ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΠΑΡΑΝΟΪΚΗΣ ΦΟΡΟΛΟΓΙΑΣ

Όταν πληρώναμε φόρους για τα ούρα, τα γένια, τα στήθη και το… αίμα μας

Φορολογία και… τρέλα

Βεβαιότητα: σ’ αυτόν τον κόσμο τίποτε δεν είναι βέβαιο, εκτός από το θάνατο και τους φόρους,
Βενιαμίν Φραγκλίνος.
 
Οι φόροι είναι κάτι τόσο σίγουρο για τον καθένα μας, όσο και ο θάνατος. Κι αν ο θάνατος δεν αλλάζει, οι φόροι έχουν τουλάχιστον αυτή την ευελιξία… Κατά τους αιώνες οι κυβερνήσεις ανά τον κόσμο έχουν επιβάλει φόρους στα πάντα. Από τα ούρα και τα γένια των πολιτών τους, μέχρι το μέλλον των παιδιών τους, τους μαστούς των γυναικών τους και το χώμα των νεκρών τους.
«Χρέος: Το ευφυές υποκατάστατο της αλυσίδας και του μαστιγίου στους σκλάβους».

Άμπροουζ Μπιρς, Αμερικανός συγγραφέας

Αυτοί είναι μερικοί από τους παράξενους φόρους που έχουν επιβληθεί ανά τους αιώνες κι ευτυχώς δεν έχουμε πια:

Ο φόρος τουαλέτας της Αρχαίας Ρώμης

Οι Αρχαίοι Ρωμαίοι θεωρούσαν πολύτιμα τα ούρα εξαιτίας της περιεκτικότητας τους σε αμμωνία. Βρήκαν λοιπόν σε αυτή, τον φυσικό εχθρό της βρωμιάς, πολύτιμο για το πλύσιμο ρούχων ακόμα και για τη λεύκανση των δοντιών τους. Κι όπως όλα τα πολύτιμα αγαθά, έπρεπε να φορολογηθεί.Ο αυτοκράτορας Βεσπασιανός λοιπόν, βρήκε τρόπο να κερδίζει χρήματα από τη φορολόγηση των ούρων που συγκεντρώνονταν στα δημόσια ουρητήρια της εποχής.
Ακόμα και οι πλούσιοι όμως έβρισκαν αυτόν τον φόρο αηδιαστικό.»Όταν ο γιος του, ο Τίτος, τον κατηγόρησε ότι έβαλε φόρο ακόμα και στα ούρα, ο Βεσπασιανός έβαλε ένα κέρμα μπροστά στη μύτη του και τον ρώτησε αν του μύριζε άσχημα. Όχι απάντησε ο Τίτος. Κι όμως αυτό προέρχεται από τον φόρο στα ούρα, του είπε ο αυτοκράτορας», έγραψε ο  Σουητώνιος στη «Ζωή των Καισάρων» περίπου το 120 μ.Χ.
«Όταν τίθεται θέμα χρημάτων, όλοι έχουν την ίδια θρησκεία».
Βολταίρος, φιλόσοφος του Διαφωτισμού

Ο φόρος των τριχωτών Ευρωπαίων

Πολλές φορές στην ευρωπαϊκή ιστορία, οι νομοθέτες «έφαγαν τα μουστάκια τους» με τους πολίτες, καθώς προσπάθησαν να τα φορολογήσουν! Ο Ερρίκος ο Η’ της Αγγλίας φορολόγησε τα… τριχωτά πρόσωπα το 1535. Το ύψος του φόρου αυξανόταν μάλιστα ανάλογα με το κοινωνικό στάτους του γενειοφόρου.  Ο ίδιος πάντως, αν και είχε μούσι, ήταν η εξαίρεση του κανόνα.
Ο Ρώσος τσάρος και μεταρρυθμιστής Πέτρος ο Μέγας επέβαλε επίσης φόρο στα μούσια το 1698. Ο φιλοευρωπαίος Πέτρος ο Μέγας θεωρούσε την πανταχού παρούσα ρωσική γενειάδα ως ένα σύμβολο της στασιμότητας και οπισθοδρομικότητας του έθνους του. Έτσι οι μουσάτοι έπρεπε να καταβάλουν ένα σημαντικό ποσό και ήταν υποχρεωμένοι να έχουν πάνω τους ένα διακριτικό που αποδείκνυε ότι είχαν αγοράσει το δικαίωμα να παραμένουν αξύριστοι.

Ο φόρος αίματος και το χαράτσι.

Οι Οθωμανοί κυβερνώντες επέβαλαν στους μη-μουσουλμάνους υπηκόους τους, έναν φόρο που έπρεπε να πληρώσουν με ό,τι είχαν πιο αγαπητό: τα παιδιά τους. Η τακτική του παιδομαζώματος έμεινε γνωστή στην ιστορία και ως «φόρος αίματος».Από τις αρχές του 15ου μέχρι τα τέλη του 17ου αιώνα, οι οθωμανικές αρχές μάζευαν τα αγόρια των χριστιανικών οικογενειών με σκοπό την ανατροφή τους ως στρατιωτών ή τη στελέχωση υπηρεσιών.Τα νεαρά αγόρια εξισλαμίζονταν και εκπαιδεύονταν, ώστε να στελεχώσουν διάφορες κρατικές υπηρεσίες. Δούλευαν σε εργαστήρια, καλλιέργειες, πλοία και στον κατασκευαστικό τομέα της αυτοκρατορίας. Η πλειονότητα προοριζόταν για τα τάγματα του καπίκουλου, ειδικότερα τους γενίτσαρους, ενώ άλλοι κατέληγαν να υπηρετούν στο παλάτι του σουλτάνου.

Τουλάχιστον οι γενίτσαροι απολάμβαναν απαλλαγής από έναν άλλο φοβερό και τρομερό φόρο της εποχής: τον κεφαλικό φόρο ή αλλιώς χαράτσι.Ο φόρος αυτός ήταν η αποζημίωση για την παραχώρηση του δικαιώματος να ζει κανείς και να λατρεύει τον θεό του. Κάθε χριστιανός από το δωδέκατο έτος της ηλικίας του και μέχρι τον θάνατό του όφειλε να εξαγοράζει κάθε χρόνο την άδεια αυτή. Πλήρωνε τον φόρο και παραλάμβανε από τον εισπράκτορα την προσωπική του απόδειξη, η οποία λεγότανε χαράτσι. Η απόδειξη ήταν χάρτινη και είχε κάθε χρόνο διαφορετικό χρώμα, έφερε δε το εξής κείμενο: Ο φέρων το παρόν έχει την άδειαν να φέρη επί έν έτος την κεφαλήν επί των ώμων του.

Ο φόρος των ντυμένων μαστών

Ένας από τους πιο παράξενους φόρους που επιβλήθηκε ποτέ, ήταν ο «φόρος των ντυμένων μαστών» στην Κεράλα της Ινδίας. Ο ταπεινωτικός φόρος όριζε ότι οι γυναίκες θα έπρεπε να πληρώνουν αντίτιμο αν ήθελαν να καλύπτουν το στήθος τους και να μην κυκλοφορούν γυμνές.Ο θρύλος λέει πως μία φτωχή γυναίκα ονόματι Nangeli, απελπισμένη που δεν μπορούσε να πληρώσει τον φόρο, έκοψε τα στήθη της και τα παρέδωσε στον έκπληκτο φοροεισπράκτορα. Η γενναία αυτή πράξη αντίστασης της της κόστισε τη ζωή, στάθηκε ωστόσο η αιτία να ανακληθεί ο εξευτελιστικός αυτός φόρος.

Και να μην έχεις λεφτά, φόρο θα πληρώσεις 

Χαρακτηριστικό είναι ότι οι φόροι υπήρχαν, πριν καν υπάρξουν χρήματα με τη μορφή που τα ξέρουμε.Στην αρχαία Μεσοποταμία, είχαν βρει τον τρόπο της φορολόγησης της εποχής. Έτσι, για παράδειγμα, ο φόρος που κάποιος έπρεπε να πληρώσει για να θάψει έναν νεκρό, ήταν 7 βαρέλια μπύρα, 420 φραντζόλες ψωμί, δύο λεκάνες κριθάρι, μία μάλλινη κάπα, μια κατσίκα κι ένα κρεβάτι… προφανώς για το πτώμα.

«Το μόνο μέρος του δήθεν εθνικού πλούτου, που μπαίνει πραγματικά στην καθολική κατοχή των λαών, είναι το δημόσιο χρέος».

Καρλ Μαρξ, Η Γένεση του Κεφαλαίου

 

Πηγή: National Geographic

ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ: Το όνομα μας είναι η Ψυχή μας;

ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ

Το όνομα μας είναι η Ψυχή μας;

λευκος πυργος διαδηλώσεις

 

Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 ζήσαμε μια πρωτοφανή έξαρση του ελληνικού εθνικισμού με επίκεντρο το Μακεδονικό ζήτημα. Ένας εθνικιστικός πυρετός προσέβαλε εκείνη την περίοδο τεράστια τμήματα της ελληνικής κοινωνίας, κινητοποιώντας μάλιστα και τις κοινότητες της διασποράς που συμμετείχαν αποφασιστικά σ’ έναν «οικουμενικό πολιτισμικό πόλεμο». Στόχος αυτού του «πολέμου» δεν ήταν η αλλαγή συνόρων και η κατάκτηση εδαφών. Ήταν η διεκδίκηση συμβόλων και ονομάτων, σημαιών κι ένδοξων προγόνων καθώς και η υπεράσπιση της πολιτιστικής κληρονομιάς, της ιστορίας και της ταυτότητας…

Γράφει ο Γιώργος Στάμκος (stamkos@post.com)

Τα «μέτωπα» αυτού του «οικουμενικού πολιτιστικού πολέμου», που ξέσπασε μεταξύ των Ελλήνων από τη μια και των «Μακεδόνων» από την άλλη, δεν ήταν μόνον η Θεσσαλονίκη και τα Σκόπια, όπου και πραγματοποιήθηκαν μαζικές διαδηλώσεις. Ήταν επίσης η Μελβούρνη, το Τορόντο και όπου αλλού διαβιούσαν ευάριθμες κοινότητες των δύο αντίπαλων εθνοπολιτιστικών ομάδων. Νεκροί ευτυχώς δεν υπήρξαν, ούτε βέβαια νικητές και ηττημένοι. Κέρδισε ωστόσο η καχυποψία κι έχασε η αλληλεγγύη μεταξύ των λαών.

Macedonian_Greek-Australians_rally_in_Melbourne,_people_with_flags_and_signs

Σήμερα, από την ασφαλή απόσταση μερικών ετών, μπορούμε να δούμε την ελληνο-«μακεδονική» διαμάχη με πιο ψύχραιμη ματιά και να κάνουμε τον απολογισμό της: Επρόκειτο για μια «άσκοπη πολυτέλεια», για μια «τεράστια σπατάλη» που γελοιοποίησε την Ελλάδα διεθνώς, αποδυνάμωσε το ρόλο της στα Βαλκάνια, ενώ αποτέλεσε τροχοπέδη στην οικονομική ανασυγκρότηση της γειτονικής μας χώρας, ενισχύοντας παράλληλα την εγγενή της αστάθεια.Σπατάλη και πολυτέλεια γιατί, αν υπάρχουν στα Βαλκάνια δύο χώρες που τα γεωπολιτικά, στρατηγικά και οικονομικά τους συμφέροντα συμπίπτουν σχεδόν απόλυτα, αυτές είναι αναμφισβήτητα η Ελλάδα και η «Μακεδονία» (FYROM). Η λογική μας λέει λοιπόν ότι αυτές οι δύο γειτονικές χώρες είναι καταδικασμένες να είναι στρατηγικοί σύμμαχοι και συνεργάτες. Ο εθνικισμός όμως, που αποτελεί μια «ανορθολογική έκφανση του θυμικού», κωφεύει πάντα μπροστά στις φωνές της λογικής κι επιζητά συναισθηματικούς και μεταφυσικούς τρόπους προσέγγισης της ιστορίας αλλά και της πραγματικότητας. Ως γνωστόν ο εθνικισμός, για τα αμείλικτα προβλήματα της καθημερινότητας, προσφέρει ως αντίδοτο τη φυγή προς το όνειρο…

Αριστοτελους 1992

Εθνικιστικό Ντόπινγκ

14 Φεβρουαρίου 1992. Η πλατεία Αριστοτέλους στη Θεσσαλονίκη ήταν πλημμυρισμένη από γαλανόλευκες σημαίες, πλακάτ και οργισμένους διαδηλωτές, που φώναζαν συνθήματα υπέρ της ελληνικότητας της Μακεδονίας: «Η Μακεδονία είναι μια και είναι ελληνική!», «Η Μακεδονία είναι Ελλάδα», «Μακεδονία: 4000 χρόνια ελληνικής ιστορίας και πολιτισμού»… Οι εθνικιστικές οργανώσεις φούσκωσαν τον αριθμό των διαδηλωτών σε «ένα εκατομμύριο». Αναμφίβολα ήταν πολύ λιγότεροι. Μπορώ να σας το διαβεβαιώσω γιατί ένας απ’ αυτούς ήμουν κι εγώ.

Έχω ακόμη κρατημένη μια φωτογραφία, όπου φαίνεται η αφεντιά μου να κρατάει μια μικρή πλαστική γαλανόλευκη ίδια μ’ εκείνη που κρατούν τα παιδάκια στις παρελάσεις. Το πρόσωπο μου έλαμπε από ένα (ηλίθιο) χαμόγελο αυταρέσκειας. Φαινόμουν «ντοπαρισμένος» από εθνικισμό. Οι πάντες γύρω μου δονούνταν από «εθνική συγκίνηση». Στα πρόσωπα τους έβλεπες την έξαψη. Φαινόταν να έχουν ξεχάσει προς στιγμήν τις πολιτικές τους διαφορές, τη μιζέρια της καθημερινότητας, τα ψυχολογικό-υπαρξιακά τους προβλήματα και -το σημαντικότερο- την επώδυνη φορολογική επέλαση της τότε κυβέρνησης στο όνομα της εξυγίανσης της ελληνικής οικονομίας και την προσαρμογή στα κριτήρια του Μάαστριχ. Τι σημασία είχαν όλα αυτά μπροστά στον κίνδυνο να μας υφαρπάσουν οι Σκοπιανοί το «ιερό» όνομα Μακεδονία, που αποτελούσε αναπαλλοτρίωτο «κτήμα ες αεί» του Ελληνισμού; Έπρεπε λοιπόν να διαφυλάξουμε πάση θυσία το Copyright του ονόματος Μακεδονία. Έπρεπε να εμποδίσουμε τη χρήση του από τους Σκοπιανούς, το μάτι των οποίων γυάλιζε κοιτώντας λαίμαργα στο παρελθόν, ορεγόμενοι την ένδοξη ιστορία των αρχαίων Μακεδόνων και του σημαντικότερου τέκνου τους: του Μέγα Αλέξανδρου.

Πιστεύω ότι σχεδόν όλοι μοιραστήκαμε τότε την ίδια σκέψη: η Μακεδονία και ότι σχετίζεται μαζί της είναι αποκλειστικά ελληνικά. Έχοντας αυτή την «κρυστάλλινη» άποψη εμφυτευμένη στο μυαλό μας διαλυθήκαμε, ενώ οι καφετερίες στην παραλιακή γέμιζαν από κόσμο… Το «πανηγύρι» είχε τελειώσει. Κάναμε ότι μπορούσαμε. Δείξαμε ότι ήμασταν αποφασισμένοι. Μπορούσαμε να επιστρέψουμε πλέον στην καθημερινότητα μας. Τι άλλο να κάναμε;

Όταν οι εικόνες από τη μαζική διαδήλωση της Θεσσαλονίκης ταξίδεψαν σ’ όλο τον κόσμο οι μετοχές της Ελλάδας, ως χώρας μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έχασαν μεγάλο μέρος από την αξία τους στο «χρηματιστήριο της αξιοπιστίας». Οι Έλληνες θεωρήθηκαν «παρανοϊκοί», ένας λαός που πήγαινε γυρεύοντας να εμπλακεί στις αιματηρές διαμάχες που είχαν αρχίσει να φουντώνουν στο χώρο της πρώην Γιουγκοσλαβίας. Για τους Ευρωπαίους και -ακόμη χειρότερα- για τους Αμερικανούς όλος αυτός ο καβγάς για το όνομα Μακεδονία ήταν μια καθαρή τρέλα ή στην καλύτερη περίπτωση μια «μεταφυσική διένεξη», που δεν είχε λογική βάση. Πως αλλιώς να εξηγούσαν τον υπερβολικό φόβο που ενέπνεε στην Ελλάδα η προσπάθεια ενός μικρού λαού να εμφανιστεί στη διεθνή σκηνή μ’ ένα όνομα που ήδη χρησιμοποιούσε επίσημα εδώ και μισό αιώνα; Στο κάτω-κάτω ο κάθε λαός έχει το δικαίωμα να αυτοπροσδιορίζεται όπως αυτός θέλει, υποστήριζαν οι «ψύχραιμοι» αναλυτές. Ο κάθε λαός έχει το αναφαίρετο δικαίωμα να διαλέγει ο ίδιος το όνομα του. Στο κάτω-κάτω οι ίδιοι οι Έλληνες δεν επέλεξαν να λέγονται Έλληνες και όχι Γραικοί ή Ρωμιοί;

Greek pasport

Η Ύπαρξη σου Κλέβει την Ταυτότητα μου

Την περίοδο του εμπάργκο της Ελλάδας κατά της «Μακεδονίας»(1994-1995) διέσχιζα συχνά το έδαφος του μικρού εκνευριστικού μας γείτονα με κατεύθυνση το Βελιγράδι. Πάντα αισθανόμουν μεγάλη δυσφορία όταν οι «Μακεδόνες» συνοριακοί υπάλληλοι έπαιρναν το «ευρωπαϊκό» μου διαβατήριο και το στιγμάτιζαν με μια ολοσέλιδη αυτοκόλλητη ακριβοπληρωμένη (κόστιζε 6.000 δραχμές.) βίζα, που έγραφε στα κυριλλικά «Ρεπούμπλικα Μακεντόνιγια». Μεγαλύτερη προσβολή δεν μπορούσε να γίνει τότε σ’ έναν Έλληνα. Όταν επέστρεφα στην Ελλάδα οι δικοί μας συνοριακοί υπάλληλοι αναλάμβαναν να διορθώσουν την προσβολή. Στη θέση της «μακεδονικής» βίζας έβαζαν την ατιμωτική σφραγίδα: ΘΕΩΡΗΣΗ ΑΚΥΡΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ. Το διαβατήριο μου έμοιαζε με πεδίο μάχης ενός ακήρυκτου πολέμου…

Διασχίζοντας τότε την απόσταση των 180χλμ., που καταλάμβανε αυτό το ενοχλητικό κρατίδιο, έπιανα τον εαυτό μου να κάνει διάφορες «επικίνδυνες» σκέψεις. Όντας ακόμη ορθολογιστής καταλάβαινα καταρχάς ότι σ’ αυτή τη, στριμωγμένη στο κέντρο βαλκανικής, γκριζωπή χώρα, κατοικούσαν, μαζί με αρκετές άλλες εθνότητες, πάνω από ένα εκατομμύριο άνθρωποι, που δεν ήταν -ή δεν ήθελαν να είναι- ούτε Βούλγαροι, ούτε Σέρβοι, ούτε φυσικά και Έλληνες. Οι άνθρωποι αυτοί μιλούσαν μια σλαβική γλώσσα (ή αν θέλετε διάλεκτο), που την έλεγαν «μακεδόνικα». Οι ίδιοι αυτοπροσδιορίζονταν ως «Μακεντόντσι», για να ξεχωρίζουν από τους (Σλάβους κυρίως) γείτονες τους. Το όνομα τους προέρχονταν από το γεωγραφικό χώρο στον οποίο ζούσαν εδώ και πολλούς αιώνες. Ο λαός αυτός λοιπόν υπήρχε -όσο κι αν με πλήγωνε η ύπαρξη του- και δεν εμφανίστηκε, ούτε «εφευρέθηκε» ή «κατασκευάστηκε» ξαφνικά από το πουθενά. Αυτή ήταν η αλήθεια και -ειλικρινά- με πήρε πολύ καιρό για να την χωνέψω. Όσο κι αν δυσφορούσα οι «Μακεντόντσι» ήταν πέρα για πέρα αληθινοί, όσο αληθινοί ήμασταν κι εμείς οι Έλληνες και σε καμιά περίπτωση δεν ήταν αποκύημα της ανθελληνικής φαντασίας του Στρατάρχη Τίτο, όπως υποστήριζαν οι Έλληνες εθνικιστές.

Κάποια στιγμή λοιπόν παραδέχτηκα ότι η μη αναγνώριση της ύπαρξης αυτού του λαού και του κράτους, που ανακήρυξε επίσημα ως ανεξάρτητο το 1991, ήταν καθαρή ανοησία. Παραδέχτηκα όμως ότι ήταν πλέον αργά, εφόσον ως χώρα και ως λαός είχαμε περάσει το «σημείο χωρίς επιστροφή». Ακολουθήσαμε εξ αρχής μιαν εσφαλμένη πολιτική, απαράδεκτη για γείτονες, και δεν ήταν εύκολο ξαφνικά να κάνουμε πίσω και να παραδεχτούμε το λάθος μας. Δεν μπορούσαμε να παραδεχτούμε ανοικτά ότι οι «Μακεδόνες» υπάρχουν.

