Food Crisis

Food Crisis

Γιατί ο Πλανήτης Πεινάει;

 

Γράφει ο Αλέξανδρος Στεργιόπουλος

 

 Η σκηνή είναι φανταστική αλλά δεν απέχει πολύ από την πραγματικότητα: Μια οικογένεια κάθεται στο τραπέζι για να φάει. Η νοικοκυρά έχει στρώσει το τραπέζι και τα πιάτα έχουν τοποθετηθεί πάνω σ’ αυτό. Ο μικρός γιος λέει την προσευχή, πίνουν λίγο νερό, τρώνε και ψωμί. Μετά από λίγο σηκώνονται. Αυτό ήταν. Το γεύμα τελείωσε!

Ίσως να είμαστε υπερβολικοί αλλά κάπου στον πλανήτη μας μπορεί και να συμβαίνει κι αυτό. Η παγκόσμια επισιτιστική κρίση πλήττει κυρίως τις αναπτυσσόμενες χώρες, αλλά έχει όμως αρχίσει ν’ ακουμπά και τη Δύση. Όπως αναφέρει και ο Ελβετός κοινωνιολόγος και εισηγητής του ΟΗΕ για το δικαίωμα στη σίτιση, Ζαν Ζίγκλερ, η κατακόρυφη αύξηση των τιμών βασικών ειδών διατροφής είναι «έγκλημα κατά της ανθρωπότητας».

 

 

Παράγοντες και Αίτια της Κρίσης

Το μεγάλο πρόβλημα πια δεν είναι τα καύσιμα και το πετρέλαιο, αλλά η επισιτιστική κρίση. Αυτό αναφέρει η Financialpost και δεν έχει άδικό. Οι προβλέψεις μάλιστα δεν είναι καθόλου ενθαρρυντικές για το μέλλον μιας και τα επόμενα δέκα χρόνια αναμένεται περαιτέρω αύξηση των τιμών των τροφίμων ως και 50%, σύμφωνα με την έκθεση «Agricultural Outlook 2008-2017» του ΟΟΣΑ σε συνεργασία με τον Οργανισμό Τροφίμων και Γεωργίας.

Το ερώτημα που έρχεται αβίαστα στο μυαλό όλων είναι «πως φτάσαμε ως εδώ;». Γιατί αυξήθηκαν παγκοσμίως οι τιμές των τροφίμων και συνεχίζουν να αυξάνονται, Βασικά αίτια θα πρέπει να θεωρούνται η ξηρασία που σημειώθηκε το 2006, η άνοδος των τιμών του πετρελαίου –την ώρα που γραφόταν αυτό το κείμενο η τιμή του βαρελιού ήταν στα 146 δολάρια!– και η τεχνητή πτώση των παγκόσμιων αποθεμάτων των τροφίμων (εμπορεύματα κλειδώνονται στις αποθήκες για να αυξηθεί η τιμή τους).

Υπάρχουν όμως κι άλλοι λόγοι: Η χρήση των βιοκαυσίμων, η αύξηση κατανάλωσης κρέατος στις ασιατικές χώρες (κυρίως Κίνα και Ινδία), η αλλαγή του κλίματος αλλά και η κερδοσκοπία στην αγορά εμπορευμάτων.

Η αναφορά στην Κίνα δεν είναι τυχαία. Το 1980  η κατά κεφαλήν κατανάλωση κρέατος ανερχόταν στα 20 κιλά, ενώ το 2007 άγγιξε τα 50 και ανεβαίνει. Σήμερα η Κίνα καταναλώνει το 25% της παγκόσμιας παραγωγής κρέατος και περίπου 100 εκατομμύρια νεαροί Κινέζοι καταναλώνουν ποσότητες γάλακτος-γαλακτομικών, προϊόντων ισοδύναμων της Ευρώπης και της Βόρειας Αμερικής.

Δεν πρέπει να αμελούμε βέβαια και την αύξηση του παγκόσμιου πληθυσμού με προοπτική το 2050 να φτάσει τα εννιά δισεκατομμύρια, από τα 6,5 δισεκατομμύρια που είναι σήμερα.

