Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΤΩΝ ΗΝΩΜΕΝΩΝ ΠΟΛΙΤΕΙΩΝ, HOWΑRD ZINN

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΤΩΝ ΗΝΩΜΕΝΩΝ ΠΟΛΙΤΕΙΩΝ

 

 

 

 

HOWΑRD ZINN

εκδόσεις ΑΙΩΡΑ

 

Γράφει ο Γιώργος Στάμκος

Οι Ιστορικοί συνηθίζουν να γράφουν την ιστορία ενός τόπου, μίας χώρας ή ενός έθνους. Δεν συνηθίζουν να γράφουν την ιστορία του λαού μιας χώρας. Υπάρχουν για παράδειγμα πολλά συγγράμματα για την «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους», αλλά σχεδόν κανένα για την «Ιστορία του Ελληνικού Λαού», δηλαδή όλων των ανθρώπων που έζησαν και έδρασαν ανά τους αιώνες στον ελλαδικό χώρο, ανεξαρτήτου εθνικής καταγωγής, θρησκείας κλπ. Είναι διαφορετικό να γράφεις π.χ. για την ιστορία των Ελλήνων της Θεσσαλονίκης και όχι για την ιστορία όλων των κατοίκων της Θεσσαλονίκης ανά τους αιώνες, με άλλα λόγια της πραγματικής Θεσσαλονίκης. Το έκανε βεβαίως ο Μαρκ Μαζάουερ στο βιβλίο του Θεσσαλονίκη, Πόλη των Φαντασμάτων, το οποίο και γνώρισε τεράστια επιτυχία –γιατί όμως δεν τόλμησε να το κάνει κάποιος Έλληνας Ιστορικός;.

Αυτό που δεν τολμούν να κάνουν οι Έλληνες Ιστορικοί το έκανε ο Αμερικανός Ιστορικός Χάουραντ Ζιν στο εξαίρετο πόνημά του Η Ιστορία του Λαού των Ηνωμένων Πολιτειών, όπου περιγράφει την ιστορία ολόκληρου του αμερικανικού λαού, και όχι την ιστορία του κράτους ή της λευκής πλειοψηφίας του. Πρόκειται στην ουσία για μια κοινωνική ιστορία της Αμερικής από την εποχή του Κολόμβου ως σήμερα. Χωρίς να παγιδεύεται από τους εθνικούς μύθους της επίσημης ιστορίας, που γράφεται από την οπτική γωνία των κυβερνήσεων, των κατακτητών, των διπλωματών και των ηγετών, που «όχι μόνο παρουσιάζει μια στρεβλή εικόνα του παρελθόντος, αλλά δημιουργεί και μια παραπλανητική εικόνα για το παρόν», ο Χάουραντ Ζιν επιλέγει να αφηγηθεί την αμερικανική ιστορία, όπως την έζησαν οι γυναίκες, οι εργάτες, οι μαύροι, οι ινδιάνοι, οι φτωχοί και οι μετανάστες, με άλλα λόγια ο πραγματικός λαός της Αμερικής. Η αλήθεια βέβαια είναι πως τους τελευταίους δύο αιώνες το Κατεστημένο των ΗΠΑ έχει μάθει πολλά για τον έλεγχο του αμερικανικού λαού. Κι όταν κρίνει πως υπάρχει ανάγκη, όπως π.χ. την κρίσιμη δεκαετία του 1970, τότε τα εφαρμόζει…

Ο Χάουαρντ Ζιν είναι καθηγητής Ιστορίας, πολιτικός ακτιβιστής και συγγραφέας. Γεννήθηκε στο Μπρούκλιν το 1922, υπηρέτησε στον Αμερικανικό Στρατό στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, δίδαξε επί πολλά έτη σε κολέγια και πανεπιστήμια και συμμετείχε ως ακτιβιστής στο αντιπολεμικό κίνημα και στο κίνημα για τα πολιτικά δικαιώματα. Έχει εκδώσει πάνω από 25 ιστορικά, πολιτικά και κοινωνιολογικά βιβλία και θεωρείται από πολλούς ως ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της Αριστερής σκέψης στις ΗΠΑ. (Πρέπει να σημειωθεί πως στην Αμερική η έννοια του «Αριστερός» δεν έχει την ίδια σημασία που έχει στην Ευρώπη, αλλά περιγράφει περισσότερο τις πολιτικά φιλελεύθερες ιδέες, τον ακτιβισμό και την έμφαση σε κοινωνικά και οικολογικά θέματα). Στα ελληνικά κυκλοφορεί ήδη και το θεατρικό του έργο Ο Μαρξ στο Σόχο (εκδ. Αιώρα), το οποίο μετέφερε πολύ πετυχημένα στο θέατρο ως γνωστός ηθοποιός Άγγελος Αντωνόπουλος. Το Η Ιστορία του Λαού των Ηνωμένων Πολιτειών έχει πουλήσει στην Αμερική περισσότερα από ένα εκατομμύριο αντίτυπα και συνέβαλε σημαντικά στην αφύπνιση μιας ολόκληρης γενιάς Αμερικανών. Το βιβλίο αυτό παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τους Έλληνες, ειδικά για όσους αυτοχαρακτηρίζονται ως «αντιαμερικανοί», εφόσον τους βοηθά να κατανοήσουν τις τεράστιες διαφορές που έχει ο αμερικανικός λαός με το κατεστημένο και την ελίτ που τον κυβερνά.

Όπως μας  είχε πει ο ίδιος ο Χάουαρντ Ζιν σε μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις που έδωσε λίγους μήνες πριν πεθάνει στο περιοδικό ΖΕΝΙΘ: «Ο θεατρικός Μαρξ λέει πως πρόβλεψε το τέλος του καπιταλισμού, είχε όμως άδικο, δεν φαντάστηκε πως ο καπιταλισμός θα έβγαζε από το τσεπάκι του τόσα τρικ για να επιβιώσει. Μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου ένας μαρξιστής οικονομολόγος, ο Πωλ Σουίζυ, στο βιβλίο του Μονοπωλιακός Καπιταλισμός περιέγραφε πως ο καπιταλισμός επιβίωνε μέσω τεχνητών ενέσεων, μέσω του μιλιταρισμού, με το να αναπτύσσει τη στρατιωτική βιομηχανία, παρέχοντας με αυτό τον τρόπο δουλειά στον κόσμο, αποτρέποντας το Σύστημα από το να καταρρεύσει και πως θα έφτανε μια μέρα που αυτό το τέχνασμα δε θα ήταν αρκετό. Ο καπιταλισμός έχει έρθει σε σύγκρουση με τη φύση, με τη ζωή την ίδια, με τις ανθρώπινες αξίες. Πόσο μπορεί να συνεχιστεί μια τέτοια αντίφαση σε ένα κλειστό σύστημα, όπως η γη που δεν έχει ανεξάντλητους πόρους;

Νομίζω πως όλο και περισσότεροι άνθρωποι αρχίζουν να συνειδητοποιούν την κρισιμότητα των περιβαλλοντικών ζητημάτων. Οι άνθρωποι μαθαίνουν ότι όλη η γη βρίσκεται σε κίνδυνο. Είναι ένας αγώνας δρόμου. Βρισκόμαστε σε έναν αγώνα ανάμεσα στο πόσο γρήγορα τα πράγματα θα χειροτερέψουν και στο πόσο γρήγορα θα αναπτυχθεί η συνειδητότητα και θα αναλάβει δράσεις για να αποτρέψει την επιδείνωση τους».

Advertisements