«Σου φαίνομαι ανύπαρκτος; Τσίμπησε με αν δεν πιστεύεις στα μάτια σου», με πείραζε ο Τράικο, ένας «Μακεδόνας» που γνώρισα στο Βελιγράδι. Όλοι οι Σέρβοι γύρω μου γελούσαν, καθώς εγώ κοκκίνιζα από ντροπή. Δεν το έβαζα όμως κάτω και συνέχιζα απτόητος: «Φυσικά και υπάρχεις. Μόνο που δεν είσαι Μακεδόνας. Είσαι μια παράξενη βαλκανική αλχημεία. Για την ακρίβεια είσαι Βουλγαρο-Σερβο-Έλληνας. Μακεδόνας πάντως δεν είσαι! Οι πραγματικοί Μακεδόνες είναι μόνον Έλληνες και όχι Σλάβοι! Ο Μέγας Αλέξανδρος δεν μιλούσε σλαβικά. Αν είσαι κάτι, αυτό είναι σίγουρα Μακεδόνας-μαϊμού! Και ξέρεις γιατί: πραγματικοί Μακεδόνες είναι μόνον οι Έλληνες της Μακεδονίας, όπως εγώ. Μόνον οι Ελληνομακεδόνες έχουν το δικαίωμα να λέγονται Μακεδόνες». Ο Τράικο γινόταν τότε παπόρι: «Έι γκρίτστο (σ.σ. ελληνάκι) χώνεψε το: δεν μπορείς να είσαι και Έλληνας και Μακεδόνας. Δεν γίνεται να είσαι και κατσίκι και πρόβατο. Οι αρχαίοι Μακεδόνες ήταν ξεχωριστός λαός από τους Έλληνες. Ήταν όμως φιλέλληνες. Όπως και ο Μέγας Αλέξανδρος (Βέλικι Αλεξάντρ), που ήταν φιλέλληνας εξ αιτίας του Αριστοτέλη. Ο Δημοσθένης θεωρούσε τους Μακεδόνες ‘’βαρβάρους’’. Επομένως δεν τους θεωρούσαν Έλληνες. Ήταν Γκραικομάνοι, όπως είναι και πολλοί Μακεδόνες σήμερα στη Μακεδονία του Αιγαίου. Εσύ, εφόσον είσαι Έλληνας δεν μπορείς να είσαι Μακεδόνας».

Σ’ αυτές τις έντονες συζητήσεις μας, όπου ο καθένας επιχειρηματολογούσε υπέρ των εθνικιστικών θέσεων της μιας πλευράς, καταλήγαμε σχεδόν πάντα στο ίδιο πράγμα: στο ζήτημα της ταυτότητας. Το πρόβλημα από ελληνικής πλευράς ήταν ότι αν οι «Σκοπιανοί» αναγνωριζόταν ως εθνοτικά «Μακεδόνες», τότε οι Έλληνες Μακεδόνες(μιλάω για τους αυτόχθονες ελληνόφωνους της Μακεδονίας και όχι για τους σλαβόφωνους, ούτε για τους πρόσφυγες) θα ήταν μόνον γεωγραφικά Μακεδόνες. «Η ύπαρξη αυτής της ομάδας μου κλέβει την ταυτότητα μου», παραπονέθηκε στον ανθρωπολόγο Loring Danforth ένα ηλικιωμένος Ελληνομακεδόνας της Αυστραλίας. Και κατάλαβα πολύ καλά τι εννοούσε όταν, σε ξένο περιβάλλον, ήμουν αναγκασμένος να υπερασπίσω την (ελληνομακεδονική) ταυτότητα μου, χωρίς τα συμπλέγματα κατωτερότητας που έχουν οι εξελληνισμένοι σλαβόφωνοι και χωρίς την ανασφάλεια που αισθάνονται οι πρόσφυγες, που φοβούνται μήπως και χάσουν τη νέα τους πατρίδα.

Balkan wars ethinic groups

Μακεδονία: Ένα «Εργαστήρι» Κατασκευής Ταυτοτήτων

Ενοχλούσε συχνά τους «Μακεδόνες» συνομιλητές μου το γεγονός ότι καταγόμουν από τα δυτικά Πιέρια, μια περιοχή που άνηκε στην ελληνόφωνη ζώνη της τουρκοκρατούμενης Μακεδονίας (γι’ αυτούς, βλέπετε, οι Έλληνες θεωρούνται «ξένος» λαός στη Μακεδονία). Πάνω από τα ελληνόφωνα Πιέρια κατοικούσαν οι Βαλαάδες, ελληνόφωνοι μουσουλμάνοι (ή εξισλαμισθέντες «Μακεδόνες» σύμφωνα με την προπαγάνδα των Σκοπίων), οι οποίοι και ανταλλάχτηκαν το 1924. Και πιο πάνω, βορείως της γραμμής Καστοριά-Αμύνταιο-Έδεσσα-Κιλκίς, απλωνόταν η σλαβόφωνη ζώνη της Μακεδονίας. Ως γνωστόν ολόκληρος σχεδόν ο Μακεδονικός Αγώνας, που έλαβε χώρα στις αρχές του 20ου αιώνα, εκτυλίχτηκε στην κεντρική σλαβόφωνη ζώνη της Μακεδονίας, τους «ρευστοσυνείδητους» πληθυσμούς της οποίας διεκδικούσαν τόσο ο βουλγαρικός, όσο και ο ελληνικός εθνικισμός.

Οι Βούλγαροι στήριζαν τις διεκδικήσεις τους στην «κοινή» γλώσσα, στη σλαβική κουλτούρα και στην κοινωνική δυσαρέσκεια των σλαβόφωνων αγροτικών πληθυσμών απέναντι στους Έλληνες αστούς των μακεδονικών πόλεων και την εκκλησιαστική ιεραρχία του Φαναρίου. Έχει μείνει στην ιστορία τα λόγια που έλεγαν οι σλαβόφωνοι παπάδες όταν μνημόνευαν το όνομα του -φορομπήχτη- Φαναριώτη Μητροπολίτη τους: «Ο Θεός να μας φυλάει από τους λύκους που κατεβαίνουν από τα Καρπάθια, τους βαρείς χειμώνες κι από τους Έλληνες που έρχονται από το Βόσπορο και τη θάλασσα του Μαρμαρά»!Αυτό το προλεταριακό μίσος του κατώτερου σλαβόφωνου κλήρου, παρέσυρε και τις αγροτικές μάζες, δημιουργώντας σταδιακά ένα ρεύμα αποστροφής προς την ελληνική κουλτούρα με πρώτο θύμα την ελληνική παιδεία: οι σλαβόφωνοι χωρικοί σταμάτησαν σιγά-σιγά να στέλνουν τα παιδιά τους σε ελληνικά σχολεία. Αυτό αποτέλεσε πολύ σημαντική εξέλιξη εφόσον, ως τα τέλη του 19ου αιώνα, όποιος σλαβόφωνος της Μακεδονίας ακόμη και Βούλγαρος μορφωνόταν ή έμπαινε στην εκκλησιαστική ιεραρχία ή γινόταν έμπορος, τότε θεωρούνταν αυτομάτως Γκρκ, γινόταν «Έλληνας». Δηλαδή όταν ο χωρικός ή ο βοσκός γινόταν αστός και έμπορος, έπαυε αυτομάτως να θεωρείται «Βούλγαρος» ή «Βλάχος» και γινόταν «Έλληνας».

Παρά την υποχώρηση της επιρροής τους στα τέλη του 19ου οι Έλληνες συνέχισαν να προωθούν την εθνικιστική τους ιδεολογία μεταξύ των σλαβόφωνων πληθυσμών βασιζόμενοι στην εξελληνιστική εκκλησιαστική πολιτική του Οικουμενικού Πατριαρχείου, στα εκπαιδευτικά τους δίκτυα, που ασκούσαν μεγάλη έλξη εξαιτίας της πολιτιστικής ανωτερότητας του Ελληνισμού, στα εμπορικά τους κεφάλαια και τέλος στους αστούς των πόλεων της κεντρικής Μακεδονίας (Μοναστήρι, Αχρίδα, Φλώρινα, Καστοριά, Περλεπές κ.α.).

Ethnic cart of Macedonia 1900

Μεγάλο τμήμα των σλαβόφωνων της Μακεδονίας προσχώρησε ωστόσο στη βουλγαρική Εξαρχία και θεωρήθηκαν «Βούλγαροι». Σημαντικό όμως τμήμα τους παρέμεινε πιστό στο Οικουμενικό Πατριαρχείο και θεωρήθηκαν «Έλληνες». Ενδιαφέρον έχουν οι στατιστικές της Μακεδονίας των αρχών του 20ου αιώνα, που έμοιαζε μ’ ένα πολύχρωμο εθνολογικό λιβάδι (εξού και η έκφραση «μακεδονική σαλάτα»). Μια ελληνική στατιστική(1904) μέτρησε 630.000 «Τούρκους», 653.000 «Έλληνες»(πιστούς στο Πατριαρχείο) και 334.000 «Βούλγαρους»(Εξαρχικούς). Οι Βούλγαροι στατιστικολόγοι ξέθαψαν 1.181.000 «Βουλγάρους», κανένα «Μακεδόνα», 229.000 Έλληνες, 700(!) Σέρβους και 500.000 «Τούρκους». Η Πύλη τέλος έδωσε το 1906 την εξής επίσημη στατιστική: 1.145.000 Μουσουλμάνοι, 623.000 «Έλληνες»(Πατριαρχικοί) και 626.000 «Βούλγαροι»(Εξαρχικοί). Οι Έλληνες παραδέχτηκαν ότι οι στατιστικές των τουρκικών αρχών σε τελική ανάλυση τους ευνοούσαν, ενώ στην προσπάθεια τους να μειώσουν τους Βουλγάρους, αναγκάστηκαν να παραδεχτούν ότι οι Σλαβομακεδόνες υπήρχαν (κάποιος μέτρησε απρόθυμα γύρω στις 450.000).Ενδεικτικό του όλου κλίματος και του γεγονότος ότι οι «Μακεδόνες» δεν ήταν παρά «πολεμική λεία» ήταν η κυνική δήλωση του Χαρίλαου Τρικούπη(1895): «Τους Μακεδόνες θα τους πάρει όποιος θα νικήσει στον επόμενο πόλεμο. Αν νικήσουν οι Βούλγαροι, θα γίνουν Βούλγαροι. Αν νικήσουν οι Έλληνες θα γίνουν Έλληνες».

Πολλά παράδοξα συνέβαιναν εκείνη την εποχή, όταν στην εθνολογικά ανομοιογενή Μακεδονία επικρατούσε ένα πραγματικό χάος και ολόκληροι πληθυσμοί βρισκόταν στη «νεκρή ζώνη», μετέωροι ανάμεσα σε διαφορετικές εθνικές ταυτότητες. Τα περάσματα από τη μια κουλτούρα στην άλλη ήταν πολύ συνηθισμένο φαινόμενο. Υπήρχαν χωριά που ήταν «σλαβικά στο αίμα και στη λαλιά» αλλά άνηκαν στην «ελληνική»(Πατριαρχική) πλευρά. Συχνές ήταν οι περιπτώσεις Ελλήνων οικογενειαρχών που έβλεπαν το γιο τους να γίνεται «Βούλγαρος» πηγαίνοντας σε εξαρχικό σχολείο, όπου κι επηρεαζόταν από τη βουλγαρική εθνικιστική προπαγάνδα. Παρομοίως ένας Βούλγαρος πατέρας έβλεπε με βαριά καρδιά το παιδί του να γίνεται «Έλληνας» με το που πήγαινε σ’ ένα Πατριαρχικό σχολείο. Υπήρχαν οικογένειες όπου ο ένας γιος πήγαινε στον οθωμανικό στρατό, εξισλαμιζόταν και γινόταν Τούρκος, ο άλλος προσχωρούσε στην Εξαρχία και γινόταν Βούλγαρος, ενώ ο τρίτος παρέμεινε πιστός στην ελληνορθόδοξη εκκλησία, και θεωρούταν Έλληνας. Εφόσον πάντα υπήρχαν (και συνεχίζουν να υπάρχουν) οικογένειες που τροφοδοτούσαν με μέλη ανταγωνιστικές μεταξύ τους κουλτούρες και έθνη, τότε για ποια «έθνη» μιλάμε; Σίγουρα όχι γι’ αυτά που βασίζονται σε «συγγένεια αίματος», εφόσον η ιστορία μας δείχνει ότι κάτι τέτοιο είναι ουσιαστικά ανύπαρκτο.

skopje-2014-warrior-horizontal-large-gallery

Έθνη: Φαντασιακές Κοινότητες ή Πανάρχαια Φυσικά Φαινόμενα;

Μπορεί τα έθνη να μην αποτελούν «φαντασιακές κοινότητες» (Anderson), ούτε όμως και βασίζονται σε κάποια «αρχέγονα αισθήματα». Στην πραγματικότητα συμβαίνουν ως ένα βαθμό και τα δύο. Μια πιθανή εξήγηση της έννοιας έθνοςμας δίνει ο Γερμανός φιλόσοφος Max Weber: «…Τι σημαίνει άραγε έθνος και εθνικό συναίσθημα; Μια έννοια έθνους θα μπορούσε να οριστεί κάπως έτσι: πρόκειται για μια αισθηματική κοινότητα, της οποίας η κατάλληλη έκφραση θα ήταν ένα δικό της κράτος και η οποία, ως εκ τούτου, κατά κανόνα έχει την τάση να προωθήσει εκ των έσω κάτι τέτοιο».

Από την οπτική γωνία του εθνικισμού τα έθνη θεωρούνται σχεδόν αυθύπαρκτα, πανάρχαια φυσικά φαινόμενα, που συχνά εκλαμβάνονται ως «θεόσταλτοι τρόποι ταξινόμησης των ανθρώπων». Από την άποψη όμως της ανθρωπολογίας τα έθνη είναι τεχνητά. Σύμφωνα με την οπτική της ανθρωπολογίας τα έθνη δεν είναι παρά ανθρώπινες επινοήσεις και πολιτισμικά προϊόντα πρόσφατων ιστορικών διαδικασιών. Ενώ οι εθνικιστές παρουσιάζουν τα έθνη ως βρισκόμενα σε «λήθαργο» και κάποια στιγμή «αφυπνίζονται», οι ανθρωπολόγοι επιμένουν ότι αυτό δεν είναι παρά ένας ακόμη εθνικιστικός μύθος, εφόσον ένα έθνος «είτε υπάρχει είτε δεν υπάρχει. Δεν μπορεί να βρίσκεται σε νάρκη και κατόπιν ν’ αφυπνιστεί»(Greenfeld).

Το εθνικό κράτος ή το έθνος-κράτος εμφανίστηκε ως πολιτική οντότητα στο προσκήνιο της ιστορίας μόλις στα τέλη του 18ου αιώνα. Πρόκειται δηλαδή για ένα σχετικά πρόσφατο ιστορικό φαινόμενο, που αναμφίβολα σχετίζεται με την εκβιομηχάνιση, την αστυφιλία και κυρίως την άνοδο της φιλελεύθερης αστικής τάξης στην Ευρώπη. Δεν είναι σύμπτωση λοιπόν που η συγκρότηση των περισσοτέρων εθνικών κρατών στην Ευρώπη έλαβε χώρα τον 19ο αιώνα, όταν η αστική τάξη κάθε «έθνους» θεώρησε ότι η ομογενοποίηση στα πλαίσια μιας αγοράς, προστατευμένης από κρατικά σύνορα, ήταν η καλύτερη λύση για τα συμφέροντα και τις φιλοδοξίες της.

Ο εθνικισμός -ένα αστικό ιδεολογικό προϊόν- προώθησε με πάθος την αρχή ότι «τα πολιτικά και τα εθνικά σύνορα πρέπει να συμπίπτουν», αρχή που οδήγησε σε κατάρρευση τις προγενέστερες πολιτικές οντότητες που κυριαρχούσαν στην Ευρώπη (Αυτοκρατορίες, φέουδα, πόλεις-κράτη κ.α.). Συνήθως τα κράτη κατασκεύαζαν έθνη (π.χ. Γαλλία), συχνά όμως συνέβαινε και το αντίθετο (Βαλκάνια). Όπως και να ‘χει πάντως κατά τη διαδικασία συγκρότησης των εθνικών κρατών στην Ευρώπη, η συναισθηματική δύναμη του έθνους, ενσωματωνόταν και υποτασσόταν στην πολιτική ισχύ ενός απρόσωπου κράτους, που το χρησιμοποιούσε για την επίτευξη των δικών του στόχων. Στο τέλος το κράτος ταυτιζόταν πάντα με το έθνος. Έτσι, το να είναι κανείς πολίτης ενός κράτους ισοδυναμούσε με το να ανήκει στο έθνος το οποίο δημιούργησε το κράτος αυτό (βλέπε: Κάθε άνθρωπος που ζει μέσα στο πολιτικό πλαίσιο της Τουρκίας είναι Τούρκος).

Πατρονάροντας τους «Μακεδόνες»

Στην περίπτωση όμως της Μακεδονίας των αρχών του 20ου αιώνα τα πράγματα ήταν χαοτικά. Είχαμε μια απαρχαιωμένη πολιτική οντότητα(Οθωμανική Αυτοκρατορία) σε κατάσταση αποσύνθεσης, δύο ή τρεις(αν υπολογιστούν και οι Σέρβοι) αντίπαλους εθνικισμούς, που διεκδικούσαν τις ίδιες περιοχές κι έναν σλαβόφωνο πληθυσμό(κάπου ένα εκατομμύριο άνθρωποι), που δεν ήξερε ποια εθνική ταυτότητα να επιλέξει, ενώ γνώρίζε κατά βάθος ότι ο ίδιος είχε όλα τα χαρακτηριστικά ενός ιδιαίτερου έθνους. Το τμήμα αυτού του αναποφάσιστου πληθυσμού που κατάφερε να μην μολυνθεί από τις εθνικιστικές ιδεολογίες των Βουλγάρων, Σέρβων και Ελλήνων, αλλά αντίθετα ν’ αποκτήσει «ανοσία» σ’ αυτές, αποτέλεσε τον εθνογενετικό πυρήνα των σύγχρονων «Μακεδόνων». Οι ίδιοι κατασκεύασαν την ιδιαίτερη ταυτότητα τους προβάλλοντας τις διαφορές τους με τις γειτονικές εθνικές κουλτούρες. Διαφοροποιήθηκαν σε σχέση με τους Βουλγάρους με βάση την ιστορία και τη γεωγραφία. Απέναντι στους Έλληνες τα πράγματα ήταν πιο εύκολα μιας και υπήρχε πάντα το φράγμα της γλώσσας: εφόσον δε μιλούσαν ελληνικά, δεν μπορούσαν να είναι Έλληνες. Και αυτό συνέβαινε επειδή από τα τέλη του 19ου αιώνα η προώθηση των ελληνικών εθνικών διεκδικήσεων στα Βαλκάνια γινόταν πλέον με κριτήριο τη γλώσσα και όχι τη θρησκεία, όπως στη Μικρά Ασία και στον Πόντο.

Προηγουμένως η γλώσσα δεν αποτελούσε αναγκαία προϋπόθεση για ν’ ανήκει κανείς στον Ελληνισμό. Αρβανίτες, Βλάχοι, σλαβόφωνοι και τουρκόφωνοι μπορούσαν να γίνουν εύκολα μέλη του Ελληνισμού, δηλώνοντας απλά ότι ανήκουν σ’ αυτόν άσχετα αν δεν ήξεραν λέξη στα ελληνικά. Υπεύθυνη για την ταύτιση αυτών των γλωσσικών ομάδων με τον Ελληνισμό πρέπει να θεωρηθεί η εξελληνιστική πολιτική του Πατριαρχείου, που καλλιεργούσε την ταυτότητα του Ρουμ (Ρωμιού, δηλαδή ελληνορθόδοξου), παρακάμπτοντας τις επιμέρους γλωσσικές και εθνοπολιτιστικές ταυτότητες. Εξάλλου «η χρήση της ελληνικής ως γλώσσας-φορέα σ’ ένα μεγάλο μέρος της Αυτοκρατορίας και το κύρος του ελληνικού πολιτισμού έσπρωχναν πολλούς σλαβόφωνους, αλβανόφωνους ή βλαχόφωνους να εξελληνιστούν»(Πρεβελάκης). Με αυτή τη λογική, σύμφωνα με την οποία Έλληνας είναι όποιος αυτοπροσδιορίζεται ως τέτοιος, η δήλωση και μόνον ενός σλαβόφωνου του 19ου αιώνα ότι είναι «Μακεδόνας» αρκούσε για να τον κάνει δεκτό στον Ελληνισμό (κάτι αδύνατο σήμερα…).