Τι Λένε οι αριθμοί

Τα αίτια που αναφέραμε πιο πάνω δεν αποτελούν τη ρίζα του κακού.  Αυτό θα το αναπτύξουμε πιο κάτω. Πριν συνεχίσουμε με τις λέξεις, θα «μιλήσουμε» με αριθμούς. Συνήθως δεν λένε την αλήθεια, ωστόσο στη συγκεκριμένη περίπτωση θα βοηθήσουν να κατανοήσουμε καλύτερα το φαινόμενο. Παραθέτουμε μερικούς (δέκα συγκεκριμένα) που δείχνουν το μέγεθος και τους… δρόμους αυτής της κρίσης.

  • Το 30% των αυξήσεων στα τρόφιμα οφείλεται, σύμφωνα με αναλυτές, σε κερδοσκοπία.
  • Οι τιμές του καλαμποκιού στο χρηματιστήριο εμπορευμάτων του Σικάγο έχουν αυξηθεί κατά 80% μέσα σε ένα δωδεκάμηνο.
  • Η παγκόσμια τιμή του σιταριού από το Μάρτιο του 2007 μέχρι το Μάρτιο του 2008 αυξήθηκε κατά 130%.
  • Την ίδια περίοδο η τιμή της σόγιας αυξήθηκε κατά 87%.
  • Τα Ηνωμένα Έθνη δηλώνουν ότι θα χρειαστούν 15 με 20 δισεκατομμύρια δολάρια για την αντιμετώπιση του κύματος των αυξανόμενων τιμών των τροφίμων.
  • Ο γενικός γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών παρότρυνε την διεθνή κοινότητα να επιταχύνει την παραγωγή τροφίμων κατά 50% στα επόμενα 20 χρόνια.
  • Σύμφωνα με στοιχεία της Κάπα Research το 68.4% των Ελλήνων θεωρούν ότι η ψαλίδα μεταξύ πλουσίων και φτωχών θα ανοίξει κι άλλο στο μέλλον.
  • Πέντε εκατομμύρια παιδιά πέθαναν πέρυσι στην Αφρική, πριν προλάβουν να κλείσουν τα πέντε τους χρόνια. Η UNICEF προειδοποιεί ότι ο αριθμός θα αυξηθεί εάν δε μειωθούν οι τιμές των τροφίμων.
  • 850 εκατομμύρια άνθρωποι λιμοκτονούν.
  • 3.7 δισεκατομμύρια δολάρια έβγαλε ο Τζον Πόλσον διαχειριστής κερδοσκοπικού αμοιβαίου κεφαλαίου. Τι έκανε; «Επαιξε» στο χρηματιστήριο τροφίμων του Σικάγο.
Ο «ΟΠΕΚ» του Ρυζιού

Η έρευνα μας «συνάντησε» αρκετές φορές τη λέξη «ρύζι». Κατά κάποιο τρόπο μπορούμε να πούμε ότι έχει δεσπόζουσα θέση στην διατροφική κρίση και γενικά στη διατροφή του πληθυσμού. Δεν μπορούμε λοιπόν να μην κάνουμε ειδική αναφορά.

Το ρύζι αποτελεί βασικό είδος διατροφής για τρία δισεκατομμύρια ανθρώπους. Το μισό πληθυσμό του πλανήτη. Η τιμή του από την αρχή του έτους έχει αυξηθεί κατά 109% και συνεχώς ανεβαίνει. Δεν είναι παράξενο λοιπόν ότι οι χώρες (Ταϊλάνδη, Καμπότζη, Μιανμάρ, Βιετνάμ, Λάος) με τις μεγαλύτερες εξαγωγές ρυζιού σπεύδουν να εκμεταλλευτούν την κατάσταση και να δημιουργήσουν καρτέλ, αντίστοιχο του πετρελαίου. Μάλιστα, η ονομασία θα είναι παρεμφερής μια και τα αρχικά του OREC (Οργανισμός Χωρών Εξαγωγών Ρυζιού) παραπέμπουν στον OPEC.

Όπως είναι φυσικό οι λαοί του Τρίτου Κόσμου πλήττονται περισσότερο απ’ αυτή την κίνηση. Η κατάσταση γίνεται χειρότερη αφού άλλες μεγάλες παραγωγές χώρες (Κίνα, Ινδία, Ινδονησία) περιόρισαν τις εξαγωγές τους ώστε τα αποθέματα να επαρκέσουν για τους πληθυσμούς τους.

