ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ;

ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ;

Απόψεις για την Εκπαίδευση Οκτώ Πανεπιστημιακών, ενός Καθηγητή Δευτεροβάθμιας, κι Ενός… Εισαγγελέα! 

Road sign to  education and future

Road sign to education and future

«Η μόνη περίοδος που διακόπηκε η εκπαίδευσή μου ήταν όταν πήγαινα στο σχολείο». Μπέρναρντ Σω

Attica_06-13_Athens_32_National_Library

Παιδεία και Εκπαίδευση

«Η παιδεία είναι περισσότερο μέθοδος, η εκπαίδευση κυρίως πράξη. Η παιδεία είναι (πρέπει να είναι, για να μην παραβαίνει τον εαυτό της) λειτουργία λίγο-πολύ ελεύθερη, κάποτε και ελευθέρια-επιλογή που αναγνωρίζεται στις προδρομικές κυρίως εφαρμογές των γραμμάτων και των τεχνών. Αντίθετα, η εκπαίδευση ελέγχεται εκ προθέσεως εντεταλμένη. Η παιδεία είναι (οφείλει να είναι) προαιρετική, η εκπαίδευση θεωρείται (και σωστά) υποχρεωτική. Γενικότερα: Η παιδεία είναι σύστημα ανοιχτό που αντιστέκεται (οφείλει να αντιστέκεται) στον άμεσο έλεγχο της Πολιτείας αλλά και των ιδιωτικών φορέων, τουλάχιστον σε θέματα αρχής. Η εκπαίδευση προγραμματίζεται και περιορίζεται (κάποτε σε εκβιαστικό βαθμό) από τις συχνά μεταβαλλόμενες προθέσεις και ορέξεις της κυβερνητικής εξουσίας και του αρμόδιου Υπουργείου. Τέλος, η παιδεία υπόσχεται έρευνα και παραγωγή νέας γνώσης, που συμπληρώνει, διορθώνει, ή και ακυρώνει την προηγούμενη. Η εκπαίδευση, αντίθετα, εκπροσωπεί και μεταδίδει την κεκτημένη γνώση, δυσφορώντας συνήθως με τις πειραματικές μετατροπές και ανατροπές.

Αυτά στη θεωρία, γιατί στην πράξη γίνονται πολλές και αυθαίρετες επιμιξίες, με μεταφορά αμαρτωλών προτύπων της εκπαίδευσης στον χώρο της ανώτατης (και πρόσφατα της ανώτερης) παιδείας αλλά και αντιστρόφως, χωρίς μάλιστα να προκαλούνται οι αναμενόμενες αντιδράσεις της πανεπιστημιακής ή εκπαιδευτικής κοινότητας αντιστοίχως (…) Συμπέρασμα: αντί να δημιουργούνται δίαυλοι γόνιμης και ωφέλιμης επικοινωνίας μεταξύ πανεπιστημιακής παιδείας και μέσης εκπαίδευσης, οι δύο τομείς, φανερά ή κρυφά, ανταλλάσσουν μάλλον τις ανυποχώρητες αμαρτίες τους (…) Η οποιαδήποτε συνεργασία τους προϋποθέτει την αρχή της διαλογικής αμοιβαιότητας, και θα πρέπει να εντοπίζεται αρχικά σε νευραλγικά σημεία της παιδευτικής και εκπαιδευτικής διαδικασίας», (Δ. Μαρωνίτης, τέως καθηγητής του ΑΠΘ).

