Evolution – Όχι Revolution!

 

Evolution – Όχι Revolution!

«Κανένας απαισιόδοξος δεν ανακάλυψε τα μυστικά των άστρων, ούτε αρμένισε στις θάλασσες που δεν τις έχει ο χάρτης, ούτε άνοιξε καινούργιους δρόμους για το ανθρώπινο πνεύμα».

 Έλεν Κέλερ (1880-1968), κωφάλαλη δασκάλα και συγγραφέας

Του Γιώργου Στάμκου (stamkos@post.com)

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Ζούμε στο αχνορόδινο φως της αυγής ενός νέου κόσμου. Ο παλιός κόσμος δύει αλλά έχει συσσωρεύσει πολλά προβλήματα που είναι βαρίδια για τις επόμενες γενιές. Τα περισσότερα από αυτά τα προβλήματα είναι προβλήματα κακής διαχείρισης στην οικονομία, στην πολιτική, στα κοινωνικά ζητήματα και ιδιαίτερα στο περιβάλλον. Για να τα αντιμετωπίσουμε και να τα διαχειριστούμε συνετά θα πρέπει να αλλάξουμε τις συμπεριφορές μας και να επαναπροσδιορίσουμε τις αξίες μας. Εγωϊστικές συμπεριφορές, κερδοσκοπία, κοινωνική αναλγησία, ξενοφοβία και καταστροφή του περιβάλλοντος, θα πρέπει να εγκαταλειφθούν εγκαίρως προτού μας καταστρέψουν. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πάνω απ΄ όλα πως δεν είμαστε αγορά, είμαστε λαός. Δεν είμαστε προϊόντα, είμαστε άνθρωποι. Δεν είμαστε μόνο υλικά αλλά και πνευματικά όντα, και ως τέτοια επιθυμούμε διακαώς να δούμε την ψυχή μας ν’ ανθίζει και την φαντασία μας να εκτινάσσεται σ’ έναν κόσμο δίχως όρια.  Εκείνο που χρειαζόμαστε επειγόντως είναι μια γενναιόδωρη ένεση αισιοδοξίας, ένα νέο πνευματικό σεισμό για να μας συνεγείρει. Χρειαζόμαστε φως και ελπίδα. Μόνον έτσι θα τολμήσουμε να διεκδικήσουμε το αδύνατο για να μην υποστούμε το αδιανόητο.

Θυμάμαι ένα απαισιόδοξο σύνθημα της δεκαετίας του 1970, που είχε χαραχθεί τότε στο παιδικό μου μυαλό: «No Future». Μετά τη «χρυσή» δεκαετία του 1960, όπου όλα μπορούσαν να συμβούν –πήγαμε τότε και στη Σελήνη, το θυμάστε;–, ήρθε η παρακμιακή δεκαετία του 1970 με την πετρελαϊκή κρίση, τον πληθωρισμό, την ανεργία, τον πόλεμο του Βιετνάμ, την αύξηση των κοινωνικών αδικιών και εντάσεων, την ανασφάλεια και τον φόβο. Είχε επικρατήσει τότε ένα διάχυτο κλίμα απαισιοδοξίας ώστε, ακόμη και οι νέοι, να αισθάνονται πως δεν έχουν μέλλον.

textophilia_Adbusters

Παρόμοιο κλίμα έχει επικρατήσει και στην πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα. Η αύξηση της τρομοκρατίας, ο ατελείωτος πόλεμος στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ, η εκτίναξη των τιμών του πετρελαίου, η κρίση του τουρμποκαπιταλισμού, η υπερχρέωση, η αύξηση της ανεργίας, της ξενοφοβίας, η ανασφάλεια και ο φόβος και κυρίως η εντεινόμενη περιβαλλοντική κρίση, δημιούργησαν ένα άνευ προηγουμένου κλίμα απαισιοδοξίας σε ολόκληρη σχεδόν την ανθρωπότητα. Παραλυμένοι από το φόβο του μέλλοντος οι περισσότεροι άνθρωποι της γενιάς μου έχουν μάτια σβησμένα από την απαισιοδοξία και δεν βλέπουν ούτε τα όποια θετικά υπάρχουν. Δεν βλέπουν την αλματώδη τεχνολογική εξέλιξη που, αν τη διαχειριστούμε σωστά, μπορεί να λύσει τεράστια προβλήματα μας, όπως για παράδειγμα στο ζήτημα της παραγωγής ενέργειας που μπορεί πλέον να γίνει με τρόπους που δεν έχουν περιβαλλοντικό κόστος. Δεν βλέπουν την οικονομική ανάπτυξη που διαχέεται και στις λεγόμενες Τριτοκοσμικές χώρες βγάζοντας κάθε χρόνο εκατομμύρια ανθρώπους από τη φτώχεια. Δεν βλέπουν την πρόοδο της ιατρικής επιστήμης και των γνώσεων, που είτε σώζουν είτε βελτιώνουν τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων. Δεν βλέπουν τα θετικά της επικοινωνιακής διασύνδεσης του πλανήτη μας μέσω του internet, που επιταχύνει τη διάδοση των πληροφοριών και των γνώσεων. Δεν βλέπουν τη διάδοση των αξιών της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε όλο και περισσότερες χώρες του πλανήτη μας. Δεν βλέπουν, τέλος, την αύξηση της οικολογικής ευαισθησίας των ανθρώπων, που αντιδρούν δυναμικά για να προστατεύσουν το περιβάλλον. Δεν βλέπουν τίποτε απ’ όλα αυτά, παρά μόνο τους φόβους τους. Πρέπει να θυμούνται όμως ότι «κανένα πάθος δεν καταληστεύει τόσο αποτελεσματικά το πνεύμα από την εργατικότητα και τη λογική, όσο ο φόβος» (Edmund Burke). Ο φόβος παραλύει τη σκέψη και χωρίς κριτική σκέψη δεν υπάρχει ελευθερία. Γι’ αυτό μην εγκαταλείπεστε στους φόβους σας, αφήστε τους να σας προσπεράσουν.

Advertisements