ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΣ ΜΑΡΑΘΩΝΙΟΣ ΑΘΗΝΩΝ

ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΣ ΜΑΡΑΘΩΝΙΟΣ ΑΘΗΝΩΝ 

189260-marathonkentriki

Γράφει ο Νικόλαος Α.ΜΠΛΗΖΙΩΤΗΣ

Αγαπητοί φίλοι, φέτος απανωτοί τραυματισμοί, δε μου επιτρέπουν να συμμετάσχω για τρίτη συνεχόμενη φορά στον Κλασικό Μαραθώνιο δρόμο των Αθηνών. Μεταφέρω παρακάτω αυτούσιες τις σκέψ, τις εμπειρίες και τις δυσκολίες του περσινού μου αγώνα, όπως τις είχα καταγράψει την επομένη ημέρα, χωρίς να αλλάξω ούτε μια λέξη. Για πρώτη φορά συμμετείχα σε Μαραθώνιο , στο δυναμικό βάδισμα, στα 62 χρόνια μου, χωρίς καμιά εμπειρία, από δρομικά αγωνίσματα και με πλημμελή προετοιμασία (260 χιλιόμετρα τους 4 τελευταίους μήνες και μόνο τρία μικρά long run 18 , 25 και 22 χιλιομέτρων). Μέχρι τότε ήμουν απλός πεζοπόρος των 02:30-03:00 ωρών. Απ΄όλα αυτά, αλλά και από τα παρακάτω φαίνεται, πως ποτέ δεν είναι αργά και όταν θέλουμε μπορούμε. Εύχομαι σ΄όλους τους συμμετέχοντες στον 33ο Μαραθώνιο Αθηνών, καλό αγώνα και καλό τερματισμό.

newego_LARGE_t_1101_54420748_type1271332ος ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΣ ΜΑΡΑΘΩΝΙΟΣ ΑΘΗΝΩΝ 09-11-14 (ΤΟ ΧΡΕΟΣ)

Ιδού εγώ λοιπόν , μετά από 7ωρη προσπάθεια , εισέρχομαι, για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά στο Καλλιμάρμαρο. Τα γυαλιά κρύβουν το δάκρυ της συγκίνησης και ο σταθερός βηματισμός μου καλύπτει ένα λυγμό. Μπροστά μου οι ώρες, οι μνήμες, το τέλος και πίσω τα χρόνια, η καθημερινότητα, τα μνημόνια. Αριστερά μου, στις κερκίδες του Σταδίου, ακούω φίλους. Σαν σε χρονική αναστροφή περνάει από μπροστά μου όλη η ζωή, τα αγαπημένα πρόσωπα που έφυγαν, το απέραντο γαλάζιο του νησιού μου, η ευωδιά των λεμονανθών , τα ανέμελα καλοκαίρια και οι χειμώνες κοντά στο μαγκάλι της γιαγιάς του φίλου που άκουσα, Κονδυλίας, από την Πόλη. Φθάνοντας στον τερματισμό δύο μικρά αγγελούδια περιμένουν τον πατέρα τους ,που μόλις τερματίζει. Η εικόνα αυτή κλείνει βίαια τον αναστραφέντα χρόνο , με επαναφέρει στο σήμερα και στη μεγάλη ευθύνη που έχει η δικιά μου γενιά έναντι των παιδιών και των νέων, των οποίων υποθηκεύσαμε τη ζωή και τους κλέψαμε το μέλλον. Μέσα στην κούρασή μου είδα καθαρά , ζούμε με κλεμμένες ζωές, χαιρόμαστε με κλεμμένες ευτυχίες. Ζούμε σαν αθάνατοι και πεθαίνουμε σαν λιποτάκτες

Τερματίζει και η σύζυγός μου. Δυο λέξεις βγαίνουν, όπως και πέρσι, από το στόμα μου, τα καταφέραμε!

33ïò ÁÕÈÅÍÔÉÊÏÓ ÌÁÑÁÈÙÍÉÏÓ ÁÈÇÍÁÓ

Όλα είχαν ξεκινήσει το πρωί, πολύ δύσκολα. Μετά από έναν ανήσυχο τετράωρο ύπνο , εγερθήκαμε στις 05:30 και φθάσαμε στο Μαραθώνα στις 07:45. Μέσα στο στάδιο ένα πολύχρωμο πλήθος χιλιάδων αθλητών και αθλητριών, με την κυκλική του κίνηση κατά την προθέρμανση, σου έδινε την εντύπωση πως βρίσκεσαι στη Μέκκα . Μετά την προβλεπόμενη προθέρμανση, πήραμε θέση στην αφετηρία, στο 8ο γκρουπ, για το δυναμικό βάδισμα. Πέρσι δίπλα μου ήταν η κόρη μου, φέτος η σύζυγός μου. Λόγω του κακού ύπνου, ίσως και κάποιας χρόνιας ευαισθησίας, είχα αδικαιολόγητα υψηλό καρδιακό παλμό (115-120) με έκτακτες κολπικές συστολές ( καρδιακή αρρυθμία) . Σκέφτηκα ότι με τέτοιες συνθήκες, δεν μπορεί να γίνει αγώνας. Πέρσι εκπλήρωνα ένα όνειρο ζωής να συμμετάσχω σ΄αυτόν τον αγώνα, για ότι αυτός αντιπροσωπεύει και συμβολίζει διαχρονικά , από τον Φειδιππίδη μέχρι το Γρηγόρη Λαμπράκη. Φέτος αισθανόμουν την υποχρέωση, με την όποια εμπειρία μου, να οδηγήσω τη συνοδοιπόρο της ζωής μου , στην πραγμάτωση του ίδιου ονείρου. Εάν ήμουν μόνος θα εγκατέλειπα. Αρχίζω αναπνευστικές ασκήσεις, πίεση των βολβών των ματιών κλπ . αλλά μάταια . Ώρα 09:25 δίνεται η εκκίνηση για το
δυναμικό βάδισμα. Αναφέρω το πρόβλημα στη σύζυγό μου, η οποία δηλώνει ότι εάν δεν μπορώ να αγωνιστώ και εκείνη θα εγκαταλείψει. Περνάμε πολύ αργά το πρώτο χιλιόμετρο σε 10:20΄αντί 08:50΄που ήταν ο σχεδιασμός. Συνεχίζω να βαδίζω με αρρυθμία . Τα πόδια μου κινούνται από μόνα τους, σαν κάτι να με σπρώχνει μπροστά, παρότι η δυσφορία μεγαλώνει. Με προσπερνάνε κάποιοι δυνατοί με τα αμαξίδια, μπροστά μας απομακρύνεται γοργά μια παρέα ανδρών ηλικίας 70 + και δίπλα κάποια κυρία κινούμενη στο δικό μας ρυθμό, δηλώνει με σιγουριά ότι θα τερματίσει σε 07:30 ώρες. Αυτές οι εικόνες με κάνουν να σκέφτομαι λιγότερο το πρόβλημά μου. Έχουμε μπει σ΄αυτό το πολύχρωμο ποτάμι των ωραίων ανθρώπων, το οποίο με τη θετική ενέργεια που εκπέμπει , έχει αρχίσει προσωρινά να με παρασύρει. Καράβια όμως οι σκέψεις με πηγαίνουν σε μαύρες θάλασσες. Μέσα μου αντιπαλεύουν δυο φωνές, όπως αναφέρει στην Ασκητική ο Ν. Καζαντζάκης . Η μία, ας την πούμε λογική μου φωνάζει: Κινδυνεύεις, τι θέλεις; Το έκανες πέρσι, παράτα τα, μη χαθείς κυνηγώντας πλέον το αδύνατο. Και η άλλη, ας την πούμε καρδιά ας την πούμε χρέος, μου φωνάζει: Όχι ποτέ μην αναγνωρίσεις τα όρια του εαυτού σου, σπάσε τα όρια, ξεπέρασε τις αδυναμίες σου, φτάσε εκεί που δεν μπορείς. Ποιο είναι λοιπόν το χρέος μου; Να συντρίψω το σώμα, να χυθώ και να σμίξω με το πολύχρωμο ποτάμι, να ημερώσω και να γαληνεύσω την ψυχή , να σωπάσει ο νους, να ακούσω το αόρατο να φωνάζει θα τα καταφέρεις!

