Category Archives: ΑΓΝΩΣΤΗ ΙΣΤΟΡΙΑ – UNKNOW HISTORY

ΣΕΡ ΜΠΑΖΙΛ ΖΑΧΑΡΩΦ : Ο ΜΥΣΤΗΡΙΩΔΗΣ ΕΛΛΗΝΑΣ ΠΟΥ ΚΑΤΕΚΤΗΣΕ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

ΣΕΡ ΜΠΑΖΙΛ ΖΑΧΑΡΩΦ

Ο ΜΥΣΤΗΡΙΩΔΗΣ ΕΛΛΗΝΑΣ ΠΟΥ ΚΑΤΕΚΤΗΣΕ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

Image result for ΣΕΡ ΜΠΑΖΙΛ ΖΑΧΑΡΩΦ

Ο Βασίλειος Ζαχάρωφ ποζάρει με τον Μεγαλόσταυρο του Μπαθ, τον οποίο του απένειμε η Βρετανία το 1919.

 

Γράφει ο Σπύρος Δημητρίου

 

Στην Ελλάδα είναι ελάχιστα γνωστός. Όχι όμως και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Τον άνθρωπο-θρύλο, ή «μυστήριο της Ευρώπης» («L’européene mystérieux») όπως τον αποκαλούσαν οι Γάλλοι, τίμησαν η Γαλλία με το παράσημο του ανώτερου ταξιάρχη Λεγεώνος της Τιμής και η Mεγάλη Βρετανία χρίζοντάς τον ιππότη του Μεγαλόσταυρου του Τάγματος του Μπαθ. Ο πλούτος του ήταν τόσο μεγάλος που ονομάστηκε και ως ο «Ωνάσης του προηγούμενου αιώνα». Ο Sir Basil, όπως ήταν γνωστός στους βρετανικούς κύκλους, τιμήθηκε για τις υπηρεσίες του ως πράκτορας των Συμμάχων στον A’ Παγκόσμιο Πόλεμο1.

Image result for ΣΕΡ ΜΠΑΖΙΛ ΖΑΧΑΡΩΦ

Ο Βασίλης Ζαχάρωφ (1849-1936) ήταν παιδί μιας φτωχής ελληνικής οικογένειας. Γεννήθηκε στις 6 Οκτωβρίου 1849 στη Μούγλα της Τουρκίας. Σε νεαρή ηλικία οι γονείς του τον έστειλαν στην Κωνσταντινούπολη για να εργασθεί στο εμπορικό κατάστημα υφασμάτων του θείου του.

Σε τρία χρόνια, το 1866, έφυγε από την Κωνσταντινούπολη για να πάει στο Λονδίνο να συμπληρώσει τη μόρφωσή του και να αναλάβει την εκεί αντιπροσωπεία του θείου του, ο οποίος αργότερα τον κατηγόρησε για κατάχρηση εσόδων της εταιρείας. Ο Ζαχάρωφ απηλλάγη δικαστικώς και εγκατέλειψε το Λονδίνο ερχόμενος πρώτη φορά στην Ελλάδα.

Στην Αθήνα γνωρίστηκε με τον επιχειρηματία και διπλωμάτη Στέφανο Σκουλούδη, με τη διαμεσολάβηση του οποίου ήλθε σε επαφή με τον Σουηδό σχεδιαστή όπλων Nordenfeldt. Το 1877 ορίστηκε αντιπρόσωπος της ομώνυμης εταιρείας για τα Βαλκάνια.

Επωφελούμενος του πολεμικού πυρετού που ταλαιπωρούσε τότε τη Βαλκανική κατόρθωσε να κλείσει για τον οίκο που αντιπροσώπευε επικερδείς συμφωνίες για μεγάλες παραγγελίες όπλων. Το 1888 με προσωπική του διαμεσολάβηση κατάφερε να συγχωνεύσει τις δύο μεγαλύτερες εταιρείες όπλων της εποχής, τη Nordenfeldt και τη Maxim, που κατασκεύαζε τα ομώνυμα μυδραλιοβόλα και προμήθευε ολόκληρο τον πλανήτη.

Image result for ΣΕΡ ΜΠΑΖΙΛ ΖΑΧΑΡΩΦ

Όταν επήλθε διαφωνία μεταξύ των δύο, ο Ζαχάρωφ εγκατέλειψε τη Nordenfeldt και έγινε αποκλειστικός αντιπρόσωπος της Maxim με ποσοστά επί των πωλήσεων. Μια σειρά ενόπλων αναμετρήσεων, όπως ο ατυχής για την Ελλάδα πόλεμος του 1897, ο πόλεμος Ιαπωνίας – Κίνας και οι Ευρωπαϊκοί κατακτητικοί πόλεμοι στην Αφρική, απέφεραν στον Ζαχάρωφ σημαντικά κέρδη και τον κατέστησαν πασίγνωστο, άνθρωπο με επιρροή στους πολιτικούς και στρατιωτικούς κύκλους της Ευρώπης.

Το 1897 πέτυχε τη συνεργασία της εταιρείας Maxim με τον παλαιότερο οίκο κατεργασίας μετάλλων της Αγγλίας Vickers και επωφελούμενος των γνωριμιών του στη Ρωσία απέφερε σημαντικά κέρδη κατά τον Ρωσοϊαπωνικό πόλεμο.

Θερμός πατριώτης, υποστήριξε την Ελλάδα στη διάρκεια των Βαλκανικών πολέμων με δάνεια και δωρεάν πολεμικό υλικό, αλλά και με την επιρροή που ασκούσε στους ισχυρούς πολιτικούς εκείνης της εποχής, όπως τον Λόυδ Τζωρτζ, τον Μπριάν και τον Κλεμανσώ.

Image result for ΣΕΡ ΜΠΑΖΙΛ ΖΑΧΑΡΩΦ

O Eλευθέριος Βενιζέλος.

Γοητευμένος από την ακτινοβολία της προσωπικότητας του Ελευθερίου Βενιζέλου, όχι μόνο διαδραμάτισε ρόλο υπέρ εξόδου της χώρας από το καθεστώς ουδετερότητας, αλλά ανέλαβε και την υποχρέωση να χορηγεί ετησίως 2.500.000 δολάρια υπέρ της Ελλάδος ενόσω βρισκόταν σε εμπόλεμη κατάσταση. H βοήθεια συνεχίστηκε και κατά τη Μικρασιατική Εκστρατεία, αλλά και την περίθαλψη προσφύγων μετά την Καταστροφή. Αποφασιστικός ήταν και ο ρόλος του στα διπλωματικά παρασκήνια όσο διαρκούσε το Συνέδριο της Ειρήνης (1919), βοηθώντας τον Βενιζέλο στην ικανοποίηση των εθνικών διεκδικήσεων της χώρας.

Ο Βασίλης Ζαχάρωφ πλην των δωρεών και χορηγιών του υπέρ της Ελλάδος στη διάρκεια των πολέμων υπήρξε χορηγός του Ινστιτούτου Παστέρ, που ιδρύθηκε μάλιστα με δική του πρωτοβουλία. Το Ελληνικό Ινστιτούτο Pasteur, οφείλει την ίδρυσή του στην γενναιοδωρία του Sir Basil Zaharoff, με δωρεά του οποίου εξασφαλίστηκε η αγορά των κτιριακών εγκαταστάσεων (οικία Γουσταύου Γκιόλ, πρώην κτήμα οικογένειας Α. Ρικάκη), η προμήθεια του απαραίτητου εξοπλισμού καθώς και μέρος των εξόδων λειτουργίας, από την ίδρυσή του (1919) έως και το θάνατο του δωρητή (1936)2.

Ο ίδιος παραχώρησε ένα από τα κτίρια ιδιοκτησίας του στο Παρίσι για να στεγασθεί η ελληνική πρεσβεία και προέβη σε δεκάδες δωρεές και χορηγίες, όπως η ανάθεση αντισεισμικής μελέτης σε μεγάλο γαλλικό οίκο και το στήσιμο νέων κατοικιών από τη γαλλική εταιρεία Α. Bernard υπέρ των σεισμοπαθών της Κορίνθου, η περίθαλψη ιδιωτών, η ενίσχυση της ελληνορθόδοξης κοινότητας Παρισίων κ.ά..

Βασίλειος Ζαχάρωφ: Ο Έλληνας μεγιστάνας που «κοιμήθηκε» με την ιστορία

Ο Βασίλειος Ζαχάρωφ σε φωτογραφία του 1928 (φωτ.: Bibliothèque nationale de France)

Ο Ζαχαρίας Βασιλείου Ζαχαριάδης, όπως ήταν το πραγματικό του όνομα, έζησε στην Κωνσταντινούπολη, στην Αγγλία, στη Γαλλία και στην Αθήνα και οι επιχειρήσεις του απλώνονταν σε ολόκληρο τον κόσμο. Θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί τυπικό παράδειγμα αυτού που ονομάζουμε «δαιμόνιο της φυλής». Υπήρξε ένα από τα μεγαλύτερα και ισχυρότερα επιχειρηματικά πνεύματα της Ευρώπης. Ανήκε στην κατηγορία των ανθρώπων που «δημιουργούν» ιστορικά γεγονότα κατευθύνοντας από τα παρασκήνια την πολιτική κυβερνήσεων και ρυθμίζοντας τις τύχες του κόσμου. Στους στενούς του φίλους συγκαταλέγονταν όλες οι προσωπικότητες της εποχής του και επάνω τους ασκούσε ιδιαίτερη επιρροή. Στην εποχή των Βαλκανικών πολέμων ταυτίστηκε με τα πεπρωμένα της φυλής και υποστήριξε το Ελευθέριο Βενιζέλο.

Ο Ζαχάρωφ χρηματοδότησε και εξόπλισε την Μικρασιατική εκστρατεία των Ελλήνων του 1919-19223. Επίσης πρωτοστάτησε στην Ελληνική προπαγάνδα στη Δύση και στο χρηματισμό των Γαλλικών εφημερίδων. Χαρακτηριστική είναι η πιο κάτω αλληλογραφία4: Ο Έλληνας πρέσβης Ρωμάνος μόλις έλαβε από την Ελλάδα 500.000 φράγκα, τα έστειλε στον Σερ Μπάζιλ Ζαχάρωφ με το εξής γράμμα : «Αγαπητέ κύριε Ζαχάρωφ, υπείκων εις τας οδηγίας της Ελληνικής Κυβερνήσεως και κατόπιν συνεννοήσεως μετά του κ.Βενιζέλου, έχω την τιμήν να σας μεταβιβάσω συνημμένως μίαν επιταγή 500.000 φράγκων με την παράκλησιν όπως τα διαθέσετε συμφώνως προς τας υπό του Πρωθυπουργού κοινοποιηθείσας εις Υμάς υποδείξειες (να διανείμη τα χρήματα προς εξαγορά του Γαλλικού Τύπου). Σας ευχαριστώ δια το νέον αυτό δείγμα, το οποίον θελήσατε να μας επιδείξητε, του συγκινητικού ενδιαφέροντος όπερ ανελλιπώς επιδεικνύετε διά την υπόθεσιν της χώρας μας και σας παρακαλώ να δεχθήτε…..» (Παρίσι, 26 Δεκεμβρίου 1918).

Ο Ζαχάρωφ του απάντησε : «29 Δεκεμβρίου 1918. Αγαπητέ μου φίλε, μόλις έλαβον την επιστολήν σας της 26 τρέχοντος….Σας ευχαριστώ δια την τόσον κολακευτικήν δι’ εμέ παράγραφον αλλά έκαστος εξ’ ημών επιτελεί το καθήκον του έναντι της πατρίδος».

Η περιουσία του προήλθε κυρίως από το εμπόριο όπλων ενώ μέχρι και σήμερα είναι γνωστό και εφαρμόζεται το «σύστημα Ζαχάρωφ» που ήταν βασισμένο σε ένα εκτεταμένο δίκτυο πληροφοριών που του επέτρεπε να εκβιάζει τους πολιτικούς ηγέτες και τους δημοσιογράφους, στη χρησιμοποίηση σύγχρονων μέσων προπαγάνδας, στη συστηματική χρηματοδότηση πανεπιστημιακών εδρών των μεγάλων πανεπιστημίων της Δύσεως που προωθούσαν την έρευνα για την πρόοδο της πολεμικής αεροπορίας και των οπλικών συστημάτων.

Ο Ζαχάρωφ με ένα οπλοπολυβόλο της εταιρείας Maxim

Η μέθοδός του στηριζόταν επίσης στο γεγονός ότι πουλούσε πολεμικό υλικό σε μια χώρα και μετά πληροφορούσε την αντίπαλη χώρα για την πώληση αυτή, ώστε να αγοράσει και αυτή το ίδιο υλικό από τον Ζαχάρωφ για να μπορέσει να αμυνθεί!. Δηλαδή μια συνεχή κούρσα πολεμικών εξοπλισμών που εξαντλεί οικονομικά τις χώρες αλλά λειτουργεί θετικά και αποφέρει τεράστια κέρδη στις πολεμικές βιομηχανίες. Κάτι ανάλογο με αυτό που συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα και στην Τουρκία.

Το 1912-1913 οργάνωσε την παραγωγή όπλων και την κατασκευή πολεμικών σκαφών της Οθωμανικής Κυβέρνησης κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους, δηλαδή του βασικού εχθρού των Αθηνών!5.

Οι δραστηριότητές του επεκτείνονταν επίσης σε πετρελαϊκές εταιρίες και τράπεζες. Είχε εξαγοράσει την Τράπεζα του Σηκουάνα στο Παρίσι, γνωστή υπό το όνομα «Τράπεζα Αδελφών Μάγιερ» ενώ ίδρυσε στην Κωνσταντινούπολη την Τράπεζα της Μεσογείου6.

Image result for ΣΕΡ ΜΠΑΖΙΛ ΖΑΧΑΡΩΦ

Δραστηριοποιούνταν επίσης και στο καζίνο του Μόντε Κάρλο. Το 1924 νυμφεύθηκε μια εξαδέλφη του Βασιλιά της Ισπανίας, την Δούκισσα Μαρσένα, την ίδια χρονιά που έγινε ιδιοκτήτης του καζίνο του Μόντε Κάρλο.

Ο βιογράφος Λέβινσον έγραψε τα πιο κάτω κλείνοντας τη βιογραφία του Σερ Μπάζιλ Ζαχάρωφ που αποτελούσε το συμπέρασμά του για τη ζωή του μεγιστάνα7 : «Εν τούτοις το χρήμα του δεν είναι ικανόν να αποδιώξη τας οχληράς αναμνήσεις. Η ευφυία και η οξυδέρκεια ενός ανθρώπου κατερχόμενου από την Ανατολήν έδωκαν ευκαιρίαν εις τον Ζαχάρωφ να υποτάξη ένα μεγάλο μέρος της Ευρώπης. Αλλά ώρισαν συγχρόνως και την απόστασιν, η οποία χωρίζει τον Ζαχάρωφ από την Ευρώπην αυτήν. Εχάραξαν πέριξ του ένα κύκλον απομονώσεως, από τον οποίον δεν ετόλμησε να εξέλθη και του απένειμαν τον τίτλον του «Μυστηριώδους Ευρωπαίου». Και τέλος κατέστησαν τον πλέον τυχηρόν άνθρωπον της Ευρώπης ένα γέροντα γεμάτον πικρίαν και κατάκοπον από την ζωήν».

Image result for ΣΕΡ ΜΠΑΖΙΛ ΖΑΧΑΡΩΦ

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΑΝΑΦΟΡΕΣ

Εφημερίδες «Το Βήμα» 27/8/2006 και «Ελευθεροτυπία» 8/1/2005 (και οι ιστοσελίδες αυτών)

Ιστοσελίδα : http://www.pasteur.gr/184/1804.aspx

Κιτσίκης, Δημήτρης «Ο μυστηριώδης Πανέλλην επιχειρηματίας Β. Ζαχάρωφ (1849-1936), άρθρο στο Περιοδικό «Τρίτο Μάτι», τεύχος 106, Σεπτέμβριος 2002

Κιτσίκης, Δημήτρης «Ελλάς και Ξένοι: 1919-1967 – Από τα αρχεία του Ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών», Βιβλιοπωλείον της «Εστίας», Ι.Δ.Κολλάρου & Σίας Α.Ε., Αθήνα 1977

Λέβινσον, Ριχάρδος «Σερ Μπάζιλ Ζαχάρωφφ: Ο Μυστηριώδης Έλληνας που κατέκτησε την Ευρώπη», εκδόθηκε το 1929, Εκδόσεις Συλλέκτης, Αθήνα 1997

1 Εφημερίδες «Το Βήμα» 27/8/2006 και «Ελευθεροτυπία» 8/1/2005 (και οι ιστοσελίδες αυτών)

2 Ιστοσελίδα http://www.pasteur.gr/184/1804.aspx

3 Κιτσίκης (σε περιοδικό του 2002) σελ.59

4 Κιτσίκης (1977) σελ.15 και Κιτσίκης (σε περιοδικό του 2002) σελ.60

5 Κιτσίκης (σε περιοδικό του 2002) σελ.60

6 Λέβινσον (1929) σελ.139-140

7 Λέβινσον (1929) σελ.174

ΤΑ ΔΑΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1821

ΤΑ ΔΑΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 18211

Image result for ΤΑ ΔΑΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 18211

 

 

Image result for ΤΑ ΔΑΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 18211

Μια από τις γνωστότερες περιπτώσεις διεθνούς δανεισμού χώρας είναι και η περίπτωση της σύναψης δανείων από την Ελλάδα το 1824 και 1825 στην Αγγλία, γνωστά ως δάνεια της ανεξαρτησίας (Independence Loans). Συνάφθηκαν δύο δάνεια.

Το πρώτο δάνειο ήταν 800.000 λίρες, είχε προθεσμία εξόφλησης αρχικά τριάντα έξι έτη, με καταβολή χρεολυτικών δόσεων που ισούνταν με το 1% του κεφαλαίου. Ο τόκος ανερχόταν σε 5% και το δάνειο εκδόθηκε προς 59% της ονομαστικής αξίας.

Από το δάνειο των 800.000 λιρών, το πραγματικά δανειζόμενο ποσό ανερχόταν σε 472.000 λίρες (59% της ονομαστικής αξίας). Στη συνέχεια κρατήθηκαν 80.000 λίρες ως τόκοι των δύο πρώτων ετών (προκαταβλητέοι τόκοι), για χρεολύσια δύο ετών 16.000 λίρες και για προμήθειες επί της πληρωμής των τόκων 3.200 λίρες.

Τελικά το δάνειο στάλθηκε στη Ζάκυνθο στο Καίσαρα Λογοθέτη και στον Άγγλο έμπορο Σ. Βάρφ, αλλά για να δοθούν στην Ελλάδα απαιτούνταν η συναίνεση του Λόρδου Βύρωνα, του συνταγματάρχη Στάνχωπ και του Λάζαρου Κουντουριώτη.

Ο θάνατος του Βύρωνα καθυστέρησε τη παράδοση του δανείου και τελικά μετά από νέες οδηγίες, δόθηκαν 308.000 λίρες σε μετρητά, 11.900 λίρες σε πολεμοφόδια και έμειναν στο Λονδίνο 28.100 λίρες (γενικό σύνολο 348.000 λίρες). Το ποσό αυτό χρησιμοποιήθηκε στους εμφύλιους πολέμους των οπλαρχηγών και σε δωροδοκίες.

