Η Αδιαλλαξία είναι Βλακεία

18.12.2013

Η Αδιαλλαξία είναι Βλακεία

Tου Γιώργου Στάμκου (stamkos@post.com)

adbusters_109_progress_S

Στην Ελλάδα, όπως και σε αρκετές άλλες ευρωπαϊκές χώρες επικράτησε πολιτικά τις τελευταίες δεκαετίες ένας συγχωνευμένος Αριστερο-Δέξιος χώρος, που λειτούργησε ως ωφέλιμος συναγελασμός φαινομενικά αντίπαλων πολιτικών δυνάμεων υπό την αιγίδα του εκάστοτε σπόνσορα. Το ζητούμενο ήταν η «κατασκευή συναίνεσης», η άμβλυνση των ιδεολογικών διαφορών και η επίτευξη των στόχων της διαρκούς οικονομικής ανάπτυξης με την «απελευθέρωση των αγορών». Η παγκόσμια οικονομική Κρίση, που ξεκίνησε το 2008 και οδήγησε στην ευρωπαϊκή και ελληνική κρίση χρέους, έθεσε υπό αμφισβήτηση όλο αυτό το εύθραυστο οικοδόμημα, δημιουργώντας νέες διαχωριστικές γραμμές μεταξύ της Δεξιάς και της Αριστεράς. Υπαρξιακά ζητήματα ιδεολογικής ταυτότητας και επιλογής οικονομικού μοντέλου επανήλθαν έτσι στο προσκήνιο. Γι’ αυτό και είναι σκόπιμο να θυμηθούμε τα βασικά στοιχεία που νοηματοδοτούν την αριστερή και δεξιά πολιτική ταυτότητα ενός σύγχρονου πολίτη. Έχουμε λοιπόν και λέμε…

Η Αριστερά είναι πιο θηλυκιά, γι’ αυτό και είναι εκ φύσεως πιο φιλειρηνική και παραπονιάρα. Από την άλλη η Δεξιά είναι πιο αρσενική –μια αδικαιολόγητη έκρηξη αδρεναλίνης– εμποτισμένη στον κώδικα της «Τιμής και της Ντροπής». Η Αριστερά τείνει είναι πιο ορθολογική, ενώ η Δεξιά πιο μεταφυσική, επιχειρώντας συχνά την πολιτική εκμετάλλευση του θρησκευτικού συναισθήματος.

Η Δεξιά διαιωνίζεται με την προσκόλληση στην εξουσία, στο χρήμα, στο φόβο, στην απληστία, στον εγωισμό και σ΄ όλα εκείνα τα «κατώτερα» ένστικτα των ανθρώπων, τα οποία και ντύνει συχνά με θρησκευτικό και εθνικιστικό μανδύα. Η Αριστερά και γενικότερα τα λαϊκά κινήματα αντίστασης, διαιωνίζονται από το άσβεστο πάθος των ανθρώπων για ελευθερία, δικαιοσύνη και αλληλεγγύη. Με την επικέντρωση στο Εμείς και όχι στο Εγώ. Κινείται σε μια ελευθεριακή πνευματικότητα που βασίζεται στην επίκληση πανανθρώπινων ευγενικών αξιών, όπως για παράδειγμα η Ελευθερία. Άλλωστε είναι γνωστό πως οι ελεύθεροι άνθρωποι τα καταφέρνουν καλύτερα να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις και τις κρίσεις.

