ΑΠΕΛΑΣΕΙΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΚΑΙ «ΞΕΝΙΟΣ ΔΙΑΣ»

ΑΠΕΛΑΣΕΙΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΚΑΙ «ΞΕΝΙΟΣ ΔΙΑΣ»

Ο «φιλόξενος  Δίας» και η διαχείριση του φόβου και της ανασφάλειας

 

Γράφει Ο Μπάμπης Ιμβρίδης (imxa@hotmail.com)

 

Στην Αρχαία Ελλάδα η φιλοξενία εθεωρείτο πράξη αρετής. Τους ξένους «προστάτευαν» ο «Ξένιος Ζευς» (φιλόξενος θεός) και η «Αθηνά η Ξενία». Υπήρχε θεία απαίτηση για την περιποίηση των ξένων και εθεωρείτο αμάρτημα η κακή αντιμετώπισή τους. Όλοι αυτοί που τελευταία βιάστηκαν να «αποδείξουν»,  ότι ο Ξένιος Δίας προστάτευε μόνο τους Έλληνες διαφορετικών πόλεων και όχι τους εθνικά ή φυλετικά ξένους, δεν έχουν παρά να ανατρέξουν στην  «Οδύσσεια».

Σήμερα με το πλέον ειρωνικό και προσβλητικό για τον πολιτισμό μας κωδικό όνομα «Ξένιος Ζευς» μια ακόμα αστυνομική επιχείρηση σκούπα – εκατοντάδες έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια- που ξεκίνησε από τον Έβρο έως την Αθήνα και με τη σφραγίδα του νέου Υπουργού  «προστασίας του πολίτη» στοχεύει στην απομάκρυνση όλων των παράνομων  μεταναστών.  Αποτέλεσμα! Προσήχθησαν 6.690 αλλοδαποί συνελήφθησαν 1.555 παράνομα διαμένοντες  στην Ελλάδα
για τους 88 ακολουθήθηκαν διαδικασίες απέλασης και οι υπόλοιποι αφέθησαν ελεύθεροι. Μπορεί 1880 συνοριοφύλακες να μετατέθηκαν στον Έβρο αλλά το σόου στήθηκε στην Αθήνα, στο σταθμό Λαρίσης με τα ΜΑΤ παρατεταγμένα και τις κάμερες από κοντά να  περιμένουν ένα τραίνο γεμάτο λαθρομετανάστες ερχόμενο από Αλεξανδρούπολη. Στο σταθμό, στα πέριξ και στα «γεμάτα» βαγόνια συνελήφθησαν συνολικά 75! Αλήθεια  αφού οι λαθρομετανάστες επιβιβάζονται στην Αλεξανδρούπολη γιατί δεν τους πιάνουν εκεί και διαλέγουν τον σταθμό Λαρίσης; Το σίγουρο είναι πως ακόμα και οι λαθρομετανάστες έχουν τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα που προβλέπει το Σύνταγμα και οι διεθνείς συμβάσεις για όσο χρόνο βρίσκονται στην Ελλάδα, χωρίς βεβαίως το δικαίωμα μόνιμης παραμονής. Ακόμα και αυτοί που μπαίνουν λαθραία στη χώρα έχουν δικαίωμα να ζητήσουν πολιτικό άσυλο, αν κινδυνεύουν στη χώρα τους ή αν αυτή βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση. Αν είναι πράγματι πολιτικοί πρόσφυγες, η πολιτεία πρέπει να εξετάζει  τις σχετικές αιτήσεις που υποβάλλονται χωρίς καθυστερήσεις και εφόσον είναι αβάσιμες, να απορρίπτονται καθαρά και νόμιμα. Μετά ακολουθεί κανονικά η διαδικασία απέλασης. Όλα αυτά θα μπορούσαν να γίνονται  στον Έβρο και όχι στο κέντρο της πρωτεύουσας.

Στη δεκαετία του 1990, όταν άρχισαν να καταφθάνουν οι πρώτοι μετανάστες από βόρειο – ανατολικά, τότε άρχισαν να γεννιούνται και οι πρώτες ξενοφοβικές ανησυχίες. Τα περιστατικά βέβαια υπήρξαν μεμονωμένα και ο ρατσισμός μας περιορίστηκε σε υποτιμητικά σχόλια και μερικά ανέκδοτα για κάποιους απ ‘αυτούς. Το πρώτο εκείνο κύμα λίγο-πολύ ενσωματώθηκε στην ελληνική κοινωνία, η οποία τους  δέχτηκε χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα Φυσικά τότε ακόμα υπήρχε μια κάποια ευμάρεια στις κοινωνίες μας. Το πραγματικό πρόβλημα έκανε την εμφάνισή του από τη στιγμή που ορδές Ασιατών και  Αφρικανών άρχισαν να κατακλύζουν την Αθήνα και να εγκαθίστανται στα λιμάνια μεγάλων πόλεων περιμένοντας μια έξοδο στην Ευρώπη.  Όλοι αυτοί έφθασαν στην Ελλάδα μαζί με τον ερχομό της οικονομικής κρίσης, σε μια εποχή που οι Έλληνες έχασαν σημαντικό μέρος από το βιοτικό τους επίπεδο και ταυτόχρονα, άρχισαν να δέχονται  τα υποτιμητικά, πολλές φορές και ρατσιστικά σχόλια των Ευρωπαίων εταίρων. Ο ρατσισμός μπορεί να μη φέρνει κατ’ ανάγκη τη βία. Η βία όμως και η φτώχεια φέρνουν τον ρατσισμό.

Με την πάροδο δύο δεκαετιών δυστυχώς στην Ελλάδα δεν κατέστη δυνατόν να έχουμε μια συγκροτημένη και ενεργητική μεταναστευτική πολιτική η οποία να διαχειριστεί την υπάρχουσα κατάσταση. Σ’ αυτό συνέβαλε από τη μια ο ασταθής και εναλλασσόμενος χαρακτήρας του μεταναστευτικού φαινομένου, η ραγδαία εξέλιξη που αφορά τους αριθμούς, την προέλευση, τις εισόδους, αλλά και οι μεταβαλλόμενοι κοινωνικοπολιτικοί φορείς – διαχειριστές και αντίστοιχα η αλλαγή στόχων της δήθεν

μεταναστευτικής πολιτικής. Μπορεί οι στόχοι  της ελληνικής πολιτικής να ήταν και να είναι ο περιορισμός της νόμιμης και παράνομης μετανάστευσης, την οποία θεωρεί «επιβλαβή» για την ελληνική κοινωνία, οικονομικά, κοινωνικά και πολιτιστικά, στην ουσία όμως αντιδρά με ασάφεια σε καταστάσεις ήδη παγιωμένες στην ελληνική κοινωνία. Ο πολίτης σήμερα αντιλαμβάνεται την κατάσταση ως «εκτός ελέγχου», η δυσφορία και η οργή μέρους του πληθυσμού των πόλεων οδηγεί σε έξαρση των ξενοφοβικών αντιλήψεων, του  ρατσιστικού λόγου αλλά και της βίας. Από τη μια οι ανεύθυνοι, χωρίς κόστος λόγοι κομμάτων, πολιτικών και φορέων για τα δικαιώματα των μεταναστών και από την άλλη τα πογκρόμ των ταγμάτων της ακραίας ρατσιστικής  βίας. Ένας πολιτικός «τζόγος» μοιάζει να στήνεται σε βάρος όλων αυτών των δυστυχισμένων ανθρώπων, οι οποίοι είναι τα τελικά θύματα της ανομίας και της εκμετάλλευσης που επικρατεί στο ζήτημα της μετανάστευσης στην Ελλάδα.

 

 «Ψυχραιμία! Η αντιμετώπιση του Εθνικού προβλήματος της λαθρομετανάστευσης έχει και κέρδη! Ζεστό Ευρωπαϊκό χρήμα».

 