Το δεύτερο δάνειο ήταν 2.000.000 λιρών, συνάφθηκε στο Λονδίνο και το ανέλαβαν οι Αδελφοί Ρικάρδοι. Διαιρέθηκε σε 200.000 ομολογίες, 100 λιρών έκαστη και εκδόθηκε στο 55 ½% της ονομαστικής αξίας του, αποφέροντας 1.100.000 λίρες καθαρές.Image result for ΤΑ ΔΑΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 18211

Κατά την υπογραφή του συμβολαίου του δανείου στις 7 Φεβρουαρίου 1825, κρατήθηκαν από τις εκδότριες τράπεζες :

Α) για τόκους των δύο πρώτων ετών : 200.000 λίρες,

Β) για χρεολύσια ενός έτους ίσα με 1% του δανείου : 20.000 λίρες,

Γ) για προμήθεια πληρωμής τόκων, 2% επί των τόκων : 4.000 λίρες,

Δ) για προμήθειες, μεσιτείες και έξοδα συνομολογήσεως

του δανείου, εφάπαξ ποσοστό 3% επί του δανείου : 60.000 λίρες

Σύνολο : 284.000 λίρες

Το ποσό του δανείου που θα χρησιμοποιούνταν ανέρχονταν σε 816.000 λίρες. Άρχισαν τότε οι παραγγελίες πλοίων, οι προσλήψεις στρατηγών και οι εξαγορές στο Χρηματιστήριο των νέων ομολογιών, χωρίς να στέλνονται τα χρήματα στην Ελλάδα.

Η μη ύπαρξη ποινικών ρήτρων στις προθεσμίες κατασκευής και απόπλου των πλοίων οδήγησε σε μεγάλες καθυστερήσεις κατασκευής από τους Αμερικάνους ναυπηγούς.

Επίσης η εξαγορά 250.000 λιρών ομολογιών του πρώτου δανείου μόνο και μόνο για να κρατηθεί ψηλά η πίστη του δανείου, δεν ωφελούσε την Ελλάδα που τα είχε ανάγκη. Στις τρέχουσες τιμές εξαγοράστηκαν ομολογίες ονομαστικής αξίας 250.000 λιρών αντί 113.200 λιρών. Όταν όμως υπογράφηκε η σύμβαση του πρώτου δανείου, οι ομολογίες του αποτιμώνταν έναντι 59% της ονομαστικής αξίας, με αποτέλεσμα να αγοράζει στο 59% και να εκδίδει ομολογίες στο 55 ½ %. Οι ενέργειες αυτές επιδρούσαν θετικά στα έσοδα των Αδελφών Ρικάρδο.

Image result for ΤΑ ΔΑΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 18211

Στη συνέχεια 99.020 λίρες δαπανήθηκαν για την νέα εξαγορά ομολογιών ενώ το ποσό των 392.600 λιρών δαπανήθηκε για στρατιωτικές και ναυτικές δραστηριότητες. Συγκεκριμένα δαπανήθηκαν ως εξής :

Α) Για προμήθεια όπλων, πολεμοφοδίων και κανονιών, 77.000 λίρες. Επιδιώχθηκε η ανταλλαγή των ορειχάλκινων κανονιών του Ελληνικών φρουρίων και κυρίως του Ναυπλίου, με σιδερένια αλλά τελικά δεν έφθασαν στην Ελλάδα όλα τα κανόνια.

Β) Για κατασκευή πλοίων στην Αγγλία και οργάνωση επικουρικού ναυτικού σώματος από τον Κόχραν, 160.000 λίρες. Αρχικά ζητήθηκαν στον ναυπηγό Galloway, τροποποιήσεις στη κορβέτα με το όνομα «Καρτερία» αλλά δεν έγιναν όπως αναμενόταν. Στη συνέχεια η τετραμελής Επιτροπή έκδοσης του δανείου, έδωσε εντολή για την κατασκευή πέντε ατμοκίνητων πλοίων, παραδοτέων εντός τεσσάρων – πέντε μηνών έναντι 110.000 λιρών, στον ίδιο ναυπηγό. Ήταν προτιμότερο για τις ανάγκες της Ελλάδος, να αγοραστούν έτοιμα πλοία.

Χωρίς να υπάρχει και πάλι ποινική ρήτρα στο συμβόλαιο κατασκευής ο Galloway καθυστερούσε την παράδοσή τους. Όπως αναφέρει και ο καθηγητής Ανδρεάδης, αξίζει να αναφερθεί ότι ο υιός του Galloway ήταν στην υπηρεσία του Μεχμέτ – Αλή, δηλαδή στην υπηρεσία εκείνου εναντίον του οποίου κατασκευάζονταν τα πλοία. Με την άφιξη του ναυάρχου Κόχραν, συμφωνήθηκε να αναλάβει ναύαρχος όλου του επικουρικού στόλου και καθορίστηκε η αμοιβή του σε 37.000 λίρες. Ο ίδιος τότε ζήτησε και συμφωνήθηκε τα νέα πλοία, το κόστος των οποίων ανήλθε σε 113.000 λίρες, να φέρουν τροποποιήσεις δικής του εμπνεύσεως, που όμως τελικά αποδείχθηκαν ζημιογόνες.

Από τα πέντε ατμόπλοια, τα δύο ήταν μεγάλα και τα τρία μικρά. Από τα μικρά το ένα σχεδόν βυθίστηκε αλλά σώθηκε και ρυμουλκήθηκε, φθάνοντας στην Ελλάδα το Σεπτέμβριο 1828, όπου παρέμεινε ως άχρηστο. Το δεύτερο μεγάλο ο «Ακαταμάχητος» κάηκε στο Τάμεση κατά τη διάρκεια δοκιμών.

Image result for ΤΑ ΔΑΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 18211

Από τα τρία μικρά, τα δύο μη μπορώντας να καταπλεύσουν έμειναν και σάπισαν στο Λονδίνο και το τρίτο εφόσον αλλάχθηκε η μηχανή κατέστη δυνατόν να φθάσει στην Ελλάδα. Το συνολικό κόστος ανήλθε σε 160.000 λίρες.

Γ) Για κατασκευή φρεγατών στην Αμερική, 155.600 λίρες. Η συμβολή του έμπορου από τη Χίο Αλέξανδρου Κοντόσταυλου ήταν αξιόλογη στις εμπορικές σχέσεις και στα προβλήματα με τους Αμερικανούς ναυπηγούς.

Image result for ΤΑ ΔΑΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 18211

Ως εγγύηση για τη πληρωμή των τόκων και των δύο δανείων δόθηκαν όλα τα δημόσια έσοδα ενώ για την πληρωμή του κεφαλαίου και των δύο δανείων όλα τα εθνικά κτήματα. Τα εθνικά κτήματα ήταν όσα ανήκαν πριν από την Επανάσταση του 1821 στο Σουλτάνο, σε τουρκικά θρησκευτικά ιδρύματα ή σε Τούρκους αξιωματούχους ή ιδιώτες, που έφευγαν από όπου επικρατούσε η Επανάσταση. Τα κτήματα ανακηρύσσονταν σε εθνική περιουσία.

Το 1826 έγινε διακοπή των πληρωμών εξυπηρέτησης των δανείων αλλά το 1832 συνάφθηκε νέο δάνειο 60 εκατομμυρίων δραχμών, με επιτόκιο 5% και εξόφληση σε τριάντα έξι έτη.

Το 1868 και μετά την αδυναμία άντλησης πόρων από την εγχώρια χρηματαγορά και τον διεθνή κλονισμό της πιστοληπτικής ικανότητας της Ελλάδας λόγω αδυναμίας αποπληρωμής των δανείων του 1824-1825 και την αναστολή πληρωμής το 1843, του δανείου του 1832, η κυβέρνηση εξέδωσε χρήμα προκειμένου να καλύψει τις αμυντικές της δαπάνες. Τελικά τα δάνεια εξοφλήθηκαν εντός του 20ου αιώνα.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΑΝΑΦΟΡΕΣ

Ρεπούσης, Σπύρος «Χρηματοοικονομική Διοίκηση και Διεθνής Τραπεζική», Εκδόσεις Σάκκουλα, Αθήνα 2006

1 Ρεπούσης (2006) σελ.209-212

Image result for ΤΑ ΔΑΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 18211

MONTE DI PIETA: Η «Τράπεζα των Φτωχών» Στην Κέρκυρα του 17ου αιώνα

MONTE DI PIETA

Η «Τράπεζα των Φτωχών»

Στην Κέρκυρα του 17ου αιώνα

Γράφει ο Σπύρος Δημητρίου

Πολλές είναι οι απόψεις, από διάφορες πλευρές της κοινωνικής και οικονομικής ζωής που ακούγονται σχετικά με την βοήθεια προς τα φτωχά μέλη της κοινωνίας μέσα από δημόσια ταμεία αλλά και μέσα από τράπεζες. Ποιος όμως γνωρίζει το θεσμό και την ύπαρξη της Τράπεζας των Φτωχών στη Κέρκυρα από το 1630-1631; Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά…

ΟΙ «ΑΓΑΘΟΕΡΓΕΙΣ» ΠΙΣΤΩΣΕΙΣ ΣΤΟ ΜΕΣΑΙΩΝΑ

Το ζήτημα της φτώχειας πάντα αποτελούσε ένα σοβαρό κοινωνικό πρόβλημα ενώ σήμερα είναι ακόμα πιο έντονο. Προκειμένου να μειωθεί το φαινόμενο της φτώχειας από τα χρόνια του Μεσαίωνα προσπάθησαν να συνδέσουν τους φτωχούς με «αγαθοεργής» πιστώσεις.

Στην ιστορική της διαδρομή, η πίστωση (γνωστή συνήθως ως δανεισμός) είχε πολλούς και διαφορετικούς πρωταγωνιστές. Χριστιανοί, Εβραίοι τραπεζίτες, ενεχυροδανειστές, έμποροι, φοροεισπράκτορες, αργυραμοιβοί, ιδιώτες και τέλος όσοι διαθέτοντας ρευστό μπορούσαν να δανείζουν έντοκα, ήταν οι πρωταγωνιστές.

Στο δεύτερο μισό του 15ου αιώνα έκανε την εμφάνισή του στις μικρομεσαίες πόλεις της κεντρικής Ιταλίας ένας καινοτόμος θεσμός, το Monte di Pieta (MdP). Πρόκειται για ένα υβριδικό πιστωτικό ίδρυμα που δημιουργήθηκε το 1462 στην Περούτζια από Φραγκισκανούς μοναχούς, με στόχο να προσφέρει τις υπηρεσίες του σε όσους εξαιτίας των υψηλών επιτοκίων δεν μπορούσαν να προσφύγουν στις υπηρεσίες των ιδιωτικών τραπεζών. Ο στόχος υλοποιούνταν με τη χορήγηση χαμηλότοκων καταναλωτικών δανείων τα οποία εξασφαλίζονταν με κινητές αξίες.

Από τα πρώτα στάδια της λειτουργίας του κατόρθωσε επιτυχημένα να συνδυάσει τη μεταφυσική χριστιανική πίστη με την πίστη του καθημερινού οικονομικού βίου. Η θεολογική σκέψη διαδραμάτισε πρωτεύοντα ρόλο, αφού προσδιόρισε το ηθικό πλαίσιο δράσεως και παράλληλα κατάφερε με αποτελεσματικό τρόπο να εξασφαλίζει τα ιδρυτικά κεφάλαια.

Η λειτουργία των MdP είναι συνυφασμένη με την εδραίωση του εγχρήματου καπιταλισμού, επειδή με τη δραστηριότητά τους μεταφέρουν το αποθησαυρισμένο χρήμα των εύπορων τάξεων στις φτωχές, που το ανακυκλώνουν στη κατανάλωση δημιουργώντας ταυτόχρονα τις προϋποθέσεις για την ανάπτυξη και επέκταση της Ευρωπαϊκής οικονομίας.

Η ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΩΝ ΦΤΩΧΩΝ ΣΤΗΝ ΚΕΡΚΥΡΑ ΚΑΙ ΣΤΑ ΙΟΝΙΑ ΝΗΣΙΑ

Ο θεσμός των MdP μεταφυτεύτηκε από τη Δύση σε άλλες χώρες κατά τον 17ο αιώνα. Στα 1613 ιδρύθηκε στο Χάνδακα της Κρήτης το πρώτο Monte di Pieta του Ελληνικού χώρου με στόχο την εξάλειψη της τοκογλυφίας και την υποβοήθηση όσων είχαν ανάγκη, για να ακολουθήσει ένα ακόμη MdP στο Ρέθυμνο προς το τέλος του αιώνα.

Σε σύντομο χρονικό διάστημα για την εποχή, ο θεσμός εξαπλώθηκε και στα νησιά του Ιονίου. Πρώτη περίπτωση υπήρξε η Κέρκυρα που απέκτησε το δικό της Monte di Pieta το 1630-1631 και λίγες δεκαετίες αργότερα ιδρύθηκαν στη Ζάκυνθο, Κεφαλονιά και Ιθάκη.

Η πλέον ενδιαφέρουσα περίπτωση είναι αυτή της Κέρκυρας, δεδομένου ότι επέδειξε σημαντική χρονική διάρκεια καθώς η λειτουργία του Monte di Pieta άρχισε το 1630-1631 και ολοκληρώθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1970 αποτυπώνοντας με ανάγλυφο τρόπο τη συνολική οικονομική και κοινωνική ιστορία του νησιού.

Η Τράπεζα στόχευε στη πάταξη της παραοικονομίας, των τοκογλυφικών δραστηριοτήτων και στον έλεγχο του διακινούμενου χρήματος. Πρόσφερε προστασία στους καταθέτες ενώ η βασική ιδέα ήταν η παροχή πιστώσεων στη βάση μιας μη κερδοσκοπικής οικονομικής πρακτικής για την αντιμετώπιση του φαινομένου της φτώχειας με αποτελεσματικότητα μέσα από συνθήκες διαφάνειας και σταθερότητας.

Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΚΔΟΧΗ ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΤΩΝ ΦΤΩΧΩΝ

Μια σύγχρονη εκδοχή επιτυχημένης ίδρυσης και λειτουργίας Τράπεζας των Φτωχών είναι η Τράπεζα Grammen.

Η ιδέα δημιουργίας της Τράπεζας Grameen, δημιουργήθηκε το 1976 στο χωριό Τζόμπρα του Μπαγκλαντές, αλλά η τράπεζα απόκτησε επίσημη μορφή το 1983. Κύριο πρόσωπο δημιουργίας της ήταν και παραμένει ο οικονομολόγος καθηγητής Muhammad Yunus.

Ιδιοκτήτες της είναι οι φτωχοί δανειζόμενοί της που είναι κυρίως γυναίκες. Οι δανειζόμενοι αντιπροσωπεύουν το 94% του μετοχικού της κεφαλαίου ενώ το υπόλοιπο 6% ανήκει στην κυβέρνηση.

Η τράπεζα δεν απαιτεί τη λήψη εγγυήσεων για την παροχή μικρο-πιστώσεων (microloans ή microcredit). Δεν επιθυμεί τη λήψη δικαστικών μέτρων αναγκαστικής είσπραξης σε περίπτωση μη πληρωμής των δανείων, ούτε επιθυμεί την υπογραφή νομικών συμβολαίων.

Κάθε δανειζόμενος πρέπει να ανήκει σε μια πενταμελή ομάδα, η οποία δεν απαιτείται να παρέχει εγγυήσεις για τη λήψη του δανείου. Η ευθύνη αποπληρωμής ανήκει στα μέλη της ομάδας και ο ρόλος της ομάδας είναι να παρατηρεί αν κάθε μέλος της φέρεται υπεύθυνα εξοφλώντας το δάνειο. Δεν υπάρχει όμως ευθύνη της ομάδας συνολικά για την αποπληρωμή του δανείου σε περίπτωση αθέτησης της υποχρέωσης ενός μέλους της.

Οι δανειζόμενοι ανέρχονται σε 5,04 εκατομμύρια άτομα, από τα οποία το 96% αυτών είναι γυναίκες ενώ το ποσοστό ανάκτησης των δανείων ανέρχεται σε 99,02%. Το σύνολο των δανείων προέρχεται εξ’ ολοκλήρου από τις καταθέσεις της τράπεζας.

Οι καταθέσεις της που προέρχονται από τους δανειζόμενος, ανέρχονται στο 111% των δανείων, ενώ αν προστεθούν και τα ίδια κεφάλαια τότε ανέρχονται στο 135% των δανείων.

Το 2004, το σύνολο των εσόδων ανέρχονταν σε 79 εκατομμύρια δολάρια Η.Π.Α. και το σύνολο των εξόδων σε 71,84 εκατομμύρια δολάρια. Τα επιτόκια της τράπεζας χωρίζονται σε τέσσερις κατηγορίες :

Α) 20% για δάνεια που δημιουργούν εισόδημα,

Β) 8% για στεγαστικά δάνεια,

Γ) 5% για σπουδαστικά δάνεια,

Δ) και 0% (άτοκα) για τους ζητιάνους.

Επίσης υπάρχει ασφάλεια ζωής και ασφάλεια δανείου για τους ζητιάνους χωρίς οικονομική επιβάρυνση. Σε περίπτωση θανάτου οποιουδήποτε δανειζόμενου, το δάνειο αποπληρώνεται μέσω ασφαλιστικών προγραμμάτων, στα οποία έχουν ενταχθεί τα δάνεια.

Οι πενταμελείς ομάδες ενθαρρύνονται να αναλάβουν ως μέλη ζητιάνους. Όλα τα μέλη της τράπεζας προμηθεύονται με μια ταυτότητα – έμβλημα που φέρουν μαζί τους καθημερινά ως ένδειξη ότι είναι μέλη της τράπεζας Grameen, η οποία και τους στηρίζει.

Δεν απαγορεύεται στους ζητιάνους, να συνεχίσουν να ζητιανεύουν, αλλά ενθαρρύνεται από την τράπεζα η ανάληψη δραστηριοτήτων που δημιουργούν εισόδημα όπως η πώληση καταναλωτικών ειδών και ειδών λαϊκής τέχνης.

Μια σημαντική καινοτομία είναι επίσης η μέθοδος απόσβεσης. Όλα τα δάνεια υπολογίζονται σύμφωνα με τη φθίνουσα μέθοδο απόσβεσης που βοηθάει περισσότερο τους δανειζόμενους να αποπληρώσουν ομαλά τα δάνειά τους. Τα επιτόκια καταθέσεων κυμαίνονται από κατώτατο 8,5% έως ανώτατο 12%.

Σχετικά με τις προβλέψεις επισφαλών δανείων η Τράπεζα Grameen εφαρμόζει την εξής πρακτική: σε περίπτωση μη έγκαιρης πληρωμής ενός δανείου, διενεργεί πρόβλεψη ίση με το 50% του δανείου κατά το κλείσιμο της πρώτης λογιστικής χρήσης από την στιγμή που το δάνειο κατέστη ληξιπρόθεσμο ενώ κατά την διάρκεια του δεύτερου έτους από την μη έγκαιρη αποπληρωμή διενεργεί πρόβλεψη ίση με το 100% του δανείου.

Τα δάνεια είναι ιδιαίτερα μικρά, παρέχονται χωρίς εγγυήσεις και εξοφλούνται με εβδομαδιαίες καταβολές δόσεων. Η ομαλή αποπληρωμή τους εποπτεύεται εκτός από την πενταμελή ομάδα, που αναφέρθηκε πιο πάνω και από την τράπεζα.

Η Τράπεζα Grameen αποσκοπεί στην άνοδο της κοινωνικής και πολιτικής συνείδησης των μελών της, στην ενθάρρυνση των κοινωνικών και φυσικών έργων υποδομής (στέγαση, ύδρευση και πρόσβαση σε πόσιμο νερό, εκπαίδευση, οικογενειακό προγραμματισμό κτλ.).

Η μέθοδος δράσης της τράπεζας στηρίζεται στις εξής αρχές:

  • Άρχισε με το πρόβλημα παρά με τη λύση. Ένα πιστωτικό σύστημα πρέπει να στηρίζεται σε έρευνα του κοινωνικού υπόβαθρου παρά σε προκαθορισμένες τεχνικές πρακτικές.

  • Υιοθέτησε προοδευτική στάση. Η ανάπτυξη πρέπει να στηρίζεται σε μακροπρόθεσμες διαδικασίες που θα εξαρτώνται από τις δεσμεύσεις και επιλογές των οικονομικών λειτουργών.

  • Διασφάλισε ότι το πιστωτικό σύστημα υπηρετεί τους φτωχούς. Οι επισκέψεις των τραπεζικών υπαλλήλων που ασχολούνται με τις πιστώσεις στα χωριά είναι χρήσιμη και επιβεβλημένη.

  • Καθόρισε προτεραιότητες στο πληθυσμό, υπηρετώντας πρώτα τους πιο φτωχούς.

  • Στην αρχή περιόρισε τις πιστώσεις σε παραγωγικές δραστηριότητες που δημιουργούν εισόδημα.

  • Στηρίξου στις ομάδες αλληλοβοήθειας.

  • Συνδύασε τη στενή εποπτεία των δανειζόμενων με διαδικασίες απλές και τυποποιημένες.

  • Κάνε ότι είναι δυνατόν για να σιγουρέψεις την ευστάθεια του χρηματοπιστωτικού τομέα.

  • Επένδυσε σε ανθρώπινο δυναμικό, εκπαιδεύοντας άτομα που μπορούν να βοηθήσουν και να ηγηθούν στη κοινωνία, με ήθος, δημιουργικότητα και σεβασμό στο αγροτικό περιβάλλον.

  • Συνδύασε τις αποταμιεύσεις με τις πιστώσεις.

 

ΠΗΓΕΣ

Δεσύλλας, Χρήστος, Η Συμβολή ενός Πρωτότυπου Χρηματοπιστωτικού Ι0δρύματος στον Οικονομικό Εκσυγχρονισμό, Δελτίο Ελληνικής Ένωσης Τραπεζών, τεύχος 49, Β’ τρίμηνο 2007, σελ.57-64

Ρεπούσης, Σπύρος, Χρηματοοικονομική Διοίκηση και Διεθνής Τραπεζική, Εκδόσεις Σάκκουλα ΑΕ, Αθήνα 2006

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΠΑΡΑΝΟΪΚΗΣ ΦΟΡΟΛΟΓΙΑΣ

Όταν πληρώναμε φόρους για τα ούρα, τα γένια, τα στήθη και το… αίμα μας

Φορολογία και… τρέλα

Βεβαιότητα: σ’ αυτόν τον κόσμο τίποτε δεν είναι βέβαιο, εκτός από το θάνατο και τους φόρους,
Βενιαμίν Φραγκλίνος.
 
Οι φόροι είναι κάτι τόσο σίγουρο για τον καθένα μας, όσο και ο θάνατος. Κι αν ο θάνατος δεν αλλάζει, οι φόροι έχουν τουλάχιστον αυτή την ευελιξία… Κατά τους αιώνες οι κυβερνήσεις ανά τον κόσμο έχουν επιβάλει φόρους στα πάντα. Από τα ούρα και τα γένια των πολιτών τους, μέχρι το μέλλον των παιδιών τους, τους μαστούς των γυναικών τους και το χώμα των νεκρών τους.
«Χρέος: Το ευφυές υποκατάστατο της αλυσίδας και του μαστιγίου στους σκλάβους».

Άμπροουζ Μπιρς, Αμερικανός συγγραφέας

Αυτοί είναι μερικοί από τους παράξενους φόρους που έχουν επιβληθεί ανά τους αιώνες κι ευτυχώς δεν έχουμε πια:

Ο φόρος τουαλέτας της Αρχαίας Ρώμης

Οι Αρχαίοι Ρωμαίοι θεωρούσαν πολύτιμα τα ούρα εξαιτίας της περιεκτικότητας τους σε αμμωνία. Βρήκαν λοιπόν σε αυτή, τον φυσικό εχθρό της βρωμιάς, πολύτιμο για το πλύσιμο ρούχων ακόμα και για τη λεύκανση των δοντιών τους. Κι όπως όλα τα πολύτιμα αγαθά, έπρεπε να φορολογηθεί.Ο αυτοκράτορας Βεσπασιανός λοιπόν, βρήκε τρόπο να κερδίζει χρήματα από τη φορολόγηση των ούρων που συγκεντρώνονταν στα δημόσια ουρητήρια της εποχής.
Ακόμα και οι πλούσιοι όμως έβρισκαν αυτόν τον φόρο αηδιαστικό.»Όταν ο γιος του, ο Τίτος, τον κατηγόρησε ότι έβαλε φόρο ακόμα και στα ούρα, ο Βεσπασιανός έβαλε ένα κέρμα μπροστά στη μύτη του και τον ρώτησε αν του μύριζε άσχημα. Όχι απάντησε ο Τίτος. Κι όμως αυτό προέρχεται από τον φόρο στα ούρα, του είπε ο αυτοκράτορας», έγραψε ο  Σουητώνιος στη «Ζωή των Καισάρων» περίπου το 120 μ.Χ.
«Όταν τίθεται θέμα χρημάτων, όλοι έχουν την ίδια θρησκεία».
Βολταίρος, φιλόσοφος του Διαφωτισμού

Ο φόρος των τριχωτών Ευρωπαίων

Πολλές φορές στην ευρωπαϊκή ιστορία, οι νομοθέτες «έφαγαν τα μουστάκια τους» με τους πολίτες, καθώς προσπάθησαν να τα φορολογήσουν! Ο Ερρίκος ο Η’ της Αγγλίας φορολόγησε τα… τριχωτά πρόσωπα το 1535. Το ύψος του φόρου αυξανόταν μάλιστα ανάλογα με το κοινωνικό στάτους του γενειοφόρου.  Ο ίδιος πάντως, αν και είχε μούσι, ήταν η εξαίρεση του κανόνα.
Ο Ρώσος τσάρος και μεταρρυθμιστής Πέτρος ο Μέγας επέβαλε επίσης φόρο στα μούσια το 1698. Ο φιλοευρωπαίος Πέτρος ο Μέγας θεωρούσε την πανταχού παρούσα ρωσική γενειάδα ως ένα σύμβολο της στασιμότητας και οπισθοδρομικότητας του έθνους του. Έτσι οι μουσάτοι έπρεπε να καταβάλουν ένα σημαντικό ποσό και ήταν υποχρεωμένοι να έχουν πάνω τους ένα διακριτικό που αποδείκνυε ότι είχαν αγοράσει το δικαίωμα να παραμένουν αξύριστοι.

Ο φόρος αίματος και το χαράτσι.

Οι Οθωμανοί κυβερνώντες επέβαλαν στους μη-μουσουλμάνους υπηκόους τους, έναν φόρο που έπρεπε να πληρώσουν με ό,τι είχαν πιο αγαπητό: τα παιδιά τους. Η τακτική του παιδομαζώματος έμεινε γνωστή στην ιστορία και ως «φόρος αίματος».Από τις αρχές του 15ου μέχρι τα τέλη του 17ου αιώνα, οι οθωμανικές αρχές μάζευαν τα αγόρια των χριστιανικών οικογενειών με σκοπό την ανατροφή τους ως στρατιωτών ή τη στελέχωση υπηρεσιών.Τα νεαρά αγόρια εξισλαμίζονταν και εκπαιδεύονταν, ώστε να στελεχώσουν διάφορες κρατικές υπηρεσίες. Δούλευαν σε εργαστήρια, καλλιέργειες, πλοία και στον κατασκευαστικό τομέα της αυτοκρατορίας. Η πλειονότητα προοριζόταν για τα τάγματα του καπίκουλου, ειδικότερα τους γενίτσαρους, ενώ άλλοι κατέληγαν να υπηρετούν στο παλάτι του σουλτάνου.

Τουλάχιστον οι γενίτσαροι απολάμβαναν απαλλαγής από έναν άλλο φοβερό και τρομερό φόρο της εποχής: τον κεφαλικό φόρο ή αλλιώς χαράτσι.Ο φόρος αυτός ήταν η αποζημίωση για την παραχώρηση του δικαιώματος να ζει κανείς και να λατρεύει τον θεό του. Κάθε χριστιανός από το δωδέκατο έτος της ηλικίας του και μέχρι τον θάνατό του όφειλε να εξαγοράζει κάθε χρόνο την άδεια αυτή. Πλήρωνε τον φόρο και παραλάμβανε από τον εισπράκτορα την προσωπική του απόδειξη, η οποία λεγότανε χαράτσι. Η απόδειξη ήταν χάρτινη και είχε κάθε χρόνο διαφορετικό χρώμα, έφερε δε το εξής κείμενο: Ο φέρων το παρόν έχει την άδειαν να φέρη επί έν έτος την κεφαλήν επί των ώμων του.

Ο φόρος των ντυμένων μαστών

Ένας από τους πιο παράξενους φόρους που επιβλήθηκε ποτέ, ήταν ο «φόρος των ντυμένων μαστών» στην Κεράλα της Ινδίας. Ο ταπεινωτικός φόρος όριζε ότι οι γυναίκες θα έπρεπε να πληρώνουν αντίτιμο αν ήθελαν να καλύπτουν το στήθος τους και να μην κυκλοφορούν γυμνές.Ο θρύλος λέει πως μία φτωχή γυναίκα ονόματι Nangeli, απελπισμένη που δεν μπορούσε να πληρώσει τον φόρο, έκοψε τα στήθη της και τα παρέδωσε στον έκπληκτο φοροεισπράκτορα. Η γενναία αυτή πράξη αντίστασης της της κόστισε τη ζωή, στάθηκε ωστόσο η αιτία να ανακληθεί ο εξευτελιστικός αυτός φόρος.

Και να μην έχεις λεφτά, φόρο θα πληρώσεις 

Χαρακτηριστικό είναι ότι οι φόροι υπήρχαν, πριν καν υπάρξουν χρήματα με τη μορφή που τα ξέρουμε.Στην αρχαία Μεσοποταμία, είχαν βρει τον τρόπο της φορολόγησης της εποχής. Έτσι, για παράδειγμα, ο φόρος που κάποιος έπρεπε να πληρώσει για να θάψει έναν νεκρό, ήταν 7 βαρέλια μπύρα, 420 φραντζόλες ψωμί, δύο λεκάνες κριθάρι, μία μάλλινη κάπα, μια κατσίκα κι ένα κρεβάτι… προφανώς για το πτώμα.

«Το μόνο μέρος του δήθεν εθνικού πλούτου, που μπαίνει πραγματικά στην καθολική κατοχή των λαών, είναι το δημόσιο χρέος».

Καρλ Μαρξ, Η Γένεση του Κεφαλαίου

 

Πηγή: National Geographic

ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ: Το όνομα μας είναι η Ψυχή μας;

ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ

Το όνομα μας είναι η Ψυχή μας;

λευκος πυργος διαδηλώσεις

 

Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 ζήσαμε μια πρωτοφανή έξαρση του ελληνικού εθνικισμού με επίκεντρο το Μακεδονικό ζήτημα. Ένας εθνικιστικός πυρετός προσέβαλε εκείνη την περίοδο τεράστια τμήματα της ελληνικής κοινωνίας, κινητοποιώντας μάλιστα και τις κοινότητες της διασποράς που συμμετείχαν αποφασιστικά σ’ έναν «οικουμενικό πολιτισμικό πόλεμο». Στόχος αυτού του «πολέμου» δεν ήταν η αλλαγή συνόρων και η κατάκτηση εδαφών. Ήταν η διεκδίκηση συμβόλων και ονομάτων, σημαιών κι ένδοξων προγόνων καθώς και η υπεράσπιση της πολιτιστικής κληρονομιάς, της ιστορίας και της ταυτότητας…

Γράφει ο Γιώργος Στάμκος (stamkos@post.com)

Τα «μέτωπα» αυτού του «οικουμενικού πολιτιστικού πολέμου», που ξέσπασε μεταξύ των Ελλήνων από τη μια και των «Μακεδόνων» από την άλλη, δεν ήταν μόνον η Θεσσαλονίκη και τα Σκόπια, όπου και πραγματοποιήθηκαν μαζικές διαδηλώσεις. Ήταν επίσης η Μελβούρνη, το Τορόντο και όπου αλλού διαβιούσαν ευάριθμες κοινότητες των δύο αντίπαλων εθνοπολιτιστικών ομάδων. Νεκροί ευτυχώς δεν υπήρξαν, ούτε βέβαια νικητές και ηττημένοι. Κέρδισε ωστόσο η καχυποψία κι έχασε η αλληλεγγύη μεταξύ των λαών.

Macedonian_Greek-Australians_rally_in_Melbourne,_people_with_flags_and_signs

Σήμερα, από την ασφαλή απόσταση μερικών ετών, μπορούμε να δούμε την ελληνο-«μακεδονική» διαμάχη με πιο ψύχραιμη ματιά και να κάνουμε τον απολογισμό της: Επρόκειτο για μια «άσκοπη πολυτέλεια», για μια «τεράστια σπατάλη» που γελοιοποίησε την Ελλάδα διεθνώς, αποδυνάμωσε το ρόλο της στα Βαλκάνια, ενώ αποτέλεσε τροχοπέδη στην οικονομική ανασυγκρότηση της γειτονικής μας χώρας, ενισχύοντας παράλληλα την εγγενή της αστάθεια.Σπατάλη και πολυτέλεια γιατί, αν υπάρχουν στα Βαλκάνια δύο χώρες που τα γεωπολιτικά, στρατηγικά και οικονομικά τους συμφέροντα συμπίπτουν σχεδόν απόλυτα, αυτές είναι αναμφισβήτητα η Ελλάδα και η «Μακεδονία» (FYROM). Η λογική μας λέει λοιπόν ότι αυτές οι δύο γειτονικές χώρες είναι καταδικασμένες να είναι στρατηγικοί σύμμαχοι και συνεργάτες. Ο εθνικισμός όμως, που αποτελεί μια «ανορθολογική έκφανση του θυμικού», κωφεύει πάντα μπροστά στις φωνές της λογικής κι επιζητά συναισθηματικούς και μεταφυσικούς τρόπους προσέγγισης της ιστορίας αλλά και της πραγματικότητας. Ως γνωστόν ο εθνικισμός, για τα αμείλικτα προβλήματα της καθημερινότητας, προσφέρει ως αντίδοτο τη φυγή προς το όνειρο…

Αριστοτελους 1992

Εθνικιστικό Ντόπινγκ

14 Φεβρουαρίου 1992. Η πλατεία Αριστοτέλους στη Θεσσαλονίκη ήταν πλημμυρισμένη από γαλανόλευκες σημαίες, πλακάτ και οργισμένους διαδηλωτές, που φώναζαν συνθήματα υπέρ της ελληνικότητας της Μακεδονίας: «Η Μακεδονία είναι μια και είναι ελληνική!», «Η Μακεδονία είναι Ελλάδα», «Μακεδονία: 4000 χρόνια ελληνικής ιστορίας και πολιτισμού»… Οι εθνικιστικές οργανώσεις φούσκωσαν τον αριθμό των διαδηλωτών σε «ένα εκατομμύριο». Αναμφίβολα ήταν πολύ λιγότεροι. Μπορώ να σας το διαβεβαιώσω γιατί ένας απ’ αυτούς ήμουν κι εγώ.

Έχω ακόμη κρατημένη μια φωτογραφία, όπου φαίνεται η αφεντιά μου να κρατάει μια μικρή πλαστική γαλανόλευκη ίδια μ’ εκείνη που κρατούν τα παιδάκια στις παρελάσεις. Το πρόσωπο μου έλαμπε από ένα (ηλίθιο) χαμόγελο αυταρέσκειας. Φαινόμουν «ντοπαρισμένος» από εθνικισμό. Οι πάντες γύρω μου δονούνταν από «εθνική συγκίνηση». Στα πρόσωπα τους έβλεπες την έξαψη. Φαινόταν να έχουν ξεχάσει προς στιγμήν τις πολιτικές τους διαφορές, τη μιζέρια της καθημερινότητας, τα ψυχολογικό-υπαρξιακά τους προβλήματα και -το σημαντικότερο- την επώδυνη φορολογική επέλαση της τότε κυβέρνησης στο όνομα της εξυγίανσης της ελληνικής οικονομίας και την προσαρμογή στα κριτήρια του Μάαστριχ. Τι σημασία είχαν όλα αυτά μπροστά στον κίνδυνο να μας υφαρπάσουν οι Σκοπιανοί το «ιερό» όνομα Μακεδονία, που αποτελούσε αναπαλλοτρίωτο «κτήμα ες αεί» του Ελληνισμού; Έπρεπε λοιπόν να διαφυλάξουμε πάση θυσία το Copyright του ονόματος Μακεδονία. Έπρεπε να εμποδίσουμε τη χρήση του από τους Σκοπιανούς, το μάτι των οποίων γυάλιζε κοιτώντας λαίμαργα στο παρελθόν, ορεγόμενοι την ένδοξη ιστορία των αρχαίων Μακεδόνων και του σημαντικότερου τέκνου τους: του Μέγα Αλέξανδρου.

Πιστεύω ότι σχεδόν όλοι μοιραστήκαμε τότε την ίδια σκέψη: η Μακεδονία και ότι σχετίζεται μαζί της είναι αποκλειστικά ελληνικά. Έχοντας αυτή την «κρυστάλλινη» άποψη εμφυτευμένη στο μυαλό μας διαλυθήκαμε, ενώ οι καφετερίες στην παραλιακή γέμιζαν από κόσμο… Το «πανηγύρι» είχε τελειώσει. Κάναμε ότι μπορούσαμε. Δείξαμε ότι ήμασταν αποφασισμένοι. Μπορούσαμε να επιστρέψουμε πλέον στην καθημερινότητα μας. Τι άλλο να κάναμε;

Όταν οι εικόνες από τη μαζική διαδήλωση της Θεσσαλονίκης ταξίδεψαν σ’ όλο τον κόσμο οι μετοχές της Ελλάδας, ως χώρας μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έχασαν μεγάλο μέρος από την αξία τους στο «χρηματιστήριο της αξιοπιστίας». Οι Έλληνες θεωρήθηκαν «παρανοϊκοί», ένας λαός που πήγαινε γυρεύοντας να εμπλακεί στις αιματηρές διαμάχες που είχαν αρχίσει να φουντώνουν στο χώρο της πρώην Γιουγκοσλαβίας. Για τους Ευρωπαίους και -ακόμη χειρότερα- για τους Αμερικανούς όλος αυτός ο καβγάς για το όνομα Μακεδονία ήταν μια καθαρή τρέλα ή στην καλύτερη περίπτωση μια «μεταφυσική διένεξη», που δεν είχε λογική βάση. Πως αλλιώς να εξηγούσαν τον υπερβολικό φόβο που ενέπνεε στην Ελλάδα η προσπάθεια ενός μικρού λαού να εμφανιστεί στη διεθνή σκηνή μ’ ένα όνομα που ήδη χρησιμοποιούσε επίσημα εδώ και μισό αιώνα; Στο κάτω-κάτω ο κάθε λαός έχει το δικαίωμα να αυτοπροσδιορίζεται όπως αυτός θέλει, υποστήριζαν οι «ψύχραιμοι» αναλυτές. Ο κάθε λαός έχει το αναφαίρετο δικαίωμα να διαλέγει ο ίδιος το όνομα του. Στο κάτω-κάτω οι ίδιοι οι Έλληνες δεν επέλεξαν να λέγονται Έλληνες και όχι Γραικοί ή Ρωμιοί;

Greek pasport

Η Ύπαρξη σου Κλέβει την Ταυτότητα μου

Την περίοδο του εμπάργκο της Ελλάδας κατά της «Μακεδονίας»(1994-1995) διέσχιζα συχνά το έδαφος του μικρού εκνευριστικού μας γείτονα με κατεύθυνση το Βελιγράδι. Πάντα αισθανόμουν μεγάλη δυσφορία όταν οι «Μακεδόνες» συνοριακοί υπάλληλοι έπαιρναν το «ευρωπαϊκό» μου διαβατήριο και το στιγμάτιζαν με μια ολοσέλιδη αυτοκόλλητη ακριβοπληρωμένη (κόστιζε 6.000 δραχμές.) βίζα, που έγραφε στα κυριλλικά «Ρεπούμπλικα Μακεντόνιγια». Μεγαλύτερη προσβολή δεν μπορούσε να γίνει τότε σ’ έναν Έλληνα. Όταν επέστρεφα στην Ελλάδα οι δικοί μας συνοριακοί υπάλληλοι αναλάμβαναν να διορθώσουν την προσβολή. Στη θέση της «μακεδονικής» βίζας έβαζαν την ατιμωτική σφραγίδα: ΘΕΩΡΗΣΗ ΑΚΥΡΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ. Το διαβατήριο μου έμοιαζε με πεδίο μάχης ενός ακήρυκτου πολέμου…

Διασχίζοντας τότε την απόσταση των 180χλμ., που καταλάμβανε αυτό το ενοχλητικό κρατίδιο, έπιανα τον εαυτό μου να κάνει διάφορες «επικίνδυνες» σκέψεις. Όντας ακόμη ορθολογιστής καταλάβαινα καταρχάς ότι σ’ αυτή τη, στριμωγμένη στο κέντρο βαλκανικής, γκριζωπή χώρα, κατοικούσαν, μαζί με αρκετές άλλες εθνότητες, πάνω από ένα εκατομμύριο άνθρωποι, που δεν ήταν -ή δεν ήθελαν να είναι- ούτε Βούλγαροι, ούτε Σέρβοι, ούτε φυσικά και Έλληνες. Οι άνθρωποι αυτοί μιλούσαν μια σλαβική γλώσσα (ή αν θέλετε διάλεκτο), που την έλεγαν «μακεδόνικα». Οι ίδιοι αυτοπροσδιορίζονταν ως «Μακεντόντσι», για να ξεχωρίζουν από τους (Σλάβους κυρίως) γείτονες τους. Το όνομα τους προέρχονταν από το γεωγραφικό χώρο στον οποίο ζούσαν εδώ και πολλούς αιώνες. Ο λαός αυτός λοιπόν υπήρχε -όσο κι αν με πλήγωνε η ύπαρξη του- και δεν εμφανίστηκε, ούτε «εφευρέθηκε» ή «κατασκευάστηκε» ξαφνικά από το πουθενά. Αυτή ήταν η αλήθεια και -ειλικρινά- με πήρε πολύ καιρό για να την χωνέψω. Όσο κι αν δυσφορούσα οι «Μακεντόντσι» ήταν πέρα για πέρα αληθινοί, όσο αληθινοί ήμασταν κι εμείς οι Έλληνες και σε καμιά περίπτωση δεν ήταν αποκύημα της ανθελληνικής φαντασίας του Στρατάρχη Τίτο, όπως υποστήριζαν οι Έλληνες εθνικιστές.

Κάποια στιγμή λοιπόν παραδέχτηκα ότι η μη αναγνώριση της ύπαρξης αυτού του λαού και του κράτους, που ανακήρυξε επίσημα ως ανεξάρτητο το 1991, ήταν καθαρή ανοησία. Παραδέχτηκα όμως ότι ήταν πλέον αργά, εφόσον ως χώρα και ως λαός είχαμε περάσει το «σημείο χωρίς επιστροφή». Ακολουθήσαμε εξ αρχής μιαν εσφαλμένη πολιτική, απαράδεκτη για γείτονες, και δεν ήταν εύκολο ξαφνικά να κάνουμε πίσω και να παραδεχτούμε το λάθος μας. Δεν μπορούσαμε να παραδεχτούμε ανοικτά ότι οι «Μακεδόνες» υπάρχουν.

«Σου φαίνομαι ανύπαρκτος; Τσίμπησε με αν δεν πιστεύεις στα μάτια σου», με πείραζε ο Τράικο, ένας «Μακεδόνας» που γνώρισα στο Βελιγράδι. Όλοι οι Σέρβοι γύρω μου γελούσαν, καθώς εγώ κοκκίνιζα από ντροπή. Δεν το έβαζα όμως κάτω και συνέχιζα απτόητος: «Φυσικά και υπάρχεις. Μόνο που δεν είσαι Μακεδόνας. Είσαι μια παράξενη βαλκανική αλχημεία. Για την ακρίβεια είσαι Βουλγαρο-Σερβο-Έλληνας. Μακεδόνας πάντως δεν είσαι! Οι πραγματικοί Μακεδόνες είναι μόνον Έλληνες και όχι Σλάβοι! Ο Μέγας Αλέξανδρος δεν μιλούσε σλαβικά. Αν είσαι κάτι, αυτό είναι σίγουρα Μακεδόνας-μαϊμού! Και ξέρεις γιατί: πραγματικοί Μακεδόνες είναι μόνον οι Έλληνες της Μακεδονίας, όπως εγώ. Μόνον οι Ελληνομακεδόνες έχουν το δικαίωμα να λέγονται Μακεδόνες». Ο Τράικο γινόταν τότε παπόρι: «Έι γκρίτστο (σ.σ. ελληνάκι) χώνεψε το: δεν μπορείς να είσαι και Έλληνας και Μακεδόνας. Δεν γίνεται να είσαι και κατσίκι και πρόβατο. Οι αρχαίοι Μακεδόνες ήταν ξεχωριστός λαός από τους Έλληνες. Ήταν όμως φιλέλληνες. Όπως και ο Μέγας Αλέξανδρος (Βέλικι Αλεξάντρ), που ήταν φιλέλληνας εξ αιτίας του Αριστοτέλη. Ο Δημοσθένης θεωρούσε τους Μακεδόνες ‘’βαρβάρους’’. Επομένως δεν τους θεωρούσαν Έλληνες. Ήταν Γκραικομάνοι, όπως είναι και πολλοί Μακεδόνες σήμερα στη Μακεδονία του Αιγαίου. Εσύ, εφόσον είσαι Έλληνας δεν μπορείς να είσαι Μακεδόνας».

Σ’ αυτές τις έντονες συζητήσεις μας, όπου ο καθένας επιχειρηματολογούσε υπέρ των εθνικιστικών θέσεων της μιας πλευράς, καταλήγαμε σχεδόν πάντα στο ίδιο πράγμα: στο ζήτημα της ταυτότητας. Το πρόβλημα από ελληνικής πλευράς ήταν ότι αν οι «Σκοπιανοί» αναγνωριζόταν ως εθνοτικά «Μακεδόνες», τότε οι Έλληνες Μακεδόνες(μιλάω για τους αυτόχθονες ελληνόφωνους της Μακεδονίας και όχι για τους σλαβόφωνους, ούτε για τους πρόσφυγες) θα ήταν μόνον γεωγραφικά Μακεδόνες. «Η ύπαρξη αυτής της ομάδας μου κλέβει την ταυτότητα μου», παραπονέθηκε στον ανθρωπολόγο Loring Danforth ένα ηλικιωμένος Ελληνομακεδόνας της Αυστραλίας. Και κατάλαβα πολύ καλά τι εννοούσε όταν, σε ξένο περιβάλλον, ήμουν αναγκασμένος να υπερασπίσω την (ελληνομακεδονική) ταυτότητα μου, χωρίς τα συμπλέγματα κατωτερότητας που έχουν οι εξελληνισμένοι σλαβόφωνοι και χωρίς την ανασφάλεια που αισθάνονται οι πρόσφυγες, που φοβούνται μήπως και χάσουν τη νέα τους πατρίδα.

Balkan wars ethinic groups

Μακεδονία: Ένα «Εργαστήρι» Κατασκευής Ταυτοτήτων

Ενοχλούσε συχνά τους «Μακεδόνες» συνομιλητές μου το γεγονός ότι καταγόμουν από τα δυτικά Πιέρια, μια περιοχή που άνηκε στην ελληνόφωνη ζώνη της τουρκοκρατούμενης Μακεδονίας (γι’ αυτούς, βλέπετε, οι Έλληνες θεωρούνται «ξένος» λαός στη Μακεδονία). Πάνω από τα ελληνόφωνα Πιέρια κατοικούσαν οι Βαλαάδες, ελληνόφωνοι μουσουλμάνοι (ή εξισλαμισθέντες «Μακεδόνες» σύμφωνα με την προπαγάνδα των Σκοπίων), οι οποίοι και ανταλλάχτηκαν το 1924. Και πιο πάνω, βορείως της γραμμής Καστοριά-Αμύνταιο-Έδεσσα-Κιλκίς, απλωνόταν η σλαβόφωνη ζώνη της Μακεδονίας. Ως γνωστόν ολόκληρος σχεδόν ο Μακεδονικός Αγώνας, που έλαβε χώρα στις αρχές του 20ου αιώνα, εκτυλίχτηκε στην κεντρική σλαβόφωνη ζώνη της Μακεδονίας, τους «ρευστοσυνείδητους» πληθυσμούς της οποίας διεκδικούσαν τόσο ο βουλγαρικός, όσο και ο ελληνικός εθνικισμός.

Οι Βούλγαροι στήριζαν τις διεκδικήσεις τους στην «κοινή» γλώσσα, στη σλαβική κουλτούρα και στην κοινωνική δυσαρέσκεια των σλαβόφωνων αγροτικών πληθυσμών απέναντι στους Έλληνες αστούς των μακεδονικών πόλεων και την εκκλησιαστική ιεραρχία του Φαναρίου. Έχει μείνει στην ιστορία τα λόγια που έλεγαν οι σλαβόφωνοι παπάδες όταν μνημόνευαν το όνομα του -φορομπήχτη- Φαναριώτη Μητροπολίτη τους: «Ο Θεός να μας φυλάει από τους λύκους που κατεβαίνουν από τα Καρπάθια, τους βαρείς χειμώνες κι από τους Έλληνες που έρχονται από το Βόσπορο και τη θάλασσα του Μαρμαρά»!Αυτό το προλεταριακό μίσος του κατώτερου σλαβόφωνου κλήρου, παρέσυρε και τις αγροτικές μάζες, δημιουργώντας σταδιακά ένα ρεύμα αποστροφής προς την ελληνική κουλτούρα με πρώτο θύμα την ελληνική παιδεία: οι σλαβόφωνοι χωρικοί σταμάτησαν σιγά-σιγά να στέλνουν τα παιδιά τους σε ελληνικά σχολεία. Αυτό αποτέλεσε πολύ σημαντική εξέλιξη εφόσον, ως τα τέλη του 19ου αιώνα, όποιος σλαβόφωνος της Μακεδονίας ακόμη και Βούλγαρος μορφωνόταν ή έμπαινε στην εκκλησιαστική ιεραρχία ή γινόταν έμπορος, τότε θεωρούνταν αυτομάτως Γκρκ, γινόταν «Έλληνας». Δηλαδή όταν ο χωρικός ή ο βοσκός γινόταν αστός και έμπορος, έπαυε αυτομάτως να θεωρείται «Βούλγαρος» ή «Βλάχος» και γινόταν «Έλληνας».

Παρά την υποχώρηση της επιρροής τους στα τέλη του 19ου οι Έλληνες συνέχισαν να προωθούν την εθνικιστική τους ιδεολογία μεταξύ των σλαβόφωνων πληθυσμών βασιζόμενοι στην εξελληνιστική εκκλησιαστική πολιτική του Οικουμενικού Πατριαρχείου, στα εκπαιδευτικά τους δίκτυα, που ασκούσαν μεγάλη έλξη εξαιτίας της πολιτιστικής ανωτερότητας του Ελληνισμού, στα εμπορικά τους κεφάλαια και τέλος στους αστούς των πόλεων της κεντρικής Μακεδονίας (Μοναστήρι, Αχρίδα, Φλώρινα, Καστοριά, Περλεπές κ.α.).

Ethnic cart of Macedonia 1900

Μεγάλο τμήμα των σλαβόφωνων της Μακεδονίας προσχώρησε ωστόσο στη βουλγαρική Εξαρχία και θεωρήθηκαν «Βούλγαροι». Σημαντικό όμως τμήμα τους παρέμεινε πιστό στο Οικουμενικό Πατριαρχείο και θεωρήθηκαν «Έλληνες». Ενδιαφέρον έχουν οι στατιστικές της Μακεδονίας των αρχών του 20ου αιώνα, που έμοιαζε μ’ ένα πολύχρωμο εθνολογικό λιβάδι (εξού και η έκφραση «μακεδονική σαλάτα»). Μια ελληνική στατιστική(1904) μέτρησε 630.000 «Τούρκους», 653.000 «Έλληνες»(πιστούς στο Πατριαρχείο) και 334.000 «Βούλγαρους»(Εξαρχικούς). Οι Βούλγαροι στατιστικολόγοι ξέθαψαν 1.181.000 «Βουλγάρους», κανένα «Μακεδόνα», 229.000 Έλληνες, 700(!) Σέρβους και 500.000 «Τούρκους». Η Πύλη τέλος έδωσε το 1906 την εξής επίσημη στατιστική: 1.145.000 Μουσουλμάνοι, 623.000 «Έλληνες»(Πατριαρχικοί) και 626.000 «Βούλγαροι»(Εξαρχικοί). Οι Έλληνες παραδέχτηκαν ότι οι στατιστικές των τουρκικών αρχών σε τελική ανάλυση τους ευνοούσαν, ενώ στην προσπάθεια τους να μειώσουν τους Βουλγάρους, αναγκάστηκαν να παραδεχτούν ότι οι Σλαβομακεδόνες υπήρχαν (κάποιος μέτρησε απρόθυμα γύρω στις 450.000).Ενδεικτικό του όλου κλίματος και του γεγονότος ότι οι «Μακεδόνες» δεν ήταν παρά «πολεμική λεία» ήταν η κυνική δήλωση του Χαρίλαου Τρικούπη(1895): «Τους Μακεδόνες θα τους πάρει όποιος θα νικήσει στον επόμενο πόλεμο. Αν νικήσουν οι Βούλγαροι, θα γίνουν Βούλγαροι. Αν νικήσουν οι Έλληνες θα γίνουν Έλληνες».

Πολλά παράδοξα συνέβαιναν εκείνη την εποχή, όταν στην εθνολογικά ανομοιογενή Μακεδονία επικρατούσε ένα πραγματικό χάος και ολόκληροι πληθυσμοί βρισκόταν στη «νεκρή ζώνη», μετέωροι ανάμεσα σε διαφορετικές εθνικές ταυτότητες. Τα περάσματα από τη μια κουλτούρα στην άλλη ήταν πολύ συνηθισμένο φαινόμενο. Υπήρχαν χωριά που ήταν «σλαβικά στο αίμα και στη λαλιά» αλλά άνηκαν στην «ελληνική»(Πατριαρχική) πλευρά. Συχνές ήταν οι περιπτώσεις Ελλήνων οικογενειαρχών που έβλεπαν το γιο τους να γίνεται «Βούλγαρος» πηγαίνοντας σε εξαρχικό σχολείο, όπου κι επηρεαζόταν από τη βουλγαρική εθνικιστική προπαγάνδα. Παρομοίως ένας Βούλγαρος πατέρας έβλεπε με βαριά καρδιά το παιδί του να γίνεται «Έλληνας» με το που πήγαινε σ’ ένα Πατριαρχικό σχολείο. Υπήρχαν οικογένειες όπου ο ένας γιος πήγαινε στον οθωμανικό στρατό, εξισλαμιζόταν και γινόταν Τούρκος, ο άλλος προσχωρούσε στην Εξαρχία και γινόταν Βούλγαρος, ενώ ο τρίτος παρέμεινε πιστός στην ελληνορθόδοξη εκκλησία, και θεωρούταν Έλληνας. Εφόσον πάντα υπήρχαν (και συνεχίζουν να υπάρχουν) οικογένειες που τροφοδοτούσαν με μέλη ανταγωνιστικές μεταξύ τους κουλτούρες και έθνη, τότε για ποια «έθνη» μιλάμε; Σίγουρα όχι γι’ αυτά που βασίζονται σε «συγγένεια αίματος», εφόσον η ιστορία μας δείχνει ότι κάτι τέτοιο είναι ουσιαστικά ανύπαρκτο.

skopje-2014-warrior-horizontal-large-gallery

Έθνη: Φαντασιακές Κοινότητες ή Πανάρχαια Φυσικά Φαινόμενα;

Μπορεί τα έθνη να μην αποτελούν «φαντασιακές κοινότητες» (Anderson), ούτε όμως και βασίζονται σε κάποια «αρχέγονα αισθήματα». Στην πραγματικότητα συμβαίνουν ως ένα βαθμό και τα δύο. Μια πιθανή εξήγηση της έννοιας έθνοςμας δίνει ο Γερμανός φιλόσοφος Max Weber: «…Τι σημαίνει άραγε έθνος και εθνικό συναίσθημα; Μια έννοια έθνους θα μπορούσε να οριστεί κάπως έτσι: πρόκειται για μια αισθηματική κοινότητα, της οποίας η κατάλληλη έκφραση θα ήταν ένα δικό της κράτος και η οποία, ως εκ τούτου, κατά κανόνα έχει την τάση να προωθήσει εκ των έσω κάτι τέτοιο».

Από την οπτική γωνία του εθνικισμού τα έθνη θεωρούνται σχεδόν αυθύπαρκτα, πανάρχαια φυσικά φαινόμενα, που συχνά εκλαμβάνονται ως «θεόσταλτοι τρόποι ταξινόμησης των ανθρώπων». Από την άποψη όμως της ανθρωπολογίας τα έθνη είναι τεχνητά. Σύμφωνα με την οπτική της ανθρωπολογίας τα έθνη δεν είναι παρά ανθρώπινες επινοήσεις και πολιτισμικά προϊόντα πρόσφατων ιστορικών διαδικασιών. Ενώ οι εθνικιστές παρουσιάζουν τα έθνη ως βρισκόμενα σε «λήθαργο» και κάποια στιγμή «αφυπνίζονται», οι ανθρωπολόγοι επιμένουν ότι αυτό δεν είναι παρά ένας ακόμη εθνικιστικός μύθος, εφόσον ένα έθνος «είτε υπάρχει είτε δεν υπάρχει. Δεν μπορεί να βρίσκεται σε νάρκη και κατόπιν ν’ αφυπνιστεί»(Greenfeld).

Το εθνικό κράτος ή το έθνος-κράτος εμφανίστηκε ως πολιτική οντότητα στο προσκήνιο της ιστορίας μόλις στα τέλη του 18ου αιώνα. Πρόκειται δηλαδή για ένα σχετικά πρόσφατο ιστορικό φαινόμενο, που αναμφίβολα σχετίζεται με την εκβιομηχάνιση, την αστυφιλία και κυρίως την άνοδο της φιλελεύθερης αστικής τάξης στην Ευρώπη. Δεν είναι σύμπτωση λοιπόν που η συγκρότηση των περισσοτέρων εθνικών κρατών στην Ευρώπη έλαβε χώρα τον 19ο αιώνα, όταν η αστική τάξη κάθε «έθνους» θεώρησε ότι η ομογενοποίηση στα πλαίσια μιας αγοράς, προστατευμένης από κρατικά σύνορα, ήταν η καλύτερη λύση για τα συμφέροντα και τις φιλοδοξίες της.

Ο εθνικισμός -ένα αστικό ιδεολογικό προϊόν- προώθησε με πάθος την αρχή ότι «τα πολιτικά και τα εθνικά σύνορα πρέπει να συμπίπτουν», αρχή που οδήγησε σε κατάρρευση τις προγενέστερες πολιτικές οντότητες που κυριαρχούσαν στην Ευρώπη (Αυτοκρατορίες, φέουδα, πόλεις-κράτη κ.α.). Συνήθως τα κράτη κατασκεύαζαν έθνη (π.χ. Γαλλία), συχνά όμως συνέβαινε και το αντίθετο (Βαλκάνια). Όπως και να ‘χει πάντως κατά τη διαδικασία συγκρότησης των εθνικών κρατών στην Ευρώπη, η συναισθηματική δύναμη του έθνους, ενσωματωνόταν και υποτασσόταν στην πολιτική ισχύ ενός απρόσωπου κράτους, που το χρησιμοποιούσε για την επίτευξη των δικών του στόχων. Στο τέλος το κράτος ταυτιζόταν πάντα με το έθνος. Έτσι, το να είναι κανείς πολίτης ενός κράτους ισοδυναμούσε με το να ανήκει στο έθνος το οποίο δημιούργησε το κράτος αυτό (βλέπε: Κάθε άνθρωπος που ζει μέσα στο πολιτικό πλαίσιο της Τουρκίας είναι Τούρκος).

Πατρονάροντας τους «Μακεδόνες»

Στην περίπτωση όμως της Μακεδονίας των αρχών του 20ου αιώνα τα πράγματα ήταν χαοτικά. Είχαμε μια απαρχαιωμένη πολιτική οντότητα(Οθωμανική Αυτοκρατορία) σε κατάσταση αποσύνθεσης, δύο ή τρεις(αν υπολογιστούν και οι Σέρβοι) αντίπαλους εθνικισμούς, που διεκδικούσαν τις ίδιες περιοχές κι έναν σλαβόφωνο πληθυσμό(κάπου ένα εκατομμύριο άνθρωποι), που δεν ήξερε ποια εθνική ταυτότητα να επιλέξει, ενώ γνώρίζε κατά βάθος ότι ο ίδιος είχε όλα τα χαρακτηριστικά ενός ιδιαίτερου έθνους. Το τμήμα αυτού του αναποφάσιστου πληθυσμού που κατάφερε να μην μολυνθεί από τις εθνικιστικές ιδεολογίες των Βουλγάρων, Σέρβων και Ελλήνων, αλλά αντίθετα ν’ αποκτήσει «ανοσία» σ’ αυτές, αποτέλεσε τον εθνογενετικό πυρήνα των σύγχρονων «Μακεδόνων». Οι ίδιοι κατασκεύασαν την ιδιαίτερη ταυτότητα τους προβάλλοντας τις διαφορές τους με τις γειτονικές εθνικές κουλτούρες. Διαφοροποιήθηκαν σε σχέση με τους Βουλγάρους με βάση την ιστορία και τη γεωγραφία. Απέναντι στους Έλληνες τα πράγματα ήταν πιο εύκολα μιας και υπήρχε πάντα το φράγμα της γλώσσας: εφόσον δε μιλούσαν ελληνικά, δεν μπορούσαν να είναι Έλληνες. Και αυτό συνέβαινε επειδή από τα τέλη του 19ου αιώνα η προώθηση των ελληνικών εθνικών διεκδικήσεων στα Βαλκάνια γινόταν πλέον με κριτήριο τη γλώσσα και όχι τη θρησκεία, όπως στη Μικρά Ασία και στον Πόντο.

Προηγουμένως η γλώσσα δεν αποτελούσε αναγκαία προϋπόθεση για ν’ ανήκει κανείς στον Ελληνισμό. Αρβανίτες, Βλάχοι, σλαβόφωνοι και τουρκόφωνοι μπορούσαν να γίνουν εύκολα μέλη του Ελληνισμού, δηλώνοντας απλά ότι ανήκουν σ’ αυτόν άσχετα αν δεν ήξεραν λέξη στα ελληνικά. Υπεύθυνη για την ταύτιση αυτών των γλωσσικών ομάδων με τον Ελληνισμό πρέπει να θεωρηθεί η εξελληνιστική πολιτική του Πατριαρχείου, που καλλιεργούσε την ταυτότητα του Ρουμ (Ρωμιού, δηλαδή ελληνορθόδοξου), παρακάμπτοντας τις επιμέρους γλωσσικές και εθνοπολιτιστικές ταυτότητες. Εξάλλου «η χρήση της ελληνικής ως γλώσσας-φορέα σ’ ένα μεγάλο μέρος της Αυτοκρατορίας και το κύρος του ελληνικού πολιτισμού έσπρωχναν πολλούς σλαβόφωνους, αλβανόφωνους ή βλαχόφωνους να εξελληνιστούν»(Πρεβελάκης). Με αυτή τη λογική, σύμφωνα με την οποία Έλληνας είναι όποιος αυτοπροσδιορίζεται ως τέτοιος, η δήλωση και μόνον ενός σλαβόφωνου του 19ου αιώνα ότι είναι «Μακεδόνας» αρκούσε για να τον κάνει δεκτό στον Ελληνισμό (κάτι αδύνατο σήμερα…).

Ethnic_map_of_Balkans_-_german_1882

Όσο κι αν μας φαίνεται παράξενο ο πραγματικός υπεύθυνος για την καλλιέργεια της «μακεδονικής» ταυτότητας στους σλαβόφωνους πληθυσμούς δεν είναι άλλος από την επίσημη ελληνική (αντιβουλγαρική) πολιτική! Και θα σας εξηγήσω αμέσως το γιατί. Στην προσπάθεια τους να βρουν τρόπους για να προσεταιριστούν τους επίμαχους σλαβόφωνους πληθυσμούς της Μακεδονίας οι Έλληνες, που δε διέθεταν το πλεονέκτημα της γλωσσικής συγγένειας (όπως οι Βούλγαροι), επιχείρησαν να εμφυσήσουν σ’ αυτούς τους πληθυσμούς την προπαγανδιστική ιδέα ότι είναι απόγονοι των αρχαίων Μακεδόνων και του Μεγάλου Αλεξάνδρου, επομένως ότι δεν είχαν σλαβική καταγωγή! «Αυτός ο Μέγας Αλέξανδρος, παιδιά μου, αυτός ο βασιλεύς των πατέρων σας, έγινεν όργανο του Θεού, διότι εις όλον τον κόσμο που εκυρίευσε διέδωκε την ωραίαν ελληνικήν γλώσσα μας», εξηγούσε ο μακεδονομάχος Παπα-δράκος στους σλαβόφωνους κατοίκους του χωριού Σλήμνιτσα. Αυτό το προερχόμενο από το ελληνικό προπαγανδιστικό οπλοστάσιο τερατώδες επιχείρημα στέφθηκε με απρόσμενη επιτυχία: ενώ μέχρι τότε ακόμη και το όνομα «Αλέξανδρος»(Αλεξάντρ) ήταν άγνωστο μεταξύ των σλαβόφωνων, χάρη στην ελληνική εξόρμηση οι σλαβόφωνοι της Μακεδονίας άρχισαν να αισθάνονται περήφανοι που κατάγονταν από το Φίλιππο και τον Μέγα Αλέξανδρο! Μάλιστα, ελληνικές οργανώσεις με έδρα την Αθήνα έφθασαν στο σημείο να τυπώσουν Διακηρύξεις καθώς και τις περίφημεςΠροφητείες του Μέγα Αλέξανδρου στη «μακεδονική» γλώσσα αλλά με ελληνικό αλφάβητο! Ως γνωστόν όλη αυτή η πετυχημένη εθνική επιχειρηματολογία υπέρ της μακεδονικής ταυτότητας των σλαβόφωνων επέστρεψε, κατά την επόμενη ιστορική φάση(μετά το 1912), ως μπούμερανγκ σε βάρος των ελληνικών θέσεων. Και αυτό γιατί δεν μπορείς να αρνείσαι κάτι που εσύ δημιούργησες…

atanas_the_macedonian_1845_0

Το Όνομα μας είναι η Ψυχή μας!

Σε πολλά ζητήματα υπήρξαμε μέντορες των «Μακεδόνων». Σε πρώτη φάση οι σλαβόφωνοι υιοθέτησαν την ελληνικής εμπνεύσεως θεωρία ότι ήταν απόγονοι των αρχαίων Μακεδόνων και του Μέγα Αλέξανδρου και ότι η γλώσσα τους ήταν η «παλιά μακεδονική γλώσσα», στοιχεία που τους διαφοροποιούσαν από τους Βουλγάρους. Σε δεύτερη φάση, όταν ο «μακεδονικός» εθνικισμός πλέον καθιερώθηκε, οι «Μακεδόνες» προσπάθησαν ν’ αναπαράγουν το ελληνικό μοντέλο συγκρότησης της εθνικής ταυτότητας. Γνωρίζοντας ότι το μυστικό της επιτυχίας της Ελλάδας ήταν και παραμένει ο νεοκλασικός μύθος, προσπάθησαν να προσδώσουν στην ταυτότητα τους στοιχεία από το κλασικό παρελθόν και συγκεκριμένα να οικειοποιηθούν το όνομα και την ιστορία των αρχαίων Μακεδόνων. Η λογική τους ήταν απλή: εφόσον οι Ρωμιοί της νότιας βαλκανικής κατάφεραν να αναγνωριστούν ως (νεο)Έλληνες, δηλαδή ως ξεπεσμένοι κληρονόμοι ενός μεγάλου πολιτισμού και μιας ένδοξης ιστορίας και να εισπράξουν έτσι την εύνοια (αλλά και τα δάνεια) της πολιτισμένης Ευρώπης, τι εμπόδιζε τους νεοαφυπνησθέντες σλαβόφωνους της Μακεδονίας να εφαρμόσουν την ίδια τακτική; Άλλωστε ως λ.χ. «Δημοκρατία της Δαρδανίας» ή «Κεντροβαλκανική Δημοκρατία» είχαν λιγότερες πιθανότητες να περάσουν το κατώφλι του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και να πάρουν δάνεια, από το αν πήγαιναν με το «ένδοξο» όνομα «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Βλέπετε, κανείς δεν αρνείται εύκολα τα δανεικά στους «ξεπεσμένους απογόνους» του Μέγα Αλέξανδρου, όπως δεν αρνήθηκε τα δανεικά στους απογόνους του Περικλή…

megalh-makedonia

To όνομα μας είναι η ψυχή μας, υποστηρίζουν οι σύγχρονοι «Μακεδόνες», που δεν θέλουν να κάνουν την παραμικρή υποχώρηση στο ζήτημα του ονόματος. «Χάνοντας αυτό το όνομα, χάνουμε την ταυτότητα μας… Αν παραμείνουμε δίχως όνομα θα αναζωπυρωθούν οι παλιές διενέξεις και οι παλιές ορέξεις…», δήλωσε χαρακτηριστικά ο πρώην Πρόεδρος της «Μακεδονίας» Κίρο Γκλιγκόρωφ. Για να αμβλύνει ωστόσο τις ελληνικές αντιδράσεις ο ίδιος είχε δηλώσει ότι «είμαστε Σλάβοι και ήρθαμε σε αυτή την περιοχή τον 6ο αιώνα… δεν είμαστε απόγονοι των αρχαίων Μακεδόνων».Ωστόσο, το γεγονός ότι οι γείτονες μας αρνούνται να συζητήσουν ακόμη και την ονομασία «Νέα Μακεδονία», που θα τους αποσύνδεε από τον Μέγα Αλέξανδρο και τους αρχαίους Μακεδόνες, σημαίνει ότι θέλουν «και την πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο». Φαίνεται δηλαδή ότι προσβλέπουν σε μια μελλοντική αποκλειστικότητα της χρήσης του ονόματος Μακεδονία και ότι συνδέεται μ’ αυτό. Θέλουν να ταυτίσουν στο μυαλό του κόσμου τη Μακεδονία με τα Σκόπια και όχι με την Αθήνα. Και αυτή είναι μια κατάσταση που πιστεύω ότι ανησυχεί και πολλούς άλλους εκτός από εμένα.

Το 1993 ο τότε πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Μητσοτάκης είπε μια από της μεγαλύτερες αλήθειες που ειπώθηκαν στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα: «Σε πέντε, το πολύ δέκα χρόνια κανείς δε θα θυμάται το όνομα Μακεδονία…». Έτσι ακριβώς συνέβη. Για τη συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού το ζήτημα θεωρείται πλέον λήξαν ή στην καλύτερη περίπτωση ιστορία. Για κάποιους όμως συνεχίζει ν’ αποτελεί κίνητρο για μια εκ νέου αναζήτηση ταυτότητας. Έλληνες και «Μακεδόνες» συνδέονται με πολλούς πολιτιστικούς δεσμούς. Έτσι για ν’ αποφύγουν την μεταξύ τους αφομοίωση, κατέληξαν τελικά στην εχθρότητα. Τόσο η ελληνική, όσο και η «μακεδονική» εθνική ταυτότητα διαμορφώθηκαν μέσα από τραυματικές εμπειρίες (Εμφύλιος πόλεμος) και αμοιβαία καχυποψία.

Σήμερα όμως τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά απ’ ότι ήταν πριν από 100 χρόνια. Η Ελλάδα μεταμορφώνεται σε ώριμη δημοκρατία που τείνει ν’ αποτινάξει «παιδικές ασθένειες», όπως ο εθνικισμός. Ο ελλαδισμός, ως νεωτερικό φαινόμενο, αρχίζει να παρακμάζει, ενώ επανεμφανίζεται στο προσκήνιο ο Ελληνισμός, κυρίως μέσω της διασποράς. Μια νέα ελληνική ταυτότητα, που δεν βασίζεται στον ελλαδοκεντρικό εθνικισμό, αρχίζει να διαμορφώνεται. Στα πλαίσια του ανανεωμένου Ελληνισμού, το όραμα του οποίου έγκειται στη συνεργασία και στην ανάπτυξη των λαών της βαλκανικής, οι «Μακεδόνες» δεν είναι πλέον αντίπαλοι, αλλά συνεργάτες στην οικοδόμηση ενός νέου κλίματος στην περιοχή. Αυτός ο λαός, που άνηκε μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα στη σφαίρα της πολιτιστικής επιρροής του Ελληνισμού, θα καταστεί κομβικός σύμμαχος του Ελληνισμού στην προσπάθεια του να αναδείξει την μοναδική αξία των Βαλκανίων ως οργανικού τμήματος του ευρωπαϊκού πολιτισμού και όχι ως ο «σκοτεινός Άλλος εαυτός του».

Σημείωση: Το άρθρο αυτό πρωτοδημοσιεύτηκε στο περιοδικόΑΒΑΤΟΝ το Μάρτιο του 2000.

geopolitiki-book

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Γιώργος Στάμκος, Γεωπολιτική του Αρχιπελάγους, α’ έκδοση Αρχέτυπο 2000, (γ’ έκδοση, ανανεωμένη, Άγνωστο 2008) 

Loring Danforth, H Mακεδονική Διαμάχη: Ο Εθνικισμός σ’ έναν Υπερεθνικό Κόσμο, Αλεξάνδρεια 1999.

Francois Thual, Η Κληρονομιά του Βυζαντίου: Γεωπολιτική της Ορθοδοξίας, ΡΟΕΣ 1999.

Max Weber, Εθνοτικές Σχέσεις και Πολιτικές Κοινότητες, ΚΕΝΤΑΥΡΟΣ 1997.

Ζωρζ Καστελλάν, Ιστορία των Βαλκανίων, Γκοβόστης 1996.

Μεγαλέξανδροι Όλων των Χωρών, Ο Ιός της Κυριακής, Ελευθεροτυπία 12/1/1997.

Γιώργος Στάμκος, Η «Άνοιξη» στις Ελληνο-Σκοπιανές Σχέσεις: Μπορούν τα Σκόπια να Εισέλθουν σε Φιλλεληνική Τροχιά; Περιοδικό ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ, Νο 34, Ιούλιος 1997.

Γιώργος Πρεβελάκης, Γεωπολιτική της Ελλάδας, Libro 1998.

Omer Asan, Ο Πολιτισμός του Πόντου, αφοι Κυριακίδη 1998.

The Sweat: H Μυστηριώδης Μεσαιωνική Θανατηφόρα “Επιδημία του Ιδρώτα”

The Sweat

Ο ΙΔΡΩΤΑΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ

H Μυστηριώδης Μεσαιωνική Θανατηφόρα “Επιδημία του Ιδρώτα”

3 Sweat

Του Γιώργου Στάμκου

Χαρούμενος στο γεύμα, νεκρός στο δείπνο! Όσο κι αν ακούγεται παράξενο, αυτό μπορούσε να πάθει το θύμα της μυστηριώδους Νόσου του Ιδρώτα, που έπληξε την Αγγλία το 15ο αιώνα. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Το 1485 μια μυστηριώδης επιδημία έπληξε την Αγγλία. Η ταχύτητα εξέλιξης της νόσου ήταν απίστευτη. Έπειτα από σύντομη ζαλάδα, πονοκέφαλο και πόνο στα άκρα, το θύμα υπέφερε από υψηλό πυρετό και άφθονο ιδρώτα. Στις περισσότερες περιπτώσεις ο θάνατος ήταν ζήτημα ωρών…

1 Sweat

«Μπορούσε κάποιος να χορεύει στις εννιά και να πεθάνει στις έντεκα», έγραφε κυνικά κάποιος επιζήσας μάρτυρας της επιδημίας. Ένας άλλος έγραφε ότι κάποιος μπορούσε να «γλεντάει στο γεύμα και να πεθαίνει στο δείπνο». Η επιδημία εξαφανίστηκε μετά το τελευταίο της ξέσπασμα το 1551 και οι ιστορικοί συνεχίζουν να ερίζουν για την ταυτότητά της.

2 sweat

THE SWEAT


Η επιδημία αυτή ονομάστηκε Νόσος του Ιδρώτα, Αγγλικός Ιδρώτας, Sodur Anglicus ή απλά «Ο Ιδρώτας» (The Sweat). Αντίθετα με τις περισσότερες ασθένειες, που έδειχναν προτίμηση στους ηλικιωμένους, τα παιδιά και τους φτωχούς, ο Ιδρώτας έδειχνε να προτιμά τους πλουσίους. Ο αριθμός των αριστοκρατών ανδρών μέσης ηλικίας που υπέκυψαν στην αρρώστια ήταν μεγάλος. Δύο πετυχημένοι λόρδοι από το Λονδίνο πέθαναν από Ιδρώτα. Ο καρδινάλιος Γόλσεϊ γλίτωσε τρεις φορές από την αρρώστια, αν και στο σπίτι του πέθαναν 15 άτομα απ’ αυτήν. Οι κληρικοί και οι σπουδαστές της Οξφόρδης ήταν ιδιαίτερα ευάλωτοι σ’ αυτή τη θανατηφόρα επιδημία. Από την αρχή ο Ιδρώτας ταλαιπωρούσε μόνον τους Άγγλους και ποτέ τους Ουαλλούς ή τους Σκοτσέζους,
ενώ, σε πρώτη φάση, οι ξένοι που ζούσαν στην Αγγλία δεν προσβλήθηκαν από την ασθένεια. Αυτό έδωσε αφορμή σε ορισμένους προληπτικούς να ισχυριστούν ότι ο Θεός έστειλε την επιδημία στους Τυδόρς, που είχαν σφετεριστεί το θρόνο!
Γενικώς, ο Ιδρώτας θεωρήθηκε «θεϊκή τιμωρία» ενάντια στους προτεστάντες της Ευρώπης. Κάποιοι πίστευαν ότι ήταν «διαφθορά του σώματος από ακάθαρτα πνεύματα» κι έλεγαν ότι προκαλείται από «διαβολικές ιδιότητες του αέρα».

4 plague-leiden-1574-granger

ΕΓΚΕΦΑΛΙΤΙΔΑ;

Μια σύγχρονη μελέτη αναγνώρισε ως υπεύθυνο αυτής της μυστηριώδους επιδημίας τον ιό της εγκεφαλίτιδας που μεταδίδεται από έντομα, κυρίως από τσιμπήματα κουνουπιών. Έτσι εξηγείται το ότι η επιδημία ξεσπούσε πάντα το καλοκαίρι, όταν οι καλοκαιρινές βροχές οδηγούσαν σε πολλαπλασιασμό των εντόμων, ενώ το φθινόπωρο καταλάγιαζε. Άλλοι, πάλι, επιστήμονες υποστήριξαν ότι επρόκειτο για ένα είδος γρίπης ή εντεροϊού. Μια άλλη θεωρία, που επικεντρώνεται στο προφίλ των ασθενών (σεξουαλικά ενεργοί άνδρες), μιλάει για μια αρρώστια παρόμοια με το AIDS. Πιθανότατα κοντά στην ασθένεια του ιδρώτα να βρίσκεται μια επιδημία οφειλόμενη σε ιό που ξέσπασε το 1993 στις νοτιοδυτικές ΗΠΑ. Προτάθηκε, τέλος, και η θεωρία ότι επρόκειτο για ένα είδος βουβωνικής πανώλης. Όπως και να ‘χει, το μυστήριο του Ιδρώτα πρόκειται σύντομα να διαλευκανθεί χάρη στις σύγχρονες τεχνικές μελέτης του DNA (αντίδραση πολυμεράσης) που προέρχεται από τα χιλιάδες πτώματα εκείνης της περιόδου, που βρίσκονται θαμμένα στο νεκροταφείο του Χένρι Μπράντον…

5 Sw

ΕΝΑ ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΟ ΒΙΒΛΙΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΗΤΤΗΜΕΝΟΥΣ, ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΧΑΜΕΝΟΥΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ!

BOGOMILOI EXOFYLLO 1 LOW (1)

Τα Κακά Παιδιά της Χιλιετίας (1000 – 2000): Οι 10 Χειρότεροι Μοχθηροί δικτάτορες, Τύρρανοι-χασάπηδες, Εξολοθρευτές λαών και βασανιστές

Black List

Τα Κακά Παιδιά της Χιλιετίας (1000 – 2000)

Οι 10 Χειρότεροι Μοχθηροί δικτάτορες, Τύρρανοι-χασάπηδες, Εξολοθρευτές λαών και βασανιστές

d23b312a0bb119c6ed0de52dce0d9d7f

Ένας Θάνατος είναι τραγωδία. Ένα εκατομμύρια θάνατοι είναι Στατιστική”

Ι. Στάλιν

hitler-parkinson

1. Αδόλφος Χίτλερ

Αναμφισβήτητα η πιο παρανοϊκή, αλλοπρόσαλλη και Δολοφονική πολιτική προσωπικότητα της χιλιετίας. Υπεύθυνος για τον Β΄ Παγκόσμιο  Πόλεμο, που στοίχισε περίπου 50 εκατομμύρια ζωές. Σ’ αυτόν χρεώνεται επίσης, ανάμεσα στ’ άλλα, και η απόφαση για την «Τελική Λύση», δηλαδή για την εξόντωση περίπου 6 εκατομμυρίων Εβραίων της Ευρώπης. Μόνον τα άμαχα θύματα του, ανάμεσα τους και μισό εκατομμύριο Έλληνες, ξεπερνούν στην Ευρώπη τα 20 εκατομμύρια.

Dzegins Han

2. Τζένγκινς Χαν

Υπήρξε ο πιο τρομερός πολέμαρχος της χιλιετίας, που ερήμωσε και κατέκτησε ολόκληρη σχεδόν την Ευρασία. Εκτός από τον όλεθρο, μετέφερε και την πανούκλα στα μέρη που κατέκτησε (ο Μαύρος Θάνατος στοίχισε τη ζωή στο 1/3 του ευρωπαϊκού πληθυσμού). Περηφανευόταν ότι «δεν υπάρχει κανείς να πολεμήσει εναντίον μου εκτός από τη σκιά μου!» Στα Μογγολικά το όνομα του σημαίνει “Καθολικός Κυβερνήτης” διότι κυβέρνησε τη μεγαλύτερη αυτοκρατορία όλων των εποχών, τριπλάσια σε έκταση και πενταπλάσια σε πληθυσμό απ΄ εκείνη του Μ. Αλέξανδρου.

Stalin

  1. Ιωσήφ Στάλιν

Αιμοσταγής δικτάτορας, που σάρωσε με τις πολιτικές του εκκαθαρίσεις ολόκληρη τη Σοβιετική Ένωση, ενταφιάζοντας παράλληλα και την προσπάθεια να εγκαθιδρυθεί μια «κομμουνιστική ουτοπία» στη χώρα του. Μια απόφασή του αρκούσε για να εκτοπιστεί ένας ολόκληρος λαός στη Σιβηρία και στην κεντρική Ασία. Τα θύματα των σταλινικών διώξεων στην ΕΣΣΔ ξεπέρασαν τα 20 εκατομμύρια.

Timur-à-Tachkent.

  1. Ταμερλάνος

Όχι άδικα ονομάστηκε από τους ιστορικούς: «Η μάστιγα του Θεού». Όταν κατέλαβε το Ισπαχάν της Περσίας, διέταξε να εκτελεστούν και οι 70.000 κάτοικοί του κι έκτισε με τα κεφάλια τους μια γιγαντιαία πυραμίδα. Οι πόλεις που κατέκτησε ο Μογγόλος πολέμαρχος έγιναν σωροί από ερείπια και οι κάτοικοί τους εξολοθρεύτηκαν.

torquemada1

  1. Τόμας ντε Τορκουεμάντα

Επικεφαλής της ισπανικής Ιεράς Εξέτασης. Το όνομά του έγινε ταυτόσημο με την εικόνα του απάνθρωπου και σκοταδιστή ιεροεξεταστή. Εκτός από την εξορία περίπου 200.000 Εβραίων της Ισπανίας, ευθύνεται προσωπικά και για το κάψιμο στην πυρά τουλάχιστον 2.000 ανθρώπων.

ivan-the-terrible-theredlist

  1. Ιβάν ο Τρομερός

Φοβόταν ακόμη και τη σκιά του, παρ’ όλα αυτά έσπειρε τον τρόμο σ’ ολόκληρη τη Ρωσία. Καχύποπτος κι εκρηκτικός, σκότωσε με τα ίδια του τα χέρια τον πρωτότοκο γιο του. Διέπραξε μια σειρά από φοβερά εγκλήματα, αλλά ταυτόχρονα κατάφερε ν’ απαλλάξει τη χώρα του από τη μάστιγα των Τατάρων.

Robiespiere

  1. Ροβεσπιέρος

Όταν τέθηκε επικεφαλής της Γαλλικής Επανάστασης ζήτησε αμέσως τη θανατική καταδίκη του βασιλιά και δεκάδων αριστοκρατικών οικογενειών. Κατόπιν, διέταξε χιλιάδες εκτελέσεις και δολοφονίες πολιτικών του αντιπάλων, στις οποίες συμμετείχε και προσωπικά. Στα χρόνια του, η λαιμητόμος (γκιλοτίνα) «πήρε φωτιά» από τη συχνή χρήση της!

napoleon

8. Ναπολέων Βοναπάρτης


Ο πιο «μολυσματικός» δικτάτορας της χιλιετίας. Η εγωμανία του έχει εμπνεύσει όλους τους δικτάτορες του 20ου αιώνα. Κατέστρεψε πολλές χώρες, έκανε δεκάδες εκστρατείες και πολέμους, στους οποίους αποδεκατίστηκε ο ανδρικός πληθυσμός της Γαλλίας. Μόνον η εκστρατεία στη Ρωσία στοίχισε τη ζωή σε πάνω από 500.000 στρατιώτες.

vlad-tepes-impaler-dracula

  1. Βλαντ Τέπες

Ο Βλαντ Τέπες ήταν ένας αιμοσταγής και σκληρός βασιλιάς της Βλαχίας, που αντιστάθηκε σθεναρά στην προέλαση των Τούρκων. Διέταζε, μάλιστα, να παλουκώνουν τους χιλιάδες αιχμαλώτους που έπιανε στις μάχες, γι’ αυτό και ονομάστηκε Τέπες (Ανασκολοπιστής). Απ’ αυτόν προήλθε και ο θρύλος του κόμη Δράκουλα.

Pol pot

  1. Πολ Ποτ

Στην προσπάθειά του να δημιουργήσει μια «αγροτική ουτοπία», ο αρχηγός των «Ερυθρών Χμερ», δολοφόνησε περίπου 2,5 εκ. ανθρώπους, σχεδόν το 1/3 του πληθυσμού της Καμπότζης. Κύριοι στόχοι του αποτέλεσαν οι μορφωμένοι και οι ικανοί. Αν και πέρασαν πάνω από 20 χρόνια από την πτώση του καθεστώτος του (1979), η Καμπότζη δεν έχει ακόμη συνέλθει από την καταστροφή.

Vlad tepes 2

Φυσικά η λίστα με τους Χειρότερους Μοχθηρούς δικτάτορες, Τύρρανους-σφαγείς, Εξολοθρευτές λαών και βασανιστές δεν έχει τέλος, αλλά έπειτα από σχετική ιστορική έρευνα και σύμφωνα και με τη γνώμη των περισσοτέρων ιστορικών, κατέληξα πως αυτά είναι τα χειρότερα «παιδιά» της προηγούμενης χιλιετίας. Ας ελπίσουμε η νέα χιλιετία να μην φέρει χειρότερα, αλλά δυστυχώς η ανθρώπινη φύση κουβαλά πολλές αιμοβόρες και σκοτεινές πτυχές που θα χρειαστούν ίσως χιλιετίες ακόμη προσπαθειών για να εκριζωθούν ή έστω να περιοριστούν…

© Γιώργος Στάμκος, Περιοδικό ΖΕΝΙΘ.

images

Ο ΜΥΣΤΗΡΙΩΔΗΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΣΤΑΛΙΝ (5 Μαρτίου του 1953)

Ο ΜΥΣΤΗΡΙΩΔΗΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΣΤΑΛΙΝ

Ο Ιωσήφ Στάλιν ήθελε τον Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο και γι’ αυτό δολοφονήθηκε;

_66207522_66205414

«Ένας ειλικρινής διπλωμάτης είναι σαν στεγνό νερό ή ξύλινο σίδερο»

Ιωσήφ Στάλιν (1879-1953)

Στις 5 Μαρτίου του 1953, πέθανε ο σοβιετικός άρχοντας Ιωσήφ Στάλιν. Η πολιτική του καριέρα ως δικτάτορα εκατομμυρίων ψυχών μελετήθηκε με χειρουργική συνέπεια τα χρόνια που ακολούθησαν. Αλλά το τέλος του εξακολουθεί να προβληματίζει. Πέθανε από φυσική αιτία (μια αναπάντεχη εγκεφαλική αιμορραγία) ή δολοφονήθηκε γιατί ήταν έτοιμος να ρίξει τη Σοβιετική Ένωσε σε έναν πόλεμο που οι άνθρωποί της δεν ήταν σε θέση να πολεμήσουν;

qj3hmssngrr30gzj6ktj

Τη νύχτα της 28ης Φεβρουαρίου, ο στενός κύκλος του Στάλιν, οι Λαυρέντι Μπέρια, Νικήτα Κχρούτεφ, Νικολάι Μπουλγκάνιν και Τζόρτζι Μαλένκοφ, είδαν μια ταινία στο Κρεμλίνο και αποσύρθηκαν στο εξοχικό του Στάλιν, 10 λεπτά έξω από τη Μόσχα, για μια ακόμη νύχτα φαγοποτιού. Τις πρώτες πρωινές ώρες, όλοι οι καλεσμένοι είχαν επιστρέψει στα σπίτια τους στη Μόσχα. Αυτό που ακολούθησε ήταν έξω από τα συνηθισμένα για έναν άνδρα τόσο παθιασμένο με την ασφάλεια όσο ο Στάλιν. Έδωσε μια εντολή στους φρουρούς του να κοιμηθούν και να ξεκουραστούν, και σε καμιά περίπτωση να μην τον ενοχλήσουν. Αυτή η αλλαγή στη συνήθεια του Στάλιν προβλημάτιζε επί χρόνια τον Ρώσο ιστορικό Έντβαρντ Ραντζίνσκι, ο οποίο προσπάθησε να εντοπίσει και να ανακρίνει τους φρουρούς του Στάλιν εκείνης της νύχτας. Μόνο πρόσφατα, κατάφερε να εντοπίσει τον Πιοτρ Λοζγκατσέφ.

Η μαρτυρία του Λοζγκατσέφ για εκείνη τη νύχτα προκάλεσε τον Ραντζίνσκι να υποθέσει τι πραγματικά συνέβη. Ο φρουρός επιβεβαίωσε ότι δεν ήταν ο Στάλιν που έδωσε την εντολή στους φρουρούς να φύγουν, αλλά ο αξιωματικός της φρουράς, Χρουσταλέφ. Ο Στάλιν ούτως ή άλλως κορόιδευε τους φρουρούς λέγοντας «Θέλεις να πας για ύπνο;» και κοιτώντας τους στα μάτια, διηγείται ο Λοζγκατσέφ: «Σιγά να μην τολμούσαμε! Αλλά όταν πήραμε την εντολή από τον αξιωματικό, φύγαμε χωρίς δεύτερη κουβέντα…» Οι φρουροί κοιμήθηκαν ως το πρωί, και όπως φαίνεται, το ίδιο και ο Στάλιν. Αλλά η ώρα περνούσε, και ο Στάλιν δεν ξυπνούσε. Έφτασε περίπου 2 το μεσημέρι, αλλά κανένας δεν τολμούσε να μπει στα δωμάτιά του. Δεν είχαν το δικαίωμα να τον ενοχλήσουν, εκτός κι αν τους καλούσε ο ίδιος προσωπικά. Στις 6 και μισή το απόγευμα, ένα φως άναψε στα δωμάτια του δικτάτορα και έτσι οι φρουροί χαλάρωσαν λιγάκι. Αλλά περίπου στις 10 το βράδυ, είχαν αρχίσει πάλι να ανησυχούν. Ο Λοζγκατσέφ τελικά στάλθηκε να δει τι ακριβώς συνέβαινε. «Τον πλησίασα και είπα «Σύντροφε Στάλιν, τι συμβαίνει;» Είχε ουρήσει πάνω του την ώρα που ξάπλωνε. Έκανε κάποιο παράξενο ήχο, σαν «Ντζ Ντζ». Το ρολόι του και το φύλλο της Πράβντα ήταν πεσμένα στο πάτωμα. Το ρολόι έδειχνε 6 και μισή. Τότε πρέπει να συνέβη ό,τι του συνέβη.»

images

Οι φρουροί έτρεξαν να ειδοποιήσουν τους φίλους του Στάλιν, το Πολίτμπουρο. Η βραδύτητά τους όμως στο να αντιδράσουν ή έστω να καλέσουν ιατρική βοήθεια ήταν αυτή που έβαλε την αμφιβολία στο νου του ιστορικού Ραντζίνσκι. Γνώριζαν άραγε τι συνέβαινε από πριν και για αυτό δεν έτρεξαν στο πλευρό του «γέρου»; Ο ιστορικός λέει «Ναι!» και υποθέτει ότι ο Στάλιν δηλητηριάστηκε από τον αρχιφρουρό του, Χρουσταλέφ, που υπάκουε στις διαταγές του αρχηγού της KGB, Λαβρέντι Μπέρια. Και ποιος μπορεί να ήταν ο λόγος της δολοφονίας;

«Τα άτομα που περιτριγυρίζουν τον Στάλιν καταλάβαιναν ότι ο Στάλιν ήθελε τον πόλεμο –τον 3ο Παγκόσμιο Πόλεμο!– και είχε αποφασίσει να ετοιμάσει τη χώρα για αυτόν», λέει ο Ραντζίνσκι. «Έλεγε «έχουμε την ευκαιρία να δημιουργήσουμε μια κομμουνιστική Ευρώπη αλλά πρέπει να βιαστούμε». Αλλά ο Μπέρια, ο Χρούστεφ, ο Μαλένκοφ και κάθε φυσιολογικό άτομο καταλάβαινε ότι ήταν τρομερό να ξεκινήσουν έναν πόλεμο ενάντια στην Αμερική, γιατί η Ρωσία δεν είχε οικονομία. Δεν ήταν μια φτωχή, αλλά μια υπέρ-φτωχή χώρα που είχε καταστραφεί από τη γερμανική εισβολή, μια χώρα που δεν είχε άλλη περιουσία παρά μόνο πυρηνικούς πυραύλους. Για αυτό ο Στάλιν ξεκίνησε την αντι-σημιτική του εκστρατεία, ήταν μια αφορμή. Ζητούσε απάντηση από την Αμερική. Και ο Μπέρια γνώριζε ότι ο Στάλιν είχε σχεδιάσει στις 5 Μαρτίου να ξεκινήσει μια απέλαση των Εβραίων από τη Μόσχα».

katyn_1625817c

Το Φεβρουάριο του 1953 ο Στάλιν ξεκίνησε την κατασκευή τεσσάρων πελώριων στρατοπέδων-φυλακών, στο Καζακστάν, στον Αρκτικό Βορρά και στη Σιβηρία. Οι περισσότεροι συμφωνούν πως ίσως αυτά τα στρατόπεδα να σηματοδοτούσαν μια νέα εκστρατεία τρόμου, ως απόηχο της Τελικής Λύσης του Χίτλερ, που αυτή τη φορά απευθύνονταν αποκλειστικά στους Εβραίους. Ο Στάλιν ξεκίνησε από το 1948 μια αντισημτική εκστρατεία, κλείνοντας εβραϊκά θέατρα, συναγωγές, εφημερίδες και εκδοτικούς οίκους. Η εκστρατεία του είχε ως στόχο και Εβραίους γιατρούς. τους οποίους κατηγόρησε πως προσπαθούσαν να δηλητηριάσουν τους μη Εβραίους ασθενείς ή ότι προσπαθούσαν να τους δολοφονήσουν στο χειρουργικό τραπέζι.

Η παράνοια του είχε φθάσει στο απροχώρητο. Αφού έκανε ένα ιατρικό τσεκ απ στον γιατρό, καθηγητή Βιβογκράντοφ, και δεν του άρεσαν τα αποτελέσματα, ζήτησε τη σύλληψη του καθηγητή ως «πράκτορα του διεθνή Σιωνισμού»!

1943, Germany --- Original caption: State Department documents made public February 18, 1968 disclose that Joseph Stalin's oldest son, Yakov, was shot to death in a German prison camp in the spring of 1943 after pleading: Guard, shoot me!  Details of Yakov Stalin's death, an act bordering on suicide, were captured by the Allied forces in Germany in 1945, but were kept secret, even from Stalin, to spare him pain.  Yakov's body rests against barbed wire after he was slain. --- Image by © Bettmann/CORBIS

1943, Germany — Original caption: State Department documents made public February 18, 1968 disclose that Joseph Stalin’s oldest son, Yakov, was shot to death in a German prison camp in the spring of 1943 after pleading: Guard, shoot me! Details of Yakov Stalin’s death, an act bordering on suicide, were captured by the Allied forces in Germany in 1945, but were kept secret, even from Stalin, to spare him pain. Yakov’s body rests against barbed wire after he was slain. — Image by © Bettmann/CORBIS

Όπως πάντα στη Ρωσία, η μια συνωμοσία διαδέχεται την άλλη. Κάποιοι αναφέρουν ότι λεωφορεία είχαν μαζευτεί γύρω από τη Μόσχα, με σκοπό να μαζέψουν τους Εβραίους. Άλλοι μιλούν για ειδικούς «σταύλους» που δημιουργήθηκαν για να στεγάσουν τους εξόριστους στο Καζακστάν. Αλλά ενώ το δράμα ξετυλιγόταν τις επόμενες μέρες στο εξοχικό του Στάλιν, οι πολίτες της Σοβιετικής Ένωσης πανικοβάλλονταν ως αντίδραση για το θάνατο του αρχηγού τους. Πολλοί ήταν αυτοί που δάκρυσαν για τον άνδρα που αποκαλούσαν «Πατέρα», «Δάσκαλο», μέχρι και «Θεό». Άλλοι στα στρατόπεδα συγκέντρωσης σε όλη τη χώρα αντάλλασσαν κρυφά χαμόγελα και ήλπιζαν ότι τα πράγματα πλέον θα άλλαζαν.

Stalin Lying In State

Στις 9 και 50 της 5 Μαρτίου ο Στάλιν πέθανε. Την επόμενη μέρα το σώμα του τοποθετήθηκε στην Κόκκινη Πλατεία. Τελικά στις 9 Μαρτίου, το φέρετρο του μεταφέρθηκε σε στρατιωτικό όχημα από την Αίθουσα των Κιόνων στο Μαυσωλείο του Λένιν, στην Κόκκινη Πλατεία. Ο Γκρόργκι Μαλένκοφ, ο Λαβρέντι Μπέρια και ο Βιάτσεσλαβ Μολότοφ έβγαλαν επικήδειο λόγο και στη συνέχεια το φέρετρο του Στάλιν τοποθετήθηκε στο μαυσωλείο. Κάποιο δεν άντεξαν και θρήνησαν δημόσια για τον «πατερούλη» τους, σαν να ήταν ο μεγαλύτερος ηγέτης. Εκατομμύρια πήγαν για να τον αντικρίσουν μια τελευταία φορά. Φημολογείται ότι εκατοντάδες πέθαναν ποδοπατημένοι από το τεράστιο πλήθος. Για άλλους, για τους αντιφρονούντες, αυτό που ζούσαν ήταν ένα θαύμα, γιατί πλέον κείτονταν νεκρός, εκείνος που εξαιτίας του είχαν χάσει τη ζωή τους περίπου 20 εκατομμύρια άνθρωποι.αρχείο λήψης

Eξηνταδύο χρόνια από τότε, οι φήμες συνωμοσιών και δολοπλοκιών συνεχίζονται. Για έναν τύραννο σαν τον Ιωσήφ Στάλιν ένας απλός θάνατος θα ήταν λίγος…

images (1)

 Παρά τον θάνατο του, επί δεκαετίες το φάντασμα του Στάλιν συνεχίζει να είναι παρόν και να ταλαιπωρεί τις ζωές όχι μόνον των Ρώσων και των λαών, που άνηκαν κάποτε στη Σοβιετική Ένωση, αλλά κι εκατομμυρίων ανθρώπων ανά τον κόσμο, που είτε τον λατρεύουν, είτε -το συνηθέστερο- τον μισούν, ως τον χειρότερο δικτάτορα του 20ου αιώνα, σε μικρή απόσταση από τον Αδόλφο Χίτλερ που κρατάει δικαίως τα πρωτεία του Κακού.

stalin

ΒΙΒΛΙΑ “ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ” και “ΣΥΝΩΜΟΣΙΕΣ & ΘΕΩΡΙΕΣ ΣΥΝΩΜΟΣΙΑΣ”

ΠΡΟΣΦΟΡΑ Δύο Βιβλίων με 50% Έκπτωση!

