Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΗ «ΔΙΝΗ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ»;

Spiral of Death?
Λαϊκισμός, Οικονομική Κρίση και Μετανάστες

«Ο ανορθολογισμός όταν γίνει δημοφιλής αποτελεί φρικτό θέαμα. Έχουμε την αίσθηση ότι μοιραία θα ξεπηδήσει απ’ αυτόν μια δυστυχία»

Τόμας Μαν

Γράφει ο Γιώργος Στάμκος

stamkos@post.com

Το Φάντασμα του Λαϊκισμού Πάνω από την Ευρώπη

Ένα επικίνδυνο τέρας ξερνάει τον τελευταίο καιρό τα δηλητήρια του στα μπαλκόνια της Ευρώπης: το τέρας του Λαϊκισμού. Προσφέροντας απλές απαντήσεις σε σύνθετα προβλήματα και εκμεταλλευόμενος την ανασφάλεια των μαζών λόγω της πρωτοφανούς οικονομικής κρίσης, αλλά και της λεγόμενης «κρίσης ταυτότητας», ο Λαϊκισμός επελαύνει παντού στην Ευρώπη κερδίζοντας φτηνούς πολιτικούς πόντους.

Ο λόγος των Ευρωπαίων λαϊκιστών πολιτικών είναι συχνά ύπουλος και διαπεραστικός, χωρίς να μιλά ανοικτά την απαξιωμένη γλώσσα του ρατσισμού, αλλά αντίθετα καταφεύγει ακόμη και στη γλώσσα του αντιρατσισμού! Αλέθοντας με το στόμα τους μεγάλα λόγια, ιδέες και «εθνικές αξίες» οι λαϊκιστές πολιτικοί ενισχύονται συνεχώς με τις ψήφους ενός ταραχοποιού αμαλγάματος πολιτών που δεν έχουν στέρεη βάση, αλλά είναι αποτέλεσμα συγκυριακής ανάδευσης όλων εκείνων τα μικροαστικών κατακαθιών των ευρωπαϊκών κοινωνιών. Πηγή του σύγχρονου ευρωπαϊκού λαϊκισμού δεν είναι οι αμόρφωτες λαϊκές μάζες, που συγκροτούν και την εργατική τάξη της ηπείρου μας, αλλά οι πιο υποτίθεται μορφωμένοι μικροαστοί, που αισθάνονται το έδαφος κάτω από τα πόδια τους ξαφνικά να καταρρέει. Από μια άποψη οι συνθήκες θυμίζουν, ως ένα βαθμό, την ατμόσφαιρα της μεσοπολεμικής Ευρώπης, όταν η απογοήτευση από το παρόν έστρεψε τους Ευρωπαίους στις ολοκληρωτικές ιδεολογίες και κυρίως στον Ναζισμό, που εμφορούνταν από άκρατο αντισημιτισμό, τον «σοσιαλισμό των ανόητων», σύμφωνα με τον Γερμανό πολιτικό Αουγκούστ Μπέμπελ. Αποδίδοντας στους Εβραίους όλες τις προλεταριακές αλλά και τις μικροαστικές τους ματαιώσεις οι Ναζί οικοδόμησαν ένα ιδεολογικό τερατούργημα, που αιματοκύλησε την Ευρώπη και επιτέθηκε ακόμη και στις βάσεις του ανθρώπινου πολιτισμού. Η χώρα που γέννησε τον Γκαίτε και τον Μπετόβεν ποτέ δεν έπεσε πιο χαμηλά στα μάτια της υπόλοιπης ανθρωπότητας…

Σήμερα το φάσμα του Λαϊκισμού πλανάται και πάλι πάνω από την Ευρώπη. Η οικονομική κρίση, η «κρίση ταυτότητας», καθώς και τα αθρόα κύματα των μεταναστών που καταφθάνουν με κάθε τρόπο στις ευρωπαϊκές χώρες, προσφέρονται προς εκμετάλλευση. Δεν είναι μόνον η Ακροδεξιά που κερδίζει έδαφος λέγοντας «αυτά που θέλει ν’ ακούσει ο λαός». Ήδη οι Ευρωπαίοι συντηρητικοί πολιτικοί, πιεζόμενοι και από την παραδοσιακή παράνοια της Δεξιάς κι από την άνοδο της Ακροδεξιάς, διολισθαίνουν προς τον ακραίο λαϊκισμό. Από την πλευρά της η ακραία Αριστερά, έχοντας ιδεολογικοποιήσει την εμπρηστικότητα, χρησιμοποιεί μια αντι-συστημική ρητορική που ανακατεύει άστοχα θεωρίες συνωμοσίας με Λαϊκισμό. Ακόμη και οι Ευρωπαίοι φιλελεύθεροι αλληθωρίζουν προς τον Λαϊκισμό, άσχετα αν δεν το παραδέχονται ανοικτά.

