Active Member

Όσο Βλάσφημοι Απαιτεί η Εποχή

Οι ιδρυτές του Low Bap και γνήσιοι εκφραστές της επικινδυνότητας, που το hip hop κίνημα θα έπρεπε να εκφράζει, σε μία συνέντευξη «φωτιά»…

«Στηρίζω το λόγο μου με την ζωή μου και τη ζωή μου με το λόγο μου». Μια κουβέντα που χαράχτηκε βαθιά στην ψυχή και τις πράξεις του Μιχάλη Μυτακίδη «B.D.Foxmoor» και της Γιολάντας Τσιαμπόκαλου «Sadahzinia», των ηθικών αυτουργών της υπόθεσης Active Member. Κάθε κουβέντα παραπάνω περιττή. Η συνέντευξη μιλάει από μόνη της.

Συνέντευξη στον Αλέξανδρο Σαλαμέ

Το 2008, σας βρίσκει με ένα ολόκληρο κίνημα ενάντια κάθε μορφής χορηγού. Το «No Sponsors». Σας λείπουν καμιά φορά οι εποχές των δισκογραφικών;

Mιχάλης: Όχι δεν μου λείπει τίποτα από αυτές τις διαδικασίες. Έτσι κι αλλιώς και τότε σχεδόν όλα μόνοι μας τα κάναμε. Τώρα, η μόνη διαφορά είναι ότι πληρώνουμε και αγχωνόμαστε λίγο παραπάνω. Έχει αλλάξει φυσικά ο τρόπος. Έχει γίνει λίγο πιο ανθρώπινος. Τώρα όσον αφορά αυτή την ιστορία για τους χορηγούς και το No Sponsors, δεν έχει γίνει ακόμα κίνημα. Μπορεί να έχει τέτοιες κινηματικές τάσεις αλλά σε αυτή την χώρα δεν νομίζω ποτέ να γίνει κίνημα. Αλλά δεν με αφορά και πολύ. Μου φτάνει που το ζω εγώ και η παρέα μου.

Ανταπόκριση είδατε;

M.Από τον κόσμο ναι. Από τους καλλιτεχνάδες όχι.

Μιχάλη, όσο περνούν τα χρόνια προστίθενται ή αφαιρούνται λόγοι για τους οποίους δημιούργησες τον Low Bap;

M.Όχι, προστίθενται λόγοι. Και μαζί προστίθενται και εικόνες, ήχοι και «γαμώτο». Αυτή είναι και η ομορφιά. Είναι αναζωογονητικό το να συμβαίνουν όλα αυτά. Όταν είσαι μόνος και σκέφτεσαι όλα αυτά τα πράγματα και νοιώθεις όλο και πιο περήφανος πάει να πει, ότι κάτι καλό συμβαίνει.

Γιολάντα, πάντα απορούσα πως μπορεί να συνδεθεί, η έμφυτη γυναικεία τρυφερότητα και ευαισθησία με έναν κώδικα, σκληρό τουλάχιστον επιφανειακά, όπως του Low Bap;

Γιολάντα: Υπάρχει μια κατηγορία ερωτήσεων στις συνεντεύξεις που είναι πάντοτε καθαρά γυναικείες. Είναι σαν να υπάρχουν όλοι οι άλλοι, και οι γυναίκες –για τις οποίες τα πράγματα λειτουργούν εκ προοιμίου διαφορετικά. Έτσι στις συνεντεύξεις πάντα αναλαμβάνω εγώ αυτό το ρόλο πέφτοντας στο παράπτωμα να απαντήσω με κλισέ. Όμως είμαι σε φάση «αποτοξίνωσης» προκειμένου για τον καινούριο δίσκο και αποφεύγω τα κλισέ. Φτάνει μόνο να αναφέρω τον κώδικα του Low Bap, που είναι «να ταιριάζεις τα λόγια σου με τη ζωή σου και το αντίστροφο». Κάτι τέτοιο απαιτεί καθημερινό δόσιμο και συνέπεια, ανεξαρτήτως φύλου. Κατά τη γνώμη μου δεν τίθεται θέμα ευαισθησίας και τρυφερότητας. Το κάθε ον –άντρας ή γυναίκα– έχει το χαρακτήρα του ευαίσθητο ή όχι ή λίγο. Το ταλέντο να τηρείς και να ακολουθείς έναν κώδικα έχει να κάνει με την περηφάνια και την αξιοπρέπεια.