Σε δημοσίευμα του Ελευθέρου Τύπου αναφέρεται ότι πολλοί αναλυτές προβλέπουν ότι η «κρίση του ρυζιού» θα μετεξελιχθεί σε «πόλεμο του ρυζιού», επειδή η βασική τροφή των πληθυσμών της Ανατολικής Ασίας θα διατίθεται πια σχεδόν αποκλειστικά από το καρτέλ.

Η Απαξίωση της ΚΑΠ

Το γεγονός ότι εντοπίζονται προβλήματα αγοράς βασικών τροφίμων και στην ανεπτυγμένη Δύση οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην ανίκανη Ευρωπαϊκή Ένωση και τις υπηρεσίες της. Η ΚΑΠ είναι το εργαλείο της Ε.Ε με το οποίο προωθείται η πολιτική της στον αγροτικό χώρο. Υποτίθεται ότι πρέπει να διασφαλίζει το εισόδημα των Ευρωπαίων αγροτών και τη βιωσιμότητα τους. Αυτό όμως έχει πάψει προ πολλού να συμβαίνει.

Το 1988, μετά από πιέσεις της Μεγάλης Βρετανίας, αποφασίστηκε να μειωθούν τα πλεονάσματα. Η παραγωγή δηλαδή. Σκοπός ήταν να ελαχιστοποιηθεί το κόστος αποθήκευσης γεωργικών και κτηνοτροφικών προϊόντων. Για να επιτευχθεί εισήχθησαν σταθεροποιητικοί μηχανισμοί που «στραγγάλισαν» την παραγωγή. Κάθε υπέρβαση της προκαθορισμένης ποσότητας τιμωρούνταν με μείωση των κοινοτικών ενισχύσεων. Το εισόδημα των παραγωγών έπαψε να είναι σταθερό και τα προϊόντα τους λιγότερο ανταγωνιστικά.

Τα πράγματα χειροτέρεψαν στις αρχές της δεκαετίας του 1990 όταν οι αγρότες υποχρεώθηκαν να διακόπτουν τη καλλιέργεια μέρους των εκτάσεων τους (το 10% συγκεκριμένα). Παράλληλα, περιορίστηκε η προσφυγή στην κοινοτική παρέμβαση και μειώθηκαν οι εγγυημένες από την ευρωπαϊκή κοινότητα τιμές.

Ένοχα και τα βιοκαύσιμα!

Τα τελευταία χρόνια έκαναν την εμφάνιση τους τα βιοκαύσιμα. Προϊόν που προωθείται για να καταπολεμηθούν οι κλιματικές αλλαγές. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες έχουν δώσει κίνητρα για την καλλιέργεια ενεργειακών φυτών. Η παραγωγή τους έχει αυξηθεί σημαντικά με αποτέλεσμα να μειώνονται οι εκτάσεις καλλιεργειών που προορίζονται για τροφή. Σύμφωνα με εκτιμήσεις 100 εκατομμύρια τόνοι στάρι το χρόνο μετατρέπονται από τρόφιμα σε καύσιμα. Επιπλέον, στις ΗΠΑ το 2006 μεγάλες εκτάσεις καλλιεργούνται για βιοκαύσιμα. Τα καλαμπόκια χρησιμεύουν για την παραγωγή αιθανόλης. Αποτέλεσμα; Άνοδος κατά 75% των τιμών των τροφίμων από το 2002 σύμφωνα με έκθεση της Παγκόσμιας Τράπεζας. Η έκθεση δεν δόθηκε αμέσως στη δημοσιότητα για να μη φέρει σε δύσκολη θέση τις ΗΠΑ που υποστηρίζουν ότι η ανάπτυξη των βιοκαυσίμων έχει οδηγήσει σε αύξηση μόλις 3% των τιμών των τροφίμων.

Έτσι, οι αγρότες ασχολούνται περισσότερο με την παραγωγή προϊόντων για βιοκαύσιμα με αποτέλεσμα να διατίθενται λιγότερα τρόφιμα ιδίως στις αναπτυσσόμενες παρά στις αναπτυγμένες χώρες.

