ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΑΝΑΚΗΣ

ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΑΝΑΚΗΣ

«Η τηλεόραση είναι ένα φασιστικό μέσο!»

 

Μέσα στον απαστράπτοντα υποκριτικό κόσμο των «Επωνύμων», τον γεμάτο με «δήθεν», με ξασπρισμένα δόντια που χαμογελούν μπροστά στο φακό, κι εξυπνακίστικο στυλ, όπου ευημερούν τα σκυλόψαρα ντυμένα με Prada και Armani, υπάρχουν και άνθρωποι που η δόξα δεν τους «βάρεσε στο κεφάλι», επειδή ακόμη ΣΚΕΦΤΟΝΤΑΙ. Κι επειδή σκέφτονται και τα πάνε καλά με τον εαυτό και τη συνείδηση τους, δεν χρειάζεται να ξεπουλιούνται στο αδηφάγο σύστημα και να γίνονται τα νέα τσομπανόσκυλα του. Ο Αντώνης Κανάκης είναι ένας από τους λιγοστούς Έλληνες –και μάλιστα Θεσσαλονικείς– που η επιτυχία δεν τον «χτύπησε κατακούτελα», ώστε να ξεπουλήσει τα όνειρα που έκανε όταν ήταν μικρός. Πολλοί της γενιάς του το έκαναν χωρίς ιδιαίτερες τύψεις και αρκετοί απ’ αυτούς «κατέβηκαν», ακόμη και στην Αθήνα για να ξεπουληθούν όσο το δυνατόν ακριβότερα. Όχι όμως και ο Κανάκης. Αυτός παρέμεινε ένας «μοναχικός καβαλάρης» που άνοιγε, μαζί με δυο-τρεις εκλεκτούς τηλε-συντρόφους του, δρόμο μέσα από τα ερημοτόπια των ελληνικών ΜΜΕ. Οι περισσότεροι τον γνώρισαν μέσα από την πετυχημένη σειρά εκπομπών με τίτλο «ΑΜΑΝ: Τα Καθάρματα», όμως ο Κανάκης έχει ένα παρελθόν που χάνεται στην ηλεκτρομαγνητική ομίχλη των πειρατικών ραδιοφωνικών σταθμών της Θεσσαλονίκης της δεκαετίας του ‘80. Στο παρελθόν υπήρξε Dj σε ραδιοφωνικούς σταθμούς, Bar και Clubs –ένα ακόμη παιδί της φημισμένης «Σαλονικιώτικής νύχτας». Μαζί με τον Σωτήρη Καλυβάτση και τον Αντώνη Παραρά (που χάθηκε πρόωρα το 1997 σε ηλικία 30 ετών –σύμφωνα με μια εκδοχή η λέξη ΑΜΑΝ προέρχεται από τα αρχικά των λέξεων «Αντώνη Μας Άφησες Νωρίς»), ο Αντώνης Κανάκης δημιούργησε και συμμετείχε στην εκπομπή «Κομφούζιο» της ΕΤ-3, η οποία και άφησε εποχή. Κατόπιν αυτός και ο Σωτήρης Καλυβάτσης μεταπήδησαν στο Star Channel, μέχρι τελικά να καταλήξουν στον Antenna, απ’ όπου και εξαπέλυσαν την καταιγιστική σατιρική εκπομπή τους «ΑΜΑΝ: Τα Καθάρματα» –η πιο πετυχημένη, αναμφίβολα, σατιρική εκπομπή της ελληνικής τηλεόρασης. Ο Κανάκης είναι ένας από τους λιγοστούς νέους στην ηλικία –γιατί στην πραγματικότητα είναι ένα «παιδί» 38 ετών– τηλεορασάνθρωπους από τον οποίο μπορείς να ακούσεις ουσιαστικά πράγματα –όχι εφετζίδικα. Απόψεις που προδίδουν έναν άνθρωπο βαθύτατα προβληματισμένο και σκεπτόμενο, που χρησιμοποιεί τη σάτιρα προκειμένου να εξαπολύσει «διανοητικούς ιούς» που αφυπνίζουν τα πολυάριθμα θύματα του «ελληνικού Matrix»…

Συνέντευξη στον Γιώργο Στάμκο

 

 

 

 Τι «μέρος του λόγου» είναι ο Αντώνης Κανάκης;

Δεν έχω ιδέα! Όσο γελοίο είναι να σε κατηγοριοποιούν οι άλλοι, αλλά τόσο αστείο είναι να χαρακτηρίζεις εσύ τον εαυτό σου…

 

Παίρνοντας ως αφορμή τις πρόσφατες δημοτικές εκλογές θέλω να σε ρωτήσω την άποψή σου για το «φαινόμενο Μπουτάρης», αλλά και να μου πεις γιατί πιστεύεις πως ξαναβγήκε ο Ψωμιάδης…

Κοίταξε, το «φαινόμενο Μπουτάρης» είναι καταρχήν πολύ ευχάριστο. Χωρίς διάθεση να υποτιμήσω σε τίποτε τον κύριο Μπουτάρη πιστεύω πως οποιοδήποτε πρόσωπο με τη βασική σοβαρότητα –είτε ουσιαστική, είτε πλασματική– εμφανιστεί στις ημέρες μας, σίγουρα θα μπορούσε να αποσπάσει ένα τέτοιο ποσοστό κι αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι πολλοί άνθρωποι, λίγο σκεπτόμενοι, έχουν μπαφιάσει σε τέτοιο βαθμό ώστε οποιαδήποτε πρόταση φαντάζει εναλλακτική, διαφορετική, λίγο πιο ουσιαστική, νομίζω πως θα κέρδιζε την εμπιστοσύνη τους.

 

Ήταν δηλαδή μια  «ψήφος δυσαρέσκειας»;

Όχι δεν ήταν μόνο «ψήφος δυσαρέσκειας», ήταν ΚΥΡΙΩΣ «ψήφος δυσαρέσκειας». Είναι περισσότερο ότι ψηφίζω τον «Χ Μπουτάρη», γιατί δεν μπορώ άλλο να ψηφίσω τους υπόλοιπους και το λέω με όλη την καλή διάθεση αυτό. Γιατί δεν νομίζω ότι όλοι οι ψηφοφόροι ήταν ενημερωμένοι επαρκώς για το ποιος είναι ο κύριος Μπουτάρης, ποιες οι διαθέσεις του, ποιο είναι το πρόγραμμά του, τι σκέφτεται να κάνει και ποιο είναι το παρελθόν του στην πολιτική ζωή… Υπ’ αυτή την έννοια το δεδομένο για να στηρίξουν μια «θετική ψήφο» δεν ήταν κάτι το χειροπιαστό, αλλά σίγουρα ήταν χειροπιαστό για να δώσουν μια «αρνητική ψήφο» προς τους άλλους.