 

Ο ονειρόκοσμος που έχεις πλάσει από τη μια με τους στίχους κι από την άλλη με τα παιδικά παραμύθια που γράφεις, είναι εύκολο να κρατηθεί στην ζούγκλα της σύγχρονης Ελλάδας και του Νεοέλληνα;

Γ. Ακόμα και τα πιο απλά, όλα, είναι πλέον δύσκολα. Πόσο μάλλον όταν είναι φτιαγμένα απ’ το υλικό που φτιάχνονται τα όνειρα. Το υλικό αυτό είναι η σκέψη και πρέπει πάση θυσία να την κρατήσω καθαρή για να έχει ελπίδα το όνειρο. Όσο η σκέψη είναι καθαρή λειτουργεί στην εντέλεια ο μηχανισμός της φαντασίας και του γέλιου και άρα η δυνατότητα να φτιάχνει κανείς καινούριους ονειρόκοσμους, καινούρια μικρά σύμπαντα.

Ωστόσο, ο εν λόγω ονειρόκοσμός μου των παραμυθιών και των στίχων, χωρίζεται συν τοις άλλοις σε… δύο πατώματα. Στο πρώτο είναι η καθημερινότητά μου που δεν διαφέρει πολύ από κάποιου άλλου. Δουλεύω πολύ, κοιμάμαι ελάχιστα, αγχώνομαι, τσαντίζομαι και γίνομαι έξω φρενών. Όλα αυτά όμως τα κάνω για πράγματα που αγαπώ –οπότε μικρό το κακό. Όμως, στο δεύτερο πάτωμα έχω πατζούρια κλειστά μακριά απ’ τη ζούγκλα, και περιμένω την βροχή πότε θα βρέξει, να στρωθώ να γράψω. Περιμένω τον ήλιο πότε θα κρυφτεί για να αρχίσω. Στο δεύτερο πάτωμα του ονειρόκοσμου βρίσκεται η δημιουργία, και πάντα κάτι θα υπάρχει να μου δίνει μια να ξεκινώ τα καμώματά μου, όπως τα ‘χω φανταστεί. Στο δεύτερο πάτωμα φτάνει μονάχα η βουή. Μπορεί να είναι η βουή της σύγχρονης Ελλάδας, της πόλης. Δεν ξέρω. Μπορεί να είναι η βουή της μοναξιάς ή της μεγάλης βαβούρας. Αυτή η βουή, πάντως, κάπως γίνεται και με βοηθάει.

Το Low Bap, παρά την παραγωγικότητα του και το κοινό του είναι εξαφανισμένο, από κάθε μορφής λίστα και βράβευση παρά την άνοδο του hip hop, στην Ελλάδα. Τι φταίει για αυτό τον αποκλεισμό;

M.Το hip hop κάποτε, ακόμα και στην Ελλάδα, ήταν σε καλύτερη κατάσταση. Απλά τώρα το χρησιμοποιούν κάποιοι σαν target group για αυτό αφήνει μια πιο φανταχτερή αίσθηση. Όλο αυτό που συμβαίνει όλα αυτά τα χρόνια σε αυτή την χώρα με αυτό τον κώδικα είναι τραγικό. Το μόνο που κατάφεραν όλοι αυτοί να κάνουν καλά είναι να μιμηθούν άλλες μεγαλύτερες κοινότητες hip hop και τις διαδικασίες τους. Η διαφορά είναι, ότι στην Ελλάδα όλοι αυτοί που πουλάνε μούρη τόσα χρόνια και είναι σπουδαίοι σε αυτή την ιστορία δεν έχουν μαντήλι να κλάψουν αλλά και δεν ανοίγει και μύτη. Αν υπήρξε επικινδυνότητα στο υπόλοιπο hip hop στην Ελλάδα, το έχει χάσει και αυτό τελείως. Είναι μία ακίνδυνη ιστορία street life. Ποζάρει σε street life και σε life style περιοδικά και χρησιμοποιεί τους όρους ενός πλαστού target group. Ο κόσμος της Low Bap όμως δεν προσδιορίζεται σαν target group από κανένα. Εξού και οι μεγάλες εκπλήξεις όλων όσων έρχονται κοντά στις δικές μας διαδικασίες, όπως μαγαζάτορες, φεστιβαλάδες ή δημοσιογράφοι, όπου παθαίνουν σοκ με τον κόσμο που κουβαλά, τη διάρκεια που έχει και τι σέρνει μαζί του. Αυτό που ενδιαφέρει όμως εμάς είναι να προλαβαίνουμε να ζούμε εμείς τα πράγματα για να τα ευχαριστηθούμε λιγάκι, γιατί στην τελική για μας τα κάνουμε. Το τι αφήνει σαν απόηχο δεν με αφορά και πολύ. Δεν την προσέχουμε καθόλου την εικόνα μας. Μόνο να ζούμε κάποια πράγματα μας νοιάζει.