Την κατάσταση εκμεταλλεύτηκαν οι κερδοσκόποι που εκτόξευσαν τις τιμές βασικών ειδών διατροφής, όπως τα δημητριακά. Για τους λαούς του Τρίτου Κόσμου η αγορά τους έγινε απαγορευτική, ενώ για τους χαμηλόμισθους στην Ευρώπη κάτι σαν είδος πολυτελείας.

Φτώχεια: Η Ρίζα του Κακού

Η επιστημονική άποψη δεν μπορούσε να λείπει. Για το θέμα δέχτηκε να μας μιλήσει ο αναπληρωτής καθηγητής του τμήματος Γεωγραφίας στο Χαροκόπειο πανεπιστήμιο, κύριος Αστέρης Χουλιάρας.

Το βιβλίο Η Διατροφή στον 21ο αιώνα: Γεωγραφίες της αφθονίας και της Στέρησης (εκδόσεις Παπαζήση (2005) αποτέλεσε βασικό εργαλείο του άρθρου μας (Η επιμέλεια ανήκει και στην κυρία Αντωνία-Λήδα Ματάλα).

Το μεγαλύτερο πρόβλημα που έχει να αντιμετωπίσει η ανθρωπότητα είναι η φτώχεια. Η πείνα. Εκεί βρίσκεται η ρίζα του κακού. Το γεγονός ότι πολλοί άνθρωποι θα συνεχίσουν να μη διαθέτουν το εισόδημα για να αγοράσουν τα τρόφιμα που έχουν ανάγκη.

Το βιβλίο καταρρίπτει τη θεωρία περί περιορισμένης ποσότητας τροφίμων. Στη σελίδα 49 αναφέρει ότι «ποτέ άλλοτε η ανθρωπότητα δε διέθετε περισσότερα τρόφιμα απ’ ό,τι σήμερα». Μάλιστα, το 2000 η παγκόσμια παραγωγή σιτηρών ήταν διπλάσια από το 1960. Επιπλέον, οι πραγματικές τιμές των τροφίμων ήταν, κατά μέσο όρο 40% χαμηλότερες.

Τα στοιχεία που παρατίθενται δικαιολογούν απόλυτα τον πρωταγωνιστικό ρόλο της πείνας και της φτώχειας. Σύμφωνα με τον Οργανισμό για τα Τρόφιμα και τη Γεωργία (FAO) των Ηνωμένων Εθνών, ο αριθμός των χρονίως υποσιτισμένων παγκοσμίως την περίοδο 1998-2000 ανήλθε σε περίπου 840 εκατομμύρια.

Το πρόβλημα αφορά κυρίως τα φτωχά κράτη της Νότιας Ασίας και της Αφρικής. Ωστόσο, δεν είναι… προνόμιο μόνο αυτών των χωρών. Και ο πλούσιος Βορράς πλήττεται. Οι 41 εκατομμύρια υποσιτισμένοι που κατοικούν εκεί, είναι η απόδειξη.

Οι συγγραφείς του βιβλίου κάνουν ιδιαίτερη μνεία στην Κίνα. Η ανάπτυξη της χώρας είναι εντυπωσιακή τα τελευταία χρόνια και το 2000 παρατηρήθηκε μείωση των υποσιτισμένων κατά 20 εκατομμύρια. Ο μέσος Κινέζος λαμβάνει σήμερα 30% περισσότερες θερμίδες ημερησίως απ’ ό,τι δυο δεκαετίες πριν. Έτσι όμως δεν υπάρχει ισορροπία και το πρόβλημα παραμένει.