Αυτό το απίστευτο σχόλιο – σύσταση έκανε η βουλευτής της Ν.Δ. Φ. Πιπιλή στο twitter της, απευθυνόμενη στους Κορίνθιους και στα όσα διαδραματίζονται εκεί τις τελευταίες ημέρες. Ναι η αλήθεια είναι πως η Ελλάδα θα μπορούσε να εξοικονομήσει πόρους εκατομμυρίων για τη βελτίωση του προβλήματος, δείχνει όμως μια εξοργιστική αδιαφορία στο να απορροφήσει τα κονδύλια που διαθέτει η ΕΕ για τη διαχείριση του μεταναστευτικού. Έχοντας στη διάθεσή της 170 εκατ. ευρώ, από το 2009 έως τον Αύγουστο του 2011 απορρόφησε μόλις 95.000 ευρώ. Πως μπορεί να σχολιάσει κανείς αυτή την απίστευτη ανικανότητα; Μια σειρά κυβερνήσεων  υιοθετώντας αχαρακτήριστες πολιτικές, με απάνθρωπες συνθήκες κράτησης σε μη ειδικά κέντρα, και βίαιες συμπεριφορές δεν κατάφεραν να αποτρέψουν τα νέα κύματα μεταναστών. Είναι φυσικός νόμος  όταν κάπου υπάρχει φτώχια και υπερπληθυσμός και κάπου αλλού πλούτος και υπογεννητικότητα, οι άνθρωποι να μετακινούνται από έναν τόπο στον άλλον.  Οι περισσότεροι από τους μετανάστες που καταλήγουν στη χώρα μας, πουλάνε τις περιουσίες τους στην πατρίδα τους, μαζεύουν από δανεικά, αφήνουν παρακαταθήκη την οικογένειά τους στους διακινητές, αφού συγγενείς και φίλοι που βρίσκονται ήδη στην Ελλάδα, τους διαβεβαιώνουν ότι θα βρουν δουλειά, θα αποκτήσουν χρήματα, θα κάνουν ξανά περιουσία, θα λύσουν το πρόβλημα της ζωής τους και της οικογένειάς τους και πως υπάρχει και η πιθανότητα νε περάσουν σε κάποια άλλη χώρα της Ευρώπης, όπου η κατάσταση είναι καλύτερη και όλα αυτά χωρίς ιδιαίτερες  ενοχλήσεις. Σ’ αυτή τη λογικήστήνονται τα κυκλώματα των δουλεμπόρων στην Ασία, την Τουρκία και την Ελλάδα, μεταφέροντας εδώ δεκάδες χιλιάδες δυστυχισμένους.  Όλους αυτούς τους ανθρώπους κάποιοι τους μεταφέρουν, με ποσά διόλου ευκαταφρόνητα. Κάποιοι άλλοι τους ενοικιάζουν σπίτια, στάβλους,  αποθήκες, καταστήματα, άλλοι τους προμηθεύουν με απίστευτες ποσότητες εμπορευμάτων που πωλούνται παράνομα και άλλοι τους προμηθεύουν με πλαστά έγγραφα. Είναι πράγματι άξιο απορίας το πώς ενώ διακινούνται χιλιάδες άνθρωποι, ελάχιστοι διακινητές συλλαμβάνονται. Όπως, επίσης, γιατί δεν στοχεύουν οι επιχειρήσεις της αστυνομίας σε όλους αυτούς που τους παρέχουν κατοικία, παράνομη  εργασία, λαθραίο εμπόρευμα, και διάφορες άλλες παροχές. Άραγε κανείς από αυτούς δεν τηλεφωνεί πίσω στις πατρίδες τους να ενημερώσει τους εκεί, για τις εδώ δυσκολίες; Να ενημερώσει πως το πέρασμα εισόδου στην Ελλάδα μπορεί να είναι εύκολο αλλά αυτό της εξόδου από κάθε πύλη – λιμάνι της επικράτειας είναι εξαιρετικά αποτρεπτικό; Πως η διαβίωση στην Ελλάδα απέχει μακράν από τη Γη της επαγγελίας που τους έταξαν κάποιοι;

Η επιχείρηση «Ξένιος Ζεύς» κατάφερε να κρύψει προσωρινά τους μετανάστες στα υπόγεια της πόλης, στα χώρια της ελληνικής υπαίθρου, στους στάβλους και στα πτηνοτροφία της Αττικοβοιωτίας, απ’ όπου με το πρώτο φως του ήλιου θα βγουν πεινασμένοι για να τους εκμεταλλευτούν επιτήδειοι εργοδότες  και θα δουλέψουν με ένα  δεκάευρω ή με μόνο φαί και ύπνο.        

Σήμερα η Ελλάδα είναι η χώρα με το υψηλότερο ποσοστό ανεργίας και το υψηλότερο ποσοστό πολιτών που διαβιούν κάτω από τα όρια της φτώχιας στην Ευρώπη. Οι περισσότερες δουλειές που δεν τις «καταδέχονταν» πριν μερικά χρόνια οι Έλληνες,  στα χρόνια της επίπλαστης ευημερίας τώρα αναζητούνται. Δυστυχώς όσο και να το επιδιώξουμε  δεν υπάρχει απόλυτη λύση στο μεταναστευτικό – υπάρχουν όμως βελτιώσεις. Και αν δεν στρέψει σοβαρά το ενδιαφέρον της προς τα εκεί η επίσημη πολιτεία αφήνοντας την πληγή να κακοφορμίσει, τότε τον ρόλο θα αναλάβει η ακροδεξιά και όλες εκείνες οι ομάδες που εμφορούνται από έλλειψη ανοχής, ξενοφοβία και ρατσισμό.  Αν λοιπόν δεν θέλουμε να αφήσουμε τη «λύση» στα όπλα, στα τσεκούρια, και τα μαχαίρια, με το αντίστοιχο αποτέλεσμα, θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα με ρεαλισμό σήμερα.

 

 

 

 

 

Advertisements