Συνεχώς επαναλαμβάνετε, με διάφορους τρόπους, ότι οι καλλιτέχνες στην Ελλάδα έχουν πιάσει «πάτο»… Από πού πιστεύετε, ότι ξεκίνησε το κακό;

M.Τα πράγματα είναι αρκετά οξύμωρα. Μπορεί να ισχυρίζονται το ίδιο και αυτοί για τους υπόλοιπους. Διάβασα μια συνέντευξη του Γιάννη Αγγελάκα που έλεγε, ότι δεν υπάρχει τίποτα στην Αθήνα που να κινείται, ενώ δεν παραδέχεται, ότι κάθε τι που υπήρχε στη Θεσσαλονίκη έχει πεθάνει εδώ και δέκα χρόνια σαν σκηνή. Άμα δω τον Γιάννη –που δεν θέλω και πολύ– θα ήθελα να του πω, πως δεν είναι έτσι, όπως τα φαντάζεται τα πράγματα. Απλά δεν μπορώ πραγματικά να καταλάβω, πως μπορεί και ταιριάζει αυτά που λέει, με τα κολακευτικά σχόλια για τον Συνασπισμό και τον Τσίπρα. Ξέρεις τι γίνεται; Νομίζουν, πως ο κόσμος που τους άκουγε κάποτε, όλους αυτούς, χάθηκε και δεν χρωστάνε εξηγήσεις σε κανένα. Έτσι είναι μαθημένοι αυτοί που είναι φτιαγμένοι σαν μύθοι από κάποιους. Εμείς δεν είμαστε τέτοια ιστορία. Δίνουμε εξηγήσεις καθημερινά, με τα τραγούδια και τον τρόπο ζωής μας. Θα ήταν εύκολο να πω, «Πουλήθηκε όλη η γενιά μου, δεν γαμιέται θα πάω να τα πάρω και εγώ». Όχι δεν θέλω να το ζήσω έτσι. Τα αφήνω για τους άλλους που το είχαν στην άκρη του μυαλού τους από την αρχή που ξεκίνησαν να κάνουν μουσική. Γιατί σε όλους δαύτους δεν προέκυψε αργότερα. Ήλπιζαν ότι κάποια στιγμή θα τα «τσεπώσουν». Να το καταλάβει ο κόσμος αυτό.

Αναγκαίο κακό υπάρχει τελικά στην ζωή;

M. Για μένα δεν υπάρχει, ούτε καλό, ούτε κακό. Υπάρχει αυτό που γουστάρω. Και δεν με νοιάζει πως το χαρακτηρίζει ο καθένας. Και δεν με νοιάζει και εγώ αν το αντιλαμβάνομαι για καλό ή για κακό. Θα το κάνω, αν το γουστάρω. Ούτε με την αλήθεια και το ψέμα έχω σχέση, ούτε με το καλό και το κακό. Και δεν εκπροσωπώ τίποτα από όλα αυτά. Και ευτυχώς πρόλαβα να ζήσω, όλες τις εποχές που αυτό το πράγμα σε πότιζε, σε αρρώσταινε και σε πήγαινε αλλού. Πρόλαβα και την αίσθηση από τη Χούντα και την αίσθηση της δημοκρατικής χούντας μετά, και της χούντας του ΠΑΣΟΚ. Τις πρόλαβα όλες τις χούντες μέχρι τώρα. Και κατάλαβα ποιο είναι το καλό και το κακό και ότι βρίσκεται σε ένα πεδίο σκέψης και δράσης συγκεκριμένων κατηγοριών ανθρώπων, είτε αυτοί λέγονται παπάδες, είτε πολιτικοί. Εγώ συνεχίζω να είμαι ένας αλητάμπουρας από το Πέραμα, που κινούμαι μόνος μου και συνεννοούμαι με άλλους μόνους. Δεν πίστεψα ποτέ σε καμιά μορφή συλλογικότητας, όπως προκύπτει από διαδικασίες. Πίστεψα σε ομάδες που προκύπτουν από ανθρώπους που έχουν τις ίδιες αγωνίες και ανησυχίες, που μπορεί να αλλάζουν καθημερινά. Αυτό ήταν το όνειρο μου για οποιαδήποτε κοινωνική ομάδα.

