ΦΩΣ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ: H Δύναμη της Τέχνης

 H Δύναμη της Τέχνης

ΦΩΣ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ

ARTB

«Έχουμε την Τέχνη, ώστε να μην πεθάνουμε απ’ την Αλήθεια». Φρ. Νίτσε

Γράφει ο Γιώργος Στάμκος (stamkos@post.com)

Art anoigma

Είναι στιγμές που η μοναξιά μου αγγίζει τα όρια της μυσταγωγίας. Και τότε είναι που απολαμβάνω ακόμη περισσότερο την Τέχνη, με τη μορφή της Λογοτεχνίας, της Ποίησης, της Μουσικής, της Ζωγραφικής, του Κινηματογράφου, με οποιαδήποτε τέλος πάντων μορφή εμφανίζεται μπρος μου. Η Τέχνη είναι για μένα Lux in Tenebris (Φως στο Σκοτάδι): μια όαση νοήματος και ομορφιάς μέσα στο χάος της Ιστορίας και την ασχήμια της καθημερινότητας. Νιώθουμε άμεσα την ανατριχίλα και το φως της Τέχνης, που μας αναστατώνει δημιουργικά: “Ξάφνου ένιωσε σα να σκίστηκε το σκοτάδι μπροστά στα μάτια του, σα να κομματιάστηκε το βελούδινο τείχος της νύχτας και αποκαλύφθηκε μια αέναη, αφάνταστα βαθιά προοπτική φωτός” (Τόμας Μαν, Οι Μπούντερμπροκς).
Η σκουριά και τα σκουλήκια, η φθορά της καθημερινότητας και της επανάληψης, η δυστυχία και τα ανθρώπινα προβλήματα καταστρέφουν σχεδόν τα πάντα εκτός από την πραγματική Τέχνη. Γιατί η Τέχνη είναι άφθαρτη απ’ το χρόνο και αιώνια διότι κατάγεται Από Αλλού. Είναι η αντανάκλαση του πρώτου πλατωνικού προτύπου, η φευγαλέα εικόνα ενός χαμένου Παραδείσου…

ART
Η Τέχνη είναι Ανάταση και όχι Έμπνευση. Στο σημερινό σκληρο-υλιστικό κόσμο της Τεχνοβαρβαρότητας, όπου οι αριθμοί και τα κέρδη θεωρούνται ανώτερα από τους ανθρώπους, μπορούμε να αντιπαραθέσουμε πάντα τον κόσμο της Τέχνης. Να έχουμε ωστόσο υπόψιν μας πως η Τέχνη, όταν αναμειγνύεται άμεσα με την Πολιτική, τότε αναπόφευκτα υποβιβάζεται στο επίπεδο της ιδεολογικής φθήνιας. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει κι όταν η Τέχνη χτυπιέται στο σέικερ της τεχνολογίας και του μοντερνισμού: γίνεται τότε μαζικό καταναλωτικό προϊόν για αργόσχολους μικρομεσαίους μορφωμένους..
Η Τέχνη είναι μια όαση στην οποία μπορεί κανείς να ξεκουραστεί έστω και για λίγο. Ένα νησάκι στη θάλασσα της καθημερινότητας πάνω στο οποίο μπορεί να ξαποστάσει κανείς και να ατενίσει τον ορίζοντα. Μια πέτρα στο τέλμα της επανάληψης, του συντηρητισμού, του δογματισμού και της βαρεμάρας. Μια αστραπή από τον κόσμο του Υπερβατικού που καταυγάζει για λίγο τη “Μαύρη Σιδερένια Φυλακή” μας…

ART 1
Ας κάνουμε Τέχνη λοιπόν, ακολουθώντας αυτή τη φορά τη “λογοτεχνική συνταγή” του εξαίρετου Σέρβου συγγραφέα Ντάνιλο Κις (Σουμπότιτσα 1935 – Παρίσι 1989): Μπόλικο Σέλινο της Ζωής + Κρέας της Πραγματικότητας (με σπασμένο κόκκαλο) + στη μύτη του κουταλιού αλάτι, πιπέρι και ζάχαρη + μια καλή δόση μυρωδικού που λέγεται Ειρωνεία ► Να σιγοβράσουν σε χαμηλή φωτιά επί μήνες ή και χρόνια, στο κοχλάζον περιβάλλον της ανησυχαστικής σας ιδιοσυγκρασίας.
Να αποτραβηχτείτε στη Σιωπή και να το σερβίρετε. Να είστε σίγουροι πως θα γλείφουν όλοι τα δάκτυλά τους. Μόνον που πρέπει να προσέξουν μήπως το δόλωμα της ηδονής, ειδικά της πνευματικής, κρύβει μέσα του κάποιο θανάσιμο αγκίστρι..
Τέλος, ό,τι υλικά περισσέψουν, δε θα πάνε χαμένα. Θα είναι η μαγιά για κάτι άλλο…

images

Advertisements