 

Και ο Ψωμιάδης;

Έχει πάρα πολλές εξηγήσεις το «φαινόμενο» Ψωμιάδης. Καταρχήν, όσο αστείο κι αν ακούγεται, στη Θεσσαλονίκη υπάρχουν οικογένειες ολόκληρες, που είναι πάρα πολλές, –μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού– που ψηφίζει Νέα Δημοκρατία από παράδοση. Ακόμη και τον Πάσσαρη να έβαζε η Νέα Δημοκρατία, δεν τους ενδιαφέρει, αρκεί να βγει ο υποψήφιος της ΝΔ. Ένα άλλο κομμάτι είναι ότι ο λαϊκισμός του Ψωμιάδη αναμφισβήτητα είχε πολλά θύματα, δηλαδή αυτό το παραμύθι το τρώει πολύς κόσμος, ειδικά στη Θεσσαλονίκη γιατί εδώ υπάρχει –δυστυχώς– και η ηλίθια ανεγκέφαλη κόντρα με την Αθήνα. Ο λαϊκισμός, ο τοπικισμός, όλα αυτά συνετέλεσαν. Η περίπτωση Ψωμιάδη απέδειξε το γενικότερο πρόβλημα, δηλαδή το πόσο απερίσκεπτα ψηφίζει ο Έλληνας. Ψηφίζει για όλους τους υπόλοιπους λόγους, εκτός από την ουσία. Είναι τραγική η υπόθεση των εκλογών… Βλέπουμε γύρω μας συνεχώς θυμωμένους ανθρώπους. Συνεχώς! Τους βλέπουμε στις ειδήσεις, το βλέπουμε στους δρόμους να συζητούν μεταξύ τους και να λένε «δεν μπορούμε άλλο, δεν αντέχουμε άλλο» κι αυτοί οι ίδιοι θυμωμένοι άνθρωποι πάνε και ψηφίζουν τους ίδιους ανθρώπους που τους θύμωσαν, που τους υποτίμησαν τη νοημοσύνη τους, που τους προσέβαλαν, που τους είπαν ψέματα. Είναι ένα φαινόμενο που η Επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά!

Τι έχεις να πεις για την άποψη που έχει εκφραστεί τελευταία, κυρίως από ορισμένα αθηνοκεντρικά ΜΜΕ, ότι η Θεσσαλονίκη έχει καταντήσει συντηρητική και «χαμηλοτάβανη» πόλη, όπου ενδημούν φαινόμενα εθνολαϊκισμού τύπου «Ψωμιάδης»;

Η Θεσσαλονίκη σίγουρα δεν είναι μόνο αυτό. Υπάρχει μια Θεσσαλονίκη, που είναι ακριβώς το αντίθετο από αυτό που μόλις είπες. Είναι η εναλλακτική Θεσσαλονίκη, που συνήθως δεν παρουσιάζεται από τα ΜΜΕ. Δυστυχώς όμως η «βιτρίνα» της πόλης, αυτό που πολιτικά πρωταγωνιστεί, εμφανίζεται συντηρητικό. Οπότε αυτό που λένε τα αθηναϊκά ΜΜΕ είναι σωστό. Νομίζω μάλιστα πως τα αθηναϊκά ΜΜΕ είναι ιδιαίτερα φιλικά προς τη Θεσσαλονίκη, δεν νομίζω ότι έχουν κάποια έχθρα από τα νότια για τα βόρεια…

 

Πως βλέπεις την ελληνική τηλεόραση και τα Media;  

Είναι παραδομένα στην εμπορική επιτυχία! Οτιδήποτε είναι παραδομένο στην εμπορική επιτυχία –δεν το ενδιαφέρει τίποτε άλλο– εκ των πραγμάτων περιορίζεται η δημιουργικότητα του, η ποιότητά του, και ουσιαστικά ευνουχίζεται. Σε μια χώρα όπου υπάρχει παιδεία το να έχεις εμπορική επιτυχία είναι πιο ισορροπημένο, εφόσον ο κόσμος μπορεί να κρίνει ανάλογα. Εδώ στην Ελλάδα, πιστεύω πως δεν έχουμε παιδεία, αντίθετα έχουμε τρομακτικό έλλειμμα παιδείας. Κι επειδή, δυστυχώς, οι διαφημιστές και τα τηλεοπτικά προϊόντα για να «πουλήσουν» πατάνε στις αδυναμίες του αποδέκτη τους, του καταναλωτή, και, όχι μόνον δεν κάνουν τίποτε να τις διορθώσουν, αλλά φροντίζουν να τις διαιωνίζουν και να τις ενισχύουν. Κατά συνέπεια η άποψη μου για τα Media και την ελληνική τηλεόραση δεν είναι καθόλου καλή.

 

Παρ’ όλα αυτά υπάρχει κάποιο τηλεοπτικό πρόσωπο που εκτιμάς, που το θεωρείς αξιόλογο;

Δεν ξέρω αν ο Κλεάνθης Γρίβας, που εμφανίζεται αραιά και που σε κάποιες τηλεοπτικές εκπομπές, εντάσσεται σ’ αυτή την κατηγορία. Να, άνθρωποι σαν τον Κλεάνθη αξίζουν. Ξέρεις ο Κλεάνθης μπορεί να εμφανίζεται σε μια τετράωρη εκπομπή, να μιλήσει μόνον πέντε λεπτά, και μακάρι να μπορούσες να πάρεις μόνον αυτά τα πέντε λεπτά και να μη χρειαζόσουν όλη την υπόλοιπη εκπομπή…

Πρόσεξε όμως ποια είναι η χυδαιότητα του συστήματος των υπόλοιπων τύπων, που είναι ενταγμένοι απόλυτα στο Σύστημα –και βέβαια αυτή η χυδαιότητα είναι και άμυνα, γιατί δεν έχουν τη δυνατότητα να αμυνθούν– , είναι ότι αυτούς τους ανθρώπους, σαν τον Κλεάνθη, επειδή δεν μπορούν να τους αντιμετωπίσουν διαφορετικά, εντέχνως, προσπαθούν να τους αντιμετωπίσουν σαν να είναι γραφικοί. Πάνε να τους ακυρώσουν μ’ αυτόν τον τρόπο…

Μήπως όμως τελικά το επίπεδο της ελληνικής τηλεόρασης είναι μικρότερο από το επίπεδο του μέσου Έλληνα;

Το χειρότερο είναι που λένε πως «αυτό θέλει ο κόσμος». Επειδή δεν μπορείς αυτή την ποσότητα να την καλύψεις με ανθρώπους που μπορούν πράγματι να παράγουν κάτι ουσιαστικό –είναι πολύ λίγοι– γι’ αυτό λοιπόν τα Media έχουν επιλέξει τον εύκολο δρόμο των συνταγών αυτών των εκπομπών που παρακολουθούμε στις οθόνες μας. Εκπομπές που δεν απαιτούν πολύ δουλειά, πολύ ταλαιπωρία κι έχουν το πιο σίγουρο αποτέλεσμα.