Μιχάλη, από το 2005 που μιλήσαμε πρώτη φορά και είχαμε κάνει κουβέντα περί overload πληροφοριών, μέχρι και σήμερα τα πράγματα γίνονται όλο και χειρότερα. Θα σταματήσει κάπου αυτή η υστερία;

M. Τον τελευταίο καιρό κατασταλάζει το μικρό μυαλό μου, σε ένα και μόνο συμπέρασμα και μάλιστα το πιο αισιόδοξο από όλα όσα έχω σκεφτεί. Ότι επιτέλους δεν έχουμε ελπίδα. Τα έχουμε κάνει έτσι ώστε πραγματικά δεν μπορούμε να ελπίσουμε σε τίποτα. Δεν πιστεύω, ότι θα αλλάξει τίποτα ούτε καμιά κατάσταση. Επιτέλους θα εξαφανιστούμε, για να ησυχάσει και το σύμπαν από την πάρτη μας. Δεν ξέρω αν αυτό είναι τώρα ή σε 40 χρόνια, δεν με ενδιαφέρει και καθόλου. Μακάρι να προλάβω να τιμωρηθώ και εγώ, για ότι συμβαίνει. Για αυτό θα ήθελα να πω και στους φίλους μου που παιδεύουν το μυαλό τους με διάφορες παρωχημένες κοσμοθεωρίες, ότι το κόλπο είναι πραγματικά πια με ημερομηνία λήξης και ότι πρέπει να το ζήσουμε και να το σκεφτούμε ανάλογα. Και όποιος δουλεύει σκληρά ενώ ξέρει, ότι θα πεθάνει, αυτός θα είναι και ο πιο περήφανος και ο πιο αξιοπρεπής. Εγώ έτσι την αντιλαμβάνομαι την ζωή. Ποτέ δεν πάλεψα επειδή θα άλλαζα κάτι. Θα πάλευα όμως, αν μου έλεγαν, ότι σε λίγο καιρό πεθαίνω. Θα γινόμουν καλύτερος άνθρωπος, για το υπόλοιπο που μένει.

Αυτή είναι η εικόνα σου για την ζωή στην τελική;

M. Αυτό είναι το Low Bap. Τόσα χρόνια, ούτε δάσκαλος το παίζω, ούτε πατέρας, ούτε μεγάλος αδερφός. Το μόνο που κάνω είναι να λέω τα πράγματα, όπως με ανησυχούν και όπως με ταλαιπωρούν εμένα. Από εκεί και πέρα, αυτό που θα μπορούσα να κάνω τώρα που είμαι γεμάτος αισιοδοξία είναι να πω σε όλους αυτούς όσους το «κουράζουν» να μην παιδεύονται και πολύ. Δεν θα την βρει κανείς την άκρη. Ξέρεις, τώρα που καταρρέει το… μεγάλο τέρας του καπιταλισμού, έχουν όλοι τις προτάσεις τους. Έχουν προτάσεις οι αριστεροί, έχουν προτάσεις οι φασίστες, έχουν οι εθνικιστές, οι εθνικοσοσιαλιστές. Ο καθένας κουβαλάει και μία πρόταση. Τα target group μεταλλάσσονται. Τη Ρώμη την πήραν οι ακροδεξιοί. Στο Λονδίνο έβγαλαν από την μέση τον Κεν Λίβινγκστον, επειδή ήταν λίγο τρέλα και έπρεπε να μπει κάποιος λίγο πιο μαζεμένος. Έτσι βρήκαν έναν τύπο από τα media. Συμβαίνουν όμορφα ταράκουλα και θα συνεχίσουν να συμβαίνουν τέτοια πράγματα. Για αυτό και είμαι πολύ αισιόδοξος, ότι επιτέλους τελειώνουμε.

Είναι λίγο τρομαχτικό όπως το θέτεις πάντως.

Τρομακτικό δεν είναι αυτό. Τρομαχτικό είναι έτσι όπως είμαστε, να ζήσουμε για πάρα πολλά χρόνια ακόμα. Αυτό είναι πολύ πιο τρομαχτικό. Καλύτερα να το διασκεδάσουμε και να φύγουμε παρά να ταλαιπωρήσουμε για καμιά 100αρια χρόνια ακόμα και τους εαυτούς μας και ότι έχει απομείνει τριγύρω. Δεν είναι καθόλου τρομαχτικό. Εκτός αν ο άνθρωπος ακόμη αυτό που πιστεύει από την θεωρία του Δαρβίνου μέχρι τώρα, ότι είναι το κέντρο της γης επειδή έχει κάποια πράγματα παραπάνω από την πέτρα. Εγώ δεν θεωρώ, ότι έχω παραπάνω πράγματα από την πέτρα. Η πέτρα θα μείνει και μετά από εμάς.

Υπόθεση Μακεδονικό: Θα ήθελα πολύ να ακούσω την οπτική των Active Member για την υπόθεση του ονόματος της Μακεδονίας.

