Μαρία Παπαγιαννίδου

Μαρία Παπαγιαννίδου

Αντίο AIDS!

 

Η Μαρία Παπαγιαννίδου είναι ένα δημόσιο πρόσωπο, διαφορετικό από τα υπόλοιπα. Καμιά κλίκα, καμιά παρέα και κανένας «μπάρμπας από την Κορώνη» δεν ανέδειξε την Μαρία σε δημόσιο πρόσωπο.  Πριν λίγα χρόνια βραβεύτηκε ως «γυναίκα της χρονιάς» αλλά η βράβευση της έγινε μάλλον με ένα πνεύμα ισοπεδωτικής ισότητας και όχι για τον πραγματικά τιτάνιο αγώνα της Μαρίας για τη ζωή της και την επιβίωση της, όχι μόνο ως βιολογικής οντότητας, αλλά και ως προσωπικότητας και ως κοινωνικής οντότητας. Βλέπετε η Μαρία ξέφυγε από την ανωνυμία του «ασθενή του AIDS», τους υποδοχείς και τις συμπεριφορές που η κοινωνία αναπτύσσει για αυτόν, το ιατρικό πατρονάρισμα και ξανάγινε η Μαρία η Παπαγιαννίδου, ένα πρόσωπο, ένας άνθρωπος, μια γυναίκα. Η Μαρία επαναδιεκδίκησε τη ζωή της από το «στίγμα» και από τους ανθρώπους που στιγμάτιζαν με χαμόγελο και κατανόηση. Η απόλυτα βιωματική διαδρομή της Μαρίας μέσα στα χρόνια, μέσα στην κοινωνική και την ιατρική προκατάληψη και συγκατάβαση, το ταξίδι της θαρραλέας ζωής της μέχρι τώρα αποτυπώνεται στο τελευταίο και πιο πλήρες βιβλίο της, το Αντίο AIDS! (εκδ. Οξύ), ένα ύμνο στην αξία της ανθρώπινης ζωής και στο πως οι προσπάθειες ενός και μόνο ανθρώπου μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο, τουλάχιστον τον δικό του κόσμο για αρχή…

Συνέντευξη στον Πέτρο Αργυρίου

Έχω την εντύπωση ότι με αυτό το βιβλίο νιώθεις ότι γιορτάζεις το τέλος ενός μεγάλου ταξιδιού.

Είναι για την ακρίβεια διπλός εορτασμός. Το τέλος ενός μεγάλου ταξιδιού και η αρχή μιας νέας διαδρομής όπου θα τα ξέρω όλα καλύτερα. Σπάνια δίνεται στον άνθρωπο η δυνατότητα να έχει μια δεύτερη ευκαιρία. Σε κανέναν βέβαια δεν εύχομαι να του συμβεί με αυτό τον τρόπο, αλλά όπως ήρθαν τα πράγματα στη δική μου περίπτωση θεωρώ τον εαυτό μου προνομιούχο πια. Όχι μόνο έτσι σοφή που έγινα ήδη θα κατάλαβα οι Ιθάκες τι σημαίνουν, αλλά μπορώ να αξιοποιήσω τη σοφία  μου με μια νέα προσπάθεια. Δεν ήμουν προετοιμασμένη για κάτι τέτοιο. Το βιβλίο Αντίο AIDS! γράφηκε για να συνειδητοποιήσω τι είχε συμβεί. Ήταν ένα είδος ευθύνης που ανέλαβα γράφοντάς το, ήξερα ότι θα συγκεντρώσω πάνω μου όλα τα βλέμματα, έπρεπε να είμαι ακριβής, σαφής, προσεκτική, εμπεριστατωμένη, με κούρασε πολύ αυτή η εργασία. Ήταν το απαραίτητο μεσοδιάστημα για να περάσω από τη μια ζωή στην άλλη, ένα καθαρτήριο. Μια εκτόνωση!

