Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν: Ο Άσωτος Πρωταγωνιστής

Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν

ΑΣΩΤΟΣ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΗΣ

Ο σημαντικότερος ηθοποιός της γενιάς του…

PhilipSeymourHoffmanSept2010

«Αυτό δεν ήταν εύκολο.  Ήμουν αρκετά παχύς, και φοβόμουν ότι οι άνθρωποι θα γελούν μαζί μου…  «

– Hoffman για το ρόλο του στη ταινία Happiness (1998)

 Γράφει ο Γιώργος Ρούσσος

Ο Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν, υπήρξε αναμφισβήτητα ένας από τους σημαντικότερους ηθοποιούς της γενιάς του. Έχοντας συνδέσει με επιτυχία το όνομά του με μερικές από τις σημαντικότερες στιγμές της σύγχρονης αμερικανικής φιλμογραφίας, ο ταλαντούχος ηθοποιός έφυγε δυστυχώς πρόωρα και σε ηλικία μόλις σαράντα έξι ετών, το απόγευμα της Κυριακής 2 Φεβρουαρίου του 2014, στο διαμέρισμά του στη Νέα Υόρκη. Στο κείμενο που ακολουθεί, επιχειρούμε να παρουσιάσουμε ένα μικρό αφιέρωμα στον σπουδαίο καλλιτέχνη, με οδηγό κάποιες χαρακτηριστικές – και προσωπικά αγαπημένες – ταινίες στις οποίες πρωταγωνίστησε την τελευταία δεκαετία.

Έχοντας διακριθεί με το βραβείο Όσκαρ Α΄ Ανδρικού Ρόλου το 2006 για την ερμηνεία του στην ταινία «Τρούμαν Καπότε«, αλλά και με τρεις υποψηφιότητες για το βραβείο Β΄ Ανδρικού Ρόλου, ο Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν, έμελλε από νωρίς να αφήσει το στίγμα του στην μεγάλη οθόνη.

Γεννημένος στις 23 Ιουλίου του 1967 στο Fairport της Νέας Υόρκης ο Χόφμαν, θα σημαδέψει με τις ερμηνείες του μερικές από τις σημαντικότερες στιγμές της σύγχρονης αμερικανικής φιλμογραφίας. Ενδεικτικά, αναφέρουμε: «Ευτυχία» (Happiness, 1998), «Magnolia» (1999), «Truman Capote» (Capote, 2005), «Παιχνίδια Εξουσίας» (Charlie Wilson’s War, 2007), «Αμφιβολία» (Doubt, 2008), «Η Συνεκδοχή της Νέας Υόρκης» (Synecdoche, New York 2008), «Αι ειδοί του Μαρτίου» (The Ides of March, 2011), «The Master» (2012) κ.α.

Η λίστα είναι μεγάλη ενώ θα πρέπει να συμπεριλάβουμε και το φιλμ «Jack Goes Boating» του 2010 (φώτο). Μία ταινία στην οποία ο Χόφμαν πρωταγωνιστεί, υπογράφει το σενάριο, ενώ για πρώτη φορά περνά και πίσω από την κάμερα, στον ρόλο του σκηνοθέτη.

«Δεν είμαι βέβαιος από που θα έπρεπε να ξεκινήσω κοιτώντας την κληρονομιά του Φίλιπ, γιατί είναι τόσο συναρπαστική σε έκταση και βάθος. Αυτό από μόνο του λέει πολλά βέβαια για τις επιλογές του. Ακόμη και στους μικρούς ρόλους, οι ερμηνείες του τον ξεχώριζαν από τους σύγχρονους του. Η δύναμη του ήταν η απόλυτη εμβάθυνση στους ρόλους και η έλλειψη ματαιοδοξίας. Ταυτόχρονα, μισούσε ό,τι αγαπούσε κι αυτό ήταν η κατάρα του – κατέστρεφε τον εαυτό του στις ερμηνείες του…» Άντον Κόρμπιν(σκηνοθέτης του φιλμ: «Ο Νο1 Καταζητούμενος», της τελευταίας ταινίας του Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν).

Για τη συνέχεια του αφιερώματος, ταξιδεύουμε σε οκτώ χαρακτηριστικές δημιουργίες της τελευταίας δεκαετίας, του σπουδαίου Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν. Από το «Capote» (2005) του Μπένετ Μίλερ, μέχρι τον «Νο1 Καταζητούμενο» (A Most Wanted Man – 2014) του Άντον Κόρμπιν:

«Capote» (2005) του Μπένετ Μίλερ

Στο Κάνσας, ένας οικογενειακός φίλος ανακαλύπτει τα νεκρά πτώματα των τεσσάρων μελών της οικογένειας Κλάτερ. Ενώ διαβάζει την εφημερίδα The New York Times, η ιστορία των Κλάτερ αναστατώνει τον συγγραφέα Τρούμαν Καπότε (Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν), ο οποίος τηλεφωνεί στον συντάκτη του περιοδικό Γουίλιαμ Σον (Bob Balaban) για να του πει ότι σχεδιάζει να καταγράψει την τραγωδία.

Ο Καπότε ταξιδεύει στο Κάνσας, προσκαλώντας την παιδική του φίλη Νέλι Χάρπερ Λι (Catherine Keener) να έρθει μαζί του. Ο Καπότε σκοπεύει να πάρει συνέντευξη από όλους όσους γνώριζαν τα θύματα. Αρχικά όμως ο Άλβιν Ντιούι (Chris Cooper), ο ντετέκτιβ που έχει αναλάβει την υπόθεση, διώχνει τον Καπότε αλλά η σύζυγος του Ντιούι, Μαρί (Amy Ryan) είναι θαυμάστριά του και πείθει τον Ντιούι να προσκαλέσει τον Καπότε στο σπίτι τους για δείπνο. Καθώς γνωρίζονται καλύτερα, η Μαρί εντυπωσιάζεται με τις ιστορίες του Καπότε για τους κινηματογραφικούς αστέρες…

Μία από τις σημαντικότερες ερμηνείες του Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν, στην πλούσια φιλμογραφία του. Ένας καταλυτικός ρόλος για την καριέρα του, που εκτός των άλλων, του χάρισε το Όσκαρ Α’ Ανδρικού Ρόλου, την Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Ηθοποιού, καθώς και το Βραβείο SAG Καλύτερου Ηθοποιού. Το σενάριο βασίζεται στο βιβλίο του Gerald Clarke, ενώ πίσω από την κάμερα συναντάμε τον Bennett Miller, ο οποίος κέρδισε εδώ την πρώτη του υποψηφιότητα για Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας. Φέτος ο Miller ήταν για δεύτερη φορά υποψήφιος για Όσκαρ, με τη νέα του δημιουργία «Foxcatcher» (2014).

«Παιχνίδια Εξουσίας» (Charlie Wilson’s War – 2007) του Μάικ Νίκολς

Η ταινία αφηγείται την αληθινή ιστορία του «playboy» γερουσιαστή, Τσάρλι Ουίλσον (Τομ Χανκς), ενός αποστάτη πράκτορα της CIA με προϋπηρεσία και στην Ελλάδα (Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν) και μιας πανέμορφης κοσμικής κυρίας από το Χιούστον (Τζούλια Ρόμπερτς), οι οποίοι ένωσαν τις δυνάμεις τους και διηύθυναν την πιο επιτυχημένη μυστική επιχείρηση της δεκαετίας του ’80. Τροφοδοτώντας τους αντάρτες του Αφγανιστάν με όπλα, η δράση τους οδήγησε στην πτώση της Σοβιετικής Ένωσης και στο τέλος του Ψυχρού Πολέμου.

Ταξιδεύοντας ανά τον κόσμο οι ήρωες μας κατάφεραν και δημιούργησαν αναπάντεχες συμμαχίες μεταξύ Πακιστανών, Ισραηλινών, Αιγυπτίων και νομοθετών. Η επιτυχία τους υπήρξε ιστορική. Έτσι, στο ερώτημα, πώς μια ομάδα κατόρθωσε να πλήξει σε τέτοιο βαθμό τον, φαινομενικά τελικά ανίκητο, Στρατό των Υπερδυνάμεων, ο Πρόεδρος του Πακιστάν απάντησε αυθόρμητα «Ο Τσάρλι τα κατάφερε!».

Πρόκειται για κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου βιβλίου του βραβευμένου δημοσιογράφου Τζορτζ Κράιλ που κυκλοφόρησε το 2003. Το σενάριο έγραψε ο βραβευμένος με Έμμυ σεναριογράφος Άαρον Σόρκιν ο οποίος χρειάστηκε οκτώ μήνες έρευνας για να συγγράψει το πρώτο προσχέδιο. Η ταινία του Μάικ Νίκολς «Παιχνίδια Εξουσίας» (Charlie Wilson’s War – 2007) είχε αποσπάσει πέντε υποψηφιότητες στις Χρυσές Σφαίρες, ενώ χάρισε κι μία υποψηφιότητα για Όσκαρ, στον σπουδαίο Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν, στην κατηγορία του Β’ Ανδρικού Ρόλου.

Με την ταινία αυτή ένωσαν εκ νέου τις δυνάμεις του ο σκηνοθέτης Μάικ Νίκολς και οι ηθοποιοί Τζούλια Ρόμπερτς και Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν, αφού και με τους δύο είχε συνεργαστεί στο παρελθόν, σε κινηματογράφο και θέατρο αντίστοιχα. Μαζί τους, ο Τομ Χανκς, η Έμιλι Μπλαντ και η γλυκιάΈιμι Άνταμς. (Διαβάστε επίσης:
Έφυγε ο σκηνοθέτης του «Πρωτάρη» Μάικ Νίκολς)

«Πριν ο Διάβολος Καταλάβει Ότι Πέθανες» (Before the Devil Knows You Are Dead – 2007) του Σίντνεϊ Λιούμετ

«Θεωρώ ότι ο Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν είναι ένας από τους καλύτερους ηθοποιούς στην Αμερική, σήμερα…» – Σίντνεϊ Λιούμετ

Ακόμα και το πιο απλό σχέδιο μπορεί να πάει στραβά, όταν η τύχη δε σε θέλει… Δύο αδέρφια, που χρειάζονται απεγνωσμένα χρήματα, ο ένας για τη διατροφή της γυναίκας του και κάποια χρέη και ο άλλος για να πληρώσει τα έξοδα νοσηλείας του ανάπηρου γιου του, αλλά και να αγοράσει στη γυναίκα του το σπίτι που ονειρεύεται τα τελευταία χρόνια, αποφασίζουν να οργανώσουν την τέλεια – κατά αυτούς – ληστεία. Μία ληστεία, που σύμφωνα με το αρχικό σχέδιο, θα γίνει χωρίς όπλα, χωρίς βία, χωρίς θύματα. Στόχος, το κοσμηματοπωλείο του πατέρα τους! Το στραβοπάτημα του ενός όμως, είναι αρχή για μία σειρά από αναποδιές, με τραγικά αποτελέσματα για όλα τα μέλη της οικογένειας και με αποκορύφωμα έναν θάνατο…

Η τελευταία δημιουργία του αξέχαστου Σίντνεϊ Λιούμετ, είναι μία ταινία βασισμένη στο γνωστό μυθιστόρημα του Λόρενς Μπλοκ, με πρωταγωνιστές τον Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν και τον Ίθαν Χοκ. Ο πολυβραβευμένος σκηνοθέτης των κλασικών ταινιών “Dog Day Afternoon,” “Network” και “Serpico,” ρίχνει μία ώριμη ματιά στην σκοτεινότερη πλευρά της ανθρώπινης φύσης παρουσιάζοντας ένα συγκλονιστικό θρίλερ για μία οικογένεια που πρέπει να αντιμετωπίσει έναν πολύ ύπουλο εχθρό. Στο καστ συναντάμε επίσης τη Μαρίσα Τομέι, που ερμηνεύει τη σύζυγο του Άντι (Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν), καθώς και τον πέντε φορές υποψήφιος για Όσκαρ Άλμπερτ Φίνεϊ, στον ρόλο του πατέρα.

«Τη θεώρησα θαυμάσια ιστορία. Τίποτα δεν συγκρίνεται με ένα καλό μελόδραμα, και οι συνεχείς ανατροπές του σεναρίου, με εξέπληξαν πολύ ευχάριστα. Το εύρος των μελοδραματικών ιστοριών είναι πολύ μεγάλο. Η ιστορία ζητά από τον θεατή να πιστέψει αυτό που βλέπει και να δεχτεί τις ακραίες καταστάσεις και συμπεριφορές που εκτυλίσσονται μπροστά στα μάτια τους ως αληθινές. Σ’ ένα πραγματικά ξεχωριστό μελόδραμα, τα γεγονότα της ιστορίας ξεδιπλώνονται γρήγορα και αναπάντεχα. Ο χρόνος είναι λίγος και η πίεση μεγάλη. Δεν υπάρχει πολύς χρόνος για να χτίσεις το background του χαρακτήρα, ή να ασχοληθείς με το παρελθόν του. Η αφήγηση είναι γρήγορη, λιτή και επιθετική. Ό,τιδήποτε δεν προχωρά την ιστορία, είναι περιττό.» – Σίντνεϊ Λιούμετ

«Αμφιβολία» (Doubt – 2008) του Τζον Πάτρικ Σάνλεϊ

Το 1964, στο σχολείο του Σεντ Νίκολας στο Μπρονξ, ο χαρισματικός ιερέας Φλιν (Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν) προσπαθεί να ανατρέψει τα αυστηρά έθιμα διαπαιδαγώγησης. Σε αντίθεση με αυτόν, η αυστηρή Διευθύντρια του σχολείου Αδελφή Αλοΐσιους (Μέριλ Στριπ), πιστεύει ακράδαντα στη δύναμη του φόβου και της πειθαρχίας. Οι άνεμοι της πολιτικής αλλαγής όμως φτάνουν αναπόφευκτα μέχρι την κοινότητα του Μπρονξ και το σχολείο μόλις δέχεται τον πρώτο του μαύρο μαθητή, τον Ντόναλντ Μίλερ.

Όταν η αθώα Αδελφή Τζέιμς (Έιμι Άνταμς) μοιράζεται με την Αδελφή Αλοΐσιους την υποψία της ότι ο Πάτερ Φλιν δείχνει υπερβολικό ενδιαφέρον προς τον Ντόναλντ, η σκληρή Διευθύντρια ορκίζεται να αποκαλύψει την αλήθεια και να διώξει τον ιερέα από το σχολείο. Χωρίς καμία άλλη απόδειξη πέρα από τη βεβαιότητά της, η Αδελφή Αλοΐσιους ξεκινάει μια αμείλικτη μάχη που απειλεί να διαλύσει την εκκλησία και το σχολείο, με συγκλονιστικές συνέπειες.

Από τις πρώτες σκηνές της ταινίας «Αμφιβολία» μέχρι το δυναμικό φινάλε της, μια διάχυτη αβεβαιότητα συνοδεύει τους θεατές σ’ ένα προκλητικό μυστήριο όπου δύο καλόγριες, ένας ιερέας, και η μητέρα ενός αγοριού έρχονται αντιμέτωποι με τα βασικά τους πιστεύω, παλεύοντας με κρίσεις και ετυμηγορίες, την καταδίκη και την αμφιβολία. Αυτή ακριβώς η λέξη, «αμφιβολία», ήταν που αρχικά ενέπνευσε τον σεναριογράφο και σκηνοθέτη Τζον Πάτρικ Σάνλεϊ να γράψει το ομώνυμο θεατρικό έργο, το οποίο και μετέφερε ο ίδιος στην μεγάλη οθόνη (υποψήφιο για Όσκαρ Σεναρίου) έχοντας στο πλευρό του τέσσερις σπουδαίους ηθοποιούς: την Μέριλ Στριπ, τον Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν, την Έιμι Άνταμς και την Βαϊόλα Ντέιβις.

Η ταινία ήταν υποψήφια για πέντε Όσκαρ, κι αν και δεν κέρδισε κανένα, ανήκει στην μικρή εκείνη κατηγορία των ταινιών που και οι τέσσερις βασικοί πρωταγωνιστές της, κέρδισαν από μία υποψηφιότητα. Στα συν και οι υπέροχες μάχες «υποκριτικής» μεταξύ των δύο σπουδαίων ηθοποιών: Μέριλ Στριπ και Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν…

«Η Συνεκδοχή της Νέας Υόρκης» (Synecdoche, New York – 2008) του Τσάρλι Κάουφμαν

Ο θεατρικός σκηνοθέτης Κέιντεν Κόταρντ (Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν) πρόκειται να ανεβάσει ένα νέο έργο. Ωστόσο, η μεσοαστική συμβατική ζωή του και η δουλειά του στον τοπικό περιφερειακό θέατρο του Σνέκταντι, στη Νέα Υόρκη, δεν τον ικανοποιούν. Η σύζυγός του Αντέλ (Κάθριν Κίνερ) τον έχει παρατήσει προκειμένου να ακολουθήσει καριέρα ζωγράφου στο Βερολίνο και έχει πάρει μαζί της τη μικρή τους κόρη Όλιβ (Σάντι Γκόλντσταϊν). Η θεραπεύτριά του, Μαντλίν Γκρέιβις (Χόουπ Ντέιβις), ασχολείται περισσότερο με το best-seller της, παρά με το να τον συμβουλεύει. Και η πρόσφατη σχέση του με την γοητευτική Χέιζελ (Σαμάνθα Μόρτον) δε φαίνεται να έχει μέλλον…

Αυτό είναι εκ πρώτης όψεως, το σενάριο της ταινίας, το οποίο υπογράφει ο Τσάρλι Κάουφμαν, ένας δημιουργός που τα σενάρια του πάντα έκρυβαν πολυεπίπεδα νοήματα. Χαρακτηριστικά, αναφέρουμε: «Στο Μυαλό του Τζον Μάλκοβιτς» (1999), «Adaptation» (2002) και βέβαια, το αγαπημένο «Η Αιώνια Λιακάδα ενός Καθαρού Μυαλού» (2004).

«»Η Συνεκδοχή της Νέας Υόρκης», είναι μία από εκείνες τις σπάνιες ταινίες που ασχολούνται με τον θάνατο, τις βασανιστικές ασθένειες, τα λιπαρά υγρά του σώματος, την απελπισία, την ερωτική απογοήτευση, το κακό σεξ, θέματα που είναι ενδιαφέροντα. Πιστεύω ότι η ταινία είναι αστεία. Έχει να κάνει με πολλά σοβαρά συναισθήματα, αλλά είναι αστεία με έναν πολύ περίεργο τρόπο. Το κοινό δε χρειάζεται να ανησυχεί για το «τί θέλει να πει ο σκηνοθέτης με το σπίτι που καίγεται;» Και τί έγινε; Είναι απλά ένα σπίτι στο οποίο μένει κάποιος και τώρα καίγεται. Μπορείς να το πας και παραπέρα.Ελπίζω η ταινία να λειτουργήσει σε πολλά επίπεδα και ο κάθε θεατής να μπορέσει να εκλάβει διαφορετικά κάποια πράγματα, ανάλογα με τον χαρακτήρα του.» – Τσάρλι Κάουφμαν

Η «Συνεκδοχή της Νέας Υόρκης», είναι μία ταινία αστείρευτη, που κυριολεκτικά σε προκαλεί να την καταλάβεις με την πρώτη φορά που θα τη δεις. Άσχετα με το πόσο αλλόκοτο είναι το στιλ της ταινίας και το πόσο περίπλοκη γίνεται η ιστορία, οι συμπεριφορές και τα συναισθήματα των χαρακτήρων, φαίνονται υπέροχα και ρεαλιστικά. Ασφαλώς, η αληθοφάνεια της ταινίας, αλλά και το σημείο αναφοράς της είναι η εκπληκτική ερμηνεία του Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν, ίσως του κορυφαίου Αμερικανού ηθοποιού της γενιάς του, ο οποίος εδώ, ενσαρκώνει μοναδικά τον Κέιντεν, σ’ έναν από τους καλύτερους και προσωπικά αγαπημένους ρόλους, της πλούσιας φιλμογραφίας του…

«Αι Ειδοί του Μαρτίου» (The Ides of March – 2011) του Τζορτζ Κλούνεϊ

Ο Κυβερνήτης Μάικ Μόρις (Τζορτζ Κλούνεϊ) διεκδικεί το χρίσμα των Δημοκρατικών για τις προεδρικές εκλογές των Ηνωμένων Πολιτειών. Στο πλευρό του, ως εκπρόσωπος τύπου, στέκεται ο νεαρός Στίβεν Μάιερς (Ράιαν Γκόσλινγκ), που είναι διατεθειμένος να δώσει τον καλύτερο εαυτό του για να κερδίσει ο Μόρις την πολύτιμη υποψηφιότητα. Όμως ο δρόμος προς την εξουσία δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα…

Μυστικές συμφωνίες, ανήθικοι πολιτικοί χειρισμοί, υπόγεια παιχνίδια κυριαρχίας κι ένας εκρηκτικός συνδυασμός φιλοδοξίας, πίστης, προδοσίας και εκδίκησης, συνθέτουν αυτό το έντονο πολιτικό θρίλερ. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους συναντάμε ένα λαμπερό και υπέροχο καστ με τους: Τζορτζ Κλούνεϊ, Ράιαν Γκόσλινγκ, Ίβαν Ρέιτσελ Γουντ, Μαρίζα Τομέι, Πολ Τζιαμάτι, Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν, Μαξ Μινγκέλα κ.α.

Το φιλμ αποτελεί μία σπουδή στην παραβίαση των νόμων και των δημοκρατικών διαδικασιών, στις συμφωνίες που κλείνονται κεκλεισμένων των θυρών και τα παιχνίδια εξουσίας που παίζονται κι έχουν τους δικούς τους ιδιαίτερους κανόνες. Για τον κεντρικό ρόλο του Στίβεν Μάιερς, επιλέχθηκε ο ταλαντούχος ηθοποιός Ράιαν Γκόσλινγκ. Ενώ ο σπουδαίος και αδικοχαμένος ηθοποιός Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν, αναλαμβάνει τον ρόλο του Πολ Ζάρα, μάνατζερ της πολιτικής εκστρατείας του Μόρις.

Στον αντίποδα του Ζάρα στέκεται ο Τομ Ντάφι, που ηγείται της πολιτικής εκστρατείας της αντίπαλου του Μόρις, Πούλμαν Στάφερ. Τον προκλητικό αυτό χαρακτήρα αναλαμβάνει ο Πολ Τζιαμάτι. Σε άλλους επίσης καταλυτικούς ρόλους του έργου συναντάμε την Μαρίζα Τομέι (ως την ρεπόρτερ των New York Times, Άιντα Χόροβιτς), τον Τζέφρι Ράιτ (ως Γερουσιαστή Τόμσον) και την υπέροχη Έβαν Ρέιτσελ Γουντ στον ρόλο της Μόλι, μιας όμορφης ειδικευόμενης που με την παρουσία της κρίνει και την εξέλιξη της δράσης.

Το εντυπωσιακό καστ συμπληρώνεται από τον ίδιο τον Τζορτζ Κλούνεϊ (στον ρόλο του Κυβερνήτη Μάικ Μόρις) διότι, όπως λέει χαριτολογώντας: «Κανένας άλλος δεν ήθελε να αναλάβει αυτόν το χαρακτήρα. Δεν έχει καθόλου πλάκα» και συμπληρώνει: «Είχα μια πολύ συγκεκριμένη εικόνα για τον ρόλο κι επιπλέον μου ταίριαζε ηλικιακά. Δε θα ήθελα να ήμουν ποτέ υποψήφιος στην πραγματική ζωή, αλλά ήξερα ότι μπορούσα να συνεισφέρω σε αυτό το επίπεδο στο έργο».

Για την ιστορία να σημειώσουμε ότι η ταινία «Αι Ειδοί του Μαρτίου» (The Ides of March – 2011) του ο Τζορτζ Κλούνεϊ, πραγματοποίησε την παγκόσμια πρεμιέρα της το 2011 στο 68ο Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ της Βενετίας. Το φιλμ είχε τέσσερις υποψηφιότητες στις Χρυσές Σφαίρες και μία στα Όσκαρ, στην κατηγορία Καλύτερου Διασκευασμένου Σεναρίου (Best Writing, Adapted Screenplay).

«The Master» του Πολ Τόμας Άντερσον (2012)

Με φόντο μία εντυπωσιακή εικονογραφία περιπλανώμενων και ανήσυχων ψυχών στη μεταπολεμική Αμερική, η ταινία ακολουθεί το ταξίδι ενός βετεράνου αξιωματικού του Ναυτικού, που επιστρέφει στην πατρίδα του, μετά τον πόλεμο χωρίς σχέδια για το μέλλον. Κλονισμένος και γεμάτος αβεβαιότητα, γρήγορα θα υποκύψει στη γοητεία του Master, του χαρισματικού ηγέτη μιας θρησκευτικής οργάνωσης ονόματι The Cause, που αποκτά όλο και περισσότερους οπαδούς.

O πέντε φορές υποψήφιος για Όσκαρ, Πολ Τόμας Άντερσον, (“Τhere Will Be Blood”, “Magnolia”, “Boogie Nights”) επιστρέφει με μια ταινία η οποία ανεπίσημα σκιαγραφεί τη Σαϊεντολογία και τον ηγέτη της Λ. Ρον Χάμπαρντ. Πρωταγωνιστούν ο βραβευμένος με Όσκαρ Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν (“Truman Capote”), ο δύο φορές υποψήφιος Χοακίν Φίνιξ(“Gladiator”, “Walk The Line”) και η Έιμι Άνταμς (“Doubt”, “The Fighter”).

Το χαρακτηριστικό Soundtrack της ταινίας, υπογράφει ο Τζόνι Γκρίνγουντ, κιθαρίστας των Radiohead, ο οποίος, συνέθεσε και πάλι μουσική ταινίας του Άντερσον, μετά τη συνεργασία του με το σκηνοθέτη στο “There Will Be Blood”. Έτσι γεννήθηκε μια παρόμοια αντιστικτική συνεργία μεταξύ των νέτων, ηχηρών εικόνων του Άντερσον και των πλούσιων παραφωνιών του Γκρίνγουντ, αλλά με εντελώς καινούργιους τρόπους.