Ο μέσος Ευρωπαίος, που συνήθως έχει ελλιπή μόρφωση, συντηρητικές πεποιθήσεις, τάσσεται κατά της Ευρωπαϊκής Ενοποίησης, φοβάται την Παγκοσμιοποίηση και μισεί τους μετανάστες, αποτελεί το ιδανικό θύμα τόσο των λαϊκιστών πολιτικών, όσο και των λαϊκιστικώνMedia που ανθίζουν εν μέσω κρίσης πουλώντας κίτρινα άρθρα και απόψεις αρεστές στις μάζες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η «κίτρινη» γερμανική εφημερίδαBild, που σύμφωνα με τους επικριτές της προσπαθεί να καλύψει το κενό που έχει δημιουργηθεί στην Γερμανία από την απουσία πολιτικών κομμάτων της Ακροδεξιάς της χώρας. Ως ένα «κίτρινο» έντυπο που απευθύνεται όχι στο μυαλό αλλά στην κοιλιά κι ενίοτε στα κάτω από αυτήν όργανα των αναγνωστών της, ηBild έχει καταφέρει να τρομοκρατήσει με τις «αποκαλύψεις» της τους Γερμανούς πολιτικούς, κυρίως της Κεντροδεξιάς, ενώ έχει πρωτοστατήσει σε διάφορες αντιευρωπαϊκές λαϊκιστικές καμπάνιες όπως έγινε και την άνοιξη του 2010 με την εκστρατεία της κατά της οικονομικής διάσωσης της Ελλάδας με σύνθημα «ούτε ένα γερμανικό Ευρώ στους τεμπέληδες Έλληνες»!

Ο Λαϊκισμός στην Ελλάδα της Κρίσης

Η σημερινή Ελλάδα, που βρίσκεται στο βαθύτερο σημείο της οικονομικής κρίσης –υπερχρεωμένη και στο κρεβάτι «εντατική» της Τρόικας»– αποτελεί πρόσφορο έδαφος για την ανάπτυξη του Λαϊκισμού.Οι απαρχές του σύγχρονου ελληνικού Λαϊκισμού (αλλά και του από αυτόν εκπορευόμενου νεοεθνικισμού) ανάγονται στη δεκαετία του 1980. Κατά μια έννοια η διακυβέρνηση της χώρας από το λαϊκιστικό ΠΑΣΟΚ της περιόδου (1981-1989) ήταν μια περίοδος «πολιτιστικού εκβαρβαρισμού» της Ελλάδας. Επικράτησε ένα περίεργο μείγμα «αριστερίστικων» ιδεών και συνωμοσιολογίας σε σχέση με τις «Μεγάλες Δυνάμεις», που προκάλεσε ένα ντελίριο εθνο-λαϊκισμού, το οποίο θύμιζε τριτοκοσμικές χώρες. Αυτόν τον εθνολαϊκισμό της δεκαετίας του 1980 επιθυμεί να μιμηθεί σήμερα και ο Πρόεδρος του ΛΑΟΣ Γ. Καρατζαφέρης, που έχει σε συνεντεύξεις δηλώσει «θαυμαστής» της ρητορικής του Ανδρέα Παπανδρέου και σε συνθήματα του τύπου «Η Ελλάδα Ανήκει στους Έλληνες». Ακόμη και σήμερα η Ελλάδα πληρώνει τις ζημίες που υπέστη η διεθνή της εικόνα από τα λάθη και τις υπερβολές εκείνης της θλιβερής περιόδου, στη διάρκεια της οποίας αναπτύχθηκε ένας εμετικός λαϊκισμός, πάνω στον οποίο βασίστηκε και ο σημερινός εθνολαϊκισμός.

