Λευτέρης Κωνσταντινίδης: Ο Μοναχικός Καβαλάρης της Πατριωτικής Κεντροαριστεράς

Λευτέρης Κωνσταντινίδης

Ο Μοναχικός Καβαλάρης της Πατριωτικής Κεντροαριστεράς

Lefteris Konstantinidis
(10.05.2014: ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΑΠΟ ΕΛΛΗΝΑ ΠΡΩΗΝ ΒΟΥΛΕΥΤΗ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΣΟΥΗΔΙΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ Ο ΔΙΑΣΥΡΜΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ ΑΠΟ ΤΑ ΣΟΥΗΔΙΚΑ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΑΙΚΑ ΜΜΕ. O καλός μου φίλος και συναγωνιστής Λευτέρης Κωνσταντινίδης έκανε πράξη τις ιδέες και την αγανάκτησή του! Μόλις πριν από μια βδομάδα, που συναντηθήκαμε στη Περαία, μου έλεγε πως πρόκειται να κάνει κατι το Τολμηρο στη Σουηδία, όπου και ζουσε παλιά επί πολλά χρόνια και συμμετείχε και στον αντιδικτατορικό αγώνα, αλλά όμως θα το αποκάλυπτε στην ώρα του. Είχα αγωνία. Τη Δευτέρα 5 Μαίου είχαμε στον Ιανό Θεσσαλονίκης την παρουσίαση του νέου βιβλίου του κοινού μας φίλου Κλεάνθη Γρίβα, στο οποίο είμασταν κι οι δυό ομιλητές.¨Ομως ο Λευτέρης ανακοίνωσε με λύπη του ότι δε θα μπορούσε να παραστεί και να συμμετάσχει καθώς θα πετούσε για τη Στογχόλμη στη Σουηδία. Αντί για την παρουσία του μας έστειλε ένα μικρό κείμενο για να το διαβάσουμε, όπου εξηγούσε τους λόγους που αποφάσισε την 3ημερη Απεργία Πείνας. Η σταγόνα που ξεχύλησε το ποτήρι ήταν περιστατικά Ελλήνων μαθητών (παιδιά Ελλήνων νεομεταναστών στη Σουηδία) να υφίστανται διακρίσεις και εξευτελισμούς του στυλ ‘καλά να πάθετε εσείς οι τεμπέληδες ‘Ελληνες», από τα αντίστοιχα Χρυσαυγά της Σουηδίας. Ο Λευτέρης παρά τα 70 και χρόνια του δεν άντεξε, αγανάκτησε και αποφάσισε να δράσει! Η επαναστατική πράξη αντίστασης του Λευτέρη Κωνσταντινίδη, που βρίσκεται για τρίτη και τελευταία ημέρα σε απεργία πείνας στη Στοκχόλμη, με τίμημα την ίδια την προσωπική του υγεία, δημιούργησε μεγάλη αίσθηση στη Σουηδία. «Είναι μια πράξη διαμαρτυρίας, κατά του ευτελισμού της ανθρώπινης αξιοπρέπειας», αναφερόμενος στην εξαθλίωση ολόκληρου του ελληνικού λαού από τις απάνθρωπες μνημονιακές πολιτικές. Δεκάδες βουλευτές, από όλο το πολιτικό φάσμα της πολιτικής ζωής της Σουηδίας, διανοούμενοι, δημοσιογράφοι και πολίτες, έμαθαν από τον αγωνιστή Λ. Κωνσταντινίδη, πρώην βουλευτή και εν ενεργεία οδοντίατρο από την Περαία, μέσω της απεργίας του αλλά και των φυλλαδίων που διένειμε, ότι στην Ελλάδα αυτοκτονούν λόγω χρεών, παιδιά στο σχολείο λιποθυμούν από την πείνα! Ενημερώθηκαν από πρώτο χέρι για την ανθρωπιστική κρίση στην Ελλάδα, για την οποία δεν ευθύνεται ο ελληνικος λαός, αλλά η άδικη και ισοπεδωτική πολιτική που εφαρμόζεται εις βάρος του. Φίλε και συναγωνιστή Λευτέρη καταρχάς σε περιμένουμε να επιστρέψεις υγιής και γεμάτος με το ίδιο πάθος που σε χαρακτηρίζει. Εύχομαι το φωτεινό αγωνιστικό σου παράδειγμα να σφυρηλατίσει την αποφασιστικότητα όλων μας για να Ανατρέψουμε αυτή την πολιτική και να ξεριζώσουμε όλους τους λόγους που σε ώθησαν να κάνεις την Απεργία Πείνας. Καλή επιστροφή να ‘χεις στην πατρίδα και είμαι σίγουρος πως θα έχεις πολλά για να μας διηγηθείς…  (Γιώργος Στάμκος: από σχόλιο μου στο «τοίχο» μου στο Facebook με αφορμή την Απεργία Πείνας στη Στοκχόλμη του Λευτέρη Κωνσταντινίδη. Η συνέντευξη που ακολουθεί πάρθηκε για λογαριασμό του ΖΕΝΙθ το 2009, αλλά συνεχίζει να είναι επίκαιρη…)
Η συνέντευξη αυτή, που δόθηκε δυο μέρες πριν προκηρυχθούν οι εκλογές της 4ης Οκτωβρίου του 2009, είναι ένας ενδιαφέρων και προφητικός διάλογος με τον πρώην Βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Λευτέρη Κωνσταντινίδη. Ο Λευτέρης Κωνσταντινίδης ήταν ασταμάτητος, ένας πραγματικός ποταμός σοφίας. Μιλούσαμε πάνω από τέσσερις ώρες. Το περιοδικό Ζενίθ δημοσιεύει χωρίς καμία περικοπή ολόκληρη τη συζήτησή μας…
Προφητικός ή πολύ καλά πληροφορημένος απεδείχθη ο πρώην Βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Λευτέρης Κωνσταντινίδης, καθώς έκπληκτοι διαπιστώνουμε πως δύο μέρες μετά τη συνέντευξη που μας παραχώρησε το μεσημέρι της Δευτέρας 31 Αυγούστου 2009, αμέσως μετά την επιστροφή του από ένα ταξίδι του στην Αθήνα, ο (πρώην) Πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής ανακοίνωσε την προκήρυξη εκλογών, γεγονός που με βεβαιότητα υποστήριξε κατά τη διάρκεια της συνομιλίας μας ο κ. Κωνσταντινίδης. Τα σενάρια που παίζονται και τα οποία μας αποκάλυψε ο Λευτέρης Κωνσταντινίδης είναι άκρως ενδιαφέροντα, και όπως ο ίδιος μας είπε, προέρχονται από πολύ αξιόπιστες και έγκυρες πηγές. Μένει να δούμε αν και αυτά θα επαληθευτούν…
Τον Λευτέρη Κωνσταντινίδη τον γνωρίζουμε όλοι, ειδικά στη Θεσσαλονίκη. Συνεχίζει να μάχεται και εκτός Βουλής. Έχει άποψη και θέσεις τις οποίες μάλιστα καταθέτει χωρίς περιστροφές. Μάλιστα χωρίς περιστροφές επιβεβαίωσε την πληροφορία ότι από το ΛΑΟΣ του έγινε πρόταση να είναι υποψήφιος βουλευτής, λέγοντας «Ναι, αληθεύει, όμως δεν βρίσκω κανέναν άξιο λόγο να είναι κανείς βουλευτής αυτού του κοινοβουλίου. Εκτός ίσως από τα εθνικά θέματα. Άλλωστε ιδεολογικά ανήκω αλλού». Κατά τη διάρκεια της συζήτησής μας και σε ερώτησή μας αν βρίσκεται μέσα στο ΠΑΣΟΚ δήλωσε «Δεν γνωρίζω, περιίπταμαι. Κανένα κόμμα δεν με εκφράζει. Άλλωστε, άτομα του είδους μου ποτέ δεν ήταν καλοδεχούμενα στα κόμματα…»

 Συνέντευξη στη Δέσποινα Βαρσάμη 

Lefteris 2

Κύριε Κωνσταντινίδη τι βλέπετε; Ανασχηματισμό ή Εκλογές;