Μ. Οι άνθρωποι που φτιάξανε τον τόπο αυτό που μένω είναι πρόσφυγες. Η αίσθηση η δικιά μας είναι, ότι αν έρχονταν κάποιος από κάποιο άλλο μέρος και μας έλεγε «ρε παιδιά θέλω να με λέτε και μένα Περαματιώτη κι ας μένω δέκα γειτονιές πιο κάτω», εμείς καμαρώναμε. Δεν κοιτάγαμε να τον φάμε. Φυσικά από την άλλη θα σκεφτόμασταν «Γιατί θέλεις να σε λένε Περαματιώτη και σένα, αφού το Πέραμα έχει τα μαύρα του τα χάλια; Κατάντια είναι για σένα». Έτσι το σκέφτομαι το Μακεδονικό. Από την μία υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που πάνε να χτίσουν μια ιστορία, για να υπάρξουν, το οποίο το θεωρώ κατάντια. Από την άλλη οι δικοί μας τρελαίνονται γιατί τους παίρνουν τα «ιερά και όσια». Έχει σκεφτεί κανείς, ότι αν ψαχτούμε όλοι, θα μετανιώσουμε την ώρα και την στιγμή που το ψάξαμε; Ο ίδιος ο «πατέρας» του εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος στην Ελλάδα, αυτός ο Καρατζαφέρης, έχει αρναούτικο όνομα. Καλύτερα για αυτό που θέλει να πρεσβεύσει να ήταν… ομοφυλόφιλος και μαύρος, παρά να έχει αυτό το όνομα. Αυτός λέγεται Καρατζαφέρης και τον πειράζει, που μιλάνε για την Μακεδονία. Είναι ένα παιχνίδι που δεν θα μπω, γιατί εγώ είμαι πρόσφυγας και δεν καταλαβαίνω από τέτοιες ιστορίες. Αν ταξίδευα στα Σκόπια και έβλεπα, ότι οι άνθρωποι είναι ευτυχισμένοι θα γούσταρα. Απλά επειδή και οι δικές τους φάτσες είναι σαν τις δικές μας, μου φαίνεται πως απλά παλεύουν να γίνουν κάτι σαν και εμάς. Και αυτό το θεωρώ κατάντια. Οι Μακεδόνες να θέλουν να σηκωθούν να φύγουν από τα μέρη τους, έτσι όπως έχουνε γίνει και κάποιοι άνθρωποι να διεκδικούν να λέγονται Μακεδόνες. Που αν δεν κάνω λάθος γιατί είμαι και λίγο αγράμματος σε αυτά, το «Μακεδνός», η βάση δεν είναι και πολύ τιμητικό. Παιδεύονται λοιπόν οι Σκοπιανοί να ταυτιστούν με κάτι που δεν είναι και πολύ τιμητικό.

Η σχέση σου με τον Μέγα Αλέξανδρο να υποθέσω, ότι δεν είναι και πολύ καλή.

Μ. Ο Μέγας Αλέξανδρος πρέπει να σκότωσε και να έμαθε Ελληνικά σε γιαγιάδες και παππούδες μου, κάπου στα βαθιά της Μικρά Ασίας από όπου κατάγομαι. Όπως καταλαβαίνεις δεν του έχω και μεγάλη υποχρέωση. Μπορεί να ευθύνεται και αυτός που καταλήξαμε εδώ. Μπορεί να ήταν και πιο ωραία να ήμασταν αλλού. Όπως καταλαβαίνεις έχω μία τραγική σχέση με τον Μέγα Αλέξανδρο. Απείρως μακρινή αλλά τραγική. Τέτοια σχέση, μπορεί να είναι και των Σκοπιανών ή Μακεδόνων ή όπως θέλουν να ονομάζονται. Αλλά μπορώ να καταλάβω και αυτούς που τους πειράζει θέμα του ονόματος. Ξέρεις τι είναι να έχεις μαντρώσει το οικόπεδο σου, να έχεις φυτέψει τα φυτά σου και να απλώνει το χέρι ο γείτονας από την βεράντα και να σου κόβει το τριαντάφυλλο; Κάποιοι τρελαίνονται. Δεν θέλουν να μυρίσουν οι άλλοι τίποτα! Λες και οι τριανταφυλλιές φύτρωσαν μόνο στο οικόπεδο τους. Κάπως έτσι είναι αυτά με τα σύνορα και τα μέρη. Παρόλο που δεν είμαι διεθνιστής, δεν τα αντιλαμβάνομαι και καλά. Αν είχα γνωρίσει πατρίδα μπορεί και να σου μίλαγα διαφορετικά.

 

Πάμε λίγο στην άλλη πλευρά του ατλαντικού και στον Ομπάμα. Βλέπετε καμία ελπίδα σε αυτόν ή απλά θα είναι ο πρώτος έγχρωμος που θα βομβαρδίσει;

Μ. Ο Ομπάμα πιστεύω, ότι θα είναι ο πρώτος έγχρωμος που θα πεθάνει σαν πρόεδρος. Μέχρι τώρα, τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και τους άλλους, τους «έτρωγαν», πριν γίνουν κάτι τόσο μεγάλο και επικίνδυνο. Οι άνθρωποι που χρηματοδοτούν τον Ομπάμα, χρηματοδοτούν ένα μελλοθάνατο, που θα πεθάνει από τις διαδικασίες της Αμερικής που ξέρει να το κάνει καλά αυτό. Όχι ότι είναι τόσο επικίνδυνος ο Ομπάμα, απλά η CIA και τα παρακλάδια της έχουν μάθει να «τρώνε» συμβολικά ανθρώπους και ας είναι ακίνδυνοι. Γιατί ακίνδυνο τον θεωρώ τον Ομπάμα. Είναι αρκετά επικίνδυνος, όπως κάθε πρόεδρος της Αμερικής, αλλά ταυτόχρονα ακίνδυνος, ώστε να αγγίξει αυτά που ονειρευόμασταν να γίνουν εκεί πέρα. Είναι δυστυχώς «λίγος». Αν δεν ήταν δεν θα τον χρηματοδοτούσε άλλωστε και κανείς. Κανείς δεν χρηματοδότησε τον Τσόμσκι εκτός από τις επιστημονικές του έρευνες, ούτε τον Τσάρλι Τσάπλιν, εκτός από όσα κονομάγαν μαζί του. Τώρα ο Ομπάμα μωρέ; Έχει πάντως πλάκα του και αυτό. Πρόεδρος της Αμερικής με αφρικάνικο όνομα, την ώρα που δεν υπάρχει ούτε ένας Αφρικανός πρόεδρος στην Μαύρη Ήπειρο! Δεν είναι μια ωραία αντίφαση της εποχής; Σα να σκηνοθετείται ένα ωραίο cartoon. Από την άλλη θα μου πεις, υπάρχει ένας ηλικιωμένος. στρατόκαβλος γαμομανάς και η γυναίκα του προέδρου, θα βγάλει τα απωθημένα της από τα κέρατα. Τι χαΐρι να βρει μετά αυτός ο τόπος. Είναι σε λίγο χειρότερη κατάσταση από ότι είμαστε εμείς.

Θεωρείς, ότι μοιάζουμε σε σημεία με την Αμερική;

Μ. Εννοείται. Πάντα ήμασταν μια μικρογραφία της Αμερικής. Απλά δεν μας δόθηκε υ ευκαιρία να μπορέσουμε να σφάξουμε τόσο κόσμο και εμείς. Αν μας την έδιναν, να είσαι σίγουρος, ότι θα το κάναμε καλά και εδώ. Να είσαι σίγουρος, ότι υπάρχουν πολλοί καβλωμένοι για τέτοια πράγματα.

Μέσα σε όλα αυτά πάντως φαίνεται πως ξαναπροκύπτει θέμα με την Ρωσία. Υπάρχει λόγος να μιλάμε για «αντίπαλο δέος» και να ελπίζουμε σε «προστασία»;

Δηλαδή υπάρχει άνθρωπος που βλέπει τον Πούτιν και τον Μπους και ελπίζει σε κάποιον από τους δύο; Καλύτερα να κυβερνήσει ο Αμπράμοβιτς! Θα κάνει και δυο καλές μεταγραφές και θα σε στείλει στον τελικό του Τσάμπιον Λιγκ! (γέλια) Αυτό είναι κωμωδία. Να νιώθουμε καλά επειδή οι Ρώσοι περάσανε σωλήνες και καταλήγει το…αέριο τους εδώ και εμείς πρέπει να πάρουμε τα αέρια τους και να τα στείλουμε αλλού. Ακούς τι κάνουμε; Μεσολαβούμε για το αέριο. Που να το έλεγα στον παππού μου αυτό, όταν ήμουν μικρός και μου μίλαγε για την επανάσταση, τότε που δεν καταλάβαινα ακόμα τι είναι, ότι κάποτε από τη Ρωσία θα μας στέλνουν το αέριο τους και εμείς θα το διοχετεύουμε. Μη πας μακριά πάντως. Κόψε φάτσες και βγάλε συμπέρασμα. Κοίτα τον Πούτιν. Δεν είσαι σίγουρος, ότι δέρνει την γυναίκα του και σοδομίζει την 13χρονη κόρη του τέσσερις φορές την μέρα; Ο δικός μας πάλι; Θα έλεγες, ότι τρώει ξύλο από την γυναίκα του και τον σοδομίζουν τέσσερις φορές την μέρα. Κάπως έτσι δένει το κόλπο. Ο ένας βρίσκει τα χούγια του άλλου και ταιριάζουν. Αυτοί είναι οι πρώτοι που θα χαθούν πάντως. Και αυτό είναι κάτι το αισιόδοξο.

 

Και μιας και μιλάμε για πολιτική πως σας φαίνεται το «φαινόμενο Τσίπρας»;

Μ. Πλάκα έχει μωρέ. Τον θυμάμαι από πιτσιρικά. Το έβλεπα στα μάτια του, ότι μια μέρα θα κυβερνήσει. Βέβαια έχουμε δει και χειρότερα. Έχουν κυβερνήσει και χειρότεροι. Ο Γιάννης ο Αγγελάκας, τα χαρακτήρισε αισιόδοξα και cool αυτά τα πράγματα. Έμενα δεν μου κάθεται αυτή η ιστορία. Δεν θα μπω στην λογική της Κανέλη και των ομοϊδεατών της. Αυτοί ξέρουμε γιατί μιλάνε. Αν είχαν εξάλλου ένα τέτοιο χαρτί θα το έπαιζαν και αυτοί. Στην πολιτική όποιος έχει τέτοιο χαρτί, που μπορεί να μεταλλάξει «target groups», πολιτικά θα το έπαιζε. Αυτή όμως είναι η Αριστερά. Για αυτό και πρέπει όλοι όσοι, όταν τα πράγματα ήταν ανήσυχα και όταν έπεφταν οι κλωτσιές στους δρόμους, από τη Γένοβα μέχρι τη Θεσσαλονίκη, και βιαστήκαμε να πούμε, ότι είμαστε Αριστεροί, για να συνεννοηθούμε με κάποιους, να μαζέψουμε τα αμάζευτα μέσα μας και επιτέλους να τους θυμίσουμε, ότι είμαστε μόνοι. Και τέτοιες μορφές συλλογικότητας να τις βάλουν εκεί που ξέρουν. Και υπάρχει τέτοιος κόσμος. Που συμβιβάστηκε, επειδή έπεφτε ξύλο έξω. Πρέπει να πάρουν όλοι τα χαμπάρια τους. Ούτε Τσίπρας, ούτε κανένας δεν μας σώζει. Κι επειδή και ο Τσίπρας ξέρει ποιος είμαι και ξέρω και εγώ ποιος είναι αυτός, θα με καταλάβει πολύ καλά αν διαβάσει αυτή την συνέντευξη. Αν προλαβαίνει ακόμα να διαβάσει περιοδικά…

Δύο παγκόσμιες ημέρες που είχαμε αυτό τον μήνα. Και θα ήθελα να κουβεντιάσουμε για αυτές. Η μία είναι η παγκόσμια μέρα ελευθερίας Τύπου. Υπάρχει τέτοιο πράγμα; Γιατί πολλά ακούστηκαν και με αφορμή την υπόθεση του Στέλιου Κούλογλου.

Μ. Τον Στέλιο τον θεωρώ αδερφό μου. Αλλά όταν μπλέκεις με τα σκατά, όπως είναι η ΕΡΤ βοήθεια σου. Δεν καταλαβαίνω γιατί ξαφνιάζεται. Και ξέρεις τι με λυπεί πολύ; Ότι αυτή η χώρα έχει φτάσει σε τόσο έσχατο σημείο, που ακόμα και η κλίκα των δημοσιογράφων δεν σοκάρεται από αυτά που περιγράφει ο Κούλογλου μέσα από τα ντοκιμαντέρ του, αλλά δημιουργείται θέμα επειδή τον έκοψε η ΕΡΤ. Έχει πλέον μεγαλύτερη σημασία να σε κόβουν από το να μιλάς πλέον. Αυτό το πράγμα το θεωρώ κατάντια πια. Δεν θα έπρεπε να δώσει καθόλου έκταση ο Στέλιος. Να τους γράψει τελείως και να δει τι θα κάνει από εδώ και πέρα. Μπορεί και να υπάρχει βέβαια και κάτι άλλο που δεν το ξέρω και για αυτό να το κυνηγάει και να θέλει εκδίκηση. Έτσι είναι αυτοί οι χώροι. Και εγώ όταν είχα εκπομπή στο ΣΚΑΙ ήξερα, ότι όταν φτάσει η Ολυμπιάδα, θα με πληρώνουν για κάνα δυο χρόνια, χωρίς να κάνω εκπομπές, επειδή έπρεπε να βγω από την μέση. Γιατί έτσι έπρεπε να γίνει Το περίμενα όμως, όταν πήγα. Δεν μου φάνηκε παράξενο. Χαμογέλασα, μόλις μου το αναφέρανε γλυκά γλυκά, με την δικαιολογία, ότι είναι άλλο το κλίμα της εκπομπής και τους είπα «Να είστε καλά παιδιά αλλά εμένα θα με πληρώνετε, όπως λέει το συμβόλαιο». Και έτσι πληρωνόμουν 1,5 χρόνο χωρίς να κάνω εκπομπές. Αυτή η ιστορία λοιπόν δεν καταλαβαίνω γιατί δημιούργησε τόσο ντόρο, αντί να δημιουργήσουν οι εκπομπές του Κούλογλου. Θα προτιμούσα να δημιουργούν ντόρο οι εκπομπές του Κούλογλου που είναι δυνατές. Θα μου πεις, ότι εδώ δεν άφησαν να βγει η μια εκπομπή, επειδή την είδαν πρώτα αυτοί. Ούτε καν το θέμα δεν έπρεπε να τους πει ο Στέλιος. Έπρεπε να τους πει ψέματα και να το βγάλει στον αέρα. Θέλει τέτοια πράγματα. Να τους κοροϊδεύεις και λιγάκι. Δεν μπορείς να είσαι τίμιος με τα σκατά.

Ή άλλη παγκόσμια ημέρα είναι υπέρ της αποποινικοποίησης της κάνναβης. Να μιλήσουμε για όλο αυτό το κρυφτό που γίνεται;

Μ. Η αλήθεια είναι, ότι δεν έχω καπνίσει ποτέ και δεν το λέω από σεμνοτυφία. Απλά δεν γούσταρα από πιτσιρικάς με αυτήν την ιστορία. Είμαι λίγο… βιτσιόζος και προτιμούσα πάντα να ταλαιπωρούμαι. Δεν ήθελα να ξεχνιέμαι με τίποτα, όχι μόνο από αυτά αλλά και από τα ξίδια και από όλα αυτά τα κόλπα. Παρόλα αυτά θεωρώ, ότι η κάνναβη πρέπει να αποποινικοποιηθεί για να πεθάνουν τα ντηλέρια. Εγώ θα μπορούσα να πεθάνω για να την «πίνει» κάποιος ελεύθερα, χωρίς να υπάρχει ο φόβος να τον κλείσουν μέσα και ας θέλω εγώ να «πιω». Δεν νομίζω, ότι αυτή η ιστορία σηκώνει και πολύ συζήτηση, ειδικά από μένα τον ξενέρωτο. Δεν το ξέρω για να το αναλύσω και παραπάνω. Ξέρω μόνο πως είναι κάτι χρήσιμο, ειδικά η οργανική κάνναβη που είναι φοβερή για την κλωστοϋφαντουργία. Καλό είναι πάντως να ξεστραβωθούν και να την αφήσουν ελεύθερη, για να μπορεί να δουλέψει και σε αυτό. Όποιος γουστάρει και θέλει να «πίνει» και να γίνεται όπως θέλει, ας γίνεται. Παρόλο λοιπόν που δεν είμαι εμπλεκόμενος σε τίποτα, θα έκανα, ότι μπορώ για να ξεβολευφτούν, όσοι κονομάνε, με ένα μικτό πάθος του κόσμου, με την ανοχή της πολιτείας. Γιατί όλοι ξέρουν, ότι τα ντιλέρια και αυτοί που πουλάνε ανθρώπινα όργανα είναι βασικοί χρηματοδότες του κράτους και επιχειρηματίες οι ίδιοι. Λέμε τώρα. Μπορεί για παράδειγμα να έχουν…μεγάλα σούπερ μάρκετ ή κανάλια μεγάλης περιωπής. Τα κοινά μυστικά λέγονται πλάτες στην Ελλάδα και κοντρολάρουν την όλη διαδικασία.

Είσαι ενάντια σε κάθε μορφή ποινικοποίησης;

Μ. Φυσικά. Και ενάντια στην προφυλάκιση είμαι! Οτιδήποτε και να έχεις κάνει δεν πρέπει να προφυλακίζεσαι. Αν θέλει αυτή η μορφή δημοκρατίας και αυτό το Σύνταγμα και η δικαιοσύνη, να φτιάξει έτσι τα πράγματα, ώστε να βγάζει γρήγορα αποφάσεις. Η προφυλάκιση είναι γελοιότητα.

Κεφάλαιο παιδεία: Γιολάντα οι μαθητές και οι καθηγητές, στα σχολεία που επισκέπτεσαι τι σε κάνουν να σκέφτεσαι για τον τρόπο που είναι «στημένη» η παιδεία. