UNABOMBER: Το Μέλλον της Βιομηχανικής Κοινωνίας

UNABOMBER MANIFESTO

Το Μέλλον της Βιομηχανικής Κοινωνίας

Tου Ted Taczynski (Unabomber)

 
Αποτέλεσμα εικόνας για unabomber

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ *

171. Αλλά τώρα ας υποθέσουμε πως η βιομηχανική κοινωνία όντως επιβιώνει τις επόμενες δεκαετίες και πως οτιδήποτε προβλήματα προκύπτουν στο σύστημα επιλύονται και λειτουργεί σωστά. Τι είδους σύστημα θα είναι; Θα εξετάσουμε αρκετές πιθανότητες.   172. Πρώτα ας υποθέσουμε πως οι σχεδιαστές υπολογιστών καταφέρνουν να φτιάξουν έξυπνα μηχανήματα που μπορούν να κάνουν τα πάντα καλύτερα από ότι οι άνθρωποι. Σε αυτή την περίπτωση υποτίθεται πως όλη η δουλειά θα γίνεται από τεράστια, άκρως οργανωμένα συστήματα μηχανημάτων και πως δεν θα χρειάζεται καμία ανθρώπινη προσπάθεια. Μπορεί να συμβεί οποιαδήποτε από τις δύο περιπτώσεις. Μπορεί να επιτρέπεται στα μηχανήματα να παίρνουν τις δικές τους αποφάσεις χωρίς ανθρώπινη επίβλεψη ή αλλιώς μπορεί να διατηρηθεί ο ανθρώπινος έλεγχος επάνω στα μηχανήματα.   173. Αν επιτραπεί στα μηχανήματα να παίρνουν όλες τις αποφάσεις, δεν μπορούμε να κάνουμε προβλέψεις για τα αποτελέσματα, επειδή είναι αδύνατον να μαντέψουμε πως μπορεί να συμπεριφερθούν αυτά τα μηχανήματα. Απλά επισημαίνουμε πως η μοίρα των ανθρώπων θα είναι στο έλεος των μηχανημάτων. Μπορούμε να υποστηρίξουμε πως το ανθρώπινο είδος δεν θα ήταν ποτέ τόσο ανόητο ώστε να μεταβιβάσει όλη τη δύναμη του στα μηχανήματα. Αλλά δεν προτείνουμε ούτε πως το ανθρώπινο είδος θα μεταβίβαζε τη δύναμη εθελούσια στα μηχανήματα ούτε πως τα μηχανήματα θα σφετεριζόταν τη δύναμη σκόπιμα. Αυτό που προτείνουμε είναι πως το ανθρώπινο είδος μπορεί εύκολα να παρασυρθεί και να βρεθεί σε μια θέση τέτοιας εξάρτησης από τα μηχανήματα που δεν θα έχει καμία πρακτική επιλογή από το να δεχτεί τις αποφάσεις των μηχανημάτων. Καθώς η κοινωνία και τα προβλήματα που αντιμετωπίζει γίνονται όλο και πιο πολύπλοκα και τα μηχανήματα όλο και πιο έξυπνα, οι άνθρωποι θα επιτρέψουν στα μηχανήματα να παίρνουν όλο και περισσότερες αποφάσεις για αυτούς, απλά επειδή οι αποφάσεις των μηχανημάτων θα έχουν καλύτερα αποτελέσματα από ότι αυτές των ανθρώπων. Τελικά θα φτάσουμε σε ένα στάδιο στο οποίο οι αποφάσεις που θα είναι απαραίτητες για να λειτουργεί το σύστημα θα είναι τόσο πολύπλοκες που οι άνθρωποι θα είναι ανίκανοι να τις παίρνουν με νοήμονα τρόπο. Σε αυτό το επίπεδο τα μηχανήματα θα ασκούν τον πραγματικό έλεγχο. Οι άνθρωποι δεν θα μπορούν απλά να διακόψουν την λειτουργία τους, επειδή θα εξαρτώνται τόσο πολύ από αυτά που η διακοπή της λειτουργίας τους θα ισοδυναμεί με αυτοκτονία.   174. Από την άλλη πλευρά, είναι δυνατόν να διατηρηθεί ο ανθρώπινος έλεγχος επάνω στις μηχανές. Σε αυτή την περίπτωση ο μέσος άνθρωπος μπορεί να ελέγχει κάποια δικά του μηχανήματα, όπως το αυτοκίνητό του, τον προσωπικό του υπολογιστή, αλλά ο έλεγχος των μεγάλων συστημάτων μηχανών θα βρίσκεται στα χέρια μιας πολύ μικρής ελίτ –όπως και σήμερα, αλλά με δύο διαφορές. Εξαιτίας των βελτιωμένων τεχνικών η ελίτ θα ασκεί μεγαλύτερο έλεγχο επάνω στις μάζες κι επειδή η ανθρώπινη εργασία δεν θα είναι πια απαραίτητη, οι μάζες θα είναι περιττές, ένα άχρηστο βάρος για το σύστημα. Αν η ελίτ είναι ανελέητη μπορεί απλά να αποφασίσει να εξολοθρεύσει το μεγαλύτερο μέρος της ανθρωπότητας. Αν δεν είναι μπορεί να χρησιμοποιήσει την προπαγάνδα ή άλλες ψυχολογικές ή βιολογικές τεχνικές για να μειώσει τα ποσοστά γεννήσεων μέχρι η μάζα της ανθρωπότητας να εξαφανιστεί και να αφήσει τον κόσμο στην ελίτ. Ή, αν η ελίτ αποτελείται από ευσπλαχνικούς φιλελεύθερους ανθρώπους, μπορεί να αποφασίσουν να παίξουν τον ρόλο των «καλών ποιμένων» για το υπόλοιπο ανθρώπινο είδοος. Θα φροντίσουν να καλύπτονται όλες οι υλικές ανάγκες, όλα τα παιδιά να ανατρέφονται κάτω από ψυχολογικά σωστές συνθήκες, όλοι να έχουν κάποιο εποικοδομητικό χόμπι για να απασχολούνται και όποιος μπορεί να είναι δυσαρεστημένος θα «υποβάλλεται» σε θεραπεία για το «πρόβλημά» του. Φυσικά, η ζωή θα είναι τόσο άσκοπη που οι άνθρωποι θα πρέπει να είναι βιολογικά ή ψυχολογικά κατασκευασμένοι ή για να τους αφαιρεθεί η ανάγκη τους για την διαδικασία της δύναμης ή για να «εξευγενιστεί» η ενστικτώδη τους παρόρμηση για δύναμη και να λοξοδρομήσει σε κάποιο άκακο χόμπι. Αυτά τα κατασκευασμένα ανθρώπινα όντα μπορεί να είναι ευτυχισμένα σε μια τέτοια κοινωνία, αλλά σίγουρα δεν θα είναι ελεύθερα. Θα έχουν υποβιβαστεί σε κατοικίδια ζώα.   175. Αλλά τώρα ας υποθέσουμε πως οι ειδικοί των υπολογιστών δεν καταφέρνουν να αναπτύξουν την τεχνητή νοημοσύνη και η ανθρώπινη εργασία παραμένει απαραίτητη. Ακόμη και έτσι, τα μηχανήματα θα κάνουν όλο και περισσότερα από τα απλά πράγματα και έτσι θα υπάρχει ένα αυξανόμενο πλεόνασμα εργατών στα κατώτερα επίπεδα ικανοτήτων. (Αυτό ήδη το βλέπουμε να συμβαίνει. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που δυσκολεύονται ή τους είναι αδύνατον να βρουν δουλειά, επειδή για διανοητικούς και ψυχολογικούς λόγους δεν μπορούν να αποκτήσουν το επίπεδο εκπαίδευσης που είναι απαραίτητο για να γίνουν χρήσιμοι στο παρόν σύστημα). Για αυτούς που εργάζονται, οι απαιτήσεις όλο και αυξάνονται. Θα χρειαστούν όλο και περισσότερη εκπαίδευση, όλο και περισσότερες ικανότητες και θα πρέπει να είναι όλο και περισσότεροι αξιόπιστοι, ευπροσάρμοστοι και πειθήνιοι, επειδή θα είναι όλο και περισσότερο σαν τα κύτταρα ενός γιγάντιου οργανισμού. Η δουλειά τους θα γίνεται όλο και πιο εξειδικευμένη και, κατά μία έννοια, δεν θα έχει καμία σχέση με τον πραγματικό κόσμο, επειδή θα επικεντρώνει σε ένα υπερβολικά μικρό κομμάτι της πραγματικότητας. Το σύστημα θα πρέπει να χρησιμοποιεί οποιαδήποτε μέσα μπορεί, ψυχολογικά ή βιολογικά, για να κάνει τους ανθρώπους πειθήνιους, για να έχουν τις ικανότητες που απαιτεί το σύστημα και για «εξευγενίσει» την παρορμητική τους ώθηση για δύναμη και να την διοχετεύσει σε κάποιο εξειδικευμένο έργο. Η δήλωση όμως πως οι άνθρωποι μιας τέτοιας κοινωνίας θα πρέπει να είναι πειθήνιοι μπορεί να χρειάζεται κάποια διευκρίνιση. Η κοινωνία μπορεί να βρίσκει την ανταγωνιστικότητα χρήσιμη, με την προϋπόθεση όμως πως θα βρεθούν τρόποι διοχέτευσης της ανταγωνιστικότητας σε κανάλια που εξυπηρετούν τις ανάγκες του συστήματος. Μπορούμε να φανταστούμε τα κανάλια που θα εξυπηρετούν το σύστημα. Μπορούμε να φανταστούμε μια μελλοντική κοινωνία στην οποία υπάρχει ατελείωτος ανταγωνισμός για θέσεις και δύναμη. Πολλοί λίγοι άνθρωποι όμως θα φτάσουν ποτέ στην κορυφή, όπου βρίσκεται η μόνη δύναμη (βλέπε τέλος παραγράφου 163). Η κοινωνία στην οποία ένα άτομο μπορεί να ικανοποιήσει τις ανάγκες του για δύναμη μόνο βγάζοντας από την μέση μεγάλους αριθμούς άλλων ανθρώπων και στερώντας τους την ΔΙΚΗ τους ευκαιρία για δύναμη είναι μια αποκρουστική κοινωνία.   176. Μπορούμε να οραματιστούμε σενάρια που ενσωματώνουν πτυχές περισσοτέρων της μιας από τις πιθανότητες που συζητήσαμε. Για παράδειγμα, μπορεί τα μηχανήματα να αναλάβουν το μεγαλύτερο μέρος της εργασίας που είναι πραγματική, πρακτικής σπουδαιότητας, αλλά τα ανθρώπινα όντα θα απασχολούνται σε σχετικά ασήμαντες εργασίες. Έχει προταθεί, για παράδειγμα, πως μια μεγάλη ανάπτυξη των βιομηχανιών παροχής υπηρεσιών μπορεί να προσφέρει δουλειές στους ανθρώπους. Έτσι οι άνθρωποι θα περνάνε τον χρόνο τους γυαλίζοντας ο ένας τα παπούτσια του