education

Λειτουργία των Πανεπιστημίων

«1) Σε κάθε γωνιά της Γης ισχύει ότι το Πανεπιστήμιο είναι οι καθηγητές του. Στη χώρα μας το 75% των καθηγητών είναι κάτω του μετρίου, γεγονός που κατατάσσει τα Πανεπιστήμιά μας απελπιστικά κάτω του μετρίου. 2) Η πλειοψηφία των μελών ΔΕΠ έχουν τα καθηγητικά τους καθήκοντα ως πάρεργο. Η κύρια ασχολία τους είναι οι εξωπανεπιστημιακές δραστηριότητες, οι κλίκες, οι συντεχνίες, οι συναλλαγές, η διαπλοκή, και η διαφθορά. Σε κάθε άξιο καθηγητή αντιστοιχούν τρεις ανάξιοι, διότι οι παρέες των καθηγητών προωθούν τους δικούς τους, ανεξαρτήτως προσόντων (είμαστε ΑΕΙ του βολέματος και της κλίκας). 3) Οι υποψήφιοι Πρόεδροι, Κοσμήτορες, και Πρυτάνεις, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, δίνουν «γη και ύδωρ» στις κλίκες των συναδέλφων τους και στις κομματικές παρατάξεις των φοιτητών για να εκλεγούν. 4) Η ασυδοσία κυριαρχεί στα ΑΕΙ, η παρανομία σπάνια τιμωρείται, ενώ το Υπουργείο Παιδείας παίζει έναν εξαιρετικά υποτονικό ρόλο. Τα κόμματα δεν μπόρεσαν (ακόμη!) να συμφωνήσουν για κοινή στρατηγική στην Παιδεία. Όλα αυτά έχουν καταρρακώσει τα ΑΕΙ μας. 5) Αν ένας καθηγητής αρχίσει να μάχεται τα κακώς κείμενα και να αγωνίζεται για το καλό της σχολής του, τεχνηέντως απομονώνεται και εξουδετερώνεται. Κάποιοι αξιόλογοι και γενναίοι καθηγητές που το κάνουν, υφίστανται αφάνταστους διωγμούς, όπως ταπείνωση, συκοφαντία, επαγγελματική και ηθική απαξίωση, πειθαρχικές διώξεις, και ο κατάλογος δεν έχει τέλος. (…) 7)Επομένως, το υπ’ αριθμόν ένα πρόβλημα των ΑΕΙ μας είναι οι καθηγητές. Άρα, η πολυπόθητη αναβάθμιση των ΑΕΙ μπορεί να γίνει (μόνο!) με την αναβάθμιση των καθηγητών. Αν αυτό δεν γίνει αντιληπτό και δεν γίνει πράξη, τότε κάθε νέα προσπάθεια για μια καλύτερη Παιδεία θα πέσει στο κενό, όπως όλες οι προηγούμενες προσπάθειες, από τη Μεταπολίτευση μέχρι σήμερα», (Π. Παρασκευόπουλος, καθηγητής Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου).

yourstory-education

Διοικητικά Θέματα των Πανεπιστημίων

«Κανένα Πανεπιστήμιο, σε ολόκληρο τον κόσμο, δεν διοικείται σήμερα με τρόπο που να επιτρέπει τη συναλλαγή διδάσκοντος και διδασκομένου και να εκμαυλίζει τους νέους από τα πρώτα πανεπιστημιακά τους βήματα. Σε κανένα Πανεπιστήμιο του κόσμου τον καθηγητή-διευθυντή της κλινικής ή του εργαστηρίου δεν τον εκλέγουν οι υφιστάμενοι και ο οποίος, με τη σειρά του, είναι υποχρεωμένος να μεριμνήσει για την προαγωγή και την αξιοκρατική εξέλιξη των υφισταμένων του! (…) Η συναλλαγή, σε ορισμένες περιπτώσεις, φτάνει και στο επίπεδο διευκολύνσεων ακόμη και στο θέμα των φοιτητικών εξετάσεων (…) Η εικόνα ενός καθηγητή που εκλιπαρεί τον φοιτητή προκειμένου να επιτύχει την εύνοιά του είναι πραγματικά, ακαδημαϊκά αποκρουστική (…) Με λίγα λόγια, οι άνθρωποι αυτοί, χωρίς να γνωρίζουν τι σημαίνει ΑΕΙ, χωρίς καμία πείρα και γνώση λειτουργίας κανενός Πανεπιστημίου, αποφασίζουν για το μέλλον των ΑΕΙ. Αποφασίζουν για τα εκπαιδευτικά και ερευνητικά προγράμματα και, γενικότερα, για τη λειτουργία των Πανεπιστημίων», (Γ. Κρεμαστινός, καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών).