Κοντολογίς η Αριστερά απευθύνεται στα καλύτερα χαρακτηριστικά του ανθρώπου, ενώ η Δεξιά στα… όχι πάντως καλύτερα. Η Δεξιοί πολιτικοί ξέρουν μόνο τι είναι καλό για τον εαυτό τους. Απευθύνονται στους ψηφοφόρους τους προσπαθώντας να τους κάνουν να ψηφίσουν εγωϊστικά ή φοβικά, εκμεταλλευόμενοι σε μεγάλο βαθμό την άγνοια τους για τον άγνωστο κόσμο που τους περιβάλλει και την ανασφάλεια που τους διακατέχει για το μέλλον. Η Αριστερά από την άλλη κινείται από μια σωτηριολογική διάθεση να επιβάλει την παγκόσμια ειρήνη και δικαιοσύνη, με άλλα λόγια να «σώσει τον κόσμο». Όμως η λαχτάρα να σώσεις τον κόσμο είναι ταυτόχρονα και μια λανθάνουσα επιθυμία να τον εξουσιάσεις.

Πέρα όμως από αυτές τις υπεραπλουστεύσεις, τους επινοημένους διαχωρισμούς και τις ιδεολογικές περιχαρακώσεις και προκαταλήψεις, η αλήθεια είναι πως τόσο η Δεξιά όσο και η Αριστερά εκπροσωπούνται από ανθρώπους και εκφράζουν πλευρές της ίδιας ανθρώπινης φύσης, που είναι ικανή για το καλύτερο και για το χειρότερο. Σ’ αυτή την περίοδο της κρίσης που διανύουμε στη Δύση, στην Ευρώπη και ειδικά στην Ελλάδα, θα πρέπει να εστιαστούμε περισσότερο σ’ αυτά που μας ενώνουν, ως λαούς, και όχι σ’ εκείνα που μας χωρίζουν. Το τελευταίο πράγμα που θα έπρεπε να επιδιώξουμε αυτή την περίοδο είναι η διχόνοια και ο αλληλοσπαραγμός. Η αδιαλλαξία είναι βλακεία, ενώ με το διάλογο βρίσκουμε πάντα λύσεις.

Η Κρίση είναι μια ευκαιρία ώστε οι άνθρωποι να θεωρήσουν τις διαφορές τους θετικά χαρακτηριστικά, που μας κάνουν ικανότερους και πλουσιότερους, και όχι επιχειρήματα για επικράτηση έναντι των άλλων. Ακόμη και στις δυσκολότερες περιόδους οι άνθρωποι έβρισκαν τρόπους να βοηθούν ο ένας τον άλλο, έστω και για λίγο, ακόμη και εν μέσω μιας ανταγωνιστικής κουλτούρας όπως είναι η ελληνική. Αυτό πρέπει να κάνουμε και σήμερα όλοι οι Έλληνες, Δεξιοί και Αριστεροί, άσχετα αν κάποιοι από εμάς έχουν το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης για τη σημερινή τραγική μας κατάσταση. Αν κινητοποιηθούμε όλοι μαζί, ενωμένοι για ένα θετικό σκοπό, χωρίς μικρότητες, εγωισμούς, κομματικές και πολιτικές σκοπιμότητες, οικονομικά και συντεχνιακά συμφέροντα, τότε μπορούμε να ξεφύγουμε από το σημερινό μας τέλμα και να προχωρήσουμε μπροστά, για το καλό τουλάχιστον των παιδιών μας. Για να ξεφύγουμε απ’ την κρίση και να πετύχουμε βιώσιμη ανάπτυξη, χωρίς ανισότητες και με σεβασμό προς τη Φύση, χρειάζεται ομαδική συνεργασία. Σ’ αυτή την προσπάθεια κανείς δεν περισσεύει.

Δεν το κρύβω πως είμαι αισιόδοξος, έστω και με δόσεις μελαγχολίας. Πιστεύω πως κάθε πορεία προς την καταστροφή, κινητοποιεί ταυτόχρονα τεράστιες δυνάμεις δημιουργίας. Ο φόβος του αφανισμού αυξάνει παράλληλα την πίεση για ζωή. Αν δεν μας καταστρέψει ολοσχερώς η Κρίση, τότε θα μας δοθούν ευκαιρίες για να εξελιχθούμε. Αρκεί να είμαστε επαρκώς έξυπνοι και ευέλικτοι για να τις αρπάξουμε…

Advertisements