Είναι σα να μου λες Σκύλα ή Χάρυβδη. Προσωπικά δεν συζητώ καθόλου το θέμα του ανασχηματισμού. Ο Κώστας Καραμανλής, παρά το ότι οι οιωνοί για τη ΝΔ δεν είναι καθόλου καλοί, θα εξαναγκαστεί να πάει σε εκλογές. Πιστεύω ότι στα μέσα περίπου του Οκτωβρίου το κατεστημένο στη χώρα μας θα τον σύρει εκών άκων σε εκλογές. Γνωρίζεις ότι είμαι εναντίον των λεγόμενων «πρόωρων» εκλογών και αυτή ήταν και είναι πάγια θέση μου. Οι πολιτικοί και οι πολίτες αυτής της χώρας θα πρέπει να μάθουν ότι εκλογές στις ευνομούμενες ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΕΣ χώρες γίνονται κάθε τέσσερα χρόνια. Στις, κατ’ επίφασιν, δημοκρατίες, ψευτοδημοκρατίες δηλαδή, γίνονται όποτε νομίζει και όποτε αυτές συμφέρουν στον εκάστοτε πρωθυπουργό.
Προκαλεί θλίψη το γεγονός ότι ο σουηδικός λαός όχι μόνο γνωρίζει ότι βρέξει χιονίσει, την τρίτη Κυριακή του Σεπτεμβρίου του 2010 (!) θα έχει η χώρα εκλογές, αλλά γνωρίζει από τώρα και πότε θα έχει ακόμη και το 2050, γιατί εκεί γίνονται εκλογές πάντα την τρίτη Κυριακή του Σεπτεμβρίου κάθε τέσσερα χρόνια και εμείς εδώ στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας και της ψευδοδημοκρατίας δεν γνωρίζουμε πότε θα γίνουν οι επόμενες εκλογές.
Το πολίτευμά μας απέχει πόρω από του να είναι κοινοβουλευτική δημοκρατία. Στην πραγματικότητα είναι, αν είναι κι αυτό, πρωθυπουργική ψευτοδημοκρατία, μπανανία δηλαδή. Ο πρωθυπουργός και μόνον αυτός αποφασίζει πότε θα γίνουν εκλογές κατά παράβαση και αυτού του ανεπαρκέστατου Συντάγματος που στο άρθρο 41, παρ.2, λέει : «Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας διαλύει τη Βουλή με πρόταση της κυβέρνησης που έχει λάβει ψήφο εμπιστοσύνης, για ανανέωση της λαϊκής εντολής προκειμένου να αντιμετωπιστεί εθνικό θέμα εξαιρετικής σημασίας. Αποκλείεται η διάλυση της νέας Βουλής για το ίδιο θέμα».
Η Βουλή των Ελλήνων, άφωνη, άβουλη, χωρίς να της πέφτει λόγος και χωρίς καν να ρωτιέται, υποτάσσεται και την διαλύουν προς δόξαν της μεγάλης μας ψευτοδημοκρατίας. Τη διάλυση της Βουλής θα έπρεπε να την αποφάσιζε η ολομέλεια του κοινοβουλίου. Η κυβέρνηση και όχι ο πρωθυπουργός να κάνει πρόταση στον Πρόεδρο της Βουλής και η ολομέλειά της να αποφασίζει αν συντρέχουν οι λόγοι που προβάλλει η κυβέρνηση για τη διάλυσή της.
Ως ασφαλιστική δικλείδα, για τη μη κατάχρηση από την ίδια τη Βουλή του δικαιώματός της να αυτοδιαλύεται, θα έπρεπε να υπάρχει διάταξη στο Σύνταγμα ότι σε τακτό συνταγματικό χρόνο που θα είναι προκαθορισμένος να γίνονται υποχρεωτικά εκλογές. Ακόμη και όταν καταψηφιστεί και πέσει η κυβέρνηση να προκηρύσσονται εκλογές και πάλι στον προκαθορισμένο συνταγματικό χρόνο.
Ο εκάστοτε πρωθυπουργός καταχρηστικώς και αντιδημοκρατικώς είναι εξοπλισμένος με υπεραρμοδιότητες και εξουσίες που κάποτε ανήκαν στον μονάρχη βασιλιά και αργότερα στον πρόεδρο της Δημοκρατίας. Εξουσίες όπως, π.χ. της διάλυσης της Βουλής πρέπει να ανήκουν στους αντιπροσώπους του ελληνικού λαού, δηλαδή στη Βουλή των Ελλήνων. Ο εκάστοτε πρωθυπουργός όμως, όποτε θέλει κλείνει τη Βουλή, τη διαλύει και προκηρύσσει πρόωρες εκλογές ανάλογα με τα κέφια του και κατά πώς νομίζει ότι συμφέρει στο κόμμα του, επικαλούμενος πάντα ψευδώς και αναιδώς εθνικούς λόγους. Ο διασυρμός του Συντάγματος και η εξαπάτηση του ελληνικού λαού με την επίκληση δήθεν εθνικών θεμάτων κάθε τρεις και πέντε για να γίνουν πρόωρες εκλογές πρέπει να σταματήσει. Αντί λοιπόν ο κ. Καραμανλής να βγει και να πει ευθαρσώς την αλήθεια στο λαό και να συγκρουστεί με το κατεστημένο που τον εκβιάζει θα πάει σε εκλογές για να χάσει «αξιοπρεπώς», παρά να διασυρθεί και να εξευτελισθεί από το σύστημα.

Λέτε με βεβαιότητα ότι θα πάμε σε εκλογές τον Οκτώβριο. Που οφείλεται αυτή η σιγουριά σας;
Το σύστημα έχει πολλά σενάρια. Το κυρίαρχο όμως είναι αυτό που λέει ότι: στις επόμενες εκλογές που, επιμένω, θα γίνουν τον Οκτώβριο, αν δεν υπάρξει αυτοδυναμία, που το εκδοτικο-κατασκευαστικό κατεστημένο με νύχια και δόντια θα το επιδιώξει, θα δοθεί η εντολή για σχηματισμό κυβέρνησης στους αρχηγούς των κομμάτων κατά σειράν εκλογής. Πρώτα λοιπόν στον Γιώργο Παπανδρέου, θα την κρατήσει τρεις μέρες, μετά στον κ. Καραμανλή και μετά στον μεθεπόμενο αρχηγό, ανάλογα με τη σειρά πάντα που τα κόμματα θα εισέλθουν στη Βουλή. Αφού αποτύχουν όλες οι εντολές για σχηματισμό κυβέρνησης, σχεδιάζεται και πάλι κατά παράβαση του Συντάγματος να δοθεί η εντολή ή στον Γ. Σουφλιά ή στον Α. Παπαδόπουλο για σχηματισμό οικουμενικής κυβέρνησης. Και οι δύο θεωρούνται ως οι επικεφαλής της κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης του εκδοτικο-κατασκευαστικού κατεστημένου. Αυτοί οι δύο μαζί ή ένας απ’ αυτούς θα οδηγήσουν την κυβέρνηση μέχρι την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας. Εκ των πραγμάτων, είναι βέβαιο ότι θα εκλεγεί ο κ. Παπούλιας μιας και έχουν δεσμευθεί τόσο το ΠΑΣΟΚ όσο και η Νέα Δημοκρατία. Κανείς δεν γνωρίζει για τις εξελίξεις στη ΝΔ μιας και το κόμμα αυτό είναι ένα καζάνι έτοιμο να εκραγεί. Για το ΠΑΣΟΚ το σύστημα απεργάζεται και σχεδιάζει αποπομπή του Γιώργου Παπανδρέου και ανάληψη της ηγεσίας του από την κ. Διαμαντοπούλου. Λέγεται μάλιστα, ότι έχει γίνει μια επίσκεψη της κ. Διαμαντοπούλου στην Κωνσταντινούπολη, όπου έπρεπε να πάρει και τις… ευλογίες του Πατριάρχη. Εκεί συναντήθηκε –άλλοι λένε προγραμματισμένα, άλλοι τυχαία– και με τον εκπρόσωπο του κατεστημένου των μεγαλοεπιχειρηματιών, τον κ. Κοντομηνά και συζητήθηκαν πολλά. Όπως καταλαβαίνετε, δεν είναι μόνο η Λέσχη Μπίλντενμπεργκ που θέλει να παίζει ρόλο και να αποφασίζει για το ποιος θα είναι ο κυβερνήτης αυτού του τόπου, αλλά και οι εκπρόσωποι της εσωτερικής πλουτοκρατίας. Βέβαια, όλα αυτά δεν είναι θέσφατα ούτε είναι σίγουρο ότι έτσι θα συμβούν τα γεγονότα. Πολλά είναι που δεν γνωρίζουμε. Αυτό που γνωρίζουμε είναι ότι το κατεστημένο ενστερνίστηκε το αίτημα του ΠΑΣΟΚ για πρόωρες εκλογές αλλά με δικά του σχέδια και για ίδιον όφελος.
Όλα αυτά είναι σε γνώση του Γιώργου Παπανδρέου και είναι διατεθειμένος να συγκρουστεί με το κατεστημένο και πιστεύει ότι θα βγει νικητής. Ας ευχηθούμε ότι θα τα καταφέρει, όπως ο πατέρας του.
Αυτός που δεν γνωρίζει τίποτε και απουσιάζει από τις πολιτικές ζυμώσεις είναι το «ελλείπον παιγνιόχαρτον του πολιτικού παιχνιδιού», δηλαδή ο ελληνικός λαός, ο οποίος και θα κληθεί εκ των υστέρων να νομιμοποιήσει και να επικυρώσει τις όποιες, εν κρυπτώ και πίσω από την πλάτη του, αποφάσεις πάρει το τραστ του εκδοτικοκατασκευαστικού κατεστημένου.

Πριν ένα περίπου χρόνο, σε συνέντευξή σας μας είχατε πει ότι το 50%, μόνο το ένα σας πόδι είναι μέσα στο ΠΑΣΟΚ κι αυτό χάρη του Γιώργου Παπανδρέου, το άλλο είναι εκτός ΠΑΣΟΚ. Σήμερα σε τι ποσοστό είστε μέσα στο ΠΑΣΟΚ;
Μπορεί να είμαι τώρα 70% έξω από το ΠΑΣΟΚ…

Γιατί;
Γιατί το ΠΑΣΟΚ ήταν και εξακολουθεί να είναι άρρωστο (ο χώρος, ο δημοκρατικός χώρος είναι κάτι το διαφορετικό). Αυτό το έχει πει ο Ανδρέας Παπανδρέου στην κεντρική επιτροπή του ΠΑΣΟΚ, που έγινε στην Ανάβυσσο, το καλοκαίρι του 1989. Την παραπάνω φράση του τη συμπεριέλαβα και την ανέπτυξα σε προεκλογικό μου φυλλάδιο στις εκλογές της 5ης Νοεμβρίου του 1989. Όμως και τα άλλα κόμματα είναι άρρωστα και είναι άρρωστα τα ελληνικά κόμματα γιατί είναι άρρωστη η ελληνική κοινωνία που γαλουχήθηκε και ανδρώθηκε με τα ψευδεπίγραφα, εμφυλιοπολεμικά ιδανικά της Δεξιάς.
Τα ελληνικά κόμματα είναι καρικατούρες κομμάτων που δεν θέλουν ούτε και μπορούν να ξεφύγουν από την παλαιοκομματική νοοτροπία των προδικτατορικών κομμάτων. Όλοι οι αλήστου μνήμης κομματάρχες μετονομάσθηκαν και αναβαπτίστηκαν σε … στελέχη(!).
Γιατί τα κόμματα, ούτε δομές, ούτε υποδομές, ούτε καταστατικά, ούτε λειτουργίες έχουν, αλλά και όταν γίνονται οι όποιες δήθεν λειτουργίες είναι για τα μάτια του κόσμου. Κανείς δεν σέβεται τις αποφάσεις που λαμβάνονται και πρώτοι και καλύτεροι αυτοί που τις λαμβάνουν.
Τα κόμματα από πυλώνες του δημοκρατικού μας πολιτεύματος που έπρεπε να ήταν, κατάντησαν να είναι οι μεγαλύτεροι επιβουλείς του. Μεταμορφώθηκαν σε σφηκοφωλιές όπου κάθε είδους αλληλοσπαρασσόμενες συμμορίες υπονομεύουν τα δημοκρατικά ιδεώδη. Γιατί έχει εισχωρήσει και αναρριχηθεί στα καθοδηγητικά όργανα κάθε τυχάρπαστο και τυχοδιωκτικό στοιχείο. Το 1995, ως βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, σε μια συνέντευξή μου στον Γιώργο Βλάχο, στην Απογευματινή είπα ότι «τα κόμματα έχουν γεμίσει από άτομα τρίτης κατηγορίας εκπροσώπους του οικονομικού κατεστημένου και ανθρώπους της μαφίας», παραφράζοντας μια φράση του Όλιβερ Τάπλιν στο βιβλίο του «Πυρ το ελληνικόν».Και τέλος, το σπουδαιότερο, το ΠΑΣΟΚ, από την εποχή Σημίτη απώλεσε την ψυχή του και απεμπόλησε ό,τι πιο ιερό είχε, τον πατριωτικό του χαρακτήρα.

Lefteris 3

Βλέπω ότι έχεις μεγάλη πικρία μέσα σου…
Όχι, κυρία Βαρσάμη, δεν είναι πικρία. Είναι πόνος. Για μένα, αλλά και για πολλούς άλλους ομοίους μου η πολιτική ήταν πάντα πόνος. Όλα αυτά που σας λέω τα έλεγα και ως βουλευτής αλλά και πολύ πριν ακόμη γίνω βουλευτής. Ήταν πόνος να βλέπεις να ξεπουλιούνται τα ελληνόπουλα στα σκλαβοπάζαρα του Βελγίου και της Γερμανίας για λίγο ψωροσυνάλλαγμα και ουσιαστικά να απαλλάσσεται το κατεστημένο από ένα εκρηκτικό δυναμικό κι αυτό να το ονομάζουν «ευλογία Θεού».
Ήταν πόνος να βλέπεις την πόλη σου να ξεπατώνεται συθέμελα. Να κατεδαφίζονται νεοκλασσικά αρχιτεκτονικά αριστουργήματα και στη θέση τους να ανεγείρονται αρχιτεκτονικά τερατουργήματα. Ήταν πόνος να βλέπεις να συντελείται ένα μαζικό ανεπίστρεπτο έγκλημα που αλλοίωνε την πόλη σου και από πανέμορφη και χιλιοτραγουδισμένη Νύφη του Θερμαϊκού να μεταμορφώνεται σε μια κακάσχημη και βρώμικη πόλη. Ήταν πόνος να βλέπεις τον καταγάλανο Θερμαϊκό όπου πρωτοκολύμπησες να μετατρέπεται σε ανοιχτό βούρκο και όλο αυτό το έγκλημα, την ιδιότυπη αυτή γενοκτονία της πόλης να την ονομάζουν ανάπτυξη.
Είναι πόνος να βλέπεις να χάνεται η μια γενιά μετά την άλλη. Είναι πόνος να βλέπεις τη νέα γενιά και να φοβάσαι, να είσαι σχεδόν σίγουρος ότι κι αυτή θα χαθεί όπως οι προηγούμενες. Είναι πόνος να βλέπεις χώρες που πριν μερικές δεκαετίες βρίσκονταν πολύ πίσω από την πατρίδα σου και η μια μετά την άλλη να την ξεπερνούν. Είναι πόνος να βλέπεις την πατρίδα σου αναξιοπρεπή χωρίς κύρος και να μην τη σέβεται και να μην την υπολογίζει κανείς.

Και το 30% που είσαι μέσα στο ΠΑΣΟΚ;
Βλέπεις με θέλγει η εμμονή και το πείσμα του πονεμένου και προδομένου λαού μας να προσδοκά και να οραματίζεται καλύτερες μέρες και ένα μέλλον αντάξιο του παρελθόντος. Γιατί πιστεύω πως αν υπήρχε περίπτωση να έρθει στον τόπο αυτόν η πολυπόθητη ανάταση θα ερχόταν μόνον από ένα κόμμα του δημοκρατικού χώρου όπως είναι το ΠΑΣΟΚ. Γιατί τη διαπίστωση ότι το ΠΑΣΟΚ είναι άρρωστο την έκανε, εξ όσων γνωρίζω, κι ο Γιώργος Παπανδρέου και είναι διατεθειμένος να εξυγιάνει το ΠΑΣΟΚ. Αυτό θα το δούμε. Όταν ο κ. Σημίτης ευαγγελιζόταν τον εκσυγχρονισμό της χώρας του έπρεπε να αρχίσει από το σπίτι του, δηλαδή από το κόμμα του.

Αφού είναι έτσι τα πράγματα γιατί δεν φεύγεις από το ΠΑΣΟΚ;
Κυρία Βαρσάμη, θα σας κάνω κοινωνό μιας συζήτησης που είχα με τον Ανδρέα λίγο καιρό μετά που είπε εκείνο το περίφημο «Όποιος διαφωνεί να κατέβει από το τραίνπ».
«Γιατί το είπατε αυτό κύριε Πρόεδρε;» τον ρώτησα.
«Δεν συμφωνείς;» απόρησε.
«Και βέβαια όχι. Εμένα θα μου επιτρέψετε να διατηρήσω το δικαίωμά μου να διαφωνώ και από το τραίνο δεν κατεβαίνω. Έχω πληρωμένο εισιτήριο και είμαι νόμιμος επιβάτης του τραίνου. Να κατέβουν, κύριε Πρόεδρε, όλοι οι τζαμπατζήδες, οι λαθρεπιβάτες και οι σκαλομαρτζήδες που στρογγυλοκάθησαν και στην πρώτη θέση. Μια περίπτωση υπάρχει να κατέβω. Όταν το τραίνο βρεθεί σε ανηφόρα και αγκομαχάει και δεν τραβάει η μηχανή του εγώ και κάποια άλλα κορόϊδα σαν εμένα θα κατέβουμε να το σπρώξουμε.»
Από το τραίνο δεν κατεβαίνω, κυρία Βαρσάμη. Όποιος θέλει μπορεί να με πετάξει έξω.

Τι σημαίνει όμως η παρουσία σας σε διάφορες εκδηλώσεις του ΛΑΟΣ;
Θα πρόσθετα εγώ και του ΠΑΣΟΚ και του ΚΚΕ και του ΔΗΚΚΙ και του Παπαθεμελή και άλλων εκδηλώσεων που οργανώνουν εξωκοινοβουλευτικά κόμματα. Σημαίνει: 1) ότι θεωρώ τον εαυτό μου βαθύτατα πολιτικό ον. 2) ότι θέλω να έχω τα μάτια μου και το μυαλό μου ανοιχτό και ότι ο Εμφύλιος για μένα τελείωσε πριν 60 χρόνια.

Elefteria i Thanatos

Μα είστε τόσο απαισιόδοξος;
Και πάλι με πάτε 22 και κάτι χρόνια πίσω. Όταν ο Ανδρέας Παπανδρέου είπε το περίφημο «Βλέπω φως στο βάθος του τούνελ». Την επομένη που συναντηθήκαμε τον ρώτησα πού βλέπει αυτό το φως. Έκπληκτος με κοίταξε και με ρώτησε: «Γιατί εσύ δεν βλέπεις τίποτα;»
«Τι φως να δω κύριε Πρόεδρε. Εγώ τούνελ δεν βλέπω», απήντησα.
«Τι βλέπεις;» με ξαναρώτησε.
«Σκότος, έρεβος, χάος».
«Είσαι πολύ απαισιόδοξος, Λευτέρη»
«Τα φάκτα, κύριε Πρόεδρε, τα δεδομένα είναι απαισιόδοξα»
Δεν του άρεσε αλλά δυστυχώς απεδείχθη ότι εγώ είχα δίκιο.