Η «Σιωπηλή» Πείνα

Περά από την πείνα γίνεται αναφορά και στη «σιωπηλή» πείνα. Η μορφή αυτή υποσιτισμού αφορά την κακή (ή μάλλον ελλιπή) διατροφή και ιδιαίτερα την απουσία ορισμένων σημαντικών βιταμινών (όπως η Α) και ιχνοστοιχείων. Σχεδόν δυο δισεκατομμύρια άνθρωποι που στη συντριπτική του πλειοψηφία κατοικούν στο Νότο, πάσχουν από έλλειψη σιδήρου. Σε ακραίες μορφές, η έλλειψη αυτών των μικροθρεπτικών συστατικών έχει εξαιρετικά δυσμενείς επιπτώσεις στην υγεία των ανθρώπων. Η απουσία σιδήρου εμποδίζει τους ανθρώπους να εργαστούν παραγωγικά, καθώς προκαλεί κόπωση και λήθαργο. Ο υποσιτισμός λοιπόν και η έλλειψη βιταμινών αποτελεί τη σημαντικότερη αιτία ασθενειών.

Η φτώχεια έχει διττό ρόλο. Είναι αποτέλεσμα αλλά και αίτιο του υποσιτισμού. Μελέτη στη Βραζιλία έδειξε ότι η αύξηση του ύψους κατά 1% συνδέεται με ενίσχυση των μισθών κατά 2-2,4%.

Το Παγκόσμιο «Καθεστώς» Τροφίμων

Η συνέχεια είναι η πιο ενδιαφέρουσα.  Το 40% της παγκόσμιας παραγωγής τροφίμων προέρχεται από τις χώρες του φτωχού Νότου. Ωστόσο, η πλειοψηφία των ανθρώπων που πεινούν κατοικεί σ’ αυτές. Το παράδοξο αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο επικρατεί ένα παγκόσμιο «καθεστώς» τροφίμων. Η παραγωγή προϊόντων προορίζεται αποκλειστικά για εξαγωγές σε εκμηχανισμένες αγροτικές εκμεταλλεύσεις. Έτσι, η καλλιεργούμενη γη συγκεντρώθηκε σε λιγότερα χέρια.. Από τα τέλη της δεκαετίας του 1980 και μετά, η παραγωγή πέρασε στον έλεγχο πολυεθνικών επιχειρήσεων. Η πείνα, λοιπόν, στον Τρίτο Κόσμο αποτελεί δομικό στοιχείο του παγκόσμιου καθεστώτος τροφίμων, αφού στην μεταπολεμική περίοδο η αγροτική παραγωγή για τοπική κατανάλωση μειώθηκε. Αποτέλεσμα; Οι φτωχές χώρες να είναι μόνιμα εξαρτημένες από την επισιτιστική βοήθεια.

Ο Οικονομικός «Στραγγαλισμός» των Φτωχών Χωρών

Ο οικονομολόγος Αμάρτια Σεν (βραβείο Νόμπελ 1998) επισημαίνει ότι η φτώχεια θα μπορούσε να μειωθεί σημαντικά «αν οι πλούσιες χώρες ήταν πιο ανοικτές σε εισαγωγές από τις φτωχότερες χώρες και αν δεν τις απέκλειαν με δασμολογικά εμπόδια και περιορισμούς». Μάλιστα, πέρα από τους δασμούς, οι αγροτικές επιδοτήσεις στις αναπτυγμένες χώρες όχι μόνο δυσχεραίνουν τις εξαγωγές των φτωχότερων χωρών αλλά πλήττουν και τη θέση των φτωχών παραγωγών στις εσωτερικές αγορές, μια και κάνουν τις εισαγωγές τροφίμων πιο ελκυστικές.

Ένας από τους φόβους των Λιγότερο Αναπτυγμένων Χωρών είναι ότι οι εταιρείες που ειδικεύονται στη βιοτεχνολογία θα αναπτύξουν σπόρους τροπικών φυτών που θα μπορούν να καλλιεργηθούν στα βόρεια κλίματα. Οι φτωχές χώρες ούτε συμμετέχουν, ούτε κερδίζουν από τις γενετικά τροποποιημένες καλλιέργειες.

Ο κ. Χουλιάρας καταλήγει λέγοντας: «Το πρόβλημα της πείνας επιδεινώνεται με την αύξηση της τιμής των τροφίμων, αποτέλεσμα της αύξησης της τιμής του πετρελαίου, της αύξησης των εκτάσεων καλλιέργειας φυτών για την παραγωγή βιοκαυσίμων και των παιχνιδιών των κερδοσκόπων στα διεθνή χρηματιστήρια».