Protest-UNSW

Πανεπιστημιακό Άσυλο

«Στη χώρα μας όλοι απολαμβάνουν την ελευθερία του λόγου και την προστασία από εγκληματικά στοιχεία, εκτός από τα Πανεπιστήμια», (Πρύτανης περιφερειακού Πανεπιστημίου).

«Νομίζω ότι το ακαδημαϊκό άσυλο είναι ένα από τα τελευταία, πλέον, ιδεολογήματα της Μεταπολίτευσης. Η καθιέρωσή του μπορεί να εξηγηθεί ιστορικά επειδή προηγήθηκε μια περίοδος επτά ετών στην οποία οι Έλληνες στερήθηκαν τις ατομικές τους ελευθερίες. Στην ουσία όμως θεσμοθετήθηκε το αυτονόητο. Σε μια δημοκρατία είναι αυτονόητη η ελεύθερη διακίνηση ιδεών, τόσο μέσα στα εκπαιδευτικά ιδρύματα όσο και έξω από αυτά. Δηλαδή, υπάρχει ελεύθερη διακίνηση ιδεών στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο και δεν υπάρχει π.χ. στην πλατεία Αριστοτέλους; Μια δημοκρατία είναι ολόκληρη ένα άσυλο και η θεσμοθέτηση άλλων υποασύλων είναι εξ αντικειμένου περιττή», (Β. Φλωρίδης, εισαγγελέας).

αρχείο λήψης (1)

Τα Ιδιωτικά ΑΕΙ

Η κοινή λογική αδυνατεί να κατανοήσει γιατί σε αυτή τη χώρα μπορούμε να έχουμε ιδιωτικούς παιδικούς σταθμούς, ιδιωτικά νηπιαγωγεία, ιδιωτικά Δημοτικά, ιδιωτικά Γυμνάσια, ιδιωτικά Λύκεια, αλλά σε καμία περίπτωση ιδιωτικά ΑΕΙ! Γιατί οι γονείς που προτιμούν ένα ιδιωτικό Πανεπιστήμιο θα πρέπει να στείλουν το παιδί τους οπωσδήποτε στο εξωτερικό, με το ανάλογο υψηλό οικονομικό κόστος;! Το αίτημα των «αριστερο-προοδευτικών» για «δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση» καταρρέει αν αναλογιστούν τα ποσά που ξόδεψαν οι γονείς τους σε φροντιστήρια, ώστε να καταφέρουν να περάσουν κάπου! Η βασική αιτία αντίδρασης είναι ότι έτσι θα υποβαθμιστούν στην αγορά εργασίας τα ήδη υποβαθμισμένα πτυχία των κρατικών Πανεπιστημίων! Και γιατί δεν εξετάζουν το ενδεχόμενο να βελτιωθούν, λόγω του ανταγωνισμού, και τα κρατικά ΑΕΙ;! Ίσως επειδή ξέρουν τι σημαίνει «Ελληνικό Δημόσιο»! Τελευταία, παρατηρείται μια χαρακτηριστική παλίρροια αντιδράσεων στην απόπειρα αξιολόγησης των ΑΕΙ και ΤΕΙ! Άρα, για άλλη μια φορά η λυσσαλέα αντίδραση, πέρα από πομπώδεις και λαϊκίστικες φρασεολογίες, έχει καθαρά ιδιοτελή και συντεχνιακό χαρακτήρα! Το γενικό σύνθημα των «αριστερο-προοδευτικών» είναι «ισοπέδωση προς τα κάτω»! (Δημήτρης Χορόσκελης, καθηγητής Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης).

αρχείο λήψης

Μια Χώρα Φοιτητών και Πτυχιούχων!

Σύμφωνα με στοιχεία του εκπαιδευτικού έτους 2008-2009, υπάρχουν συνολικά 220.000 φοιτητές εσωτερικού, 60.000 φοιτητές εξωτερικού, 20.000 σε ιδιωτικά κολέγια, 68.000 σε 400 μεταπτυχιακά προγράμματα: σύνολο 368.000! (Είμαστε η πρώτη χώρα της ΕΕ σε αριθμό φοιτητών και πτυχιούχων!). Δεδομένου του υποτυπώδους και φθίνοντος ιδιωτικού τομέα της οικονομίας και των τριτοκοσμικών εργασιακών συνθηκών, οι περισσότεροι από αυτούς φιλοδοξούν να μπουν στο Δημόσιο! Ως εκ τούτου, πριν μιλήσουμε για τον τρόπο εισαγωγής στα ΑΕΙ και για τον αριθμό των εισακτέων, θα πρέπει πρώτα να διασφαλιστεί η απαραίτητη οικονομική ανάπτυξη ώστε να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας. Διαφορετικά, το περίφημο «δικαίωμα στη γνώση» (που αναμασούν συνεχώς οι διάφοροι «αριστερο-προοδευτικοί») δεν θα κάνει παρά να δημιουργεί ένα «επιστημονικό προλεταριάτο» ανέργων, με μοναδικό (σοσιαλιστικό) όνειρο «μια θέση στο Δημόσιο»! Εξ ίσου απαραίτητη είναι πλέον η ανάπτυξη του τομέα της έρευνας και η σύνδεση της Εκπαίδευσης με την οικονομία. (Αν «η γνώση δεν είναι εμπόρευμα», παιδιά, τα πτυχία σας σίγουρα είναι!). Μια οικονομία με συνεχώς συρρικνούμενο ιδιωτικό τομέα και συνεχώς διογκούμενο Δημόσιο, βαίνει σταθερά προς τη χρεοκοπία. Εξ άλλου, δεν είναι δυνατόν να γίνουν όλοι γιατροί, δικηγόροι, πολιτικοί μηχανικοί, δίχως προοπτικές, όταν η χώρα χρειάζεται π.χ. υδραυλικούς, ηλεκτρολόγους, ψυκτικούς! Όσο για την περίφημη αντίληψη ότι η «Εκπαίδευση διαμορφώνει χαρακτήρα και υπεύθυνους αυριανούς πολίτες», απλά ας αναρωτηθούμε πώς γίνεται να έχουμε τον μεγαλύτερο αριθμό «μορφωμένων πτυχιούχων» στην ΕΕ, και το χαμηλότερο επίπεδο πολιτών (διαφθορά, παντελής έλλειψη κοινωνικής συνείδησης και συναίνεσης, εγωκεντρισμός, αγένεια). Απλά, το εκπαιδευτικό σύστημα αντικατοπτρίζει πιστά την πλήρη παρακμή της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας: όλοι εναντίον όλων! (Δημήτρης Χορόσκελης, καθηγητής Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης).

B6EA34BFFDA38FE3E577486B8FE972E0

Βασικά Προβλήματα Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης

«Δεν απαιτείται ιδιαίτερη οξυδέρκεια για να διαπιστώσει κανείς ότι το ελληνικό σχολείο (που από αυτό ξεκινούν και σε αυτό βασίζονται όλα – συμπεριλαμβανομένης και της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης) είναι τόπος γκρίζος, αγχώδης, και θλιβερός (…) Κτήρια φαιά και κακοσυντηρημένα, σύμβολα προχειρότητας και εγκατάλειψης (φτιαγμένα κυριολεκτικά με ό,τι έχει περισσέψει), που σε καμία ευρωπαϊκή χώρα δεν έχουν όμοιά τους, και που περίτρανα διαψεύδουν ό,τι μεγαλόσχημο συχνά-πυκνά διακηρύσσεται. Πρόκειται για εθνικό όνειδος (…) Απαιτείται άραγε μακροχρόνιος «διάλογος» για να διαπιστωθεί ότι όλες οι βαθμίδες της Εκπαίδευσης χρειάζονται βιβλιοθήκες, εργαστήρια, και υπολογιστές, με διαρκή πρόσβαση στο Διαδίκτυο; (…) Τρίτο σταθμό αποτελούν, τέλος, τα εγχειρίδια που οι μαθητές καλούνται να αντιμετωπίσουν όταν, γεμάτοι άγχος και ανούσιες υποχρεώσεις, επιστρέφουν στο σπίτι. Με ελάχιστες εξαιρέσεις (που επιβεβαιώνουν τον κανόνα) πρόκειται για πονήματα παροιμιώδους προχειρότητας και ευτέλειας: από το μέγεθος των γραμματοσειρών και την ποιότητα εκτύπωσης μέχρι την αποσπασματική και ανερμάτιστη διάρθρωση της ύλης. Χρειάζονται άραγε επιτροπές και ανακτοβούλια ώστε να εκσυγχρονιστεί ο τομέας αυτός;»,( Σ. Σεφεριάδης, καθηγητής Παντείου Πανεπιστημίου).

Στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση μια κακώς εννοούμενη «αντιαυταρχική» εκπαίδευση οδήγησε σε απίστευτες πρακτικές, σύμφωνα με τις οποίες είναι «καταπιεστικό» να μαθαίνουν τα παιδιά ακόμη και τους κανόνες ορθογραφίας! Για να μείνει στάσιμος κάποιος μαθητής χρειάζεται και η (δημοκρατική!) σύμφωνη γνώμη των γονέων, παραβλέποντας ουσιαστικά την εκτίμηση εκείνων που θα έπρεπε να έχουν τον πρώτο λόγο, δηλαδή των δασκάλων! (Ποιος – Έλληνας!– γονέας θα συναινέσει να μείνει το παιδί του στάσιμο;!). Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι να φτάνουν στο Γυμνάσιο μαθητές που δεν γνωρίζουν γραφή και ανάγνωση! Στο Λύκειο, αν ο μαθητής έχει γενικό βαθμό 9,5 προάγεται, άσχετα αν αυτό σημαίνει ότι έχει βαθμούς κάτω από τη βάση σε μισή ντουζίνα βασικά μαθήματα! Τέλος, χρειάζονται υποστήριξη τεχνολογικού εξοπλισμού τα ΕΠΑΛ, τα οποία, ενώ υποτίθεται ότι φιλοξενούν ειδικότητες τεχνικών-πρακτικών επαγγελμάτων, στην ουσία η διδασκαλία γίνεται κυρίως σε θεωρητικό επίπεδο, λόγω βασικών ελλείψεων! (Φυσικά, παρόμοια προβλήματα υπάρχουν και σε ΤΕΙ και ΑΕΙ!).

Ένα άλλο βασικό πρόβλημα είναι η παντελής (και συνεχώς διογκούμενη) έλλειψη πειθαρχίας που παρατηρείται. Από το παλιό σχολείο-στρατώνα (όπου ο μαθητής είχε μόνο υποχρεώσεις) περάσαμε στο σχολείο-παιδική χαρά (όπου ο μαθητής έχει μόνο δικαιώματα), και αυτό τόσο με τη συμμετοχή της Πολιτείας, όσο και με την υπόθαλψη των ίδιων των γονέων! Σε αυτό συμβάλλει και το γεγονός ότι τα τμήματα, στα περισσότερα σχολεία, είναι 25-30 ατόμων, ενώ, για να λειτουργούν με μια στοιχειώδη ηρεμία και αποτελεσματικότητα, πρέπει να είναι το πολύ 15 ατόμων!

Ένα επίσης σημαντικότατο θέμα είναι η απαραίτητη εκτεταμένη χρήση οπτικού υλικού, και στις δύο πρώτες βαθμίδες της Εκπαίδευσης. Οι νέες γενιές, δεδομένου ότι μεγάλωσαν στην Εποχή της Εικόνας, βλέπουν πλέον το βιβλίο σαν ένα παλαιολιθικό αντικείμενο, βρίσκουν τον κλασικό τρόπο διδασκαλίας εντελώς πληκτικό. Επί πλέον, υπάρχουν πολλά μαθήματα που προσφέρονται ιδανικά για χρήση οπτικού υλικού (Φυσική, Γεωμετρία, Ιστορία, Γεωγραφία, Βιολογία, ξένες γλώσσες). Εφ’ όσον δεν μπορέσαμε να προσαρμόσουμε τις νέες γενιές στο παρελθόν, ας προσαρμοστούμε εμείς στο μέλλον! (Δημήτρης Χορόσκελης, καθηγητής Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης).

images

Σχετικά με τις Εισαγωγικές Εξετάσεις

Οι Πανελλαδικές Εξετάσεις είναι ουσιαστικά το μόνο αδιάβλητο σύστημα εισαγωγής στην Ανώτατη Εκπαίδευση, και είναι απαραίτητο να συνεχιστεί, αν θέλουμε να διατηρηθεί ο αξιοκρατικός χαρακτήρας του. Η πρόταση το «ξεκαθάρισμα» να γίνεται στο πρώτο εισαγωγικό έτος της κάθε σχολής προϋποθέτει την απαραίτητη (και ανύπαρκτη) υποδομή αθρόας υποδοχής πρωτοετών (όλοι θα θέλουν να «δοκιμάσουν την τύχη τους»!). Η πρόταση ενός προπαρασκευαστικού έτους από τις Πανεπιστημιακές Σχολές, στο τέλος της οποίας θα διενεργούνται εισαγωγικές εξετάσεις, είναι ενδιαφέρουσα, επειδή θα πάψει να είναι το Λύκειο ένα εξεταστικό-βαθμοθηρικό κέντρο, και ίσως έτσι να υπάρξει επιτέλους ενδιαφέρον για την απόκτηση μιας ευρύτερης γενικής παιδείας. Ωστόσο, κι εδώ τίθεται το πρόβλημα της απαραίτητης υποδομής από τα ΑΕΙ (αν τελικά το αναλάβουν). Πιο ρεαλιστική φαίνεται η εκδοχή να το αναλάβουν τα Λύκεια, σε ειδικά απογευματινά τμήματα. Ωστόσο, θα υπάρχει η (εύλογη) αίσθηση ότι έτσι ο υποψήφιος χάνει μια χρονιά (αν τελικά εισαχθεί), και το τι θα κάνει σε περίπτωση που δεν εισαχθεί. (Με το ισχύον σύστημα ο υποψήφιος έχει πολλαπλές επιλογές, ανάλογα με τη βαθμολογία του, με την ένσταση ότι μπορεί να οδηγηθεί τελικά σε σπουδές που απέχουν πολύ από τα αρχικά του ενδιαφέροντα). Επί πλέον, σκέφτηκε ποτέ κανείς πού θα δουλέψουν οι χιλιάδες άνθρωποι που στελεχώνουν τα φροντιστήρια, αν ποτέ βελτιωθεί το επίπεδο της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης ή αλλάξει ο τρόπος εισαγωγής στα ΑΕΙ και αναγκαστούν τελικά να κλείσουν;! Οπότε, μέχρι νεοτέρας, το παρόν σύστημα φαίνεται να είναι το… μη χείρον βέλτιστον, δεδομένου μάλιστα ότι άλλα είναι τα βασικά προβλήματα της Εκπαίδευσης! (Δημήτρης Χορόσκελης, καθηγητής Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης).

adult-education-379219_640

«Αιρετικές» Προτάσεις για την Πρωτοβάθμια και την Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση

1) Με ανοιχτές συμφωνίες με την Συνομοσπονδία Γονέων και Κηδεμόνων (ή και με εύκαμπτες συνεννοήσεις με τοπικούς Συλλόγους Γονέων), θεσπίζεται η παρουσία δύο γονέων για μια ολόκληρη μέρα σε ένα Σχολείο. Μπαίνουν ελεύθερα στις τάξεις, κάθονται στα Γραφεία Δασκάλων/Καθηγητών, κυκλοφορούν στις αυλές κατά τα διαλείμματα ή κι έξω από το κτήριο κατά διαστήματα, αναφέρονται δε στον Σύλλογό τους υποχρεωτικώς, συμπληρώνοντας έντυπο γνωμών και συμβάντων. Αυτός ο θεσμός θα αποθαρρύνει τους αδιάβαστους εκπαιδευτικούς, τα χουλιγκανάκια (που θα ξέρουν ότι ο Σύλλογος θα ζητήσει ευθύνες από τους «γέρους» τους), αλλά θα φοβίσει και τον ύποπτο κυλικειάρχη ή τα ενδεχόμενα «βαποράκια». Το κυριότερο: θα αμβλύνει τις τύψεις συνειδήσεως των Ελλήνων γονέων ότι δεν συμμετέχουν ουσιαστικά στην αποδοτικότητα του σχολείου των παιδιών τους.