Η ταινία «The Master» του Πολ Τόμας Άντερσον, απέσπασε τον Αργυρό Λέοντα Σκηνοθεσίας, στο 69ο Φεστιβάλ Βενετίας. Μία ταινία, που βυθίζεται σε μια ενδελεχή μελέτη των ανησυχιών της Αμερικανικής, κατά βάση, κοινωνίας, που συνετέλεσαν στη δημιουργία προσωπικών Κινημάτων Βάσης. Κι όλα αυτά, ιδωμένα μέσα από το πρίσμα μιας 65mm Studio Camera κι έναν πραγματικό διαγωνισμό ηθοποιίας, από τους τρεις βασικούς πρωταγωνιστές του φιλμ, με τον Γιοακίν Φίνιξ, να δίνει την καλύτερη ερμηνεία της καριέρας του και τον Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν, να μας θυμίζει γιατί απλά θεωρείται ο καλύτερος Αμερικανός ηθοποιός της γενιάς του…

«Ο Νο1 Καταζητούμενος» (A Most Wanted Man – 2014) του Άντον Κόρμπιν

Η ιστορία εκτυλίσσεται στη Γερμανία και πιο συγκεκριμένα στο Αμβούργο, μετά τα γεγονότα τις 11ης Σεπτεμβρίου και στη σκιά του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας». Εκεί καταφθάνει ένας μυστηριώδης άντρας από την Τσετσενία, ονόματι Ίσσα (Grigoriy Dobrygin). Κυνηγημένος, προσπαθεί αρχικά να βρει καταφύγιο στην ισλαμική κοινότητα της πόλης και στη συνέχεια να διεκδικήσει από μία μεγάλη τράπεζα την περιουσία που θεωρητικά ανήκε στον πατέρα του.

Ένας τραπεζίτης (Γουίλεμ Νταφόε), μία δικηγόρος ειδική στις υποθέσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων (Ρέιτσελ ΜακΆνταμς), αλλά και οι μυστικές υπηρεσίες τόσο της Γερμανίας (Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν), όσο και της Αμερικής (Ρόμπιν Ράιτ), θα προσπαθήσουν να εμπλακούν στην ιστορία. Η εξέλιξη γίνεται όλο και πιο περίπλοκη καθώς η αληθινή ταυτότητα του Ίσσα αρχίζει να αποκαλύπτεται και οι μυστικές υπηρεσίες προσπαθούν παράλληλα να αποκαλύψουν ένα διεθνές δίκτυο τρομοκρατών.

Το φιλμ, είναι ένα κατασκοπευτικό θρίλερ βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Τζον Λε Καρρέ (Κι ο Κλήρος Έπεσε στον Σμάιλι – 2011 / Ο Επίμονος Κηπουρός – 2005), σκηνοθετημένο από τον Ολλανδό δημιουργό Άντον Κόρμπιν (Anton Corbijn) που στο παρελθόν μας έχει δώσει ταινίες όπως το «The American» του 2010 και το «Control» του 2007. Η ταινία διαθέτει ένα αξιόλογο καστ, όπου πρωταγωνιστούν οι: Ρέιτσελ ΜακΆνταμς, Ρόμπιν Ράιτ, Γουίλεμ Νταφόε, Ντάνιελ Μπρουλ, Νίνα Χος. Όμως η ταινία έμελλε να μείνει στην κινηματογραφική ιστορία ως η τελευταία δημιουργία του σπουδαίου Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν…

Πηγή: http://www.tvxs.gr Philip_Seymour_Hoffman,_Anton_Corbijn_and_Grigoriy_Dobrygin

FILMOGRAPHY

Hoffman appeared in 55 films and one miniseries during his screen career spaning 22 years. He won the Academy Award for Best Actor for Capote (2005), and was nominated three times for Best Supporting Actor for Charlie Wilson’s War (2007), Doubt (2008), and The Master (2012). He also received five Golden Globe Award nominations (winning one), five BAFTA Award nominations (winning one), and won the Volpi Cup at the Venice Film Festival.[87] Hoffman remained active in theater throughout his career, starring in ten and directing 19 stage productions (predominantly in New York). He received three Tony Award nominations for his Broadway performances: two for Best Leading Actor, in True West (2000) and Death of a Salesman (2012), and one for Best Featured Actor in Long Day’s Journey into Night (2003).

Advertisements