Τι συνάντησες στην διάρκεια του πρώτου ταξιδιού;

Συναισθήματα πρωτόγνωρα. Πρώτον βρέθηκα για δέκα χρόνια στην ανάγκη να κρύβομαι από τη μαμά, τον μπαμπά και τον αδελφό μου. Μέσα στο σπίτι μας. Αυτό δεν μπορούσα να το φανταστώ ποτέ. Κρατούσα ένα πολύ σοβαρό μυστικό που θα άλλαζε τις ζωές τους όταν το μάθαιναν, και αυτό με έκανε ένοχη. Το έριξα στη δουλειά και μπορούσα να παίρνω ικανοποίηση από τις επιτυχίες μου, αλλά το άλλο θέμα παρέμενε κλειδωμένο μέσα μου και απειλούσε να τα τινάξει όλα στον αέρα. Περίμενα να τελειώσει αυτή η ιστορία, να αποκαλυφθεί η αλήθεια, να φύγω απ΄ αυτό τον κόσμο, να εξαφανιστώ. Μου είχαν πει το 1985 ότι έχω 10 χρόνια ζωής στην καλύτερη περίπτωση, και τόσο άντεξα. Σα να μετρούσε ο χρόνος αντίστροφα. Το 1995 αρρώστησα και ένιωσα σχεδόν ανακούφιση. Δεν ήθελα άλλο να παίζω διπλό παιχνίδι. Αλλά θα ακολουθούσαν άλλα 12 χρόνια πανικού. Αυτά πια ήταν μια διαρκής παράταση –ζωής, αγωνίας, απογοήτευσης, θλίψης. Νοσοκομεία, φάρμακα, απόγνωση, ελπίδα, ξανά απόγνωση. Είχα εγκαταλειφθεί στη φροντίδα των άλλων, δεν μου ανήκε πια ο εαυτός μου…

Είναι κι αυτό ένα περίεργο συναίσθημα, να μην έχεις καμία έγνοια, κανένα άγχος, καμία επαφή με τον έξω κόσμο. Να είσαι αλλού. Γίνεσαι ξαφνικά θεατής, κάπου πολύ μακριά από την πραγματικότητα όπου τίποτα δεν μπορεί να σε αγγίξει. Μπορεί να σε βασανίζουν, κι εσύ να αντέχεις τα πάντα. Δεν ήξερα ότι έχω τέτοιες αντοχές. Κράτησε κι αυτό πάρα πολύ, και δεν έλεγε να τελειώσει. Έπρεπε κάτι να κάνω και δεν έβλεπα τι. Στα τέλη του 2005 πέθανε ο πατέρας μου. Μου φάνηκε ότι το έκανε για να μου ανοίξει τον δρόμο. Αυτομάτως το τοπίο μεταβλήθηκε. Αρχές του 2006 ξεκίνησα την ιστοσελίδα μου, ανακάλυψα την «άλλη πλευρά» του AIDS, παντρεύτηκα, έγραψα δύο βιβλία, λυτρώθηκα. Απέκτησα γνωστούς και φίλους στα πέρατα αυτού του κόσμου, άλλαξε η ματιά μου, διευρύνθηκε η σκέψη μου. Και διαπίστωσα ότι δεν θέλει πολύ ο άνθρωπος για να αρχίσει ξανά να θυμώνει, να αγχώνεται, να ζητάει διαρκώς περισσότερα. Αλλά τώρα έχω πλεονέκτημα όσον αφορά τις επιλογές μου. Και απολαμβάνω διπλά την κάθε στιγμή, την κάθε λεπτομέρεια στις λέξεις και τις πράξεις των άλλων.

Βέβαια, το να είσαι ένας πρώην ασθενής του AIDS σε έναν κόσμο όπου το AIDS δεν θεραπεύεται, είναι λιγάκι δώρον άδωρο. Η στάμπα του AIDS σε ακολουθεί εφ’ όρου ζωής και μοιάζει αδύνατον να εξηγήσεις στους άλλους ότι το όλο ζήτημα μπορεί να ήταν κάτι τελείως διαφορετικό. Διακρίνεις την πλαστή πραγματικότητα μέσα στην οποία ζούμε και καταλαβαίνεις ότι οι άλλοι γύρω σου δεν είναι σε θέση να το δουν. Αυτό δεν ξέρω αν είναι ευχή ή κατάρα.