2) Διπλασιάστε τους μισθούς των διδασκόντων εκείνων που θα αποδεχτούν τις δύο ακόλουθες προϋποθέσεις. Πρώτο, με δική τους πρωτοβουλία, θα προσκαλούν στις τάξεις τους Επιθεωρητές, και δεύτερον θα εγγράφονται στα μετεκπαιδευτικά μαθήματα κάθε χρόνο και θα τα περνάνε με εξετάσεις. Κάποιοι μου λένε ότι τάχα θα είναι λίγοι αυτοί που θα δεχτούν να διπλασιαστεί ο μισθός τους με αυτές τις προϋποθέσεις. Θεωρώ προσβλητική για τους εκπαιδευτικούς μας αυτή ην υποψία και αισιοδοξώ», (Θ. Τάσιος, καθηγητής Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου).

«Επαναστατικότητα» των νέων και καταλήψεις. «Οι 15χρονοι που καταλαμβάνουν τα σχολεία και οι 18χρονοι που καταλαμβάνουν τις σχολές τους πρέπει όχι μόνο να απαιτούν να ακούγονται αλλά κυρίως να μάθουν να ακούν. Να συνειδητοποιήσουν ότι στην ηλικία τους έχουν πρωτίστως ανάγκη τη γνώση και ότι για να μπορέσουν να αμφισβητήσουν πρέπει πρώτα να μάθουν. Ότι η πολιτική συμμετοχή σε αυτή την ηλικία είναι επιρρεπής στη μαγεία του ολοκληρωτισμού, των ακραίων και άκαμπτων αντιλήψεων, και του χυδαίου λαϊκισμού», (Ν. Μαραντζίδης, καθηγητής Πανεπιστημίου Μακεδονία).

_c34102da-9849-11e5-b4f4-1b7a09ed2cea

Σύνοψη

«Η ανώτατη (και όχι μόνο!) Παιδεία δεν έχει πλέον χρόνο για αναβολές, η ανώτατη Παιδεία πνέει τα λοίσθια. Δεν χάνονται πλέον μόνο εξάμηνα, χάνονται γενιές ολόκληρες παιδιών, χάνονται οι ίδιες οι ελπίδες της χώρας μας. Η αλλαγή Υπουργών και η σύσταση επιτροπών επί επιτροπών, που λειτουργούν συνήθως ως άλλοθι, δείχνει την τρομακτική ένδεια πολιτικής (…) Έτσι δημιουργήθηκε το Πανεπιστήμιο του βολέματος και της παρέας, των κομματικών φυτωρίων, των άβουλων οργάνων, των ανήμπορων πρυτανικών αρχών. Συνεπώς, συνυπαίτια είναι και η πανεπιστημιακή κοινότητα, διότι ανέχθηκε και ανέχεται τη φαύλη αυτή κατάσταση. Δυστυχώς όμως οι μηχανισμοί είναι τόσο ισχυροί, τόσο καλά οργανωμένοι, ώστε τεχνηέντως απομονώνονται και πρακτικώς εξουδετερώνονται όσοι θέλουν να αντιδράσουν», (Ι. Κονιδάρης, καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών).

ΛΥΣΕΙΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ, ΘΕΛΗΣΗ ΓΙΑ ΛΥΣΕΙΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!

Σημείωση: Η επιλογή των κειμένων έγινε κυρίως από το «Βήμα της Κυριακής» Φεβρουαρίου-Μαρτίου. Συρραφή-σχόλια-εμβόλιμα κείμενα: Δημήτρης Χορόσκελης).

Image result for education

Η παιδεία είναι σύστημα ανοιχτό που αντιστέκεται (οφείλει να αντιστέκεται) στον άμεσο έλεγχο της Πολιτείας αλλά και των ιδιωτικών φορέων, τουλάχιστον σε θέματα αρχής.

Οι νέες γενιές, δεδομένου ότι μεγάλωσαν στην Εποχή της Εικόνας, βλέπουν πλέον το βιβλίο σαν ένα παλαιολιθικό αντικείμενο, βρίσκουν τον κλασικό τρόπο διδασκαλίας εντελώς πληκτικό.

Advertisements