0D16E4CAD95072766C223822B01D30DF

Στο τέταρτο χιλιόμετρο, αρχίζω να αισθάνομαι καλύτερα. Μπαίνουμε στον Τύμβο. Σκιές γύρω, ψυχές ανήβοες σε υποδέχονται. Είναι οι 192 πεσόντες στη μάχη του 490 π.χ Αθηναίοι, οι 11 Πλαταιείς και οι πάνω από 6000 Πέρσες (κατά τον Ηρόδοτο). Πλησιάζω την ίδια με πέρσι νεαρή ελιά και κόβω ένα μικρό κλωνάρι. Το χέρι μου μαγνητίζεται, η ψυχή μου γαληνεύει, ο νους σωπαίνει, έχω πλέον χρέος-αποστολή να μεταφέρω το μήνυμα στο Στάδιο, είμαι έτοιμος για ΑΓΩΝΑ! Αυξάνουμε το ρυθμό σε 9΄το χιλιόμετρο. Στη Νέα Μάκρη φίλοι ,στο 16ο χιλιόμετρο , τα παιδιά , τα εγγόνια μας και πολύ φως. Τι άλλο να ζητήσεις; Δεν έχω πλέον σώμα , παρά μόνο ψυχή. Βλέπω το μαύρο τάπητα της ασφάλτου, που από τα έγκατα της γης ανέβηκε σαν την Περσεφόνη , για να υποδεχτεί τις φιλές του σύμπαντα κόσμου, φορώντας το καλό της φόρεμα, ξεπλυμένο από τις κηλίδες του αίματος της ανοησίας μας, να με ενθαρρύνει , θα τα καταφέρεις , θα σε βοηθήσω. Όλη η λεωφόρος θαρρώ πως είναι μόνο για μένα. Στο 26ο χιλιόμετρο δυο φίλες συνοδοιπορούν μαζί μας για να μας βοηθήσουν. Στο 30ο χιλιόμετρο και λόγω της ζέστης 22o C, Ν-ΝΔ άνεμος και της υγρασίας 75 %, έχω φοβερές κράμπες στους τετρακέφαλους και των δυο ποδιών μου. Παίρνω λίγο μαγνήσιο και δέχομαι κάποιες βοήθειες στον πρώτο σταθμό που συναντάμε. Τα δάχτυλα του δεξιού ποδιού μου είναι γεμάτα υγρά ,πρέπει να έχω χάσει δυο νύχια, το αγνοώ ! Με τα ίδια προβλήματα και μια κοπελιά στην ανηφόρα του Σταυρού. Την ενθαρρύνουμε και με χαρά την είδαμε να τερματίζει. Ώρα 14:45 Αγία Παρασκευή, o ήλιος ζυγιάζεται μπροστά μας, περιφλεγής και αδιάβλητος κριτής. Καθώς κινούμαι πλέον χαλαρά, στη θαλπωρή του απομεσήμερου, βιώνω μια γλυκιά ανυπαρξία. Ένας πολύ γυμνασμένος εύσωμος αθλητής , στην ηλικία μου , αναφέρει πως έχει τερματίσει σε 3 Σπάρταθλους και σε 12 Μαραθώνιους και ότι έχει αποφασίσει αυτός να είναι ο τελευταίος, γι’αυτό απολαμβάνει τη διαδρομή. Στην Κατεχάκη ένας Αμερικανός ετών 75 + μας προσπερνάει με την ενθάρρυνση go go to the end. Αυξάνουμε το ρυθμό μας ακολουθώντας τον και μετά από 4 χιλιόμετρα έχουμε φθάσει στην Ιθάκη μας , το επιβλητικό Καλλιμάρμαρο , όπου μας περιμένουν τα παιδιά και οι φίλοι μας. Σε καμιά στιγμή δεν αισθανθήκαμε μόνοι ,η οικογένεια, οι φίλοι οι συναθλητές , οι εθελοντές, οι θεατές, μας έδιναν κουράγιο και μας έσπρωχναν προς το τέρμα , προς την κάθαρση. Αναμετρήθηκα με τις αδυναμίες του σώματός μου για 42.195 μ. και τα κατάφερα, έφτασα εκεί που δεν μπορούσα, ήρεμος, ταπεινός, σχεδόν εξαϋλωμένος. Δέχομαι τηλεφώνημα από συμμαθητή που έχω να τον δω 20 χρόνια. Θυμάμαι πέρσι τερμάτιζε μπροστά μας μια κυρία από τον Καναδά , μαζί με το γιό της κλαίγοντας. Είχαν όνειρο ζωής να τρέξουν οικογενειακώς τον κλασικό Μαραθώνιο, μαζί με το σύζυγο και πατέρα, ο οποίος όμως λίγες μέρες πριν, πέθανε και εκείνοι στη μνήμη του ακολούθησαν το όνειρό τους και το πραγματοποίησαν… Τι να πρωτοθυμηθείς; Από τον κίνδυνο της πρόωρης εγκατάλειψης, στη μέθεξη, τον πόνο, την υπέρβαση , στην ευλογία του τερματισμού. Αισθάνθηκα όχι μόνο ότι υπάρχω , αλλά και ότι ζω και δε θα αφήσω κανένα να το αμφισβητήσει. Κράτησα λίγη από την ευλογία της στιγμής για να έχω τη δύναμη μαζί με την οικογένειά μου να αντιμετωπίσω τα μελλούμενα, με το βλέμμα στραμμένο στους νέους και τους ανήμπορους.

EFF11D08AD918F4C7E5E8C76D6BE4BF7

Ο δικός μας Κλασικός (αυθεντικός, μετά την εμπορευματοποίηση) Μαραθώνιος των Αθηνών, πιστεύω πως πρέπει να είναι όχι μόνο γιορτή, αλλά και διαδήλωση, για το καλό το ωραίο το δίκαιο το πανανθρώπινο. Διαδήλωση κατά της Βαρβαρότητας, των πολέμων, της εκμετάλλευσης, της πείνας, της αδικίας, της συκοφαντίας, της υποκρισίας, του ψεύδους, της χειραγώγησης, της τεχνικής υποδούλωσης, του χάους, της καταστροφής του πλανήτη και υπέρ της ειρηνικής συνύπαρξης, της Δημοκρατίας , της ελευθερίας ,της δικαιοσύνης , της αξιοπρέπειας, του αγώνα ,του μέτρου, της φυσικής αρμονίας, για ότι γενικά αντιπροσωπεύει και συμβολίζει διαχρονικά ο Μαραθώνιος, από τη μάχη του 490 π.χ και το Φειδιππίδη, μέχρι το Γρηγόρη Λαμπράκη. Την ημέρα του αγώνα πρέπει να συντελείται σπορά πνευματικού και αθλητικού πολιτισμού και οι ξένοι φίλοι, αθλητές και θεατές, να παίρνουν το σπόρο μαζί τους, μαζί με λίγο σωτήριο φως Ελληνικό. Αυτή είναι η κληρονομιά μας, αυτό είναι το χρέος μας .

Όλοι λοιπόν στις 08-11-15 , στο δρόμο , μια μεγάλη αγκαλιά και χειροκρότημα όχι μόνο για τους πρώτους αλλά και για τους τελευταίους , αυτοί το έχουν περισσότερο ανάγκη.-

Νικόλαος Α.ΜΠΛΗΖΙΩΤΗΣ, Χώρα Άνδρου

33ïò ÁÕÈÅÍÔÉÊÏÓ ÌÁÑÁÈÙÍÉÏÓ ÁÈÇÍÁÓ

 

Advertisements