Ο Τζόγος των Τροφίμων

Ένας από τους πιο σημαντικούς παράγοντες της κρίσης είναι η στροφή του χρηματιστικού κεφαλαίου στις αγορές τροφίμων. Οι κερδοσκόποι-καπιταλιστές εκμεταλλεύονται την κατάσταση και διογκώνουν το πρόβλημα.

Η διεθνής πιστωτική κρίση επέφερε κατάρρευση των χρηματιστηρίων των μετοχών. Οι χρηματιστές όμως κατάλαβαν ότι το κέρδος εντοπίζεται στα τρόφιμα και άρχισαν να «παίζουν» στα αντίστοιχα χρηματιστήρια. Η εφημερίδα Κόντρα δημοσίευσε την άποψη αναλυτή της «AgResource Co». Τα λόγια του είναι χαρακτηριστικά. «Στην αίθουσα συναλλαγών του Σικάγο συνήθως βλέπαμε farmers και ιδιοκτήτες μεγάλων αποθηκών. Τώρα, βλέπουμε και μάνατζερ μεγάλων funds, που επιδιώκουν να αυξήσουν τα κέρδη τους, χρησιμοποιώντας τα μελλοντικά συμβόλαια». Η συνέχεια αποκαλυπτική. Αγοράζουν μελλοντικά συμβόλαια σε χαμηλή τιμή, ποντάροντας στην αύξηση της τιμής και στο κέρδος. Αγοράζουν και πωλούν συμβόλαια για τα πάντα: Σιτηρά, ρύζι, κρέας κ.α. Το 40% των βασικών ειδών διατροφής ελέγχεται από μεγάλα Funds. Μάλιστα, έχουν ήδη αγοράσει τις σοδειές δυο ετών, ωθώντας τις τιμές ακόμη ψηλότερα.

Το αποτέλεσμα τραγικό για τις φτωχές χώρες. Ολόκληρες παραγωγικές σφαίρες στρέφονται εκεί που τα μελλοντικά συμβόλαια υπόσχονται υψηλότερες τιμές. Καλλιέργειες εγκαταλείπονται και ολόκληρες περιοχές του πλανήτη λιμοκτονούν. Αντίθετα, το χρηματιστικό κεφάλαιο, μερικοί μεγάλοι farmers και τα μονοπώλια στον αγροτικό τομέα θησαυρίζουν.

 Η Άποψη του ΙΝΚΑ

Ο πρόεδρος του ΙΝΚΑ κ. Γιώργος Λεκουρίτης τονίζει για το πρόβλημα που ταλανίζει το καταναλωτικό κοινό. «Τα μηνύματα από την παγκόσμια κρίση είναι απαισιόδοξα. Πλήττονται κυρίως οι αναπτυσσόμενες χώρες, όμως και εδώ υπάρχει πρόβλημα. Η κίνηση στην ελληνική αγορά έχει πέσει κοντά στο 22%, ενώ η αγοραστική δύναμη του καταναλωτή έχει μειωθεί κατά 50%. Ο κόσμος δεν έχει χρήματα και δεν μπορεί να αγοράσει ακριβά πράγματα. Παράλληλα, η κρίση υποβαθμίζει και την ποιότητα των προϊόντων».

Σε ό,τι αφορά τον τρόπο αντίδρασης των καταναλωτών αναφέρει: «Η πίεση που μπορεί να ασκήσει ο καταναλωτής είναι μέσω των μποϊκοτάζ σε διάφορα προϊόντα. Επιπλέον, ζητάμε από την κυβέρνηση να αφουγκραστεί τα προβλήματα των πολιτών και να σταματήσει τη συνεχή αύξηση των τιμών».

Ο κ. Λεκουρίτης είναι αισιόδοξος πάντως μια και όπως λέει: «από τη στιγμή που μειώνεται η κίνηση στην αγορά, θα μειώνονται και τα κέρδη των επιχειρήσεων. Έτσι θα αναγκαστούν να αλλάξουν τακτική».