Ethnic_map_of_Balkans_-_german_1882

Όσο κι αν μας φαίνεται παράξενο ο πραγματικός υπεύθυνος για την καλλιέργεια της «μακεδονικής» ταυτότητας στους σλαβόφωνους πληθυσμούς δεν είναι άλλος από την επίσημη ελληνική (αντιβουλγαρική) πολιτική! Και θα σας εξηγήσω αμέσως το γιατί. Στην προσπάθεια τους να βρουν τρόπους για να προσεταιριστούν τους επίμαχους σλαβόφωνους πληθυσμούς της Μακεδονίας οι Έλληνες, που δε διέθεταν το πλεονέκτημα της γλωσσικής συγγένειας (όπως οι Βούλγαροι), επιχείρησαν να εμφυσήσουν σ’ αυτούς τους πληθυσμούς την προπαγανδιστική ιδέα ότι είναι απόγονοι των αρχαίων Μακεδόνων και του Μεγάλου Αλεξάνδρου, επομένως ότι δεν είχαν σλαβική καταγωγή! «Αυτός ο Μέγας Αλέξανδρος, παιδιά μου, αυτός ο βασιλεύς των πατέρων σας, έγινεν όργανο του Θεού, διότι εις όλον τον κόσμο που εκυρίευσε διέδωκε την ωραίαν ελληνικήν γλώσσα μας», εξηγούσε ο μακεδονομάχος Παπα-δράκος στους σλαβόφωνους κατοίκους του χωριού Σλήμνιτσα. Αυτό το προερχόμενο από το ελληνικό προπαγανδιστικό οπλοστάσιο τερατώδες επιχείρημα στέφθηκε με απρόσμενη επιτυχία: ενώ μέχρι τότε ακόμη και το όνομα «Αλέξανδρος»(Αλεξάντρ) ήταν άγνωστο μεταξύ των σλαβόφωνων, χάρη στην ελληνική εξόρμηση οι σλαβόφωνοι της Μακεδονίας άρχισαν να αισθάνονται περήφανοι που κατάγονταν από το Φίλιππο και τον Μέγα Αλέξανδρο! Μάλιστα, ελληνικές οργανώσεις με έδρα την Αθήνα έφθασαν στο σημείο να τυπώσουν Διακηρύξεις καθώς και τις περίφημεςΠροφητείες του Μέγα Αλέξανδρου στη «μακεδονική» γλώσσα αλλά με ελληνικό αλφάβητο! Ως γνωστόν όλη αυτή η πετυχημένη εθνική επιχειρηματολογία υπέρ της μακεδονικής ταυτότητας των σλαβόφωνων επέστρεψε, κατά την επόμενη ιστορική φάση(μετά το 1912), ως μπούμερανγκ σε βάρος των ελληνικών θέσεων. Και αυτό γιατί δεν μπορείς να αρνείσαι κάτι που εσύ δημιούργησες…

atanas_the_macedonian_1845_0

Το Όνομα μας είναι η Ψυχή μας!

Σε πολλά ζητήματα υπήρξαμε μέντορες των «Μακεδόνων». Σε πρώτη φάση οι σλαβόφωνοι υιοθέτησαν την ελληνικής εμπνεύσεως θεωρία ότι ήταν απόγονοι των αρχαίων Μακεδόνων και του Μέγα Αλέξανδρου και ότι η γλώσσα τους ήταν η «παλιά μακεδονική γλώσσα», στοιχεία που τους διαφοροποιούσαν από τους Βουλγάρους. Σε δεύτερη φάση, όταν ο «μακεδονικός» εθνικισμός πλέον καθιερώθηκε, οι «Μακεδόνες» προσπάθησαν ν’ αναπαράγουν το ελληνικό μοντέλο συγκρότησης της εθνικής ταυτότητας. Γνωρίζοντας ότι το μυστικό της επιτυχίας της Ελλάδας ήταν και παραμένει ο νεοκλασικός μύθος, προσπάθησαν να προσδώσουν στην ταυτότητα τους στοιχεία από το κλασικό παρελθόν και συγκεκριμένα να οικειοποιηθούν το όνομα και την ιστορία των αρχαίων Μακεδόνων. Η λογική τους ήταν απλή: εφόσον οι Ρωμιοί της νότιας βαλκανικής κατάφεραν να αναγνωριστούν ως (νεο)Έλληνες, δηλαδή ως ξεπεσμένοι κληρονόμοι ενός μεγάλου πολιτισμού και μιας ένδοξης ιστορίας και να εισπράξουν έτσι την εύνοια (αλλά και τα δάνεια) της πολιτισμένης Ευρώπης, τι εμπόδιζε τους νεοαφυπνησθέντες σλαβόφωνους της Μακεδονίας να εφαρμόσουν την ίδια τακτική; Άλλωστε ως λ.χ. «Δημοκρατία της Δαρδανίας» ή «Κεντροβαλκανική Δημοκρατία» είχαν λιγότερες πιθανότητες να περάσουν το κατώφλι του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και να πάρουν δάνεια, από το αν πήγαιναν με το «ένδοξο» όνομα «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Βλέπετε, κανείς δεν αρνείται εύκολα τα δανεικά στους «ξεπεσμένους απογόνους» του Μέγα Αλέξανδρου, όπως δεν αρνήθηκε τα δανεικά στους απογόνους του Περικλή…

megalh-makedonia

To όνομα μας είναι η ψυχή μας, υποστηρίζουν οι σύγχρονοι «Μακεδόνες», που δεν θέλουν να κάνουν την παραμικρή υποχώρηση στο ζήτημα του ονόματος. «Χάνοντας αυτό το όνομα, χάνουμε την ταυτότητα μας… Αν παραμείνουμε δίχως όνομα θα αναζωπυρωθούν οι παλιές διενέξεις και οι παλιές ορέξεις…», δήλωσε χαρακτηριστικά ο πρώην Πρόεδρος της «Μακεδονίας» Κίρο Γκλιγκόρωφ. Για να αμβλύνει ωστόσο τις ελληνικές αντιδράσεις ο ίδιος είχε δηλώσει ότι «είμαστε Σλάβοι και ήρθαμε σε αυτή την περιοχή τον 6ο αιώνα… δεν είμαστε απόγονοι των αρχαίων Μακεδόνων».Ωστόσο, το γεγονός ότι οι γείτονες μας αρνούνται να συζητήσουν ακόμη και την ονομασία «Νέα Μακεδονία», που θα τους αποσύνδεε από τον Μέγα Αλέξανδρο και τους αρχαίους Μακεδόνες, σημαίνει ότι θέλουν «και την πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο». Φαίνεται δηλαδή ότι προσβλέπουν σε μια μελλοντική αποκλειστικότητα της χρήσης του ονόματος Μακεδονία και ότι συνδέεται μ’ αυτό. Θέλουν να ταυτίσουν στο μυαλό του κόσμου τη Μακεδονία με τα Σκόπια και όχι με την Αθήνα. Και αυτή είναι μια κατάσταση που πιστεύω ότι ανησυχεί και πολλούς άλλους εκτός από εμένα.

Το 1993 ο τότε πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Μητσοτάκης είπε μια από της μεγαλύτερες αλήθειες που ειπώθηκαν στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα: «Σε πέντε, το πολύ δέκα χρόνια κανείς δε θα θυμάται το όνομα Μακεδονία…». Έτσι ακριβώς συνέβη. Για τη συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού το ζήτημα θεωρείται πλέον λήξαν ή στην καλύτερη περίπτωση ιστορία. Για κάποιους όμως συνεχίζει ν’ αποτελεί κίνητρο για μια εκ νέου αναζήτηση ταυτότητας. Έλληνες και «Μακεδόνες» συνδέονται με πολλούς πολιτιστικούς δεσμούς. Έτσι για ν’ αποφύγουν την μεταξύ τους αφομοίωση, κατέληξαν τελικά στην εχθρότητα. Τόσο η ελληνική, όσο και η «μακεδονική» εθνική ταυτότητα διαμορφώθηκαν μέσα από τραυματικές εμπειρίες (Εμφύλιος πόλεμος) και αμοιβαία καχυποψία.

Σήμερα όμως τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά απ’ ότι ήταν πριν από 100 χρόνια. Η Ελλάδα μεταμορφώνεται σε ώριμη δημοκρατία που τείνει ν’ αποτινάξει «παιδικές ασθένειες», όπως ο εθνικισμός. Ο ελλαδισμός, ως νεωτερικό φαινόμενο, αρχίζει να παρακμάζει, ενώ επανεμφανίζεται στο προσκήνιο ο Ελληνισμός, κυρίως μέσω της διασποράς. Μια νέα ελληνική ταυτότητα, που δεν βασίζεται στον ελλαδοκεντρικό εθνικισμό, αρχίζει να διαμορφώνεται. Στα πλαίσια του ανανεωμένου Ελληνισμού, το όραμα του οποίου έγκειται στη συνεργασία και στην ανάπτυξη των λαών της βαλκανικής, οι «Μακεδόνες» δεν είναι πλέον αντίπαλοι, αλλά συνεργάτες στην οικοδόμηση ενός νέου κλίματος στην περιοχή. Αυτός ο λαός, που άνηκε μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα στη σφαίρα της πολιτιστικής επιρροής του Ελληνισμού, θα καταστεί κομβικός σύμμαχος του Ελληνισμού στην προσπάθεια του να αναδείξει την μοναδική αξία των Βαλκανίων ως οργανικού τμήματος του ευρωπαϊκού πολιτισμού και όχι ως ο «σκοτεινός Άλλος εαυτός του».

Σημείωση: Το άρθρο αυτό πρωτοδημοσιεύτηκε στο περιοδικόΑΒΑΤΟΝ το Μάρτιο του 2000.

geopolitiki-book

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Γιώργος Στάμκος, Γεωπολιτική του Αρχιπελάγους, α’ έκδοση Αρχέτυπο 2000, (γ’ έκδοση, ανανεωμένη, Άγνωστο 2008) 

Loring Danforth, H Mακεδονική Διαμάχη: Ο Εθνικισμός σ’ έναν Υπερεθνικό Κόσμο, Αλεξάνδρεια 1999.

Francois Thual, Η Κληρονομιά του Βυζαντίου: Γεωπολιτική της Ορθοδοξίας, ΡΟΕΣ 1999.

Max Weber, Εθνοτικές Σχέσεις και Πολιτικές Κοινότητες, ΚΕΝΤΑΥΡΟΣ 1997.

Ζωρζ Καστελλάν, Ιστορία των Βαλκανίων, Γκοβόστης 1996.

Μεγαλέξανδροι Όλων των Χωρών, Ο Ιός της Κυριακής, Ελευθεροτυπία 12/1/1997.

Γιώργος Στάμκος, Η «Άνοιξη» στις Ελληνο-Σκοπιανές Σχέσεις: Μπορούν τα Σκόπια να Εισέλθουν σε Φιλλεληνική Τροχιά; Περιοδικό ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ, Νο 34, Ιούλιος 1997.

Γιώργος Πρεβελάκης, Γεωπολιτική της Ελλάδας, Libro 1998.

Omer Asan, Ο Πολιτισμός του Πόντου, αφοι Κυριακίδη 1998.

The Sweat: H Μυστηριώδης Μεσαιωνική Θανατηφόρα “Επιδημία του Ιδρώτα”

The Sweat

Ο ΙΔΡΩΤΑΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ

H Μυστηριώδης Μεσαιωνική Θανατηφόρα “Επιδημία του Ιδρώτα”

3 Sweat

Του Γιώργου Στάμκου

Χαρούμενος στο γεύμα, νεκρός στο δείπνο! Όσο κι αν ακούγεται παράξενο, αυτό μπορούσε να πάθει το θύμα της μυστηριώδους Νόσου του Ιδρώτα, που έπληξε την Αγγλία το 15ο αιώνα. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Το 1485 μια μυστηριώδης επιδημία έπληξε την Αγγλία. Η ταχύτητα εξέλιξης της νόσου ήταν απίστευτη. Έπειτα από σύντομη ζαλάδα, πονοκέφαλο και πόνο στα άκρα, το θύμα υπέφερε από υψηλό πυρετό και άφθονο ιδρώτα. Στις περισσότερες περιπτώσεις ο θάνατος ήταν ζήτημα ωρών…

1 Sweat

«Μπορούσε κάποιος να χορεύει στις εννιά και να πεθάνει στις έντεκα», έγραφε κυνικά κάποιος επιζήσας μάρτυρας της επιδημίας. Ένας άλλος έγραφε ότι κάποιος μπορούσε να «γλεντάει στο γεύμα και να πεθαίνει στο δείπνο». Η επιδημία εξαφανίστηκε μετά το τελευταίο της ξέσπασμα το 1551 και οι ιστορικοί συνεχίζουν να ερίζουν για την ταυτότητά της.

2 sweat

THE SWEAT


Η επιδημία αυτή ονομάστηκε Νόσος του Ιδρώτα, Αγγλικός Ιδρώτας, Sodur Anglicus ή απλά «Ο Ιδρώτας» (The Sweat). Αντίθετα με τις περισσότερες ασθένειες, που έδειχναν προτίμηση στους ηλικιωμένους, τα παιδιά και τους φτωχούς, ο Ιδρώτας έδειχνε να προτιμά τους πλουσίους. Ο αριθμός των αριστοκρατών ανδρών μέσης ηλικίας που υπέκυψαν στην αρρώστια ήταν μεγάλος. Δύο πετυχημένοι λόρδοι από το Λονδίνο πέθαναν από Ιδρώτα. Ο καρδινάλιος Γόλσεϊ γλίτωσε τρεις φορές από την αρρώστια, αν και στο σπίτι του πέθαναν 15 άτομα απ’ αυτήν. Οι κληρικοί και οι σπουδαστές της Οξφόρδης ήταν ιδιαίτερα ευάλωτοι σ’ αυτή τη θανατηφόρα επιδημία. Από την αρχή ο Ιδρώτας ταλαιπωρούσε μόνον τους Άγγλους και ποτέ τους Ουαλλούς ή τους Σκοτσέζους,
ενώ, σε πρώτη φάση, οι ξένοι που ζούσαν στην Αγγλία δεν προσβλήθηκαν από την ασθένεια. Αυτό έδωσε αφορμή σε ορισμένους προληπτικούς να ισχυριστούν ότι ο Θεός έστειλε την επιδημία στους Τυδόρς, που είχαν σφετεριστεί το θρόνο!
Γενικώς, ο Ιδρώτας θεωρήθηκε «θεϊκή τιμωρία» ενάντια στους προτεστάντες της Ευρώπης. Κάποιοι πίστευαν ότι ήταν «διαφθορά του σώματος από ακάθαρτα πνεύματα» κι έλεγαν ότι προκαλείται από «διαβολικές ιδιότητες του αέρα».

4 plague-leiden-1574-granger

ΕΓΚΕΦΑΛΙΤΙΔΑ;

Μια σύγχρονη μελέτη αναγνώρισε ως υπεύθυνο αυτής της μυστηριώδους επιδημίας τον ιό της εγκεφαλίτιδας που μεταδίδεται από έντομα, κυρίως από τσιμπήματα κουνουπιών. Έτσι εξηγείται το ότι η επιδημία ξεσπούσε πάντα το καλοκαίρι, όταν οι καλοκαιρινές βροχές οδηγούσαν σε πολλαπλασιασμό των εντόμων, ενώ το φθινόπωρο καταλάγιαζε. Άλλοι, πάλι, επιστήμονες υποστήριξαν ότι επρόκειτο για ένα είδος γρίπης ή εντεροϊού. Μια άλλη θεωρία, που επικεντρώνεται στο προφίλ των ασθενών (σεξουαλικά ενεργοί άνδρες), μιλάει για μια αρρώστια παρόμοια με το AIDS. Πιθανότατα κοντά στην ασθένεια του ιδρώτα να βρίσκεται μια επιδημία οφειλόμενη σε ιό που ξέσπασε το 1993 στις νοτιοδυτικές ΗΠΑ. Προτάθηκε, τέλος, και η θεωρία ότι επρόκειτο για ένα είδος βουβωνικής πανώλης. Όπως και να ‘χει, το μυστήριο του Ιδρώτα πρόκειται σύντομα να διαλευκανθεί χάρη στις σύγχρονες τεχνικές μελέτης του DNA (αντίδραση πολυμεράσης) που προέρχεται από τα χιλιάδες πτώματα εκείνης της περιόδου, που βρίσκονται θαμμένα στο νεκροταφείο του Χένρι Μπράντον…

5 Sw

ΕΝΑ ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΟ ΒΙΒΛΙΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΗΤΤΗΜΕΝΟΥΣ, ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΧΑΜΕΝΟΥΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ!

BOGOMILOI EXOFYLLO 1 LOW (1)

Τα Κακά Παιδιά της Χιλιετίας (1000 – 2000): Οι 10 Χειρότεροι Μοχθηροί δικτάτορες, Τύρρανοι-χασάπηδες, Εξολοθρευτές λαών και βασανιστές

Black List

Τα Κακά Παιδιά της Χιλιετίας (1000 – 2000)

Οι 10 Χειρότεροι Μοχθηροί δικτάτορες, Τύρρανοι-χασάπηδες, Εξολοθρευτές λαών και βασανιστές

d23b312a0bb119c6ed0de52dce0d9d7f

Ένας Θάνατος είναι τραγωδία. Ένα εκατομμύρια θάνατοι είναι Στατιστική”

Ι. Στάλιν

hitler-parkinson

1. Αδόλφος Χίτλερ

Αναμφισβήτητα η πιο παρανοϊκή, αλλοπρόσαλλη και Δολοφονική πολιτική προσωπικότητα της χιλιετίας. Υπεύθυνος για τον Β΄ Παγκόσμιο  Πόλεμο, που στοίχισε περίπου 50 εκατομμύρια ζωές. Σ’ αυτόν χρεώνεται επίσης, ανάμεσα στ’ άλλα, και η απόφαση για την «Τελική Λύση», δηλαδή για την εξόντωση περίπου 6 εκατομμυρίων Εβραίων της Ευρώπης. Μόνον τα άμαχα θύματα του, ανάμεσα τους και μισό εκατομμύριο Έλληνες, ξεπερνούν στην Ευρώπη τα 20 εκατομμύρια.

Dzegins Han

2. Τζένγκινς Χαν

Υπήρξε ο πιο τρομερός πολέμαρχος της χιλιετίας, που ερήμωσε και κατέκτησε ολόκληρη σχεδόν την Ευρασία. Εκτός από τον όλεθρο, μετέφερε και την πανούκλα στα μέρη που κατέκτησε (ο Μαύρος Θάνατος στοίχισε τη ζωή στο 1/3 του ευρωπαϊκού πληθυσμού). Περηφανευόταν ότι «δεν υπάρχει κανείς να πολεμήσει εναντίον μου εκτός από τη σκιά μου!» Στα Μογγολικά το όνομα του σημαίνει “Καθολικός Κυβερνήτης” διότι κυβέρνησε τη μεγαλύτερη αυτοκρατορία όλων των εποχών, τριπλάσια σε έκταση και πενταπλάσια σε πληθυσμό απ΄ εκείνη του Μ. Αλέξανδρου.

Stalin

  1. Ιωσήφ Στάλιν

Αιμοσταγής δικτάτορας, που σάρωσε με τις πολιτικές του εκκαθαρίσεις ολόκληρη τη Σοβιετική Ένωση, ενταφιάζοντας παράλληλα και την προσπάθεια να εγκαθιδρυθεί μια «κομμουνιστική ουτοπία» στη χώρα του. Μια απόφασή του αρκούσε για να εκτοπιστεί ένας ολόκληρος λαός στη Σιβηρία και στην κεντρική Ασία. Τα θύματα των σταλινικών διώξεων στην ΕΣΣΔ ξεπέρασαν τα 20 εκατομμύρια.

Timur-à-Tachkent.

  1. Ταμερλάνος

Όχι άδικα ονομάστηκε από τους ιστορικούς: «Η μάστιγα του Θεού». Όταν κατέλαβε το Ισπαχάν της Περσίας, διέταξε να εκτελεστούν και οι 70.000 κάτοικοί του κι έκτισε με τα κεφάλια τους μια γιγαντιαία πυραμίδα. Οι πόλεις που κατέκτησε ο Μογγόλος πολέμαρχος έγιναν σωροί από ερείπια και οι κάτοικοί τους εξολοθρεύτηκαν.

torquemada1

  1. Τόμας ντε Τορκουεμάντα

Επικεφαλής της ισπανικής Ιεράς Εξέτασης. Το όνομά του έγινε ταυτόσημο με την εικόνα του απάνθρωπου και σκοταδιστή ιεροεξεταστή. Εκτός από την εξορία περίπου 200.000 Εβραίων της Ισπανίας, ευθύνεται προσωπικά και για το κάψιμο στην πυρά τουλάχιστον 2.000 ανθρώπων.

ivan-the-terrible-theredlist

  1. Ιβάν ο Τρομερός

Φοβόταν ακόμη και τη σκιά του, παρ’ όλα αυτά έσπειρε τον τρόμο σ’ ολόκληρη τη Ρωσία. Καχύποπτος κι εκρηκτικός, σκότωσε με τα ίδια του τα χέρια τον πρωτότοκο γιο του. Διέπραξε μια σειρά από φοβερά εγκλήματα, αλλά ταυτόχρονα κατάφερε ν’ απαλλάξει τη χώρα του από τη μάστιγα των Τατάρων.

Robiespiere

  1. Ροβεσπιέρος

Όταν τέθηκε επικεφαλής της Γαλλικής Επανάστασης ζήτησε αμέσως τη θανατική καταδίκη του βασιλιά και δεκάδων αριστοκρατικών οικογενειών. Κατόπιν, διέταξε χιλιάδες εκτελέσεις και δολοφονίες πολιτικών του αντιπάλων, στις οποίες συμμετείχε και προσωπικά. Στα χρόνια του, η λαιμητόμος (γκιλοτίνα) «πήρε φωτιά» από τη συχνή χρήση της!

napoleon

8. Ναπολέων Βοναπάρτης


Ο πιο «μολυσματικός» δικτάτορας της χιλιετίας. Η εγωμανία του έχει εμπνεύσει όλους τους δικτάτορες του 20ου αιώνα. Κατέστρεψε πολλές χώρες, έκανε δεκάδες εκστρατείες και πολέμους, στους οποίους αποδεκατίστηκε ο ανδρικός πληθυσμός της Γαλλίας. Μόνον η εκστρατεία στη Ρωσία στοίχισε τη ζωή σε πάνω από 500.000 στρατιώτες.

vlad-tepes-impaler-dracula

  1. Βλαντ Τέπες

Ο Βλαντ Τέπες ήταν ένας αιμοσταγής και σκληρός βασιλιάς της Βλαχίας, που αντιστάθηκε σθεναρά στην προέλαση των Τούρκων. Διέταζε, μάλιστα, να παλουκώνουν τους χιλιάδες αιχμαλώτους που έπιανε στις μάχες, γι’ αυτό και ονομάστηκε Τέπες (Ανασκολοπιστής). Απ’ αυτόν προήλθε και ο θρύλος του κόμη Δράκουλα.