 

Είναι η τηλεόραση ένα όπλο μαζικού Mind Control; Τι πιστεύεις σχετικά με τη χειραγώγηση, την «κατασκευή συναίνεσης» κλπ.;

Πιστεύω πως η τηλεόραση είναι όντως ένα πολύ ισχυρό μέσο. Είναι ένα εργαλείο που μπορεί να χρησιμοποιηθεί και για καλό και για κακό. Κι αν χρησιμοποιηθεί για κακούς σκοπούς, τότε η τηλεόραση μπορεί να κάνει πολύ κακό, όπως και κάνει πολύ κακό η τηλεόραση αυτή τη στιγμή που μιλάμε. Απονευρώνει τον τηλεθεατή, τον υπνωτίζει. Σου λέει μην ζεις τη ζωή σου, παρακολούθησε την! Η τηλεόραση είναι ένα φασιστικό μέσο. Δεν αφήνει καμιά αίσθηση σου ελεύθερη, να κάνει κάτι εκείνη τη στιγμή. Σου επιβάλλεται.

Βέβαια η τηλεόραση έχει και τα καλά της. Σκέψου για πόσους ηλικιωμένους ανθρώπους η τηλεόραση είναι η μόνη συντροφιά και παρηγοριά…

Πολλοί από αυτούς που κάθονται και βλέπουν τηλεόραση πιστεύουν πως δεν μπορούν να κάνουν μια άλλη ζωή, πως δεν έχουν αρκετά λεφτά για κάτι τέτοιο. Δεν χρειάζεσαι λεφτά. Βγες έξω στο δρόμο και ζήσε τη ζωή σου, μην την παρακολουθείς σαν τηλεθεατής. Ακόμη και καλή να ήταν η τηλεόραση, γιατί να κάθεσαι να παρακολουθείς;

Στατιστικά πάντως είμαστε ένας από τους πιο τηλεορασόπληκτους λαούς της Ευρώπης…

Δεν έχουμε αφήσει αρνητικό ρεκόρ που να μην έχουμε καταρρίψει! Κι αυτό γιατί δεν υπάρχει παιδεία, με την έννοια της καλλιέργειας και της κουλτούρας. Όχι με την έννοια της μόρφωσης.

 

Ποια είναι η άποψη σου για τους λεγόμενους Ελληναράδες; Για την ελληναράδικη έπαρση, που νομίζουμε π.χ. ότι είμαστε οι «καλύτεροι του χωριού»;

Νομίζω ότι όλοι μας, λίγο πολύ, είμαστε Ελληναράδες. Υπάρχει μια εξουσιομανία, μια αλαζονεία, μια ζηλοφθονία, μια αδιαφορία. Δυστυχώς υπάρχει αυτό το φαινόμενο. Το ξέρω, θα γίνω κουραστικός, αλλά κι αυτό το φαινόμενο συνδέεται με το γεγονός ότι δεν παράγεται παιδεία σ’ αυτόν τον τόπο.

 

Τι θα ήθελες δηλαδή εσύ να έχει γίνει στο ζήτημα της παιδείας; Στο ρωτάω αυτό επειδή, συν τοις άλλοις, αυτή την περίοδο γίνονται οι απεργίες των εκπαιδευτικών, οι καταλήψεις των σχολείων κ.α.

Αυτό δεν απαντιέται και τόσο εύκολα… Είναι ένα σύστημα που πρέπει να λειτουργήσει, που είναι τόσο πολύπλοκο και συνάμα τόσο απλό, και τόσα πράγματα που πρέπει να γίνουν…

 

Αλλά αν δεν αλλάξει η κοινωνία, πως θα αλλάξει το εκπαιδευτικό σύστημα; Κι από την άλλη αν δεν αλλάξει το εκπαιδευτικό σύστημα, τότε πως θα αλλάξει η κοινωνία; Μιλάμε δηλαδή για φαύλο κύκλο!

Ακριβώς. Συμφωνώ μαζί σου. Δυστυχώς η αρχική ευθύνη είναι του κράτους, της κυβέρνησης, που πρέπει να βάλει τα θεμέλια για τη δημιουργία ενός τέτοιου εκπαιδευτικού συστήματος, που αύριο-μεθαύριο θα παράγει καλλιεργημένους πολίτες. Μια από τις «μαύρες τρύπες» του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος είναι ότι δεν οδηγεί τον άνθρωπο να γίνει αυτό που πραγματικά θέλει να γίνει. Να ασχοληθεί μ’ αυτό που πραγματικά αγαπάει, έτσι ώστε να γίνει καλός σ’ αυτό και να δίνει την ψυχή του. Το μεγαλύτερο ποσοστό των εργαζομένων στην Ελλάδα σιχαίνεται τη δουλειά του. Θα έπρεπε να έχουμε ένα σχολείο το οποίο να διακρίνει τα ιδιαίτερα ταλέντα των παιδιών, τις επιθυμίες, τις αγάπες τους, και να τους οδηγεί προς τα εκεί. Είναι τεράστιο ζήτημα, που αν θες να το αναλύσουμε θα χρειαζόταν μια συζήτηση από μόνη της!

 

Έχουν δίκιο οι δάσκαλοι που απεργούσαν μέχρι πρόσφατα;

Ναι, εγώ πιστεύω ότι οποιοσδήποτε άνθρωπος στην Ελλάδα έχει δίκιο όταν απεργεί! (γελάει…) Το λέω μεταξύ σοβαρού και αστείου αυτό… Και δίκιο να μην έχει κάποιος που απεργεί, μόνο που βλέπεις κάποιον να κάνει κάτι, εκτός από το να βλέπει τηλεόραση, και να βγαίνει στους δρόμους –αυτό είναι ευχάριστο. Υπάρχει όντως μια κατηγορία εργαζομένων, που η εργασία τους είναι λειτούργημα και γι’ αυτό θα έπρεπε να είναι καλοπληρωμένη. Ένα από αυτά πιστεύω πως είναι οι εκπαιδευτικοί. Αλλά και οι εκπαιδευτικοί θα πρέπει να κάνουν την αυτοκριτική τους, δηλαδή κατά πόσο οι υπηρεσίες που παρέχουν, αξίζουν. Για παράδειγμα όλοι οι εκπαιδευτικοί θα έπρεπε να έχουν καλές γνώσεις παιδοψυχολογίας, για το πώς θα προσεγγίσουν τα παιδιά σε μια τρυφερή ηλικία… Πόσοι απ’ αυτούς ξέρουν να διαχειριστούν την «τρέλα» ενός εφήβου; Πόσοι απ’ αυτούς έχουν ελεύθερο μυαλό; Πόσοι απ’ αυτούς είναι πραγματικά ελεύθερα πνεύματα, που διδάσκουν τα παιδιά μας; Οι καθηγητές καλά κάνουν και απαιτούν, γιατί η θέση τους θα έπρεπε να είναι πολύ καλά αμειβόμενη, αλλά κι αυτοί με τη σειρά τους θα έπρεπε να προσφέρουν πραγματική μόρφωση.

 

Και οι δημόσιοι υπάλληλοι; Σατιρίζετε πολύ συχνά στο ΑΜΑΝ τα μαρτύρια των Ελλήνων πολιτών, που έρχονται καθημερινά αντιμέτωποι με τη γραφειοκρατία, τη διαφθορά, την αδιαφορία και την τεμπελιά των δημοσιών υπαλλήλων…

Οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι οι άνθρωποι που σιχαίνονται τη δουλεία τους. Και δυστυχώς οι μισοί Έλληνες δουλεύουν για να συντηρήσουν τους άλλους μισούς, που είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι. Είναι μια τελείως παρασιτική λειτουργία. Και για να μην τους ισοπεδώνουμε όλους, φαντάζομαι πως ένα 90% είναι παρασιτική λειτουργία. Το κράτος εξάλλου δεν στέκεται δίπλα σ’ έναν πολίτη, σ’ έναν επιχειρηματία. Το συγκεκριμένο κράτος δεν σέβεται τον πολίτη και τις περισσότερες φορές το βρίσκεις εχθρικό απέναντί σου. Να σου βάζει συνεχώς τρικλοποδιές. Σαν να σου θέλει να σου κάνει τη ζωή δύσκολη, ειδικά στον τομέα της επιχειρηματικότητας. Αν είσαι επιχειρηματίας στην Ελλάδα οι μεγαλύτεροί σου εχθροί είναι το κράτος και οι άνθρωποι που θα δουλέψουν για σένα. Αυτό λέει πολλά. Από τη μία έχεις το κράτος κι από την άλλη, τη νοοτροπία των εργαζομένων…

Στο πρώτο τεύχος του ΖΕΝΙΘ είχαμε κάνει ένα μεγάλο επιστημονικό αφιέρωμα στην Κάνναβη και είχαμε προβλήματα γιατί μας εμπόδισαν να εκδώσουμε το περιοδικό με το εξώφυλλο που είχαμε αρχικά επιλέξει. Φαίνεται πως το ζήτημα της αποποινικοποίησης της κάνναβης είναι ακόμη ένα ζήτημα ταμπού, απαγορευμένο στη σημερινή «δημοκρατική» Ελλάδα…

Κοίταξε, είχαμε κάνει πριν από χρόνια στην εκπομπή Confusio στην ΕΤ-3 ένα πενθήμερο για τα ναρκωτικά, και βγάζαμε πολλούς χρήστες κάνναβης «στον αέρα» τηλεφωνικά, οι οποίοι μας έλεγαν την εμπειρία τους κλπ. Μας είχε πάει κι εμάς κάποιος στον εισαγγελέα και μας έκανε μήνυση… Η περίπτωση της κάνναβης είναι, έτσι κι αλλιώς, μια από τις μεγαλύτερες απάτες παγκοσμίως. Καταρχήν είναι μεγάλη απάτη που ξεκίνησε κυρίως από τις καπνοβιομηχανίες, που άρχισαν να εκμεταλλεύονται εμπορικά τον καπνό. Είναι επικίνδυνο αυτό που γίνεται με την κάνναβη, και δυστυχώς τα μυαλά των γονέων, δεν είναι έτοιμα να ακούσουν αυτά τα πράγματα. Είναι επικίνδυνο γιατί βαπτίζεις αυθαίρετα την κάνναβη «ναρκωτικό» και τη βάζεις στο ίδιο καζάνι με την ηρωίνη, την κοκαΐνη, τα χάπια κλπ. αυτό είναι εξαιρετικά επικίνδυνο γιατί ένα παιδί, που τα περισσότερα ίσως κάποια στιγμή δοκιμάσουν κάνναβη –γιατί είναι πάρα πολύ εύκολο να συμβεί αυτό– θα υποθέσει ότι αυτό που άκουγε από τη μάνα του τόσον καιρό περί ηρωίνης, κοκαΐνης είναι το ίδιο. Δεν είναι όμως το ίδιο! Θα υποθέσει όμως ότι είναι το ίδιο και κατά συνέπεια με μεγαλύτερη άνεση θα δοκιμάσει κάποια στιγμή ηρωίνη, κοκαΐνη και οποιοδήποτε άλλο χημικό… Και βέβαια είναι και σκανδαλώδες να έχεις ελεύθερο το τσιγάρο, που καπνίζεις αυτή τη στιγμή εσύ, το οποίο είναι πολύ χειρότερο «ναρκωτικό», να έχεις ελεύθερο το αλκοόλ και να απαγορεύεις την κάνναβη. Πρόκειται για μεγάλο εμπορικό σκάνδαλο! Προσωπικά δεν είμαι υποστηρικτής της χρήσης της κάνναβης, αλλά δεν είμαι υπέρ και της απαγόρευσης. Είμαι κατά της απαγόρευσης.

 

Η ελληνική κοινωνία είναι έτοιμη για την αποποινικοποίηση της κάνναβης, όπως έχει άλλωστε γίνει ήδη σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες;

Δύσκολο. Αν οι μανάδες ενδιαφερόντουσαν πραγματικά για τα παιδιά τους, θα έπρεπε αυτή η υπόθεση με την κάνναβη να είχε ξεκαθαριστεί, γιατί υπάρχει πολύ παραπληροφόρηση, και αυτός είναι ο λόγος που τα παιδιά οδηγούνται στα πραγματικά ναρκωτικά και στα χημικά.

 

 Και για τα πραγματικά ναρκωτικά; Ποια θα έπρεπε να είναι η στάση της κοινωνίας απέναντι στους εξαρτημένους ανθρώπους;

Οι άνθρωποι αυτοί είναι ασθενείς. Θα έπρεπε να αγκαλιάζουμε με τρομακτική προσοχή. Θα σου πω κάτι τρελό… Η «Ιθάκη», η θεραπευτική κοινότητα, –και νιώθω άσχημα γι’ αυτό, γιατί δεν έχουμε ανταποκριθεί ακόμη– μας έκανε μια πρόταση να παράγουμε ένα τηλεοπτικό σποτ για τα ναρκωτικά. Ουσιαστικά δεν το κάναμε ακόμη –και δεν έγινε και τότε– γιατί δεν ξέραμε τι να πούμε. Κι εγώ τους έλεγα ότι νιώθω πάρα πολύ ηλίθιος να βγω σ’ ένα σποτ και να πω «μην παίρνετε ναρκωτικά», «τα ναρκωτικά σκοτώνουν» κ.α. Αν θέλουμε να είμαστε λίγο άνθρωποι –είναι πολύ οξύμωρο αυτό που θα πω– τότε η κοινωνία μας, έτσι όπως έχει εξελιχθεί, είναι για να παίρνεις ναρκωτικά! Είναι τόσο απάνθρωπη η κοινωνία μας, που οι ευαίσθητοι άνθρωποι δεν το αντέχουν αυτό το πράγμα. Δεν αντέχεται αυτή η σκληρότητα, αυτή η απανθρωπιά της κοινωνίας. Φυσικά και δεν είναι η λύση τα ναρκωτικά, αλλά πρέπει να δείξουμε πολύ μεγάλη κατανόηση για τους ανθρώπους που δεν είναι τόσο δυνατοί, είναι ευαίσθητοι και τελικά οδηγούνται εκεί. Πρέπει να τους αγκαλιάζει με απίστευτη κατανόηση η κοινωνία και εκεί στεναχωριέμαι, επειδή είμαι Θεσσαλονικεύς, και γνωρίζω ότι στην πόλη μας υπήρξαν πολλές αντιδράσεις όταν πήγαν να δημιουργηθούν κέντρα μεθαδόνης σε διάφορες περιοχές για να τους βοηθήσουν, όπως υπήρξαν αντιδράσεις και για τους ασθενείς με AIDS, για παιδιά με ειδικές ανάγκες… Κι εκεί βλέπεις πλέον το φαινόμενο του κοινωνικού ρατσισμού.

 

Τελικά είναι ρατσιστική η ελληνική κοινωνία;

Εγώ πιστεύω πως είναι άθελά της. Σαν «ποιότητα ανθρώπου» δεν είναι ρατσιστής ο Έλληνας. Αλλά η άγνοια και η έλλειψη παιδείας που έχει τον κάνει ρατσιστή.

 

Είναι ομοφοβική η κοινωνία μας;

Εννοείται αυτό. Μάλιστα έχω γράψει και σχετικό άρθρο στην εφημερίδα ΤΟ ΘΕΜΑ, το οποίο μπορώ και να σας το στείλω… Η άποψη μου είναι ότι πρέπει να επιτρέπεται ο γάμος μεταξύ των ομοφυλόφιλων, γιατί είναι δικαίωμα τους. Δεν μπορείς να τους το απαγορεύσεις. Είναι αποκλειστικό δικαίωμα δύο ανθρώπων που θέλουν να ενώσουν τις ζωές τους και πρέπει να έχουν όλα τα δικαιώματα με τους άλλους ανθρώπους.

 

Ναι, αλλά τι γίνεται σχετικά με την «αναπαραγωγή του είδους», μπορούν τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια να έχουν οικογένεια με παιδιά κλπ.;

Τα ζευγάρια αυτά μπορούν να δώσουν μια τεράστια λύση σε παιδιά που δεν τα υιοθετεί κανένας αυτή τη στιγμή. Μπορούν να υιοθετήσουν κάλλιστα ένα παιδί. Προσωπικά προτιμώ ένα ζευγάρι ομοφυλόφιλων, που αγαπιούνται και ζουν αρμονικά να μεγαλώσει ένα παιδί, παρά ένα ζευγάρι ετεροφυλόφιλων που σκοτώνονται όλη τη μέρα, φωνάζουν, τσιρίζουν, πλακώνονται… Μέσα στο δικό μου το μυαλό δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα.

Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια μεγάλη συρροή μεταναστών στην Ελλάδα, που αλλάζει αναπόφευκτα τα ποσοτικά και ποιοτικά χαρακτηριστικά του πληθυσμού της χώρας. Υπάρχουν βέβαια και αντιδράσεις, υπάρχει μια δυσκολία αποδοχής του Άλλου και του διαφορετικού. Κι Αυτές οφείλονται στο έλλειμμα παιδείας που ανέφερες προηγουμένως;

Νομίζω πως το θέμα των μεταναστών είναι διαφορετικό σε σχέση π.χ. με το θέμα αποδοχής των ομοφυλόφιλων. Έχει κάποιες διαφορές… Η αλήθεια όμως είναι ότι φοβόμαστε το διαφορετικό. Είμαστε συντηρητικοί, γιατί δεν έχουμε την κατάλληλη παιδεία για να είμαστε κάπως προοδευτικοί. Όλο το πράγμα από εκεί ξεκινάει. Όποιος σήμερα στην Ελλάδα έχει πραγματική κουλτούρα είναι είτε επειδή το μυαλό του οδηγήθηκε ενστικτωδώς εκεί, είτε επειδή η οικογένεια του τον βοήθησε, είτε επειδή ήταν τυχερός κι έπεσε σ’ έναν ανοιχτόμυαλο καθηγητή-εξαίρεση, πάντως όχι μέσα από ένα οργανωμένο σύστημα… Σε κάθε περίπτωση πρόκειται για ένα τυχαίο γεγονός, που βεβαίως δεν οφείλεται στο εκπαιδευτικό μας σύστημα.