Τι Γίνεται Εδώ και η G8

Η χώρα μας δεν μπορούσε να ξεφύγει από το πρόβλημα. Ο πρόεδρος του Α’ Συνεταιρισμού Χαλάστρας Θεσσαλονίκης κ. Λεωνίδας Κουϊμτζής είχε αναφέρει σχετικά με την τιμή πώλησης του ρυζιού: «Τα μεγάλα σούπερ μάρκετ και οι αλυσίδες καταστημάτων πώλησης τροφίμων, αποκόπτουν συνεταιριστικά προϊόντα που είναι ποιοτικά και σε χαμηλές τιμές». Μάλιστα, στον Ελεύθερο Τύπο είχε δηλώσει πως: «Τα μεγάλα δίκτυα διανομής προϊόντων ζητούν έως και οκτώ χιλιάδες ευρώ για καθένα από τα προϊόντα μας. Επιμένουν και για ποσοστά επί των τιμών. Όλα αυτά τα τερτίπια και οι εκβιασμοί έχουν ένα στόχο. Να ανεβάσουμε τις τιμές πώλησης του ρυζιού και να το αγοράζουν οι καταναλωτές σε διπλάσιες τιμές».

Η υποκρισία των μεγάλων χωρών περισσεύει. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η σύνοδος των οκτώ ισχυρότερων κρατών του κόσμου στη νήσο Χοκάιντο της Ιαπωνίας. Το μόνο που έκαναν οι ηγέτες των χωρών ήταν να εκφράσουν τον προβληματισμό και την ανησυχία τους για την αύξηση των τιμών. Ζήτησαν και πάλι την άνοδο της παραγωγής του πετρελαίου, ενώ θεωρούν ότι ο εμπορικός προστατευτισμός και η άρνηση ορισμένων κρατών να διαθέσουν τρόφιμα από τα αποθέματα του, είναι η βασική αιτία της κρίσης. Καμία αναφορά για την κερδοσκοπία, τα εμπόδια των ανεπτυγμένων χωρών στις αναπτυσσόμενες, τη στροφή χρηματιστών στο εμπόριο τροφίμων.

Αγωνιστική Δράση Τώρα!

Η έρευνα μας έδειξε ότι η φτώχεια και η πείνα είναι η βασικότερη αιτία της κρίσης. Η εμφάνιση τους όμως δεν είναι κάτι το ξαφνικό. Υπάρχει όμως μήτρα που «γεννά» και την πείνα και τη φτώχεια. Η αναφορά μας στη στροφή του χρηματιστικού κεφαλαίου στις αγορές τροφίμων, μας υποδεικνύει τον καπιταλισμό ως ηθικό και φυσικό αυτουργό του εγκλήματος που συντελείται σε παγκόσμια κλίμακα.

Κερδισμένοι απ’ αυτή την υπόθεση είναι λίγοι. Οι μεγάλες εταιρίες τροφίμων, αυτές που ασχολούνται με τη βιοκαλλιέργεια και οι κερδοσκόποι. Όλοι υπόλοιποι είναι χαμένοι. Δεν έχει σημασία ποιος είναι περισσότερο. Σίγουρα, οι λαοί των αναπτυσσόμενων χωρών, όμως η μεγάλη καταναλωτική δύναμη είναι οι πλατιές μάζες, σε κάθε μέρος του κόσμου.

Όπως αναφέραμε πιο πάνω όταν η κυβέρνηση της Βραζιλίας αύξησε τους μισθούς κατά 2-2,4% αυξήθηκε και το ύψος των κατοίκων της κατά 1%. Παράλληλα, μια παγκόσμια μελέτη έδειξε ότι μια κατά 1% αύξηση του ΑΕΠ του αγροτικού τομέα, οδήγησε σε ενίσχυση 1.6% στο κατά κεφαλήν εισόδημα των φτωχότερων ανθρώπων.

Το μόνο που μπορούν και πρέπει να κάνουν οι λαοί του κόσμου, είναι να διεκδικήσουν σημαντική αύξηση του μισθού εργασίας. Με οποιοδήποτε τρόπο. Ακόμη κι αν χρειαστεί να καταφύγουν στη βία. Εξάλλου, η φτώχεια εκτός από απογοήτευση φέρνει και οργή, θυμό. Ας κινητοποιηθούμε.

 

Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΣΤΕΡΓΙΟΠΟΥΛΟΣ είναι δημοσιογράφος που ζει κι εργάζεται στην Αθήνα.

Advertisements