Πες μου κάτι Μαρία: γιατί η αμφισβήτηση μιας επιστημονικής θέσης, όπως αυτή της εξίσωσης του HIV με το Σύνδρομο Επίκτητης Ανοσοανεπάρκειας, θεωρείται επικίνδυνη αίρεση; Γιατί ακόμη και στην μικρή ελληνική κοινωνία, άνθρωποι προοδευτικοί και αναντίρρητα ευφυείς και άνθρωποι με ιδιαίτερες ευαισθησίες και κοινωνική προσφορά, κάνουν το ίδιο; Νιώθουν ένα ιερό θα ‘λέγε κανείς καθήκον να σου επιτίθενται σφόδρα; Τι καινά δαιμόνια έφερες που σκανδάλισαν την εικόνα που έχουν για τον κόσμο και το AIDS;

Αυτή την απορία είχα κι εγώ στην αρχή. Όταν άρχισα να θέτω ασυνήθιστα ερωτήματα στο κοινό της ιστοσελίδας μου http://www.hivwave.gr, δεν ήξερα ότι έμπαινα αυτομάτως στην κατηγορία των «αντιφρονούντων» του AIDS. Ούτε ήξερα ότι υπάρχουν δύο αντιμαχόμενα στρατόπεδα στην υπόθεση. Έπεσα από τα σύννεφα όταν το αντιλήφθηκα. Είκοσι χρόνια δεν είχα ιδέα. Θα μπορούσα να πεθάνω και να μην έχω μάθει ποτέ ότι υπήρχε άλλη άποψη. Για κάποιο καιρό ενεπλάκησα σε λογομαχίες με κάποια άτομα, γιατί ήμουν θυμωμένη και μου έκαναν επίθεση. Ήθελα να καταλάβω τι είχε συμβεί στη ζωή μου και αυτοί με εμπόδιζαν.

Κάποιοι θεώρησαν ότι είμαι ρατσίστρια και ομοφοβική. Ίσως έδωσα αυτή την εντύπωση γιατί διαπίστωσα ότι το τεστ αντισωμάτων –και τα συνέπεια το AIDS– είναι επιλεκτικό. Βγαίνει θετικό μόνο στις ομάδες υψηλού κινδύνου και στους ερωτικούς συντρόφους τους, όπως το είχαν παρουσιάσει εξαρχής δηλαδή. Δεν κινδυνεύουμε όλοι από αυτό το πράγμα. Το ίδιο περίπου είπε και ο πρόεδρος του AIDS στον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας κ. Κέβιν ντε Κοκ το 2008, ότι δεν υπάρχει ετεροφυλοφιλική επιδημία στον δυτικό κόσμο, αλλά αυτό έκαναν ότι δεν το είδαν, δεν το άκουσαν, δεν υπήρξε.

Προφανώς η θεωρία ΗΙV/AIDS δεν είναι τόσο στέρεη και αδιαμφισβήτητη όσο την παρουσίασαν εξαρχής. Αν ήταν νομοτελειακά αναπόφευκτη, δεν θα χρειαζόταν να την υπερασπίζονται 20 χρόνια  με νύχια και με δόντια. Εγώ θα ήμουν νεκρή αυτή τη στιγμή, και οι φωνές αντίδρασης θα είχαν κοπάσει προ πολλού. Αλλά συμβαίνει το αντίθετο. Σαν εμένα υπάρχουν χιλιάδες σε όλο τον κόσμο. Αυτό είναι που φοβούνται μάλλον είναι ότι θα σταματήσει ο κόσμος να χρησιμοποιεί προφυλακτικά και να παίρνει φάρμακα. Και φροντίζουν να επαναλαμβάνουν τον κανόνα για να τον ακούσουμε όλοι.

Προσωπικά, έχω πάψει να ασχολούμαι με τέτοιες συμπεριφορές από όπου και αν προέρχονται. Μπορεί οι άνθρωποι να έχουν προσωπικά κίνητρα, να είναι παραπλανημένοι, να έχουν παρεξηγήσει τις προθέσεις μου. Δεν με αφορά. Προασπίζομαι  την ελευθερία της σκέψης, την συγκατάθεση κατόπιν ενημέρωσης, το κριτικό πνεύμα, την υγεία, και δεν καταλαβαίνω ποίος μπορεί να είναι ενάντιος σε όλα αυτά.

Εσύ θεωρείς ότι έχεις βλάψει ποτέ κάποιον, ότι ο χαρακτηρισμός επικίνδυνη που σου προσάπτουν, ακόμη και απειλή για τη δημόσια υγεία έχει οποιαδήποτε βάση; Το έχεις νιώσει ποτέ αυτό;

Αν έχω βλάψει, όχι. Θεωρώ ότι έχω ωφελήσει πολλούς γιατί τυχαίνει να ξέρω πράγματα που εκείνοι δεν έχουν δει ακόμα. Ούτε τα έχουν υποψιαστεί. Δεν μπορούν να φανταστούν πόσο διαβρωτικό για την υγεία είναι να ζεις μέσα στο άγχος, τις ενοχές και τη σιωπή. Νομίζουν ότι είναι μόνο ψυχοφθόρο, αλλά αγνοούν ότι μπορεί να προκαλέσει από μόνο του ολόκληρη την κατάρρευση του οργανισμού που οι «ειδικοί» αποδίδουν στο «AIDS». Κόντεψα να πεθάνω το 1995, γιατί δεν είχα ελπίδα. Λοιπόν, μπορούν να το ξανασκεφτούν. Υπάρχει ελπίδα. Και μόνο να ξέρεις ότι μπορείς να κάνεις ερωτήσεις, βοηθάει.

Θα δώσω ένα παράδειγμα: Από πέρυσι έχουμε στείλει ανοιχτή επιστολή προς την Εταιρεία Μελέτης και Αντιμετώπισης του AIDS, το υπουργείο Υγείας και το ΚΕΕΛΠΝΟ, όπου ζητάμε να μας παρουσιάσουν την επιστημονική εργασία σύμφωνα με την οποία αποδείχτηκε η ύπαρξη του ιού «HIV», όπως επίσης την επιστημονική εργασία που αποδεικνύει την παθογόνο δράση του, τις αποδείξεις δηλαδή ότι δηλαδή ο  ιός HIV προκαλεί AIDS. Ζήτησα να συνυπογράψουν την επιστολή οι αναγνώστες της ιστοσελίδας και το έκαναν.  Βάζοντας μια υπογραφή περιμένεις μια απάντηση, η οποία ποτέ δεν έρχεται. Πληροφορείσαι ότι ομοίως σε Γερμανία, Αυστρία, Ιταλία και αλλού αυτό δεν κατέστη εφικτό εδώ και 12 χρόνια συνεχόμενων ερωτημάτων από πολίτες και επιστήμονες προς τις αρχές, επειδή πολύ απλά τέτοιες αποδείξεις δεν υπήρξαν ποτέ. Οπότε αρχίζεις και ξανασκέφτεσαι το όλο θέμα. Είναι επικίνδυνο αυτό; Και για ποιόν;  (Σημειωτέον ότι η  ηλεκτρονική συλλογή υπογραφών συνεχίζεται. Στην ιστοσελίδα www.hivwave.gr.)

Τι έχεις να πεις για τους γιατρούς που συνάντησες; Πιστεύεις ότι έχουν την παιδεία και την κρίση για να διαχειριστούν μια υπόθεση όπως αυτή του AIDS; Γιατί οι περισσότεροι γιατροί από αδιάφοροι καιροσκόποι, όταν πρόκειται για άλλα θέματα υγείας, στο θέμα του AIDS μεταμορφώνονται σε επιστημονικά πάνοπλους θεματοφύλακες της δημόσιας υγείας;   

Πιστεύω ότι όχι μόνο δεν έχουν την παιδεία και την κρίση, αλλά δεν το ξέρουν κιόλας. Όταν είπα στον γιατρό μου ότι σκοπεύω να σταματήσω τα χάπια του AIDS, με κοίταξε έντρομος. Σα να κρατούσα 45άρι όπλο στον κρόταφό μου. Τα πίστευε αυτά που έλεγε, το έβλεπα στα μάτια του. «Ήμουν γιατρός του AIDS από το ξεκίνημά του» μου είπε. «Τον πρώτο καιρό πέθαιναν οι ασθενείς σαν τα κοτόπουλα, τώρα είναι όλοι μια χαρά. Οποίος σταμάτησε τα φάρμακα για λίγο, μετά αρρώστησε βαριά και δεν μπορούσαμε να τον σώσουμε. Ήταν πολύ αργά. Μην παίρνεις αυτό το ρίσκο, Μαρία». Ήταν σα να μιλούσε ένας «Αρειανός» για μένα. «Δεν έχετε ιδέα πώς είναι να παίρνεις αυτά τα φάρμακα», του είπα. «Και αν αρρωστήσω, θα το αντιμετωπίσω σαν όλους τους ανθρώπους. Έχω κάνει την έρευνά μου, έχω πάρει την απόφασή μου».

Το κακό είναι ότι όχι μόνο οι γιατροί έχουν αυτή την εντύπωση για τον εαυτό τους, αλλά το ίδιο πιστεύουν και όλο οι άλλοι γύρω μας. «Δεν πηγαίνεις στους γιατρούς του AIDS; Δεν κάνεις τις εξετάσεις σου;» με ρωτούν με αγωνία, αυτή τη φορά οι φίλοι. Μα δεν ξέρω τι δείχνουν αυτές οι εξετάσεις του AIDS και διαπίστωσα ότι ούτε οι γιατροί μου ξέρουν. Απλά εφαρμόζουν πρωτόκολλα. Οι ασθενείς κόβονται και ράβονται στα μέτρα του ιατρικού πατρόν για το AIDS. Ούτε οι άλλοι γιατροί ξέρουν τι δείχνουν αυτές οι εξετάσεις, απλά σου λένε να τις κάνεις.

Το AIDS έπληξε τελικά τη σεξουαλική ελευθερία, τις ατομικές ελευθερίες και ενδυνάμωσε ρατσιστικές και ταξικές προκαταλήψεις απέναντι σε παραδοσιακά ευάλωτες μειονότητες σε μια εποχή που οι κοινωνίες έπαιρναν μια απότομη συντηρητική στροφή. Τι προκαταλήψεις έχεις δει να το συνοδεύουν;

Θεωρώ προκατάληψη όλες τις απόψεις που κυκλοφορούν για το AIDS. Βασίζονται σε λόγια, δημοσιεύσεις, εκτιμήσεις των άλλων, φήμες. Οι οροθετικοί αποφεύγουν τις προκαταλήψεις γιατί κρύβονται. Όταν αποκαλυφθεί το μεγάλο μυστικό μπορεί να χάσουν τη δουλειά τους. Σε στενό οικογενειακό ή φιλικό κύκλο, μπορεί να αισθανθούν ξαφνικά ότι έχουν μια πινακίδα στο μέτωπο που γράφει «σημαδεμένος». Είμαι σχεδόν σίγουρη ότι κάποιοι δεν θα πάνε σε βιβλιοπωλείο να ζητήσουν το βιβλίο μου. Γιατί φοβούνται μήπως αποκαλυφθούν.

Έχει κανείς ελευθερία στις ατομικές επιλογές υγείας που κάνει; Που σταματούν τα πρωτόκολλα θεραπείας, η ελευθερία επιλογής και που ξεκινάει η ιατρική δικτατορία;  

Εδώ πάλι βρίσκεται άλλο ένα παράδοξο της υπόθεσης AIDS. Όλοι έχουν το δικαίωμα της επιλογής όσον αφορά το τι θα κάνουν με τη «θεραπεία» τους, εκτός από τις εγκύους γυναίκες και τα νεογέννητά τους. Εκεί που ως σήμερα λέγαμε στην έγκυο γυναίκα να μην πάρει ούτε ασπιρίνη, σήμερα της λένε οι γιατροί, αν έχει προκύψει θετική στο τεστ αντισωμάτων που γίνεται στον προγεννητικό έλεγχο, να πάρει τα τοξικά φάρμακα του AIDS για τους τρεις ή τέσσερις τελευταίους μήνες της εγκυμοσύνης και να δώσει μετά ΑΖΤ στο νεογέννητο μωρό της για 40 μέρες. Ουσιαστικά τα μωρά αρπάζονται από τις μητέρες τους για 40 μέρες, ώστε να μπορέσουν οι γιατροί του AIDS να εφαρμόσουν την κακοτεχνία τους. Στις ΗΠΑ και στον Καναδά, δίνεται στα μωρά μαζί με το ΑΖΤ και ένα αντιβιοτικό (bactrim) «για να προληφθούν μελλοντικές λοιμώξεις», ακόμα και αν το μωρό δεν προκύπτει «οροθετικό». Εκεί στέλνουν την αστυνομία στη μητέρα που αρνείται να εφαρμόσει το πρωτόκολλο. Και απειλούν να της πάρουν την κηδεμονία του παιδιού, αν διαφωνήσει. Στην Αθήνα, έχουν φτιάξει ειδική πτέρυγα στο νοσοκομείο Παίδων Αγία Σοφία για να δίνουν στα νεογέννητα ΑΖΤ! Η «θεραπεία», σου λέει το κράτος, είναι «προληπτική» γιατί το AIDS είναι ασθένεια μολυσματική –και πού είναι οι αποδείξεις ότι το AIDS είναι ασθένεια μολυσματική; Εκεί σε κοιτούν όλοι σαν να είσαι τρελός. Δεν είναι δουλειά τους να βρουν τις αποδείξεις. Εδώ όμως έχουμε τη χορήγηση ενός φαρμάκου που έχει το σήμα της νεκροκεφαλής στην ετικέτα του εργαστηριακού μπουκαλιού, και επιπλέον έχει αποδειχθεί ότι αυξάνει τις πιθανότητες να νοσήσει το παιδί αμέσως μετά. Με αυτό το ζήτημα πρόκειται να ασχοληθώ μέχρις ότου διαλευκανθεί η υπόθεση: πώς είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτό! Πρέπει να το σταματήσουμε.

Τον Ιούνιο του 2008 ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας αναγνώρισε υπερβολές, κακή λήψη και κακή επεξεργασία των στατιστικών δεδομένων στο θέμα του παγκόσμιου AIDS. Χαρακτηριστικά αναφέρθηκε πως οι ομάδες υψηλού κινδύνου σήμερα είναι λίγο πολύ αυτές που ήταν από την αρχή της «επιδημίας» και πως ετεροφυλοφιλική επιδημία εκτός υποσαχάριας Αφρικής δεν υπάρχει. Έχεις δει κάποια, όποια, διάχυση αυτής της είδησης και της σημασίας της ανάμεσα στους επαγγελματίες της υγείας και τους αυτόκλητους θεματοφύλακες της κοινωνίας; Θέλει ποτέ κανείς να αλλάξει κάτι πάνω στο AIDS και την αντιμετώπισή του ή μήπως πρόκειται για ένα συντηρητικό προπύργιο, για μια παρτίδα με πολλούς κερδισμένους, όπου κανείς δε θέλει να ξαναμοιράσει την τράπουλα ακόμη και αν υπήρξε απάτη;

Σίγουρα δεν γίνεται να παραδεχτεί κανείς ποτέ ότι υπήρξε απάτη. Αυτό που συνέβη με τον ΠΟΥ ή με τον Ντε Κοκ ίσως ήταν μια προσπάθεια να αρχίσουν να υπαναχωρούν σε κάποια ζητήματα, νομίζω ότι αυτό λέγεται στη γλώσσα των Δημοσίων Σχέσεων «διαχείριση κινδύνου» ή κάτι τέτοιο, δηλαδή μετατοπίζεις το ενδιαφέρον του κόσμου σε ένα ζήτημα ήσσονος σημασίας για να απομακρυνθεί η προσοχή του από το μείζον θέμα. Δηλαδή ασχολούμαστε με το αν ο ιός HIV μεταδίδεται στον ετεροφυλόφιλο πληθυσμό και μας διαφεύγει ότι ο ιός HIV μπορεί να μην υπάρχει καθόλου. Φυσικά κανείς δεν θέλει να ξαναμοιράσει την τράπουλα. Μπορεί να προκύψει ότι εκατομμύρια άνθρωπο έχασαν φίλους ή συγγενείς που αυτοκτόνησαν ή πέθαναν από τα φάρμακα του AIDS ή οδηγήθηκαν στο διαζύγιο ή είδαν τη σταδιοδρομία τους να γίνεται κομμάτια και θρύψαλα ή εφάρμοσαν αποχή από το σεξ, όλα αυτά χωρίς λόγο. Όπως έγραψε ο Marcel Girodian στο άρθρο του Politically Motivated Disease Causation, the Biggest Epidemic of All (2005), σε μια τέτοια περίπτωση «Οι απαιτήσεις για αποζημιώσεις θα ήταν εξωπραγματικές. Οι άνθρωποι θα έχαναν την εμπιστοσύνη τους στους γιατρούς, στις κυβερνήσεις, στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, στη βιομηχανία και μαζί με τον κλονισμό της εμπιστοσύνης θα ξέφτιζε όλο το υφάδι της κοινωνικής συνοχής που πλέκεται στον άκμονα του σεβασμού προς την εξουσία και τους ειδικούς. Θα έμενε ο δρόμος ανοιχτός στο σοβαρό ενδεχόμενο κοινωνικού ξεσηκωμού ο εφιάλτης κάθε ισχυρής και πλούσιας ελίτ απανταχού της γης. Έτσι, πέραν του ότι είναι καλό να διατηρηθούν οι ισχυροί αυτού του κόσμου έξω από τα κελιά της φυλακής όπου κανονικά θα έπρεπε να βρίσκονται, χρειάζεται και να ανανεώνεται μια ατέλειωτη σειρά μολυσματικών ιών ενάντια στο αλαφιασμένο κοινό για να τελούν όλοι υπό την επήρεια του φόβου. Και γνωρίζουν οι πλούσιοι ισχυροί εδώ και αιώνες πως το να φοβίζεις τον κόσμο σημαίνει να τον ελέγχεις».

Είναι οι φορείς για την κοινωνία και την ιατρική οι σύγχρονοι λεπροί; Ποια η διαφορά ανάμεσα στο να είσαι φορέας και το να είσαι άνθρωπος;

Η διαφορά είναι τεράστια. Όταν είσαι φορέας κουβαλάς ουσιαστικά μια στάμπα που σε σημαδεύει σε όλη σου τη ζωή και σου δημιουργεί ενοχές και περίπλοκες που κανείς άλλος δεν έχει. Μου έγραψε ένας φίλος στα μέιλ: «Το βασικό είναι ότι κάνω βόλτες και βλέπω ανθρώπους και σκέφτομαι συνέχεια ότι όλοι τους είναι τόσο καλά, άσχετα με τα προβλήματά τους γιατί δεν έχουν τον ιό…. Κάτι που θα έχω εγώ για πάντα… Τελικά, η ερώτησή μου είναι: μπορώ να συνεχίσω να ονειρεύομαι και να κάνω σχέδια για το μέλλον;» Μπορείτε να φανταστείτε τι του απάντησα. Δεν ξέρω τι πρόβλημα υγείας είχαν οι λεπροί, αλλά οι οροθετικοί είναι κατά φαντασίαν ασθενείς. Είναι μια λάθος ιδέα!

Αν είχες μπροστά σου έναν από τους «μεγάλους» ερευνητές του AIDS, όπως ο Robert Galo, ή κάποιον από τα μεγάλα κεφάλια του Π.Ο.Υ, ή τον «φιλάνθρωπο» George W. Bush που είχε το παγκόσμιο AIDS πολύ ψηλά στην ατζέντα του, λίγο πιο κάτω από τον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας, ή για να έρθουμε στο δικά μας, τον πρόεδρο του ιατρικού συλλόγου ή τον σημερινό πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Καραμανλή, τι θα τους έλεγες;

Δεν έχω τίποτα να τους πω. Κάποτε ένιωθα οργή απέναντί τους. Τώρα έχω την αίσθηση ότι είναι ανήμποροι να αντιδράσουν. Δεν έχει νόημα να περιμένουμε τίποτα από αυτούς, τους προσδίδουμε δύναμη που δεν έχουν. Μόνοι μας μπορούμε να κάνουμε πολύ περισσότερα πράγματα. Ας επικεντρωθούμε σ’ αυτό.

Μου είχαν πει το 1985 ότι έχω 10 χρόνια ζωής στην καλύτερη περίπτωση, και τόσο άντεξα. Σα να μετρούσε ο χρόνος αντίστροφα…

Όταν άρχισα να θέτω ασυνήθιστα ερωτήματα στο κοινό της ιστοσελίδας μου http://www.hivwave.gr, δεν ήξερα ότι έμπαινα αυτομάτως στην κατηγορία των «αντιφρονούντων» του AIDS…

Θεωρώ προκατάληψη όλες τις απόψεις που κυκλοφορούν για το AIDS. Βασίζονται σε λόγια, δημοσιεύσεις, εκτιμήσεις των άλλων, φήμες…

 Οι ασθενείς κόβονται και ράβονται στα μέτρα του «ιατρικού πατρόν» για το AIDS. Ούτε οι άλλοι γιατροί ξέρουν τι δείχνουν αυτές οι εξετάσεις, απλά σου λένε να τις κάνεις.

 Γνωρίζουν οι πλούσιοι ισχυροί εδώ και αιώνες πως το να φοβίζεις τον κόσμο σημαίνει να τον ελέγχεις.

 

 

ΑΠΑΛΛΑΓΕΙΤΕ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΟΝΟΥΣ

ΘΩΡΑΚΙΣΤΕ ΤΗΝ ΑΜΥΝΑ ΤΟΥ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ ΣΑΣ

 

ΜΕ ΤΗΝ ΑΥΘΕΝΤΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΠΟΡΦΥΡΗ

ΠΛΑΚΕΤΑ ΤΕΣΛΑ

 

ΠΩΣ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΠΡΟΜΗΘΕΥΤΩ ΤΗΝ ΑΥΘΕΝΤΙΚΗ ΠΟΡΦΥΡΗ ΠΛΑΚΕΤΑ ΤΟΥ ΤΕΣΛΑ;

 

Η Πλακέτα Τέσλα σας αποστέλλεται με Αντικαταβολή στη διεύθυνσή σας.

Τηλεφωνείστε τώρα στο

2311.270832
ή στο 6945354443
ή στείλτε στον ίδιο αριθμό SMS με τα στοιχεία σας (Ονοματεπώνυμο, Διεύθυνση, Ταχυδρομικός Κώδικας και Τηλέφωνο).
Μπορείτε επίσης να δώσετε την παραγγελία σας και τα στοιχεία σας στο mail: tesla.plate.gr@gmail.com

● Η κάθε Πλακέτα του Τέσλα κοστίζει 22 ευρώ (συν έξοδα αποστολής 3,8 ευρώ).  Για κάθε επιπλέον Πλακέτα Τέσλα παραγγείλετε, ισχύει έκπτωση 10%.

 
ΚΑΝΤΕ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΔΩΡΟ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΑΣ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΑΓΑΠΑΤΕ. ΕΝΑ ΔΩΡΟ ΠΟΥ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΙ ΤΟΥΣ ΠΟΝΟΥΣ ΚΑΙ ΕΝΙΣΧΥΕΙ ΤΗΝ ΑΜΥΝΑ ΤΟΥ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ ΜΑΣ.

 

 

«Το παρόν είναι δικό τους, το μέλλον είναι δικό μου».
Νίκολα Τέσλα
Advertisements