άλλου, σερβίροντας ο ένας τον άλλο, κλπ. Αυτό μας φαίνεται ένας τελείως άθλιος τρόπος για να καταλήξει το ανθρώπινο γένος και αμφιβάλλουμε αν πολλοί άνθρωποι θα νοιώσουν πως οι ζωές τους είναι ικανοποιητικές με ένα τέτοιο είδος άσκοπης δουλειάς. Θα αναζητούν κάποιες άλλες, επικίνδυνες διεξόδους (ναρκωτικά, έγκλημα, «λατρείες», ομάδες μίσους), εκτός και αν επέμβουν επάνω τους βιολογικά ή ψυχολογικά για να τους προσαρμόσουν σε έναν τέτοιο τρόπο ζωής.   177. Δεν χρειάζεται να πούμε, πως τα σενάρια που σκιαγραφήσαμε παραπάνω δεν εξαντλούν όλες τις πιθανότητες. Απλά δείχνουν τα είδη των συνεπειών που μας φαίνονται πιο πιθανά. Παρόλα αυτά δεν μπορούμε να οραματιστούμε κανένα πιο πιθανό σενάριο από αυτά που περιγράψαμε. Είναι εξαιρετικά πιθανό, αν το βιομηχανικό-τεχνολογικό σύστημα επιβιώσει τα επόμενα 40 με 100 χρόνια, να έχει μέχρι τότε αναπτύξει ορισμένα γενικά χαρακτηριστικά: Τα άτομα (τουλάχιστον αυτά του «μεσοαστικού, μπουρζουά» τύπου, που θα είναι ενσωματωμένα στο σύστημα και θα το κάνουν να λειτουργεί, και οι οποίοι σαν συνέπεια θα έχουν όλη την δύναμη) θα εξαρτώνται περισσότερο από ποτέ από τους μεγάλους οργανισμούς. Θα είναι περισσότερο «κοινωνικοποιημένα» από ποτέ και οι σωματικές και διανοητικές τους ιδιότητες, μέχρις σε έναν σημαντικό βαθμό, (πιθανώς σε πολύ μεγάλο βαθμό) θα είναι αυτές που θα τους έχουν δοθεί μέσω της γενετικής μηχανικής αντί να είναι αποτέλεσμα της τύχης (ή του θελήματος του Θεού ή οποιουδήποτε). Και οτιδήποτε έχει αφεθεί από την άγρια Φύση τους ή την φυσική τους κατάσταση δεν θα είναι παρά απομεινάρια που θα έχουν διατηρηθεί για επιστημονική μελέτη και κάτω από την επίβλεψη και την διαχείριση των επιστημόνων (για αυτό δεν θα είναι πια πραγματικά άγρια ή φυσικά). Μακροπρόθεσμα (ας πούμε μερικούς αιώνες από τώρα) είναι πιθανόν να μην υπάρχει ούτε το ανθρώπινο είδος ούτε και άλλοι σημαντικοί οργανισμοί όπως τους ξέρουμε σήμερα, επειδή από την στιγμή που αρχίζουμε να τροποποιούμε οργανισμούς μέσω της γενετικής μηχανικής δεν υπάρχει λόγος να σταματήσουμε σε κάποιο συγκεκριμένο σημείο, έτσι η τροποποίηση προφανώς θα συνεχίσει μέχρι ο άνθρωπος και άλλοι οργανισμοί να έχουν τελείως μεταβληθεί.   178. Όπως και να είναι, είναι σίγουρο πως η τεχνολογία δημιουργεί για τα ανθρώπινα όντα ένα νέο φυσικό και κοινωνικό περιβάλλον ριζικά διαφορετικό από το φάσμα των περιβαλλόντων στα οποία η φυσική επιλογή έχει προσαρμόσει το ανθρώπινο είδος, σωματικά και ψυχολογικά. Αν ο άνθρωπος δεν προσαρμοστεί σε αυτό το νέο περιβάλλον τεχνητά, μέσω γενετικής επέμβασης, τότε θα προσαρμοστεί σε αυτό μέσω μιας μακράς και οδυνηρής διαδικασίας φυσικής επιλογής. Η πρώτη περίπτωση είναι πιο πιθανή από την δεύτερη.   179. Θα ήταν καλύτερα να απορρίψουμε όλο αυτό το βρωμερό σύστημα και να δεχτούμε τις συνέπειες.  
  • Απόσπασμα από το «Μανιφέστο του Unabomber»,  με αρχικό τίτλο Η Βιομηχανική Κοινωνία και το Μέλλον της του Ted Kaczynski (Unabomber)
Αποτέλεσμα εικόνας για unabomber
ΣΧΟΛΙΟ Γ. Στάμκου: «Τελικά τι είναι ο UNABOMBER (Τεντ Κατζίνσκι); Ένας παράφρονας εκκεντρικός εγκληματίας-μεγαλοφυΐα; Ένας τεχνοφοβικός τρομοκράτης ή ένας προφητικός φιλόσοφος, που προσπάθησε να εμποδίσει την αναπόφευκτη (;) πορεία της ανθρωπότητας προς μια νέα μορφή σκλαβιάς; Ένας παρανοϊκός αναρχοδεξιός οικολόγος ή ένας μεταμοντέρνος επαναστάτης; Ένας φαντασιόπληκτος μεγαλομανής ή ένας νεολουδίτης εσχατολόγος; Πιθανόν όλα αυτά μαζί και ταυτόχρονα ένα προϊόν του σύγχρονου βιομηχανοποιημένου αμερικανικού πολιτισμού. Όπως άλλωστε παραδέχτηκε και ο ίδιος: «Η Φαντασία δεν γεννά παραφροσύνη. Αυτό που γεννά την παραφροσύνη είναι η λογική!»»
Αποτέλεσμα εικόνας για unabomber
 
