Χωρίς Αισιοδοξία θα Πάθουμε Ανοξία!

Χωρίς Αισιοδοξία θα Πάθουμε Ανοξία!

 Τα πιο επικίνδυνα ψέματα είναι ελαφρώς παραποιημένες αλήθειες”.

Γκεοργκ Κρ. Λίχτενμπεργκ, Γερμανός επιστήμονας

let it snow

Του Γιώργου Στάμκου (stamkos@post.com)

Δεν υπάρχει πιο επαναστατικό πράγμα από το να λες την αλήθεια. Στην εποχή μας όμως όλοι οι «επαναστάτες» έχουν μετατραπεί σε μια οπισθοδρομική κλίκα, που κρύβει το συντηρητισμό της κάτω από την προβιά ενός ανεύθυνου εθνολαϊκισμού. Δεν ζούμε στη μεταπολίτευση, αλλά στη Media-πολίτευση. Η πολύκλαυστη δημοκρατία μας κατάντησε παιχνίδι των μηχανισμών των Media (που ελέγχονται από μια ολιγάριθμη πανίσχυρη ελίτ), με τους διάφορους τηλεδερβίσηδες να επιβάλλουν το νόμο της ζούγκλας. Αυτοί διαχειρίζονται την εικόνα που έχει η κοινωνία μας για τον εαυτό της. Διαχειρίζονται τους φόβους και τις ανασφάλειες μας, καταφέρνουν να μας χειραγωγούν και να κατασκευάζουν συναινέσεις. Κι όλοι αυτοί οι Medio-κράτορες φροντίζουν συστηματικά να συνθλίβουν κάθε ίχνος νοήμονος ζωής που αναβλύζει στη χώρα μας. Γι’ αυτό και στην Ελλάδα ζει και βασιλεύει η συμπλεγματική μετριότητα.

Η Ελλάδα ζει το μέλλον της μέσα από το παρακμασμένο παρόν και πιστεύοντας στο μύθο του παρελθόντος της. Δεν έχει ακόμη καταφέρει να συμφιλιωθεί με τον εαυτό της και την ιστορία της. Χειρίζεται την ιστορία της επιλεκτικά, γι’ αυτό και αποπνέει μια εθνικιστική μούχλα –ανοίξτε βρε κανένα παράθυρο! Το ψυχολογικό παραισθησιογόνο του εθνικισμού, έχει διαβρώσει σημαντικά τμήματα της ελληνικής κοινωνίας. Ακόμη και ορισμένοι αυτό-αποκαλούμενοι «Αριστεροί» έχουν υποκύψει στην εθνικιστική ταραντούλα, αναγορεύοντας το νεωτερικό έθνος-κράτος σε πολιτικό ανάχωμα της λεγόμενης «Νέας Τάξης Πραγμάτων», την οποία οι ίδιοι πρακτορεύουν εν αγνοία τους. Κι όμως «ο εθνικισμός υπήρξε η ταφόπλακα του Ελληνισμού» (Χρήστος Γιανναράς).

Παραπαίοντας ανάμεσα στην παράνοια και στην παράλυση η Ελλάδα, έχει καταλήξει ένας ακίνητος στόχος στην εποχή της Παγκοσμιοποίησης. Καταναλώνει πολύ περισσότερα απ’ όσα παράγει, προσπαθώντας να ευημερήσει με δανεικά. Δημιουργεί πολύ λίγα εξαγώγιμα πολιτιστικά αγαθά, ενώ εισάγει σχεδόν τα πάντα, ειδικά ιδέες. Λειτουργεί μεταπρατικά, πιθηκίζοντας και μιμούμενη, χωρίς ταυτότητα, τη Δύση. Στον τομέα της έρευνας και της τεχνολογίας η χώρα μας είναι μια έρημος με ελάχιστες οάσεις.

Η Ελλάδα δεν δίνει αρκετές ευκαιρίες στους νέους για να αξιοποιήσουν τις γνώσεις και τις δεξιότητες τους, για να δημιουργήσουν και να πραγματοποιήσουν τα όνειρά τους. Τέλος, η ποιότητα ζωής στη χώρα μας έχει υποβαθμιστεί επικίνδυνα.

Editor ZEN 16

Καμιά φορά συλλαμβάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται να εγκαταλείψει την Ελλάδα και να μεταναστεύσει σε κάποια πολιτισμένη χώρα με περισσότερες ευκαιρίες, καλύτερη ποιότητα ζωής, ελευθερία και ανοικτοσύνη του πνεύματος –υπάρχει άραγε τέτοια χώρα; Μετά το ξανασκέφτομαι και λέω: «ας δώσω στον εαυτό μου και στη χώρα μου μια δεύτερη ευκαιρία». Άλλωστε δεν είμαι αρκετά νέος για να μεταναστεύσω. Έχω οικογένεια, συγγενείς και φίλους εδώ –συναισθηματικές άγκυρες που με κρατούν γερά δεμένο στο λιμανάκι του Ελλαδιστάν. Έχω τη μητρική μου ελληνική γλώσσα, την οποία χειρίζομαι καλύτερα από οποιαδήποτε άλλη γλώσσα –όπου κι αν πάω, μέχρι να πεθάνω, θα σκέφτομαι πάντα στα ελληνικά. Κι επίσης, αγαπώ και πονώ την πατρίδα μου. Γι’ αυτό και εκνευρίζομαι όταν αποδεικνύεται κατώτερη των περιστάσεων, όταν δεν εκμεταλλεύεται σωστά τις ευνοϊκές συγκυρίες που παρουσιάζονται και δεν δίνει στους πολίτες της τις ευκαιρίες που τους αξίζουν. Έτσι, προς το παρόν έχω επιλέξει να παραμείνω στην Ελλάδα και να αγωνιστώ –έστω και με «ξίφος την πένα μου»– για να την κάνω καλύτερη, πιο φωτεινή και λιγότερο συμπλεγματική και μίζερη, όπως αρμόζει άλλωστε στη μακραίωνη ιστορία της και στον ανθρωπιστικό οικουμενικό πολιτισμό που κάποτε δημιούργησε. Δεν ξέρω γιατί, αλλά με έχει καταλάβει τελευταία ένας άνεμος αισιοδοξίας ότι τα πράγματα μπορούν όντως να αλλάξουν προς το καλύτερο στην Ελλάδα και οι μελλοντικές γενιές να ζήσουν σε μια καλύτερη και ποιοτικότερη χώρα και σε μια πιο ανοικτή, δημοκρατική και δημιουργική κοινωνία.

Όχι, δεν πιστεύω στα θαύματα. Στο μόνο θαύμα που πιστεύω είναι στη ανακάλυψη του αληθινού μας εαυτού. Γιατί θαύμα είναι ο εσωτερικός μας πλουτισμός. Το να συμφιλιωθούμε με τις ανασφάλειες και τις αγωνίες μας. Να αποδεχθούμε τις αντιφάσεις μας. Να μην αφήνουμε την αυταρέσκεια να μας κατασπαράξει. Να μην συμβιβαζόμαστε με τις συμβατικότητές μας. Να μην χάνουμε την πίστη μας στην ανθρωπότητα και στο μέλλον.

Advertisements