Μα αυτό δεν είναι απαισιοδοξία;
Κυρία Βαρσάμη, αν η αυτογνωσία είναι απαισιοδοξία τότε ναι, είμαι απαισιόδοξος. Διαβάστε το βιβλίο του Κυριάκου Σιμόπουλου Η Διαφθορά της Εξουσίας και ελάτε μετά να ξανασυζητήσουμε. Το ότι οικονομικά κάναμε πέντε βήματα μπροστά, ότι αποκτήσαμε όλοι αυτοκίνητα και άλλα υλικά αγαθά ενώ η ποιότητα της ζωής μας κατρακύλησε στα βάραθρα και ο κοινωνικός ιστός έχει διαρραγεί αυτό δεν λέγεται πρόοδος ούτε γεννά αισιοδοξία. Δεν είναι απαισιόδοξο το γεγονός ότι παρόλο που έχουν περάσει 45 χρόνια η πατρίδα σου βρίσκεται στο ίδιο σημείο με τα ίδια προβλήματα διαφθοράς αποσύνθεσης και καθυστέρησης που αντιμετώπιζε η χώρα πριν μισό περίπου αιώνα;
Το 1965, έτος αποστασίας με αρχιαποστάτη τον Μητσοτάκη, μια μικρή ομάδα νεολαίων της ΕΔΗΝ περιμέναμε τον Ανδρέα Παπανδρέου στην πλατεία Βαρδαρίου. Κατασκεύασα ένα πρόχειρο πλακάτ που έγραφε «Σήμερα κάθαρση του κόμματος, αύριο κάθαρση της πατρίδας από τα καρκινώματα»».
Είκοσι περίπου χρόνια μετά, δηλαδή το 1986, το βράδυ των δημοτικών εκλογών που το ΠΑΣΟΚ έχασε και τους τρεις μεγάλους δήμους, της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης και του Πειραιά, έγραψα ένα μικρό κείμενο με τίτλο «Το δρεπάνι Ανδρέα, το δρεπάνι, πριν είναι αργά», που δημοσίευσε την επομένη η εφημερίδα Θεσσαλονίκη και το αναδημοσίευσε λίγες μέρες μετά η εφημερίδα το Καλάμι.
Το 2004, μετά την ήττα του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές της 7ης Μαρτίου, η νεολαία ζητά επίμονα από τον Γιώργο Παπανδρέου να τα αλλάξει όλα. Σήμερα, ο κόσμος της ΝΔ ζητά τη δική της κάθαρση από τα δικά της καρκινώματα. Όλη αυτή η κατάσταση είναι πιο απαισιόδοξη από τη ρήση του Χάρυ Κλυνν που διατύπωσε πριν από 25 χρόνια: «Σε είκοσι χρόνια όλα τα προβλήματά σας ή θα έχουν λυθεί από μόνα τους ή θα τα έχετε ξεχάσει». Εδώ, ούτε λύθηκαν από μόνα τους ούτε τα έχουμε ξεχάσει. Αντίθετα, θεριεύουν, μας πληγώνουν και μας πνίγουν.

Έχουμε πληροφορηθεί ότι σας έκανε πρόταση ο κ. Καρατζαφέρης να είστε υποψήφιος βουλευτής με το ΛΑΟΣ. Αληθεύει;
Ναι αληθεύει. Στο παρελθόν μου έκανε και το ΚΚΕ και άλλα κόμματα. Θεωρώ ότι είναι τιμή για μένα που διάφορα κόμματα μου κάνουν κατά καιρούς προτάσεις να κατέβω μαζί τους στις εκλογές. Όμως δεν ξέρω εάν θα την αποδεχτώ. Βλέπεις ιδεολογικά ανήκω αλλού. Η νομενκλατούρα του κόμματός μου δεν με θέλει, αλλά κι εγώ δεν τους μπορώ και δεν τους αντέχω. Όπως καταλαβαίνεις δεν διακατέχομαι από κανέναν κομματικό πατριωτισμό. Νιώθω σαν να μην έχω σπίτι και δεν έχω πού να στεγάσω τα πιστεύω μου.
 
Υπάρχει περίπτωση να σας δούμε στο κόμμα του κ. Καρατζαφέρη;
Όχι. Πιστεύω ότι δεν αξίζει να είναι κανείς βουλευτής του ελληνικού κοινοβουλίου. Άλλωστε το πολιτικό παιχνίδι παίζεται εκτός κοινοβουλίου. Βλέπεις, το σύστημα, αλλά και πολλοί τυχοδιώκτες πολιτικάντηδες πέτυχαν τελικά να ευτελίσουν το βουλευτικό αξίωμα και τη Βουλή των Ελλήνων. Θυμάμαι τον καλό μου φίλο και πρώην διευθυντή μου στην εφημερίδα «Θεσσαλονίκη» και πρώην κυβερνητικό εκπρόσωπο του ΠΑΣΟΚ Αντώνη Κούρτη, που όταν θέλησε να κατέβει στις εκλογές του 1974, ο εκδότης της εφημερίδας, Ιωάννης Βελλίδης, προσπάθησε να τον αποτρέψει λέγοντάς του: «Γιατί βρε παιδί μου επιμένεις να γίνεις αναξιόπιστο και αναξιοπρεπές πρόσωπο;!!».
Από τότε το εκδοτικό κατεστημένο έδειχνε την περιφρόνησή του στη δημοκρατία και στους εκπροσώπους του λαού που τους έβλεπε και τους ήθελε θεραπαινίδες του. Αποτέλεσμα αυτής της νοσηρής κατάστασης είναι να μην βλέπεις να συμμετέχουν στο πολιτικό παιχνίδι πραγματικά «πολιτικά ζώα», κατά τον Αριστοτέλη, όπως π.χ. ο Κλεάνθης Γρίβας, ο Δημήτρης Βασιλειάδης, ο Αντώνης Κούρτης, ο Δημήτρης Τσοβόλας, ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης και μια πλειάδα ακόμη από προσωπικότητες που δεν έχει τελειωμό. Αντίθετα, το σύστημα προωθεί τσιτσιολίνες θηλυκές και αρσενικές και άτομα τρίτης κατηγορίας που κατακλύζουν και καταλαμβάνουν πολιτικά έδρανα. Ιδεολογικά δεν ταυτίζομαι με τον κ. Καρατζαφέρη, όμως σε καμία περίπτωση δεν είναι ταξικός μου εχθρός. Είναι πολύ πιο έντιμος από πολλούς τυχάρπαστους που αναιδώς παριστάνουν τους σοσιαλιστές.

exafaniste
 
Τελικά τι είναι για σας κ. Κωνσταντινίδη σοσιαλισμός;
Ακούστε κ. Βαρσάμη, είμαι περίπου 23 χρόνια στην Ελλάδα. Για 23 χρόνια ακούω για σοσιαλισμό και σοσιαλισμό δεν βλέπω. Έκανα 16 χρόνια στη Σουηδία, δύο χρόνια στη Φινλανδία και εκεί είδα και έζησα το σοσιαλισμό. Μπορεί να δίνει λοιπόν ο καθένας τον όποιο θεωρητικό ορισμό θέλει για τον σοσιαλισμό, όμως για μένα σοσιαλισμός είναι κάτι περισσότερο από οικονομική θεωρία. Είναι πράξη, είναι τρόπος ζωής.
Σοσιαλισμός λοιπόν είναι να είσαι ο μακροβιότερος Πρωθυπουργός δημοκρατικής χώρας, να κυβερνάς τη χώρα σου για 23 ολόκληρα χρόνια, από το 1946 έως το 1969 και να ζεις και να πεθαίνεις σε ένα δυάρι εργατικών κατοικιών όπως ο Τάγκε Ερλάντερ της Σουηδίας. Βέβαια οι εργατικές κατοικίες εκεί δεν έχουν να κάνουν τίποτα με τα δικά μας άθλια και καταθλιπτικά «αρχιτεκτονικά» τερατουργήματα στα οποία στοιβάζουμε την εργατική τάξη.
Σοσιαλισμός για μένα είναι να είσαι γόνος βαθύπλουτης οικογένειας της Σουηδίας, όπως ήταν ο Ούλοφ Πάλμε, και να μένεις σε ένα μεσοαστικό προάστιο όπου γείτονάς σου είναι κι ένας Έλληνας, «Αλβανός» για την εποχή εκεί.    Σοσιαλισμός για μένα είναι να είσαι επί 7,5 χρόνια γείτονας του πρωθυπουργού της Σουηδίας και ούτε μια φορά να έχεις δει κάποιο αυτοκίνητο να παίρνει ή να φέρνει στο σπίτι του τον πρωθυπουργό, ούτε ποτέ σου να έχεις δει αστυνομικό να φυλάει το σπίτι του. Ο Πάλμε, όπως και οι περισσότεροι υπουργοί του, εκτός εκείνων που πήγαιναν με τα ΙΧ τους, χρησιμοποιούσαν το μετρό για να πάνε στα υπουργεία τους.
Σοσιαλισμός για μένα είναι να είσαι ο πρωθυπουργός της χώρας της ουτοπίας, να υποβάλεις αίτηση στις αρμόδιες αρχές για να μεγαλώσεις την κουζίνα σου και να κάνεις ένα μικρό γραφείο και να απορρίπτεται από την πολεοδομία της Στοκχόλμης, με την αιτιολογία ότι θα αλλοιωθεί το τοπίο και ότι θα διαμαρτυρηθούν οι γείτονες. Και καλά μέχρι εδώ, η έκπληξή σου γιγαντώνεται όταν την επομένη βλέπεις τη γυναίκα του πρωθυπουργού να χτυπά την πόρτα του σπιτιού σου, να σε καλησπερίζει και να ρωτά δειλά-δειλά αν έχεις αντίρρηση με το μεγάλωμα της κουζίνας τους και όταν με το στόμα ορθάνοιχτο, από την έκπληξη, λες όχι, σε παρακαλεί ευγενικά να υπογράψεις σ’ ένα χαρτί όπου κι άλλοι γείτονες υπέγραψαν πριν από σένα. Σοσιαλισμός για μένα είναι να επιστρέφεις στη Σουηδία, να περιμένεις στη σειρά σου να περάσεις από τον έλεγχο διαβατηρίων στο αεροδρόμιο της Στοκχόλμης και κάποιος να σε χτυπά στην πλάτη, να γυρίζεις και να βλέπεις τον πρωθυπουργό της χώρας, με το διαβατήριό του στο χέρι, να σου χαμογελά και να σε χαιρετά περιμένοντας στην ουρά να περάσει κι αυτός από τον έλεγχο διαβατηρίων, και σε λίγο να βλέπεις τη γυναίκα του να τον περιμένει έξω με το σαραβαλάκι τους για να πάνε σπίτι τους κι από πάνω να σε ρωτούν αν θέλεις να σε πάρουν μαζί τους στο σπίτι σου.
Σοσιαλισμός για μένα είναι να βλέπεις τον πρωθυπουργό της χώρας με ένα χαλί στον ώμο να περιμένει στη σειρά των ταμείων της ΙΚΕΑ.
Σοσιαλισμός για μένα είναι να βλέπεις τον πρωθυπουργό της χώρας κάθε χρόνο, παραμονή πρωτομαγιάς να καθαρίζει μαζί με τους γείτονές του τη γειτονιά του απ’ όλα εκείνα τα σκουπίδια που έφερε στην επιφάνεια το λιώσιμο των χιονιών του χειμώνα.
Σοσιαλισμός για μένα είναι να είσαι βοηθός κηπουρού στο επάγγελμα και να είσαι επί 21 χρόνια υπουργός εθνικής οικονομίας, ο πιο επιτυχημένος κατά γενική ομολογία, και βασικός συντελεστής του οικονομικού θαύματος της Σουηδίας όπως ο Γκούνναρ Στρενγκ και να μεταβαίνεις στο υπουργείο σου κάθε πρωί στις 8.21 με τον περιαστικό σιδηρόδρομο χωρίς να σε συνοδεύουν φρουροί ή άλλοι βαστάζοι. Ο Έρικ Μπλουμπεργκ, τέως καθηγητής εθνικής οικονομίας στο Πανεπιστήμιο της Στοκχόλμης και τέως πρόεδρος της επιτροπής Νόμπελ για την απονομή των βραβείων Νόμπελ Οικονομίας, σε κείμενό του για τον Γκούνναρ Στρενγκ λέει: «Όταν μιλούσε για οικονομία σε όλους εμάς του οικονομολόγους μας κολλούσε στον τοίχο με την απλή λογική του και τα επιχειρήματά του. Διαρκώς έφερνε παραδείγματα από ζαρζαβατικά και λουλούδια”.
Σοσιαλισμός για μένα είναι να έχεις δουλέψει στη Φιλανδία για 21 μήνες και μετά από 35 χρόνια οι αρμόδιες υπηρεσίες της χώρας αυτής να σε αναζητούν για 6 ολόκληρους μήνες για να σου δώσουν τη σύνταξη που σου αναλογεί και δικαιούσαι ενώ εσύ ζώντας στη χώρα της αυθαιρεσίας και της αδικίας ούτε να έχεις διανοηθεί ποτέ σου ότι με τους 21 μήνες εργασίας κατοχύρωσες συνταξιοδοτικό δικαίωμα.
Σοσιαλισμός για μένα είναι να είσαι πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της ΝΟΚΙΑ, της μεγαλύτερης και της πιο κερδοφόρας επιχείρησης στην Ευρώπη (5η στον κόσμο) με 110.000 εργαζόμενους, με 60 δις ευρώ τζίρο και 10 δις ευρώ καθαρά κέρδη, και να τρως βαρύτατο πρόστιμο γιατί στο αεροδρόμιο του Ελσίνκι δεν δήλωσες κάποιες κολώνιες και πούρα που αγόρασες στη Γενεύη και η αξία τους ξεπερνούσε την αξία που δικαιούσαι. Στην άλλη αυτή χώρα της ουτοπίας το πρόστιμο είναι περισσότερο ανάλογο του εισοδήματός σου και λιγότερο ανάλογο της αξίας των προϊόντων που εσύ προσπάθησες να περάσεις λαθραία στη χώρα. Κάντε λοιπόν τους συνειρμούς σας και πέστε μου αν μπορείτε να διανοηθείτε ότι υπάρχει Έλλην τελωνιακός που θα τολμήσει όχι πρόστιμο να βάλει, όχι να ελέγξει, αλλά ακόμη και να κοιτάξει τις αποσκευές κάποιου μεγαλόσχημου κυρίου του οικονομικού κατεστημένου προς δόξαν του άρθρου 4 του Συντάγματος που λέει ότι «όλοι οι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του Συντάγματος και των νόμων του κράτους.
Σοσιαλισμός για μένα είναι να είσαι η πρώην διευθύντρια του γραφείου του πρωθυπουργού της Ελλάδος και να δυσκολεύεσαι να πληρώσεις τη δόση του στεγαστικού σου δανείου.
Σοσιαλισμός για μένα είναι να είσαι αλληλέγγυος και να αγωνίζεσαι κυρίως για τα δίκαια αυτών που οικονομικά και κοινωνικά είναι ασθενέστεροι από εσένα. Σοσιαλισμός για μένα είναι …

 Olof palme
Ανήκετε, κ. Κωνσταντινίδη, στο «πατριωτικό ΠΑΣΟΚ»;
Το λεγόμενο πατριωτικό ΠΑΣΟΚ ήταν η μόνη και πραγματική τάση στο ΠΑΣΟΚ. Ποτέ του δεν οργανώθηκε ή συγκροτήθηκε σε ομάδα ή συμμορία. Ποτέ του δεν είχε κάποιον αρχηγό ή επικεφαλής. Ποτέ του δεν είχε συναντήσεις κατ’ ιδίαν ή ομαδικά. Ποτέ δεν οργάνωσε συνωμοτικά δείπνα «τεσσάρων». Όλες εκείνες οι εξαίρετες προσωπικότητες που άτυπα το συναποτελούσαν σιγά-σιγά και μεθοδικά εξοβελίσθησαν από το σημιτικό ΠΑΣΟΚ του ψευδοεκσυγχρονισμού.

Θα μας πείτε μερικά ονόματα;
Όχι, κυρία Βαρσάμη. Δεν νομιμοποιούμαι, ούτε έχω τέτοια δικαιοδοσία. Άλλωστε οι περισσότεροι είναι γνωστοί.
 
Τι είναι για σας Οικολογία κ. Κωνσταντινίδη;
Στις μέρες μας είναι πολύ της μόδας να μιλάς για οικολογία και να επαίρεσαι ότι εμφορείσαι από οικολογικές ανησυχίες και προβληματισμούς. Με λίγα λόγια μας προέκυψαν πολλοί ταρτούφοι και τυμβωρύχοι της ιδέας της οικολογίας. Όσο με αφορά, σε όλες μου τις προεκλογικές μάχες ποτέ μου δεν βρώμισα τοίχο με το όνομά μου ή με σύνθημα, ποτέ μου δεν έκανα αφισοκόλληση, ποτέ μου δεν έβγαλα αυτοκόλλητα, ποτέ μου δεν κρέμασα πανώ σε δέντρο, κολώνα ή γέφυρα.
Οι μόνοι στην Ελλάδα, κατά την άποψή μου, που νομιμοποιούνται να λέγονται οικολόγοι είναι οι Τσιγγάνοι. Και κατά την άποψη φίλου γιατρού, θα είχαμε 1.000 περίπου παραπάνω περιπτώσεις τετάνου το χρόνο, αν οι Τσιγγάνοι δεν μάζευαν τα παλιοσίδερα και τα σκουριασμένα αντικείμενα που όλοι εμείς οι κάθε είδους «οικολόγοι» και μη, πετάμε όπου βρούμε.
Αν η πολιτεία μας δεν ήταν τόσο αποβλακωμένη θα εδιδάσκετο πολλά από το έργο του Μανώλη Γλέζου, στην Απείρανθο Νάξου. Ως κοινοτάρχης του χωριού του, στη δεκαετία του 1990 ζωντάνεψε όλες τις πηγές της περιοχής χτίζοντας μικρά φραγματάκια, συλλεκτήρες νερού για να εμποτιστούν οι υπόγειες δεξαμενές. Αν υπήρχε περίπτωση ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας να διαβάσει αυτήν τη συνέντευξη θα τον καλούσα…
 
Να τους βραβεύσει με κάποιο βραβείο;
Είμαι ενάντια αυτής της υποκουλτούρας των βραβείων, των μεταλλίων και των παρασημοφοριών. Φτάσαμε στο σημείο ο καθένας μας να μοιράζει τενεκεδάκια στον άλλον. Όχι, να πιει ένα καφέ μαζί τους και να τους πει ένα μεγάλο ευχαριστώ εκ μέρους της πολιτείας και του ελληνικού λαού για τις τεράστιες υπηρεσίες που προσφέρουν στο περιβάλλον της χώρας και κατ’ επέκταση στον ελληνικό λαό. Σ’ αυτήν τη χώρα ούτε επιλογές είμαστε ικανοί να κάνουμε ούτε ιεράρχηση αναγκών ξέρουμε τι είναι.
Σε μια παρέμβασή μου σε κάποιο νομοσχέδιο του ΥΠΕΧΩΔΕ, απευθυνόμενος στον κ. Λαλιώτη, είπα «κύριε υπουργέ, πριν 40 χρόνια έγινε μια οδοντιατρική έρευνα στην Αμερική που έδειξε ότι, όταν ένας ασθενής πηγαίνει στον οδοντίατρό του, εκείνος δεν του κάνει τις εργασίες που επείγουν, που έχει ανάγκη το στόμα του ασθενούς, αλλά εκείνες που αποδίδουν το μέγιστο οικονομικό κέρδος στον οδοντίατρο. Αν κάνετε παρόμοια έρευνα στο υπουργείο σας θα διαπιστώσετε ότι τα έργα που κάνει το υπουργείο σας δεν τα έχει ανάγκη ο τόπος, δεν είναι άμεσης προτεραιότητας αλλά γίνονται γιατί το θέλουν, γιατί αφήνουν μεγάλα κέρδη στους μεγαλοεργολάβους».
Αξίζει να σου πω κάτι που μου διηγήθηκε φίλος μηχανικός που εργαζόταν στην ΕΥΑΘ. Πριν μερικά χρόνια ο γιός του έδωσε εισαγωγικές εξετάσεις στην Πολυτεχνική Σχολή του ΑΠΘ και απέτυχε. Ο φίλος μου πήρε το παιδί του και έφυγε για την Ολλανδία όπου εδώ και 40 χρόνια ζει και εργάζεται ο αδελφός του, ο οποίος και κανόνισε συνάντηση με το εκεί Πολυτεχνείο. Ο Ολλανδός καθηγητής πρότεινε στο νεαρό να ακολουθήσει το τμήμα φραγμάτων. Έκπληκτος ο φίλος μου στράφηκε στον αδελφό του και του είπε: «Μα εμείς δεν έχουμε φράγματα στην Ελλάδα». Χαμογελώντας ο Ολλανδός απήντησε : «Θέλετε δεν θέλετε θα κάνετε φράγματα κι αν δεν κάνετε σε 30 περίπου χρόνια θα πείτε το νερό νεράκι. Άλλωστε η μορφολογία του εδάφους της χώρας σας επιτρέπει κάτι τέτοιο. Ούτε μια σταγόνα βροχής δεν πρέπει να χύνεται στη θάλασσα εάν δεν το θέλετε εσείς». Για σκέψου, ο Ολλανδός ήξερε τις ανάγκες της χώρας μας κι εμείς εδώ αγρόν αγοράζουμε.
Και κάτι τελευταίο. Ξέρεις πιο θα είναι το τελευταίο νησί στο Αιγαίο που θα διψάσει; Το πιστεύεις ή όχι, είναι η Ίμβρος, των 8.000 κατοίκων, όπου οι Τούρκοι τα τελευταία 20 χρόνια έχτισαν 5 φράγματα. Μπορείς να μου πεις σε παρακαλώ πόσα φράγματα υπάρχουν στην Κρήτη των 600.000 μόνιμων κατοίκων και των 2.000.000 τουριστών;

green-revolution1

Βλέπω ότι σε περίπτωση που κατεβείτε στις εκλογές θα έχετε όλες τις ψήφους των Τσιγγάνων…
Κάνετε λάθος κ. Βαρσάμη. Το σύστημα, η πολιτεία και η κοινωνία φρόντισαν συστηματικά και πέτυχαν να εξαθλιώσουν και να εξαχρειώσουν ένα πολύ μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού, μεταξύ αυτού και τους τσιγγάνους. Έτσι ώστε ο πρώτος απατεώνας πολιτικάντης που θα προσφέρει 20 ή 50 ευρώ ή θα υποσχεθεί ένα διορισμό ή μια μετάθεση να μπορεί να εξαγοράζει τη ψήφο του. Δεν είναι καταθλιπτικό;

Και το κόμμα των οικολόγων;
Όσο οι αλήστου μνήμης εθνικόφρονες ήταν εθνικόφρονες και πατριώτες, όσο οι αυτοαποκαλούμενοι εκσυγχρονιστές είχαν κάποια σχέση με τον εκσυγχρονισμό άλλο τόσο και η πλειονότητα από αυτούς είναι πραγματικοί οικολόγοι.

Θα καταφέρει ο Γιώργος Παπανδρέου έτσι όπως είναι η οικονομία της χώρας μας να κάνει κάτι για τον πολίτη που υποφέρει;
Εγώ πιστεύω στο πρόσωπό του Γιώργου Παπανδρέου. Είναι έντιμος, ευφυής, ευγενικός, εργατικός, νουνεχής, μαχητικός και εκπληκτικά ακούραστος. Τα όσα υποτιμητικά ακούγονται κατά καιρούς γι’ αυτόν μου θυμίζουν τα σχόλια που έκαναν παλαιότερα για τον Ανδρέα Παπανδρέου.
Και βέβαια θα είναι καλύτερα από τη ΝΔ αν εκλεγεί το ΠΑΣΟΚ. Αυτό δεν συζητιέται. Όμως εμένα δεν μου αρκεί αυτό. Εγώ βρίσκομαι σε άλλο μήκος κύματος. Η χώρα μας διαρκώς κλαψουρίζει ή κατά περίπτωση κομποριμονεί, για τους «τέλειους» ολυμπιακούς αγώνες που διεξήγαγε. Πρέπει επιτέλους να μάθει ότι η καλύτερη επένδυση που μπορεί να κάνει είναι αυτή στη νέα γενιά της, στα ελληνόπουλα, στην παιδεία. Τη ρήση του Μακρυγιάννη «δεν θέλω ούτε πλούτη ούτε βιός, σύνταμα θέλω», θα την παραφράσω λέγοντας «δεν θέλω τίποτε, παιδεία θέλω». Βέβαια, ό,τι «σύνταμα» είδε ο Μακρυγιάννης τέτοια «παιδεία» θα δούμε κι εμείς στη σύγχρονη Ελλάδα. Θα σου πω μια κινέζικη παροιμία που λέει ότι «αν βλέπεις ένα χρόνο μπροστά σπείρε ρύζι, αν βλέπεις δέκα χρόνια μπροστά, φύτεψε δέντρα και αν βλέπεις εκατό χρόνια μπροστά μόρφωσε το λαό».
Το σύνθημα του υφυπουργού αθλητισμού της χούντας, Ασλανίδη ήταν «κάθε χωριό και γυμναστήριο, κάθε πόλη και στάδιο». Εμείς οι τότε δημοκρατικοί φοιτητές το παραφράζαμε στα αμφιθέατρα και λέγαμε «κάθε χωριό και γυμνάσιο, κάθε πόλη και πανεπιστήμιο». Πέρασαν 40 χρόνια. Μπορείς να μου πεις ποιος δικαιώθηκε; Όχι μόνο δεν έγιναν γυμνάσια στα χωριά αλλά έκλεισαν και τα δημοτικά σχολεία και ερήμωσαν τα χωριά μας.
Το κύριο θέμα των συζητήσεών μας στα γραφεία του ΠΑΚ, στη Σουηδία, επηρεασμένοι βέβαια από τη σουηδική παιδεία, ήταν η μελλοντική μας πολιτική στην παιδεία στην ελεύθερη Ελλάδα.
«…Όλοι εμείς που ξεκινήσαμε ανατροπείς καταντήσαμε ξεθωριασμένα πράσινα εκμαγεία…», καθώς λέει σ’ ένα ποίημά του ο φίλος μου Παύλος Βαμβακίδης. Με μερσεντές, καγιέν και εξοχικά που θυμίζουν μικρές ξενοδοχειακές μονάδες. Παρακαλώ, στο Θεό που πιστεύεις, πες μου μετά 40 χρόνια ποιος δικαιώθηκε; Εμείς ή ο Ασλανίδης; Τα όνειρά μας όχι μόνο δεν πήραν εκδίκηση αλλά ούτε καν δικαιώθηκαν στο ελάχιστο. Εξακολουθούν ως ερινύες να μας κυνηγούν τις νύχτες και να μας καταγγέλλουν.