O Γιώργος Στάμκος (Stamkos@post.com) είναι συγγραφέας και δημοσιογράφος και έχει κάνει την εισαγωγή -επιμέλεια της ελληνικής έκδοσης του βιβλίου  του Τεντ Κατζίνσκι (Unabomber) με τίτλο «Το Μανιφέστο του Unabomber: Η Βιομηχανική Κοινωνία και το Μέλλον της», που είχε κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Άγνωστο και είναι πλέον εξαντλημένο.

ΠΩΣ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΠΡΟΜΗΘΕΥΤΩ AMEΣΑ ΤO ΒΙΒΛΙO;

Το βιβλίο To Mανιφέστο του UNABOMBER (που είναι ΕΞΑΝΤΛΗΜΕΝΟ από όλα τα βιβλιοπωλεία) κοστίζει, μαζί με τα έξοδα αποστολής και αντικαταβολής (μέσω ΕΛΤΑ),

18 ευρώ και σας αποστέλλεται άμεσα στη διεύθυνσή σας.

Τηλεφωνείστε ΤΩΡΑ στο

2392.110215 ή στο 6945522050

ή στείλτε στον ίδιο αριθμό μήνυμα (SMS) με τα στοιχεία σας (Ονοματεπώνυμο, Διεύθυνση, Ταχυδρομικός Κώδικας και Τηλέφωνο) γράφοντας “Μανιφέστο Unabomber”. Μπορείτε επίσης να δώσετε την παραγγελία σας και τα στοιχεία σας στο mail:  stamkos@post.com

ΠΡΟΣΟΧΗ: ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΕΙΝΑΙ ΕΞΑΝΤΛΗΜΕΝΟ ΑΠΟ ΠΑΝΤΟΥ ΚΑΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΜΟΝΟΝ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΑ ΑΝΤΙΤΥΠΑ!

 
Advertisements