 

ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

ALTERNATIVE HISTORY

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΤΑΜΚΟΣ

(100 σελίδες, 7 Ευρώ)

alterhistorycover

ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΟΤΑΝ ΑΝ…

  • Οι Ναζί Γερμανοί Νικούσαν στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο;
  • Ο Μέγας Αλέξανδρος δεν πέθαινε στα 33 του χρόνια και συνέχιζε τις κατακτήσεις του στη Δύση;
  • Δε συνέβαινε ποτέ η Μικρασιατική Καταστροφή το 1922;
  • Οι Ρώσοι Ασπάζονταν τον Ισλαμισμό και όχι την Ορθοδοξία;
  • Ο Μωάμεθ Γινόταν Χριστιανός;
  • Η Επανάσταση της Παρισινής Κομμούνας (1870) πετύχαινε;
  • Η Ελλάδα γινόταν Σοβιετική Δημοκρατία;
  • Η Γιουγκοσλαβία δεν διαλύονταν ποτέ;
  • Εφαρμόζονταν πριν από έναν αιώνα το Σχέδιο της Ελεύθερης Ενέργειας του Τέσλα;
  • Ξεσπούσε Πυρηνικός Πόλεμος μεταξύ Σοβιετικής Ένωσης και ΗΠΑ;
  • Ο Μετεωρίτης που το 1908 κτύπησε την Τουγκούσκα της Σιβηρίας έπεφτε στο κέντρο της Ευρώπης;
  • Έρχονταν Αύριο οι Εξωγήινοι;
  • Ποιοι θα μπορούσαν να είναι οι πιο Ουτοπικοί και οι πιο Δυστοπικοί κόσμοι της Εναλλακτικής Ιστορίας;

 

ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ

Αν νομίζετε πως αυτό το Σύμπαν είναι το χειρότερο, που να δείτε και κάποια άλλα…”

Φίλιπ Κ. Ντικ (Philip K. Dick)

——————————————————————————————-

ΣΥΝΩΜΟΣΙΕΣ & ΘΕΩΡΙΕΣ ΣΥΝΩΜΟΣΙΑΣ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΤΑΜΚΟΣ

(290 σελίδες, 18 Ευρώ)

Συνωμοσίες και Θεωρίες Συνωμοσίας -Εξώφυλλο

 

Εξερευνήστε τον πολυπλόκαμο κόσμο των συνωμοσιών, των θεωριών συνωμοσίας, των άγνωστων παρασκηνίων και των κυβερνητικών συγκαλύψεων.

NEW WORLD ORDER # ΙΛΟΥΜΙΝΑΤΙ # ΤΕΚΤΟΝΕΣ # CHEMTRAILS # SKULL & BONES # MK-ULTRA # CIA # LSD #­ MIND CONTROL # UFO & SPAM # HAARP # 11.09.2001 # BAR CODE 666 # MICROCHIP # OPUS DEI # ΣΙΩΝΙΣΜΟΣ # BATIKANO # ΚΩΔΙΚΑΣ ΝΤΑ ΒΙΝΤΣΙ # ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΕΣ ΑΙΡΕΣΕΙΣ # SCIENTOLOGY # ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΥΠΕΡΚΥΒΕΡΝΗΣΗ # ΨΥΧΡΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ # ΧΡΗΜΑΤΟΠΙΣΤΩΤΙΚΗ ΦΟΥΣΚΑ# ΔΝΤ # ΛΕΣΧΗ ΜΠΙΛΝΤΕΜΠΕΡΓΚ # ΤΡΙΜΕΡΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗ # ΟΜΑΔΑ ΕΨΙΛΟΝ # ΚΙΣΙΝΓΚΕΡ # ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ “ΚΟΚΚΙΝΗ ΠΡΟΒΙΑ” # LADY D # NAZI UFO # 17N # ΤΙΤΑΝΙΚΟΣ # MEMES # FEMA TV BRAINWASHING # MASS MEDIA # HOLLYWOOD # VAST LEFT WINGH CONSPIRACY # JFK # DNA # PEAK OIL THEORY # KINHTA ΤΗΛΕΦΩΝΑ # ΜΑΓΙΑΣ # ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ # ΑΡΜΑΓΕΔΔΩΝ # ΜΥΣΤΙΚΕΣ ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ # ΕΞΩΓΗΙΝΟΙ # ΕΡΠΕΤΟΕΙΔΗ # X-FILES # INTERNET # BIL GATES # ZEITGEIST # MEN IN BLACK # USA Vs LENNON # ROCK IS DEAD # OPERATION CHAOS # ELVIS IS ALIVE # AIDS # H1N1 # DISINFORMATION # BIG PHARMA # ΠΕΤΡΟΧΗΜΙΚΟ ΚΑΡΤΕΛ # ΚΛΙΜΑΤΟΛΟΓΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ # ΣΤΡΑΤΟΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΟ ΣΥΜΠΛΕΓΜΑ # ΝΑΤΟ

Ι WANT TO BELIEVE

Παράξενα Πράγματα Συμβαίνουν Γύρω Μας αλλά…

ΟΛΑ ΣΥΝΔΕΟΝΤΑΙ!

«Το να είσαι φυσιολογικός στο σημερινό κόσμο, το να τρως χάμπουργκερ και να πίνεις Κόκα-Κόλα, είναι σαν να συνωμοτείς ενάντια στον ίδιο σου τον εαυτό…»

Από την ταινία Conspiracy Theories

conspiracycover

ΠΩΣ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΠΡΟΜΗΘΕΥΤΩ AMEΣΑ ΤΑ ΔΥΟ ΒΙΒΛΙΑ;

Το βιβλίο EΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ κανονικά κοστίζει 7 ευρώ, και το βιβλίο ΣΥΝΩΜΟΣΙΕΣ & ΘΕΩΡΙΕΣ ΣΥΝΩΜΟΣΙΑΣ” κοστίζει 18 ευρώ, δηλαδή και τα δύο 25 ευρώ, αλλά σας τα προσφέρουμε ως ΠΑΚΕΤΟ με έκπτωση 50% (12,5 ευρώ)!
Μαζί με τα έξοδα αποστολής και αντικαταβολής (μέσω ΕΛΤΑ), θα σας έρθουν άμεσα στο σπίτι σας

  Μόνον με 19 ευρώ!

Τηλεφωνείστε ΤΩΡΑ στο

2392.110215
ή στο 6945522050

ή στείλτε στον ίδιο αριθμό μήνυμα (SMS) με τα στοιχεία σας (Ονοματεπώνυμο, Διεύθυνση, Ταχυδρομικός Κώδικας και Τηλέφωνο) γράφοντας “ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ” ή “ΣΥΝΩΜΟΣΙΕΣ”.
Μπορείτε επίσης να δώσετε την παραγγελία σας και τα στοιχεία σας στο mail: tesla.plate.gr@gmail

 

ΠΡΟΣΟΧΗ: ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΑ ΑΝΤΙΤΥΠΑ!

AΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ: ΒΙΒΛΙΑ ΥΠΟ ΔΙΩΓΜΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΥΡΑ

ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ 

«ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΑ» ΒΙΒΛΙΑ ΥΠΟ ΔΙΩΓΜΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΥΡΑ!

Όταν η Γνώση Καταδιώκεται από τον Σκοταδισμό…

ROMES FORBIDDEN INDEX BURNED AND BANNED BOOKS

Του Νίκου Κανακάρη

Η γνώση είναι δύναμη. Η συνειδητοποίηση αυτού του γεγονότος έκανε από πολύ νωρίς τους κάθε είδους εξουσιαστές να κατανοήσουν πως η διατήρηση των προνομίων τους δεν θα μπορούσε παρά να είναι συνυφασμένη με τον έλεγχο της γνώσης. Γι’ αυτό το λόγο τα βιβλία αποτελούσαν πάντοτε το μεγαλύτερο βάσανο των απανταχού δικτατόρων. Η απόλυτη εξουσία προϋποθέτει τον έλεγχο της γνώσης, που εξασφαλίζει τον περιορισμό της έκφρασης και της διάδοσης μη αρεστών σε αυτήν ιδεών. Για να υποταχθούν επιτυχέστερα οι μάζες θα πρέπει να αρκούνται στην υιοθέτηση της γνώμης του δυνάστη τους και να μην επιτρέπεται η πρόσβασή τους σε οποιαδήποτε άλλη γνώμη, που μπορεί να αποβεί επιζήμια για την εξουσία. Ο Βολτέρος το είχε αντιληφθεί πλήρως αυτό, όταν έγραφε σε ένα σατιρικό φυλλάδιο ότι «τα βιβλία διαλύουν την άγνοια, τον φρουρό και θεματοφύλακα όλων των αστυνομευόμενων κρατών». Έτσι, η λογοκρισία, οποιαδήποτε μορφή κι αν έχει πάρει μέσα στους αιώνες, αποτελεί παραφυάδα της κάθε εξουσίας. Η ιστορία του κόσμου καπνίζει ακόμη από τις ατέλειωτες πυρές που άναψαν οι λογοκριτές και οι άρχοντες για να κάψουν βιβλία που θεωρούσαν επιζήμια για τη διατήρηση των προνομίων τους.

book_burning_6_by_aelthwyn-d4ioelm

Η πυρπόληση των βιβλίων αντιπροσώπευε πάντοτε την «εντυπωσιακότερη» και βαναυσότερη μορφή λογοκρισίας. Η πράξη αυτή είχε ασφαλώς συμβολικό χαρακτήρα. Μπορούσε να διατρανώσει την απόλυτη εξουσία των κρατούντων και να τρομοκρατήσει τα πλήθη. Όσο για τους δημιουργούς των βιβλίων που ρίχνονταν στην πυρά, γινόταν σαφές ότι αν στα πνευματικά τους τέκνα επιφυλάσσονταν μια τέτοια μεταχείριση, οι ίδιοι θα έπρεπε να αναμένουν μια κατά πολύ σκληρότερη αντιμετώπιση και τιμωρία. Βέβαια, οι εξουσιαστές φαίνεται να μην κατανόησαν ή να μην θέλησαν να κατανοήσουν ποτέ ότι οι ιδέες δεν μπορούν να καούν. Οι πυρές μπορεί να καταστρέφουν άμεσα το μέσο έκφρασής τους –τα βιβλία– όμως, οι ίδιες οι ιδέες παραμένουν ζωντανές, έτοιμες να πυρπολήσουν τις καρδιές των ανθρώπων και να τους δώσουν δύναμη να αντιταχθούν στους δυνάστες τους.

Η λογοκρισία ωστόσο δεν εκφράστηκε ποτέ με τόσο έκδηλους και καταφανείς τρόπους. Το είδος της λογοκρισίας που επιβλήθηκε με την έκδοση καταλόγων που περιείχαν τους τίτλους απαγορευμένων βιβλίων ή ακόμη και αυτή που επέτρεπε στα βιβλία να κυκλοφορούν ελεύθερα αφού πρώτα είχαν υποστεί την «επιμέλεια» των λογοκριτών, ήταν ίσως αποδοτικότερη, αφού έδινε στις μάζες την ψευδαίσθηση πως μπορούσαν να απολαμβάνουν έστω και μικρά ποσοστά ελευθερίας, επιτυγχάνοντας η εξουσιαστές με αυτό τον τρόπο να τις καταστήσουν ακίνδυνες.

Παρακάτω θα επιχειρήσουμε μια συνοπτική καταγραφή των γνωστότερων διώξεων βιβλίων, που ασφαλώς δεν είναι πλήρης. Οι διώξεις αυτού του είδους ήταν παντού και πάντοτε τόσες πολλές, που κανείς δεν θα μπορούσε να τις καταγράψει με απόλυτη πληρότητα.

Book

Το 411 π.Χ. τα έργα του Πρωταγόρα καίγονται δημόσια στην Αθήνα.

Το 213 π.Χ. ο Κινέζος αυτοκράτορας Σι Χουάνγκ Τι προσπαθεί να επιβληθεί καίγοντας όλα τα βιβλία που υπήρχαν στην επικράτειά του.

Το 48 π.Χ. ο Ιούλιος Καίσαρας αδιαφορεί για την πρώτη πυρπόληση της πολυφημισμένης Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας.

Στις αρχές του 1ου μ.Χ. αιώνα, ο Αύγουστος Γάιος Ιούλιος Καίσαρ Οκταβιανός (63 π.Χ.-14 μ.Χ.) εξορίζει τους ποιητές Κορνήλιο Γάλλο και Οβίδιο και απαγορεύει την ανάγνωση και την κυκλοφορία των έργων τους.

Ακολουθώντας το παράδειγμα αυτό, ο Καλιγούλας (12-41 μ.Χ.) διατάζει να καούν τα βιβλία του Ομήρου, του Βιργίλιου και του Λίβιου. Ωστόσο το διάταγμά του δεν εφαρμόζεται ποτέ.

Το 64 μ.Χ. ο Νέρων καταστρέφει με εμπρησμό τη Ρώμη. Μαζί καίγονται και όλες οι βιβλιοθήκες της πόλης που φιλοξενούσαν αναρίθμητους αρχαιοελληνικούς γραπτούς θησαυρούς.

images (1)

Το 302 μ.Χ. ο «νεοφώτιστος» Χριστιανός βασιλιάς της Αρμενίας Τιριδάτ Γ΄, ο επονομαζόμενος Μέγας, υπό την επιρροή του προφήτη Ελάϊα, διατάσει τη σφαγή του εθνικού ιερατείου και τη μετατροπή όλων των εθνικών ναών της επικράτειάς του σε εκκλησίες ή οίκους κηρύγματος. Ταυτόχρονα, διατάσει την πυρπόληση όλων των βιβλιοθηκών της Αρμενίας, που είχαν ιδρυθεί αιώνες πριν από τους ελληνιστές ηγεμόνες της χώρας, με την αιτιολογία πως αποτελούν «κιβωτούς δαιμονικής γνώσεως».

Το 304 μ.Χ. ο αυτοκράτορας Διοκλητιανός εκδίδει έδικτο με το οποίο διατάσσει τη συλλογή και καταστροφή όλων των χριστιανικών βιβλίων δια πυρράς.

Ο «νεοφώτιστος» αυτοκράτορας Κωνσταντίνος (306-337 μ.Χ.) επιτρέπει στους Χριστιανούς επισκόπους και μοναχούς να λεηλατήσουν και να κατεδαφίσουν τα αρχαία ελληνικά μνημεία και να πυρπολήσουν ελληνικά συγγράμματα. Ακόμη και οι κάτοχοι τέτοιων συγγραμμάτων ρίχνονται στις φλόγες. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του φιλοσόφου Σώπατρου, που ρίχνεται στην πυρά μαζί με τους ανεκτίμητους θησαυρούς της προσωπικής του βιβλιοθήκης.

Λίγα χρόνια αργότερα, ο Ουλεντιανός καταστρέφει όλα τα βιβλία των αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων που μπόρεσε να εντοπίσει. Ιδιαίτερο μένος επιδεικνύει ενάντια στα βιβλία που αναφέρονται στην τέχνη και το δίκαιο.

Το 364 μ.Χ. ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Φλάβιος Ιοβιανός διατάσει την πυρπόληση της Βιβλιοθήκης της Αντιόχειας που είχε ιδρύσει ο Ιουλιανός.

magic_books_022514_820pxa

Το 370 μ.Χ., στα πλαίσια ενός μεγάλου διωγμού κατά των Εθνικών σε ολόκληρη την Ανατολική Αυτοκρατορία, ο αυτοκράτορας Βάλης προστάζει την πυρπόληση όλων των εθνικών βιβλίων που είχαν διασωθεί σε ιδιωτικές συλλογές των κατοίκων της Αντιόχειας. Σωροί βιβλίων καίγονται δημόσια στις πλατείες και οι ιδιοκτήτες τους θανατώνονται η βασανίζονται.

Το 389 μ.Χ. πλήθη μοναχών της ερήμου εισβάλουν στις πόλεις της Μέσης Ανατολής καταστρέφοντας αγάλματα, βωμούς και ιερά, καίγοντας ταυτόχρονα όλες τις δημόσιες βιβλιοθήκες.

Το 391 μ.Χ., μετά από μια αποτυχημένη εξέγερση Εθνικών στην Αλεξάνδρεια με επικεφαλής τον φιλόσοφο Ολύμπιο, οι εξεγερμένοι καταφεύγουν στο ιερό του Σεράπιδος. Ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας Θεόφιλος δίνει εντολή να συντριβεί το περίφημο άγαλμα του Σέραπι και να ισοπεδωθεί το ιερό. Οι Χριστιανοί καταλαμβάνουν το ιερό, το ισοπεδώνουν και πυρπολούν την ονομαστή βιβλιοθήκη του που φιλοξενούσε τμήμα της θρυλικής συλλογής της Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας.

Το 398 μ.Χ. η Τέταρτη Σύνοδος της Καρθαγένης απαγορεύει ακόμη και στους επισκόπους την ανάγνωση των βιβλίων των Εθνικών. Σε Δύση και Ανατολή, αμέτρητα φιλοσοφικά και επιστημονικά βιβλία του προχριστιανικού κόσμου ρίχνονται στην πυρά.

banned-books

Το 402 μ.Χ. ο γερμανικής καταγωγής κυριότερος σύμβουλος και αρχιστράτηγος του Ρωμαίου αυτοκράτορα Ονώριου, Στελίχων, ρίχνει στην πυρά τα περίφημα σιβυλλικά βιβλία.

Την ίδια περίπου περίοδο πυρπολούνται στη Βηρυτό αρχαία κείμενα με πρωτοβουλία Χριστιανών εκκλησιαστικών συγγραφέων.

Στις 24 Αυγούστου του 410 μ.Χ., ο Αλάριχος καταλαμβάνει τη Ρώμη και επί τρεις ημέρες τα στρατεύματά του λεηλατούν τους θησαυρούς της πόλης, καταστρέφοντας τα έργα τέχνης και τα βιβλία των Εθνικών.

Το 415 μ.Χ., με προτροπή του επισκόπου Κύριλλου, ο χριστιανικός όχλος της Αλεξάνδρειας οδηγεί τη φιλόσοφο Υπατία μπροστά στην πατριαρχική εκκλησία του Αγίου Μιχαήλ κι αφού την τεμαχίζουν και περιφέρουν τα κομμάτια της στους δρόμους της πόλης, τα καινε τελικά μαζί με τα συγγράμματά της στη θέση Κυναρών.

Το 448 μ.Χ. ο Θεοδόσιος διατάσει να παραδοθούν στις φλόγες όλα τα «αντιχριστιανικά» βιβλία. Εξέχουσα θέση στις πυρές που ανάβουν σε όλη την επικράτεια είχαν τα βιβλία του Νεοπλατωνικού φιλοσόφου Πορφύριου, που ασχολούταν με τη φύση του Χριστιανισμού.

Το 500 μ.Χ., μετά από ένα ξέσπασμα εσχατολογικής υστερίας που προαναγγέλλει την επικείμενη έλευση της συντέλειας του κόσμου, ανάβουν πυρές για να καταστραφούν όλα τα βιβλία των Εθνικών που είχαν διασωθεί από προγενέστερες διώξεις. Αποτέλεσμα αυτής της υστερίας κατά των βιβλίων ήταν ότι από το 500 έως το 1100 μ.Χ. σχεδόν κανένα βιβλίο δεν παρήχθη, ενώ το ίδιο διάστημα δεν κυκλοφορούσαν περισσότεροι από 600 τόμοι σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Το 529 μ.Χ., με εντολή του Ιουστινιανού, κλείνουν όλες οι φιλοσοφικές σχολές της Αθήνας. Την ίδια στιγμή στην Κωνσταντινούπολη, όπως μας πληροφορεί ο Ιωάννης Μαλάλας στη Χρονογραφία του, γίνονται επιδρομές σε κατοικίες και έρευνες για την κατάσχεση βιβλίων και έργων τέχνης της Κλασικής Εποχής. Οι κάτοχοι αυτών των πολιτιστικών θησαυρών διαπομπεύονται στους δρόμους της βασιλεύουσας και τα βιβλία των συλλογών τους ρίχνονται στην πυρά.

Το 556 μ.Χ. ο Ιουστινιανός στέλνει στην Αντιόχεια τον φοβερό ιεροεξεταστή Αμάντιο που συλλαμβάνει, βασανίζει και θανατώνει τους εναπομείναντες Εθνικούς της πόλεως και καιει όλες τις ιδιωτικές βιβλιοθήκες.

forbidden

Το 590 μ.Χ., αμέσως μόλις ο πάπας Γρηγόριος, ο επονομαζόμενος Μέγας, καταλαμβάνει τον παπικό θώκο, διατάσει την πυρπόληση της Βιβλιοθήκης του Παλατινού Απόλλωνος και όλων των άλλων βιβλιοθηκών της Ρώμης όπου φυλάσσονταν αναρίθμητα χειρόγραφα κλασικών συγγραφέων, «για να μη στερήσει τους πιστούς η θύραθεν σοφία τους από τη Βασιλεία των Ουρανών»!

Το 727 μ.Χ., ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Λέων Α΄ δίνει εντολή να πυρποληθεί η Οικουμενική Σχολή, το σημαντικότερο πνευματικό ίδρυμα του Βυζαντίου, όπου στεγάζονταν βιβλιοθήκη με ανεκτίμητους αρχαιοελληνικούς πολιτιστικούς θησαυρούς. Ο αυτοκράτορας προστάζει επίσης να καούν ζωντανοί μαζί με τα βιβλία και όλοι οι διανοούμενοι και οι διδάσκαλοι του ιδρύματος. Έτσι, το κτίριο περικυκλώνεται από ένοπλους στρατιώτες, που παρεμποδίζουν την έξοδο του προσωπικού της Σχολής κατά τη διάρκεια της πυρκαγιάς.

Το 1073 μ.Χ. ο πάπας Γρηγόριος Ζ΄ προστάζει να πυρποληθούν όλα τα βιβλία των αρχαίων Ελλήνων που αναφέρονται στον έρωτα, χαρακτηρίζοντάς τα αισχρά και ακόλαστα. Έτσι ρίχνονται στην πυρά τα έργα της Σαπφώς, του Αλκαίου, του Δίφιλου, του Ανακρέωντα, της Ήρινας, του Μίμνερμου, του Απολλόδωρου, του Μένανδρου κ.ά.

Το 1139 μ.Χ. ο αυγουστινιανός μοναχός Αρνάλδος της Μπρέσια, που είχε καταγγείλει τη μανία της χριστιανικής εκκλησίας για πλουτισμό και παγκόσμια κυριαρχία, διώκεται από τον πάπα Ιννοκέντιο Β΄ και τα βιβλία του παραδίδονται στην πυρά.

Το 1210 μ.Χ. ο πάπας Ιννοκέντιος Γ΄ απαγορεύει κάθε ασχολία με τη φιλοσοφία του Αριστοτέλη. Στο Παρίσι καίγονται ζωντανοί δεκάδες πανθεϊστές Αμαλρικιανοί και παραδίδονται στην πυρά τα βιβλία του αριστοτελικού φιλοσόφου Ντέιβιντ Ντινάν.

INDEX

Το 1239, ο πάπας Γρηγόριος Θ΄ στέλνει επιστολές στους βασιλείς της Αγγλίας, της Γαλλίας, της Ναβάρας, της Αραγονίας, της Καστίλης και της Πορτογαλίας, δίνοντας εντολή κατά το τελευταίο Σάββατο της Απόκρεω, όταν οι Εβραίοι θα ήταν συγκεντρωμένοι στις συναγωγές τους, να κατασχεθούν όλα τα βιβλία τους και να παραδοθούν στους Επαίτες Μοναχούς. Η απόφαση αυτή του πάπα οφειλόταν στην επιρροή που ασκούσε πάνω του ένας Εβραίος προσήλυτος, ο Νικόλαος ντε Ρουπέλα, ο οποίος τον είχε πείσει πως όλα τα εβραϊκά βιβλία και προπαντός το Ταλμούδ, περιείχαν τόσες αντιχριστιανικές βλασφημίες, ώστε άξιζε να ριχτούν στην πυρά.

Το 1248 μ.Χ. συντάσσεται για πρώτη φορά ειδικός κατάλογος με τα απαγορευμένα βιβλία, αρχαία κείμενα και επιστημονικά συγγράμματα, ο διαβόητος Index, στον οποίο θα αναφερθούμε εκτενέστερα στη συνέχεια.

Το 1258 μ.Χ. οι Μωαμεθανοί Μογγόλοι καταλαμβάνουν και καταστρέφουν τη Βαγδάτη και πυρπολούν όλες τις ονομαστές βιβλιοθήκες της.

Το 1267 μ.Χ., ο πάπας Κλήμης Δ΄, αναθέτει στον αρχιεπίσκοπο της Ταραγκόνα (Ισπανία) να εξαναγκάσει με την απειλή του αφορισμού τον βασιλιά της Αραγονίας και τους ευγενείς του να επιβάλουν στους Εβραίους την παράδοση όλων τους των βιβλίων στους ιεροεξεταστές. Τα βιβλία μεταφέρθηκαν με κάρα στους δρόμους της Τουλούζης, ενώ βασιλικοί αξιωματούχοι ανακοίνωναν μεγαλόφωνα ότι «θα καταστρέφονταν εξαιτίας των βλασφημιών τους κατά του Χριστού, της Παναγίας και του χριστιανικού ονόματος». Κατόπιν τα βιβλία κάηκαν επίσημα μπροστά σε πλήθη λαού.

Το 1452 μ.Χ. ο πατριάρχης Σχολάριος καιει στην αυλή του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως τα έργα του φιλόσοφου Πλήθωνος Γεμιστού. Την ίδια πράξη θα επαναλάβει και μερικά χρόνια αργότερα, το 1463, καίγοντας τα νέα αντίτυπα των συγγραμμάτων του Πλήθωνα.

Το 1497 μ.Χ. οι ιεροεξεταστές καινε σε τεράστιες πυρές στη Φλωρεντία αρχαία βιβλία και ποιητικές συλλογές, μαζί με γυναικεία κοσμήματα, μουσικά όργανα και πίνακες ζωγραφικής.

Το 1554 μ.Χ. ο Ιούλιος Γ΄ διατάζει τους Εβραίους να παραδώσουν το σύνολο των βιβλίων τους, απειλώντας τους με την ποινή του θανάτου αν απέφευγαν να συμμορφωθούν με την εντολή του.

images (2)

Στις 8 Φεβρουαρίου του 1600 μ.Χ. καταδικάζεται σε θάνατο στην πυρά ο Ιταλός φιλόσοφος Τζιορντάνο Μπρούνο. Τα βιβλία του καίγονται μπροστά στα σκαλοπάτια του Αγίου Πέτρου κι ο ίδιος παραδίδεται στις φλόγες στο Κάμπο ντεϊ Φιόρι στις 27 Φεβρουαρίου, εν μέσω λιτανειών.

Το 1633 μ.Χ. ο Γαλιλαίος καταδικάζεται από την Ιερά Εξέταση σε ισόβια δεσμά και «ισόβιο σιωπή», επειδή τόλμησε να προτείνει ότι η Γη δεν είναι το κέντρο του σύμπαντος κι ότι περιστρέφεται γύρω από τον Ήλιο. Τα βιβλία του ρίχνονται στην πυρά.

Το 1798 μ.Χ. ο πατριάρχης Γρηγόριος Ε΄ αφορίζει τον Ρήγα Φεραίο και καταδικάζει τα βιβλία του ως «τοις δόγμασι της Ορθοδόξου πίστεως εναντιούμενα».

Το 1866 μ.Χ. η Ιερά Σύνοδος της Ορθόδοξης Εκκλησίας αναθεματίζει τον Ε. Ροΐδη και το βιβλίο του Πάπισσα Ιωάννα, ζητώντας από το ελληνικό κράτος την ποινική δίωξη του συγγραφέα.

Όπως είπαμε και στην αρχή, ο παραπάνω συνοπτικός κατάλογος δεν είναι πλήρης. Οι καταστροφές και οι διώξεις των βιβλίων δεν έπαψαν ποτέ…

MOΛΙΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ ΕΝΑ ΑΚΟΜΗ ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΟ ΒΙΒΛΙΟ….

(Διαβάστε το, πριν προλάβει να καεί κι αυτό στην Πυρά της μεταμοντέρνας Ιεράς Εξέτασης…)

BOGOMILOI EXOFYLLO 1 LOW (1)

Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ «ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΕΥΡΩΠΗ» ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ “ΟΝΤΙΝΙΚΟ ΠΕΙΡΑΜΑ” ΤΟΥ ΚΑΡΛ ΓΙΟΥΝΓΚ;

Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ «ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΕΥΡΩΠΗ» ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ “ΟΝΤΙΝΙΚΟ ΠΕΙΡΑΜΑ” ΤΟΥ ΚΑΡΛ ΓΙΟΥΝΓΚ;
tumblr_mfgayckaNS1r3jen8o1_500


Γράφει ο Ραφαήλ-Νίκος Μπελενιώτης.

Μια νέα μορφή του πνευματικού Παγανισμού είναι αυξανόμενη δύναμη στον σύγχρονο πνευματικό και πολιτικό σκηνικό του Δυτικού πολιτισμού της Ευρώπης. Ομάδες κοινότητες αλλά και κάθε είδους οργανώσεις ξεπηδούν από το πουθενά πρεσβεύοντας την παγανιστική θρησκεία.

Όσοι γνωρίζουν τον ψυχολόγο-φιλόσοφο και προφήτη, από όσο φαίνεται και όπως θα δούμε παρακάτω, Καρλ Γκούσταβ Γιούνγκ, γνωρίζουν σίγουρα και το μεγάλο έργο του γύρω από το προσωπικό και συλλογικό Ασυνείδητο. Μέσα σε αυτό το βασίλειο του ασυνείδητου υπάρχουν τα λεγόμενα «Αρχέτυπα». Αυτά τα αρχέτυπα είναι σχέδια διάφορων λειτουργιών της ανθρώπινης ψυχής. Προσωποποιούνται συχνά από θεούς και ήρωες, μέσα από τους μύθους και τις θρησκείες της ανθρωπότητας. Υπάρχουν, όπως λογικά πολλοί θα έχουν παρατηρήσει, κάποιες ομοιότητες ανάμεσα στις θρησκείες και στους μύθους, ανάμεσα στα Αρχέτυπα. Ένα, ας πούμε, κοινό που είχε η Σκανδιναβική θρησκεία και μυθολογία με τις παραδόσεις του Χριστιανισμού είναι αυτό της Θυσίας.

Η θυσία στην σκανδιναβική μυθολογία εκπροσωπείτε από τον Θεό Όντιν (ή Βοτάν ή Βοντέν), όπου αυτοθυσιάζοντας τον εαυτό του και βάζοντας τον σε μια δοκιμασία, κρεμάστηκε από το Δέντρο του Κόσμου για μέρες, προκειμένου όπως υποστηρίζει ο μύθος, να του δοθεί η γνώση των αρχαίων Ρούνων (είδος Σκανδιναβικής γραφής ).

Scania

Η χριστιανική θρησκεία τώρα, θέλει τον Ιησού (Σωτήρας των ανθρώπων, όπως παρουσιάζεται και ο Όντιν) να θυσιάζεται από τους ανθρώπους στο μαρτυρικό Σταυρό ξεπλένοντας με τη θυσία του τις αμαρτίες του ανθρώπινου γένους. Έτσι με αυτό το μικρό παράδειγμα βλέπουμε τις ομοιότητες που υπάρχουν μεταξύ των διάφορων θρησκειών και παραδόσεων της Ευρώπης και όχι μόνο, εν τέλει, όπως θα έλεγε και ο Γιούνγκ, μεταξύ των αρχετύπων.

Πέρα από τις θεωρίες περί αρχετύπων και συλλογικών, ατομικών, ασυνειδήτων, ο Γιούνγκ ανέπτυξε μια πεποίθηση ότι ο αρχαίος Νους των ανθρώπων είναι ακόμη ζωντανός αλλά όχι ελεύθερος παρά συνεσταλμένος και κρυμμένος. Θεωρούσε πως αυτός ο Νους θα μπορούσε να αντικατοπτρίζει την ευρωπαϊκή πνευματικότητα. Ίσως ο Γιούνγκ να ήταν ένας μεγάλος προφήτης του παγανισμού, όπως τον αναγνωρίζουν πολλοί σύγχρονοι μελετητές αλλά και πιστοί του παγανισμού. Συγκεκριμένα θεωρούσε πως ο Χριστιανισμός αποτελεί ένα μόνο μέρος της πνευματικότητας της Ευρώπης και πως υπήρχε και ένα δεύτερο υπόγειο στρώμα στον ευρωπαϊκό Νου. Αυτό του Παγανισμού όπου ήταν προχριστιανικός. Ο Γιούνγκ το καλοκαίρι του 1960 έγραψε και έστειλε μια επιστολή σε έναν γνωστό του από την Χιλή ονόματι Μιγκέλ Σεράνο. Μεταξύ των άλλων αυτή η επιστολή ανέφερε: «…(..) Όταν η πίστη στον Θεό Βοτάν (Όντιν) εξαφανίστηκε και κανείς δεν τον σκεπτόταν πια, το φαινόμενο που ονομαζόταν Βοτάν παρέμεινε…(…) Στην πραγματικότητα βρίσκονται ακόμη εκεί και χρειάζεται μόνο μια συγκεκριμένη γενική κατάσταση προκειμένου να επανέλθουν με πλήρεις δυνάμεις.(…) Εάν αυτό το ερώτημα δεν γίνει πλήρως κατανοητό και δεν δοθεί καμιά κατάλληλη απάντηση, το αρχέτυπο, το οποίο εκφράζει αυτήν την κατάσταση, επεμβαίνει..(..) Θα προτιμούσαν να πέσουν γρήγορα στην παγίδα. Ήμαστε στην ίδια δύσκολη θέση με την Γερμανία πριν τον εθνικοσοσιαλισμό την δεκαετία του είκοσι, ήμαστε δηλαδή ικανοί να υποβληθούμε σε έναν κίνδυνο ενός πρόσθετου αλλά αυτήν την φορά παγκόσμιου πειράματος του Βοτάν (όντιν)..(..)»

jung

Να σημειωθεί, προκειμένου να μην υπάρξει η όποια παρεξήγηση πως ο Γιούνγκ δεν θεωρούσε πως πρέπει να πιστεύουμε σε θεούς ή σε υπερφυσικές δυνάμεις οι οποίες έχουν μια ύπαρξη και μοιάζουν στους ανθρώπους. Η αποκάλυψη αυτών των θεών αποτελούν αρχέτυπα και πρότυπα συμπεριφοράς, όχι όμως όντα λατρείας. Είναι τα αρχαία σχέδια του σύγχρονου Νου. Με την παραπάνω επιστολή λοιπόν, για να επανέλθουμε, ο Γιούνγκ επιστρέφει στο θέμα που τον είχε απασχολήσει το 1930. Είχε την οξυδέρκεια να θεωρήσει πως ο μυθικός θεός Όντιν είναι ο θεός των Γερμανών και αρχέτυπο τους το οποίο ζει μέχρι σήμερα μέσα τους. Ο Γιούνγκ γράφει για δύο Οντινικά πειράματα και χρονολογεί το πρώτο που έγινε με την άνοδο του Χίτλερ και του Ναζισμού μέχρι και το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Προειδοποιεί και για ένα δεύτερο ακόμα πιο καταστροφικό. Ο Όντιν παρουσιάζεται έχοντας ως αρχέτυπο αυτά τα ενστικτώδη, δημιουργικά, πνευματικά, λογοτεχνικά, πολεμικά, και ερωτικά ακόμα αισθήματα του ανθρώπου. Τα μέρη της ανθρώπινη ψυχής και περισσότερο της ψυχής των Βορειοευρωπαίων είναι αυτά που αντικατοπτρίζονται στον Όντιν. Τα στοιχεία και μέρη του σκοτεινού κόσμου, της μαγείας του μύθου και της επιρροής του, στην τρέλα της μάχης και της ορμής αλλά και η μανία της επικράτησης και κυριαρχίας.

Το πρώτο Οντινικό πείραμα όπως το αποκαλούσε, αυτή η έγερση του αρχετύπου του Όντιν στον γερμανικό λαό έγινε με την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία και τη μανία της καταστροφής των Ναζί, η τρέλα της μάχης και της υπεροχής…

Odin

Μια ακαδημαϊκός της Σκανδιναβικής θρησκείας η Χίλντα Ντέιβιντσον έγραψε: «Τα βάθη και τα σκοτεινά μυστήρια του υποσυνείδητου αναγνωρίζονται πλήρως στους μύθους. Ο μεγαλύτερος τρόμος εκείνος της αποσύνθεσης του νου στην τρέλα ή στον θάνατο δεν απομακρύνεται. Στο Ράγκαναροκ (η συντέλεια του κόσμου στην Σκανδιναβική μυθολογία) κατακερματίστηκε και τα τέρατα χόρτασαν την καταστροφή. Μετά από αυτήν την πραγματικότητα μπορούσαμε να δούμε πέρα από την καταστροφή και να φανταστούμε έναν κόσμο κτισμένο επάνω στα ερείπια του παλιού κόσμου»

images (1)

Το τέλος του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου βρήκε μια Ευρώπη συντετριμμένη, εξαθλιωμένη, πληγωμένη και κατακερματισμένη. Θα μπορούσε ίσως ο μύθος της Σκανδιναβικής συντέλειας να συμβόλιζε το πρώτο οντινικό πείραμα του Γιούνγκ μαζί με τη συλλογική τρέλα που ανέβασε τους Ναζί στην εξουσία τη στιγμή που ο γερμανικός λαός ήταν εξαθλιωμένος; Ο ίδιος το υποστήριζε, μιας και στις δύο περιπτώσεις τα τέρατα χόρτασαν με την καταστροφή. Είναι όμως το πρώτο Οντινικό πείραμα το πρώιμο για ένα δεύτερο πείραμα, όπως υποστήριζε πάλι ο Γιούνγκ, πιο καταστροφικό. Ίσως. Αν κοιτάξουμε την ιστορία που γράφεται τώρα ίσως να καταλήξουμε σε ένα τρομακτικό συμπέρασμα: Το δεύτερο Οντινικό πείραμα βρίσκεται σε εξέλιξη με την οικονομικά ισχυρή Γερμανία να ασκεί και πάλι τον έλεγχο στην Ευρώπη και την επιρροή με τις χώρες του νότου και του βορρά χωρισμένες στα ίδια οικονομικά στρατόπεδα με αυτά του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Μόνο που αυτό το πείραμα και αυτός ο πόλεμος γίνεται πίσω από κλειστές πόρτες και βαριούς χαρτοφύλακες , νούμερα και στατιστικά.

Η ιστορία, ο μύθος και οι παραδόσεις, όπως και οι θρησκείες θα παίξουν ρόλο –αν δεν παίζουν ήδη- στην αποκάλυψη του αρχέτυπου του Όντιν στον γερμανικό λαό έχοντας προδιαγράψει το μέλλον της Ευρώπης για άλλη μια φορά;

images