Εκτός από το Γιώργο Παπανδρέου υπάρχουν άλλα άτομα που θα μπορούσατε να συνυπάρξετε;
Σαφώς και υπάρχουν, πλην όμως δεν θα μπορούσα να συνυπάρξω με την κ. Δαμανάκη, και είναι ντροπή της που σε προεκλογική της ομιλία ως Πρόεδρος του τότε Συνασπισμού καλούσε τους ψηφοφόρους του να μην δίνουν τα χέρια τους στα βρώμικα χέρια των Πασόκων. Και είναι απίστευτο ότι η κυρία αυτή είναι σήμερα καθοδηγητικό όργανο του ΠΑΣΟΚ. Δεν μπορώ επίσης να βρίσκομαι στον ίδιο πολιτικό χώρο με αυτόν τον ξερόλα και τυχοδιώκτη κ. Ανδρουλάκη ο οποίος απεκάλεσε τον αρχηγό μου και ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ Ντον Κορλεόνε, αρχιμαφιόζο, αρχικλέφτη κλπ. Λυπάμαι αλλά έχω διαφορετική άποψη για το τι είναι πολιτική, ήθος και εντιμότητα. Δεν μπορεί το Πολυτεχνείο να είναι ένα διαρκές άλλοθι κάθε αθλιότητας αυτών των πολιτικών βλήτων. Ένας έντιμος πολιτικός πρέπει διαρκώς και μονίμως να δίνει εξετάσεις και να είναι έτοιμος να αποδείξει το άλμα του στη Ρόδο.
Αυτά τα έχω πει στον ίδιο τον Ανδρέα Παπανδρέου το 1994: «Αν κύριε πρόεδρε έλθει στο ΠΑΣΟΚ η κυρία Δαμανάκη και ο κύριος Ανδρουλάκης, εγώ θα φύγω από το ΠΑΣΟΚ. Όχι γιατί προσέβαλαν τον πατέρα μου, αλλά γιατί έβρισαν με τους πιο χυδαίους χαρακτηρισμούς τον ηγέτη μου και πρόεδρο του κόμματός μου και τον έσυραν στα δικαστήρια ως κοινό κλέφτη». Η απάντησή του ήταν: «Μην ανησυχείς Λευτέρη, δεν υπάρχει τέτοια περίπτωση. Αν έλθουν αυτοί θα φύγω κι εγώ από το ΠΑΣΟΚ».
Οι άνθρωποι αυτοί έσυραν τον πρόεδρό μας και πολλούς αθώους συντρόφους μας στα δικαστήρια ως κοινούς κλέφτες. Έφεραν τη χώρα στο χείλος ενός άτυπου εμφυλίου πολέμου με στόχο τη διάλυση του ΠΑΣΟΚ και διαρπαγή των ιματίων του, πιστεύοντας, καθώς έλεγαν, ότι θα πάρουν το 30% του εκλογικού σώματος. Έτσι, θυσίασαν, εκτός από την ηθική, τη λεβεντιά και την παλικαριά στην πολιτική, τη μοναδική ευκαιρία που παρουσιάστηκε στη χώρα μας να καθιερωθεί ως μόνιμο εκλογικό σύστημα η απλή αναλογική στην οποία, όπως απεδείχθη, ποτέ δεν πίστεψαν πραγματικά. Άλλα πράγματα τους ενδιέφεραν, η καταδίκη του Ανδρέα, ίσως ακόμη και ο φυσικός του θάνατος με απώτερο στόχο τη διάλυση του ΠΑΣΟΚ. Αν οι κύριοι αυτοί είχαν ίχνος τσίπας επάνω τους θα αυτοκτονούσαν τουλάχιστον πολιτικά.
new-spirit-economics
Δεν υπάρχει ελπίδα για τον τόπο λοιπόν;
Όχι, εγώ δεν έχω καμία ελπίδα. Και παρότι δεν ελπίζω τίποτα βρίσκομαι διαρκώς στους δρόμους όπου οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι φτωχοί διαδηλώνουν την αγωνία τους για τα εθνικά θέματα, το εισόδημά τους ή τη δουλειά τους που κινδυνεύει και σε αίθουσες όπου γίνεται ανάπτυξη και ανταλλαγή ιδεών. Βλέπεις, έχω πάντα ως γνώμονα και οδηγό τη ρήση του Ούλοφ Πάλμε που λίγο καιρό πριν τη δολοφονία του είπε σε τηλεοπτική συνέντευξη, σε ελληνική εκπομπή της σουηδικής τηλεόρασης, στον δικό μας Γιώργο Λογοθέτη, «μη θρηνείτε οργανωθείτε».
Θα αγωνίζομαι όσο μου το επιτρέπουν οι δυνάμεις μου. Και, παρότι γνωρίζω ότι αναμένω ματαίως, όπως οι δυο ήρωες του Μπέκετ τον Γκοντό, στο θεατρικό του έργο «Περιμένοντας τον Γκοντό», ονειρεύομαι ότι κάποια μέρα θα δω στους δρόμους της Αθήνας ή της Θεσσαλονίκης αυτό που είδα πριν 26 χρόνια στη Στοκχόλμη. Καλοντυμένοι και γραβατωμένοι βιομήχανοι, μεγαλοεπιχειρηματίες, τραπεζίτες, εφοπλιστές και άλλα διευθυντικά στελέχη με συνθήματα και πλακάτ να διαδηλώνουν σε πορεία προς το σουηδικό κοινοβούλιο στις 4 Οκτωβρίου 1983 την αντίθεσή τους στην ψήφιση νομοσχεδίου της κυβέρνησης Πάλμε για τα αποθεματικά κεφάλαια των ταμείων. Έκπληκτος γι’ αυτό που έβλεπα, έκανα το σταυρό μου και ψιθύρισα: «ας το δω αυτό στην πατρίδα μου και ας πεθάνω». Γιατί εδώ μόνο οργισμένοι μαθητές και φοιτητές, απελπισμένοι άνεργοι, καταχρεωμένοι αγρότες, εξαθλιωμένοι συνταξιούχοι και άλλοι αδικημένοι και δυστυχείς διαδηλώνουν.

Τι είναι φτώχεια για σας; Υπάρχει ελπίδα να δει μια άσπρη μέρα ο ελληνικός λαός;
Δεν θα ‘θελα να μπούμε σ’ αυτό το θέμα. Δεν θα τελειώσουμε ποτέ. Με δυο λόγια όμως θα σας πω ότι δεν με ενοχλεί η φτώχεια. Κι εγώ φτωχικά έζησα και μετρημένα ζω. Με ενοχλεί και εξεγείρομαι με την ταπεινωτική φτώχεια. Αυτή που καταξεφτιλίζει και αποδιοργανώνει το άτομο και διαλύει τον κοινωνικό ιστό.
Ελπίδες έχουν μόνον οι ευκολόπιστοι, οι αφελείς και οι απατεώνες που καλλιεργούν φρούδες ελπίδες στο λαό. Τι ελπίδα να σου δώσει μια χώρα που ποτέ της δεν αποφάσισε να επενδύσει στα ελληνόπουλα, στη νέα γενιά της, στην παιδεία; Αλλά αντίθετα επένδυσε στη ΠΑΡΑΠΑΙΔΕΙΑ, σε γήπεδα, σε καζίνο, σε μέγαρα μουσικής, σε διασκέδαση, σε σκυλάδικα, σε φαγάδικα, σε «πολιτιστικά κέντρα» και σε κάθε είδος και προϊόν καταναλωτισμού. Το διαχρονικό ρεφραίν που τραγουδιέται στη σύγχρονη Ελλάδα είναι «αγόρασε-πέταξε». Όμως αυτό δεν οδηγεί πουθενά.
Δεν μπορείς να ελπίζεις και να τρέφεις σεβασμό σε μια χώρα που στεγάζει τα ελληνόπουλα σε παράγκες κατασκευασμένες με αμιαντολαμαρίνες από καρκινογόνο αμίαντο, με ρυπαρές τουαλέτες, με άθλιους αύλιους χώρους και, αναιδώς, τα ονομάζει σχολεία.
Όταν πριν 35 χρόνια εργαζόμουν στη Φιλανδία, η χώρα αυτή τότε ήταν πολύ πιο πίσω οικονομικά από την τότε Ελλάδα. Οι Φιλανδοί ζούσαν μετρημένα, θα ‘λεγα, φτωχικά. Η κυβέρνησή τους όμως ακολούθησε τον ακριβώς αντίθετο δρόμο από εμάς. Επένδυσε και το τελευταίο φιλανδικό μάρκο της στην παιδεία, στα φιλανδόπουλα. Σήμερα όλες οι χώρες τη θαυμάζουν, τη σπουδάζουν και προσπαθούν να την αντιγράψουν. Στη Φιλανδία, οι πιο προβεβλημένοι στα κανάλια τους και οι πιο δημοφιλείς στο λαό είναι οι φιλόσοφοί τους, ενώ εδώ, το σκουπιδαριό μας.
Οι περισσότεροι υπότροφοι των καλύτερων αμερικανικών πανεπιστημίων (Χάρβαρντ, Γιέϊλ, Στάντφορντ, Πρίστον κλπ) είναι φιλανδόπουλα. Ενώ εμείς δεν τους βλέπουμε ούτε με κυάλια, επαιρόμεθα βλακωδώς γιατί μας έμαθε η οικουμένη από τους «τέλειους» ολυμπιακούς αγώνες. Αν είναι να μας μάθουν οι άλλοι από τους ολυμπιακούς αγώνες, τότε να μας λείπει το βύσσινο. Βέβαια τον λογαριασμό τους ακόμη τον πληρώνουμε και θα τον πληρώνουμε για δεκαετίες.

Συμφωνείτε για τη σύνθετη ονομασία των Σκοπίων με γεωγραφικό προσδιορισμό;
Α, εδώ βλέπω ότι μπαίνουμε στα σοβαρά. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.
Πρώτον: Το 1991 δεν έπρεπε να κάνουμε την αθλιότητα, να προσυπογράψουμε τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας. Η πράξη αυτή ήταν βλακώδης, ανήθικη, άνανδρη και συνέφερε άλλες χώρες, όπως τη Γερμανία. Εμάς όμως μας δημιούργησε τεράστια προβλήματα και αυτό ήταν εύκολο να προβλεφθεί. Αλλά μιας και ήμασταν άθλιοι, μοιραίοι και δειλοί θα μπορούσαμε να θέσουμε τουλάχιστον ως προϋπόθεση της υπογραφής μας να εξευρεθεί εκ των προτέρων ονομασία. Πριν υπογράψουμε τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, έπρεπε να είχαμε εξασφαλίσει από τη Ευρωπαϊκή Ένωση οποιοδήποτε όνομα για τα Σκόπια που δεν υποδήλωνε εδαφικές διεκδικήσεις στο μέλλον σε βάρος μας ή άλλης γειτονικής χώρας.
Δεύτερον: Μοιραίο λάθος η υποχώρησή μας και η βιασύνη μας να δεχθούμε την ονομασία FYROM.
Τρίτον: Ήμουν αντίθετος με το εμπάργκο γιατί αυτό ήταν βέβαιο ότι θα πλήξει το λαό και θα ενδυναμώσει την κυβέρνηση Γκλιγκόρωφ.
Τέταρτον: Ήμουν αντίθετος με την ενδιάμεση συμφωνία της Νέας Υόρκης το 1995 και, από όσο γνωρίζω, ήμουν ο μόνος βουλευτής του ελληνικού κοινοβουλίου που δήλωσε τότε ότι εάν η ενδιάμεση συμφωνία ερχόταν στη Βουλή θα την καταψήφιζε.
Πέμπτον: Είμαι αντίθετος με την ονομασία Άνω ή Νέα ή Βόρεια Μακεδονία ή όποια ονομασία εμπεριέχει τον όρο Μακεδονία για τον απλούστατο λόγο ότι «υποδηλεί εδαφικές διεκδικήσεις στο μέλλον» από τη μεριά των Σκοπίων.

Όμως ο Γιώργος Παπανδρέου είναι υπέρ της Άνω ή Βόρειας Μακεδονίας…
Λάθος του. Μεγάλο λάθος του. Όμως εμένα δεν με δεσμεύουν τα λάθη του Γιώργου ή οποιουδήποτε άλλου. Και είμαι βέβαιος ότι όταν έρθει στα πράγματα θα καταλάβει με ποιους έχει να κάνει. Η πολιτική ηγεσία των Σκοπίων έχει επενδύσει σε έναν φανατισμένο, επικίνδυνο και αδιέξοδο εθνικισμό. Έτσι διευκολύνεται και αποφεύγει να μιλάει για τα δύσκολα, που είναι η οικονομία, η παιδεία, η υγεία, η ανεργία, η φτώχεια, η κοινωνική πρόνοια κλπ. Όλη οι πολιτική τους εγκυμονεί κινδύνους για την περιοχή κι εγώ θέλω να ζήσω εν ειρήνη, εν φιλία και με όρους καλής γειτονίας με κάθε γείτονά μου.
Αναφορικά με το Γιώργο, ισχύει και γι’ αυτόν ό,τι ίσχυε και για τον πατέρα του. Όταν στις αρχές του 1971, στα γραφεία του ΠΑΚ της Στοκχόλμης, παρουσία του Μανώλη Πονηρίδη, εκπροσώπου του ΠΑΚ στην Ευρώπη, συναντήθηκα για πρώτη φορά με τον Ανδρέα, εναπέθεσα τη ζωή μου στις παλάμες του λέγοντάς του: «Αρχηγέ αυτή είναι η ζωή μου, διαχειρίσου την όπως θες. Είμαι έτοιμος να πάω να σκοτωθώ ή να σκοτώσω για την ελευθερία της Ελλάδας και την αποκατάσταση της Δημοκρατίας της. Εσύ το αποφασίζεις. Όμως, αρχηγέ, όσο με εκφράζεις μπορείς να με εκπροσωπείς. Αν πάψεις να με εκφράζεις, εξυπακούεται ότι δεν θα μπορείς να με εκπροσωπείς».
Σε ομιλία μου, το 1994, στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ, θυμάμαι ότι είπα: «Κύριε πρόεδρε, όπως ένας άνθρωπος που έχει πάθει δύο εμφράγματα στη ζωή του, φοβάται μη του έρθει και το τρίτο έμφραγμα το οποίο ίσως είναι και το μοιραίο και του δικαιολογείται κάθε μέτρο, ακόμη και το πιο υπερβολικό, για την αποτροπή του τρίτου εμφράγματος, έτσι, κι ένας άνθρωπος, που κουβαλάει, αυτός και η οικογένειά του δύο προσφυγιές στη ζωή του, του είναι δικαιολογημένος κάθε φόβος μη τυχόν του έρθει και μια τρίτη προσφυγιά.

Η κυρία Μπακογιάννη, ως υπουργός εξωτερικών, θεωρεί ότι είναι χαμένη υπόθεση να επιμείνουμε στην απόφαση του Προέδρου της Δημοκρατίας, αείμνηστου Καραμανλή και των τότε αρχηγών των κομμάτων, μιας και 120 χώρες αναγνώρισαν τα Σκόπια ως Μακεδονία.
Η κυρία υπουργός θα έπρεπε να αναρωτηθεί πώς και γιατί οι χώρες αυτές προχώρησαν στην αναγνώριση των Σκοπίων με το όνομα Μακεδονία. Έγινε αυτό γιατί η χώρα μας αδιάφορη απουσίαζε εσκεμμένα και επιδεικτικώς από τη διεθνή σκακιέρα της διπλωματίας. Εμείς, μια «συντεταγμένη» χώρα, με διπλωματικό σώμα, με πρέσβεις και προξένους σε όλες τις χώρες του κόσμου, με 7 εκατομμύρια Έλληνες στη διασπορά, πλούσια σε σχέση με τα Σκόπια, ποιες χώρες ενημερώσαμε και ζητήσαμε απ’ αυτές να μην αναγνωρίσουν τα Σκόπια ως Μακεδονία;
Κυρία Βαρσάμη, όταν μια ποδοσφαιρική ομάδα δεν εμφανίζεται στο γήπεδο, ο διαιτητής του αγώνα ούτε ακυρώνει, ούτε αναβάλλει τον αγώνα. Τον καταλογίζει σε βάρος της μη παρουσιασθείσης ομάδας στο γήπεδο με 2-0. Και εμείς ως μη παρουσιασθέντες στα διεθνή γήπεδα της διπλωματίας, χάσαμε με 120-0.
Αντί λοιπόν να απολογηθεί για τη βαρύτατη ολιγωρία και ανεπάρκεια της κυβέρνησής της, προσπαθεί να μας πείσει να εγκαταλείψουμε τον αγώνα γιατί το παιχνίδι χάθηκε. Ε, σας διαβεβαιώ ότι δεν χάθηκε. Κι αυτό χάρη στην εμμονή των απανταχού γης πραγματικών Μακεδόνων και εν πολλοίς στον τυφλό φανατισμό των Σκοπίων. Είναι απίστευτο ότι για την κατοχύρωση της ονομασίας της φέτας στη χώρα μας δώσαμε πιο συντονισμένο αγώνα, ξοδέψαμε περισσότερα χρήματα και ρίξαμε στη μάχη περισσότερο έμψυχο δυναμικό.

Παλαιότερα κατηγορηθήκατε ότι είστε εθνικιστής. Τελικά είστε εθνικιστής κύριε Κωνσταντινίδη;
Κατά καιρούς ειπώθηκαν πολλές γελοιότητες για μένα, π.χ. ότι είμαι αλκοολικός, ότι έχω βίλα στο Πανόραμα Θεσσαλονίκης των 650 τμ, ότι έχω δυο νόθα παιδιά στη Σουηδία, ότι χτίζω ξενοδοχείο στη Χαλκιδική, ότι είμαι αργόμισθος και υψηλόμισθος στο ΙΚΑ κλπ κλπ. Όμως η πιο χυδαία και άδικη συκοφαντία είναι αυτή του εθνικιστή, που ο δημοσιογραφικός και πολιτικός υπόκοσμος προσπάθησε να μου προσάψει για να συκοφαντήσει και να απαξιώσει τις όποιες πατριωτικές θέσεις διατύπωνα κατά καιρούς.

2456766453_3ebc628b57

Είστε δηλαδή πατριώτης;
Αν είμαι ή όχι, αυτό θα το πουν άλλοι. Εγώ αυτό που μπορώ να πω με σιγουριά είναι ότι είμαι, ότι θέλω να είμαι διεθνιστής και ειρηνιστής. Ως μαθητής γυμνασίου διαδήλωσα για τις θηριωδίες των Τούρκων στα Σεπτεμβριανά του 1955 στην Κωνσταντινούπολη, υπέρ της Κύπρου και αργότερα εναντίον της επέμβασης των Αμερικανών στο Βιετνάμ, εναντίον του Πινοσέτ της Χιλής, εναντίον του Απαρχάϊτ στη Νότιο Αφρική, εναντίον της εισβολής των Σοβιετικών στο Αφγανιστάν κλπ κλπ. Τελειώνοντας, σας δηλώνω απερίφραστα ότι «δεν ελπίζω τίποτα, δεν φοβάμαι τίποτα, είμαι λεύτερος»!
OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Ο Σοσιαλισμός είναι κάτι περισσότερο από οικονομική θεωρία. Είναι πράξη, είναι τρόπος ζωής…
 
Σοσιαλισμός για μένα είναι να βλέπεις τον πρωθυπουργό της χώρας με ένα χαλί στον ώμο να περιμένει στη σειρά των ταμείων της ΙΚΕΑ…
 

Είναι άρρωστα τα ελληνικά κόμματα γιατί είναι άρρωστη η ελληνική κοινωνία που γαλουχήθηκε και ανδρώθηκε με τα ψευδεπίγραφα, εμφυλιοπολεμικά ιδανικά της Δεξιάς.
«…Όλοι εμείς που ξεκινήσαμε ανατροπείς καταντήσαμε ξεθωριασμένα πράσινα εκμαγεία…», καθώς λέει σ’ ένα ποίημά του ο φίλος μου Παύλος Βαμβακίδης.

Πιστεύω ότι δεν αξίζει να είναι κανείς βουλευτής του ελληνικού κοινοβουλίου. Άλλωστε το πολιτικό παιχνίδι παίζεται εκτός κοινοβουλίου.
Οι μόνοι στην Ελλάδα, κατά την άποψή μου, που νομιμοποιούνται να λέγονται οικολόγοι είναι οι Τσιγγάνοι. Θα είχαμε 1.000 περίπου παραπάνω περιπτώσεις τετάνου το χρόνο, αν οι Τσιγγάνοι δεν μάζευαν τα παλιοσίδερα και τα σκουριασμένα αντικείμενα που όλοι εμείς οι κάθε είδους «οικολόγοι» και μη, πετάμε όπου βρούμε…
Τι ελπίδα να σου δώσει μια χώρα που ποτέ της δεν αποφάσισε να επενδύσει στα ελληνόπουλα, στη νέα γενιά της, στην παιδεία;

Advertisements