Αναμφίβολα η Ελλάδα περνά μία από τις σοβαρότερες Κρίσεις της σύγχρονης ιστορίας της και διακυβεύονται ομολογουμένως πολλά και πρώτα απ’ όλα το ίδιο το μέλλον της. Η χώρα μας είναι βυθισμένη σε μια «σπείρα θανάτου» (spiralofdeath), που είναι αποτέλεσμα των χρόνιων υψηλών δημόσιων ελλειμμάτων της, του δυσθεόρατου δημοσίου χρέους της (που θα σταθεροποιηθεί γύρω στο 160%), της χαμηλής ανταγωνιστικότητας, του μονίμως αρνητικού ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών, της χαμηλής παραγωγικότητας και των επενδύσεων, του τεράστιου, γραφειοκρατικού και διεφθαρμένου δημόσιου τομέα της και της υπερκατανάλωσης μέσω υπερδανεισμού, η οποία είχε οδηγήσει ως το 2008 απλώς σε μια μεγέθυνση του ελληνικού ΑΕΠ και όχι σε πραγματική αύξησή του. Όλο αυτό το εκρηκτικό μείγμα πάνω στο οποίο καθόταν όλα αυτά τα χρόνια η ελληνική οικονομία πυροδοτήθηκε από την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση του 2008-9 με τα γνωστά αποτελέσματα: Η σημερινή υπερχρεωμένη Ελλάδα, έχοντας χάσει την αξιοπιστία της κι έχοντας μπει στο στόχαστρο των κερδοσκόπων, δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς το πολύτιμο «οξυγόνο» που της παρέχουν με τη μορφή δανείων οι υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης.

Ο δρόμος εξόδου της Ελλάδας από την οικονομική κρίση θα είναι μακροχρόνιος, δύσκολος, σχεδόν δυσβάστακτος και με θυσίες όλων των κατοίκων της χώρας. Και θα γίνει ακόμη πιο δύσκολος εφόσον στη χώρα μας συνεχίζουν να επικρατούν ο Λαϊκισμός, οι κρατικιστικές ιδεοληψίες, τα συντεχνιακά συμφέροντα και ο περίφημος «νόμος της αδράνειας», που οδηγούν είτε στην παραίτηση είτε σε «νερωμένες μεταρρυθμίσεις», σε υπό όρους απελευθέρωση των επαγγελμάτων και εν τέλει στη διατήρηση των εγγενών συνθηκών που οδήγησαν τη χώρα μας στη σημερινή δεινή κατάσταση. Σε αυτές τις συνθήκες της ανατροφοδοτούμενης ύφεσης, του κλεισίματος επιχειρήσεων, της αύξησης της ανεργίας και της φτώχειας, όλο και περισσότεροι Έλληνες θα συνωθούνται στο κοινωνικό περιθώριο και στην απόγνωση, αποτελώντας έτσι τον ιδανικό στόχο των λαϊκιστών πολιτικών. Οι αλήθεια είναι πως οι φτωχοί δεν μπορούν να λύσουν τα προβλήματα τους από μόνοι τους και είναι διασπασμένοι, ενώ η τάξη των πλουσίων είναι πάντα ενωμένοι. Οι νεόπτωχοι της Ελλάδας αποτελούν πρόσφορο έδαφος για την καλλιέργεια του Λαϊκισμού και την ανάδειξη πολιτικών δυνάμεων που τον υποθάλπουν.

Το κρίσιμο σημείο σ’ αυτή την περίπτωση αποτελεί το ζήτημα των αθρόων μεταναστευτικών ροών στο επίκεντρο των οποίων βρίσκεται τα τελευταία χρόνια και η Ελλάδα.

Λαθρομετανάστευση στην Ελλάδα και το «Τείχος του Έβρου»

Η Ελλάδα βρίσκεται εδώ και χρόνια στην πρώτη γραμμή μιας από τις μεγαλύτερες στην ιστορία μετακινήσεις μεταναστευτικών πληθυσμών από το Νότο προς το Βορρά κι από Ανατολή προς τη Δύση. Είναι φανερό πως δεν μπορεί ν’ αντέξει όλη αυτή την τρομακτική πίεση, παίζοντας το ρόλο ενός προκεχωρημένου κάστρου που προστατεύει την υπόλοιπη Ευρώπη από τα κύματα των λαθρομεταναστών…

Ο ποταμός Έβρος είναι το έσχατο χερσαίο όριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Για κάποιους ο Έβρος είναι απλά ένα σύνορο. Για κάποιους άλλους όμως είναι το πέρασμα προς το όνειρο. Για δεκάδες χιλιάδες λαθρομετανάστες, που τον διασχίζουν κρυφά κάθε χρόνο, ο ποταμός Έβρος είναι το αναγκαίο πέρασμα προς τη νέα «Γη της Επαγγελίας»: την Ευρωπαϊκή Ένωση. Πρόκειται όμως για ένα εξαιρετικά επικίνδυνο πέρασμα. Τόσο τα ύπουλα ρεύματα του ποταμού, όσο και τα διάσπαρτα ναρκοπέδια στις όχθες του, γίνονται κάθε χρόνο η αιτία για να χαθούν οι ζωές δεκάδων άτυχων λαθρομεταναστών. Παρά τις δεκάδες ανθρώπινες ζωές που θυσιάζονται στο κατώφλι του ονείρου, υπάρχουν χιλιάδες άλλες που αψηφούν τους κινδύνους και ρίχνονται στο κυνήγι του. Τα δύσβατα σύνορα και τα ναρκοπέδια, οι στρατιωτικές περίπολοι, οι αστυνομικοί και οι δυνάμεις τηςFRONTEX (κοινές δυνάμεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη φύλαξη των εξωτερικών της συνόρων) δεν μπορούν να σταματήσουν τα αλλεπάλληλα κύματα των απελπισμένων ανθρώπων που αναζητούν μια καλύτερη ζωή.

Οι Έλληνες δεν αγαπούν τους φράκτες και τα τείχη. Λένε πως δεν ταιριάζει στην αγάπη τους για την ελευθερία. Απεχθάνονται το τείχος που έχτισαν οι Ισραηλινοί στη Δυτική Όχθη και ανατριχιάζουν στη σκέψη του τείχους που χωρίζει τη Λευκωσία στην Κύπρο. Κι όμως η ελληνική κυβέρνηση αποφάσισε τον περασμένο Δεκέμβρη να κτίσει έναν φράκτη στα ελληνο-τουρκικά σύνορα απέναντι ακριβώς από την Ανδριανούπολη! Πρόκειται για έναν διπλό φράκτη μήκους 12.5 χιλιομέτρων εξοπλισμένο με θερμικές κάμερες και αισθητήρες που θα ανιχνεύουν κινήσεις ανθρώπων και θα κατασκευαστεί μέχρι τον Μάιο του 2011. Στην υπόλοιπη ελληνο-τουρκική μεθόριο δεν θα κατασκευαστεί φράκτης καθώς υπάρχει το φυσικό σύνορο του ποταμού Έβρου και εκεί περιπολούν διαρκώς τα μέλη της δύναμης ταχείας επέμβασης της Frontex στην οποία συμμετέχουν Έλληνες και Ευρωπαίοι αστυνομικοί. Όπως ήταν αναμενόμενο το σχέδιο κατασκευής του φράκτη στον Έβρο προκάλεσε έντονες αντιδράσεις τόσο στο εσωτερικό της Ελλάδας, όσο και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Η Ακροδεξιά και ο υπερεθνικιστής μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Άνθιμος κραύγασαν «επιτέλους!» ικανοποιημένοι, ενώ τα κόμματα της Αριστεράς δυσανασχέτησαν έντονα, όπως το Κομμουνιστικό Κόμμα, που δήλωσε πως «ο φράχτης μόνο πιο απάνθρωπη και αδιέξοδη μπορεί να κάνει την αντιμετώπιση των μεταναστών και προσφύγων. Δεν θα σταματήσει τη μαζική μετανάστευση και προσφυγιά, όπως δεν τη σταμάτησε και το τείχος στα σύνορα ΗΠΑ- Μεξικού».Από την πλευρά ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη Χρήστος Παπουτσής υπεραμύνθηκε της απόφασης της Κυβέρνησης θυμίζοντας πως «μόνο το 2010 η Ελλάδα κλήθηκε να αντιμετωπίσει την είσοδο περίπου 128.000 παράνομων μεταναστών. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια ο αριθμός αυτός άγγιξε τους 512 χιλιάδες. Μόνο από την Τουρκία το πρώτο 11μηνο του 2010 μπήκαν περίπου 50 χιλιάδες παράνομοι μετανάστες, εξ αυτών οι 43.500 από τον Έβρο. Αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα και έχουμε ευθύνη απέναντι στον Έλληνα πολίτη να την αντιμετωπίσουμε».