Pol pot

  1. Πολ Ποτ

Στην προσπάθειά του να δημιουργήσει μια «αγροτική ουτοπία», ο αρχηγός των «Ερυθρών Χμερ», δολοφόνησε περίπου 2,5 εκ. ανθρώπους, σχεδόν το 1/3 του πληθυσμού της Καμπότζης. Κύριοι στόχοι του αποτέλεσαν οι μορφωμένοι και οι ικανοί. Αν και πέρασαν πάνω από 20 χρόνια από την πτώση του καθεστώτος του (1979), η Καμπότζη δεν έχει ακόμη συνέλθει από την καταστροφή.

Vlad tepes 2

Φυσικά η λίστα με τους Χειρότερους Μοχθηρούς δικτάτορες, Τύρρανους-σφαγείς, Εξολοθρευτές λαών και βασανιστές δεν έχει τέλος, αλλά έπειτα από σχετική ιστορική έρευνα και σύμφωνα και με τη γνώμη των περισσοτέρων ιστορικών, κατέληξα πως αυτά είναι τα χειρότερα «παιδιά» της προηγούμενης χιλιετίας. Ας ελπίσουμε η νέα χιλιετία να μην φέρει χειρότερα, αλλά δυστυχώς η ανθρώπινη φύση κουβαλά πολλές αιμοβόρες και σκοτεινές πτυχές που θα χρειαστούν ίσως χιλιετίες ακόμη προσπαθειών για να εκριζωθούν ή έστω να περιοριστούν…

© Γιώργος Στάμκος, Περιοδικό ΖΕΝΙΘ.

images

Ο ΜΥΣΤΗΡΙΩΔΗΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΣΤΑΛΙΝ (5 Μαρτίου του 1953)

Ο ΜΥΣΤΗΡΙΩΔΗΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΣΤΑΛΙΝ

Ο Ιωσήφ Στάλιν ήθελε τον Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο και γι’ αυτό δολοφονήθηκε;

_66207522_66205414

«Ένας ειλικρινής διπλωμάτης είναι σαν στεγνό νερό ή ξύλινο σίδερο»

Ιωσήφ Στάλιν (1879-1953)

Στις 5 Μαρτίου του 1953, πέθανε ο σοβιετικός άρχοντας Ιωσήφ Στάλιν. Η πολιτική του καριέρα ως δικτάτορα εκατομμυρίων ψυχών μελετήθηκε με χειρουργική συνέπεια τα χρόνια που ακολούθησαν. Αλλά το τέλος του εξακολουθεί να προβληματίζει. Πέθανε από φυσική αιτία (μια αναπάντεχη εγκεφαλική αιμορραγία) ή δολοφονήθηκε γιατί ήταν έτοιμος να ρίξει τη Σοβιετική Ένωσε σε έναν πόλεμο που οι άνθρωποί της δεν ήταν σε θέση να πολεμήσουν;

qj3hmssngrr30gzj6ktj

Τη νύχτα της 28ης Φεβρουαρίου, ο στενός κύκλος του Στάλιν, οι Λαυρέντι Μπέρια, Νικήτα Κχρούτεφ, Νικολάι Μπουλγκάνιν και Τζόρτζι Μαλένκοφ, είδαν μια ταινία στο Κρεμλίνο και αποσύρθηκαν στο εξοχικό του Στάλιν, 10 λεπτά έξω από τη Μόσχα, για μια ακόμη νύχτα φαγοποτιού. Τις πρώτες πρωινές ώρες, όλοι οι καλεσμένοι είχαν επιστρέψει στα σπίτια τους στη Μόσχα. Αυτό που ακολούθησε ήταν έξω από τα συνηθισμένα για έναν άνδρα τόσο παθιασμένο με την ασφάλεια όσο ο Στάλιν. Έδωσε μια εντολή στους φρουρούς του να κοιμηθούν και να ξεκουραστούν, και σε καμιά περίπτωση να μην τον ενοχλήσουν. Αυτή η αλλαγή στη συνήθεια του Στάλιν προβλημάτιζε επί χρόνια τον Ρώσο ιστορικό Έντβαρντ Ραντζίνσκι, ο οποίο προσπάθησε να εντοπίσει και να ανακρίνει τους φρουρούς του Στάλιν εκείνης της νύχτας. Μόνο πρόσφατα, κατάφερε να εντοπίσει τον Πιοτρ Λοζγκατσέφ.

Η μαρτυρία του Λοζγκατσέφ για εκείνη τη νύχτα προκάλεσε τον Ραντζίνσκι να υποθέσει τι πραγματικά συνέβη. Ο φρουρός επιβεβαίωσε ότι δεν ήταν ο Στάλιν που έδωσε την εντολή στους φρουρούς να φύγουν, αλλά ο αξιωματικός της φρουράς, Χρουσταλέφ. Ο Στάλιν ούτως ή άλλως κορόιδευε τους φρουρούς λέγοντας «Θέλεις να πας για ύπνο;» και κοιτώντας τους στα μάτια, διηγείται ο Λοζγκατσέφ: «Σιγά να μην τολμούσαμε! Αλλά όταν πήραμε την εντολή από τον αξιωματικό, φύγαμε χωρίς δεύτερη κουβέντα…» Οι φρουροί κοιμήθηκαν ως το πρωί, και όπως φαίνεται, το ίδιο και ο Στάλιν. Αλλά η ώρα περνούσε, και ο Στάλιν δεν ξυπνούσε. Έφτασε περίπου 2 το μεσημέρι, αλλά κανένας δεν τολμούσε να μπει στα δωμάτιά του. Δεν είχαν το δικαίωμα να τον ενοχλήσουν, εκτός κι αν τους καλούσε ο ίδιος προσωπικά. Στις 6 και μισή το απόγευμα, ένα φως άναψε στα δωμάτια του δικτάτορα και έτσι οι φρουροί χαλάρωσαν λιγάκι. Αλλά περίπου στις 10 το βράδυ, είχαν αρχίσει πάλι να ανησυχούν. Ο Λοζγκατσέφ τελικά στάλθηκε να δει τι ακριβώς συνέβαινε. «Τον πλησίασα και είπα «Σύντροφε Στάλιν, τι συμβαίνει;» Είχε ουρήσει πάνω του την ώρα που ξάπλωνε. Έκανε κάποιο παράξενο ήχο, σαν «Ντζ Ντζ». Το ρολόι του και το φύλλο της Πράβντα ήταν πεσμένα στο πάτωμα. Το ρολόι έδειχνε 6 και μισή. Τότε πρέπει να συνέβη ό,τι του συνέβη.»

images

Οι φρουροί έτρεξαν να ειδοποιήσουν τους φίλους του Στάλιν, το Πολίτμπουρο. Η βραδύτητά τους όμως στο να αντιδράσουν ή έστω να καλέσουν ιατρική βοήθεια ήταν αυτή που έβαλε την αμφιβολία στο νου του ιστορικού Ραντζίνσκι. Γνώριζαν άραγε τι συνέβαινε από πριν και για αυτό δεν έτρεξαν στο πλευρό του «γέρου»; Ο ιστορικός λέει «Ναι!» και υποθέτει ότι ο Στάλιν δηλητηριάστηκε από τον αρχιφρουρό του, Χρουσταλέφ, που υπάκουε στις διαταγές του αρχηγού της KGB, Λαβρέντι Μπέρια. Και ποιος μπορεί να ήταν ο λόγος της δολοφονίας;

«Τα άτομα που περιτριγυρίζουν τον Στάλιν καταλάβαιναν ότι ο Στάλιν ήθελε τον πόλεμο –τον 3ο Παγκόσμιο Πόλεμο!– και είχε αποφασίσει να ετοιμάσει τη χώρα για αυτόν», λέει ο Ραντζίνσκι. «Έλεγε «έχουμε την ευκαιρία να δημιουργήσουμε μια κομμουνιστική Ευρώπη αλλά πρέπει να βιαστούμε». Αλλά ο Μπέρια, ο Χρούστεφ, ο Μαλένκοφ και κάθε φυσιολογικό άτομο καταλάβαινε ότι ήταν τρομερό να ξεκινήσουν έναν πόλεμο ενάντια στην Αμερική, γιατί η Ρωσία δεν είχε οικονομία. Δεν ήταν μια φτωχή, αλλά μια υπέρ-φτωχή χώρα που είχε καταστραφεί από τη γερμανική εισβολή, μια χώρα που δεν είχε άλλη περιουσία παρά μόνο πυρηνικούς πυραύλους. Για αυτό ο Στάλιν ξεκίνησε την αντι-σημιτική του εκστρατεία, ήταν μια αφορμή. Ζητούσε απάντηση από την Αμερική. Και ο Μπέρια γνώριζε ότι ο Στάλιν είχε σχεδιάσει στις 5 Μαρτίου να ξεκινήσει μια απέλαση των Εβραίων από τη Μόσχα».

katyn_1625817c

Το Φεβρουάριο του 1953 ο Στάλιν ξεκίνησε την κατασκευή τεσσάρων πελώριων στρατοπέδων-φυλακών, στο Καζακστάν, στον Αρκτικό Βορρά και στη Σιβηρία. Οι περισσότεροι συμφωνούν πως ίσως αυτά τα στρατόπεδα να σηματοδοτούσαν μια νέα εκστρατεία τρόμου, ως απόηχο της Τελικής Λύσης του Χίτλερ, που αυτή τη φορά απευθύνονταν αποκλειστικά στους Εβραίους. Ο Στάλιν ξεκίνησε από το 1948 μια αντισημτική εκστρατεία, κλείνοντας εβραϊκά θέατρα, συναγωγές, εφημερίδες και εκδοτικούς οίκους. Η εκστρατεία του είχε ως στόχο και Εβραίους γιατρούς. τους οποίους κατηγόρησε πως προσπαθούσαν να δηλητηριάσουν τους μη Εβραίους ασθενείς ή ότι προσπαθούσαν να τους δολοφονήσουν στο χειρουργικό τραπέζι.

Η παράνοια του είχε φθάσει στο απροχώρητο. Αφού έκανε ένα ιατρικό τσεκ απ στον γιατρό, καθηγητή Βιβογκράντοφ, και δεν του άρεσαν τα αποτελέσματα, ζήτησε τη σύλληψη του καθηγητή ως «πράκτορα του διεθνή Σιωνισμού»!

1943, Germany --- Original caption: State Department documents made public February 18, 1968 disclose that Joseph Stalin's oldest son, Yakov, was shot to death in a German prison camp in the spring of 1943 after pleading: Guard, shoot me!  Details of Yakov Stalin's death, an act bordering on suicide, were captured by the Allied forces in Germany in 1945, but were kept secret, even from Stalin, to spare him pain.  Yakov's body rests against barbed wire after he was slain. --- Image by © Bettmann/CORBIS
1943, Germany — Original caption: State Department documents made public February 18, 1968 disclose that Joseph Stalin’s oldest son, Yakov, was shot to death in a German prison camp in the spring of 1943 after pleading: Guard, shoot me! Details of Yakov Stalin’s death, an act bordering on suicide, were captured by the Allied forces in Germany in 1945, but were kept secret, even from Stalin, to spare him pain. Yakov’s body rests against barbed wire after he was slain. — Image by © Bettmann/CORBIS

Όπως πάντα στη Ρωσία, η μια συνωμοσία διαδέχεται την άλλη. Κάποιοι αναφέρουν ότι λεωφορεία είχαν μαζευτεί γύρω από τη Μόσχα, με σκοπό να μαζέψουν τους Εβραίους. Άλλοι μιλούν για ειδικούς «σταύλους» που δημιουργήθηκαν για να στεγάσουν τους εξόριστους στο Καζακστάν. Αλλά ενώ το δράμα ξετυλιγόταν τις επόμενες μέρες στο εξοχικό του Στάλιν, οι πολίτες της Σοβιετικής Ένωσης πανικοβάλλονταν ως αντίδραση για το θάνατο του αρχηγού τους. Πολλοί ήταν αυτοί που δάκρυσαν για τον άνδρα που αποκαλούσαν «Πατέρα», «Δάσκαλο», μέχρι και «Θεό». Άλλοι στα στρατόπεδα συγκέντρωσης σε όλη τη χώρα αντάλλασσαν κρυφά χαμόγελα και ήλπιζαν ότι τα πράγματα πλέον θα άλλαζαν.

Stalin Lying In State

Στις 9 και 50 της 5 Μαρτίου ο Στάλιν πέθανε. Την επόμενη μέρα το σώμα του τοποθετήθηκε στην Κόκκινη Πλατεία. Τελικά στις 9 Μαρτίου, το φέρετρο του μεταφέρθηκε σε στρατιωτικό όχημα από την Αίθουσα των Κιόνων στο Μαυσωλείο του Λένιν, στην Κόκκινη Πλατεία. Ο Γκρόργκι Μαλένκοφ, ο Λαβρέντι Μπέρια και ο Βιάτσεσλαβ Μολότοφ έβγαλαν επικήδειο λόγο και στη συνέχεια το φέρετρο του Στάλιν τοποθετήθηκε στο μαυσωλείο. Κάποιο δεν άντεξαν και θρήνησαν δημόσια για τον «πατερούλη» τους, σαν να ήταν ο μεγαλύτερος ηγέτης. Εκατομμύρια πήγαν για να τον αντικρίσουν μια τελευταία φορά. Φημολογείται ότι εκατοντάδες πέθαναν ποδοπατημένοι από το τεράστιο πλήθος. Για άλλους, για τους αντιφρονούντες, αυτό που ζούσαν ήταν ένα θαύμα, γιατί πλέον κείτονταν νεκρός, εκείνος που εξαιτίας του είχαν χάσει τη ζωή τους περίπου 20 εκατομμύρια άνθρωποι.αρχείο λήψης

Eξηνταδύο χρόνια από τότε, οι φήμες συνωμοσιών και δολοπλοκιών συνεχίζονται. Για έναν τύραννο σαν τον Ιωσήφ Στάλιν ένας απλός θάνατος θα ήταν λίγος…

images (1)

 Παρά τον θάνατο του, επί δεκαετίες το φάντασμα του Στάλιν συνεχίζει να είναι παρόν και να ταλαιπωρεί τις ζωές όχι μόνον των Ρώσων και των λαών, που άνηκαν κάποτε στη Σοβιετική Ένωση, αλλά κι εκατομμυρίων ανθρώπων ανά τον κόσμο, που είτε τον λατρεύουν, είτε -το συνηθέστερο- τον μισούν, ως τον χειρότερο δικτάτορα του 20ου αιώνα, σε μικρή απόσταση από τον Αδόλφο Χίτλερ που κρατάει δικαίως τα πρωτεία του Κακού.

stalin

ΒΙΒΛΙΑ “ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ” και “ΣΥΝΩΜΟΣΙΕΣ & ΘΕΩΡΙΕΣ ΣΥΝΩΜΟΣΙΑΣ”

ΠΡΟΣΦΟΡΑ Δύο Βιβλίων με 50% Έκπτωση!

 

ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

ALTERNATIVE HISTORY

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΤΑΜΚΟΣ

(100 σελίδες, 7 Ευρώ)

alterhistorycover

ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΟΤΑΝ ΑΝ…

  • Οι Ναζί Γερμανοί Νικούσαν στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο;
  • Ο Μέγας Αλέξανδρος δεν πέθαινε στα 33 του χρόνια και συνέχιζε τις κατακτήσεις του στη Δύση;
  • Δε συνέβαινε ποτέ η Μικρασιατική Καταστροφή το 1922;
  • Οι Ρώσοι Ασπάζονταν τον Ισλαμισμό και όχι την Ορθοδοξία;
  • Ο Μωάμεθ Γινόταν Χριστιανός;
  • Η Επανάσταση της Παρισινής Κομμούνας (1870) πετύχαινε;
  • Η Ελλάδα γινόταν Σοβιετική Δημοκρατία;
  • Η Γιουγκοσλαβία δεν διαλύονταν ποτέ;
  • Εφαρμόζονταν πριν από έναν αιώνα το Σχέδιο της Ελεύθερης Ενέργειας του Τέσλα;
  • Ξεσπούσε Πυρηνικός Πόλεμος μεταξύ Σοβιετικής Ένωσης και ΗΠΑ;
  • Ο Μετεωρίτης που το 1908 κτύπησε την Τουγκούσκα της Σιβηρίας έπεφτε στο κέντρο της Ευρώπης;
  • Έρχονταν Αύριο οι Εξωγήινοι;
  • Ποιοι θα μπορούσαν να είναι οι πιο Ουτοπικοί και οι πιο Δυστοπικοί κόσμοι της Εναλλακτικής Ιστορίας;

 

ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ

Αν νομίζετε πως αυτό το Σύμπαν είναι το χειρότερο, που να δείτε και κάποια άλλα…”

Φίλιπ Κ. Ντικ (Philip K. Dick)

——————————————————————————————-

ΣΥΝΩΜΟΣΙΕΣ & ΘΕΩΡΙΕΣ ΣΥΝΩΜΟΣΙΑΣ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΤΑΜΚΟΣ

(290 σελίδες, 18 Ευρώ)

Συνωμοσίες και Θεωρίες Συνωμοσίας -Εξώφυλλο

 

Εξερευνήστε τον πολυπλόκαμο κόσμο των συνωμοσιών, των θεωριών συνωμοσίας, των άγνωστων παρασκηνίων και των κυβερνητικών συγκαλύψεων.

NEW WORLD ORDER # ΙΛΟΥΜΙΝΑΤΙ # ΤΕΚΤΟΝΕΣ # CHEMTRAILS # SKULL & BONES # MK-ULTRA # CIA # LSD #­ MIND CONTROL # UFO & SPAM # HAARP # 11.09.2001 # BAR CODE 666 # MICROCHIP # OPUS DEI # ΣΙΩΝΙΣΜΟΣ # BATIKANO # ΚΩΔΙΚΑΣ ΝΤΑ ΒΙΝΤΣΙ # ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΕΣ ΑΙΡΕΣΕΙΣ # SCIENTOLOGY # ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΥΠΕΡΚΥΒΕΡΝΗΣΗ # ΨΥΧΡΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ # ΧΡΗΜΑΤΟΠΙΣΤΩΤΙΚΗ ΦΟΥΣΚΑ# ΔΝΤ # ΛΕΣΧΗ ΜΠΙΛΝΤΕΜΠΕΡΓΚ # ΤΡΙΜΕΡΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗ # ΟΜΑΔΑ ΕΨΙΛΟΝ # ΚΙΣΙΝΓΚΕΡ # ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ “ΚΟΚΚΙΝΗ ΠΡΟΒΙΑ” # LADY D # NAZI UFO # 17N # ΤΙΤΑΝΙΚΟΣ # MEMES # FEMA TV BRAINWASHING # MASS MEDIA # HOLLYWOOD # VAST LEFT WINGH CONSPIRACY # JFK # DNA # PEAK OIL THEORY # KINHTA ΤΗΛΕΦΩΝΑ # ΜΑΓΙΑΣ # ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ # ΑΡΜΑΓΕΔΔΩΝ # ΜΥΣΤΙΚΕΣ ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ # ΕΞΩΓΗΙΝΟΙ # ΕΡΠΕΤΟΕΙΔΗ # X-FILES # INTERNET # BIL GATES # ZEITGEIST # MEN IN BLACK # USA Vs LENNON # ROCK IS DEAD # OPERATION CHAOS # ELVIS IS ALIVE # AIDS # H1N1 # DISINFORMATION # BIG PHARMA # ΠΕΤΡΟΧΗΜΙΚΟ ΚΑΡΤΕΛ # ΚΛΙΜΑΤΟΛΟΓΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ # ΣΤΡΑΤΟΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΟ ΣΥΜΠΛΕΓΜΑ # ΝΑΤΟ

Ι WANT TO BELIEVE

Παράξενα Πράγματα Συμβαίνουν Γύρω Μας αλλά…

ΟΛΑ ΣΥΝΔΕΟΝΤΑΙ!

«Το να είσαι φυσιολογικός στο σημερινό κόσμο, το να τρως χάμπουργκερ και να πίνεις Κόκα-Κόλα, είναι σαν να συνωμοτείς ενάντια στον ίδιο σου τον εαυτό…»

Από την ταινία Conspiracy Theories

conspiracycover

ΠΩΣ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΠΡΟΜΗΘΕΥΤΩ AMEΣΑ ΤΑ ΔΥΟ ΒΙΒΛΙΑ;

Το βιβλίο EΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ κανονικά κοστίζει 7 ευρώ, και το βιβλίο ΣΥΝΩΜΟΣΙΕΣ & ΘΕΩΡΙΕΣ ΣΥΝΩΜΟΣΙΑΣ” κοστίζει 18 ευρώ, δηλαδή και τα δύο 25 ευρώ, αλλά σας τα προσφέρουμε ως ΠΑΚΕΤΟ με έκπτωση 50% (12,5 ευρώ)!
Μαζί με τα έξοδα αποστολής και αντικαταβολής (μέσω ΕΛΤΑ), θα σας έρθουν άμεσα στο σπίτι σας

  Μόνον με 19 ευρώ!

Τηλεφωνείστε ΤΩΡΑ στο

2392.110215
ή στο 6945522050

ή στείλτε στον ίδιο αριθμό μήνυμα (SMS) με τα στοιχεία σας (Ονοματεπώνυμο, Διεύθυνση, Ταχυδρομικός Κώδικας και Τηλέφωνο) γράφοντας “ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ” ή “ΣΥΝΩΜΟΣΙΕΣ”.
Μπορείτε επίσης να δώσετε την παραγγελία σας και τα στοιχεία σας στο mail: tesla.plate.gr@gmail

 

ΠΡΟΣΟΧΗ: ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΑ ΑΝΤΙΤΥΠΑ!

AΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ: ΒΙΒΛΙΑ ΥΠΟ ΔΙΩΓΜΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΥΡΑ

ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ 

«ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΑ» ΒΙΒΛΙΑ ΥΠΟ ΔΙΩΓΜΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΥΡΑ!

Όταν η Γνώση Καταδιώκεται από τον Σκοταδισμό…

ROMES FORBIDDEN INDEX BURNED AND BANNED BOOKS

Του Νίκου Κανακάρη

Η γνώση είναι δύναμη. Η συνειδητοποίηση αυτού του γεγονότος έκανε από πολύ νωρίς τους κάθε είδους εξουσιαστές να κατανοήσουν πως η διατήρηση των προνομίων τους δεν θα μπορούσε παρά να είναι συνυφασμένη με τον έλεγχο της γνώσης. Γι’ αυτό το λόγο τα βιβλία αποτελούσαν πάντοτε το μεγαλύτερο βάσανο των απανταχού δικτατόρων. Η απόλυτη εξουσία προϋποθέτει τον έλεγχο της γνώσης, που εξασφαλίζει τον περιορισμό της έκφρασης και της διάδοσης μη αρεστών σε αυτήν ιδεών. Για να υποταχθούν επιτυχέστερα οι μάζες θα πρέπει να αρκούνται στην υιοθέτηση της γνώμης του δυνάστη τους και να μην επιτρέπεται η πρόσβασή τους σε οποιαδήποτε άλλη γνώμη, που μπορεί να αποβεί επιζήμια για την εξουσία. Ο Βολτέρος το είχε αντιληφθεί πλήρως αυτό, όταν έγραφε σε ένα σατιρικό φυλλάδιο ότι «τα βιβλία διαλύουν την άγνοια, τον φρουρό και θεματοφύλακα όλων των αστυνομευόμενων κρατών». Έτσι, η λογοκρισία, οποιαδήποτε μορφή κι αν έχει πάρει μέσα στους αιώνες, αποτελεί παραφυάδα της κάθε εξουσίας. Η ιστορία του κόσμου καπνίζει ακόμη από τις ατέλειωτες πυρές που άναψαν οι λογοκριτές και οι άρχοντες για να κάψουν βιβλία που θεωρούσαν επιζήμια για τη διατήρηση των προνομίων τους.

book_burning_6_by_aelthwyn-d4ioelm

Η πυρπόληση των βιβλίων αντιπροσώπευε πάντοτε την «εντυπωσιακότερη» και βαναυσότερη μορφή λογοκρισίας. Η πράξη αυτή είχε ασφαλώς συμβολικό χαρακτήρα. Μπορούσε να διατρανώσει την απόλυτη εξουσία των κρατούντων και να τρομοκρατήσει τα πλήθη. Όσο για τους δημιουργούς των βιβλίων που ρίχνονταν στην πυρά, γινόταν σαφές ότι αν στα πνευματικά τους τέκνα επιφυλάσσονταν μια τέτοια μεταχείριση, οι ίδιοι θα έπρεπε να αναμένουν μια κατά πολύ σκληρότερη αντιμετώπιση και τιμωρία. Βέβαια, οι εξουσιαστές φαίνεται να μην κατανόησαν ή να μην θέλησαν να κατανοήσουν ποτέ ότι οι ιδέες δεν μπορούν να καούν. Οι πυρές μπορεί να καταστρέφουν άμεσα το μέσο έκφρασής τους –τα βιβλία– όμως, οι ίδιες οι ιδέες παραμένουν ζωντανές, έτοιμες να πυρπολήσουν τις καρδιές των ανθρώπων και να τους δώσουν δύναμη να αντιταχθούν στους δυνάστες τους.

Η λογοκρισία ωστόσο δεν εκφράστηκε ποτέ με τόσο έκδηλους και καταφανείς τρόπους. Το είδος της λογοκρισίας που επιβλήθηκε με την έκδοση καταλόγων που περιείχαν τους τίτλους απαγορευμένων βιβλίων ή ακόμη και αυτή που επέτρεπε στα βιβλία να κυκλοφορούν ελεύθερα αφού πρώτα είχαν υποστεί την «επιμέλεια» των λογοκριτών, ήταν ίσως αποδοτικότερη, αφού έδινε στις μάζες την ψευδαίσθηση πως μπορούσαν να απολαμβάνουν έστω και μικρά ποσοστά ελευθερίας, επιτυγχάνοντας η εξουσιαστές με αυτό τον τρόπο να τις καταστήσουν ακίνδυνες.

Παρακάτω θα επιχειρήσουμε μια συνοπτική καταγραφή των γνωστότερων διώξεων βιβλίων, που ασφαλώς δεν είναι πλήρης. Οι διώξεις αυτού του είδους ήταν παντού και πάντοτε τόσες πολλές, που κανείς δεν θα μπορούσε να τις καταγράψει με απόλυτη πληρότητα.

Book

Το 411 π.Χ. τα έργα του Πρωταγόρα καίγονται δημόσια στην Αθήνα.

Το 213 π.Χ. ο Κινέζος αυτοκράτορας Σι Χουάνγκ Τι προσπαθεί να επιβληθεί καίγοντας όλα τα βιβλία που υπήρχαν στην επικράτειά του.

Το 48 π.Χ. ο Ιούλιος Καίσαρας αδιαφορεί για την πρώτη πυρπόληση της πολυφημισμένης Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας.

Στις αρχές του 1ου μ.Χ. αιώνα, ο Αύγουστος Γάιος Ιούλιος Καίσαρ Οκταβιανός (63 π.Χ.-14 μ.Χ.) εξορίζει τους ποιητές Κορνήλιο Γάλλο και Οβίδιο και απαγορεύει την ανάγνωση και την κυκλοφορία των έργων τους.

Ακολουθώντας το παράδειγμα αυτό, ο Καλιγούλας (12-41 μ.Χ.) διατάζει να καούν τα βιβλία του Ομήρου, του Βιργίλιου και του Λίβιου. Ωστόσο το διάταγμά του δεν εφαρμόζεται ποτέ.

Το 64 μ.Χ. ο Νέρων καταστρέφει με εμπρησμό τη Ρώμη. Μαζί καίγονται και όλες οι βιβλιοθήκες της πόλης που φιλοξενούσαν αναρίθμητους αρχαιοελληνικούς γραπτούς θησαυρούς.

images (1)

Το 302 μ.Χ. ο «νεοφώτιστος» Χριστιανός βασιλιάς της Αρμενίας Τιριδάτ Γ΄, ο επονομαζόμενος Μέγας, υπό την επιρροή του προφήτη Ελάϊα, διατάσει τη σφαγή του εθνικού ιερατείου και τη μετατροπή όλων των εθνικών ναών της επικράτειάς του σε εκκλησίες ή οίκους κηρύγματος. Ταυτόχρονα, διατάσει την πυρπόληση όλων των βιβλιοθηκών της Αρμενίας, που είχαν ιδρυθεί αιώνες πριν από τους ελληνιστές ηγεμόνες της χώρας, με την αιτιολογία πως αποτελούν «κιβωτούς δαιμονικής γνώσεως».

Το 304 μ.Χ. ο αυτοκράτορας Διοκλητιανός εκδίδει έδικτο με το οποίο διατάσσει τη συλλογή και καταστροφή όλων των χριστιανικών βιβλίων δια πυρράς.

Ο «νεοφώτιστος» αυτοκράτορας Κωνσταντίνος (306-337 μ.Χ.) επιτρέπει στους Χριστιανούς επισκόπους και μοναχούς να λεηλατήσουν και να κατεδαφίσουν τα αρχαία ελληνικά μνημεία και να πυρπολήσουν ελληνικά συγγράμματα. Ακόμη και οι κάτοχοι τέτοιων συγγραμμάτων ρίχνονται στις φλόγες. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του φιλοσόφου Σώπατρου, που ρίχνεται στην πυρά μαζί με τους ανεκτίμητους θησαυρούς της προσωπικής του βιβλιοθήκης.

Λίγα χρόνια αργότερα, ο Ουλεντιανός καταστρέφει όλα τα βιβλία των αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων που μπόρεσε να εντοπίσει. Ιδιαίτερο μένος επιδεικνύει ενάντια στα βιβλία που αναφέρονται στην τέχνη και το δίκαιο.

Το 364 μ.Χ. ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Φλάβιος Ιοβιανός διατάσει την πυρπόληση της Βιβλιοθήκης της Αντιόχειας που είχε ιδρύσει ο Ιουλιανός.

magic_books_022514_820pxa

Το 370 μ.Χ., στα πλαίσια ενός μεγάλου διωγμού κατά των Εθνικών σε ολόκληρη την Ανατολική Αυτοκρατορία, ο αυτοκράτορας Βάλης προστάζει την πυρπόληση όλων των εθνικών βιβλίων που είχαν διασωθεί σε ιδιωτικές συλλογές των κατοίκων της Αντιόχειας. Σωροί βιβλίων καίγονται δημόσια στις πλατείες και οι ιδιοκτήτες τους θανατώνονται η βασανίζονται.

Το 389 μ.Χ. πλήθη μοναχών της ερήμου εισβάλουν στις πόλεις της Μέσης Ανατολής καταστρέφοντας αγάλματα, βωμούς και ιερά, καίγοντας ταυτόχρονα όλες τις δημόσιες βιβλιοθήκες.

Το 391 μ.Χ., μετά από μια αποτυχημένη εξέγερση Εθνικών στην Αλεξάνδρεια με επικεφαλής τον φιλόσοφο Ολύμπιο, οι εξεγερμένοι καταφεύγουν στο ιερό του Σεράπιδος. Ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας Θεόφιλος δίνει εντολή να συντριβεί το περίφημο άγαλμα του Σέραπι και να ισοπεδωθεί το ιερό. Οι Χριστιανοί καταλαμβάνουν το ιερό, το ισοπεδώνουν και πυρπολούν την ονομαστή βιβλιοθήκη του που φιλοξενούσε τμήμα της θρυλικής συλλογής της Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας.

Το 398 μ.Χ. η Τέταρτη Σύνοδος της Καρθαγένης απαγορεύει ακόμη και στους επισκόπους την ανάγνωση των βιβλίων των Εθνικών. Σε Δύση και Ανατολή, αμέτρητα φιλοσοφικά και επιστημονικά βιβλία του προχριστιανικού κόσμου ρίχνονται στην πυρά.

banned-books

Το 402 μ.Χ. ο γερμανικής καταγωγής κυριότερος σύμβουλος και αρχιστράτηγος του Ρωμαίου αυτοκράτορα Ονώριου, Στελίχων, ρίχνει στην πυρά τα περίφημα σιβυλλικά βιβλία.

Την ίδια περίπου περίοδο πυρπολούνται στη Βηρυτό αρχαία κείμενα με πρωτοβουλία Χριστιανών εκκλησιαστικών συγγραφέων.

Στις 24 Αυγούστου του 410 μ.Χ., ο Αλάριχος καταλαμβάνει τη Ρώμη και επί τρεις ημέρες τα στρατεύματά του λεηλατούν τους θησαυρούς της πόλης, καταστρέφοντας τα έργα τέχνης και τα βιβλία των Εθνικών.

Το 415 μ.Χ., με προτροπή του επισκόπου Κύριλλου, ο χριστιανικός όχλος της Αλεξάνδρειας οδηγεί τη φιλόσοφο Υπατία μπροστά στην πατριαρχική εκκλησία του Αγίου Μιχαήλ κι αφού την τεμαχίζουν και περιφέρουν τα κομμάτια της στους δρόμους της πόλης, τα καινε τελικά μαζί με τα συγγράμματά της στη θέση Κυναρών.

Το 448 μ.Χ. ο Θεοδόσιος διατάσει να παραδοθούν στις φλόγες όλα τα «αντιχριστιανικά» βιβλία. Εξέχουσα θέση στις πυρές που ανάβουν σε όλη την επικράτεια είχαν τα βιβλία του Νεοπλατωνικού φιλοσόφου Πορφύριου, που ασχολούταν με τη φύση του Χριστιανισμού.

Το 500 μ.Χ., μετά από ένα ξέσπασμα εσχατολογικής υστερίας που προαναγγέλλει την επικείμενη έλευση της συντέλειας του κόσμου, ανάβουν πυρές για να καταστραφούν όλα τα βιβλία των Εθνικών που είχαν διασωθεί από προγενέστερες διώξεις. Αποτέλεσμα αυτής της υστερίας κατά των βιβλίων ήταν ότι από το 500 έως το 1100 μ.Χ. σχεδόν κανένα βιβλίο δεν παρήχθη, ενώ το ίδιο διάστημα δεν κυκλοφορούσαν περισσότεροι από 600 τόμοι σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Το 529 μ.Χ., με εντολή του Ιουστινιανού, κλείνουν όλες οι φιλοσοφικές σχολές της Αθήνας. Την ίδια στιγμή στην Κωνσταντινούπολη, όπως μας πληροφορεί ο Ιωάννης Μαλάλας στη Χρονογραφία του, γίνονται επιδρομές σε κατοικίες και έρευνες για την κατάσχεση βιβλίων και έργων τέχνης της Κλασικής Εποχής. Οι κάτοχοι αυτών των πολιτιστικών θησαυρών διαπομπεύονται στους δρόμους της βασιλεύουσας και τα βιβλία των συλλογών τους ρίχνονται στην πυρά.

Το 556 μ.Χ. ο Ιουστινιανός στέλνει στην Αντιόχεια τον φοβερό ιεροεξεταστή Αμάντιο που συλλαμβάνει, βασανίζει και θανατώνει τους εναπομείναντες Εθνικούς της πόλεως και καιει όλες τις ιδιωτικές βιβλιοθήκες.

forbidden

Το 590 μ.Χ., αμέσως μόλις ο πάπας Γρηγόριος, ο επονομαζόμενος Μέγας, καταλαμβάνει τον παπικό θώκο, διατάσει την πυρπόληση της Βιβλιοθήκης του Παλατινού Απόλλωνος και όλων των άλλων βιβλιοθηκών της Ρώμης όπου φυλάσσονταν αναρίθμητα χειρόγραφα κλασικών συγγραφέων, «για να μη στερήσει τους πιστούς η θύραθεν σοφία τους από τη Βασιλεία των Ουρανών»!

Το 727 μ.Χ., ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Λέων Α΄ δίνει εντολή να πυρποληθεί η Οικουμενική Σχολή, το σημαντικότερο πνευματικό ίδρυμα του Βυζαντίου, όπου στεγάζονταν βιβλιοθήκη με ανεκτίμητους αρχαιοελληνικούς πολιτιστικούς θησαυρούς. Ο αυτοκράτορας προστάζει επίσης να καούν ζωντανοί μαζί με τα βιβλία και όλοι οι διανοούμενοι και οι διδάσκαλοι του ιδρύματος. Έτσι, το κτίριο περικυκλώνεται από ένοπλους στρατιώτες, που παρεμποδίζουν την έξοδο του προσωπικού της Σχολής κατά τη διάρκεια της πυρκαγιάς.

Το 1073 μ.Χ. ο πάπας Γρηγόριος Ζ΄ προστάζει να πυρποληθούν όλα τα βιβλία των αρχαίων Ελλήνων που αναφέρονται στον έρωτα, χαρακτηρίζοντάς τα αισχρά και ακόλαστα. Έτσι ρίχνονται στην πυρά τα έργα της Σαπφώς, του Αλκαίου, του Δίφιλου, του Ανακρέωντα, της Ήρινας, του Μίμνερμου, του Απολλόδωρου, του Μένανδρου κ.ά.

Το 1139 μ.Χ. ο αυγουστινιανός μοναχός Αρνάλδος της Μπρέσια, που είχε καταγγείλει τη μανία της χριστιανικής εκκλησίας για πλουτισμό και παγκόσμια κυριαρχία, διώκεται από τον πάπα Ιννοκέντιο Β΄ και τα βιβλία του παραδίδονται στην πυρά.

Το 1210 μ.Χ. ο πάπας Ιννοκέντιος Γ΄ απαγορεύει κάθε ασχολία με τη φιλοσοφία του Αριστοτέλη. Στο Παρίσι καίγονται ζωντανοί δεκάδες πανθεϊστές Αμαλρικιανοί και παραδίδονται στην πυρά τα βιβλία του αριστοτελικού φιλοσόφου Ντέιβιντ Ντινάν.

INDEX

Το 1239, ο πάπας Γρηγόριος Θ΄ στέλνει επιστολές στους βασιλείς της Αγγλίας, της Γαλλίας, της Ναβάρας, της Αραγονίας, της Καστίλης και της Πορτογαλίας, δίνοντας εντολή κατά το τελευταίο Σάββατο της Απόκρεω, όταν οι Εβραίοι θα ήταν συγκεντρωμένοι στις συναγωγές τους, να κατασχεθούν όλα τα βιβλία τους και να παραδοθούν στους Επαίτες Μοναχούς. Η απόφαση αυτή του πάπα οφειλόταν στην επιρροή που ασκούσε πάνω του ένας Εβραίος προσήλυτος, ο Νικόλαος ντε Ρουπέλα, ο οποίος τον είχε πείσει πως όλα τα εβραϊκά βιβλία και προπαντός το Ταλμούδ, περιείχαν τόσες αντιχριστιανικές βλασφημίες, ώστε άξιζε να ριχτούν στην πυρά.

Το 1248 μ.Χ. συντάσσεται για πρώτη φορά ειδικός κατάλογος με τα απαγορευμένα βιβλία, αρχαία κείμενα και επιστημονικά συγγράμματα, ο διαβόητος Index, στον οποίο θα αναφερθούμε εκτενέστερα στη συνέχεια.

Το 1258 μ.Χ. οι Μωαμεθανοί Μογγόλοι καταλαμβάνουν και καταστρέφουν τη Βαγδάτη και πυρπολούν όλες τις ονομαστές βιβλιοθήκες της.

Το 1267 μ.Χ., ο πάπας Κλήμης Δ΄, αναθέτει στον αρχιεπίσκοπο της Ταραγκόνα (Ισπανία) να εξαναγκάσει με την απειλή του αφορισμού τον βασιλιά της Αραγονίας και τους ευγενείς του να επιβάλουν στους Εβραίους την παράδοση όλων τους των βιβλίων στους ιεροεξεταστές. Τα βιβλία μεταφέρθηκαν με κάρα στους δρόμους της Τουλούζης, ενώ βασιλικοί αξιωματούχοι ανακοίνωναν μεγαλόφωνα ότι «θα καταστρέφονταν εξαιτίας των βλασφημιών τους κατά του Χριστού, της Παναγίας και του χριστιανικού ονόματος». Κατόπιν τα βιβλία κάηκαν επίσημα μπροστά σε πλήθη λαού.

Το 1452 μ.Χ. ο πατριάρχης Σχολάριος καιει στην αυλή του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως τα έργα του φιλόσοφου Πλήθωνος Γεμιστού. Την ίδια πράξη θα επαναλάβει και μερικά χρόνια αργότερα, το 1463, καίγοντας τα νέα αντίτυπα των συγγραμμάτων του Πλήθωνα.

Το 1497 μ.Χ. οι ιεροεξεταστές καινε σε τεράστιες πυρές στη Φλωρεντία αρχαία βιβλία και ποιητικές συλλογές, μαζί με γυναικεία κοσμήματα, μουσικά όργανα και πίνακες ζωγραφικής.

Το 1554 μ.Χ. ο Ιούλιος Γ΄ διατάζει τους Εβραίους να παραδώσουν το σύνολο των βιβλίων τους, απειλώντας τους με την ποινή του θανάτου αν απέφευγαν να συμμορφωθούν με την εντολή του.

images (2)

Στις 8 Φεβρουαρίου του 1600 μ.Χ. καταδικάζεται σε θάνατο στην πυρά ο Ιταλός φιλόσοφος Τζιορντάνο Μπρούνο. Τα βιβλία του καίγονται μπροστά στα σκαλοπάτια του Αγίου Πέτρου κι ο ίδιος παραδίδεται στις φλόγες στο Κάμπο ντεϊ Φιόρι στις 27 Φεβρουαρίου, εν μέσω λιτανειών.

Το 1633 μ.Χ. ο Γαλιλαίος καταδικάζεται από την Ιερά Εξέταση σε ισόβια δεσμά και «ισόβιο σιωπή», επειδή τόλμησε να προτείνει ότι η Γη δεν είναι το κέντρο του σύμπαντος κι ότι περιστρέφεται γύρω από τον Ήλιο. Τα βιβλία του ρίχνονται στην πυρά.

Το 1798 μ.Χ. ο πατριάρχης Γρηγόριος Ε΄ αφορίζει τον Ρήγα Φεραίο και καταδικάζει τα βιβλία του ως «τοις δόγμασι της Ορθοδόξου πίστεως εναντιούμενα».

Το 1866 μ.Χ. η Ιερά Σύνοδος της Ορθόδοξης Εκκλησίας αναθεματίζει τον Ε. Ροΐδη και το βιβλίο του Πάπισσα Ιωάννα, ζητώντας από το ελληνικό κράτος την ποινική δίωξη του συγγραφέα.

Όπως είπαμε και στην αρχή, ο παραπάνω συνοπτικός κατάλογος δεν είναι πλήρης. Οι καταστροφές και οι διώξεις των βιβλίων δεν έπαψαν ποτέ…

MOΛΙΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ ΕΝΑ ΑΚΟΜΗ ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΟ ΒΙΒΛΙΟ….

(Διαβάστε το, πριν προλάβει να καεί κι αυτό στην Πυρά της μεταμοντέρνας Ιεράς Εξέτασης…)

BOGOMILOI EXOFYLLO 1 LOW (1)

Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ «ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΕΥΡΩΠΗ» ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ “ΟΝΤΙΝΙΚΟ ΠΕΙΡΑΜΑ” ΤΟΥ ΚΑΡΛ ΓΙΟΥΝΓΚ;

Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ «ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΕΥΡΩΠΗ» ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ “ΟΝΤΙΝΙΚΟ ΠΕΙΡΑΜΑ” ΤΟΥ ΚΑΡΛ ΓΙΟΥΝΓΚ;
tumblr_mfgayckaNS1r3jen8o1_500


Γράφει ο Ραφαήλ-Νίκος Μπελενιώτης.