 

Προσωπικά πιστεύω πως οι λιγοστοί σκεπτόμενοι Έλληνες είναι «απομεινάρια σφαγμένου λαού», με την έννοια ότι γλίτωσαν από την «πνευματική γενοκτονία» που επιφυλάσσει στα Ελληνόπουλα, τόσο η κοινωνία, όσο και το εκπαιδευτικό μας σύστημα. Μέχρι την ενηλικίωση ελάχιστοι έχουν απομείνει που να μην έχουν προδώσει τον εαυτό και όνειρά τους. Βλέπεις το Σύστημα δεν είναι προγραμματισμένο να παράγει ανθρώπους σαν κι εμάς –είμαστε προϊόντα «ατυχήματος», το «Σφάλμα», όπως και στην ταινία Matrix

Ναι, όπως το λες, το «Σφάλμα». Σίγουρα το Matrix είπε πολλά πράγματα… Ζούμε, κατά κάποιον τρόπο σ’ ένα Matrix, όπου όλα τείνουν να γίνουν πλασματικά. Κι εκείνο που, κατά την άποψή μου, είναι τελείως πλασματικό είναι η δημοκρατία.

 

Έχουμε ή δεν έχουμε δημοκρατία;

Πιστεύω ότι δεν έχουμε δημοκρατία. Έχουμε απλώς κάποια «δημοκρατικά δικαιώματα» ως άλλοθι για την έλλειψη της πραγματικής δημοκρατίας. Έχουμε το γαρνίρισμα του φαγητού χωρίς να έχουμε το κυρίως γεύμα. Και το Matrix στο οποίο ζούμε αυτή τη στιγμή, παράγεται κυρίως από τα Media, από το τεράστιο αυτό σύστημα στο οποίο κυριαρχεί η τηλεόραση.

 

Λένε ότι τα Media είναι σήμερα η πλέον κυρίαρχη δύναμη, επειδή κατασκευάζουν την εικόνα που έχει μια κοινωνία για τον εαυτό της. Άρα ελέγχουν την κοσμοαντίληψη μιας κοινωνίας. 

Δεν κατασκευάζουν απλώς την εικόνα που έχει μια κοινωνία για τον εαυτό της, κατασκευάζουν τη μορφή της κοινωνίας. Νομίζω ότι καθορίζουν, δεν καθρεπτίζουν. Αν λειτουργούσαν με σεβασμό θα καθρέφτιζαν, αλλά επεμβαίνουν τόσο δυναμικά που πλέον καθορίζουν τα πράγματα.

 

Ποια είναι η άποψη σου για τον αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο και τον τρόπο με τον οποίο χειρίστηκε αρχικά τα Media. Τον έχετε άλλωστε σατιρίσει ουκ ολίγες φορές στο ΑΜΑΝ…

Γενικότερα εγώ τα ‘χω με τους παπάδες. Όχι με τον παπά του χωριού ή της ενορίας, τα ‘χω με τη διοίκηση της Εκκλησίας και με πολλούς «παπάδες». Θεωρώ ότι είναι από τους μεγαλύτερους αλήτες της κοινωνίας μας, επειδή την αλητεία τους τη βασίζουν πάνω σε ιερά πράγματα όπως η θρησκεία, που είναι καταφύγιο των ανθρώπων, ακόμη και όταν δεν πιστεύεις. Κάνουν την πιο χυδαία χρήση ενός από τα πιο ιερά πράγματα, όπως είναι η πίστη των ανθρώπων. Γι’ αυτό και τα ‘χω πολύ μαζί τους. Δεν τους γουστάρω καθόλου. Ενώ, πρόσεξε, είμαι φανατικός οπαδός του Λόγου του Χριστού, τον βρίσκω πολύ επαναστατικό. Πιστεύω πάρα πολύ στα λόγια του Χριστού. Αλλά απεχθάνομαι τους παπάδες, δεν τους μπορώ καθόλου. Και τον Χριστόδουλο επίσης πολύ. Από την πρώτη στιγμή που εμφανίστηκε είπα ότι αυτός είναι ένας πολύ επικίνδυνος άνθρωπος. Με μια κουβέντα αυτοί που υποτίθεται ότι εκπροσωπούν τη θρησκεία, προσβάλλουν με τον πιο βάναυσο τρόπο αυτό που υποτίθεται ότι εκπροσωπούν. Η καθημερινότητα και η παρουσία τους το προσβάλει. Αν υπάρχει Παράδεισος και Κόλαση, είναι οι μόνοι που θα πάνε κατευθείαν στην Κόλαση!

 

 

Στο ΑΜΑΝ απλώς «πουλάτε τρέλα» ή θέλετε να περάσετε και κάποια μηνύματα στον τηλεθεατή;

Νομίζω ότι είναι φανερό εδώ και πολλά χρόνια πλέον ότι το ΑΜΑΝ είναι μια πολιτικοκοινωνικό σατυρική εκπομπή, που «τρέλα δεν πουλάμε» σε καμία περίπτωση!

 

Η σάτιρα είναι ένα επαναστατικό μέσο;

Είναι ένα πολύ δυνατό μέσο. Για παράδειγμα η σάτιρα απαγορεύεται στα δικτατορικά καθεστώτα, επειδή τους ενοχλεί και σε προσωπικό επίπεδο. Χτυπάει και στην ψευτο-αξιοπρέπεια των εξουσιομανών. Τους χαλάει την Εικόνα. Η σάτιρα έχει και μια αλητεία μέσα της, μιας καλώς εννοούμενη αλητεία. Δεν στέκεται στα προσχήματα, στους τύπους. Ακόμη και μέσα στα πλαίσια μιας πολιτικής συζήτησης ο χειρότερός αντίπαλος θα κρατήσει τα πολιτικά προσχήματα και το «πολιτικό πρωτόκολλο». Η σάτιρα όμως δεν ενδιαφέρεται γι’ αυτό. Δεν έχει όρια. Χτυπάει κατευθείαν στην ουσία. Σε ξεγυμνώνει. Αν το αξίζεις σε ξεφτιλίζει! Κι αν βέβαια οι άνθρωποι μπορούν να δεχτούν τη σάτιρα με χιούμορ, είναι άνθρωποι θα πιάσουν και το μήνυμα και στο μέλλον θα προσπαθήσουν να διορθώσουν αυτά μέσω των οποίων τους σατιρίζουν. Υπάρχουν βέβαια και πολλά είδη σάτιρας. Υπάρχει και η παρωδία που εμένα προσωπικά δεν με ενδιαφέρει, δηλαδή να πάρεις έναν άνθρωπο και να διακωμωδήσεις τον τρόπο με τον οποίο μιλάει, τα τικ που έχει, την προφορά του κλπ.  Μ’ αρέσει να βλέπω παρωδίες, τις λατρεύω, αλλά προτιμώ να κάνω σάτιρα, όπου σατιρίζω καταστάσεις. Με τη σάτιρα βγάζεις την αλήθεια που προσπαθούν να κρύψουν και την κάνεις πιο εμφανή στα μάτια του κόσμου. Ξεσκεπάζεις το ψέμα και την υποκρισία.

 

Υπάρχει λογοκρισία στην ελληνική τηλεόραση;

Υπάρχει, και το θέμα είναι ποιοι τι δέχονται και ποιοι όχι. Εμείς, μπορώ να σου πω, ότι δεν δεχθήκαμε καμία λογοκρισία. Εμείς. Με όποιες κι αν ήταν οι συνέπειες. Ήμασταν διατεθειμένοι να σταματήσουμε και τις εκπομπές μας. Άρα η λογοκρισία έχει να κάνει με τον καθένα και τι είναι διατεθειμένος να θυσιάσει για να μην την υποστεί. Απόπειρες λογοκρισίας πάντα θα υπάρχουν. Το θέμα είναι την δέχεσαι; Την ανέχεσαι; Μπορείς να χάσεις ακόμη και τη δουλειά σου, αλλά…

 

Αντώνη, ζεις στη Θεσσαλονίκη, όπως άλλωστε και τα υπόλοιπα παιδιά του ΑΜΑΝ. Αυτό είναι πλεονέκτημα ή μειονέκτημα εφόσον κάνεις μια εκπομπή που εκπέμπεται από ένα κανάλι της Αθήνας;

Είναι προσωπικό πλεονέκτημα, αλλά επαγγελματικό μειονέκτημα. Στην Αθήνα δεν βρίσκονται μόνον οι διάφορες κλίκες, αλλά και οι περισσότεροι επαγγελματίες της δουλειάς. Πολλά πράγματα ίσως να ήταν πιο εύκολα εκεί. Αλλά είναι θέμα προσωπικής επιλογής. Αλλά και στη Θεσσαλονίκη έχεις πλεονεκτήματα. Καταρχάς σε χωρίζει μια απόσταση ασφαλείας 504 χιλιομέτρων από όλο αυτό το τσίρκο και τη γελοιότητα των MME της Αθήνας, το οποίο βέβαια τσίρκο και η Θεσσαλονίκη κάνει ότι μπορεί για να το μιμηθεί, να το αντιγράψει, για να συμμετέχει και αυτή. Έχουμε κάποια περιοδικά που θέλουν να γίνουν σαν τα αντίστοιχα της Αθήνας. Έχουμε ανθρώπους που μπλέκονται με τα ΜΜΕ και το πρώτο τους μέλημα είναι να τρέξουν στην Αθήνα για να συμμετέχουν στα πάρτι, να βγουν στα λάιφσταϊλ περιοδικά. Όλα αυτά είναι ουσιαστικά ένας κομπλεξισμός.

 

Πως σου φαίνεται ο Μπους και η αμερικανική εξωτερική πολιτική;

Είναι πραγματικά να καθόμαστε και να προβληματιζόμαστε πως είναι δυνατόν ο άνθρωπος που κατά κάποιον τρόπο διοικεί τον πλανήτη είναι τόσο βλάκας. Πως γίνεται αυτό το πράμα; Πως τα κατάφερε έτσι η ανθρωπότητα; Ο Μπους είναι ένας επικίνδυνος άνθρωπος και είναι επικίνδυνος γιατί είναι χαζός. Είναι φανερό αυτό. Ακόμη κι εμείς που δεν τον γνωρίζουμε λέμε τόσο εύκολα ότι είναι χαζός. Το πρόβλημα είναι ότι τα πολιτικά συστήματα έχουν απομακρύνει τόσο πολύ τους σοβαρούς ανθρώπους από την πολιτική. Κανένας σοβαρός άνθρωπος δεν μπαίνει στη διαδικασία να περάσει όλες αυτές τις γελοιότητες που απαιτούνται πλέον για να προωθηθεί σε ένα πολιτικό σύστημα, επειδή η πολιτική είναι σαν προϊόν διαφημιστικό. Διαφημιστικά όλο το «πακέτο» που χρειάζεται για να πείσει τον κόσμο ότι αυτοί αξίζουν είναι γελοίο για έναν ουσιαστικά σοβαρό άνθρωπο, οπότε αυτοί που μπαίνουν μέσα είναι οι αντίστοιχα γελοίοι, εξουσιομανείς και ματαιόδοξοι τύποι που δεν μπορούν να κάνουν και τίποτε άλλο. Όλο αυτό βασίζεται σε ένα πούλημα μούρης, σε ένα ψέμα και κατά συνέπεια το πολιτικό μας σύστημα παράγει τους πλέον άχρηστους ανθρώπους για να πρωταγωνιστούν σ’ αυτό. Ο Μπους είναι ένας από αυτούς.

 

Στην Ελλάδα όμως έχουμε και το φαινόμενο της οικογενειοκρατίας, όχι μόνον στην οικονομία αλλά και στην πολιτική… 

Αυτό σημαίνει, όπως είπαμε και πριν, ότι δεν υπάρχουν ικανοί και σοβαροί άνθρωποι που μπαίνουν στην πολιτική κι έτσι διαιωνίζονται τα «παιδιά του μπαμπά». Τζάκια πολιτικών. Είναι τραγικό.

 

Υπάρχει βέβαια και η γεροντοκρατία στη χώρα μας, με τους νέους ανθρώπους να καταπιέζονται και να μην μπορούν να εξελιχθούν εξ αιτίας της…

Στην Ελλάδα είναι μειονέκτημα να είσαι νέος. Στο πετάν στα μούτρα σαν μειονέκτημα. Κι εγώ, επειδή ξεκίνησα πάρα πολύ μικρός, το έζησα έντονα παλιά. Πολύ χρησιμοποιούν το ότι είναι μεγάλοι στην ηλικία ως κάποιου είδους επιχείρημα… Σε οποιαδήποτε άλλη κοινωνία είναι πλεονέκτημα, στην Ελλάδα όμως είναι μειονέκτημα.