Ευρωπαϊκές Αντιδράσεις

Ενδιαφέρον είχαν πάντως και οι αντιδράσεις των Γερμανικών εφημερίδων για ένα πρόβλημα που δεν είναι αποκλειστικά ελληνικό αλλά πανευρωπαϊκό. Η συντηρητική Frankfurter Allgemeine Zeitung σχολίασε σχετικά: «Το γεγονός ότι η Αθήνα σχεδιάζει την ανέγερση ενός φράχτη στα σύνορα προς την Τουρκία, αποτελεί μεν παραλογισμό, δεδομένου ότι θα ανεγερθεί ανάμεσα σε δυο κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ, προσφέρει όμως ταυτόχρονα την ευκαιρία να αναλογιστεί κανείς, τι θα συνέβαινε, αν εντασσόταν κάποτε πραγματικά η Τουρκία στην Ευρωπαϊκή Ένωση… Οι πύλες της Ευρώπης θα άνοιγαν διάπλατα». Από την πλευρά της η πιο φιλελεύθερη γερμανική εφημερίδα Frankfurter Rundschau σχολίασε ειρωνικά: «Αγαπητοί Έλληνες! Η Ευρώπη σας έσωσε από την κρίση, σε αντάλλαγμα κρατάτε εσείς μακριά μας τους πρόσφυγες από τη Μέση Ανατολή, το Αφγανιστάν, το Πακιστάν, την Κίνα και την Αφρική!»

Απαντώντας στις σχετικές αντιδράσεις ο Έλληνας Υπουργός Χρ. Παπουτσής κατάγγειλε τη διγλωσσία της Ευρώπης λέγοντας πως «κάποιοι θα επιθυμούσαν να καταστεί η Ελλάδα κέντρο μακράς παραμονής και εξέτασης των αιτημάτων ασύλου των μεταναστών που έρχονται από όλο τον κόσμο και επιδιώκουν να φτάσουν στις άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όμως, η ελληνική κοινωνία δεν αντέχει άλλο αυτό το βάρος…»

Την εποχή που η Άγκελα Μέρκελ διακηρύττει το τέλος του «πολυπολιτισμικού μοντέλου» στη Γερμανία και ο επίσης συντηρητικός Τζέημς Κάμερον υποστηρίζει πως «η Βρετανία επέδειξε υπερβολική ανοχή απέναντι στους Βρετανούς μουσουλμάνους που απορρίπτουν τα Δυτικά πρότυπα», η Ελλάδα της οικονομικής κρίσης και της αυξανόμενης ανεργίας συνεχίζει να κατακλύζεται από πρόσφυγες και μετανάστες, κυρίως μουσουλμάνους. Αναπόφευκτα τα δημοκρατικά αντανακλαστικά και οι αντοχές της ελληνικής κοινωνίας δοκιμάζονται επικίνδυνα σε μια ούτως ή άλλως δύσκολη εποχή.

Η οικονομική κρίση δυσκολεύει ακόμη περισσότερο τη θέση των μεταναστών που ήδη βρίσκονται στη χώρα κι επειδή δεν βρίσκουν εύκολα μεροκάματο δεν μπορούν να εξασφαλίσουν νόμιμα την άδεια παραμονής στην Ελλάδα. Η κατάσταση είναι ήδη εκρηκτική και αυτό εκμεταλλεύονται και οι εθνολαϊκιστές πολιτικοί της χώρας.

«Ψωμί στο Βούτυρο» της Ακροδεξιάς

Χαρακτηριστική περίπτωση αποτελεί ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ Γιώργος Καρατζαφέρης, που δήλωσε πρόσφατα μιλώντας σε κομματικό του ακροατήριο στη Λάρισα ότι «όταν έρθει στα πράγματα όποιο πλοίο με παράνομους μετανάστες διέρχεται από τα ελληνικά ύδατα θα βυθίζεται»! Σ’ ένα ξενοφοβικό ξέσπασμα ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ δήλωσε αμείλικτα απευθυνόμενος στους μετανάστες: «βολευτείτε όσο καιρό είναι στη βουλή Παπανδρέου και Σαμαράς…», άλλα προειδοποίησε όταν εκείνος «έρθει στα πράγματα» θα φροντίσει «να φύγουν από την Ελλάδα 1,7 εκατομμύρια αλλοδαποί». Απορρίπτοντας το μετριοπαθές προφίλ «λαϊκοδεξιού τύπου», που οικοδόμησε τον τελευταίο καιρό για να διεισδύσει πιο εύκολα στα μεσαία λαϊκά στρώματα, ο Γ. Καρατζαφέρης υιοθέτησε τη σκληρή γλώσσα της Ακροδεξιάς, που είναι δημοφιλής και σε πολλές άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Για άλλη μια φορά η στοχοποίηση μιας ευάλωτης ομάδας, όπως οι μετανάστες, αποτελεί «ψωμί στο βούτυρο» της Ακροδεξιάς.

Είναι αλήθεια πως η Ελλάδα δεν αντέχει πλέον όλους τους μετανάστες που βρίσκονται στο έδαφος της. «Μακάρι να μπορούσαμε να σώσουμε όλον τον κόσμο. Δεν γίνεται. Ο ελληνικός λαός αυτή τη στιγμή καταβάλλει υπεράνθρωπες προσπάθειες για την έξοδο από την οικονομική κρίση. Στην Ελλάδα έχει επιταχυνθεί η διαδικασία ασύλου. Όσοι το δικαιούνται θα μείνουν, καθώς και εκείνοι που διαθέτουν άδειες εργασίας και παραμονής. Όλοι όμως οι παράνομοι μετανάστες θα απελαθούν ή θα επαναπατριστούν εθελοντικά διαδικασία που προβλέπει επιδότηση 300 ευρώ», δήλωσε αποφασισμένος ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη Χρήστος Παπουτσής.

Στη σημερινή Ελλάδα υπολογίζεται πως διαβιούν περίπου 1,5-1,8 εκατομμύρια αλλοδαποί μετανάστες. Στη χώρα έχουν εκδοθεί συνολικά 460.000 άδειες παραμονής σε μετανάστες την τελευταία 5ετία. Από αυτές, οι 160.000 έχουν χαθεί λόγω της οικονομικής κρίσης και της απώλειας εργασίας, καθώς οι μετανάστες δεν μπορούν να εξασφαλίσουν τα απαραίτητα ένσημα για την ανανέωσή τους. Άλλοι 600.000 μετανάστες είναι παράνομοι, ενώ στις 60.000 ανέρχονται οι αιτούντες άσυλο στην Ελλάδα. Κάθε χρόνο περνούν τα σύνορα της Ελλάδας με κατεύθυνση την Ευρώπη περίπου 100-200 χιλιάδες άνθρωποι. Το πρόβλημα γίνεται όλο και μεγαλύτερο χρόνο με το χρόνο και αφορά ολόκληρη την Ευρώπη, καθώς οι περισσότεροι μετανάστες ήρθαν για να μείνουν μόνιμα στη Γηραιά Ήπειρο. Αν η διαχείριση του προβλήματος των μεταναστευτικών ροών αφεθεί στις δυνάμεις του Λαϊκισμού τότε, να είστε σίγουροι, πως μας περιμένουν πολύ σκοτεινές εποχές κι ένα πισωγύρισμα από το οποίο η Ευρώπη πάλεψε πολύ για να ξεφύγει.

Η Κρίση δεν Ακυρώνει τα Όνειρα μας

Σε κάθε περίπτωση η τρέχουσα Κρίση δεν ακυρώνει τα όνειρα μας. Αντίθετα, αν ξεφύγουμε από την παγίδα του Λαϊκισμού, μπορεί και να μετατραπεί σε ευκαιρία για φυγή προς τα εμπρός. Το κλειδί είναι να μετατρέψουμε τα μειονεκτήματα σε πλεονεκτήματα και τις προκλήσεις σε ευκαιρίες για αλλαγή. Αυτό που απαιτείται είναι να αξιοποιήσουμε δημιουργικά όλο αυτό το ξεβόλεμα, την προσκόλληση στην προηγούμενη νοσηρή κατάσταση. Η αποσταθεροποίηση των βεβαιοτήτων οδηγεί αναπόφευκτα στην απελευθέρωση των δυνατοτήτων και προοπτικών. Όπως είπε χαρακτηριστικά ο Ιταλός αρχιμουσικός Αντόνιο Παπάνο: «Η Κρίση απαιτεί δημιουργικά μυαλά και τέτοια διαθέτουν μόνον όσοι είναι ανοικτοί σε ευρύτερα ερεθίσματα, σε καινούργια πράγματα».

Τέλος θεωρώ πως η πρόταση του καθηγητή Γιώργου Γραμματικάκη ίσως να είναι η πιο ενδεδειγμένη για τη λύση του ελληνικού προβλήματος: Η Ελλάδα χρειάζεται ένα ολοκληρωτικό Reset, μια συνολική επανεκκίνηση, στην Οικονομία, στο Δημόσιο, στο Πολιτικό Σύστημα, στην Παιδεία, στο Περιβάλλον, στον Πολιτισμό, στις Ιδεολογίες –παντού!

10, 9, 8, 7, 6, 5, 4 ,3 ,2, 1… Φύγαμε!!!

O Γιώργος Στάμκος είναι συγγραφέας, δημοσιογράφος και δημιουργός του εναλλακτικού περιοδικού ΖΕΝΙΘ.

Advertisements