Μια νέα μορφή του πνευματικού Παγανισμού είναι αυξανόμενη δύναμη στον σύγχρονο πνευματικό και πολιτικό σκηνικό του Δυτικού πολιτισμού της Ευρώπης. Ομάδες κοινότητες αλλά και κάθε είδους οργανώσεις ξεπηδούν από το πουθενά πρεσβεύοντας την παγανιστική θρησκεία.

Όσοι γνωρίζουν τον ψυχολόγο-φιλόσοφο και προφήτη, από όσο φαίνεται και όπως θα δούμε παρακάτω, Καρλ Γκούσταβ Γιούνγκ, γνωρίζουν σίγουρα και το μεγάλο έργο του γύρω από το προσωπικό και συλλογικό Ασυνείδητο. Μέσα σε αυτό το βασίλειο του ασυνείδητου υπάρχουν τα λεγόμενα «Αρχέτυπα». Αυτά τα αρχέτυπα είναι σχέδια διάφορων λειτουργιών της ανθρώπινης ψυχής. Προσωποποιούνται συχνά από θεούς και ήρωες, μέσα από τους μύθους και τις θρησκείες της ανθρωπότητας. Υπάρχουν, όπως λογικά πολλοί θα έχουν παρατηρήσει, κάποιες ομοιότητες ανάμεσα στις θρησκείες και στους μύθους, ανάμεσα στα Αρχέτυπα. Ένα, ας πούμε, κοινό που είχε η Σκανδιναβική θρησκεία και μυθολογία με τις παραδόσεις του Χριστιανισμού είναι αυτό της Θυσίας.

Η θυσία στην σκανδιναβική μυθολογία εκπροσωπείτε από τον Θεό Όντιν (ή Βοτάν ή Βοντέν), όπου αυτοθυσιάζοντας τον εαυτό του και βάζοντας τον σε μια δοκιμασία, κρεμάστηκε από το Δέντρο του Κόσμου για μέρες, προκειμένου όπως υποστηρίζει ο μύθος, να του δοθεί η γνώση των αρχαίων Ρούνων (είδος Σκανδιναβικής γραφής ).

Scania

Η χριστιανική θρησκεία τώρα, θέλει τον Ιησού (Σωτήρας των ανθρώπων, όπως παρουσιάζεται και ο Όντιν) να θυσιάζεται από τους ανθρώπους στο μαρτυρικό Σταυρό ξεπλένοντας με τη θυσία του τις αμαρτίες του ανθρώπινου γένους. Έτσι με αυτό το μικρό παράδειγμα βλέπουμε τις ομοιότητες που υπάρχουν μεταξύ των διάφορων θρησκειών και παραδόσεων της Ευρώπης και όχι μόνο, εν τέλει, όπως θα έλεγε και ο Γιούνγκ, μεταξύ των αρχετύπων.

Πέρα από τις θεωρίες περί αρχετύπων και συλλογικών, ατομικών, ασυνειδήτων, ο Γιούνγκ ανέπτυξε μια πεποίθηση ότι ο αρχαίος Νους των ανθρώπων είναι ακόμη ζωντανός αλλά όχι ελεύθερος παρά συνεσταλμένος και κρυμμένος. Θεωρούσε πως αυτός ο Νους θα μπορούσε να αντικατοπτρίζει την ευρωπαϊκή πνευματικότητα. Ίσως ο Γιούνγκ να ήταν ένας μεγάλος προφήτης του παγανισμού, όπως τον αναγνωρίζουν πολλοί σύγχρονοι μελετητές αλλά και πιστοί του παγανισμού. Συγκεκριμένα θεωρούσε πως ο Χριστιανισμός αποτελεί ένα μόνο μέρος της πνευματικότητας της Ευρώπης και πως υπήρχε και ένα δεύτερο υπόγειο στρώμα στον ευρωπαϊκό Νου. Αυτό του Παγανισμού όπου ήταν προχριστιανικός. Ο Γιούνγκ το καλοκαίρι του 1960 έγραψε και έστειλε μια επιστολή σε έναν γνωστό του από την Χιλή ονόματι Μιγκέλ Σεράνο. Μεταξύ των άλλων αυτή η επιστολή ανέφερε: «…(..) Όταν η πίστη στον Θεό Βοτάν (Όντιν) εξαφανίστηκε και κανείς δεν τον σκεπτόταν πια, το φαινόμενο που ονομαζόταν Βοτάν παρέμεινε…(…) Στην πραγματικότητα βρίσκονται ακόμη εκεί και χρειάζεται μόνο μια συγκεκριμένη γενική κατάσταση προκειμένου να επανέλθουν με πλήρεις δυνάμεις.(…) Εάν αυτό το ερώτημα δεν γίνει πλήρως κατανοητό και δεν δοθεί καμιά κατάλληλη απάντηση, το αρχέτυπο, το οποίο εκφράζει αυτήν την κατάσταση, επεμβαίνει..(..) Θα προτιμούσαν να πέσουν γρήγορα στην παγίδα. Ήμαστε στην ίδια δύσκολη θέση με την Γερμανία πριν τον εθνικοσοσιαλισμό την δεκαετία του είκοσι, ήμαστε δηλαδή ικανοί να υποβληθούμε σε έναν κίνδυνο ενός πρόσθετου αλλά αυτήν την φορά παγκόσμιου πειράματος του Βοτάν (όντιν)..(..)»

jung

Να σημειωθεί, προκειμένου να μην υπάρξει η όποια παρεξήγηση πως ο Γιούνγκ δεν θεωρούσε πως πρέπει να πιστεύουμε σε θεούς ή σε υπερφυσικές δυνάμεις οι οποίες έχουν μια ύπαρξη και μοιάζουν στους ανθρώπους. Η αποκάλυψη αυτών των θεών αποτελούν αρχέτυπα και πρότυπα συμπεριφοράς, όχι όμως όντα λατρείας. Είναι τα αρχαία σχέδια του σύγχρονου Νου. Με την παραπάνω επιστολή λοιπόν, για να επανέλθουμε, ο Γιούνγκ επιστρέφει στο θέμα που τον είχε απασχολήσει το 1930. Είχε την οξυδέρκεια να θεωρήσει πως ο μυθικός θεός Όντιν είναι ο θεός των Γερμανών και αρχέτυπο τους το οποίο ζει μέχρι σήμερα μέσα τους. Ο Γιούνγκ γράφει για δύο Οντινικά πειράματα και χρονολογεί το πρώτο που έγινε με την άνοδο του Χίτλερ και του Ναζισμού μέχρι και το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Προειδοποιεί και για ένα δεύτερο ακόμα πιο καταστροφικό. Ο Όντιν παρουσιάζεται έχοντας ως αρχέτυπο αυτά τα ενστικτώδη, δημιουργικά, πνευματικά, λογοτεχνικά, πολεμικά, και ερωτικά ακόμα αισθήματα του ανθρώπου. Τα μέρη της ανθρώπινη ψυχής και περισσότερο της ψυχής των Βορειοευρωπαίων είναι αυτά που αντικατοπτρίζονται στον Όντιν. Τα στοιχεία και μέρη του σκοτεινού κόσμου, της μαγείας του μύθου και της επιρροής του, στην τρέλα της μάχης και της ορμής αλλά και η μανία της επικράτησης και κυριαρχίας.

Το πρώτο Οντινικό πείραμα όπως το αποκαλούσε, αυτή η έγερση του αρχετύπου του Όντιν στον γερμανικό λαό έγινε με την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία και τη μανία της καταστροφής των Ναζί, η τρέλα της μάχης και της υπεροχής…

Odin

Μια ακαδημαϊκός της Σκανδιναβικής θρησκείας η Χίλντα Ντέιβιντσον έγραψε: «Τα βάθη και τα σκοτεινά μυστήρια του υποσυνείδητου αναγνωρίζονται πλήρως στους μύθους. Ο μεγαλύτερος τρόμος εκείνος της αποσύνθεσης του νου στην τρέλα ή στον θάνατο δεν απομακρύνεται. Στο Ράγκαναροκ (η συντέλεια του κόσμου στην Σκανδιναβική μυθολογία) κατακερματίστηκε και τα τέρατα χόρτασαν την καταστροφή. Μετά από αυτήν την πραγματικότητα μπορούσαμε να δούμε πέρα από την καταστροφή και να φανταστούμε έναν κόσμο κτισμένο επάνω στα ερείπια του παλιού κόσμου»

images (1)

Το τέλος του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου βρήκε μια Ευρώπη συντετριμμένη, εξαθλιωμένη, πληγωμένη και κατακερματισμένη. Θα μπορούσε ίσως ο μύθος της Σκανδιναβικής συντέλειας να συμβόλιζε το πρώτο οντινικό πείραμα του Γιούνγκ μαζί με τη συλλογική τρέλα που ανέβασε τους Ναζί στην εξουσία τη στιγμή που ο γερμανικός λαός ήταν εξαθλιωμένος; Ο ίδιος το υποστήριζε, μιας και στις δύο περιπτώσεις τα τέρατα χόρτασαν με την καταστροφή. Είναι όμως το πρώτο Οντινικό πείραμα το πρώιμο για ένα δεύτερο πείραμα, όπως υποστήριζε πάλι ο Γιούνγκ, πιο καταστροφικό. Ίσως. Αν κοιτάξουμε την ιστορία που γράφεται τώρα ίσως να καταλήξουμε σε ένα τρομακτικό συμπέρασμα: Το δεύτερο Οντινικό πείραμα βρίσκεται σε εξέλιξη με την οικονομικά ισχυρή Γερμανία να ασκεί και πάλι τον έλεγχο στην Ευρώπη και την επιρροή με τις χώρες του νότου και του βορρά χωρισμένες στα ίδια οικονομικά στρατόπεδα με αυτά του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Μόνο που αυτό το πείραμα και αυτός ο πόλεμος γίνεται πίσω από κλειστές πόρτες και βαριούς χαρτοφύλακες , νούμερα και στατιστικά.

Η ιστορία, ο μύθος και οι παραδόσεις, όπως και οι θρησκείες θα παίξουν ρόλο –αν δεν παίζουν ήδη- στην αποκάλυψη του αρχέτυπου του Όντιν στον γερμανικό λαό έχοντας προδιαγράψει το μέλλον της Ευρώπης για άλλη μια φορά;

images

Ναζί Επιστήμονες κι Εγκληματίες Πολέμου στην υπηρεσία των ΗΠΑ

ΟPERATION PAPERCLIP

Ναζί Επιστήμονες κι Εγκληματίες Πολέμου στην υπηρεσία των ΗΠΑ

project-paperclip-02

Γράφει ο Γιώργος Στάμκος

Καλοφυλαγμένο μυστικό επί δεκαετίες υπήρξε η ανίερη συμμαχία που συνέπτυξε μεταπολεμικά το κράτος των ΗΠΑ με τα υπολείμματα του ηττημένου ναζιστικού καθεστώτος και συγκεκριμένα με Ναζί επιστήμονες και στρατιωτικούς που θα μπορούσαν κάλλιστα να χαρακτηριστούν και να καταδικαστούν ως εγκληματίες πολέμου. Με καθυστέρηση σχεδόν επτά δεκαετιών η κυβέρνηση των ΗΠΑ αναγνωρίζει πλέον πως οι μυστικές υπηρεσίες της στα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου χρησιμοποίησαν ως κατασκόπους κ.α. εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης περισσότερους από χίλιους Ναζί, παραβλέποντας το γεγονός πως οι πιο πολλοί ήταν εγκληματίες πολέμου.

Η εφημερίδα The New York Times σε πρωτοσέλιδο ρεπορτάζ στο φύλλο της Δευτέρας 27 Οκτωβρίου 2014 αποκάλυψε, έπειτα από σχετική έρευνα εγγράφων κρατικών υπηρεσιών, κυρίως της CIA και του FBI, που αποχαρακτηρίστηκαν πρόσφατα, ότι αυτή «η ευρεία χρησιμοποίηση των Ναζί κατασκόπων έλαβε διαστάσεις κατά τον Ψυχρό Πόλεμο και υποστηριζόταν από τους δυο τιτάνες των μυστικών υπηρεσιών της δεκαετίας του 1950, τον επί μεγάλο διάστημα αρχηγό του FBI Xουβερ και τον διευθυντή της CIA Άλεν Ντάλες». Έτσι, ακόμη κι αν κάποιος αποκάλυπτε την ύπαρξη ενός Γερμανού εγκληματία πολέμου στο έδαφος των ΗΠΑ και ζητούσε από το αμερικάνικο Υπουργείο Δικαιοσύνης τη σύλληψή του, τότε παρενέβαινε από τη σκιά κάποια μυστική υπηρεσία και σταματούσε κάθε περαιτέρω ενέργεια.

9

Μια τέτοια περίπτωση ήταν ο αξιωματικός των SS Ότο φον Μπόλσβιγκ, έμπιστος σύμβουλος του διαβόητου Άντολφ Άιχμαν και συγγραφέας του “Μεθοδολογίου για το πώς πρέπει να τρομοκρατούνται οι Εβραίοι”. Αυτός είχε το 1954 την προσωπική κάλυψη του τότε αρχηγού του FBI κι έτσι εξουδετερώθηκε η εντολή του Υπουργού Δικαιοσύνης για τη σύλληψη του. Σύμφωνα με τις αποκαλύψεις των NY Times o Αμερικανικός Στρατός, η CIA καθώς και άλλες κρατικές υπηρεσίες «αξιοποίησαν τουλάχιστον χίλιους πρώην Ναζί και συνεργάτες τους ως κατασκόπους και πληροφοριοδότες μετά τον πόλεμο”, με βάση και την παραδοχή του Ρ. Μπράιτμαν, που ήταν μέλος του κυβερνητικού συμβουλίου που έκανε τον καταμερισμό των Γερμανών εγκληματιών πολέμου.

Ακόμη κι όταν τέλειωσε ο Ψυχρός Πόλεμος, και συγκεκριμένα το 1994 το υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ ετοιμαζόταν να παραπέμψει σε δική κάποιον συνεργάτη των Ναζί και της Γκεστάπο με το όνομα Αλεξάντρας Λιλέικις, κατά του οποίου υπήρχαν συγκεκριμένα στοιχειά ότι με διαταγή του εκτελέστηκαν με πολυβόλο 60.000 Εβραίοι στη Λιθουανία. Ωστόσο η CIA εμπόδισε κάθε ενέργεια εναντίον του. Ο λόγος; Το 1952 τον είχε στρατολογήσει ως κατάσκοπο στην τότε Ανατολική Γερμανία με μισθό 1.700 δολάρια το χρόνο (εκείνης της εποχής) και δυο χρόνια αργότερα μετακινήθηκε στην Αμερική, πάντοτε στην υπηρεσία της CIA.

Αυτές οι περιπτώσεις όμως αποτελούν μονάχα την κορφή του παγόβουνου, καθώς δεν είναι πλέον μυστικό πως αρκετοί Ναζί επιστήμονες, που ήταν εγκληματίες πολέμου, βρισκόταν πίσω από την μεταπολεμική τεχνολογική υπεροχή των ΗΠΑ. Επιστήμονες, τεχνογνωσία και γερμανική τεχνολογία ήταν άλλωστε ένα από τα πολυπόθητα λάφυρα του πολέμου, όπως παραδέχθηκε το 1944 και ο Υποστράτηγος σερ Ρόναλντ Γουίκς, υπαρχηγός του ΓΕΣ της Μεγάλης Βρετανίας: «Ο γερμανικός εξοπλισμός είναι ανώτερος από τον δικό μας. Η άμεση απόκτηση των γερμανικών προγραμμάτων για την έρευνα, σχεδίαση και ανάπτυξη οπλικών συστημάτων, αποτελεί τον βασικότερο μεταπολεμικό στόχο, συνιστώντας ενδεχομένως και τη μοναδική μορφή πολεμικών αποζημιώσεων που είναι δυνατόν να αποσπαστεί από τη Γερμανία».

MJ 2012 operationpaperclipscientists 1

Ναζί επιστήμονες: τα λάφυρα των Συμμάχων

Μετά την κατάληψη και συνθηκολόγηση της Γερμανίας στις 8 Μαΐου του 1945, οι Σύμμαχοι ρίχτηκαν σ’ έναν φρενήρη αγώνα δρόμου για την απόκτηση της «μερίδας του λέοντος» τόσο της ναζιστικής τεχνολογίας, όσο και των Γερμανών επιστημόνων που την ανέπτυξαν. Πυρηνικοί αντιδραστήρες, αεροσκάφη Στελθ, συνθετικά καύσιμα, πύραυλοι V-2, πυραυλοκινητήρες, συστήματα τηλεκατεύθυνσης, κινητήρες jet, αλλά και αποτελέσματα πολλών βιοϊατρικών ερευνών και πειραμάτων (κυρίως πάνω σε αιχμαλώτους πολέμου και σε «αναλώσιμες» μειονότητες), ήταν κάποια από τα τεχνολογικά και επιστημονικά επιτεύγματα της Ναζιστικής Γερμανίας, που Αμερικανοί και Ρώσοι έδωσαν πραγματική μάχη για να τα αποκτήσουν και να τα αναπτύξουν για λογαριασμό τους. Μάλιστα έχει υποστηριχθεί πως η λαφυραγωγία των ναζιστικών σχεδίων, τεχνολογιών και επιστημόνων πυροδότησε την εξοπλιστική κούρσα του Ψυχρού Πολέμου!

Το καλοκαίρι του 1945 πολλοί Γερμανοί επιστήμονες, τεχνικοί και ειδικοί ήταν ήδη έγκλειστοι σε διάφορα στρατόπεδα των Ρώσων, Αμερικανών και Βρετανών, που ανταγωνίζονταν σκληρά για τη στρατολόγηση και την εξασφάλιση των υπηρεσιών τους. Δεν είχε σημασία αν οι περισσότεροι Γερμανοί επιστήμονες ήταν εγκληματίες πολέμου και είχαν υπηρετήσει πιστά τον ναζιστικό σκοπό. Η προοπτική της απώλειας των επιστημονικών και βιομηχανικών υπηρεσιών που θα προσέφεραν όλοι αυτοί οι Γερμανοί ειδικοί ανάγκασε τους Συμμάχους να τους περάσουν μαζικά μέσα από μια «κολυμπήθρα του Σιλωάμ», και να τους αθωώσουν έτσι ώστε να επωφεληθούν από τις υπηρεσίες τους. Βέβαια δεν μπόρεσαν να εξιλεωθούν έτσι όλοι οι Ναζί επιστήμονες, ειδικά όσοι είχαν την ευθύνη των λεγόμενων «ιατρικών πειραμάτων» του Νταχάου ή των βιοϊατρικών πειραμάτων σε κρατούμενους των στρατοπέδων συγκέντρωσης, που έβρισκαν έτσι φρικτό θάνατο στο βωμό της ναζιστικής “επιστήμης”.

Όταν στη Δίκη της Νυρεμβέργης δικάστηκαν και καταδικάστηκαν για «εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας» ορισμένοι Γερμανοί επιστήμονες, κανένας επιστήμονας που εργάστηκε στο στρατόπεδο του Νταχάου δεν δήλωσε μεταμέλεια. Μάλιστα ο δρ. Καρλ Μπραντ (Carl Brandt), ο προσωπικός θεραπευτής του Χίτλερ, όταν ρωτήθηκε από τους δικαστές «τι είναι αυτό που κάνει ένα πείραμα σημαντικό ή ασήμαντο», απάντησε κυνικά πως δεν μπορεί να υπάρξει ουσιαστικό αποτέλεσμα σ’ ένα πείραμα χωρίς να πληρωθεί ένα συγκεκριμένο τίμημα σε ανθρώπινες ζωές. Αμερικανοί δικαστές και ψυχίατροι χαρακτήρισαν τους περισσότερους Ναζί επιστήμονες «νευρωτικούς ψυχοπαθείς», όπως άλλωστε και τον αρχηγό τους, τον Αδόλφο Χίτλερ. Από τους Ναζί επιστήμονες που δικάστηκαν στη Δίκη της Νυρεμβέργης οι επτά, ανάμεσά τους και ο δρ. Μπραντ, εκτελέστηκαν και οι εννέα παρέμειναν στη φυλακή για πολλά χρόνια. Οι έρευνες τους όμως πάνω στο Mind Control, στη χορήγηση μεσκαλίνης και στην ύπνωση, ενέπνευσαν τους Αμερικανούς συναδέλφους τους που εργάστηκαν αργότερα για λογαριασμό της CIA…

Verner von Brown

Η περίπτωση του Βέρνερ φον Μπράουν

Για να μπορέσει η αμερικανική κυβέρνηση να επωφεληθεί στο έπακρο από την εμπειρία και τις γνώσεις των περισσοτέρων Ναζί επιστημόνων, που λόγω του παρελθόντος τους δεν μπορούσαν να εξασφαλίσουν με τυπικούς όρους μια βίζα μετανάστευσης στις ΗΠΑ, δημιούργησαν μια σειρά από μυστικά προγράμματα, όπως το PAPERCLIP, PROJECT 63, NATIONAL INTEREST κ.α. Εκτιμάται πως μέσω αυτών των μυστικών προγραμμάτων περισσότεροι από 1.000 Ναζί επιστήμονες και οι οικογένειές τους μεταφέρθηκαν μυστικά στις ΗΠΑ και εργάστηκαν στη συνέχεια για λογαριασμό της αμερικανικής κυβέρνησης.

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του «πατέρα» της πυραυλικής τεχνολογίας Βέρνερ φον Μπράουν (Verner von Braun). Ο φον Μπράουν ήταν υπεύθυνος του μυστικού ναζιστικού πυραυλικού προγράμματος κατασκευής των V-2, ο πρώτος πύραυλος των οποίων κτύπησε το Λονδίνο τον Σεπτέμβριο του 1944. Οι πύραυλοι αυτοί εκτοξεύονταν από τη βάση του Peenemunde στη Βαλτική Θάλασσα, και αποτελούσαν τμήμα των λεγόμενων «θαυματουργών όπλων» που σύμφωνα με τον Χίτλερ θα εξασφάλιζαν την τελική επικράτηση των Γερμανών στο πόλεμο. Οι πρωτοποριακοί αυτοί πύραυλοι κατασκευάζονταν στο εργοστάσιο στο Μίτλεβερκ, όπου και παρείχαν καταναγκαστική εργασία χιλιάδες κρατούμενοι από το γειτονικά στρατόπεδο συγκέντρωσης «Ντόρα», όπου δούλεψαν μέχρι θανάτου τουλάχιστον 20.000 αιχμάλωτοι.

Όταν το 1945 οι Αμερικανοί στρατιώτες μπήκαν σ’ αυτό το στρατόπεδο ανακάλυψαν έκπληκτοι 6.000 φρέσκα πτώματα, καθώς οι Ναζί προσπαθούσαν έστω και την τελευταία στιγμή να σβήσουν τα ίχνη και τις μαρτυρίες των εγκλημάτων τους. Οι ελάχιστοι επιζήσαντες μάρτυρες είπαν πως οι εργάτες-αιχμάλωτοι έτρωγαν μόνον μία φέτα ψωμί με μαργαρίνη την ημέρα, δέρνονταν καθημερινά, ενώ όταν κάποιοι απ’ αυτούς προσπάθησαν να σαμποτάρουν το πρόγραμμα ουρώντας… πάνω στους πυραύλους, κρεμάστηκαν μαζικά μέσα στις σήραγγες όπου δούλευαν! Φυσικά και ο φον Μπράουν ήξερε για όλα αυτά, ενώ συνεργάζονταν με τον διοικητή του στρατοπέδου Δρ. Άλμπιν Σαβάτζι, που ήταν υπεύθυνος αυτής της θανάσιμης μεταχείρισης…

Αν και κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου η «Έκθεση Ασφαλείας OMGUS» περιέγραφε τον φον Μπράουν ως «ένθερμο Ναζιστή» και «απειλή για την ασφάλεια των ΗΠΑ», εντούτοις αυτό δεν εμπόδισε, αμέσως μετά το τέλος του πολέμου, τη στρατολόγηση του από την αμερικανική κυβέρνηση. Μαζί με τον προϊστάμενό του Γουόλτερ Ντόρνμπεργκερ και τουλάχιστον 100 ακόμη Γερμανούς πυραυλικούς επιστήμονες και ειδικούς, που εργάζονταν στο πρόγραμμα V-2, ο φον Μπράουν, που παραδόθηκε οικειοθελώς στους Αμερικανούς στη Βαυαρία στις αρχές του 1945, κατέληξε, μέσω του προγράμματος PAPERCLIP, σε στρατιωτικές εγκαταστάσεις στην έρημο του Νέου Μεξικού, όπου και ανέπτυξε την πρωτοποριακή πυραυλική του τεχνολογία για λογαριασμών των νικητών Αμερικανών.

Verner fon braun 2

Χάρη στον φον Μπράουν και στους συνεργάτες οι ΗΠΑ ανέκτησαν την πρωτοπορία στην πυραυλική τεχνολογία και στην εξερεύνηση του διαστήματος, κλείνοντας έτσι το χάσμα που τους χώριζε από τους Σοβιετικούς που πρώτοι εκτόξευσαν δορυφόρο (Σπούτνικ, 4.10.1957) και άνθρωπο (Γιούρι Γκαγκάριν, 12.4.1961) στο διάστημα.

Όταν οι πύραυλοι Saturn Ι, ΙΒ, και V, που ανέπτυξε η ομάδα του φον Μπράουν για λογαριασμό της Αμερικής, οδήγησαν σε επιτυχία το πρόγραμμα Απόλλων 11, με την πρώτη προσελήνωση στη Θάλασσα της Γαλήνης στις 20 Ιουλίου του 1969, λίγοι θυμόντουσαν πως πίσω απ’ αυτή την κοσμοϊστορική επιτυχία κρύβονταν ένας Ναζί επιστήμονας, που αντί να καταδικαστεί κι αυτός ως εγκληματίας πολέμου εξαγόρασε με κάποιον τρόπο την ποινή του πουλώντας τις εξειδικευμένες υπηρεσίες του στην ανερχόμενη υπερδύναμη των ΗΠΑ. Μετά την επιτυχή προσελήνωση ο φον Μπράουν, έχοντας βρεθεί στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος του αμερικανικού Τύπου, έγραψε σε επιστολή του στον Αμερικανό απόστρατο αντιστράτηγο Τζούλιους Κλάιν: «Είναι αλήθεια πως υπήρξα μέλος της ελίτ ως SS του Χίτλερ… Θα εκτιμούσα αν κρατούσατε αυτή την πληροφορία για τον εαυτό σας, διότι η όποια δημοσιότητα θα έβλαπτε το έργο μου και τη NASA». Στην ουσία όμως η αμερικανική κυβέρνηση συγκάλυψε το γεγονός πως όταν ο Νηλ Άρμοστρονγκ πάτησε στην επιφάνεια της Σελήνης στην ουσία πατούσε στις στάχτες των χιλιάδων ανθρώπων που είχαν πεθάνει στο στρατόπεδο όπου κατασκευάζονταν οι V-2…

images 2

Τα «αεροπορικά πειράματα» του Νταχάου

Αν και η περίπτωση του Βέρνερ φον Μπράουν υπήρξε η πλέον χαρακτηριστική του προγράμματος PAPERCLIP, δεν ήταν όμως και η μοναδική. Μέσω του ίδιου προγράμματος εισήλθαν στη Γερμανία και Ναζί γιατροί, όπως ο Δρ. Αλμπέρτους Στρούγκχολντ, που το 1961 διορίστηκε επικεφαλής του Ιατρικού Τμήματος Αεροδιαστήματος της Αμερικανικής Αεροπορίας. Για το έργο του ο Δρ Στρούγκχολντ τιμήθηκε με το Μετάλλιο Αμερικανισμού κι άλλες τιμητικές διακρίσεις. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Δρ Στρούγκχολντ ήταν επικεφαλής του Ινστιτούτου Αεροπορικής Ιατρικής της Λούφτβαφε, γνωστή για τα περιβόητα «ιατρικά πειράματα» σε κρατούμενους του Νταχάου. Ωστόσο, αν και οι στρατιωτικοί προϊστάμενοί του και οι στενοί συνεργάτες του κατηγορήθηκαν ως εγκληματίες πολέμου και τελικά καταδικάστηκαν, ο ίδιος ούτε καν εκλήθη ως μάρτυρας!

Ο λόγος ήταν πως είχε ήδη προλάβει να στρατολογηθεί και αυτός μέσω του προγράμματος PAPERCLIP και πλέον εργαζόταν για λογαριασμό της κυβέρνησης των ΗΠΑ. Οι πληροφορίες που έχουμε για τα περιβόητα «ιατρικά πειράματα» που έγιναν στο Νταχάου από Ναζί επιστήμονες, όπως ο Δρ Στρούγκχολντ, είναι το λιγότερο ανατριχιαστικές. Στο στρατόπεδο του Νταχάου οι Ναζί γιατροί έκαναν επιστημονικές έρευνες, με γνώμονα πάντα τη στρατιωτική τους εφαρμογή.

nazi_experiment_1124495c

Οι κρατούμενοι του στρατοπέδου ήταν αναλώσιμοι. Έτσι τα «πειραματόζωά» τους σπάνια επιβίωναν. Εκεί πραγματοποιήθηκαν από S.S. γιατρούς και πειράματα για να διαπιστωθεί ο ακριβής χρόνος που μπορούσε να επιζήσει ένας αεροπόρος, που θα πετούσε πάνω από τον παγωμένο Βόρειο Ατλαντικό το μήνα Φεβρουάριο (δυστυχώς χρησιμοποιήθηκαν κρατούμενοι στο ρόλο των «αεροπόρων»). Η πληροφορία αυτή ήταν ιδιαίτερα σημαντική για τη εμπόλεμη Γερμανία, που φιλοδοξούσε να στείλει τα βομβαρδιστικά της αεροσκάφη ν’ αδειάσουν τα φορτία τους στις ανατολικές ακτές των ΗΠΑ. Με διαταγή λοιπόν του ίδιου του Χάινριχ Χίμλερ οι γιατροί του Νταχάου χρησιμοποιούσαν τεράστιες δεξαμενές παγωμένου νερού, που ήταν εφοδιασμένες με χρονόμετρα, για να καταγράψουν το χρόνο που απαιτούνταν μέχρι να πεθάνουν μέσα τους οι κρατούμενοι. Σε άλλα πειράματα «αεροπορικής ιατρικής» οι τρόφιμοι του στρατοπέδου συνθλίβονταν μέχρι θανάτου μέσα σε θαλάμους υψηλής πίεσης (σαν να έπεσε ξαφνικά κάποιος από ύψος 13.000 μέτρων), προκειμένου να μάθουν οι γιατροί πόσο ψηλά θα μπορούσαν να πετάξουν με ασφάλεια οι Γερμανοί πιλότοι. Σε κάποιους έδιναν υποχρεωτικά να πιουν θαλασσινό νερό, για να δουν αν οι Γερμανοί πιλότοι που καταρρίπτονταν στη θάλασσα μπορούσαν να επιζήσουν πίνωντας θαλασσινό νερό. Κάποιοι άλλοι πυροβολούνταν σκόπιμα και κατόπιν χορηγούνταν ενέσιμα σ’ αυτούς μια ειδική θρομβωτική ουσία, για να δοκιμαστεί κατά πόσο μπορούσαν οι πληγές τους να κλείσουν. Και η παρέλαση των πειραμάτων της φρίκης δεν έχει τέλος…

USA NAZI FLAG

Η ιστορία επαναλαμβάνεται

Είναι αλήθεια πως το πρόγραμμα PAPERCLIP υπήρξε αρχικά αντικείμενο διαμάχης, όπως αποδεικνύεται κι από ένα έγγραφο του Υπουργείου Στρατιωτικών των ΗΠΑ με ημερομηνία 27 Νοεμβρίου 1946. Σ’ αυτό ο Στρατηγός Γκρόουβς, διευθυντής του Σχεδίου Μανχάταν, με αφορμή τη στρατολόγηση του Γερμανού φυσικού Otto Hahn, έγραφε πως δεν επιθυμεί να χρησιμοποιούνται στο Project Manhattan, είτε άμεσα είτε έμμεσα, οι υπηρεσίες των ξένων επιστημόνων που βρισκόντουσαν στις ΗΠΑ, «φωτογραφίζοντας» έτσι τους Ναζί επιστήμονες. Ο ίδιος δεν έφερε αντίρρηση στο να πολιτογραφηθούν οι Γερμανοί επιστήμονες ως Αμερικανοί πολίτες, διότι αυτό θα συνέβαλε σημαντικά στην ευημερία των Ηνωμένων Πολιτειών. Όμως αρνούνταν την εμπλοκή τους σε μυστικά στρατιωτικά προγράμματα και σε ιατρικά πειράματα στο χώρο των ΗΠΑ. Όπως ήταν φυσικό οι αντιρρήσεις του Στρατηγού Γκρόουβς δεν ελήφθησαν καθόλου υπόψιν και πάνω από χίλιοι Ναζί επιστήμονες παρέλασαν από τα στρατιωτικά και όχι μόνον εργαστήρια των ΗΠΑ, προσφέροντας τις υπηρεσίες τους για λογαριασμό του «Ελεύθερου Κόσμου».

Βέβαια και οι Σοβιετικοί από την πλευρά τους έκαναν κάτι το αντίστοιχο αιχμαλωτίζοντας και στρατολογώντας πολλούς Ναζί επιστήμονες που εργάστηκαν στη συνέχεια για τα δικά τους προγράμματα. Η διαφορά όμως ήταν πως οι περισσότεροι Ναζί επιστήμονες επέλεγαν να πάνε εθελοντικά στις ΗΠΑ, προσδοκώντας και οικονομικά οφέλη, ενώ όσοι πήγαιναν στη Σοβιετική Ένωση αναγκάζονταν να το κάνουν. Έτσι σε γενικές γραμμές οι ΗΠΑ επωφελήθηκαν σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από τις υπηρεσίες των Ναζί επιστημόνων σε σχέση με τη Σοβιετική Ένωση.

Μάλιστα, μετά την κατάρρευση της τελευταίας στις αρχές της δεκαετίας του 1990, και πολλοί Σοβιετικοί και Ρώσοι επιστήμονες κατέφυγαν κι αυτοί με τη σειρά τους στις ΗΠΑ πουλώντας τις πολύτιμες υπηρεσίες τους τόσο στην αμερικανική κυβέρνηση και στη CIA, όσο και στον ιδιωτικό τομέα.

Πρόκειται για μια επανάληψη της ιστορίας, όπου οι ηττημένοι, εκτός των άλλων, προσφέρουν και τα καλύτερα επιστημονικά μυαλά τους στους νικητές. Ειδικά σε περιόδους πολέμων και μεγάλων κρίσεων ισχύει δυστυχώς το «ο σώζων εαυτόν σωθείτω» και οι πιο εξειδικευμένοι και μορφωμένοι ξέρουν να ελίσσονται και να επιβιώνουν πουλώντας τις υπηρεσίες τους, ακόμη και στους μέχρι πρότινος εχθρούς. Άλλωστε είμαστε πολιτισμένη κοινωνία όσο ακόμη δουλεύουν οι μηχανές, έχουμε ηλεκτρισμό και τα ψυγεία γεμάτα. Αν πέσει όμως το σκοτάδι και η πείνα, τότε γινόμαστε πρωτόγονοι και κανίβαλοι. Για να μην γίνουμε κάτι τέτοιο πρέπει να θυμόμαστε πάντα πως «Ο άνθρωπος είναι ένα καλάμι, το πιο αδύναμο στη φύση, αλλά είναι ένα καλάμι που σκέφτεται. Δεν χρειάζεται δα και να ταρακουνηθεί το σύμπαν για να το συνθλίψει. Φτάνει μόνο λίγος ατμός, μια σταγόνα νερού για να θανατωθεί. Αλλά ακόμα κι αν το συνέθλιβε το σύμπαν, ο άνθρωπος θα ήταν ανώτερος από αυτό που τον θανάτωσε, καθώς γνωρίζει ότι πεθαίνει και αναγνωρίζει την υπεροχή του σύμπαντος σε σχέση με αυτόν…». Μπλέηζ Πασκάλ, Στοχασμοί, 1669

O Γιώργος Στάμκος (stamkos@post.com) είναι συγγραφέας και δημιουργός του περιοδικού Ζενίθ (www.zenithmag.wordpress.com).

Δημοσιεύτηκε στο Tvxs Ιστορία 11:07 | 28 Οκτ. 2014

O ΝΤΟΠΑΡΙΣΜΕΝΟΣ ΧΙΤΛΕΡ

O ΝΤΟΠΑΡΙΣΜΕΝΟΣ ΧΙΤΛΕΡ

ΓΙΑ ΤΟΝ ΙΑΤΡΙΚΟ ΦΑΚΕΛΟ ΤΟΥ ΧΙΤΛΕΡ ΈΧΟΥΝ ΓΙΝΕΙ ΠΟΛΛΕΣ ΕΡΕΥΝΕΣ, ΚΥΡΙΩΣ ΜΕΤΑΠΟΛΕΜΙΚΑ, ΓΡΆΦΤΗΚΑΝ ΒΙΒΛΙΑ ΚΑΙ ΓΥΡΙΣΤΗΚΑΝ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ. ΚΥΡΙΑ ΠΗΓΗ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗΣ ΥΠΗΡΧΑΝ ΟΙ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΤΟΥ ΙΑΤΡΟΥ, ΔΡ. THEODOR MORELL, ΠΟΥ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΣΕ ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΕΙ ΥΓΙΗ ΚΑΙ ΣΕ “ΦΟΡΜΑ” ΤΟΝ ΑΡΧΗΓΟ ΤΟΥ Γ’ ΡΑΪΧ. ΕΚΕΙΝΟ ΠΑΝΤΩΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΥΡΥΤΕΡΑ ΓΝΩΣΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ Ο ΧΙΤΛΕΡ, ΠΕΡΑΝ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ, ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΣΕ ΚΑΙ ΨΥΧΟΤΡΟΠΕΣ ΟΥΣΙΕΣ ΠΟΥ ΘΕΩΡΟΥΝΤΑΙ ΠΑΡΑΝΟΜΕΣ. ΗΤΑΝ ΤΑ ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΑ ΞΕΣΠΑΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΧΙΤΛΕΡ, Η ΠΑΡΑΝΟΪΚΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΤΕΡΑ, ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΧΡΗΣΗΣ ΤΕΤΟΙΩΝ ΟΥΣΙΩΝ;

Hitler 1

Γράφει ο Γιώργος Στάμκος (stamkos@post.com)

Ήταν άραγε κι ο Αδόλφος Χίτλερ χρήστης ψυχοτρόπων ουσιών ή, ακόμη περισσότερο, ένας εξαρτημένος ναρκομανής;

Για τις σχέσεις του αρχηγού του Γ’ Ράιχ με τις ψυχοτρόπες ουσίες έχουν γραφτεί πολλά. Το θέμα απασχόλησε μάλιστα και σειρά ντοκιμαντέρ με τίτλο “Ο Υπόγειος Κόσμος των Ναζί” του National Geographic, όπου παρουσιάστηκαν μια σειρά από μαρτυρίες και ντοκουμέντα πάνω στη σχέση του Φύρερ με τα ναρκωτικά.
Ως γνωστόν ο Χίτλερ ήταν ένας φανατικός αντικαπνιστής, αντιαλκοολικός, χορτοφάγος, αλλά αυτό, όπως φαίνεται, δεν τον εμπόδιζε αρχικά να δοκιμάζει και στη συνέχεια να κάνει συστηματική χρήση των ψυχοτρόπων ουσιών. Ο Βρετανός συγγραφέας και ερευνητής Τρέβορ Ράβενσκροφτ στο βιβλίο του Spear of Destiny (Λόγχη του Πεπρωμένου) ισχυρίζεται πως ο Χίτλερ, όταν ήταν ακόμη νεαρός και επίδοξος ζωγράφος στη Βιέννη, είχε τα πρώτα οράματα του “πεπρωμένου” του με τη χρήση της μεσκαλίνης. Το ισχυρό αυτό παραισθησιογόνο (που προέρχεται από κάκτο) το είχε φέρει από το Μεξικό στη Βιέννη ο παλαιοβιβλιωπόλης Έρνστ Πρέζτκε και το χρησιμοποιούσε μαζί μ΄ ένα μικρό κύκλο αποκρυφιστών σε διάφορες τελετές μύησης. Σύμφωνα με τον ίδιο ο νεαρός Χίτλερ πρέπει να έκανε χρήση της μεσκαλίνης τουλάχιστον μία φορά σε δάσος γύρω από τη Βιέννη κι αυτό ήταν μία από τις εμπειρίες που του άλλαξε τη ζωή και την κοσμοθέαση.

Hitler 2

ΜΕ ΤΙ “ΦΤΙΑΧΝΟΝΤΑΝ” Ο ΧΙΤΛΕΡ;

Όταν αργότερα ο Χίτλερ δημιούργησε το Ναζιστικό Κόμμα κι ασχολήθηκε με την πολιτική χρειαζόταν επιπλέον ενέργεια για να εξαπολύει τους πύρινους λόγους του και να ξεσηκώνει τα πλήθη των απογοητευμένων από την ήττα και την οικονομική κρίση Γερμανών. Ο τεμπέλης από τη φύση του Χίτλερ, έπρεπε λοιπόν να έχει συνεχώς τις “μπαταρίες του γεμάτες”, ειδικά όταν η Γερμανία είχε μπει στον πόλεμο. Δεν χρησιμοποιούσε γι’ αυτό μόνον βιταμίνες, “ενεργειακά ποτά”, και “σπέρμα ταύρου”, όπως ισχυρίζονταν ορισμένοι ερευνητές, αλλά και διάφορα κοκτέιλ από ψυχοτρόπες ουσίες. Συχνά μάλιστα λάμβανε δόσεις με περισσότερες από 80 διαφορετικές ουσίες ημερησίως! Εισέπνεε μάλιστα κάποιες φορές και σκόνη κοκαϊνης ή έβαζε οφθαλμικές σταγόνες εμποτισμένες κατά 10% με κοκαΐνη για να “ανακουφιστεί” από διάφορες ενοχλήσεις.
Από το 1942 ο προσωπικός γιατρός του Χίτλερ, Δρ. Theodor Morell, παραδέχθηκε πως χορηγούσε σε καθημερινή βάση στον αρχηγό του Γ’ Ράιχ δόσεις μεθαμφεταμίνης σε συνδυασμό με βιταμίνες κ.α. -ένα κοκτέιλ που το αποκαλούσε χαριτολογώντας ως «Vitasomething», ώστε ο Φύρερ να μην κουράζεται και να έχει επάρκεια ενέργειας. Ανάμεσα στ’ άλλα ο Δρ. Morell χορηγούσε στον Χίτλερ κι ένα παρασκεύασμα που ονομάζεται “Testoviron”, δηλαδή ένα είδος τεστοστερόνης, που συνήθως ο Χίτλερ λάμβανε προτού περάσει μια νύχτα με την ερωμένη του Έβα Μπράουν…

Hitler 3

Ο Χίτλερ, ειδικά προς τα τελευταία χρόνια του πολέμου όταν η ήττα φαινόταν όλο και πιο αναπόφευκτη, προσπαθούσε να “ανεβάσει” την ψυχική του διάθεση -όντας “διπολικός”- και φυσικά την ενεργητικότητα του, με κοκτέιλ διεγερτικών που του χορηγούσε ο προσωπικός του γιατρός. Λέγεται μάλιστα πως πολλά από τα συμπτώματα της μυστηριώδους “ασθένειας του Χίτλερ”, που κάποιοι γιατροί υποστήριζαν πως έπασχε από Πάρκινσον, οφείλονταν στην ουσία από τις παρενέργειες και τις επιπλοκές της εξάρτησής του από τα ναρκωτικά, όπως π.χ. το τρέμουλο των χεριών, τα αλλοπρόσαλλα παραληρήματα του κ.α.

Για κάποιους μάλιστα η μεταμόρφωση του Χίτλερ κατά τη δεκαετία του 1930 από έναν εξουσιοφρενή εγωμανή σε ψυχρό μαζικό δολοφόνο αλλά και των λανθασμένων στρατηγικών επιλογών του, οφείλονταν εν μέρει στην απώλεια της αίσθησης της πραγματικότητας λόγω της κατάχρησης των ψυχοτρόπων ουσιών.

6. Hitler Narkomanis
Ο “ΥΠΝΩΤΙΣΤΗΣ” ΧΙΤΛΕΡ

Μήπως όμως κι από την άλλη η “χαρισματική” προσωπικότητα του Χίτλερ και το γεγονός πως “μάγευε” τα πλήθη με τους φλογερούς του λόγους οφείλονταν στη διέγερση που είχε από τις ψυχοτρόπες ουσίες; Μιλώντας σ’ έναν ψυχολόγο των φυλακών, εν αναμονή της δίκης του στη Νυρεμβέργη, ο πρώην Γενικός Διοικητής της κατεχόμενης Πολωνίας Χανς Φρανκ (1900-1946) περιγράφει την “υπνωτιστική” επίδραση του Χίτλερ στις μάζες, λέγοντας: “Δυσκολεύομαι να με καταλάβω. Πρέπει να υπάρχει κάτι το θεμελιωδώς κακό σε μένα, σε όλους τους ανθρώπους. Μαζική ύπνωση; Ο Χίτλερ καλλιέργησε αυτό το κακό. Όταν τον είδα να μιλά σ’ αυτή την ταινία που έδειξε το δικαστήριο, για μια στιγμή ένιωσα το ίδιο. Φαίνεται αστείο. Κάθεται ο ένας στο δικαστήριο γεμάτος συναισθήματα ενοχής και ντροπής και τότε εμφανίζεται ο Χίτλερ στην οθόνη και νιώθει πως θέλει ν’ απλώσει το χέρι και να τον αγγίξει… Δεν είναι κάποιο διάβολος με κέρατα στο κεφάλι και διχαλωτή ουρά που έρχεται σ’ εμάς. Εμφανίζεται μ’ ένα μαγευτικό χαμόγελο, προκαλώντας ιδεαλιστικά συναισθήματα, κερδίζοντας έτσι την πίστη μας σ’ αυτόν. Δεν μπορούμε να πούμε πως ο Χίτλερ εκβίαζε τον γερμανικό λαό. Μας αποπλάνησε όλους”.
Σε τελική ανάλυση το γεγονός πως χάθηκαν εκατομμύρια άνθρωποι κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου δεν οφείλονταν στο ότι ο Χίτλερ ήταν άρρωστος ή τοξικομανής, αλλά επειδή οι περισσότεροι Γερμανοί ακολούθησαν πιστά τις ανθρωποθυσιαστικές αποφάσεις του. Ο Χίτλερ πάντα ήξερε τι έκανε. Δεν μπορούμε όμως να πούμε το ίδιο και για τον γερμανικό λαό.

1. PERVITIN WWII
ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ

Fabienne Hurst, WWII Drug: The German Granddaddy of Crystal Meth, Der Spiegel, 30.5.2013

# Andreas Ulrich, The Nazi Death Machine: Hitler’s Drugged Soldiers, Der Spiegel,6.05.2005

# Steve Robson: Nazis on narcotics: How Hitler’s henchmen stayed alert during war by taking CRYSTAL METH, Dailymail, 1.06.2013

# Hitler the drug addict: How he used a cocktail of drugs including cocaine to make him a ‘Nazi superman’, Dailymail, 24.8.2013

# A Brief History of Methamphetamine: Methamphetamine Prevention in Vermont Government of Vermont. Retrieved 29.12012. # Colin A. Ross, Οι Γιατροί της CIA, Λιβάνης 2011

# Γιώργος Στάμκος, Mind Control: O Πόλεμος για τον Έλεγχο του Νου, Άγνωστο 2005

# Harry Shapiro, Drugs: Ένας Πλήρης Οδηγός για τις Νόμιμες και Παράνομες Ουσίες, ΚΕΘΕΑ 2009

# Ψυχεδέλεια και Ψυχότροπα (ειδική έκδοση), εκδ. Άγνωστο 2009

# Ravenscroft, Travor, Η Απόκρυφη Ιστορία του Ναζισμού, Αρχέτυπο 2001

# Κάισλερ Άρθουρ, Ο Κομισάριος και ο Γιόγκι, Γαλαξίας, 1962 

# Lee M. and Shlain B. Acid Dreams: The CIA, LSD and the Sixties Rebellion, Grove Press, 1986

# Gordon Thomas, Journey into Madness: Τhe True Story of Secret CIA Mind Control and Medical Abuse, Bantam Books, USA, 1989

# Stephen Snelders and Toine Pieters, Social History of Medicine, Oxford University Press, 19.02.2011

MIND CONTROL

1914-2014: 100 χρόνια από την έκρηξη του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου

1914-2014

100 χρόνια από την έκρηξη του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου


Γράφει ο Γιώργος Στάμκος
 

«Το Νέο Έτος ξεκινά με ελπίδα, με ευκαιρίες, με τη βεβαιότητα για όμορφα πράγματα, καλές επιχειρηματικές εξελίξεις και μυαλά δίχως σκοτούρες, αν αξιοποιηθεί η ευκαιρία». New York Times, 1 Ιανουαρίου 1914

 

Στις 28 Ιουνίου του 2014 συμπληρώθηκαν εκατό χρόνια από την ημέρα που ο διάδοχος του θρόνου της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας Φραγκίσκος Φερδινάρδος δολοφονήθηκε στο Σεράγεβο από το νεαρό Σερβοβόσνιο Γκαρβρίλο Πρίνσιπ, μέλους της οργάνωσης “Μλάντα Μπόσνα” (Νέα Βοσνία).

Ο πρίγκιπας διάδοχος της Αυστρίας είχε κάνει το λάθος να προκαλέσει τους Σερβοβόσνιους εθνικιστές με το να επισκεφθεί το κατεχόμενο Σεράγεβο (Η Βοσνία-Ερζεγοβίνη είχε προσαρτηθεί επίσημα στην Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία το 1908) στις 28 Ιουνίου, Ημέρα του Αγίου Βίτου (Βίντοβνταν), που θεωρείται “ιερή” για τους Σέρβους Ορθόδοξους καθώς συνέπιπτε και με τη θλιβερή επέτειο της Μάχης στο Κοσσυφοπέδιο (28 Ιουνίου 1389).

Ήδη το Κόσοβο, η λεγόμενη “Παλιά Σερβία”, είχε απελευθερωθεί από το Σερβικό Στρατό το 1912 κατά την πρώτη φάση των Βαλκανικών Πολέμων. Η Βοσνία όμως, όπου τότε πάνω από το 50% του πληθυσμού της ήταν Σερβοβόσνιοι, ήταν υπό αυστριακή κατοχή και ήταν ο επόμενος της Σερβίας, που παράπαιε ανάμεσα στην ιδέα μιας Μεγάλης Σερβίας ή ενός κοινού κράτους όλων των νοτιοσλαβικών λαών με τη Σερβία στο επίκεντρο (Γιουγκοσλαβία).

Η δολοφονία στο Σεράγεβο έσυρε τα Βαλκάνια και την Ευρώπη σε μια Μεγάλη Νύχτα, τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, στοιχειωμένη από τα φαντάσματα εκατομμυρίων νεκρών. Οι Βαλκανικοί Πόλεμοι (1912-13), που είχαν προηγηθεί, δεν ήταν μόνον ο ανεξέλεγκτος εθνικισμός που εξερράγη σα σκουριασμένη βόμβα απ’ την Κόλαση πάνω από τη βαλκανική χερσόνησο. Ήταν κι  ένα είδος περιφερειακών συγκρούσεων των Μεγάλων Δυνάμεων μέσω των “αντιπροσώπων” ή των “μαριονέτων” τους στα Βαλκάνια.

Σχεδόν κανείς όμως δεν περίμενε πως από μία δολοφονία στα Βαλκάνια θα ξεσπούσε ένας γενικευμένος Μεγάλος Πόλεμος στην Ευρώπη που στη συνέχεια θα εξελίσσονταν σε Παγκόσμιο και θα έμενε στην Ιστορία ως ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος (Α’Π.Π.) με 8,5 εκατομμύρια νεκρούς στα πεδία των μαχών και άλλα 13 εκατομμύρια νεκρούς από τις “παράπλευρες” επιπτώσεις του πολέμου. Αυτός ο πόλεμος ήταν ο πιο δολοφονικός, ο πιο βιομηχανικός, παράλογος, απροσδόκητος και παράδοξος που είχε συμβεί ως τότε και γι’ αυτό, αρχικά, καμιά ευρωπαϊκή χώρα δεν ήθελε πραγματικά να τον κηρύξει, θεωρώντας πως δεν είναι αναπόφευκτος. Όταν όμως η αλυσιδωτή αντίδραση των γεγονότων εξώθησαν τα δύο αντίπαλα στρατόπεδα (Αντάντ και Κεντρικές Δυνάμεις) να κηρύξουν επίσημα τον πόλεμο μεταξύ 1 και 4 Αυγούστου του 1914, οι περισσότεροι πίστευαν πως θα ήταν ένας σύντομος πόλεμος λίγων μηνών, που θα κρατούσε “το πολύ ως τα Χριστούγεννα” και οι επίστρατοι θα επέστρεφαν στη θαλπωρή των σπιτιών τους.

Για τους ανθρώπους της Βικτοριανής Εποχής και της Μπελ Επόκ, στους οποίους η ανάμνηση του τελευταίου Μεγάλου Πολέμου (δηλαδή των Ναπολεόντειων Πολέμων) είχε εξοστρακιστεί από τη μνήμη τους, η ειρήνη θεωρούνταν κατά κάποιο τρόπο δεδομένη, αν και “βαρετή”, ενώ συχνά εξυμνούσαν τον ρομαντισμό των “εκπολιτιστικών” πολεμικών εκστρατειών στις αποικίες. Γι’ αυτούς ο Μεγάλος Πόλεμος ήταν κάτι το αδιανόητο και μάλιστα σε μια Ευρώπη όπου επικεφαλής των περισσότερων αυτοκρατοριών και βασιλείων ήταν μέλη και συγγενείς της ίδιας οικογενειακής δυναστείας, αυτής των Σαξ-Κοβούργων.  Για παράδειγμα από δυναστικής απόψεως στη Ρωσία η τσαρίνα ήταν Γερμανίδα και ο Τσάρος εξάδελφος του Κάιζερ. Πράγματι ο Γουλιέλμος Β’ της Γερμανίας με τον Τσάρο Νικόλαο Β’ ήταν όχι μόνον ξαδέλφια, αλλά είχαν και τακτική φιλική επικοινωνία μεταξύ τους, χρησιμοποιώντας στις επιστολές τους (στα Γερμανικά) οικείες εκφράσεις, υπογράφοντας ως “Βίλι” και “Νίκι”. Ποιος ο λόγος να πολεμήσουν εξοντωτικά ο ένας τον άλλον;

Υπήρχαν όμως κάποιοι νέοι παράγοντες που εισήλθαν στο σκηνικό για να ανατρέψουν τα ως τότε δεδομένα, καθώς πλέον η δύναμη περνούσε όλο και περισσότερο από την παραδοσιακή αριστοκρατία στους “εκπροσώπους του λαού”, πολιτικούς και φιλόδοξους στρατιωτικούς προερχόμενους από τη μεσαία τάξη, αλλά και στα έντυπα μέσα ενημέρωσης που χειραγωγούσαν εθνικιστικά τις μάζες. Υπήρχε και το μοντέλο της μαζικής υποχρεωτικής στρατολόγησης, το οποίο μετά τη Γαλλική Επανάσταση υιοθέτησαν η μία μετά την άλλη όλες οι ευρωπαϊκές χώρες, που έδωσε τη δυνατότητα στις πολιτικές και στρατιωτικές ελίτ της Ευρώπης να σχεδιάζουν μακροχρόνιους πολέμους. Υπήρχε και η πραγματικότητα της μαζικής βιομηχανικής παραγωγής, που εφοδίαζε συνεχώς αυτούς τους τεράστιους στρατούς με πυρομαχικά και κάθε είδους εφόδια ώστε να πολεμούν υπομονετικά και ασταμάτητα. Γι’ αυτό κι από τη στιγμή της έναρξής του ο πόλεμος, όχι μόνο δεν μπορούσε να τελειώσει σύντομα όπως αφελώς πίστευαν αρχικά, αλλά εξελίχθηκε σ’ έναν τεράστιο τέλμα σε μια βιομηχανοποιημένη πολιορκία, που συνέβαινε για πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία.

Τρένα μετέφεραν συνεχώς στρατευμένους άνδρες προς τη γραμμή του μετώπου σα να ήταν αλλαγή βάρδιας εργατών. Και αυτοί οι νεοφερμένοι στρατιώτες ζούσαν μέσα στα λασπωμένα ορύγματα μια μίζερη καθημερινότητα, όπως οι μεταλλωρύχοι, μόνον που μπορούσαν να σκοτωθούν ανά πάσα στιγμή. Ήταν ένας πόλεμος κατασκευών, καθώς τα χαρακώματα ήταν ένα είδος εξόρυξης -προέκταση της καταναγκαστικής εργασίας στρατιωτών, αρκετοί εκ των οποίων ήταν πρώην εξαθλιωμένοι εργάτες ορυχείων- με σκοπό την καταστροφή του εχθρού. Αλλά ήταν ο πρώτος εκβιομηχανοποιημένος πόλεμος καθώς στο επίκεντρό του βρισκόταν πλέον το πυροβολικό. Από το 1914 ως το 1918, μόνον στο Δυτικό Μέτωπο, έπεσαν 1,5 δισεκατομμύρια οβίδες! Περισσότερο κι από τις σφαίρες και τις ξιφολόγχες, το πυροβολικό επέφερε τους περισσότερους θανάτους στρατιωτών και μάλιστα “εξ αποστάσεως”.

Έτσι ο Μεγάλος Πόλεμος κατάντησε σύντομα μια αδιέξοδη πραγματικότητα γεμάτη φρίκη, αίμα, φόβο -άσκοπους ηρωϊσμούς- και θάνατο. Το τέλος του πολέμου και η ταπεινωτική για τη Γερμανία Συνθήκη των Βερσαλιών (28 Ιουνίου του 1919), η οποία ανάμεσα στ’ άλλα θα έπρεπε να αποδίδει ετησίως επί 40 χρόνια το 7,5% του ΑΕΠ της ως πολεμική επανόρθωση, ήταν ένα Casus Beli από μόνη της. Μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο οι ενοχές και το βάρος της μνήμης των εκατομμυρίων νεκρών βάραινε ασήκωτα στη σκέψη των επιζησάντων Ευρωπαίων, πολύ εκ των οποίων ήταν σακατεμένοι, τυφλωμένοι και ψυχικά τραυματισμένοι από τις εμπειρίες τους στον πόλεμο. Η συνεχής αναφορά σ’ αυτούς τους νεκρούς στην περίοδο του Μεσοπολέμου τους κρατούσε κατά κάποιο τρόπο «ζωντανούς». Σα να ήταν παρόντες στο πολιτικό σκηνικό, ακυρώνοντας την απόλυτη αξία της πλειοψηφίας, η οποία αποτελεί και τη βάση της Δημοκρατίας. Αρκετοί  δημαγωγοί πολιτικοί, κυρίως εθνικιστές και Φασίστες, ισχυρίζονταν πως ερμήνευαν τη βούληση των νεκρών –αυτής της «ουράνιας» πλειοψηφίας– και διακήρυτταν πως είχαν τη νομιμοποίηση (από τους νεκρούς!) να προχωρήσουν σε υπέρβαση, ακόμη και ανατροπή των θεσμών, δηλαδή της Δημοκρατίας, πράγμα που οδήγησε στην εγκαθίδρυση των ολοκληρωτικών φασιστικών καθεστώτων.

Οι συνεχείς αναφορές στους πεσόντες νεκρούς έφερε λοιπόν τη μεταφυσική στις πολιτικές αντιλήψεις των Ευρωπαίων. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι την ίδια περίοδο οι νεκροί του πολέμου –ανήσυχοι και επικριτικοί– έγιναν αγαπημένο θέμα στην τέχνη του Μεσοπολέμου. Οι τελετές για τους «υπέρ πατρίδος πεσόντες» και οι «Άγνωστοι Στρατιώτες» έγιναν σημεία αναφοράς, ως ένας τελετουργικός μηχανισμός ξεπλύματος των ενοχών για το γεγονός ότι τόσα εκατομμύρια άνθρωποι θυσιάστηκαν άσκοπα. Η ιδέα της απόδοσης τιμών στα λείψανα των πεσόντων νεκρών, σε συνδυασμό με μακάβριες τελετουργίες, βρήκε την έκφραση της στον ιδιάζοντα «μυστικισμό του αίματος» της ναζιστικής ιδεολογίας. Άλλωστε και ο ίδιος ο Αδόλφος Χίτλερ, που πριν ήταν ένας αποτυχημένος “Τίποτας της Βιέννης”, απέκτησε με την εθελοντική του στρατολόγηση στο Γερμανικό Στρατό και τη συμμετοχή του στο Δυτικό Μέτωπο μια αίσθηση ότι ανήκει κάπου, μια αίσθηση συντροφικότητας και “ανώτερου σκοπού”. Ο ίδιος επικαλούταν συχνά στους πολιτικούς του λόγους τόσο τις εμπειρίες του από τον πόλεμο, όσο και τους αδικοχαμένους πεσόντες νεκρούς στρατιώτες, που υποτίθεται πως “προδόθηκαν” εκ των έσω. Σύμφωνα με τον Βρετανό ιστορικό Ian Kershaw “τον Χίτλερ τον δημιούργησε ο πόλεμος και οι συνέπειες του”. Χωρίς τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο δε θα υπήρχε πολιτική καριέρα για δημαγωγούς τύπου Χίτλερ, ούτε και θα εμφανίζονταν τόσο μαζικά τα φασιστικά και τα ναζιστικά μορφώματα, που δημιουργήθηκαν μέσα από την οικονομική και κοινωνική αποσύνθεση της μεταπολεμικής περιόδου.

Ορισμένοι ιστορικοί τέλος υποστηρίζουν πως ο 20ος αιώνας στην Ευρώπη ξεκίνησε ουσιαστικά το 1914 με την έναρξη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου και τελείωσε το 1999 με τους Νατοϊκούς βομβαρδισμούς στη Σερβία; κράτησε δηλαδή μόνον 85 χρόνια. Ουσιαστικά δεν υπήρξε Α’ και Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, αλλά ένας Ανολοκλήρωτος Πόλεμος που εξελίχθηκε σε δύο φάσεις με μια ενδιάμεση “ανακωχή” διάρκειας 21 ετών (1918-1939). Ακόμη και ο λεγόμενος Ψυχρός Πόλεμος (1945-1991) ήταν ένα έμμεσο αποτέλεσμα των επιπτώσεων αυτού του Μεγάλου Ανολοκλήρωτου Πολέμου, ο οποίος και τελείωσε πάλι στα Βαλκάνια, απ’ όπου ξεκίνησε το 1914, με τους Γιουγκοσλαβικούς Πολέμους της δεκαετίας του 1990 και τελικά τον παραδειγματικό -και πάλι- βομβαρδισμό της Σερβίας. Γι’ αυτό θα έπρεπε κατά τη γνώμη μου, από την ασφαλή χρονική απόσταση που πλέον βρισκόμαστε, να γραφτεί από μία ομάδα ανοικτόμυαλων ιστορικών ένα έργο με τίτλο “Ο Ανολοκλήρωτος Πόλεμος: Ευρώπη 1914-1999”, που θα περιγράφει τα ιστορικά γεγονότα αυτής της περιόδου ως εκφάνσεις του ίδιου γεγονότος, που πυροδοτήθηκε από τη δολοφονία στο Σεράγεβο στις 28 Ιουνίου του 1914.

Ο Γιώργος Στάμκος (stamkos@post.com) είναι συγγραφέας και δημιουργός του περιοδικού Ζενίθ (www.zenithmag.wordpress.com)

Σημείωση: Το κείμενο αυτό πρωτοδημοσιεύτηκε στο http://www.tvxs.gr στις 28 Ιουνίου 2014,  επέτειο των 100 χρόνων από τη δολοφονία στο Σεράγεβο του Αρχιδούκα διαδόχου του αυστριακού θρόνου Φραγκίσκου Φερδινάρδου, που ήταν και η αφορμή για την πυροδότηση του Α’ Π. Πολέμου.

 

Stoixeiomena Balkania