Ο άνθρωπος έχει δημιουργήσει ένα νέο κόσμο που έχει τους δικούς του νόμους και τα δικά του πεπρωμένα»35.

Τελικά, η σύγχρονη απελευθερωτική επανάσταση δεν μπορεί παρά να ξεκινήσει με τη διαδικασία μιας ειρηνικής και συνειδητής ακύρωσης κάθε θρησκευτικής πίστης, που ως στοιχείο εξουσιαστικής ιδεολογίας έχει γίνει φυλακή του σύγχρονου ανθρώπου και έρμα που τον κρατάει σκλάβο μιας θρησκευτικής ψευδαίσθησης, οπαδό μιας υποκριτικής ιδεολογίας και αντικείμενο εκμετάλλευσης. Γι’ αυτό και στον 21ο αιώνα, την ψεύτικη ‘ισότητα ενώπιον του θεού’, ή την απατηλή ισότητα ενώπιον του ταξικού νόμου, θα πρέπει να την αντικαταστήσουμε με την κοινωνική ισότητα στα πλαίσια μιας αταξικής κοινωνίας της τόσο παρεξηγημένης και συκοφαντημένης κοινοκτημοσύνης και της άμεσης δημοκρατίας. Γιατί μόνο σε μια κοινωνία της ισότητας, της αυτοδιεύθυνσης δεν θα είναι αναγκαίο να υπάρχει σκοταδισμός και σκόπιμη άγνοια, πείνα, σκληρότητα, εγκατάλειψη, μοναξιά, αδικία, πόλεμος, απόγνωση και απελπισία, αλλά ισότητα, αλληλεγγύη, ανθρωπιά, καλοσύνη, αξιοπρέπεια, ευημερία, ελευθερία και ειρήνη, οπότε κανείς δεν θα έχει ανάγκη από ψευδαισθήσεις και από μια ψεύτικη παρηγοριά από μια υποκριτική θρησκεία και συνεπώς δεν θα υπάρχει λόγος ύπαρξης θεού, σκοταδιστικών και εξουσιαστικών ιερατείων.

Η αναγκαία σύγχρονη και κατά κύριο λόγο ηθική επανάσταση36 οφείλει, για να είναι αποτελεσματική, να έχει οικουμενικό ουμανιστικό χαρακτήρα, γιατί μόνο έτσι θα μπορέσει να λύσει το σύγχρονο ‘γόρδιο δεσμό’, που δεν είναι άλλος από την ταύτιση της συνειδητά υποκριτικής ηθικής των εξουσιαστικών θρησκειών και ιδιαίτερα του ιουδαιοχριστιανισμού με την ανήθικη φύση του καπιταλισμού που παράγει ανισότητα και απάνθρωπη βία, με συνέπεια την καπιταλιστική βαρβαρότητα. Επειδή όμως, σε τελική ανάλυση, τη μοίρα μας τη δημιουργούμε μόνοι μας και «το μέλλον μας δεν εξαρτάται από τα χρωματοσώματά μας, αλλά από τη δυνατότητα του ανθρώπινου είδους να δημιουργεί ένα σύνολο νέων κοινωνικών σχέσεων, σύμφωνα με τις πιο θετικές δυνατότητές του»37, γι’ αυτό είναι καιρός να εγκαταλείψουμε τα σκοταδιστικά και εξουσιαστικά παραμύθια, να εγκαταλείψουμε τη θεολατρεία και τη μοιρολατρία και να πάρουμε τη ζωή μας και το μέλλον μας στα χέρια μας.

Η ανθρωπότητα διαθέτει σήμερα όλη την αναγκαία γνώση και εμπειρία και βιώνει καθημερινά τη θρησκευτική υποκρισία και την καπιταλιστική ανηθικότητα, για να μπορεί να αφοπλίσει ηθικά, πνευματικά, πολιτικά και τελικά να αφοπλίσει ακόμα στην κυριολεξία τους θρησκευτικούς μύθους και την καπιταλιστική εξουσία, που σημαίνει αχρήστευση της ιδεολογικής κυριαρχίας και των κατασταλτικών μηχανισμών επιβουλής και εξουσίας. Αυτή είναι η μόνη ικανή και αναγκαία συνθήκη για να αποτραπεί το πισωγύρισμα του πολιτισμού και να ανοίξει ο δρόμος για έναν καλύτερο κόσμο, στον οποίο δεν θα προσδιορίζει η οικονομία την κοινωνία, αλλά η αυτοδιευθυνόμενη κοινωνία θα οριοθετεί τη μορφή, τα όρια και το ρόλο της οικονομίας38, για να μπορούν όλες οι κοινωνίες να είναι ‘υγιείς κοινωνίες, πράγμα που σημαίνει να είναι σε θέση να ανταποκρίνονται στις ανάγκες όλων των μελών τους, όπως αυτές προσδιορίζονται από τις αντικειμενικές συνθήκες της ύπαρξής τους’39.

Η παράλογη, η άδικη και κοινωνικά ανήθικη δράση όλων των θρησκειών, ως νομιμοποιητική δύναμη των απάνθρωπων και καταστροφικών ταξικών εξουσιών, προκαλεί την αντίδραση πολλών ορθολογικά σκεπτόμενων ανθρώπων, με αποτέλεσμα την εμφάνιση του σκεπτικισμού και της αθεΐας. Η πανάρχαια, όσο και η ανθρώπινη κοινωνία, ιστορία του κινήματος του σκεπτικισμού και της αθεΐας δείχνει πως στόχος του δεν ήταν και δεν είναι μόνο η μυθολογία περί ‘θεού’, αλλά η εκάστοτε καταπιεστική εξουσία. «Για να αρνηθεί κανείς το θεό δεν έφτανε απλά να αρνηθεί μόνο το θεό. Έπρεπε να αρνηθεί τον αυτοκράτορα, ή το βασιλιά που κυβερνούσε, τις κοινωνικές δομές που επέβαλε στις ζωές των ανθρώπων, τις κοινωνικές σχέσεις που ρύθμιζε, τις ελπίδες που ενέπνεε και τις αποφάσεις που τους καθησύχαζαν»40. Όποιος όμως αρνείται και αγωνίζεται ενάντια σε θεούς και δαίμονες, σε αυτοκράτορες, βασιλιάδες και κυβερνήτες, σε πρωθυπουργούς, Προέδρους, ψευτοδημοκρατίες και σε αντίστοιχες κοινωνικές δομές, οφείλει και να προτείνει μια διαφορετική μορφή κοινωνίας, χωρίς κοινωνική ανισότητα, θεούς και ιερατεία, χωρίς μύθους, φόβο, βία και εκμετάλλευση, χωρίς ιδιοκτησίες και εξουσίες και να αγωνίζεται για έναν καλύτερο κόσμο, για τον κόσμο της κοινωνικής ισότητας, γιατί χωρίς οικονομική-κοινωνική ισότητα δεν μπορεί να υπάρξει ένας καλύτερος κόσμος.

gandhi

Όσο η ανθρωπότητα θα πορεύεται με οδηγό το κεφάλαιο, καθοδηγούμενη με μύθους περί ‘αθάνατης ψυχής’, περί ‘μεταθανάτιας ζωής’ και περί ‘θεού’ που ‘ευλογεί’ την εκάστοτε εξουσία, τόσο θα πορεύεται αναγκαστικά με όλο και μεγαλύτερη ταχύτητα μέσα σ’ ένα σκοταδιστικό-εξουσιαστικό τούνελ, δημιουργώντας έναν όλο και περισσότερο ακατανόητο, εικονικό κόσμο, τον λεγόμενο ‘κόσμο των αγορών’, το άλλοθι, το φετίχ της εξουσίας του σκληρού πυρήνα του παγκοσμιοποιημένου κεφαλαίου41.

Το γεγονός πως οι θρησκείες είναι δημιουργήματα των εξουσιών, και λειτουργούν ως εξουσιαστικές ιδεολογίες που καταλήγουν στην βαρβαρότητα της ανισότητας, της ανεργίας, της επισφαλούς και κακοαμοιβόμενης υπεραπασχόλησης, της φτώχειας, της πείνας, του πολέμου, της καταστροφής της Φύσης και στην καθημερινή αλλοτρίωση των δημιουργών του πλούτου και του πολιτισμού, αποκαλύπτει ότι αυτές δεν δημιουργήθηκαν για την ψευδαίσθηση του Επέκεινα, αλλά για τον έλεγχο της καθημερινότητάς μας, για την ρύθμιση της καθημερινής σκλαβιάς μας, δηλαδή για την αποδοχή της επίγειας καπιταλιστικής κόλασης από την ‘κοινωνία των πιστών’. Από αυτό το σκοτεινό και αδιέξοδο τούνελ της σκοτεινής ‘θεοκρατίας’ και της εξουσιαστικής ιδεολογίας του απάνθρωπου και καταστροφικού καπιταλισμού, όπου κάποιοι «συμπεριφέρονται σαν τρελοί πίθηκοι παρά σαν λογικές υπάρξεις»42 και αφού θεός δεν υπάρχει, παρά ως μύθος και ως εξουσιαστική ιδεολογία, είναι καιρός οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού να συνειδητοποιήσουν ότι η απελευθέρωσή τους είναι αποκλειστικά δική τους υπόθεση και να αναλάβουν τον ιστορικό τους ρόλο, που σημαίνει:

l-127281

Να απελευθερώσουν, μέσω της σταδιακής εκλαΐκευσης και με τη μορφή ενός σύγχρονου επαναστατικού κινήματος Νέου Ουμανιστικού Διαφωτισμού, τις επιστήμες και την τεχνολογία από τις εξουσίες, από τις σκοταδιστικές θρησκείες και τις διάφορες εξουσιαστικές ιδεολογίες των ‘περιούσιων’, για να τεθούν στην υπηρεσία της απελευθέρωσης του ανθρώπου, της κοινωνίας, της ανθρωπότητας και του πολιτισμού.

Να διαμορφώσουν συνειδήσεις που θα καταστήσουν τον καθένα μας, την κοινωνία μας και συνολικά την ανθρωπότητα ικανή να δράσει ταυτόχρονα στα πλαίσια μιας ενιαίας ειρηνικής, αλληλέγγυας και αμεσοδημοκρατικής επαναστατικής διαδικασίας σε όλα τα επίπεδα με στρατηγικό στόχο την ανάδειξη της κοινωνίας σε υποκείμενο της ιστορίας, θεμελιωτή της κοινωνικής ισότητας και δημιουργού ενός οικουμενικού ουμανιστικού πολιτισμού.

Να αποσπάσουν την οικονομία από τις απάνθρωπες και καταστροφικές δυνάμεις του κεφαλαίου και του πολέμου, από την απληστία των ιδιωτικών φορέων της και του ταξικού-κομματικού κράτους και να την υποτάξουν στην αυτοδιευθυνόμενη κοινωνία σε τοπικό, εθνικό και οικουμενικό επίπεδο με σκοπό την καθολική ευημερία του ‘μέτρον άριστον’ και την οικουμενική ειρήνη.

Να αχρηστέψουν ολόκληρο το σύστημα των θρησκευτικών και εξουσιαστικών φετίχ, καθιστώντας το ανίσχυρο να εκτρέπει, προς την καπιταλιστική βαρβαρότητα, τον άνθρωπο και την ανθρωπότητα από την πορεία τους προς την κοινωνική ισότητα, χωρίς την οποία δεν μπορεί να υπάρξει ούτε δικαιοσύνη, ούτε ελευθερία, ούτε δημιουργική και αμοιβαία συνεργασία, ούτε δημοκρατία, ούτε ειρήνη, ούτε ζωή στο μέλλον.

Να ματαιώσουν τα σχέδια των Ενωμένων Πολιτειών Αμερικής και των άλλων μεγάλων δυνάμεων, ή συνασπισμών που επιδιώκουν να ηγεμονεύσουν στον πλανήτη επιβάλλοντας μια παγκόσμια φασιστική δικτατορία.

Να αποκαταστήσουν τη ζωτική σχέση κάθε ανθρώπου και κάθε ανθρώπινης κοινωνίας με κάθε μορφή ζωής της γήινης βιόσφαιρας και να διαχειριστούν ορθολογικά το φυσικό πλούτο του πλανήτη και του σύμπαντος για μια καλύτερη ποιότητα ζωής και για ένα αισιόδοξο και ανέσπερο μέλλον.

Να ξεριζώσουν θεσμούς, δομές και λειτουργίες που νομιμοποιούν και αναπαράγουν την οικονομική-κοινωνική ανισότητα και όλα τα συμπαρομαρτούντα, επανακάμπτοντας στην ουμανιστική κοσμοαντίληψη της κοινοκτημοσύνης και του αμαμεσοδημοκρατικού κοινοτισμού του ‘πάντων πραγμάτων μέτρον άνθρωπος’.

Να συνειδητοποιήσουμε όλοι, ή τουλάχιστον η αποφασιστική πλειονότητα των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, ότι στη θέση των θρησκευτικών μύθων και των εξουσιαστικών ιδεολογιών που χωρίζουν τις κοινωνίες και την ανθρωπότητα σε εχθρικά στρατόπεδα, μπορούμε και οφείλουμε να βάλουμε τον πολιτισμό της Άμεσης, δηλαδή της Αταξικής Δημοκρατίας43, ως οργανωτική έκφραση μιας σύγχρονης Εκκλησίας του Δήμου και της οικουμενικής κοσμοαντίληψης του ανθρωπισμού, χωρίς θεούς και ιδιοκτησίες, χωρίς αφεντικά και ιερατεία, χωρίς κοινωνικές ανισότητες και ψευδαισθήσεις για κολάσεις και παραδείσους.

images

Τέλος για να σωθεί η ανθρωπότητα από τη σκοταδιστική και καταστροφική καπιταλιστική βαρβαρότητα υπάρχει μόνο ένας και μοναδικός δρόμος, ο δρόμος της καθολικής και της ριζικής ουμανιστικής αποκαπιταλιστικοποίησης και αποθρησκειοποίησης, ο δρόμος της κοινωνικής ισότητας, της επιστήμης, της Γνώσης και της ελευθερίας. Και επειδή, όπως είδαμε, θεός δεν υπάρχει παρά μόνο ως φετίχ, ως η άλλη πλευρά, ως είδωλο του κεφαλαίου, είναι καλό και επαναστατικό να γνωρίζουμε ότι η κατάργηση αυτού του ψευτοθεού και η αποθρησκειοποίηση δεν μπορεί να γίνει με διατάγματα, αλλά με την κατάργηση του αντικειμένου του, δηλαδή με την κατάργηση του κεφαλαίου, ως κοινωνική σχέση εξουσίας των λίγων πάνω στους πολλούς. Και επειδή η κοινωνική ανισότητα άρχισε με την βίαιη κατάργηση των κοινών και της ισοκατανομής για λογαριασμό της ατομικής ιδιοκτησίας και της ανισοκατανομής, γεγονός που συσκοτίστηκε και εμφανίστηκε ως έργο κάποιων μεταφυσικών δυνάμεων, λογικό είναι να τελειώσει με τη σύγχρονη κατάκτηση της κοινωνικής ισότητας. Κατάκτηση που προϋποθέτει την κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας, κύρια της ατομικής ιδιοκτησίας πάνω στα μέσα α\παραγωγής, την καθιέρωση της ισοκτησίας με την έννοια της κοινωνικής οικονομίας της ισοκατανομής των ελεύθερων και κοινών υλικών και πνευματικών αγαθών στην οποία ο καθένας θα προσφέρει ανάλογα με τις δυνατότητές του και θα απολαμβάνει ανάλογα με τις ανάγκες του. Μόνο τότε θα πάψουν να υπάρχουν μύθοι, μυστήρια και μυστικά για τον κόσμο, για τη ζωή και για τους νόμους κίνησης της κοινωνίας, οπότε θα πάψουν και οι άνθρωποι να τρέχουν, ως εξαθλιωμένοι ζήτουλες πίσω από ξένα, δανικά, τοξικά και ματωμένα ‘ιερά και όσια’44 και να χρειάζονται θεούς και αφεντικά, θρησκείες και εξουσίες.

Η θρησκευτική πίστη δεν έσωσε ποτέ και κανέναν, αντίθετα ως όπλο μαζικής καταστροφής στα χέρια των απάνθρωπων και καταστροφικών εξουσιών που τη δημιούργησαν και την εμπορεύονται θανάτωσε εκατομμύρια επί εκατομμυρίων ανθρώπων. Δεν είναι όμως αυτή η ‘μοίρα’ της ανθρωπότητας και αργά ή γρήγορα αυτός ο εφιάλτης μπορεί και πρέπει να τελειώσει.

Μέχρι τότε ο θρησκευτικός σκοταδισμός, η ιδεολογία της οικονομίας της αγοράς και συνακόλουθα η καπιταλιστική βαρβαρότητα, ως καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση, ως Αμερικανισμός και ως Νέα Τάξη Πραγμάτων, ως επεκτατικός ισλαμικός φονταμενταλισμός και ως κάθε είδους, λογής και κοπής ηγεμονισμός θα απειλούν τη ζωή, τον άνθρωπο και τον πολιτισμό του.

images (3)

1 Για μια διεξοδικότερη ανάλυση βλέπε, Λάμπος Κώστας, Θεός και κεφάλαιο. Δοκίμιο για τη σχέση μεταξύ θρησκείας και εξουσίας, ΚΟΥΚΚΙΔΑ, Αθήνα 2015.

2 «Και θα στήσω έγκυρον και ακατάλυτον την συμφωνίαν και την υπόσχεσίν μου αυτήν και στους απογόνους σου έπειτα από σε εις όλας τας γενεάς αυτών υπόσχεσιν παντοτεινήν και ανέκκλητον ότι θα είμαι ιδικός σου Θεός και Θεός των έπειτα από σε απογόνων σου. Και θα δώσω εις σε και έπειτα από σε στους απογόνους σου ως αιωνίαν ιδιοκτησίαν όλην αυτήν την γην Χαναάν, εις την οποίαν τώρα κατοικείς ως ξένος και θα είμαι στους απογόνους σου ο Θεός των. Είπε δε ακόμη ο Θεός προς τον Αβραάμ, σύ θα φυλάξης την διαθήκην μου αυτήν, συ και οι απόγονοί σου εις όλας τας γενεάς των. Σημείον δε και εξωτερικόν γνώρισμα της συμφωνίας μεταξύ εμού και υμών και των απογόνων σου έπειτα από σέ, εις όλας τας γενεάς αυτών ότι θα τηρήσετε την διαθήκην μου είναι τούτο Από τώρα και στο εξής θα περιτέμνεται κάθε αρσενικόν τέκνον σας. Θα περικόψετε την σαρκίνην ακροβυστίαν σας και τούτο θα είναι σημείον της συμφωνίας μας μεταξύ εμού και υμών. Καθε αρσενικόν παιδί θα περιτέμνεται οκτώ ημέρας μετά την γέννησίν του, κάθε αρσενικόν εις όλας τας γενεάς σας, όπως επίσης θα περιτέμνεται και ο δούλος, ο οποίος θα αγορασθή με χρήματα, και το παιδί παντός ξένου ο οποίος κατοικεί μαζή σας, έστω και αν δεν είναι απόγονός σου. Θα περιτμηθή όπως δήποτε ο δούλος, που εγεννήθη εις την οικίαν σου, και ο δούλος, που ηγοράσθη με χρήματα. Η περιτομή αυτή της σαρκός σας θα είναι υποχρέωσις απορρέουσα από την συμφωνίαν μας, η οποία θα έχη αιωνίαν ισχύν. Καθε αρσενικόν, του οποίου δεν περιεκόπη η σαρξ της ακροβυστίας του κατά την ογδόην ημέραν από της γεννήσεώς του και έμεινεν απερίτμητον, θα εξολοθρευθή η ύπαρξις αυτή εκ μέσου της φυλής του, διότι κατεφρόνησε και κατεπάτησε την εντολήν μου». Παλαιά Διαθήκη, Γένεσις 17.7-14.

3 Τράκα Μάχη, Κλειτοριδεκτομή: Όταν η γυναίκα βιάζεται ψυχικά και ακρωτηριάζεται σωματικά, στο http://www.iatropedia.gr/articles/read/4006

4 «Εἰσὶν γὰρ εὐνοῦχοι οἵτινες ἐκ κοιλίας μητρὸς ἐγεννήθησαν οὕτως, καὶ εἰσὶν εὐνοῦχοι οἵτινες εὐνουχίσθησαν ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων, καὶ εἰσὶν εὐνοῦχοι οἵτινες εὐνούχισαν ἑαυτοὺς διὰ τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν. ὁ δυνάμενος χωρεῖν χωρείτω. Τότε προσηνέχθησαν αὐτῷ παιδία, ἵνα τὰς χεῖρας ἐπιθῇ αὐτοῖς καὶ προσεύξηται…». Κατά Ματθαίον 19.12.

5 Βλέπε Νηλ Αλεξάντερ Σάθερλαντ, Θεωρία και πράξη της αντιαυταρχικής εκπαίδευσης, Μπουκουμάνης, Αθήνα 1972.

6 «Ο κουζουλός κάθε χωριού έχει την ίδια γνώση για το θεό με τον εκάστοτε αρχιεπίσκοπο: απολύτως καμία!», Φραγκόπουλος Στέλιος, (Επιμέλεια), Αποχαιρετισμός στη θρησκευτική πίστη (Συλλογικός τόμος), Εκδόσεις Βερέττα), Ρόδος 2012.

7 «Κατά τη διάρκεια του 1ου αιώνα, ο κανόνας ιερών συγγραμμάτων της χριστιανικής εκκλησίας αποτελούνταν αποκλειστικά από τις εβραϊκές ‘Γραφές’ (Παλαιά Διαθήκη). Μόνο κατά τη διάρκεια του 2ου αιώνα τα Ευαγγέλια και οι επιστολές του αποστόλου Παύλου αναβαθμίστηκαν στο επίπεδο του ‘κανόνα’. Δεν μπορεί να λεχθεί με σαφήνεια πότε ακριβώς άρχισε η μακρόχρονη και αδιάκοπη διαμόρφωση του κανόνα της Καινής Διαθήκης καθώς η Iστορία ουσιαστικά σιωπά για αυτή την εξέλιξη της πρώιμης χριστιανικής εκκλησίας. […] Η συλλογή των βιβλίων της Καινής Διαθήκης έλαβε χώρα σταδιακά και επηρεάστηκε από διάφορους παράγοντες εντός και εκτός της εκκλησίας. Οι πρώτες ενδείξεις εμφανίζονται στο πρώτο μισό του 2ου αιώνα και εντατικοποιούνται ως τα μέσα του ίδιου αιώνα, καθώς αυξανόταν σημαντικά ο όγκος της χριστιανικής φιλολογίας που κυκλοφορούσε μεταξύ των εκκλησιών. Πρώτος που χρησιμοποιεί τον όρο «καινή» διαθήκη φέρεται να είναι ο επίσκοπος Ειρηναίος της Λυών στις αρχές του 3ου αιώνα, αν και δεν αντιμετωπίζει όλα τα «κανονικά» συγγράμματα της Καινής Διαθήκης με τον ίδιο τρόπο. Κατά τη διάρκεια του δεύτερου μισού του 4ου αιώνα, δηλαδή μετά την ανακήρυξη του χριστιανισμού ως επίσημης θρησκείας της βυζαντινής αυτοκρατορίας, ο κανόνας της Καινής Διαθήκης οριστικοποιήθηκε σε μια σειρά εκκλησιαστικών συνόδων». http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CE%B1

8 «Ει μεν μη περί άλλων πολλών διαφωνία ην προς άλληλα των αντιγραφέων έσται πάντα· τα κατά Ματθαίον μη συνάδειν αλλήλοις, ομοίως δε και τα λοιπά ευαγγέλια, νυν δε, δηλονότι πολλή γέγονεν η αντιγράφων διαφορά, είτε από ραθυμίας τινών αντιγραφέων, είτε από τόλμης τινών μοχθηράς διαθέσεως των γραφομένων, είτε από των τα εαυτοίς δοκούντα εν τη διορθώσει προστεθέντων ή αφαιρουμένων». Ωριγένης, Υπόμνημα προς Ματθαίον. Παρατίθεται στο Βεργίδης Νίκος, Νέρων και Χριστός. Η αληθινή καταγωγή του Χριστιανισμού, Εκδόσεις «Arcadia», Αθήνα 1997

9 Ο Ρουφίνος, μεταφράζοντας στα λατινικά από τα ελληνικά το έργο του Ωριγένη «Περί Αρχών», παραδέχεται ότι: «Κάθε φορά που συναντούσα στο ελληνικό πρωτότυπο κάποιο σκανδαλώδες εδάφιο, το διασκεύαζα, το μίκραινα, ή και το αφαιρούσα ακόμα, ώστε ο αναγνώστης να μη συναντάει τίποτα, που να του κλονίζει την πίστη». Παρατίθεται στο: Βεργίδης Νίκος, Νέρων και Χριστός, ό.π.

10 Τα Απόκρυφα κείμενα διαιρούνται σε Ευαγγέλια, Πράξεις, Επιστολές και Αποκαλύψεις. Τα σπουδαιότερα είναι: Απόκρυφα ευαγγέλια: Πρώτο ευαγγέλιο του Ιακώβου, Καθ’ Εβραίους ευαγγέλιο, Κατά Πέτρον ευαγγέλιο, Ιστορία Ιωσήφ του τέκτονος, Κατ’ Αιγυπτίους ευαγγέλιο, Ευαγγέλιο του Ψευδο-Ματθαίου, Υπόμνημα των παραχθέντων επί Πιλάτου, Ευαγγέλιο της Αληθείας, Κατά Φίλιππο, Κατά Θωμάν (περιέχει 114 λόγια αποδιδόμενα στον Ιησού), Ευαγγέλιο του Ιούδα, Ευαγγέλιο των Εβιονιτών, Ευαγγέλιο της Μαρίας Μαγδαληνής. Απόκρυφες Πράξεις: Κήρυγμα Πέτρου, Πράξεις Πέτρου, Πράξεις Παύλου και Θέκλας, Πράξεις Παύλου, Πράξεις Ιωάννη, Πράξεις Ανδρέα, Πράξεις Θωμά, Πράξεις Φιλίππου, Πράξεις Βαρνάβα, Πράξεις Θαδδαίου, Πράξεις Ματθαίου και Πράξεις Βαρθολομαίου. Απόκρυφες Επιστολές: Επιστολή Βαρνάβα, Αλληλογραφία Παύλου και Σενέκα, Επιστολή Παύλου προς Λαοδικείς, Επιστολή Ποπλίου Λεοντούλου, Αλληλογραφία Αβγάρου με τον Ιησού, Επιστολή των έντεκα αποστόλων. Απόκρυφες Αποκαλύψεις: Αποκάλυψη Πέτρου, Αποκάλυψη Ιωάννου (απόκρυφο), Αποκάλυψη Παύλου, Αναβατικόν Παύλου, Αποκάλυψη Θωμά, Αποκάλυψη Πρωτομάρτυρα Στεφάνου, Σιβυλλικοί χρησμοί κ.ά., http://el.wikipedia.org/wiki/Απόκρυφα

11 «Ο πραγματικός Σίμων Πέτρος βρίσκεται στην αφετηρία της αλυσίδας δημιουργημένων θρύλων. Είναι ο πρώτος και σημαντικότερος επινοητής των θρύλων των Ευαγγελίων […] Ο Πέτρος είναι ο δημιουργός των βιβλικών Ευαγγελίων… Ο Πέτρος έγραψε τους πιο σημαντικούς θρύλους και σκηνοθέτησε τη σταύρωση για να επεξεργαστεί την ξαφνική αναχώρηση του Ιησού […] Αυτός που τελικά έκανε τόσο μεγάλο το χριστιανισμό ήταν ο Πέτρος και όχι ο Ιησούς, ή ο Παύλος […] Ο Πέτρος ήταν, λοιπόν, εκείνος που υπαγόρευε (και επομένως ο ιδρυτής του χριστιανισμού και δημιουργός των θρύλων), Speck Dimitri, Ο Πέτρος επινόησε τον Ιησού, ΝΗΣΙΔΕΣ, Θεσσαλονίκη 2013, σελ. 329 κ. επ.

12 Βλέπε, Απόκρυφο ευαγγέλιο του Θωμά, αναφέρεται στο Speck Dimitri, Ο Πέτρος επινόησε τον Ιησού…, ό. π., σελ. 365.

13 . Ό.π., σελ. 73.

14 Οι απόπειρες που κάνουν εκ των υστέρων μερικοί απολογητές του χριστιανικού μύθου να δώσουν διαφορετικό νόημα σ’ αυτά τα υποτιθέμενα λόγια του Ιησού και στη θέση των γονιών, των αδερφών και των παιδιών να βάλουν την παράδοση ή την παλιά θρησκεία τους, αποκαλύπτουν απλά την αμηχανία τους και είναι, τελικά, αναποτελεσματικές, γιατί δεν στέκουν λογικά και συνεπώς δεν πείθουν.

15 «Ο Θεός έχει ταίς χερσίν αυτού τήν αρχήν, το μέσον και το πέρας πάντων των όντων. […] Ο δή Θεός ημίν πάντων χρημάτων μέτρον άν είη μάλιστα», Πλάτων Νόμοι (Δ. 713ε και Δ. 716ε).

16 Μπακούνιν Μιχαήλ, Θεός και κράτος, ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ, Αθήνα 1986.

17 Αναφέρεται στο: Dawkins Richard, Η περί θεού αυταπάτη, Κάτοπτρον, Αθήνα 2007, σελ. 41.

18 Ό.π., στην ίδια σελίδα.

19 «Αμέσως μετά τη γέννησή του το παιδί εκτίθεται σε επιρροές που κατευθύνουν τις δυνατότητές του, αναχαιτίζουν την επίδοσή του σε ορισμένες μορφές συμπεριφοράς και ενθαρρύνουν την προσήλωσή του σε άλλες. Σαν μαλακός πηλός, η συμπεριφορά πλάθεται και διαμορφώνεται […] Η διαδικασία συρταροποίησης της συμπεριφοράς είναι τόσο γερά θεμελιωμένη και δουλεύει τόσο αθόρυβα, που δεν την καταλαβαίνουμε», Szasz, Thomas, Η ψυχιατρική ταξινόμηση σαν στρατηγική προσωπικής καταπίεσης, στο: Δυό δοκίμια για την ψυχιατρική καταπίεση, Ελεύθερος Τύπος, 5η έκδοση.σελ. 25 και 27.

20 Ό.π., σελ. 25-27.

21 «Με την επικράτηση του χριστιανισμού όσοι ζούσαν σύμφωνα με τις ελληνικές αξίες αποτέλεσαν αντικείμενα διωγμών. Όσοι δεν ασπάζονταν τον χριστιανισμό διώκονταν, φυλακίζονταν, θανατώνονταν. Πληθυσμοί ολόκληρων περιοχών εξοντώθηκαν επειδή αρνήθηκαν να ασπαστούν τα κηρύγματα των αποστόλων», Γκίκας Σωκράτης, Απομυθοποιήσεις του χριστιανισμού, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΒΕΡΕΤΤΑΣ, Ρόδος 2009.

22 Szasz, Thomas, Η ψυχιατρική ταξινόμηση σαν στρατηγική προσωπικής καταπίεσης.., ό.π., σελ. 25 κ. επ.

23 «Αυτά λέγει Κυριος ο Θεός στον Κύρον, τον οποίον εγώ έχρισα βασιλέα και του οποίου την δεξιάν κατέστησα κραταιάν, δια να υπακούσουν εις αυτόν και υποταχθύν ενώπιόν του τα έθνη· και την ισχύν των βασιλέων θα συντρίψω, θα ανοίξω έμπροσθεν αυτού τας θύρας και καμμία πόλις δεν θα μείνη κλειστή δι› αυτόν. Εγώ, ω Κύρε, θα πορευθώ έμπροσθέν σου, θα εξομαλύνω τα όρη, θα συντρίψω θύρας χαλκάς και μοχλούς σιδηρούς θα σπάσω. Θα δώσω εις σε θησαυρούς, που ευρίσκονται εις σκοτεινούς τόπους, θα ανοίξω και θα παρουσιάσω εις σε αποκρύφους και αοράτους θησαυρούς, δια να γνωρίσης ότι εγώ είμαι Κυριος ο Θεός σου, ο οποίος σε εκάλεσεν ονομαστικώς, ο Θεός του Ισραηλιτικού λαού. Εγώ θα σε καλέσω ονομαστικώς, προς χάριν του δούλου μου Ιακώβ, του εκλεκτού ισραηλιτικού λαού μου, θα σε δεχθώ ως όργανόν μου δια το έργον, που σε έχω προορίσει. Συ όμως δεν εγνώρισες εμέ, ότι δηλαδή εγώ είμαι Κυριος ο Θεός και δεν υπάρχει άλλος Θεός πλην εμού. Εγώ έδωκα εις σε αυτήν την δύναμιν· συ όμως δεν με εγνωρισες ως δωρεοδότην. Και έπραξα αυτά, δια να γνωρίσουν όσοι κατοικούν εις την ανατολήν, και οι άλλοι που κατοικούν εις την δύσιν, ότι δεν υπάρχει άλλος Θεός πλην εμού· ότι εγώ είμαι Κυριος ο Θεός και δεν υπάρχει κανείς άλλος. Εγώ κατεσκεύασα το φως και έκαμα το σκοτάδι. Επιφέρω και αποκαθιστώ ειρήνην αλλά και παραχωρώ να έρχωνται συμφοραί και θλίψεις. Εγώ είμαι Κυριος ο Θεός, ο οποίος κάμνω όλα αυτά», Παλαιά Διαθήκη, Ησαΐας 45.1-7.

24 Βλέπε, Λάμπος Κώστας, Η κατάρα του Χάγιεκ, η ελληνική τραγωδία και ‘έντεκα κουτές ερωτήσεις’, http://infonewhumanism.blogspot.gr/2010/05/blog-post.html

25 Waldheim Kurt, UNOGeneralsekretär, Bericht über die Weltbevölkerung und die Ernährungsfrage, ( Έκθεση του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ για τον παγκόσμιο πληθυσμό και το επισιτιστικό πρόβλημα), in: FORUM VEREINTE NATIONEΝ, Zeitschrift für Internationale Entwicklung, Heft 3, September 1974.

26 «Ο χριστιανός εξομολογούμενος την ιεράν πενίαν του εν μέσω μαρτυρίων δεν είναι δυνατόν να υποστεί βασάνους, χωρίς να λάβη αμοιβήν εις τον ουρανόν. Πολλοί χριστιανοί, λέγουν, εβασανίσθησαν από ένα μακροχρόνιον λιμό, αλλ’ ιδού ακόμα μια περίπτωσις, που απέβη δι’ αυτούς επ’ αγαθώ, εφόσον υπέφεραν δια την αγάπην του θεού, διότι εκείνοι τους οποίους εθανάτωσεν η πείνα, απηλλάγησαν από του κόσμου αυτού τα δεινά, όσοι δε δεν υπέκυψαν εις αυτήν, εδιδάχθησαν να ζουν εγκρατέστερα και να νηστεύουν περισσότερο», Αυγουστίνος, Η Πολιτεία του Θεού…, ό.π., Κεφ. Ι, σελ. 20.

27 United Nations, Agenta 21. The Uniated Nations Programme of Action from Rio, Earth Summit Rio de Janeiro 1992, UNO 1993.

28 Για τη διάψευση των οποίων έχουν δημιουργήσει τη θεωρία της συνωμοσιολογίας με την οποία κατηγορούν μέσα από τα ΜΜΕ που ελέγχουν ως συνωμοσιολόγους, όσους αναφέρονται σε αυτά και αποκαλύπτουν με βάση έγκυρες πηγές, ακόμα και με τα λόγια και τις ενέργειες των ίδιων των παγκόσμιων συνωμοτών τα εφιαλτικά τους σχέδια, που τους εκθέτουν ως εχθρούς της ανθρωπότητας, υπονομευτές του μέλλοντός της και του πολιτισμού της.

29 «Για να έχουμε όλοι υψηλή ποιότητα ζωής, θα πρέπει να υπάρχουν λιγότεροι άνθρωποι’», Paul R. Ehrlich, Anne H. Ehrlich, John P. Holdren, ECOSCIENCE: Population, Resources, Environment, στο: https://archive.org/details/EcosciencePopulationResourcesEnvironment. «Ένας συνολικός πληθυσμός 250 με 300.000.000 ανθρώπους, δηλαδή, με μία κατά 95% πτώση από τα σημερινά επίπεδα, θα ήταν ιδανικός», Τεντ Τέρνερ, στο: http://www.geopolitics.com.gr/2014/04/people-no-problems.html. «Οι τρεις κύριοι στόχοι μου θα ήταν να μειωθεί ο ανθρώπινος πληθυσμός σε περίπου 100 εκατομμύρια παγκοσμίως, να καταστραφεί η βιομηχανική υποδομή και να δούμε την άγρια φύση, με όλα τα είδη, να επιστρέφουν σε όλο τον πλανήτη», Dave Foreman, στο: http://www.youtube.com/watch?v=xoKQPIh70P0. «Οι αρνητικές επιπτώσεις της αύξησης του πληθυσμού σε όλα τα οικοσυστήματα του πλανήτη μας γίνεται όλο και πιο συγκλονιστικά εμφανής», David Rockefeller, στο: http://www.geopolitics.com.gr/2014/04/people-no-problems.html.

30 «Για πολλούς ανθρώπους ο κύριος λόγος για τον οποίο προσκολλώνται στη θρησκεία δεν είναι επειδή βρίσκουν παρηγοριά, αλλά επειδή έχουν παραδοθεί σ’ αυτή από το εκπαιδευτικό μας σύστημα και δεν αντιλαμβάνονται καν ότι το να μην πιστεύεις αποτελεί επιλογή. Τούτο σίγουρα ισχύει και για όσους νομίζουν πως είναι δημιουργιστές. Απλώς δεν έχουν διδαχτεί σωστά την εκπληκτική εναλλακτική απάντηση του Δαρβίνου. Πιθανότατα το ίδιο ισχύει και για τον υποτιμητικό μύθο ότι οι άνθρωποι έχουν ανάγκη από θρησκεία», Dawkins Richard, Η περί θεού… ό.π., σελ. 21.

31 Και να σκεφτεί κανείς πως ο βασικός συντάκτης της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας και τρίτος πρόεδρος των Ενωμένων Πολιτειών Αμερικής, ο Thomas Jefferson, αρνήθηκε την αναγκαιότητα ύπαρξης έδρας θεολογίας στα πανεπιστήμια της ομοσπονδίας.

32 Στην πρόσφατη έκθεση «Δουλεύοντας για τους Λίγους», της Oxfam, που δημοσιοποιήθηκε ενόψει του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ στο Νταβός, (2014), ο πλούτος των 85 πλουσιοτέρων ανθρώπων του κόσμου ισοδυναμεί με τον πλούτο του μισού παγκόσμιου πληθυσμού, δηλαδή των τριών δισεκατομμυρίων και εξακοσίων πενήντα εκατομυρίων φτωχότερων ανθρώπων (3.650.000.000) του κόσμου, http://www.epikaira.gr/article/85-anthropoi-ston-kosmo-vgazoyn-osa-35-dis-ftoxoi,

33 Pew Research Center, http://religions.pewforum.org/reports

34 Η καπιταλιστική τάξη χρειάζεται οπωσδήποτε ‘επαγγελματίες αποβλάκωσης εγκεφάλων δια της Βίβλου’, και τέτοιοι υπάρχουν στον κλήρο όλων των Εκκλησιών, για να εξαντλούν οι εργαζόμενοι τη φαιά ουσία τους σε διαμάχες γύρω από θρησκευτικά ζητήματα, για να μην τους μένει χρόνος να σκεφτούν την αθλιότητα της κατάστασής τους και τα μέσα βελτίωσής της, Λαφάργκ Πωλ, Η θεϊκή οφθαλμαπάτη, Ελεύθερος Τύπος, Αθήνα 2014, σελ. 62-63.

35 Φρομ Έριχ, Ψυχανάλυση και θρησκεία, Μπουκουμάνης, Αθήνα 1974, σελ. 13.

36 Ηθική, όχι με τη θρησκευτική και εξουσιαστική έννοια που ρυθμίζει σχέσεις μεταξύ ‘ανώτερων και κατώτερων’, αφεντικών και δούλων, μεταξύ κράτους και υπηκόων, μεταξύ ψευτοθεών ποιμένων και ποιμνίων, αλλά με την κοινωνική έννοια που ρυθμίζει σχέσεις αμοιβαιότητας και αλληλοσεβασμού μεταξύ ισότιμων και ελεύθερα συνεργαζόμενων ανθρώπων στα πλαίσια μιας αταξικής και αυτοδιευθυνόμενης κοινωνίας.

37 Μπιτσάκης Ευτύχης, Η ανθρώπινη φύση είναι συμβατή με το σοσιαλισμό; στο: Φιλοσοφία, Επιστήμες και Πολιτική, Τυπωθήτω – Γεώργιος Δαρδανός, Αθήνα 1998, σελ. 59.

38 Φρομ Έριχ, Η υγιής κοινωνία, Μπουκουμάνης, Αθήνα 2006, σελ. 352.

39 Ό.π., σελ. 37 και 42.

40 Σπένσερ Νικ, Άθεοι και η προέλευση των ειδών, αναφέρεται στο: Κόλλια Μικαέλα, Όσοι θεοί τόσοι άθεοι, http://tvxs.gr/news/sci-tech/osoi-theoi-tosoi-kai-oi-atheoi

41 Βλέπε, Λάμπος Κώστας, Θρησκείες και ιερατεία στην υπηρεσία της εξουσίας, http://www.enallaktikos.gr/ar4410el_thriskeies-kai-ierateia-stin-ypiresia-tis-eksoysias-toy-kwsta-lampoy.html, Λάμπος Κώστας, Ο σκοταδισμός ως εξουσιαστική ιδεολογία, http://tvxs.gr/news/blogarontas/o-skotadismos-os-eksoysiastiki-ideologia \, Λάμπος Κώστας, Για την πολιτική τοξικότητα του συστήματος της θεοκρατίας-κεφαλαιοκρατίας, http://www.anixneuseis.gr/?p=111222

42 Szent-Györgyi Albert, Ο τρελός πίθηκος, Ρόμβος, Αθήνα χ.χ., 2η έκδοση, σελ. 9.

43 Λάμπος Κώστας, Αταξική Δημοκρατία και Ουμανισμός στον 21ο αιώνα, στο συλλογικό τόμο: Η Άμεση Δημοκρατία στον 21ο αιώνα, ΝΗΣΙΔΕΣ, Θεσσαλονίκη 2013.

44 «Οι θρησκείες ορίζουν ως ιερό ότι ανήκει ή αναφέρεται στον υποτιθέμενο ‘θεό’, ή γίνεται προς χάρη του, ότι μας προκαλεί φόβο και αντιμετωπίζεται με επιβαλλόμενο σεβασμό και δέος […] Αντίθετα για τον άνθρωπο, τους λαούς και την εργαζόμενη ανθρωπότητα ιερή είναι η ζωή και ειδικότερα η ανθρώπινη ζωή που για τη θρησκεία και την εξουσία φαίνεται πως η ιερότητα της ‘επίγειας ζωής’ μετριέται σε χρηματικές μονάδες, γι’ αυτό κι όταν η οικονομική αποδοτικότητά της πέφτει, τότε γίνεται προτιμότερος ο θάνατος, που με πολλούς τρόπους και για πολλούς λόγους εξαγοράζεται με την ‘μετά θάνατον ζωή’. Ιερά είναι για τον άνθρωπο και την κοινωνία τα δικαιώματά τους στην ύπαρξη, στην ευημερία, στην κοινωνική ισότητα, στην ισονομία, στην ελευθερία, στην αξιοπρέπεια και στην ειρήνη, τα οποία όμως καταπατούνται από τις θρησκείες και τις εξουσίες, γιατί έρχονται σε αντίθεση με τα δικά τους ‘ιερά’ και περιορίζουν τον πλούτο και την κυριαρχία τους. Επομένως κάθε επίκληση της ιερότητας, από θρησκείες και εξουσίες, που κρύβεται πίσω από μύθους, θεούς, σύμβολα, νόμους, πλούτο, στρατούς και ιδιοκτησίες, δεν είναι παρά μια απάτη, είναι η ιερή βαρβαρότητα, που έχει σχέση με τα ιδιωτικά και ταξικά συμφέροντά τους και λειτουργεί σε βάρος της Φύσης, της ζωής, του Ανθρώπου, της κοινωνίας, της ανθρωπότητας και του Πολιτισμού. Ιερότητα που δεν ορίζεται από την ίδια την κοινωνία, σε συνθήκες ισοκτησίας, ισοκατανομής, ισονομίας, ισοελευθερίας και οικουμενικού ουμανισμού, αποτελεί ανίερη θρησκευτική και εξουσιαστική σκουριά που ταπεινώνει τη ζωή, τον Άνθρωπο και τον Πολιτισμό του και σ’ αυτή την περίπτωση ιερότητα αποκτούν μόνο οι κοινωνικοί αγώνες για τον τερματισμό του θρησκευτικού σκοταδισμού και της καπιταλιστικής βαρβαρότητας και για την οικοδόμηση της αταξικής κοινωνίας σε τοπική, εθνική και οικουμενική κλίμακα», Λάμπος Κώστας, Περί ιερότητας, http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/peri-ierotitas.

Θρησκεία και Εξουσία

Θρησκεία και Εξουσία

Η ‘ιερή’ διαπλοκή μεταξύ ιερατείου, οικονομικής και πολιτικής εξουσίας

 

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

http://www.infonewhumanism.blogspot.com,

 

«Εάν διά τoυ ψεύδoυς μoυ η αλήθεια τoυ Θεoύ κατεδείχθη μεγάλη

πρoς δόξαν τoυ, γιατί ακόμη κατακρίνoμαι ως αμαρτωλός;»,

Παύλος προς Ρωμαίους Επιστολή.

adbusters_118_burningman_S

Όταν το ψέμα επισκιάζει και εκτοπίζει την αλήθεια και γίνεται το ίδιο η ‘αιώνια και μοναδική αλήθεια’, όταν οι σκοταδιστικοί μύθοι και οι εξουσιαστικές ιδεολογίες πλαστογραφούν την ιστορία και εκτοπίζουν τα πραγματικά γεγονότα, τις αυθεντικές εμπειρίες, τη Λογική και τη μνήμη των ανθρώπων, όταν η εξουσία στραγγαλίζει την επιστημονικά έγκυρη και κοινωνικά χρήσιμη γνώση και παρουσιάζει την επιστήμη-έρευνα-ανακάλυψη ως θρησκεία-πίστη-αποκάλυψη, όταν η υποκρισία εκτοπίζει την ευγένεια και την ειλικρίνεια και όταν το κάλπικο και το εικονικό εμφανίζονται ως γνήσιο και πραγματικό, τότε το σκοτάδι γίνεται το θαμπό φως της ‘αγίας άγνοιας’, η ‘θεία φώτιση’ που τυφλώνει. Τότε τα ανθρώπινα όντα γίνονται σκιές του εαυτού τους, ζωντανά εργαλεία που παράγουν πλούτο για τους δαμαστές τους και οι ζωές τους τείνουν να εξομοιωθούν με, ή να γίνουν και χειρότερες από, αυτές των ζώων εργασίας. Γίνονται κοπάδια οπαδών που αναπαράγουν άκριτα και σε βάρος τους μύθους με θεούς και δαίμονες, με σκοταδιστικές ανοησίες και εξουσιαστικές ιδεολογίες που τους καθιστούν εθελόδουλους, φονιάδες πολιτισμών και πολιτικούς αυτόχειρες. Από τότε που η βία των νικητών επέβαλε τη δουλεία και οι εξουσίες οργανώθηκαν σε κράτος και νομοθέτησαν την ατομική ιδιοκτησία πάνω στη γη και γενικά πάνω στα μέσα παραγωγής, οι σκοταδιστικοί μύθοι έγιναν σωτηριολογικές θρησκείες[1], οι οποίες, ως εξουσιαστικές ιδεολογίες, έγιναν εργαλεία εκφοβισμού και βίας, πειθαναγκασμού και υποταγής, αλλοτρίωσης και εξαθλίωσης των πιστών και εξουσιαζόμενων.

Είναι σε όλους μας γνωστό πως κανένας άνθρωπος δεν επέλεξε τη θρησκεία και την πίστη του, αλλά, με το που γεννιέται, του τη φυτεύουν στο κεφάλι, και την καλλιεργούν συστηματικά και σκόπιμα και από ιδιοτέλεια τα κατά τόπους υποκριτικά, σκοταδιστικά, εκμεταλλευτικά και εξουσιαστικά ιερατεία που καλλιεργούν την άγνοια και χρησιμοποιούν τον εξουσιαστικό Φόβο[2], μορφή του οποίου αποτελεί και ο λεγόμενος  ‘φόβος του θανάτου’, αλλά και κάθε μορφής βία για να επιβάλλουν θρησκεία και πίστη, χωρίς τις οποίες καμιά εξουσία δεν μπορεί να επιβληθεί. Γνωστό είναι επίσης ότι κανένας άνθρωπος δεν χρειάζεται σκοταδιστικούς μύθους και εξουσιαστικές ιδεολογίες, ψεύτικους θεούς που κρύβουν πραγματικά αφεντικά, μίσος και καταπίεση, βία, εξουσία και ψευδαισθήσεις για να ζήσει, να είναι δημιουργικός και ευτυχισμένος. Αντίθετα εκείνο που χρειάζεται είναι τροφή, στοργή, στέγη, ασφάλεια, αναγνώριση, ισονομία, ισοπολιτεία, ελευθερία, παιδεία και ίσες ευκαιρίες για να προσφέρει στο κοινωνικό σύνολο ανάλογα με τις δυνατότητές του και να απολαμβάνει ανάλογα με τις ανάγκες του. Αντί γι’ αυτά οι εκάστοτε εξουσίες κατασκεύασαν μύθους-ταμπού για θεούς και δαίμονες, για κόλαση και παράδεισο με βασιλείς επίγειους και επουράνιους με σκοπό να κάνουν τους ανθρώπους δουλικούς και μοιρολάτρες, να ‘πιστεύουν χωρίς να ερευνούν’ και να δέχονται την καταπίεση και την εκμετάλλευση των αφεντικών τους ως ‘θεία βούληση και δοκιμασία’. Στο μεταξύ οι σκοταδιστικοί μύθοι ξεφτίζουν, τα ταμπού απομυθοποιούνται μέρα με τη μέρα ως εξουσιαστικά κατασκευάσματα και οι δούλοι αγωνίζονται για τη λευτεριά τους, που σημαίνει για κοινωνική ισότητα, για έναν κόσμο χωρίς αφεντικά και δούλους.

images

Σήμερα πολλοί άνθρωποι, δυστυχώς όχι ακόμα όλοι, γνωρίζουν ότι νεκρές οικογενειακές, τοπικιστικές, φυλετικές και εθνικιστικές παραδόσεις, εξωπραγματικές θρησκευτικές δοξασίες και θανατόφιλα δόγματα μπλοκάρουν την λογική, εμποδίζουν την φυσιολογική κοινωνικοποίηση και προκαλούν τη στρεβλή κοινωνική ένταξη των ανθρώπων, πράγμα που υπονομεύει τον αυτοσεβασμό, την αίσθηση της ισοτιμίας-αμοιβαιότητας και διαταράσσει την αρμονική συμβίωσή μας. Η ιστορία διδάσκει ότι, εξ’ αιτίας της άγνοιας των πολλών και της υστερόβουλης σκοπιμότητας των λίγων, η ηδονική θρησκευτική εθελοδουλία οδηγεί στην παράλυση της σκέψης και συνεπώς στον πνευματικό θάνατο, με αποτέλεσμα την αποσύνθεση του κοινωνικού ιστού και τελικά την συρρίκνωση μέχρι και τη διάλυση της εθνικής και της οικουμενικής υπόστασης του ανθρώπου.

Από τη στιγμή που ένας λαός που άνοιξε πρώτος το δρόμο στον ανθρωπιστικό πολιτισμό, (πάντων πραγμάτων μέτρον άνθρωπος), και έχτισε παραδειγματικούς θεσμούς για την έννοια και την ουσία της δημοκρατίας και για τον επαναστατικό-κοινωνικό ρόλο της επιστήμης, από την ίδια στιγμή τα θρησκευτικά και εξουσιαστικά ιερατεία κατασκεύασαν και επέβαλαν βίαια τους μύθους περί θεοκρατίας. Από τότε οι λαοί, ο ένας μετά τον άλλον και με τον ένα ή με τον άλλον τρόπο πέφτουν στην παγίδα περί ‘θεοκρατίας’ και ξεπέφτουν σε αλληλοεχθρευόμενα φανατισμένα ‘θρησκευτικά ποίμνια’. Συνεπώς είναι λογικό να σκεφθεί κανείς πως οι εξουσίες με όπλο τη θεοκρατία και τη χειραγώγηση της πληροφορίας και συνεπώς και της γνώσης επιχειρούν την περιθωριοποίηση των λαών, την νόθευση της δημοκρατίας και την υποταγή της επιστήμης σε αντικοινωνικά, αντιδημοκρατικά και σκοταδιστικά-φασιστικά μοντέλα κυριαρχίας με κατάληξη τη σημερινή νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση και την καπιταλιστική βαρβαρότητα.

Για όλους αυτούς τους λόγους, είναι αναγκαίο να αμφισβητήσουμε τους θρησκευτικούς μύθους και με τη βοήθεια της επιστήμης να σπάσουμε τα θρησκευτικά ταμπού και να απομυθοποιήσουμε την κεφαλαιοκρατική-θεοκρατική ιδεολογία της ‘ιερής διαπλοκής’[3]. Είναι αναγκαίο να διατυπώσουμε όλοι μαζί ένα δημόσιο κατηγορώ ενάντια στα σκοταδιστικά και στα εξουσιαστικά ιερατεία που χρησιμοποιούν το μυαλό των παιδιών ως σκουπιδοτενεκέ και το μπουκώνουν με σκοτεινούς μύθους, με τοξικές και σάπιες ιδέες, με ληγμένα και άχρηστα πνευματικά και πολιτιστικά παραπροϊόντα, με μηδενιστικές, μυστικιστικές και θανατόφιλες θρησκευτικές δοξασίες και με απάνθρωπες, ανταγωνιστικές, ατομιστικές εξουσιαστικές ιδεολογίες. Πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι η αφέλεια των ‘πιστών’ και η κακόβουλη δράση των θρησκειών, Εκκλησιών, ιδεολογιών και ιερατείων[4], δεν επηρεάζει μόνο αρνητικά τη δική μας ζωή, αλλά κατακρεουργεί τις ανθρώπινες κοινωνίες και σπρώχνει την ανθρωπότητα προς την Νέα, θεοκρατική καπιταλιστική, Τάξη Πραγμάτων, που φράζει το δρόμο στο μέλλον των παιδιών μας και του ανθρώπινου πολιτισμού. Στο δημόσιο διάλογο και στον δύσκολο αγώνα για να απελευθερωθούμε και να κατακτήσουμε την κοινωνική ισότητα, οφείλουμε να έχουμε ο καθένας μας σύμμαχο το μυαλό μας και το μυαλό των άλλων, το ανθρώπινο μυαλό που αντιστέκεται στην αποβλάκωση και παρ’ όλα τα εμπόδια καταφέρνει, αργά αλλά σταθερά, να σπρώχνει τις εξελίξεις μπροστά, ενισχύοντας την αισιοδοξία της ιστορίας, στους κόλπους της οποίας ένας καινούργιος καλύτερος κόσμος γεννιέται μέρα τη μέρα.

images sd

Παρ’ όλα αυτά παραμένει ζητούμενο η απάντηση στο αιώνιο ερώτημα, τι συμβαίνει και ενώ οι άνθρωποι γεννιόμαστε ελεύθεροι και ίσοι μεταξύ μας, τελικά οι περισσότεροι, το 99%, να περνάμε τη ζωή μας σαν σκλάβοι σε συνθήκες ακραίας οικονομικής και κοινωνικής ανισότητας που την επιβάλλει το 1% των συνανθρώπων μας;

Τα ιερατεία, οι ιδεαλιστές ‘φιλόσοφοι’ και οι εξουσιαστές υποστηρίζουν, ότι το ερώτημα έχει απάντηση και αυτή λέγεται ‘ατελής, άπληστη και γι’ αυτό αμαρτωλή ανθρώπινη φύση’, ως συνέπεια της ‘βούλησης του θεού-δημιουργού’ και συνεπώς ‘αυτή είναι η μοίρα του ανθρώπου’. Οπότε, σύμφωνα με αυτήν την αντίληψη, το πρόβλημα της οικονομικής και κοινωνικής ανισότητας, δηλαδή, της φτώχιας, της δυστυχίας, της ανελευθερίας, του φασισμού και του πολέμου δεν έχει λύση, αφού, η ανθρώπινη φύση είναι ‘από τον δημιουργό’ δεδομένη ελαττωματική και αναλλοίωτη με συνέπεια τον νόμο της ζούγκλας όπου επικρατεί ο ισχυρότερος με αποτέλεσμα την ανισότητα. Και όλα αυτά για να υπάρχει κάποιος ρόλος για τον υποτιθέμενο ‘θεό-δημιουργό’ και με δεδομένη την απουσία εξαιτίας της ανυπαρξίας του, για τους πανούργους δημιουργούς και εκπροσώπους του.

Όμως αυτή η θεώρηση κάνει το λάθος, που δεν είναι ούτε τυχαίο ούτε και αθώο, να εμφανίζει το δημιούργημα της Φύσης, το ‘όρθιο δίποδο ζώον’, τον άνθρωπο ως δημιούργημα του υποτιθέμενου θεού. Κάνει κυρίως το λάθος να παραγνωρίζει ότι το δημιούργημα της Φύσης, τον άνθρωπο, δεν το παραλαμβάνει, το ταΐζει, τον προστατεύει και το μεγαλώνει κανένας θεός και κανένα ιερατείο, αλλά το παραλαμβάνει η μάνα που το γέννησε, η οικογένειά του και η κοινωνία του που φροντίζουν στο πλαίσιο των υλικών και κοινωνικών δυνατοτήτων τους για την επιβίωση και την εξέλιξή του. Είναι λοιπόν υλικοί και κοινωνικοί οι όροι που διαμορφώνουν το τυχαίο δημιούργημα της Φύσης σε ‘ζώον πολιτικόν’, δηλαδή σε κοινωνικό ον, το οποίο ατομικά και συλλογικά δημιουργεί και αλλάζει το περιβάλλον του, τον εαυτό του και την κοινωνία του. Συνεπώς, είναι ο ίδιος ο άνθρωπος, και όχι ως Ροβινσώνας Κρούσος, αλλά ως συλλογικότητα και ως οργανωμένη κοινωνία που δημιουργεί καθημερινά τους όρους της ύπαρξής του, αλλάζει την ίδια τη φύση του και βελτιώνει σταθερά τη ζωή του. Οπότε αυτό που κάποιοι αποκαλούν ‘μοίρα’ δεν είναι παρά η ψευδαίσθηση περί ‘θεοκρατίας’, η εξουσία των σκοταδιστικών και εξουσιαστικών ιερατείων, η οποία κάθε τόσο ανατρέπεται και σχετικοποιείται με τάση εξαφάνισης και συνεπώς δεν είναι δεδομένη ούτε η φύση, αλλά ούτε και κάποια ‘μοίρα’ του ανθρώπου, οπότε υπάρχει απάντηση.

Σήμερα πια, στον 21ο αιώνα, όλοι γνωρίζουμε, ότι η απάντηση στο ερώτημα δεν είναι ή λεγόμενη ‘ατελής, υποτελής και αμαρτωλή ανθρώπινη φύση’, γιατί η ανθρώπινη φύση δεν είναι αυθαίρετο και αναλλοίωτο δημιούργημα ανύπαρκτων, φανταστικών, μεταφυσικών δυνάμεων, ‘θεών και δαιμόνων’, αλλά προϊόν συγκεκριμένων υπαρκτών και στο χώρο και στο χρόνο μεταβαλλόμενων κοινωνικών δυνάμεων και συνθηκών.

Όσον αφορά στην ‘ατελή ανθρώπινη φύση’, αυτή δεν είναι παρά το δημιούργημα των εκάστοτε κοινωνικών δυνάμεων που εκφράζονται είτε ως ιδιοτελής, άδικη, εκμεταλλευτική και απάνθρωπη ταξική μορφή κοινωνικής οργάνωσης του ανταγωνισμού και της ανισοκατανομής που αποξενώνει και κατασκευάζει ατελείς ανθρώπινες φύσεις, φοβισμένες και ένοχες συνειδήσεις είτε ως άμεση δημοκρατία, κοινωνική αυτοδιεύθυνση και αταξική κοινωνία της ισοκατανομής που ενώνει συνειδήσεις, οράματα και αγώνες για ένα καλύτερο κόσμο. Συνεπώς το πρόβλημα έχει λύση και αυτή, στη σημερινή ιστορική συγκυρία δείχνει προς την κατεύθυνση της υπέρβασης των σκοταδιστικών μύθων, των θρησκειών του μίσους και των εξουσιαστικών ιδεολογιών, με φυσικό επακόλουθο την κατάργηση της αδιέξοδης ιδιοτελούς καπιταλιστικής οργάνωσης της οικονομίας η οποία λειτουργεί σε βάρος του ανθρώπου, της Φύσης, της κοινωνίας και της ανθρωπότητας και την αντικατάστασή της από ένα σύστημα κοινωνικής ισότητας, δηλαδή ισοκτησίας, ισονομίας και ισοκατανομής. Άλλη εναλλακτική κοινωνική λύση, άλλη ρεαλιστική διέξοδος δεν υπάρχει και γι’ αυτό η μετατόπιση της ατομικής θρησκευτικής λύσης σε κάποια υποτιθέμενη μετά θάνατον σωτηρία αποκαλύπτει την απατηλή φύση και τον αντικοινωνικό χαρακτήρα των θρησκειών, που τελικά λειτουργούν ως ιδεολογίες για λογαριασμό των κοσμικών εξουσιών και ως απενοχοποιητές των εγκλημάτων του κεφαλαίου.

Όλα αυτά αποκαλύπτουν ότι η σημερινή καθολική κρίση δεν είναι κρίση της ανθρώπινης φύσης, υπόστασης και συνείδησης, δεν είναι κρίση της ανθρώπινης κοινωνίας και του ανθρώπινου πολιτισμού, όπως προσπαθούν κάποιοι να την παρουσιάσουν, αλλά είναι κρίση του τρόπου με τον οποίο είναι οργανωμένη η οικονομική δραστηριότητα και κατά συνέπεια και η κοινωνία-ανθρωπότητα. Είναι, δηλαδή, κρίση του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής, που στηρίζεται στην οικονομική και κοινωνική ανισότητα, στη βία, στην καταστροφή και στον πόλεμο και γι αυτό βρίσκεται σε αντίθεση με την ανθρώπινη φύση, με τη φύση της ανθρώπινης κοινωνίας και με τους διαχρονικούς σκοπούς της ανθρωπότητας για κοινωνική ισότητα, καθολική ευημερία και ευτυχία. Πρόκειται για μια παγκόσμια παρακμιακή κρίση του καπιταλισμού στην καρδιά της οποίας βρίσκεται η κρίση του συγκεντρωτικού ενεργειακού συστήματος, ο έλεγχος του οποίου εξασφαλίζει την κυριαρχία του κεφαλαίου πάνω στην κοινωνία-ανθρωπότητα. Το ενεργειακό σύστημα που στηρίζεται στα ορυκτά καύσιμα, για τον έλεγχο των οποίων γίνονται όλοι οι πόλεμοι των δυο τελευταίων αιώνων με σκοπό την ηγεμονική επικράτηση της μιας ή της άλλης μερίδας του κεφαλαίου πάνω στην ανθρωπότητα. Και όλα αυτά, παρά το γεγονός πως η σύγχρονη επιστήμη και τεχνολογία προσφέρουν στην ανθρωπότητα την δυνατότητα αποκεντρωμένης, δημοκρατικής, φτηνής, καθαρής, ασφαλούς και άφθονης ενέργειας από τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας με βάση το υδρογόνο[5], η αξιοποίηση της οποίας θα έδινε στις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού τη δυνατότητα να απελευθερωθούν οριστικά από το απάνθρωπο και καταστροφικό κεφάλαιο και να οργανώσουν κοινωνικά αυτοδιαχειριζόμενες οικονομίες και να οικοδομήσουν ανθρώπινες κοινωνίες πάνω στη βάση της οικονομικής και κοινωνικής ισότητας, χωρίς την οποία δεν μπορεί να υπάρξει κοινωνική απελευθέρωση.

Από την τρέχουσα συστημική κρίση, που συγκλονίζει το καπιταλιστικό κοινωνικο-οικονομικό σύστημα σε επίπεδο ηθικής, φιλοσοφίας, θεσμών, δομών και λειτουργιών, η οποία συντελείται τόσο σε επίπεδο εποικοδομήματος, όσο και στο ίδιο το θεμέλιο του καπιταλιστικού οικοδομήματος και ταλανίζει ολόκληρη την ανθρωπότητα δεν μπορεί να μας βγάλει καμιά συστημική δύναμη, κανένα ενσωματωμένο στο σύστημα της θεοκρατικής κεφαλαιοκρατίας πολιτικό κόμμα που διαπλέκεται με την οικονομική ολιγαρχία και την παγκόσμια πατρωνία, με το σκοταδιστικό ιερατείο και την Εκκλησία. Αλλά και κανένας πονηρός ή αφελής πολιτικός ‘ηγέτης’ που περιμένει εκλογική βοήθεια και πολιτική σωτηρία από την υποκριτική παγανιστική εικονολατρία. Και φυσικά από την κρίση του καπιταλισμού δεν μπορεί να μας βγάλει καμιά κοινοβουλευτική ‘αριστερή πρωτοπορία’, ούτε ο όποιος αυτόχριστος απελευθερωτής-μεσσίας ‘πολιτικός ηγέτης’ που από τη μια αλιεύει ψήφους άθεων και μη θρησκευόμενων και από την άλλη για να του ανατεθεί η πολιτική διαχείριση της κεφαλαιοκρατίας ικετεύει να του δώσουν την ευλογία τους διαπλεκόμενοι με την κεφαλαιοκρατία προκαθήμενοι Εκκλησιών[6], με την πονηρή σκέψη να τον ψηφίσουν και ‘οι δούλοι του θεού’. Καταδικασμένη είναι επίσης κάθε προσμονή σωτηρίας από μια, στην αποφασιστική της πλειοψηφία, δουλικά ενσωματωμένη στην οικονομικά και πολιτικά άρχουσα ελίτ, ‘πνευματική ηγεσία’, η οποία εκπορνεύεται στα σαλόνια της οικονομικής ολιγαρχίας και φλυαρεί σε κάποια έδρα, ή έδρανα και στα ΜΜΕ ως ιδεολογικός ινστρούχτορας της κεφαλαιοκρατικής εξουσίας έναντι κάποιου είδους ‘τριάκοντα αργυρίων της προδοσίας’.

Την πνευματική απελευθέρωση των ανθρώπων, των κοινωνιών και της ανθρωπότητας από τους σκοταδιστικούς μύθους που χτίστηκαν πάνω στο συνειδητό ψέμα[7], μπορεί να την φέρει μόνο ένα Νέο Κίνημα Διαφωτισμού, αλλά αυτή τη φορά από τα κάτω, με πρωτεργάτες τις μορφωτικά προχωρημένες, συνειδησιακά ώριμες και ηθικά-κοινωνικά αφοσιωμένες δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, που ως κοινωνικοί καταλύτες, ως λαϊκοί επιμορφωτές και όχι ως εξουσιαστικές-κομματικές πρωτοπορίες, θα καταστήσουν ανενεργούς τους σκοταδιστικούς θρησκευτικούς μύθους και τις εξουσιαστικές ιδεολογίες. Πράγμα που σημαίνει, ότι θα καταστήσουν ικανούς τους Πολίτες, τις κοινωνίες και την ανθρωπότητα συνολικά να διεκδικήσουν το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού και της αυτοδιεύθυνσής τους[8] σε τοπικό, περιφερειακό, εθνικό και οικουμενικό επίπεδο. Για να συμβεί αυτό πρέπει άμεσα εδώ και παντού να ξεκινήσει η αγωνιστική διεκδίκηση για τον άμεσο χωρισμό της Εκκλησίας από το κράτος και την πλήρη αποθρησκειοποίηση της παιδείας και της δημόσιας ζωής[9] στο πλαίσιο ενός ανοιχτού δημόσιου διαλόγου με ταυτόχρονη τη διάχυση, σε όλα τα επίπεδα και κύτταρα της κοινωνίας, της επιστημονικά έγκυρης και κοινωνικά χρήσιμης Γνώσης για τον κόσμο, τη ζωή, τον άνθρωπο και την κοινωνία του. Βέβαια η απελευθέρωση της κοινωνίας από τους σκόπιμα κατασκευασμένους ψευδείς, ανελεύθερους και καταπιεστικούς θρησκευτικούς μύθους που λειτουργούν ως εξουσιαστικές ιδεολογίες δεν θα στερεί την ελευθερία της όποιας ενδεχόμενης θρησκευτικότητας από κανέναν, μόνο που αυτή, για να είναι αυθεντική και γνήσια δύναμη αναζήτησης, θα γίνεται σεβαστή ως αποκλειστικά προσωπική υπόθεση που θα προστατεύεται από την εμπορική, οικονομική, πνευματική και πολιτική εκμετάλλευσή της και από την καταχρηστική εξουσιαστική χρησιμοποίησή της. Οι ‘θεοί’, οι θρησκείες και τα ιερατεία θα πρέπει να πάψουν να λειτουργούν ως εργαλεία της απάνθρωπης και καταστροφικής κεφαλαιοκρατικής εξουσίας, δηλαδή ως κρατική θεοκρατία που παρεμβάλλεται ως δίκαιος και ηθικός διαμεσολαβητής μεταξύ του κεφαλαίου και της κοινωνίας και σε βάρος της κοινωνίας-ανθρωπότητας[10].

Την πραγματική ελευθερία της όποιας μεταφυσικής ανησυχίας ή ακόμα και της υποτιθέμενης αυθεντικής ατομικής θρησκευτικότητας δεν μπορεί να την εγγυηθεί καμιά εξουσία και καμιά αυθεντία. Όλες οι αυθεντίες και οι εξουσίες κρύβονται πίσω από κάποιο από τις ίδιες κακοκατασκευασμένο μυστήριο και δήθεν μεταφυσική δύναμη για να την επιβάλλουν και να εκμεταλλευτούν αισχρά και μέχρι θανάτου τους ‘πιστούς’. Πνευματική ελευθερία χωρίς οικονομική και κοινωνική ισότητα, χωρίς κοινωνικές και πολιτικές ελευθερίες, χωρίς Γνώση και κριτική σκέψη δεν μπορεί να υπάρξει. Και ακριβώς για να μην υπάρξει πραγματική πνευματική ελευθερία, οι εκάστοτε οικονομικές και πολιτικές εξουσίες σκαρώνουν εκτυφλωτικούς θρησκευτικούς μύθους, σκοτεινούς εκκλησιαστικούς θεσμούς, χρυσοποίκιλτους ναούς και στρατολογούν για την αποβλάκωσή μας στρατιές άχρηστων, τεμπέληδων και συμβιβασμένων ρασοφόρων που άλλα πιστεύουν, άλλα λένε και άλλα κάνουν, πνιγμένοι στον πλούτο, στην πολυτέλεια[11], στην υποκρισία και στην ακολασία. Οι ελάχιστες εξαιρέσεις έχουν να κάνουν με μετανοιωμένους θύτες που προσπαθούν, κόντρα στην ιεραρχία και σ’ αυτό που σηματοδοτούν, να αντικρίζουν ως άνθρωποι και όχι ως παπάδες τα θύματά τους. Οι περισσότεροι, όμως, όπως είναι ολοφάνερο, κουνάνε το δάκτυλο στους πολιτικούς που θα διανοηθούν να μιλήσουν για ‘χωρισμό κράτους και εκκλησίας’ και αποσύρουν τα ‘ψηφαλάκια του ποιμνίου τους’ από αυτούς και το κόμμα τους και τους στέλνουν να «γράψουν ιστορία». Γι’ αυτό σε συνθήκες καπιταλισμού η πολιτική θα μυρίζει πάντα μίσος, χτικιό, ουσίες και μεθυστικό λιβάνι που θα εκφράζεται με λιγότερα και άθλια σχολεία που θα εκπαιδεύουν πιστούς και δούλους της εξουσίας και περισσότερες πολυτελείς εκκλησίες και περισσότερες φυλακές που θα εκπαιδεύουν υποκριτές και εγκληματίες.

Μόνο ένα πραγματικό Κίνημα Επαναστατικής Γνώσης, Διαφωτισμού και Κοινωνικής Δύναμης μετουσιωμένο σε κίνημα κοινωνικής απελευθέρωσης μπορεί από τη μια μεριά να οδηγήσει στην οριστική κατάργηση της κεφαλαιοκρατίας, η οποία εμφανίζεται ως ιουδαϊκή, χριστιανική, ισλαμική, ινδουιστική, βουδιστική κ.λπ. ‘θεοκρατία’, η οποία διαιρεί, αποδυναμώνει, παραπλανά με το ψέμα και την παραπληροφόρηση και υποτάσσει για να μπορεί το κεφάλαιο να αντιμετωπίζει, με τη βοήθεια του ιερατείου των ‘θρησκευτικών, εκκλησιαστικών τσομπαναραίων’, τους πιστούς ως ‘ποίμνια’ και να εκμεταλλεύεται πνευματικά, οικονομικά, κοινωνικά και πολιτικά τους αφελείς θρησκευόμενους και μαζί με αυτούς ολόκληρη την εργαζόμενη κοινωνία-ανθρωπότητα. Από την άλλη μεριά μπορεί αυτό το κίνημα κοινωνικής απελευθέρωσης να αχρηστέψει το ιδεολογικό οπλοστάσιο του κεφαλαίου, το οποίο κάθε φορά που οι κοινωνίες αποπειρώνται να ανασυνταχθούν αντικαπιταλιστικά με στόχο την άμεση δημοκρατία και την κοινωνική ισότητα, επιστρατεύει πότε το φασιστικό και το νεοφιλελεύθερο και πότε το σοσιαλδημοκρατικό και το τριτοτεταρτοδιεθνιστικό μοντέλο κυριαρχίας, για να ανακόψει την κοινωνική αφύπνιση που θα πυροδοτήσει τους ακηδεμόνευτους αγώνες για την οριστική υπέρβαση της κοινωνικής ανισότητας και του καπιταλισμού τώρα και παντού και για πάντα.

Καταλήγοντας, είναι ρεαλιστικό και χρήσιμο να συμφωνήσουμε ότι η αταξική συγκρότηση της κοινωνίας δεν είναι ουτοπία, αλλά και δεν μπορεί να είναι δώρο ανύπαρκτων θεών, ούτε αποτέλεσμα δράσης πολιτικών μεσσιών και ‘επαναστατικών πρωτοποριών’ που υπάρχουν και δρουν ως υπάλληλοι της μιας ή της άλλης μερίδας του κεφαλαίου. Μπορεί όμως να είναι αγωνιστική κατάκτηση των ίδιων των ακηδεμόνευτων και συνειδητοποιημένων κοινωνιών που αγωνίζονται για την αποκαπιταλιστικοποίηση της οικονομίας και την αποθρησκειοποίηση της παιδείας και της δημόσιας ζωής και έχουν ως οδηγό τους το διαχρονικό τους όραμα για την κοινωνική ισότητα και την άμεση δημοκρατία, για την αταξική κοινωνία και τον οικουμενικό ουμανιστικό πολιτισμό. Γιατί η αγάπη προς τον πλησίον δεν είναι μεταφυσική υπόθεση κανενός σκοταδιστικού-εξουσιαστικού ιερατείου, αλλά υπόθεση οικονομικής-κοινωνικής ισοτιμίας, δηλαδή, πραγματική σχέση ισοτιμίας μεταξύ των ανθρώπων και ισότιμη εμπράγματη σχέση των ανθρώπων με τη φύση, τα μέσα παραγωγής, τα παραγόμενα αγαθά και τον πολιτισμό.

untitled

[1]  Βλέπε, Λάμπος Κώστας, Για την πολιτική τοξικότητα του συστήματος της θεοκρατίας-κεφαλαιοκρατίας, http://www.anixneuseis.gr/?p=111222,

[2] Βλέπε, Λάμπος Κώστας, Αμερικανισμός και Παγκοσμιοποίηση. Οικονομία του Φόβου και της παρακμής, ΠΑΠΑΖΗΣΗΣ, Αθήνα 2009.

[3] «Οι διαπλεκόμενοι με το Βατοπέδι ήταν τα πιο γνωστά ονόματα της πολιτικής, επιχειρηματίες, μεγαλοδικηγόροι ακόμη και άνθρωποι του θεάματος […] κανένας δεν γινόταν βουλευτής στη Μακεδονία αν δεν έπαιρνε το χρίσμα του Βατοπαιδίου», Βαξεβάνης Κώστας, Και ο θεός δάκρυσε στο Βατοπέδι, http://edo-makedonia.pblogs.gr/2011/12/kai-o-theos-dakryse-sto-batopedi.html

[4] Λάμπος Κώστας, Ο σκοταδισμός ως εξουσιαστική ιδεολογία. Θρησκείες και ιερατεία στην υπηρεσία της εξουσίας, http://epithesh.blogspot.gr/2014/04/blog-post_19.html, και http://www.enallaktikos.gr/ar4410el_thriskeies-kai-ierateia-stin-ypiresia-tis-eksoysias-toy-kwsta-lampoy.html,

[5] Για μια διεξοδική ανάλυση του ενεργειακού προβλήματος βλέπε, Λάμπος Κώστας, Ποιος φοβάται το υδρογόνο; Η επανάσταση του υδρογόνου, η ελεύθερη ενέργεια και η απελευθέρωση της ανθρωπότητας από τα ορυκτά καύσιμα και την καπιταλιστική βαρβαρότητα, ΝΗΣΙΔΕΣ, Θεσσαλονίκη 2013.

[6] Λάμπος Κώστας, Παρηγοριά σε ένα φίλο που πενθεί τον Χριστόδουλο Παρασκευαϊδη, http://www.epithesh.blogspot.gr/2008/01/blog-post_28.html,

[7] «Είναι πράξη αρετής να εξαπατάς και να ψεύδεσαι, όταν με τέτοια μέσα μπορεί να προωθηθεί το συμφέρον της Εκκλησίας», Ευσέβιος, Επίσκοπος Καισαρείας.

[8] Βλέπε, Λάμπος Κώστας, Άμεση Δημοκρατία και Αταξική Κοινωνία. Η μεγάλη πορεία της ανθρωπότητας προς την κοινωνική ισότητα και τον ουμανισμό, ΝΗΣΙΔΕΣ, Θεσσαλονίκη 2012.

[9] Λάμπος Κώστας, Καπιταλισμός και ιερατείο. Διαπλοκή και έγκλημα, http://epithesh.blogspot.gr/2008/12/blog-post.html,

[10] Βλέπε, Λάμπος Κώστας, Αμερικανισμός και παγκοσμιοποίηση. Οικονομία του Φόβου και της παρακμής, ΠΑΠΑΖΗΣΗΣ, Αθήνα 2009, σελ. 132-175

  • [11] Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του πρώην αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου Παρασκευαϊδη: «Eπιτροπή την οποία αποτελούσαν δικαστικές αρχές, ο διευθυντής της αστυνομίας, ο εκπρόσωπος της εφορίας, ένας συμβολαιογράφος, ο αρχιερατικός επίτροπος Θωμάς Χρυσικός, ο πρώην αρχιερατικός επίτροπος Θωμάς Συνοδινός, ο γνωστός Βρεσθένης Θεόκλητος Κουμαριανός, και δύο διάκονοι του Χριστόδουλου, άνοιξε το σφραγισμένο δωμάτιό στην κατοικία του στο Παλιό Ψυχικό και κατέγραψε τα παρακάτω αντικείμενα:
  • 600 ζεύγη χρυσά ή αργυρά μανικετόκουμπα.
  • Απ’ αυτά τα 140 ζευγάρια έχουν διαμάντια και μερικά έχουν ζαφείρια.
  • Πάνω από 100 πολύτιμα χρυσά και αργυρά στυλό και πέννες ανεκτίμητης αξίας.
  • Πάρα πολλοί χρυσοί και αργυροί σταυροί ευλογίας με πολύτιμα πετράδια. Πολλές αρχαίες εικόνες.
  • 30.000 ευρώ και 9 χρυσές λίρες σε φάκελο για τον π. Θωμά Συνοδινό.
  • Ένας μεγάλος πολυτιμότατος πολυέλαιος Baccarat αξίας 50.000.ευρώ η ανώτερη φίρμα στον κόσμο.
  • Καναπέδες και πολυθρόνες του σαλονιού, των γραφείων και των δωματίων από τις δυό ακριβότερες φίρμες του κόσμου Versace και Armani.
  • Μεταξωτές κουρτίνες πολυτιμότατες από τις καλλίτερες φίρμες στον κόσμο σε όλο το ανάκτορο.
  • Εκατοντάδες λευκά πουκάμισα, τα περισσότερα μεταξωτά.
  • Εκατοντάδες μαύρα παντελόνια πανάκριβα.
  • Εκατοντάδες ζεύγη παπουτσιών όλα από τις δυο ακριβότερες φίρμες του κόσμου Sebago και Church’ s, απ’ αυτά που φορούν μόνο οι Άγγλοι πρίγκιπες, λόρδοι και άλλοι αριστοκράτες. Ο Χριστόδουλος φορούσε μόνο τέτοια παπούτσια, που το κάθε ζεύγος τιμάται πάνω από 1.000 χίλια ευρώ (Όταν ανατράπηκε ο δικτάτωρ των Φιλιππίνων Μάρκος, βρέθηκε ότι η γυναίκα του είχε 80 ζεύγη παπουτσιών, ακριβά βέβαια αλλά συνηθισμένα).
  • Τρεις δεκάδες σετ με καθημερινά δεσποτικά άμφια.
  • 50 επίσημες και μεγαλοπρεπείς αρχιερατικές στολές αξίας κατά μέσον όρο 300.000 ευρώ η κάθε μία.
  • 12 στέμματα ( μίτρες ) από χρυσό και πολυτίμους λίθους αξίας κατά μέσον όρο 300.000 ευρώ το καθένα. Κυρίως έχουν διαμάντια.
  • 100 εγκόλπια χρυσά και γεμάτα πολύτιμους λίθους, κυρίως διαμάντια και ζαφείρια, αξίας 100.000 ευρώ το καθένα.
  • 200 εγκόλπιοι σταυροί ίσης αξίας και παρόμοιας διακοσμήσεως ο καθένας.
  • 25 ποιμαντορικές ράβδοι (πατερίτσες) χρυσές και αργυρές και ελεφάντινες (φιλντισένιες) γεμάτες πολύτιμους λίθους, κυρίως διαμάντια και ρουμπίνια, αξίας κατά μέσον όρο 100.000 ευρώ η κάθε μία.
  • 40 απλές αργυρές ράβδοι (βακτηρίες, μπαστούνια) με ημιπολύτιμους λίθους, αξίας 20.000 ευρώ η κάθε μία.
  • Δύο υπερπολύτιμα δισκοπότηρα χρυσά, σκαλιστά έργα τέχνης, με πολύτιμους λίθους, δώρα το ένα του Βαρθολομαίου και το άλλο του πάπα Ρώμης Βενεδίκτου.
  • Δεκάδες χρυσά και αργυρά κηροπήγια (δικηροτρίκηρα).
  • Δεκάδες χρυσά και αργυρά επιτραπέζια κηροπήγια με πολύτιμους λίθους.
  • Πολλές δεκάδες αργυροί δίσκοι σερβιρίσματος και κεράσματος.
  • Δεκάδες αργυρές φρουτιέρες.
  • Εκατοντάδες δωδεκάδων ποτήρια αργυρά και κρυστάλλινα υψηλής αξίας.
  • Εκατοντάδες πανάκριβα αργυρά κρυστάλλινα και πορσελάνινα σερβίτσια ανυπολόγιστης αξίας.
  • Εκατοντάδες δωδεκάδες πανάκριβα χρυσά και αργυρά κουταλομαχαιροπήρουνα φίρμας Christofie, που είναι η ακριβότερη στον κόσμο.
  • Εκατοντάδες πορσελάνινες δωδεκάδες πιάτων.
  • Εκατοντάδες πορσελάνινες και αργυρές πιατέλες.
  • Βαρύτιμες μεταξωτές κουρτίνες σε όλο το ανάκτορο.
  • Εκατοντάδες ζεύγη μεταξωτές πιτζάμες.
  • Δεκάδες μεταξωτές κλινοστρωμνές και μαξιλάρια.
  • Τέσσερις ζωγραφικοί πίνακες αμύθητης αξίας που ανήκουν στο Μουσείο Μπενάκη και τους νοίκιαζε με μηνιαίο μίσθωμα που του καθενός η αξία είναι όσο τα μηνιαία μισθώματα τριών μεγάλων και πολυτελών ρετιρέ.
  • Έξι γκραβούρες με πανάκριβο μηνιαίο μίσθωμα από το ίδιο Μουσείο.
  • Πάρα πολλά και πανάκριβα έπιπλα από πολύτιμα ξύλα υφάσματα μέταλλα και γυαλιά, φτιαγμένα από τις 4 μεγαλύτερες και ακριβότερες φίρμες στον κόσμο.
  • Τα αρχιτεκτονικά σχέδια για δύο βίλες-ανάκτορα του Χριστοδούλου, για να ξεκουράζεται, που θα κτίζονταν σε τεράστια οικόπεδά του μεγάλης αξίας, ένα στην Ερμιονίδα και ένα στον Άγιο Ιωάννη Θεολόγο σε πανέμορφες τοποθεσίες.
  • Ένα τεράστιο ποσό (πολλά εκατομμύρια ευρώ), για να κτιστεί ειδικό μουσείο με την επωνυμία «Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος», για να φυλάγονται και να εκτίθενται εκεί σε κοινή θέα οι στολές, οι μίτρες, οι πατερίτσες, και όλα τα λειτουργικά και μη λειτουργικά κοσμήματα και σκεύη του Χριστόδουλου στους αιώνες των αιώνων, μαζί και με τα έξοδα συντηρήσεως τόσο του μουσείου όσο και των εκθεμάτων, και με τους μισθούς των υπαλλήλων του μουσείου …;» Πηγή: i-rm.blogspot.com, (Από το περιοδικό ΙΕΡΑ ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ μηνός Σεπτεμβρίου 2008).

 

ΚΑΥΣΗ ΝΕΚΡΩΝ

ΚΑΥΣΗ ΝΕΚΡΩΝ

Αυτοδιάθεση Ή Υποταγή στην Παράδοση;

Kafsi 1

«Ω, Άγνι, Ιερή Φωτιά! Καθαρτήριον Πυρ!

Συ που κοιμάσαι μέσα στο ξύλο και ανεβαίνεις ντυμένη

με λαμπερές φλόγες επάνω στο βωμό, είσαι η καρδιά της θυσίας,

η τολμηρή ανάταση της προσευχής, η θεϊκή σπίθα η κρυμμένη

μέσα σε όλα τα πράγματα και η δοξασμένη ψυχή του Ήλιου».

Βεδικός Ύμνος

 

 

Ο ανθρώπινος πολιτισμός από τα πανάρχαια χρόνια έχει στηριχθεί στην ιερότητα της ταφής των νεκρών. Η καύση είναι εξωβιβλική και συναντάται κυρίως ως παράδοση ορισμένων φυλών, συχνά και σε προηγμένους πολιτισμούς, όπως φαίνεται για παράδειγμα, στην Ιλιάδα. Από τα θρησκειολογικά και ανθρωπολογικά δεδομένα γνωρίζουμε ότι η καύση των νεκρών υιοθετήθηκε κάτω από ιδιαίτερες συνθήκες με χαρακτηριστικά γνωρίσματα συχνά την άγνοια, το φόβο, την δεισιδαιμονία. Τέτοιες έκτακτες καταστάσεις ήταν αυτές των μεταναστεύσεων και των πολεμικών συρράξεων. Υπάρχει σήμερα λόγος να θεσπιστεί η δυνατότητα καύσης των νεκρών; Υπάρχει λόγος να την απαγορεύουμε;

 

 

 

Γράφει ο Χρήστος Ντικμπασάνης

 Kafsi 2

Οι πολιτισμένοι λαοί της αρχαιότητας φρόντιζαν για τους νεκρούς περισσότερο από τους ζωντανούς. Στους περισσότερους υπήρχε δυνατότητα επιλογής μεταξύ ταφής και καύσης. Θεωρείται ότι η καύση προήλθε ή από φόβο προς τους νεκρούς ή για να εξαφανίσουν τα πτώματα, τα οποία θεωρούσαν «πηγή μιάσματος». Στην Ελλάδα, όπου πίστευαν ότι η ψυχή του άταφου νεκρού περιπλανάται μέχρι να ταφεί, από τους κλασικούς χρόνους μέχρι σήμερα, επικρατεί η παράδοση να θάπτουν τους νεκρούς. Ωστόσο παλαιότερα, στην ομηρική εποχή παρατηρείται το φαινόμενο της καύσης των νεκρών. Στους νεότερους χρόνους την καύση των νεκρών εισήγαγε η επαναστατική Γαλλία λίγο μετά το 1789, αλλά σε εφαρμογή τέθηκε εκατό περίπου χρόνια αργότερα. Σήμερα, σε ευρεία κλίμακα, εφαρμόζεται σε διάφορες προτεσταντικές εκκλησίες, στους άθεους και τους ελευθεροτέκτονες.

Η καύση στην αρχαιότητα είχε δύο χαρακτηριστικά γνωρίσματα: πρώτον, γινόταν με θρησκευτική ιεροτελεστία και δεύτερον, πουθενά δεν εφαρμοζόταν ως μέθοδος τέλειας αποτέφρωσης, αλλά μετά την καύση συγκέντρωναν τα εναπομείναντα οστά σε πολυτελείς λάρνακες και αφού με πομπή τα συνόδευαν σε μια σκηνή κατασκευασμένη αποκλειστικά για τον ύστατο αποχαιρετισμό από τους συγγενείς, μετά τρεις ημέρες τα έθαβαν σε ειδικούς τάφους. Δηλαδή, γινόταν καύση και ενταφιασμός και όχι τέλεια αποτέφρωση. Η αποτέφρωση σε ειδικούς κλιβάνους είναι νεότερη συνήθεια, άγνωστη στην αρχαιότητα. Έπειτα στην αρχαιότητα και μάλιστα στον Όμηρο ο θάνατος θεωρείται ως ο δίδυμος αδελφός του ύπνου. Η αντίληψη αυτή, σύμφωνα με το χριστιανικό ιερατείο, αποτελεί τον σπερματικό λόγο της εξίσωσης του θανάτου προς τον ύπνο από τον Χριστό: «ουκαπέθανεαλλάκαθεύδει». Με την καύση, αντίθετα, ο νεκρός δεν κοιμάται, ισχυρίζεται το ιερατείο, το σώμα του κονιορτοποιείται, όπως και η ελπίδα της ανάστασης. Μήπως, όμως, και με την ταφή δεν συμβαίνει κάτι παρόμοιο, αφού το έργο της καύσης το αναλαμβάνουν τα σκουλήκια και η υγρασία, τα οποία διασπούν με φρικιαστικότερο τρόπο την «εικόνα του Θεού»;

Προσωπικά δεν πιστεύω ότι ο Παντοδύναμος Θεός έχει την ανάγκη της ταφής και όχι της καύσης, προκειμένου να προχωρήσει στην ανάσταση νεκρών.

 Entaf 2

Η Βαθιά Παράδοση του Ενταφιασμού

Στην χριστιανική περίοδο, δεν υπάρχει καμία μαρτυρία οικειοθελούς καύσης σωμάτων. Πάντοτε ο χριστιανισμός ήταν υπέρ της ολόσωμης ταφής. Πάντως, δεν υπάρχει απόφαση οικουμενικής ή τοπικής Συνόδου, που να καταδικάζει την καύση, ακριβώς γιατί δεν διανοήθηκε κανείς τότε να θέσει το ζήτημα. Εξάλλου οι χριστιανοί που καταδικάζονταν στον δια πυρός θάνατο δεν τον απέφευγαν, αλλά τον υπέμεναν προσβλέποντας στην τελική ένωση με τον Χριστό, έστω κι αν το σώμα τους καιγόταν. Η καύση του σώματος δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση μίσος προς αυτό, αλλά στην περίπτωση των μαρτύρων φανερώνει την αγάπη προς τον Χριστό και τον πόθο για τη φανέρωση της οντολογικής αλήθειας της εικόνας, ενώ στην οικειοθελή καύση σημαίνει την ακλόνητη πίστη προς την παντοδυναμία του Θεού, που από τον πλήρη αφανισμό οδηγεί στην ανάσταση. Κι έπειτα η καύση του σώματος δεν γίνεται για να τιμωρηθεί αυτό, αλλά είναι ένας τρόπος εξαγνισμού του ίδιου του σώματος και όχι του κόσμου από την παρουσία αυτού του νεκρού σώματος, όπως διατείνεται η Εκκλησία.

Η εχθρότητα προς το σώμα παρατηρείται μόνο στις ανατολικές θρησκείες και την ειδωλολατρία. Ούτε η Εκκλησία, ούτε και αυτοί που επιθυμούν να καεί το σώμα τους μετά θάνατον δεν βλέπουν το σώμα εχθρικά. Ούτε το θεωρούν «τάφο», όπως το θεωρούσε ο Πλάτων, για να θέλουν να το αφανίσουν. Το ανθρώπινο σώμα είναι πάντα ο ναός του Αγίου Πνεύματος. Είναι η ζωντανή Εκκλησία, μέσα στην οποία καλείται να λατρεύσει ο άνθρωπος το Θεό. Αν ένας ναός γκρεμιστεί, δεν παίζει ρόλο με ποιο τρόπο έγινε αυτό, αρκεί που ο Δημιουργός θα τον αναστήσει στην άλλη ζωή.

Entaf 1

Όμως η αλήθεια είναι ότι πάντοτε το πρόβλημα του ενταφιασμού ή της καύσης των νεκρών απασχολεί άτομα, λαούς και κυβερνήσεις. Είναι διαχρονικό και καυτό. Όλοι οι αρχαίοι λαοί, μεταξύ των οποίων Έλληνες και Εβραίοι, έτρεφαν μεγάλο σεβασμό στους νεκρούς και επιζητούσαν μέχρι το τέλος να τους αποδίδουν ξεχωριστές τιμές, με διάφορες επιθανάτιες τελετές, αλείφοντάς τους με αρώματα κατά τον ενταφιασμό. Χριστιανοί και Εβραίοι δεν έπαψαν να θεωρούν το σώμα του ανθρώπου ως το τέλειο δημιούργημα του Θεού, ενδιαίτημα της αθάνατης πνοής του Δημιουργού. Γι’ αυτό δικαιωματικά ο νεκρός έπρεπε να ταφεί με τιμές. Έπρεπε να επιστρέψει εκεί απ’ όπου προήλθε. Έτσι όπως το είπε ο Θεός στους πρωτόπλαστους, όταν τους άνοιξε τις πύλες της ελευθερίας και της Γνώσης πέρα από τον παράδεισο: «έως τού αποστρέψαι εις την γην εξ ης ελήφθης, ότι γη ει και εις γην απελεύση»(Γένεσις 3:19). Ακόμη, όμως, και οι χειρότεροι εχθροί των Εβραίων, που ήταν καταδικασμένοι σε θάνατο, έπρεπε να ταφούν σύμφωνα με τον Μωσαϊκό Νόμο (Δευτερονόμιο 21:23).

Σε ολόκληρη την ιστορία της Παλαιάς Διαθήκης και του αδιαίρετου χριστιανισμού η καύση των νεκρών αντιμετωπίστηκε ως ειδωλολατρική συνήθεια και αποκρουστική πράξη (επίσης αποκρουστικό, όμως, είναι να αφήνεις το προσφιλές σου πρόσωπο, που εγκατέλειψε τον κόσμο αυτόν, στην ακατάσχετη όρεξη των σκουληκιών). Ειδικότερα, ο δια πυρός θάνατος συνδέεται στην Παλαιά Διαθήκη με ειδεχθή εγκλήματα. Αυτή ήταν, όμως, μία συνήθεια της εποχής εκείνης όχι του σήμερα. Η Καινή Διαθήκη θεωρεί αυτονόητη την ταφή των νεκρών, ενώ στην ιστορία της Εκκλησίας μόνο οι διώκτες της κατέφυγαν στην αποτέφρωση των σωμάτων των χριστιανών, για να εξαφανίσουν τη μνήμη τους και να πλήξουν την ελπίδα της ανάστασής τους. Παρατηρούμε, όμως, ότι πέτυχαν ακριβώς το αντίθετο απ’ ό, τι επιδίωκαν αφού οι μάρτυρες δεν φοβήθηκαν μήπως δεν αναστηθούν, επειδή οδηγήθηκαν στην πυρά.

Αξιοσημείωτο είναι ότι η ιερότητα της φωτιάς υπήρχε από την αρχή της δημιουργίας. Αργότερα, μάλιστα, αναπτύχθηκε και η λατρεία της, η πυρολατρία. Κάποιοι λαοί πίστευαν πως η φωτιά είναι ιερή και αυτή εξαγνίζει την ανθρώπινη οντότητα από τις επίγειες αμαρτίες. Η Αγία Γραφή, όμως, πουθενά δεν ομιλεί για καύση νεκρών. Θεωρούταν παραβίαση του Μωσαϊκού Νόμου, ενάντια στους νόμους της φύσης, αποτρόπαιη και φρικτή.

Όταν στη Βηθανία στο σπίτι του Σίμωνα του λεπρού μια γυναίκα έχυσε στο κεφάλι του Χριστού μύρο από γνήσιο, πολύτιμο νάδρο, ο Ιησούς το επαίνεσε και το σχολίασε, αποτρέποντας τους μαθητές του που επέπλητταν τη γυναίκα: «Άφετε αυτήν… ο έσχεν αύτη εποίησε·προέλαβε μυρίσαι μου το σώμα εις τον ενταφιασμόν»(Κατά Ματθαίον 14: 8-9). Ο ίδιος ο Χριστός πέθανε και τάφηκε.

Οι άνθρωποι της Παλαιάς Διαθήκης φρόντιζαν για το χώρο όπου θα εναπόθεταν το σκήνωμά τους. Μάλιστα, ήθελαν το κομμάτι αυτό της γης να είναι ιδιόκτητο. Ο Αβραάμ ζούσε νομαδική ζωή σε σκηνή, χωρίς να κατέχει δική του γη. Μέσα του έκαιγε ζωντανή η ελπίδα των υποσχέσεων του Θεού και γνώριζε ότι προοριζόταν για τη μέλλουσα πόλη του ουρανού. Καθώς, όμως, στάθηκε μπροστά στο νεκρό σώμα της συντρόφου του Σάρας, δεν άντεξε να μην αγοράσει ένα μνήμα, για τη σύζυγό του και για όλες τις γενεές των απογόνων του (Γένεσις 23:1-20). Κάθε τάφος πιστού και αφιερωμένου ανθρώπου, που έχει πίστη και ελπίδα, αποτελεί μια ζωντανή μαρτυρία, δείχνει έντονα τη ματαιότητα και μ’ ένα ξεχωριστό μήνυμα φωνάζει μέσα από την αιωνιότητα, ότι υπάρχει ανάσταση. Εάν για οποιαδήποτε λόγο δεν συντελεσθεί ο ενταφιασμός, η ψυχή δεν χάνεται ούτε επηρεάζει αυτό την ανάσταση των νεκρών.

 Kafsi 3

Νομικό Πλαίσιο στην Ελλάδα

Γεγονός πάντως είναι ότι από ΜΜΕ, βουλευτές, άρχοντες της τοπικής αυτοδιοίκησης και από κάποια ειδικά σωματεία, ανακινείται κατά καιρούς το ζήτημα της καύσης των νεκρών. Την Πέμπτη 8 Δεκεμβρίου 2005 στη Βουλή από τον πρόεδρο του Συνασπισμού Αλέκο Αλαβάνο κατατέθηκε τροπολογία, την οποία συνυπογράφουν βουλευτές της ΝΔ (Μιλτιάδης Έβερτ, Νίκος Γεωργιάδης, Κυριάκος Μητσοτάκης), του ΠΑΣΟΚ (Νάσος Αλευράς, Μαρία Δαμανάκη, Θεόδωρος Πάγκαλος, Παναγιώτης Σγουρίδης, Γιώργος Φλωρίδης) και από το ΣΥΡΙΖΑ (ο κοινοβουλευτικός του εκπρόσωπος, Φώτης Κουβέλης) με την οποία καθορίζονται οι προϋποθέσεις για την αποτέφρωση νεκρών στην Ελλάδα.

Η τροπολογία αφορά πρώτιστα όσους αλλοδαπούς ζουν, εργάζονται ή επισκέπτονται την Ελλάδα και οι θρησκευτικές πεποιθήσεις των οποίων επιτρέπουν τη μετά θάνατον αποτέφρωση.

Ήδη, το 1986 είχε κατατεθεί στο Πρωτοδικείο Αθήνας αίτηση για την αναγνώριση σωματείου με την επωνυμία «Σύνδεσμος Φίλων της Αποτέφρωσης». Όμως το αίτημα απορρίφθηκε για λόγους δημόσιας τάξης και ηθικής! Η απόφαση αυτή είναι σαφώς αντισυνταγματική, αφού καταφέρεται εναντίον του δικαιώματος της αυτοδιάθεσης, χωρίς μάλιστα σοβαρή αιτιολογία.

Η απόφαση αυτή ανατράπηκε με την υπ’ αριθμόν 1702/88 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, που εκδόθηκε με αφορμή αίτηση άλλου σωματείου φίλων της αποτέφρωσης και η οποία δέχθηκε ότι οι απόψεις για την καύση των νεκρών ούτε με τη δημόσια τάξη ούτε με τα χρηστά ήθη συγκρούονται. Η απόφαση όμως αυτή δέχεται μέσα σ’ ένα πλαίσιο επιχειρημάτων, ότι για να γίνει καύση απαιτείται συγκεκριμένος νόμος. Δεν πιστεύω ότι χρειάζεται νόμος για κάτι που έγκειται καθαρά στην επιθυμία του νεκρού, που εκφράζεται μέσα από την διαθήκη του.

 entaf 3

Η Αντίθεση της Εκκλησίας

Γιατί, όμως, ανακινείται κατά καιρούς το θέμα της καύσης των νεκρών; Ποια είναι η τοποθέτηση της Εκκλησίας πάνω στο ζήτημα και ποια των υποστηρικτών της καύσης; Γιατί, όταν το 1960 (σύμφωνα με επιθυμία που εκφράστηκε στη διαθήκη του) το σώμα του σπουδαίου καλλιτέχνη-αρχιμουσικού και επίτιμου ακαδημαϊκού Δημητρίου Μητρόπουλου αποτεφρώθηκε σε κλίβανο και η στάχτη του συγκεντρώθηκε σε μία απλή λήκυθο, η επίσημη Εκκλησία της Ελλάδας, παρά τις πολλές παρακλήσεις, αρνήθηκε κάθε επίσημη ή ανεπίσημη ταφή ή έστω και μία ανεπίσημη δέηση;

Στην περίπτωση του Δημητρίου Μητρόπουλου, μπορούμε να σκεφτούμε, ότι το ιερατείο θέλησε να «τιμωρήσει» κάποιον που παράκουσε στις εντολές μιας παρωχημένης και δυσκίνητης παράδοσης. Αυτό, όμως, προκάλεσε μεγαλύτερο πλήγμα στο σώμα της ελληνικής παράδοσης, αφού, όπως ήδη ανέφερα, οι αρχαίοι όταν έκαιγαν ένα σώμα κατόπιν το έθαβαν με ιδιαίτερη τελετή. Πλήγμα, όμως, δέχτηκε και η χριστιανική παράδοση, γιατί εκείνο που περισσότερο από όλα οφείλει να προβάλλει είναι η αγάπη και ο σεβασμός.

Βέβαια, το ιερατείο θα ανταπαντούσε πως δεν είναι δυνατόν να ενταφιαστεί μία τέφρα. Αυτή η τέφρα, όμως, δεν είναι απλά καμένη ύλη, αλλά ένας άνθρωπος που κάποτε ανάπνεε, κινιόταν και δημιουργούσε.

Οι λόγοι, τώρα, που επικαλούνται όσοι επιθυμούν την καύση των νεκρών, είναι οι εξής:

  1. Ανήκουν σε άλλη θρησκεία, οπότε είναι ελεύθεροι να ακολουθήσουν τα πιστεύω τους.
  2. Δηλώνουν χριστιανοί, αλλά θεωρούν πως μπορούν να κάνουν το σώμα τους, ό,τι θέλουν, γιατί τους ανήκει.

  3. Πολλοί άγιοι της Εκκλησίας κάηκαν στην πυρά.

  4. Έχουν κορεσθεί τα νεκροταφεία στις μεγαλουπόλεις.

  5. Είναι αποκρουστικό το θέαμα της εκταφής των νεκρών και της ανακομιδής των λειψάνων.

Kafsi 5

Η Εκκλησία προτείνει την ταφή και όχι την καύση των νεκρών για τους εξής λόγους:

  1. Ο Χριστός δεν μίλησε βέβαια για ταφή, αλλά ο ίδιος ενταφιάστηκε, αναστήθηκε από τον τάφο και αποτελεί το πρότυπο.

  2. Εκτός από τον Κύριο, οι Απόστολοι, οι Πατέρες της Εκκλησίας (Ιωάννης ο Χρυσόστομος, Νικόδημος ο Αγιορείτης κ.ά.), οι εκκλησιαστικοί συγγραφείς (Τερτυλλιανός, Ευσέβιος κ.ά.), οι πρώτοι χριστιανοί, οι οποίοι έθαβαν τους νεκρούς τους και δεν τους έκαιγαν, όπως ήταν η συνήθεια αλλού στη ρωμαϊκή επικράτεια, οι αποφάσεις των πατριαρχείων και των κατά τόπους εκκλησιών, κληροδοτούν την ταφή ως μία των ιερών παραδόσεων, τις οποίες οι χριστιανοί απαρέγκλιτα τηρούν.

  3. Για τους χριστιανούς «ο άνθρωπος είναι και γέννηση και ζωή και θάνατος και ανάσταση». Ο θάνατος, λοιπόν, δεν είναι το τέρμα. Είναι μια στάση, γιατί από εκεί και πέρα αρχίζει η Ζωή. Ο θάνατος είναι μια προετοιμασία για την αθανασία, γι’ αυτό και η Εκκλησία τον ονομάζει ύπνο και κοίμηση.

  4. «Το σώμα σας είναι ναός του Αγίου Πνεύματος, που είναι μέσα σας, και το οποίον έχετε από τον Θεόν και δεν ανήκετε εις τους εαυτούς σας» (Α΄ Κορινθ. 6:,19) και «Εάν καταστρέφη κανείς τον ναόν του Θεού, θα τον καταστρέψη ο Θεός, διότι ο ναός του Θεού είναι άγιος, και ο ναός αυτός είσθε εσείς» (Α΄ Κορινθ. 3,17). Ο δημιουργός του σώματος για τους χριστιανούς είναι ο Θεός. Εκείνος το μεταχειρίζεται, σύμφωνα με το θέλημά του. Οι χριστιανοί, λοιπόν, πιστεύουν πως οφείλουν, όταν μπορούν, να του το παραδώσουν ακέραιο.

  5. Τα σύμβολα για τους χριστιανούς εκφράζουν τον τρόπο της ζωής τους. Η ταφή συμβολίζει την ανάσταση, αντίθετα η καύση συμβολίζει την διάλυση και τον αφανισμό. Με αυτήν την έννοια έκαιγαν οι Ρωμαίοι τους χριστιανούς, πιστεύοντας ότι έτσι τους εξαφανίζουν μαζί με την θρησκεία τους.

  6. Η ιδέα της καύσης ανήκει στα πιστεύω των ινδουιστών και των πάσης φύσεως «εχθρών» του σώματος.

  7. Δεν θα υπήρχαν τα άγια λείψανα, με τα οποία καθιερώνονται οι ναοί και τα οποία αποτελούν το στήριγμα των βασανισμένων και των ολιγόπιστων.

  8. Είναι σημαντικός ο θεραπευτικός ρόλος του λειψάνου, του τάφου, των νεκρικών εθίμων, στους συγγενείς ώστε να μπορέσουν να ξεπεράσουν το ψυχολογικό σοκ του χαμού του προσφιλούς τους προσώπου και να ενταχθούν πάλι κανονικά στη ζωή της κοινωνίας τους.

  9. Όλα τα προαναφερθέντα εισάγουν στην πραγματικότητα του θανάτου και προετοιμάζουν για την αντιμετώπισή του.

  10. Σημαντική είναι και η προσφορά στην τέχνη που πρόσφερε η διαδικασία ενταφιασμού των νεκρών και των νεκρικών εθίμων.

Η Εκκλησία, απαντώντας στους λόγους όσων θέλουν την καύση των νεκρών, λέει τα εξής:

  1. Οι άνθρωποι έχουν την ελευθερία να κάψουν το σώμα τους, αλλά πρώτα πρέπει να διακόψουν τη σχέση τους με την Εκκλησία στην οποία ανήκουν.

  2. Πολλοί χριστιανοί κάηκαν στην πυρά, χωρίς οι ίδιοι να το θέλουν. Υπάρχει λοιπόν σημαντική διαφορά με όσους εκούσια καίνε το σώμα τους.

  3. Να κατασκευαστούν νέα νεκροταφεία σε άλλες περιοχές. Δεν ελλείπουν οι ανεκμετάλλευτες χερσαίες εκτάσεις. Επιπλέον, οι άνθρωποι μπορούν να ενταφιάζονται στις ιδιαίτερες πατρίδες τους.

  4. Ανάλογα αποκρουστικό θέαμα με την εκταφή και την ανακομιδή των λειψάνων είναι το θέαμα των κρεματορίων, τα οποία θυμίζουν τους αντίστοιχους αποτεφρωτικούς κλιβάνους των στρατοπέδων συγκέντρωσης των Ναζί.

Πάντως, απ’ ό, τι λέει ο ίδιος ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος: «…υπάρχουν πολλοί ενδιαφερόμενοι, οι οποίοι θέλουν ενδεχομένως να διαθέσουν το σώμα τους, για να καεί μετά τον θάνατό τους. Πρόβλημα πρώτον, το οποίον αναδύεται μέσα από αυτήν την επιθυμία: Έχομεν, τάχα, εξ απόψεως χριστιανικής, το δικαίωμα να διαθέτωμεν το σώμα μας, όπως εμείς θέλομε; Είναι δικό μας το σώμα για να το διαθέτουμε, όπως θέλομε; Βεβαίως οι σύγχρονες δημοκρατικές αντιλήψεις θα έδιδαν καταφατικήν απάντησιν στο ερώτημα αυτό. Αλλά μήπως, έτσι, ανοίγεται ένας δρόμος και για πολλές άλλες πρακτικές; Γιατί τάχα θα έχω το δικαίωμα να διαθέσω το σώμα μου μετά τον θάνατόν μου, όπως εγώ θέλω, και δεν θα έχω το δικαίωμα να επιλέξω την ώραν του θανάτου μου ή και τον τρόπο του θανάτου μου;»

Επίσης ο Χριστόδουλος για το θέμα της καύσης των νεκρών, λέει, ότι: «Δεν είναι δογματικόν. Και τούτο, γιατί ο τρόπος της αποσυνθέσεως του σώματος, δεν έχει, κατά κάποιον τρόπον, άμεσον σχέσιν με τα πιστεύματά μας. Και αυτό είναι αληθές, εκ πρώτης πάντοτε όψεως. Ελέχθη, όμως, και η άλλη συμπληρωματική άποψις: Μήπως είναι μία παράδοσις η ταφή και όχι η καύσις; Και εάν είναι παράδοσις, δεν είναι αξιοσέβαστος; Και μήπως δια της παραδόσεως παρεισάγεται εμμέσως, όχι αμέσως, θέμα δογματικής, θα έλεγε κανείς, ευθυγραμμίσεως; Μήπως, με άλλα λόγια, η μακραίωνη παράδοσις εμμέσως οδηγεί σε μίαν πολύ σοβαρήν υπόστασιν της ταφής και όχι της καύσεως;»

 Kafsi 4

Παράδοση Ή Εκμετάλλευση;

Τι πρέπει να σκεφτούμε, όμως, περισσότερο, την συνέχιση μιας παράδοσης, για την οποία δεν είπε τίποτα ο Χριστός ή την αποφυγή μιας τελετής που αποτελεί μόνο οικονομική εκμετάλλευση των ανθρώπων; Όταν έγινε η εκταφή των οστών του πατέρα μου, ανατρίχιασα σύγκορμος, όχι μπροστά σε αυτά, αλλά μπροστά στην αποτρόπαιη θέα της ολοκληρωτικής εξαφάνισής τους μέσα στο χωνευτήρι. Ευτυχώς έχω γερή μνήμη και εκεί μέσα θα φυλάξω για πάντα τις αναμνήσεις μου…

Το ιερατείο ισχυρίζεται ότι δεν είναι «πτώματα» τα νεκρά σώματα, ούτε «κόκαλα» τα απομεινάρια των σωμάτων. Για το ιερατείο υπάρχει η ιερή λέξη «λείψανα». Αυτό περιγράφει την ουσία τους, γιατί αυτό υπογραμμίζει την ύπαρξη της ψυχής και την ελπίδα της ανάστασής της. Η ψυχή και η ανάστασή της, όμως, έχουν τη δική τους μεγαλειώδη θεϊκή αξία και δεν είναι δυνατόν να εξαρτώνται από την κατάσταση του σώματος του νεκρού. Δεν θα ήταν καθόλου σωστό να αποδοθεί στην κατάσταση του νεκρού σώματος σωτηριολογική σημασία. Η σωτηρία βρίσκεται αλλού, στην αγάπη, στον σεβασμό των δικαιωμάτων, στην ελευθερία.

Αν το ιερατείο ισχυρίζεται, ότι η καύση των νεκρών έχει ομοιότητες με την ατμόσφαιρα που επικρατεί στα κρεματόρια, τότε εκείνο που μπορεί να του δοθεί ως απάντηση είναι ότι το κρεματόριο είναι μια άκρως φρικιαστικός και απάνθρωπος τρόπος θανάτωσης, ενώ η καύση εμπεριέχει πρώτιστα το στοιχείο της αυτοδιάθεσης. Ναι μεν είμαστε δημιουργήματα του Θεού, αλλά ενός Θεού που επιζητεί αυτονομία και ελεύθερη σκέψη και πράξη από τα δημιουργήματά του. Επομένως, η αναζήτηση της ελευθερίας και της αυτεξουσιότητας ούτε άλογη ούτε απάνθρωπη είναι. Το αντίθετο, μάλιστα, είναι ένα θεάρεστο έργο η επίκλησή τους.

Κλείνοντας πάντως, σπεύδω να γράψω, ότι ελπίζω ως χριστιανός ορθόδοξος να μη με κάψει κανένας, όταν πάω για τον «μεγάλο ύπνο»!

Ο ΧΡΗΣΤΟΣ ΝΤΙΚΜΠΑΣΑΝΗΣ είναι ποιητής, συγγραφέας, μελετητής των θρησκειών και καθηγητής Μέσης Εκπαίδευσης.

 

ΠΟΙΟΣ ΗΤΑΝ Ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΙΗΣΟΥΣ;

ΠΟΙΟΣ ΗΤΑΝ Ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΙΗΣΟΥΣ;

 Όταν Αφαιρέσεις Όλη την Θρησκευτική Μυθοπλασία, τι Απομένει από τον Αληθινό Ιησού;

Γράφει ο GezaVermes

Τί υποδηλώνουν τα Χριστούγεννα σήμερα, αν αποβάλλουμε το εορταστικό φαγητό, ποτό και το γλέντι που υιοθετήθηκε από τα ειδωλολατρικά Χριστούγεννα (Yule);  Είναι μήπως μια αφύπνιση των παιδικών προϊόντων φαντασίας, που ονειρεύεσαι, αλλά πολύ σπάνια βιώνεις, ένα λευκό χιονισμένο πρωινό, με τον Ιησού να κείτεται στο παχνί, υποδεχόμενος από γενειοφόρους ποιμένες και τρεις έγχρωμους βασιλιάδες εξ’ ανατολής να κατευθύνονται απ’ ένα αστέρι, ενώ στο φόντο αγγελικές ταξιαρχίες υμνούν δόξα στο Θεό; Αλίμονο, όλα αυτά είναι σε μεγάλο βαθμό θρησκευτική μυθοπλασία.

Κανείς δεν ξέρει την ακριβή ημερομηνία γεννήσεως του Ιησού Χριστού. Η 25η Δεκεμβρίου επιλέχθηκε από την Δυτική Εκκλησία μόλις τον 4ο αιώνα για να ανταγωνιστεί την προ-Χριστιανική Ρωμαϊκή γιορτή του αήττητου Ήλιου. Ούτε γεννήθηκε ο Χριστός το έτος 1, καθώς η εποχή που φέρει το όνομά του εξακολουθεί να είναι αβάσιμη. Η Καινή Διαθήκη τοποθετεί το περιστατικό λίγο πριν το θάνατο του Βασιλιά Ηρώδη, κάτι που συνέβη το 4 π.Χ. Ένας Ρωμαίος μοναχός του 6ου αιώνα, ο Διονύσιος ο Μικρός, ευθύνεται για το λαθεμένο υπολογισμό: αυτός λανθασμένα τοποθέτησε τη γέννηση του Ιησού το έτος 753 από την ίδρυση της πόλης –μετά τη θεμελίωση της Ρωμαϊκής πόλης– αντί για το 747 ή το 748.

Ποιό ήταν λοιπόν αυτό το Ιουδαϊκό αγόρι, του οποίου η λάθος χρονολογημένη ημέρα γέννησης ακόμη μνημονεύεται σ’ όλο τον κόσμο στις 25 Δεκεμβρίου (ο εορτασμός της Ορθοδόξου Εκκλησίας είναι στις αρχές του Ιανουαρίου); Οι τέσσερις Ευαγγελιστές, οι κύριοι πληροφοριοδότες μας, παρουσιάσουν δύο εικόνες του Ιησού. Για τον Ιωάννη, που έγραψε πιθανώς λίγο μετά το 100 μ.Χ., Εκείνος ήταν ο αιώνιος Λόγος του Θεού που έγινε σάρκα για μια σύντομη περίοδο πριν αναληφθεί στον ουρανό. Τα άλλα τρία Ευαγγέλια, που χρονολογούνται προ του Ιωάννη κατά μια με τρεις δεκαετίες, απεικονίζουν τον Ιησού με λιγότερο εξυψωμένους όρους. Ο ήρωας τους γεννήθηκε περίπου 6 με 5 π.Χ. και σταυρώθηκε από τον Πόντιο Πιλάτο, Ρωμαίο κυβερνήτη της Ιουδαίας μεταξύ του 26 και 36 μ.Χ. Καταγράφουν ότι ο Ιησούς έζησε με τους γονείς του, Ιωσήφ και Μαρία, τους τέσσερις αδερφούς και τις αρκετές αδερφές Του στη Ναζαρέτ στη Γαλιλαία που διοικούταν από τον Αντύπα, τον γιο του Ηρώδη, και ήταν ξυλουργός ή χτίστης.

Η σημασία της ιστορίας του Ιησού καταγράφεται από τον Μάρκο, τον πιο πρώιμο των Ευαγγελιστών. Ξεκινά αμέσως με την δημόσια καριέρα του χωρίς καμιά αναφορά στη γέννηση, τα παιδικά χρόνια ή την εκπαίδευση. Δεν μας λέγεται αν ο Ιησούς ήταν παντρεμένος. Η άγαμη ζωή ήταν κάτι το ασυνήθιστο μεταξύ των Ιουδαίων της ηλικίας του εκτός από τους μοναχούς Εσσαίους, που περιγράφονται από τους Ιουδαίους συγγραφείς του 1ου αιώνα μ.Χ. και τους ρόλους της Νεκράς Θάλασσας. Όμως οι Ευαγγελιστές δεν αποδίδουν καμία σχέση μεταξύ των Εσσαίων και του Ιησού: πράγματι, παρουσιάζουν την θρησκευτική άποψη ως κατηγορηματικά αντικρουόμενη με αυτήν του Εσσαϊσμού. Η επιλογή του της άγαμης κατάστασής του, θα πρέπει να προερχόταν από την επίγνωση της προφητικής του κλήσης (λειτουργήματος), που Του επέβαλλε απάρνηση των κοσμικών απολαύσεων προκειμένου να κρατιέται διαρκώς άγρυπνος για θείες αποκαλύψεις.

Ο Ιησούς αναδύθηκε από την αφάνεια το 29 μ.Χ., όταν αποκρίθηκε στην έκκληση του Ιωάννου του Βαπτιστή για μετάνοια. Όταν λίγο αργότερα ο Ιωάννης συνελήφθη από τον Ηρώδη Αντύπα, ο Ιησούς ανέλαβε το έργο της αναγγελίας του επικείμενου ερχομού της Βασιλείας των ουρανών. Κήρυξε σε συναγωγές χωριών της Γαλιλαίας, εκτέλεσε χαρισματικές θεραπείες και εξορκισμούς και έγινε γνωστός ως «ο προφήτης Ιησούς από τη Ναζαρέτ». Προσέλκυσε κοντά του 12 αποστόλους, οι περισσότεροι ντόπιοι ψαράδες, και έκανε την περιοδεύουσα (διακονία) του στην περιοχή της Γαλιλαίας. Επισκέφτηκε χωριά, αμπελώνες, και αγρούς όπου μεγάλωναν κρίνα αλλά απέφευγε ηθελημένα τις πόλεις. Οι Συνοπτικοί Ευαγγελιστές καταγράφουν μόνο μια μοναδική μοιραία επίσκεψη στην Ιερουσαλήμ.

Απηύθυνε το άγγελμά του στον «οίκο του Ισραήλ» μόνος και απαγόρευσε τους μαθητές Του να πλησιάζουν μη-Ιουδαίους παρόλο που περιστασιακά έδειχνε συμπόνια σε ειδωλολάτρες (μη-Εβραίους) και θεράπευσε τον υπηρέτη ενός Ρωμαίου εκατόνταρχου από την Καπερναούμ και την κόρη μιας Ελληνίδας γυναίκας από το νότιο Λίβανο.

Ως δάσκαλος, έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στην βαθύτερη σημασία και μόνιμη εγκυρότητα του Μωσαϊκού Νόμου και αποκάλυψε την πνευματική του αυθεντία, όχι ερμηνεύοντας τη Βίβλο, αλλά θεραπεύοντας τους άρρωστους, απελευθερώνοντας τους δαιμονισμένους. Όπως οι σύγχρονοί του, ο Ιησούς απέδιδε την αρρώστια και την αμαρτία στην επιρροή των κακών πνευμάτων και θεωρούσε τη θεραπεία, τον εξορκισμό και συγχώρεση των αμαρτιών συνώνυμες έννοιες. Οι άνθρωποι έφερναν τους αρρώστους σ’ Αυτόν μετά την υπηρεσία της συναγωγής το Σάββατο. Κάποιοι στενόμυαλοι φανατικοί οπαδοί της τήρησης του Σαββάτου γογγύζουν ότι ο Ιησούς παραβίαζε το νόμο της σαββατιάτικης ανάπαυσης, αλλά η θεραπεία Του με λόγια ή λέξεις δεν αποτελούσε  «εργασία».

Ο μη-Χριστιανός Ιουδαίος ιστορικός, Φλάβιος Ιώσηπος, που έγραφε λίγο πριν το 100 μ.Χ., αποκαλεί τον Ιησού έναν «ποιητή θαυμαστών έργων». Στην Χριστιανική ορολογία, ο συγγραφέας των Πράξεων των Αποστόλων λέει το ίδιο όταν μιλάει για «έναν άντρα επιμαρτυρούμενο από το Θεό με εξαιρετικά έργα και θαύματα».

Ο Ιησούς διαχώρισε τον εαυτό του από άλλους χαρισματικούς Ιουδαίους της εποχής του μέσω της επιπρόσθετης ομορφιάς και της δύναμης της διδασκαλίας Του. Προτιμούσε την ποιητική εικονοποιία από φιλοσοφικές ιδέες. Σύγκρινε τη Βασιλεία του Θεού με μια πλούσια συγκομιδή, με ένα μικρό σινάπι που μυστηριωδώς μεγαλώνει σε ένα μεγάλο, και με το προζύμι που μυστηριωδώς μετατρέπει το αλεύρι σε ψωμί. Οι παραβολές του απεικονίζουν τον θεοκεντρικό κόσμο στον οποίο η χαρισματική δραστηριότητα του Ιησού έδειξε το δρόμο. Αντιλαλώντας τον προφήτη Ησαΐα, δήλωσε ότι η επαναφορά της όρασης στους τυφλούς, της ακοής στους κωφούς και της ζωής στους νεκρούς, αποδείκνυε ότι η Βασιλεία του Θεού είχε ήδη ξεκινήσει.

Για τους μετανοημένους ακολούθους του ο Ιησούς καθόριζε απόλυτη εμπιστοσύνη στο Θεό, απλότητα σαν των παιδιών και προθυμία να παραδώσουν τους εαυτούς τους και τα υπάρχοντά τους για χάρη των ουρανών. Για Εκείνον το παρόν υπερέβαινε σε σημασία το μέλλον. Τα μελλοντικά σχέδια ήταν ασήμαντα καθώς ο χρόνος αυτού του κόσμου έληγε γρήγορα.

Τα συστατικά της θρησκείας του Ιησού ήταν ο ενθουσιασμός, η επιτακτικότητα, η συμπονετικότητα και η αγάπη. Αγαπούσε τα παιδιά, τους αρρώστους και τους καταφρονημένους. Για αυτόν η επιστροφή ενός χαμένου προβάτου στο μαντρί, η μετάνοια ενός τελώνη ή μιας πόρνης, προκαλούσε πιο πολλή χαρά στους ουρανούς παρά η καθημερινή αγνότητα καλών ανθρώπων.

Εξ’ αιτίας των θεραπειών του, πολλοί είδαν τον Ιησού ως τον Μεσσία, να θριαμβεύει στην Ρώμη και ιδρυτή αιώνιας ειρήνης. Όμως δεν είχε καμιά πολιτική φιλοδοξία. Ωστόσο, φήμες ότι Εκείνος θα μπορούσε να είναι ο Χριστός εξαπλώνονταν και συνέβαλαν στην πτώση Του. Το τραγικό τέλος Του, επισπεύσθηκε από μια απρομελέτητη πράξη στο Ναό. Η θορυβώδης αγοραπωλησία που εκτελούσαν οι έμποροι με θυσιαστήρια ζώα και οι πωλητές, εξόργισε τον αγροτικό άγιο άνθρωπο τόσο που αναποδογύρισε τα τραπέζια τους και βίαια τους εξέβαλε. Παρ’ όλα αυτά, δημιούργησε αναταραχή στο ναό της πυκνοκατοικημένης πόλης πριν το Εβραϊκό Πάσχα και τους ιερείς.

Κάποιες από τις αυθεντίες του Ναού, οι επίσημοι «φρουροί» – προστάτες της ειρήνης, είδαν στον Ιησού το ενδεχόμενο να ηγηθεί. Έπρεπε να παρέμβουν γρήγορα. Παρ’ όλα αυτά ακόμη και κάτω από αυτές τις περιστάσεις, η Ιουδαϊκή ηγεσία προτίμησε να μεταθέσει την τελειωτική ευθύνη στον ανελέητο Ρωμαίο κυβερνήτη, Πόντιο Πιλάτο, που καταδίκασε τον Ιησού σε θάνατο. Σταυρώθηκε πριν το Ιουδαϊκό Πάσχα πιθανότατα το 30 μ.Χ. επειδή κατά την άποψη της γραφειοκρατίας, Ρωμαίων και Ιουδαίων, έκανε λάθος πράγματα σε λάθος μέρος και λάθος χρονική στιγμή.

Ακριβώς όπως η Καινή Διαθήκη είχε προλογίσει τη βιογραφία του Ιησού στο χαρμόσυνο πρόλογο της Γέννησης, έτσι προσάρτησε έναν επίλογο στην τραγωδία του Σταυρού, τον ένδοξο ύμνο της Ανάστασης. Πραγματικά, ο Ιησούς επηρέασε τόσο βαθιά τους αποστόλους Του που απέδωσαν τη συνεχόμενη επιτυχία της χαρισματικής τους πορείας στη δύναμη του ονόματός Του. Έτσι ο Ιησούς αναστήθηκε από τον θάνατο στις καρδιές των μαθητών Του και συνεχίζει να ζει για όσο η Χριστιανική Εκκλησία διαρκεί.

 

Ο GEZA VERMES είναι ο παγκοσμίως διακεκριμένος λόγιος στα Ευαγγέλια. Ο G. Vermes είναι συγγραφέας μεταξύ άλλων του βιβλίου «Το αυθεντικό Ευαγγέλιο του Ιησού».

Μετάφραση από την Αγγλική: Δημήτρης Τσινικόπουλος

Μια Κριτική στη Νέα Α-θεολόγια

Η ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΑΘΕΪΣΜΟΥ

Μια Κριτική στη Νέα Α-θεολόγια

 ANTIΛΟΓΟΣ

Γράφει ο Δημήτρης Τσινικόπουλος

Η αθεΐα, η πίστη δηλαδή στην ανυπαρξία Θεού ως υπερτάτου όντος, είναι αρχαιότατο ατομικό φαινόμενο. Τόσο αρχαίο, όσο σχεδόν και η πίστη στην ύπαρξη του Θεού. Μόνο που η πίστη στην ύπαρξη Θεού (ή θεών) είναι ασφαλώς αρχαιότερη και φαινόμενο καθολικόν. Ενώ η αθεΐα αποτελεί φαινόμενο μεταγενέστερο και περιορισμένο κυρίως σε φιλοσοφικούς κύκλους.

Τον Θεό, ως διευθύνοντα τον κόσμο, ως «κινούν ακίνητον», ως «αεί γεωμετρούντα», ήθελαν και οι κορυφαίοι στοχαστές της ελλαδικής αρχαιότητος. Θαλής, Πυθαγόρας, Αναξαγόρας, Ηράκλειτος, Σωκράτης, Πλάτων, Αριστοτέλης κ.ά. Στη Δύση, ό,τι γνωρίζουμε και πιστεύουμε για το Θεό προέρχεται από τη Βίβλο και την αρχαία ελληνική φιλοσοφία.

Βέβαια, δεν έλειψαν και οι αθεϊστές και οι υλιστές σοφοί της αρχαιότητας που δεν χρειάστηκαν το Θεό για να ερμηνεύσουν την ύπαρξη του κόσμου και την εν αυτώ αρμονία. Τέτοιοι ήταν ο Γοργίας, ο Επίκουρος, ο Λουκρήτιος και μερικοί άλλοι, αν και, όχι ακραιφνώς άθεοι. Ήσαν «ηρέμα άθεοι».

Χαρακτηριστικό πάντως του ανθρώπου, εκτός από τη πίστη του σε θεό ή θεούς, είναι η έμφυτη ανάγκη του επικοινωνίας με το θείο, το υπέρ-εγώ του. Η θρησκεία (re-ligare = «ξανά δένω») αυτό το σκοπό έχει. Να συντελέσει στην αρχική επαφή του ανθρώπου με το θείον.

 

Η Εμφάνιση της Σύγχρονης Αθεολογίας

Ωστόσο, στην ιστορία κατά διαστήματα εμφανίστηκαν μετά τον 18ο αιώνα στην Ευρώπη, κυρίως, ισχυρά αθεϊστικά ρεύματα. Τέτοια ήταν η ορθολογιστική κίνηση των Γάλλων διαφωτιστών που καταφέρθηκε περισσότερο εναντίον της οργανωμένης Καθολικής Εκκλησίας (αντι-κληρικαλισμός), η Γαλλική επανάσταση, με έμφαση στη raison (λόγο), η Μαρξιστική θεωρία, η υλιστική κοσμοθεωρία των Χόλμπαχ-Μπύχνερ-Ελβέτιους, ή Δαρβινική θεωρία, ή «θεολογία του θανάτου του Θεού» κ.λπ.

Παράλληλα, η αύξηση της επιστημονικής γνώσης, έθεσε εν αμφιβόλω το κοσμοείδωλον της θρησκευτικής ιδεολογίας, ενώ εκ παραλλήλου, η τεχνολογική γνώση, έθεσε πολλά νέα ερωτήματα για πολλά παλιά δόγματα. Έτσι, ο νεωτερικός άνθρωπος φάνηκε να παραπαίει ανάμεσα σε παραδόσεις αιώνων και συνήθειες λατρευτικές του παρελθόντος, και στην αμφισβήτηση των παραδοσιακών θρησκευτικών πεποιθήσεων και δογμάτων.

Ήδη όμως, ο νεο-φονταμενταλισμός, τόσο χριστιανικής κοπής όσο μουσουλμανικής προέλευσης που έχει δημιουργήσει πολλά συγκρουσιακά προβλήματα σε Δύση και Ανατολή, και όπως φαίνεται θα εξακολουθήσει να παράγει και στο μέλλον, με τρομοκρατικές και εγκληματικές ενέργειες παντός είδους, καθώς και το κίνημα του νεο-δημιουργισμού στην Αμερική, έχουν ξεσηκώσει Αριστερούς κυρίως διανοητές στη Δύση σε μια σταυροφορία εναντίον των θρησκειών, με στόχο την κατάργησή τους ή εν πάση περιπτώσει τη συρρίκνωσή τους. Και τούτο, με την επίκληση διαφόρων επιχειρημάτων, και, κυρίως, ότι η μεν πίστη στο Θεό είναι άχρηστη (ανεπιβεβαίωτη ούτως ή άλλως φαντασιοσκοπία) οι δε θρησκείες, κυρίως οι μονοθεϊστικές, είναι αναχρονιστικά κατάλοιπα, πρόξενοι πολλών δεινών και προβλημάτων στο σύγχρονο άνθρωπο.

 

Οι Νέοι Α-θεολόγοι

Κύριος εκπρόσωπος αυτής της νέας α-θεολογίας στην εποχή μας, όπως ονομάστηκε από μερικούς η ορμητική επανάκαμψη της αθεϊστικής ιδεολογίας, είναι ο διάσημος Άγγλος νεο-δαρβινιστής Ρίτσαρντ Ντόκινς γνωστός στην Ελλάδα από τα βιβλία του Το Εγωιστικό γονίδιο και, Ο Τυφλός Ωρολογοποιός. Αυτός, στο τελευταίο ογκώδες βιβλίο του με τον προκλητικό τίτλο The God Delusion (Η Πλάνη του Θεού) δεν αρκείται στο να πει ότι ο Θεός είναι ένας «φανταστικός φίλος» (;) του ανθρώπου, που τον επινόησε ο πρωτόγονος για να εξηγήσει τα (κατ’ αυτόν) ανεξήγητα φυσικά φαινόμενα, δηλαδή επινοήθηκε ως αποτέλεσμα ανθρώπινου φόβου, μαγείας και άγνοιας και, παραδόξως επέζησε μέχρι την εποχή μας, αλλά, στρέφεται με πολλά και διάφορα επιχειρήματα εναντίον των Αβρααμικών μονοθεϊσμών (Ιουδαϊσμού, Χριστιανισμού, Μωαμεθανισμού), καταδείχνοντας τα μειονεκτήματα και τα κενά τους.

Άλλος διάσημος διανοητής, σφοδρός επικριτής του θεϊσμού και της χριστιανικής θρησκείας, είναι ο Σλοβένος φιλόσοφος Σλαβόϊ Ζίζεκ, γνωστός με το έργο του Η Μαριονέτα και ο Νάνος, με επεξηγηματικό τίτλο Ο Διαστροφικός Πυρήνας του Χριστιανισμού (2005), όπου μέσα σε 260 σελίδες, ασκεί δριμεία κριτική (μέσω και της ψυχανάλυσης) στις θρησκείες και ιδιαίτερα στη Βίβλο και στον Ιουδαιο-Χριστιανισμό και τα δόγματά του.

Θα πρέπει ακόμα να μνημονεύσουμε τον φιλόσοφο Ντάνιελ Ντένες, ο οποίος με το βιβλίο του Λύνοντας τη Μαγεία: Η Θρησκεία ως Φυσικό Φαινόμενο, παρουσιάζει επιχειρήματα κατά του «εφυούς σχεδίου», και κατά της θρησκείας εν γένει, η οποία επικρίνεται γιατί εξακολουθεί να παίζει τεράστιο ρόλο στη σύγχρονη ζωή και διεκδικεί ακόμα μεγαλύτερο…

Τέλος, αν και όχι τελειωτικά, ένας άλλος φιλόσοφος, ο Γάλλος Μισέλ Ονφρέ, με το βιβλίο του Πραγματεία περί Αθεολογίας (ελλ. μεταφρ. 2006) επιτίθεται λάβρος εναντίον της πίστης στο Θεό, εναντίον της θρησκείας και, ιδιαίτερα, εναντίον του μονοθεϊσμού και των ψευδών του, όπως τα αποκαλεί. Διότι, οι μονοθεϊστικές θρησκείες παράγουν πολιτικά αποτελέσματα, υμνούν κατά καιρούς δικτατορίες, ευλογούν όπλα και πολέμους, αλλά και, έχουν καταστρέψει το σώμα, περιφρόνησαν την εδώ ζωή, καταδίκασαν τις ηδονές και τις ορμές, υποβίβασαν τη γυναίκα, φυλάκισαν την λογική κ.ά.

 

Τέσσερα Επιχειρήματα Κατά της Α-θεολογίας

Μια αντικειμενική και νηφάλια θεώρηση της επιχειρηματολογίας αυτής της νέας πολεμικής κατά της θρησκείας, και, ιδιαίτερα, κατά του Ιουδαιο-Χριστιανισμού, μπορεί να καταδείξει την ανεπάρκεια και την αναποτελεσματικότητά της. Επισημαίνω εδώ τα εξής επί μέρους σημεία:

Πρώτον. Η επιχειρηματολογία της σύγχρονης α-θεολογίας, δεν έχει σχεδόν τίποτα το καινούργιο να παρουσιάσει σε σχέση με τα παλιά τετριμμένα επιχειρήματα των προλαλησάντων αθεϊστών. Επαναλαμβάνονται από τους νέους αθεϊστές, οι γνωστές αιτιάσεις των υλιστών του 18ου-19ου αιώνα, επαναφέρεται η επιχειρηματολογία του Νίτσε, και του Φόιερμπαχ και του Φρόιντ, επανακάμπτει ο αθεϊσμός του Ένγκελς και του Μαρξ, επιστρατεύεται η ειρωνεία του Βολταίρου, τίθενται ξανά και ξανά τα γνωστά ερωτήματα του Καμύ, «γιατί το κακόν», αφού υπάρχει Θεός κ.λπ.

Ταυτόχρονα, όμως, αφήνονται αναπάντητα θεμελιακά ερωτήματα όπως: της αρχής του κόσμου, της αρχής της ζωής, του ανθρώπου και της συνειδήσεως του ανθρώπου καθώς και της ελευθερίας του. Αυτά τα ερωτήματα, που κατά τον Ντόκινς, είναι θέματα που απασχόλησαν την επιστήμη του 20ου αιώνα και θα εξακολουθούν να την απασχολούν σ’ όλο τον 21ο αιώνα. Με άλλα λόγια, ενώ η επιστήμη αγνοεί τη λύση στα μεγάλα μεταφυσικά προβλήματα, η νέα-α-θεολογία έρχεται να επιτεθεί εναντίον της θρησκείας με βάση όχι την επιστημονική γνώση αλλά την ιδεολογία, την πιθανολογία και τη δική της ερμηνεία, η οποία βεβαίως, σφόδρα ερίζεται και αμφισβητείται αφού εξέρχεται των ορίων της επιστήμης. Ο ίδιος ο Ντόκινς αναγνωρίζει ότι ο ισχυρισμός ότι υπάρχει μια υπεράνθρωπη υπερφυσική νοημοσύνη, δεν μπορεί να διαψευστεί, και ότι το εφυές σχέδιο αποτελεί εν πάση περιπτώσει επιστημονική θεωρία.

Αλλά αν είναι έτσι, γιατί θα πρέπει να προτιμηθεί το Δαρβινικό μοντέλο για την ύπαρξη της ζωής και του κόσμου, από μια άλλη εναλλακτική λύση ή θεωρία; Γιατί όλη αυτή η σφοδρή πολεμική εναντίον της πίστης σε ένα υπέρτατο ον, τη στιγμή που δεν μπορεί να διαψευσθεί ή ν’ ανταποδειχτεί η ύπαρξή του; Ακόμα, φαίνεται να ξεχνά ο Ντόκινς, πως ο δάσκαλός του ο Δαρβίνος, όχι μόνο δεν απέρριψε την ιδέα υπέρτατου όντος, αλλά παραδέχθηκε ότι οι μεγαλύτεροι επιστήμονες ήσαν θεϊστές…

Δεύτερον. Οι περισσότεροι εκπρόσωποι αυτού του σύγχρονου κινήματος της α-θεολογίας, δεν είναι επιστήμονες αλλά φιλόσοφοι. Ενώ δεν έχω τίποτα εναντίον της φιλοσοφίας, (μάλιστα κάνω χρήση των μεθόδων της κι εγώ, και ιδίως αρέσκομαι στις σκέψεις μεγάλων διανοητών), είναι αξιοπαρατήρητο ότι οι φιλόσοφοι αυτοί της α-θεολογίας, στηριζόμενοι στην ελευθεριότητα του στοχασμού τους, χρησιμοποιούν επιχειρήματα και κείμενα αρχαία για τη κριτική τους ενάντια στη θρησκεία, κατά το δοκούν, αγνοώντας επιδεικτικά μερικές φορές τα όρια ή τα συμπεράσματα της επιστήμης. Ο Ονφρέ λόγου χάριν, κάνει χρήση μιας νευρώδους γραφής και πολεμικής ρητορικής αλλά μηδαμινής (ανύπαρκτης) βιβλιογραφίας, για να στηρίξει τις θέσεις του, παίρνοντας σαν δεδομένο ότι όλα όσα υποστηρίζει ιστορικά ή ερμηνευτικά είναι αυταπόδεκτα και αναντίρρητα. Αυτό το φαινόμενο βέβαια, έχει την εξήγησή του. Διότι το ισχυρίζεσθαι και στοχάζεσθαι είναι εύκολον και παντός, αλλά το ερευνάν και αποδεικνύειν είναι επίμοχθον και ου παντός ανδρός. Sapiens ninil affirmat quod non probet, έλεγαν οι αρχαίοι Ρωμαίοι (Ο σώφρων δεν βεβαιώνει κάτι χωρίς απόδειξη). Και οι εν λόγω επικριτές της θρησκείας, συλλαμβάνονται σε πολλά σημεία να ισχυρίζονται και να βεβαιώνουν, χωρίς να τεκμηριώνουν και να αποδεικνύουν τους ισχυρισμούς τους.

Τρίτον: Ένα μεγάλο μέρος της επιχειρηματολογίας των νέων αθεϊστών στηρίζεται σε προκαταλήψεις και παρανοήσεις. Ο Ντόκινς, ως νέος Δαρβίνος, ακολουθώντας τον πάτρωνά του, αποκαλεί το Θεό της Παλαιάς Διαθήκης, άδικο, μνησίκακο, εκδικητικό, αιμοδιψή, γενοκτόνο, μισογύνη, μεγαλομανή κ.λπ. Κι όλα αυτά, γιατί αγνοεί ή μάλλον θέλει να αγνοεί, ότι πολλά χωρία της Παλαιάς Διαθήκης είναι σε ποιητική γλώσσα γραμμένα, είναι μεταφορικά, είναι ανθρωποπαθείς εκφράσεις για τον Θεό κατ’ οικονομίαν (όχι κατά γράμμα).

Είναι γνωστό άλλωστε, ότι και η Καινή Διαθήκη περιέχει εξίσου φοβερές εικόνες απονομής δικαιοσύνης του θεού σε φαύλους και αδίκους (όποιος αμφιβάλει ας διαβάσει ην παραβολή προβάτων και εριφίων, την παραβολή των μνων, και την Αποκάλυψη του Ιωάννη). Ακόμη, ο Ντόκινς, δεν δέχεται την απάντηση που έδωσαν όχι μόνο μεγάλοι Χριστιανοί θεολόγοι ανά τους αιώνες αλλά και ο πανθεϊστής Σπινόζα: «Ο θεός δεν ήθελε να διδάξει τους Ισραηλίτες τα απόλυτα χαρακτηριστικά της ουσίας του αλλά να κατανικήσει τη αυθάδη ψυχή και να τη σύρει προς την υπακοή. Γι’ αυτό όχι με συλλογισμούς αλλά με ήχο θορύβων και με βροντές και αστραπές έγινε η προς αυτή πρόσοδος». Απ’ την άλλη, ο Ντόκινς παραβλέπει δεκάδες χωρία που παρουσιάζουν τον θεό του Αβραάμ, του Ισαάκ και του Ιακώβ, δηλαδή το Θεό του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, ως Θεό αγάπης, μακροθυμίας και ελέους, που επιζητεί την μετάνοια του ασεβούς, ως Θεού που αρέσκεται στο έλεος, που συγχωρεί εις χιλιάδες γενεών (π.χ. Εξ. 20: 6, Ψαλμ. 35: 5, Ησαΐας 9: 6, Ιεζεκ. 33: 11 κ.άλλ.).

Παρόμοια, στην επιχειρηματολογία του Ονφρέ, που θεωρεί τον απόστολο Παύλο ως φανατικό αγράμματο, (κοντό και κοκαλιάρη, λες και τον είδε!) σεξουαλικά ανίκανο (αυτός τάχα ήταν ο σκόλοψ εν σαρκί) και θεμελιωτή του μισογυνισμού, θα μπορούσαν πολλά να ειπωθούν ανατρεπτικά και αποστομωτικά. Θα απαιτούνταν όμως χώρος διπλάσιος από το βιβλίο του για να αποκρουστούν ένα προς ένα τα επιχειρήματά του και να παρουσιαστούν οι ορθές θέσεις.

Εδώ αρκούμαι στο να υπογραμμίσω, ότι ο Ιουδαιοχριστιανισμός δεν περιφρόνησε το σώμα, ούτε τις απολαύσεις της ζωής, ούτε φυλάκισε τη σκέψη όπως νομίζει ο Ονφρέ. Διότι ο Θεός, δημιούργησε τον υλικό  κόσμο και το σώμα και τα θεώρησε όλα «καλά λίαν». Ο έρωτας και το σεξ δεν αποκρούστηκαν από τους Εβραίους βιβλικούς συγγραφείς, γιατί οι Εβραίοι ζούσαν σε καθεστώς ανδρικής πολυγαμίας. Το Άσμα Ασμάτων εξυμνεί τον έρωτα και την χαρά της ζωής. Ο Χριστός ευλόγησε το γάμο, είπε ότι οι σύζυγοι είναι σαρξ μία, και είχε μαθήτριες κοντά του, σ’ αντίθεση με τους ραββίνους που τις απέφευγαν ως απόβλητα της ανδροκρατικής κοινωνίας, ισοδύναμα με κατώτερα κατοικίδια όντα. Ο απόστολος Πέτρος θεωρεί τις γυναίκες συγκληρονόμους με τους άντρες της χάριτος της ζωής, και ο Παύλος λέει ότι δεν υπάρχει εν Χριστώ «άρρεν και θήλυ» κ.λ.π..

Μόνον όταν ήρθε σε επαφή ο Χριστιανισμός τον 2ο και 3ο αι. μ.Χ., με τον γνωστικισμό και μ’ ένα ρεύμα της ελληνικής φιλοσοφίας, άρχισαν οι αρνητικές αντιλήψεις για το σώμα. Όταν δε επικράτησαν στην εκκλησία οι μοναστικές τάσεις, θεωρήθηκε η σαρκική ηδονή αποβλητέα, διότι δήθεν η παρθενία είναι μία ανώτερη κατάσταση (Σ. Αγουρίδης). Τα έχω ξαναγράψει αυτά και δεν θα κουραστώ να τα ξαναγράφω κατ’ επανάληψη, αν χρειαστεί.

Τέταρτον και καταληκτήριο. Το μεγαλύτερο μέρος της επιχειρηματολογίας των επικριτών του θεϊσμού και των εκπροσώπων της νέας της α-θεολογίας, επικεντρώνεται σε «έργα και ημέρες» κατ’ επίφαση Χριστιανών Αυτοκρατόρων (Κων/νος, Ιουστινιανός, Θεοδόσιος, Καρλομάγνος κ.λπ.), Παπών, ιερής εξέτασης, ιερωμένων και άλλων απλών χριστιανών με τη συμμετοχή τους σε πολέμους, σταυροφορίες, επαναστάσεις, πραξικοπήματα, αιματοχυσίες, εγκλήματα, πράξεις βίας, φαυλότητες και ανηθικότητες. Σ’ αυτά, βέβαια, δεν μπορεί κανείς παρά να συμφωνήσει ότι αποτελούν τις μαύρες σελίδες της θρησκείας και του Χριστιανισμού. Ο μεγαλύτερος εχθρός των χριστιανών έλεγε ο Αντρέ Ζιντ, είναι οι ίδιοι Χριστιανοί. Είχε άραγε άδικο; Νομίζω όχι.

Με μία όμως βασική διευκρίνηση. Δεν ευθύνεται η χριστιανική διδασκαλία, αν  υπήρξαν και υπάρχουν προδότες της, όπως δεν ευθύνεται ο Ιησούς γιατί ανάμεσα στους 12 μαθητές του υπήρξε ένας προδότης. Και όπως επεσήμανε ο Δανός φιλόσοφος Κίρκεγκορ, άλλο είναι η Χριστιανοσύνη, ήτοι ο Χριστός και η διδασκαλία του και η εκκλησία των πρώτων μαθητών, και άλλο ο ιστορικός χριστιανισμός ή ο χριστιανικός κόσμος, ο οποίος αργότερα ως επί το πλείστον αμαύρωσε με τα έργα του, τη διδασκαλία του θείου ιδρυτού της….

Απ’ την άλλη, καλά θα κάνουν, κυρίως οι Αριστεροί αθεϊστές, να θυμηθούν ότι όχι μόνον οι Χριστιανοί αλλά και τα αθεϊστικά καθεστώτα βαρύνονται με εκατομμύρια αθώα θύματα που εξετέλεσαν οι ηγέτες τους (Λένιν, Στάλιν, Μάο κ.λπ.) ως συνέπεια της ιδεολογίας τους και για την προστασία τους…

 

Η Α-θεολογία δεν Μπορεί να Ανατρέψει τη Φυσική Ροπή του Ανθρώπου Προς το Θείον

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι σε μια εποχή θρησκευτικού φανατισμού όπου αναβιώνουν οι φονταμενταλισμοί με φαινόμενα βίας και εγκλημάτων που διαπράττονται στο όνομα της θρησκείας, θα υπάρχουν και θα ανυψώνονται πολλές φωνές διαμαρτυρίας από αθεϊστές, και μη, εναντίον της θρησκείας και ιδιαίτερα των μονοθεϊσμών, ως υπαιτίων του κακού.

Το πρόβλημα, όμως είναι, ότι δεν πρέπει να χρησιμοποιείται μια ιδεολογία εναντίον μιας άλλης, ούτε να συγχέεται η «ήρα με τον σίτον». Ο μονοθεϊσμός και η χριστιανική πίστη αυτή καθ’ εαυτή, δεν ευθύνεται σε τίποτα εάν υπάρχουν φανατικοί μικρόνοες και εγκληματίες πολιτικοί ή θρησκευτικοί ηγέτες που επικαλούμενοι το Θεό διαπράττουν εν ονόματι της θρησκείας εγκλήματα φοβερά.

Φυσικά, η α-θεολογία δεν μπορεί να ανατρέψει τη φυσική ροπή του ανθρώπου προς το θείον, τη θρησκεία, που δεσπόζει επί αιώνες στην καρδιά του ανθρώπου. Διότι «πάντες χατέουσι άνθρωποι θεού», όπως έλεγε ο Όμηρος. Ο Πυθαγόρας δίδασκε: «Άπας ο βίος του ανθρώπου συντέτακται προς τον θεόν ακολουθείν». Και ο Αϊνστάιν έγραψε, ότι προσπαθούσε να συλλάβει ένα πολλοστημόριο σοφίας του Λόγου που υπάρχει στο σύμπαν, και ότι, «ο Ιησούς και οι προφήτες είπαν ό,τι χρειάζεται ο άνθρωπος σ’ όλες τις εποχές, για να ζήσει». Ο ίδιος τόνισε ότι: «Επιστήμη χωρίς θρησκεία είναι χωλή και θρησκεία χωρίς επιστήμη είναι τυφλή». Στις περίφημες συνομιλίες του Γκαίτε με τον Εκκερμαν, διαβάζουμε ότι σύμφωνα με τον Γερμανό φιλόσοφο, καμιά ανθρώπινη σοφία δεν έχει φτάσει ποτέ στο ηθικό ύψος της χριστιανικής θρησκείας, όπως διαλάμπει στα Ευαγγέλια. Το παραδέχεται αυτό εμμέσως πλην σαφώς και ο Ντόκινς.

Ο αθεϊσμός, σε τελευταία ανάλυση, είτε επιστημολογικός, είτε ανθρωπολογικός, αδυνατεί να δώσει απάντηση ικανοποιητική στο δίδυμο θεμελιακό πρόβλημα: Το ζήτημα της ελευθερίας και το πρόβλημα του κακού, αφού ο άνθρωπος, κατά τον Ζάν Πόλ Σαρτρ, είναι καταδικασμένος να είναι ελεύθερος και να γίνεται έτσι η κόλαση των άλλων.

Δεν πρέπει να λησμονηθεί επίσης ότι, οι μεγαλύτεροι διανοητές και επιστήμονες όλων των εποχών (Παστέρ, Λινναίος, Πασκάλ, Κέπλερ, Νεύτων, Όυλερ, Ντεκάρτ, Γκαίτε, Εντιγκτον, Μάξγουελ, Τζ. Τζίνς, Α. Κόμπτον, Α. Φλέμιγκ, Μάξ Πλάνκ, Ρ. Μίλλικαν, Βερνερ φον Μπράουν, Πολ Ντιράκ κ.άλλ.) υπήρξαν θεϊστές και πολλοί απ’ αυτούς ευλαβείς και πιστοί άνθρωποι. Αυτό από μόνο του λέει πολλά… για να μην πω τα λέει όλα.

Εν κατακλείδι, νομίζω ότι τυχόν επικράτηση του αθεϊσμού και της α-θεολογίας, θα οδηγήσει κατ’ ανάγκην στο μηδενισμό, στη συρρίκνωση όλων των ηθικών και πνευματικών αξιών του ανθρώπου, αφού κατά τον Ντοστογιέφσκι, «χωρίς Θεό όλα επιτρέπονται». Επί πλέον: «Χωρίς Θεό δεν υπάρχει ελπίδα για μια καλύτερη ζωή, για ένα καλύτερο μέλλον, για έναν καλύτερο κόσμο, για νέους ουρανούς και νέα γη εν οις δικαιοσύνη κατοικεί». Το μόνο που μπορεί να υπάρξει είναι αύξηση μεν γνώσεως αλλά και οικολογική καταστροφή, σύγχυση, φόβος και αδιέξοδα πολλά.

Έτσι, η νέα α-θεολογία κομίζει νέα αδιέξοδα χωρίς απάντηση στα διαιώνια θεμελιώδη μεταφυσικά ερωτήματα του ανθρώπου. Ζυγιζόμενη στην πλάστιγγα ευρίσκεται ελλιπής…

 

 

Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΣΙΝΙΚΟΠΟΥΛΟΣ είναι δικηγόρος και συγγραφέας. Σπουδαιότερα έργα του: Φως εξ Ανατολής, Εικονοκλάστες και Λεξίμαχοι, Οι Κλητοί και Εκλεκτοί, Ιησούς: Ο Ποιητής των Ποιητών. Ζει και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη.

 

 

 

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΣΕ ΚΡΙΣΗ

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΣΕ ΚΡΙΣΗ

Επιστροφή στο Πρωταρχικό «Δόγμα του Χριστού»;

Γράφει ο Μάνος Δανέζης

Chris

Η Μετάλλαξη του Χριστιανισμού προς Όφελος της Εξουσίας

Ο πυλώνας της εσωτερικής φιλοσοφίας του υπό κατάρρευση πραγματιστικού Δυτικού πολιτισμικού ρεύματος, προκειμένου να μετεξελιχθεί σε θεολογία, τους πρώτους μετά Χριστό αιώνες. στηρίχθηκε στη διδασκαλία του Ιησού. Βασικές έννοιες της χριστιανικής αυτής διδασκαλίας υπήρξαν η αγάπη, η ισότητα, η εσωτερική ελευθερία, η οικουμενικότητα και το μέτρο των πραγματικών αναγκών στην επιδίωξη απόκτησης υλικών αγαθών.

Μια τέτοια κοινωνική θεώρηση ήταν φυσιολογικό να αγκαλιαστεί από την καταδυναστευόμενη από θεούς και γήινους αφέντες ανθρωπότητα της. Ομοίως είναι φυσικό ότι βρήκε δραματικά και βίαια αντίθετες τις τότε θρησκευτικές και κοσμικές ηγετικές κάστες της εποχής εκείνης.

Η έννοια της διδασκόμενης αγάπης προς τους εχθρούς, και σε προέκταση η έννοια της ειρηνικής συνύπαρξης, ξερίζωνε την πολεμική διάθεση κατακτήσεων, αναγκαία προϋπόθεση υφαρπαγής αλλότριου πλούτου. Η έννοια της επαγγελλόμενης ισότητας καταργούσε τους φραγμούς των καστών και των διαφορετικών κοινωνικών τάξεων. Η έννοια της οικουμενικότητας1 καταργούσε τις δομές του Έθνους-Κράτους συγκροτώντας έναν νέο ενιαίο ανθρωπογενή χώρο. Η έννοια του μέτρου στην αναζήτηση υλικών αγαθών μείωνε τις ανθρώπινες ανάγκες στην πραγματική τους διάσταση. Έτσι, μηδενιζόταν η ανθρώπινη καταναλωτική απληστία, βασικός παράγοντας ανάπτυξης βίαιων και αντικοινωνικών συμπεριφορών προς όφελος των ισχυρών και των «ολίγων». Ομοίως, ο προτεινόμενος «χριστιανικός και ασκητικός βίος» ελαχιστοποιούσε κάθε διάθεση άσκοπης κατανάλωσης –πράξη αντίθετη με τους κανόνες του διεθνούς εμπορίου.

Τέλος, η ανάπτυξη μιας πραγματικής εσωτερικής ελευθερίας καθιστούσε τον άνθρωπο «ελεύθερο» άρα και επικίνδυνο, ακόμα και αν βρισκόταν έγκλειστος στις πιο ασφαλείς και απάνθρωπες φυλακές.

Η αποδοχή, εκ μέρους των θεολογικών διοικητικών δομών της πρότασης να καταστεί ο Χριστιανισμός κρατική θρησκεία και να συμμετέχει στο σύστημα κοσμικής εξουσίας συνεπάγετο την αποδοχή ενός βασικού όρου. Να μετασχηματιστεί και να διαφοροποιηθεί ο σπερματικός λόγος του Ιησού, πάνω σε όλα τα προηγούμενα θέματα, με τρόπο ώστε να καταστεί ακίνδυνος όσον αφορά την λειτουργία των υπαρχόντων τότε διοικητικών δομών εξουσίας.

Chris 3

Έτσι το αποδεκτό από την παγκόσμια εξουσία χριστιανικό μόρφωμα:

1. Έπρεπε να γίνει μιλιταριστικό, ευλογώντας τους πολέμους. και τα όπλα. Οι χριστιανικές στρατιές αγάπης και αλληλεγγύης έπρεπε να μετατραπούν σε ορδές βίαιης επιβολής, φαινομενικά, του χριστιανικού δόγματος, ουσιαστικά όμως των επιδιώξεων των εκάστοτε εξουσιαστικών δομών.

2. Έπρεπε να γίνει βαθιά εθνικιστικό2 και μη οικουμενικό ταυτίζοντας την έννοια του Έθνους – Κράτους με αυτή της Θρησκείας.

3. Έπρεπε να ενστερνιστεί ρατσιστικές τάσεις ταυτίζοντας τον Θεό του Ιησού όχι μόνο με ένα έθνος αλλά πολλές φορές με κάποια φυλετική ομάδα, έστω κυρίαρχη, αυτού του Έθνους.

4. Έπρεπε να δοξάσει εμφανώς και με κάθε μέσο τις τάσεις χλιδής και επίδειξης υλικού πλούτου, ως μέσου εντυπωσιασμού και διάκρισης.

5. Τέλος έπρεπε να αντικαταστήσει την «αγάπη του Θεού» με τον «φόβο του Θεού» ο οποίος επισείετο όταν ο άνθρωπος παραβαίνει τον λόγο και τις απόψεις των θρησκευτικών δομών, και αυτό άσχετα αν οι πράξεις των ανθρώπων είναι σύμφωνες προς τον πρωτογενή λόγο του Ιησού.

Η μετάλλαξη του Χριστιανισμού επιτεύχθηκε μέσω της προώθησης της ψευδούς ιδεοληψίας περί συνολικής αποδοχής των κανόνων και των δογμάτων του προχριστιανικού Ιουδαϊκού φονταμενταλισμού από τον Ιησού. Με τον τρόπο αυτό οι θρησκευτικές δομές του επικρατήσαντος Δυτικού χριστιανισμού αποδέχτηκαν το ότι ο Χριστιανισμός αποτελούσε μια απλή συνέχεια του Ιουδαϊσμού, με εκπληρωμένη την προφητεία περί ελεύσεως του Μεσσία.

Έτσι έγιναν αποδεκτά όλα τα σαθρά στοιχεία του προχριστιανικού Ιουδαϊκού θεολογικού συστήματος τα οποία είχαν καταγγελθεί μεν από τον Ιησού, εξυπηρετούσαν όμως τις εξουσιαστικές δομές εκείνης της περιόδου3

Όπως είναι φανερό, η αποδοχή παραχάραξης των χριστιανικών ιδεών και αρχών αποτέλεσε τον ακρογωνιαίο λίθο αποσάθρωσης του πυλώνα της Εσωτερικής φιλοσοφίας του πραγματιστικού πολιτισμικού ρεύματος και σε προέκταση ολόκληρο το οικοδόμημα του Δυτικού Πολιτισμού.

Chris 4

Είναι Θρησκεία μας ο Χριστιανισμός;

Οι βασικές, όμως, αρχές που χαρακτήρισαν τον Χριστιανισμό, στην ορθή του έκφραση, έχουν σήμερα εγκαταλειφθεί στο όνομα μιας άλογης εκοσμίκευσης αλλά και μιας προσπάθειας συμμετοχής στη διοίκηση της πολιτικής κοινωνίας.

Το κυρίαρχο αίτημα των καιρών είναι μια ευρύτατη αποκάθαρση του Χριστιανικού Δόγματος και των Χριστιανικών διοικητικών δομών από όλα εκείνα τα στοιχεία που το νόθευσαν, το διέσυραν και το εξευτέλισαν σε ένα τέτοιο επίπεδο, που μόνο το όνομα Χριστιανισμός παραπέμπει πλέον στον ιδρυτή αυτής της Θρησκείας.

Μια τέτοια «κάθαρση» είναι αναγκαία προϋπόθεση μιας ευρύτερης πολιτισμικής αναμόρφωσης, εφόσον θα επιδράσει θετικά τόσο στο επίπεδο της φιλοσοφικής και ηθικής συγκρότησης της επιστήμης, όσο και στο επίπεδο της εγκαθίδρυσης νέων κοινωνικών θεσμών και διοικητικών πρακτικών.

Για να επιτευχθεί όμως μιας τέτοιας έκτασης επιστροφή στο «δόγμα του Χριστού» θα πρέπει να υπάρξει κοινωνική συναίνεση στην αποδοχή κάποιων βασικών χριστιανικών αρχών. Η επαναδιατύπωση όμως αυτών των βασικών χριστιανικών αρχών δεν αποτελεί προνόμιο του κλήρου, αλλά του «πληρώματος της Εκκλησίας». Το «πλήρωμα της Εκκλησίας» όμως δεν αποτελείται μόνο από τη ρασοφορούσα κοινότητα αλλά από όλους όσους συμμετέχουν εις «κοινωνίαν Χριστού», κληρικούς και λαϊκούς. Στο επίπεδο αυτό δεν ενημερώνεται κανένας Χριστιανός για τη σημαντική θέση που κατέχει το λαϊκό στοιχείο στην λατρευτική διαδικασία, πολλές φορές σηματικότερη των ιερέων. Υπάρχει στην εκκλησιαστική παράδοση η δυνατότητα οι λαϊκοί να τελούν μυστήρια χωρίς την παρουσία κληρικών (π.χ αεροβάπτισμα). Αντίθετα θεωρούνται άκυρα τα μυστήρια τα οποία τελούνται από κληρικούς χωρίς τη συμμετοχή έστω ενός λαϊκού. Για το λόγο αυτό εφευρέθηκε ο θεσμός του κουμπάρου, ο οποίος υποχρεωτικά συμμετέχει ως λαϊκός στα μυστήρια. Σαν ένα άλλο παράδειγμα αναφέρουμε την Θεία Λειτουργία. Στην Ορθόδοξη Εκκλησία είναι έγκυρη υπό την προϋπόθεση ότι υπάρχει έστω και ένας πιστός (λαϊκός). Ομοίως οι χριστιανοί ορθόδοξοι έχουν το δικαίωμα να ακυρώνουν πατριαρχικές αποφάσεις. Ως παράδειγμα αναφέρουμε ότι η αντίδραση του λαϊκού στοιχείου ανέτρεψε την απόφαση την απόφαση της Συνόδου της Φεράρας (1438) με βάση την οποία ο πατριάρχης (κλήρος) συμφώνησε με τον αυτοκράτορα (κράτος) να αναγνωρίσει το παπικό πρωτείο και να δεχθεί το filioque. Όπως αναφέρει και ο Αγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος (Ομιλ.30 εις την Α’ Κορ. Παρ.β P.G. 61, 251), αν και ο κληρικός έχει το ειδικό χάρισμα της ιεροσύνης, το λαϊκό στοιχείο είναι ισότιμο εκκλησιαστικά με το ιερατείο. Ακριβώς αυτή η διαφορά των χαρισμάτων υπερτονίζει την εκκλησιαστική ισοτιμία.

Chris 5

Οι Χριστιανικές Αρχές

Μια πρώτη βασική αρχή, την οποία δίδαξε ο Ιησούς δείχνοντας τις δύο όψεις ενός νομίσματος, ήταν αυτή που απαιτούσε, «τα του Θεού τω Θεώ και τα του Καίσαρος τω Καίσαρι» Με βάση αυτή την εντολή, η χριστιανική διοικητική δομή θα πρέπει να υιοθετήσει χωρίς υποκρισία την αρχή της μη εμπλοκής των διοικητικών δομών της με την κοσμική κρατική διοίκηση και εξουσία. Ομοίως δεν θα πρέπει με οποιονδήποτε τρόπο να συνδέονται οι θεολογικές και πνευματικές επιδιώξεις της με τις κοινωνικές, οικονομικές, πολιτικές ή κομματικές επιδιώξεις των λαϊκών πολιτειακών δομών.

Γενικότερα, υπακούοντας το «Δόγμα του Χριστού» δεν θα πρέπει να αποδεχόμεθα άκριτα τις απόψεις του οποιουδήποτε, έστω και αν αυτός έχει αγιασθεί από τις διοικητικές δομές του Χριστιανισμού.

Αποδεκτοί είναι μόνο εκείνοι οι κανόνες, και οι θρησκευτικές παραινέσεις, οι οποίοι συμφωνούν, ή εν τέλει δεν έρχονται σε ευθεία αντίθεση, με αυτό που δίδαξε, με τον λόγο και την στάση ζωής Του, ο «ίδιος» ο ιδρυτής του Χριστιανισμού, ο Ιησούς Χριστός,.

Όσοι πράττουν κάτι αντίθετο με αυτό που δίδαξε, ή έπραξε ο ίδιος ο Χριστός, υπακούοντας σε κελεύσματα ή κανόνες διαφόρων ερμηνευτών και παρερμηνευτών του λόγου Του, δεν είναι Χριστιανοί, αλλά οπαδοί αυτού του οποίου υλοποιούμε τη θέληση ή τη διδασκαλία.

Chris 6

Προτάσεις Αποκάθαρσης της Θεολογικής Δομής

Το τελικό όμως ερώτημα το οποίο τίθεται είναι, τι θα πρέπει να γίνει προκειμένου να ανασυγκροτηθεί ο πυλώνας της εσωτερικής φιλοσοφίας και, στην πράξη, η θεολογική και θρησκευτική πρακτική;

Η απάντηση είναι μία: «Επιστροφή στο πρωταρχικό δόγμα του Χριστού». Αυτό αρχικά σημαίνει τον παραμερισμό του θρησκευτικού φονταμενταλισμού, ο οποίος δεν προκύπτει από τον λόγο ή το έργο του Ιησού, αλλά από τον θρησκευτικό φανατισμό, πιθανότατα αγίων κατά τον βίο, αλλά εμπαθών στο πνεύμα χριστιανών ιεραρχών.

Βασική προϋπόθεση μιας γνήσιας επιστροφής στο δόγμα του Χριστού είναι να γίνει αντιληπτό από τις διοικητικές δομές του Χριστιανισμού, ότι θα πρέπει να αντικατασταθεί η Ιουδαϊκή έννοια του «φόβου προς τον Θεό», από την Χριστιανική έννοια της «άνευ όρων αγάπης και της συγνώμης», σε οποιονδήποτε ειλικρινά συνειδητοποιεί τα λάθη του.

Αν ο Θεός του Ιησού ζητά από τον κάθε αδύναμο άνθρωπο να συγχωρεί ακόμα και τον φοβερότερο εχθρό του, Εκείνος, ως πηγή της αγάπης δεν είναι φυσικό εκ των προτέρων να παρέχει τη συγνώμη Του σε κάθε ανθρώπινη αμαρτία;

Ο Θεός του προχριστιανικού Ιουδαϊσμού έχει αποδείξει ότι πολλές φορές παρασυρόταν από τον θυμό του, με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο παρασύρονταν και οι θεοί του Ολύμπου. Όμως ο Θεός του Ιησού, ως πνεύμα, δεν συμμετέχει των ανθρώπινων αδυναμιών όπως αυτές του θυμού, της ανταπόδοσης και της εκδίκησης.

Πιθανότατα ήταν Αυτός ο Θεός ο οποίος συνήψε με όλους τους λαούς της Γης την Νέα (Καινή) συμφωνία (Διαθήκη) αγάπης σε αντικατάσταση της Παλαιάς Διαθήκης (συμφωνίας) αντεκδίκησης και φανατισμού που είχε συνάψει μονομερώς με τους προχριστιανούς Ιουδαίους.

Ένα δεύτερο στοιχείο επανάκαμψης στο πρωταρχικό χριστιανικό δόγμα είναι η αναγνώριση της φιλοσοφικής του βάσης, η οποία το μετασχημάτισε σε θεολογική σκέψη. Αυτό προϋποθέτει την συμφιλίωση του δόγματος του χριστιανισμού με το φιλοσοφικό υπόβαθρο εκείνων των ελληνιστικών και ελληνικών φιλοσοφικών ιδεών που το μπόλιασαν. Είναι καιρός οι χριστιανικές διοικητικές δομές να αναγνωρίσουν αυτό που αναγνώρισε εμπράκτως και δια του λόγου του ο Ιησούς, την ταύτιση των ιδεών του σε πολλά σημεία με το παγκόσμιο ελληνιστικό πνεύμα της εποχής Του.

Στόχος της έλευσης του Ιησού επί της Γης δεν ήταν η θέωση του προσώπου του, αλλά η θέωση των λόγων και της διδασκαλίας του. Όσοι τιμούν απλά και μόνο το πρόσωπό Του αγνοώντας το λόγο Του, ασχέτως με το τι εκείνοι πιστεύουν ή υπαινίσσονται ότι πιστεύουν, δεν μπορούν ναχαρακτηρίζονται ως χριστιανοί.

Μέχρι να επιτευχθεί η αποκάθαρση των θεολογικών και θρησκευτικών δομών του πυλώνα της εσωτερικής φιλοσοφίας, είναι φυσικό αίτημα η εκκλησία του Χριστού να κηρυχθεί εις μετάνοια με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Μια τέτοια πρωτοβουλία θα αποτελέσει μια πράξη μέγιστης καιειλικρινούς αίτησης συγνώμης από Εκείνον, για όσα αντίθετα προς το λόγο Του έχουν συντελεστεί όλους αυτούς τους αιώνες από την εκκλησία Του, στο όνομά Του.

Βασικός λοιπόν παράγοντας συγκρότησης του πυλώνα της εσωτερικής φιλοσοφίας του Δυτικού πραγματιστικού πολιτισμικού ρεύματος, όπως αναφέραμε, είναι η επιστροφή στην πρωτογενή διδασκαλία του Ιησού Χριστού, και δευτερογενώς μόνο στη διδασκαλία των ερμηνευτών ή των όποιων εκπροσώπων Του, και αυτό μόνο αν αυτή δεν παραχαράζει και αγνοεί τον αυθεντικό λόγο Του.

Κάθε μετάλλαξη, παραποίηση, η παρερμηνεία βασικών αρχών αυτής της διδασκαλίας, όπως αυτές της αγάπης, της συγνώμης, της ανοχής, της παγκοσμιότητας και της πολυφυλετικότητας, της έντιμης πενίας των αντιπροσώπων του Θεού επί της Γης, συντρίβει τα θεμέλια του πυλώνα αυτού και σε προέκταση του πολιτισμικού ρεύματος που στηρίζεται σ’ αυτόν.

Οι χριστιανικές διοικητικές δομές, λαμβάνοντας την απόφασή να ενταχθούν απλώς ως συνιστώσα των δομών του πυλώνα του κοινωνικού συστήματος (κρατική θρησκεία) του αναπτυσσόμενου Δυτικού πολιτισμικού ρεύματος, υπέγραψαν το συμβόλαιο μιας αντιχριστιανικής συμπεριφοράς και δράσης πάνω στην οποία δεν ήταν δυνατόν να δομηθεί ορθά το πραγματιστικό δυτικό πολιτισμικό ρεύμα. Η διαπίστωση αυτή είναι αρκετά προκλητική και ίσως θα πρέπει να σταθούμε για λίγο σ’ αυτήν και να την αιτιολογήσουμε.

Ας δούμε λοιπόν τι μας δίδαξε ο ίδιος ο Χριστός και τι πράττουμε σήμερα.

chris 7

Η Αρχή της Αγάπης

Ο Ιησούς με τον λόγο και την ζωή του δέσμευσε τους Χριστιανούς πάνω σε τρεις συναφείς, αλλά διαφορετικού εύρους δράσεις: «Αγαπάτε αλλήλους», «αγαπάτε τον πλησίον σας» και τέλος «αγαπάτε τους εχθρούς σας». Επειδή σήμερα οι λέξεις έχουμε χάσει την σημασία τους, αξίζει να γίνουν κάποιες διευκρινήσεις. Όταν ο Ιησούς διετύπωνε το «αγαπάτε αλλήλους», έδειξε τον στενό κύκλο των μαθητών Του. «Να αγαπιέστε μεταξύ σας», τους είπε. Δηλαδή, να αγαπιέστε όλοι εσείς, οι άμεσοι απόστολοι και συνεχιστές του έργου Μου. Έφτιαξε δηλαδή έναν μικρό κύκλο άμεσων συνεχιστών του έργου Του και τους έδωσε την εντολή της αμοιβαίας αγάπης. Στην συνέχεια άνοιξε τον κύκλο της αγάπης, με την παραβολή του καλού Σαμαρείτη, και κάλεσε τους χριστιανούς να «αγαπάνε και τον πλησίον τους», αυτόν δηλαδή που είναι λίγο πιο έξω από το «αλλήλους». Στο τέλος, για να ανοίξει ακόμη περισσότερο, μέχρι το άπειρο, τον κύκλο της αγάπης, ζήτησε από τους Χριστιανούς να «αγαπάνε ακόμη και τους εχθρούς τους», έτσι συμπεριέλαβε μέσα στα όρια της «αγάπης» Του, τους «πάντες».

Με τον τρόπο αυτό αντικατέστησε βασικές αρχές και όρους της Παλαιάς Διαθήκης που όριζαν το «οφθαλμός αντί οφθαλμού και οδόντα αντί οδόντος».

Ομοίως διέγραψε τις ραβινικές ρατσιστικές εντολές μίσους προς τους φτωχούς Ιουδαίους, τους αμ χα αρετς. Για αυτούς οι ραβινικές γραφές ανέφεραν:

«…Η έχθρα ενός αμ χα αρέτς είναι ακόμα πιο βαθιά από όση η έχθρα των ειδωλολατρών απέναντι στους Ισραηλίτες… Έξι πράγματα αληθεύουν για τους αμ χα αρετς. Δεν πρέπει να βασίζεται κανένας στη μαρτυρία τους και δεν πρέπει να δέχεται κανείς την κατάθεσή τους, δεν πρέπει να μοιράζεται μυστικά μαζί τους, ούτε να γίνεται κανείς προστάτης ορφανού τους, ούτε επίτροπος σε φιλανθρωπικό ίδρυμα, δεν πρέπει να τον πάρει κανείς μαζί του συνοδό σε ταξίδι και δεν πρέπει να τον πληροφορεί αν έχασε κάτι… (ραββίνος Γιοχάναν, Ταλμούδ, Πεσαχείμ, 48b).

«Άτομα που ανήκουν στους αμ χα αρέτς να φονεύονται αν η μέρα της δίκης είναι Σάββατο… Οι αμ χα αρέτς να ξεκοιλιάζονται σαν ψάρια. (Ταλμούδ, Πεσαχείμ, 48b, Ι Αμουσίν 1990, σελ 25).

Τι επικρατεί σήμερα στους κόλπους της Χριστιανικής Εκκλησίας;

Όλοι θα συμφωνήσουμε, μέσα στα πλαίσια μιας εκ βαθέων χριστιανικής κριτικής και αυτοκριτικής, ότι η έννοια της χριστιανικής αγάπης, των πράξεων και όχι των υποκριτικών λόγων, δεν χαρακτηρίζει την σημερινή Χριστιανική Εκκλησία.

Τα μέλη της Ιεραρχίας, συνεχιστές, σε αποστολικό επίπεδο, του έργου του Ιησού, «αλληλοεξοντώνονται» για λόγους, νομής της κοσμικής και εκκλησιαστικής εξουσία ή του γήινου και φθαρτού πλούτου. Όλα αυτά βέβαια κάτω από τον υποκριτικό μανδύα της επίκλησης της υπεράσπισης θεϊκών κανόνων και δογμάτων. Πού βρίσκεται λοιπόν η εφαρμογή της εντολής Του, «αγαπάτε αλλήλους»;

Όμως η παραχάραξη, λόγω κοινωνικών και υλιστικών σκοπιμοτήτων, της εντολής της αγάπης επεκτείνεται.

Υπάρχει όμως υλοποίηση της εντολής «αγαπάτε τον πλησίον σας και τους εχθρούς υμών»; Επιτρέπεται στο όνομα της θρησκείας και του Χριστού να αγιάζονται όπλα τα οποία σκοτώνουν «τον πλησίον μας» και «τους εχθρούς ημών»;

Ο Χριστός δεν υπήρξε στρατοκράτης. Ως πολίτες και άνθρωποι, πολλές φορές καταφεύγουμε στην φιλοσοφία της νόμιμης άμυνας, έστω και βίαιης. Παρά την αναγκαιότητα μιας τέτοιας κοινωνικής αντίδρασης, όλοι αναγνωρίζουμε ότι έρχεται σε αντίθεση με την ουσία της χριστιανικής φιλοσοφίας.

Ο φόνος, κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, αποτελεί μία φρικτή κοινωνική αναγκαιότητα την οποία, ως άνθρωποι και πολίτες, μπορεί να την κατανοούμε, κανείς όμως δεν την επικροτεί.

Ως εκ τούτου οι ιερείς και αρχιερείς, ως εκπρόσωποι του Ιησού και συνεχιστές του έργου Του, δεν έχουν το δικαίωμα να αντιλαμβάνονται το φόνο, παρά μόνο ως ένα υπέρτατο κακό, το οποίο υπάγεται στους θεϊκούς και ανθρώπινους νόμους της μετάνοιας και της συγχώρεσης. Έτσι κανένας χριστιανός ιερέας δεν έχει την θεϊκή δικαιοδοσία του αγιασμού οποιουδήποτε όπλου εφόσον αυτό πρόκειται να στερήσει την ζωή πιστών ή απίστων. Μην ξεχνάμε ότι στις ρωμαϊκές αρένες, οι πρώτοι χριστιανοί, αποποιούνταν και αυτό ακόμα το δικαίωμα της νόμιμης άμυνας, και αυτό προκειμένου να μην θέσουν σε κίνδυνο τη ζωή των φονέων τους.

Μια τέτοια στάση βέβαια, ανατρέπει μια σειρά εντολών και δογμάτων του προχριστιανικού Ιουδαϊσμού. Ο Θεός του Ιησού δεν ευλογεί πλέον τα όπλα εναντίον των Φιλισταίων.

Παρόλα αυτά σήμερα είναι συνηθισμένο φαινόμενο χριστιανοί ιερείς να αγιάζουν χριστιανικά όπλα, τα οποία στρέφονται, πολλές φορές, ακόμα και ενάντια σε Χριστιανούς του αυτού δόγματός. Επομένως η σύγχρονη χριστιανική πρακτική, ουδεμία σχέση έχει με το «Αγαπάτε τον πλησίον σας» και το «αγαπάτε τους εχθρούς υμών» ενώ ουδεμία σχέση έχει με τη στάση των πρώτων μαρτύρων του Χριστιανισμού.

Έχει την δικαιοδοσία ο Επίσκοπος, αν είναι πραγματικά εκπρόσωπος του Χριστού επί της γης, να σκέφτεται και να πράττει αυτά ακριβώς που απαγορεύει ο ιδρυτής της θρησκείας του; Ο επίσκοπος πρέπει να προσπαθεί να καταπραΰνει το άκρατο πολεμικό μένος και όχι να το ευλογεί ή, όπως γίνεται πολλές φορές. να το υποδαυλίζει και να το προκαλεί. Ο εκπρόσωπος του Χριστού επί της Γης θα πρέπει να καταβάλει κάθε προσπάθεια προκειμένου να ελαχιστοποιεί την βιαιότητα, την ακρότητα, την ωμότητα, και να την κρατάει στο πλαίσιο της άμυνας και της φυσικής επιβίωσης.

Και τελικά, αλίμονο στους λαούς που έχουν την ανάγκη αγιασμού των όπλων τους προκειμένου να υπερασπίσουν την ελευθερία τους και την εδαφική ακεραιότητα της πατρίδας τους. Το παράδειγμα του Ισραήλ διδάσκει ότι όταν η ελευθερία ενός λαού επαφίεται μόνο στη δύναμη του θεού ακολουθούν χιλιάδες χρόνια σκλαβιάς. Η ελευθερία και η ανεξαρτησία έρχεται μόνο όταν οι άνθρωποι αποφασίσουν να διεκδικήσουν την ελευθερία και την ύπαρξή τους ενάντια, όχι μόνο στους ανθρώπους αλλά και τη θέληση εκείνων των θεών που του παρουσιάζονται με ανθρωπογενή χαρακτηριστικά και παρορμήσεις.

Ενδιαφέρον έχουν οι απόψεις του Μ. Μπέγζου, καθηγητή της θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, για την θεμελιακή αλλοίωση βασικών πολιτισμικών εννοιών. Αναφέρει ειδικότερα ο Μ. Μπέγζος4: «…Σειρά θεμελιακών εννοιών, σαν το καλό και το κακό, το βάρβαρο και το πολιτισμένο, το άγριο και το ήμερο, έχουν διαστραφεί… Μάθαμε να θεωρούμε ως δήθεν καλούς όλους τους λευκόδερμους επιδρομείς που με την ισχύ των πυροβόλων όπλων επιβάλλουν το συμφέρον τους πάνω στους αδύναμους από την άποψη της πολεμικής τέχνης ερυθροδέρμους οι οποίοι χαρακτηρίζονται ως κακοί. Το καλό και το κακό αντιστρέφονται και διαστρέφονται. Οι αυτόχθονες που εκδιώκονται από τους πάνοπλους επιδρομείς θεωρούνται βάρβαροι, ενώ οι άποικοι (ληστές, καταπατητές, καταζητούμενοι, κακοποιοί) χρίονται πολιτισμένοι»

Τα όπλα αυτών των «καλών» και πολιτισμένων ευλογεί στις περισσότερες των περιπτώσεων η διοικητική δομή των χριστιανικών εκκλησιών.

images

Η Ταύτιση Θρησκείας και Έθνους

Η ταύτιση του Χριστιανισμού, και μάλιστα της Ορθοδοξίας, με ένα συγκεκριμένο Έθνος είναι ένα καθαρά Ιουδαϊκό κατάλοιπο, σαφώς αντιχριστιανικό. Είναι μια εμμονή που καταργεί τις βασικές Χριστιανικές αρχές και τις ταυτίζει με τα πλέον φονταμενταλιστικά Εβραϊκά προχριστιανικά ρεύματα της Φαρισαϊκής κοινωνίας.

Αυτήν ακριβώς τη θεολογική νοοτροπία και λογική, ήρθε να συντρίψει ο Χριστός, διαχωρίζοντας με τον ποιο δραματικό τρόπο την νέα θρησκεία από το προχριστιανικό Ιουδαϊκό δόγμα. Χτύπησε στην ρίζα της την προχριστιανική Ιουδαϊκή αντίληψη περί ταυτίσεως Έθνους-Κράτους και Θρησκείας.

Ο Χριστός διετύπωσε ένα δόγμα απλό, αλλά συγχρόνως άκρως επαναστατικό και κοινωνικά επικίνδυνο εκείνη την εποχή. Το δόγμα αυτό διαφωνούσε και ανέτρεπε την Ιουδαϊκή άποψη ότι η θρησκεία, του ενός και μοναδικού Θεού, μπορεί να ταυτίζεται με μία φυλετική, θρησκευτική ή κοινωνική μειονότητα. Ο Θείος Νόμος πλέον αφορούσαν τους πάντες, Αιγυπτίους, Έλληνες, Ρωμαίους, φτωχούς και πλούσιους, άνδρες και γυναίκες. Με τον τρόπο αυτό τέθηκαν οι βάσεις ενός πολιτισμικού οικουμενισμού απόλυτα ταυτισμένου με τις πιο προωθημένες θέσεις της ελληνικής φιλοσοφικής σκέψης.

Όπως γίνεται φανερό το ζητούμενο δεν είναι ο αποχριστιανισμός της κοινωνίας αλλά η επιστροφή του Χριστιανισμού στον κληρικολαϊκό χαρακτήρα του εγκαταλείποντας την υστερόβουλη δομή την οποία επέβαλαν οι Βαβαροί αντιβασιλείς την περίοδο του Όθωνα5.

 

Ο Δρ. ΜΑΝΟΣ ΔΑΝΕΖΗΣ είναι Επίκουρος Καθηγητής Αστροφυσικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, συγγραφέας επιστημονικών βιβλίων και παρουσιάζει (μαζί με τον συνάδελφο του Στράτο Θεοδοσίου) τη συναρπαστική σειρά ντοκιμαντέρ «Το Σύμπαν που Αγάπησα» της ΕΤ-3.

Ο Ιησούς αναγνώρισε την ταύτιση των ιδεών του σε πολλά σημεία με το παγκόσμιο ελληνιστικό πνεύμα της εποχής του.

Η ταύτιση του Χριστιανισμού, και μάλιστα της Ορθοδοξίας, με ένα συγκεκριμένο Έθνος είναι ένα καθαρά Ιουδαϊκό κατάλοιπο, σαφώς αντιχριστιανικό.

Θα πρέπει να αντικατασταθεί η Ιουδαϊκή έννοια του «φόβου προς τον Θεό», από την Χριστιανική έννοια της «άνευ όρων αγάπης και της συγνώμης»…

Επιτρέπεται στο όνομα της θρησκείας και του Χριστού να αγιάζονται όπλα τα οποία σκοτώνουν «τον πλησίον μας» και «τους εχθρούς ημών»;

Η ελευθερία και η ανεξαρτησία έρχεται μόνο όταν οι άνθρωποι αποφασίσουν να διεκδικήσουν την ελευθερία και την ύπαρξή τους.

1 Η έννοια της ανθρώπινης πολυφυλετικής «οικουμενικότητας» δεν μπορεί να ταυτίζεται με την έννοια της διοικητικά πολυεθνικής «αυτοκρατορίας». Η έννοια της «αυτοκρατορίας» (Ρωμαϊκή, Μακεδονική κλπ), αποτελεί μια ξεπερασμένη ιδέα η οποία ως ανίκανη να αντιμετωπίσει τις κοινωνικές προκλήσεις παλαιότερων εποχών αντικαταστάθηκε από το «Έθνος-Κράτος». Χαρακτηριστικό του Έθνους -Κράτους είναι η μονοφυλετικότητα η ενιαία θεολογική τοποθέτηση και η εύκολη διολίσθηση στον εθνικισμό.

2 Σύμφωνα με τον Μ. Μπέγζο: « Ο εθνικισμός εμφανίζεται, όταν ο λαός αποκτήσει έντονη συναίσθηση της ιδιαιτερότητάς του. Σε αυτή την περίπτωση ενδιαφέρεται για τις διαφορές του από τους γείτονές του και όχι για τις ομοιότητές του» (Νεοελληνική φιλοσοφία της Θρησκείας).

Βάση του εθνικισμού είναι ο σωβινισμός, ο ρατσισμός και ο φυλετισμός.

Ο εθνικισμός δεν πρέπει να ταυτίζεται με τον «πατριωτισμό» ο οποίος ως έννοια αναφέρεται στην προάσπιση των πολιτισμικών χαρακτηριστικών μιας ιδιαίτερης κοινωνικής ομάδας στα πλαίσια μιας πολυπολιτισμικής και ενιαίας ανθρώπινης κοινότητας. Με βάση αυτή την διευκρίνηση ενώ ο πατριωτισμός είναι αποδεκτός και επιβεβλημένος, ο εθνικισμός είναι απορριπτέος αφού οδηγεί στη σύγκρουση και τον πόλεμο.

3 Βλέπε: Σ. Θεοδοσίου και Μ. Δανέζη «Στα Ίχνη του Ι.Χ.Θ.Υ.Σ.», εκδόσεις Δίαυλος Αθήνα 2000.

4 Μ. Μπέγζος: Νεοελληνική φιλοσοφία της θρησκείας, Εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 1998

5 Οι Βαβαροί αντιβασιλείς επί Όθωνος χρησιμοποιώντας το εθνικό φρόνημα των Ελλήνων το έστρεφαν σταθερά προς το εκκλησιαστικό πατριαρχικό βίωμα και επιχειρούσαν να επιβάλλουν στο λαό την άποψη ότι όφειλε να θρησκεύει ως Έλληνας πολίτης, εγκαταλείποντας οριστικά και αμετάκλητα το οικουμενικό όραμα της Ελληνικής Ορθοδοξίας. Όπως ακριβώς το Ελλαδικό κράτος είχε οριστικά εγκαταλείψει το όραμα της πολυεθνικής αυτοκρατορίας, δηλαδή το οικουμενικό μοντέλο διάδοσης του ελληνικού πολιτισμού. (Β. Μπακούρος, Τρίτο Μάτι τ.117, σ.53)