 

Εσύ Πόσο χρονών είσαι;

Τριανταοκτώ! (σ.σ. το 2006) Θεωρώ τον εαυτό μου πολύ νέο ακόμα και νιώθω πολύ νέος…

 

Τι είναι αυτό που σε εμπνέει στη ζωή σου;

Η μουσική, η μεγαλύτερη  μου αγάπη. Και με εμπνέουν οι άνθρωποι που είναι διατεθειμένοι να θυσιάσουν το οποιοδήποτε βόλεμα τους για τις ιδέες τους. Αυτοί που δεν προδίδουν, αλλά αγωνίζονται για τις αρχές τους. Οι έντιμοι άνθρωποι. Εμπνέομαι από ιδανικά, καθώς κι από πολλά βιβλία και συγγραφείς, από ταινίες κι από την τέχνη γενικότερα.

 

Ποια είναι σήμερα η σχέση σου με τη μουσική;

Μου λείπει η μουσική, επειδή τώρα τελευταία την έχω παραμελήσει λιγάκι. Αλλά όμως πήρα την απόφαση να επιστρέψω και στα ραδιοφωνικά και στη μουσική ενεργά. Εγώ ζω με τη μουσική. Πάντα μέσα στο μυαλό μου υπάρχει ένας ρυθμός… (σιγοτραγουδάει).

 

Έχεις σχέδια για το μέλλον;

Δεν έχω σχέδια για το μέλλον. Απλά θέλω να κάνω μερικά πράγματα, όπως κινηματογράφο, μια ταινία –ίσως και παραπάνω. Επίσης ραδιόφωνο, κάποια πράγματα που έχουν σχέση με την τηλεόραση… Δεν έχω όμως κάποιο συγκεκριμένο σχέδιο… Α, και θέλω επιτέλους να κάνουμε κάτι όλοι μαζί οι άνθρωποι για να αλλάξουν μερικά πράγματα στον κόσμο!

 

Εκτός από το πρόβλημα του ελλείμματος παιδείας στην Ελλάδα που επισήμανες, ποιο άλλο είναι το σημαντικότερο, για σένα, πρόβλημά μας;

Τα μυαλά μας δεν είναι ελεύθερα, δεν είναι ανοικτά. Είναι πολύ καλουπωμένα, λειτουργούν με συγκεκριμένους τρόπους σκέψης. Μεταφέρονται κάποια πράγματα από τις προηγούμενες γενιές, και δεν μπαίνουμε καν στον κόπο να τα αμφισβητήσουμε. Και μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του συστήματος είναι ότι σε μεγάλο βαθμό έχει καταφέρει να ευνουχίσει την αμφισβήτηση των νέων προς τα πράγματα. Παλιότερα η νεολαία αντιδρούσε περισσότερο σ’ αυτά τα πράγματα.

 

Και ποιος ευθύνεται γι’ αυτό;

Τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης!

 

Είσαι αισιόδοξος;

Όχι ιδιαίτερα, αλλά θα ήμουν αν έβλεπα «κάτι» να γίνεται στον κόσμο. Κρατώ πάντως μια αισιόδοξη σκέψη, με την έννοια ότι αν «πιάσεις πάτο» τότε μόνο προς τα πάνω μπορείς να πας. Καμιά φορά όμως ο «πάτος» μπορεί να πάει και πιο βαθιά…

 

Όπως το να αρχίσεις να χρωστάς στις τράπεζες, όπως όλο και περισσότεροι Έλληνες στη χώρα μας, που χρεώνονται βάζοντας υποθήκη το μέλλον τους.

Αυτό είναι φυλακή. Αν καθίσεις να σκεφτείς πως υπάρχουν άνθρωποι που ζουν όλη τους τη ζωή κυριολεκτικά προσπαθώντας να ξεπληρώσουν τους τρέχοντες λογαριασμούς, το σπίτι που ζουν και το όνειρο τους να πάρουν ένα καλό αυτοκίνητο… Κυριολεκτικά έτσι περνάει ΟΛΟΚΛΗΡΗ η ζωή τους. Αυτή είναι η επιτυχία του συστήματος: μπαίνεις στη φυλακή, εθελοντικά! Εσύ επιλέγεις το κελί σου. Σου δημιουργούν ανάγκες. Σου κάνουν να πιστεύεις ότι έχεις ανάγκες, τις οποίες στην πραγματικότητα δεν τις έχεις και η προσπάθεια σου να καλύψεις αυτές τις ψεύτικες ανάγκες, αυτό είναι φυλακή.

Επίσης σου κάνουν να φοβάσαι, σου δημιουργούν ένα σωρό ανασφάλειες κι ο καταναλωτισμός μετά είναι το ναρκωτικό και το έπαθλο. Εκεί μόνο μπορείς να εκτονωθείς, στον καταναλωτισμό. Η κοινωνία μας πλέον είναι απολύτως καταναλωτική, όπου δεν πρωταγωνιστεί το πνεύμα.

 

Ποιο, θεωρείς, πως είναι το νόημα της ζωής;

Να κάνεις πράγματα που σε γεμίζουν. Να έχεις λαχτάρα να ξυπνήσεις. Να ξυπνήσεις κι όταν κάνεις αυτό που θέλεις να κάνεις να νιώθεις γεμάτος. Μια από τις μεγάλες φάρσες που θεωρώ ότι έχει παιχτεί στη Φύση είναι η ανθρώπινη ευφυΐα: πιθανόν η ζωή να μην έχει κανένα νόημα και πρέπει εσύ να της δώσεις νόημα.

 

Σημείωση: Η συνέντευξη αυτή πάρθηκε το Νοέμβριο του 2006 για λογαριασμό του περιοδικού ΖΕΝΙΘ. Από τότε πολλά άλλαξαν, ορισμένα όμως παρέμειναν τα ίδια. Έτσι και αυτή η συνέντευξη με τον Αντώνη Κανάκη παραμένει σε ορισμένα σημεία της εξαιρετικά επίκαιρη.

 Πηγή: ZENIΘ Νο 12, Δεκέμβριος 2006

Advertisements

One thought on “ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΑΝΑΚΗΣ

  1. Παράθεμα: «Πρέπει να κατατροπώσω τον (ψευτο-)εγωισμό μου», σκέφθηκα, «να αναζητήσω την αληθινή αξιοπρέπεια» – knoltowordpress

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.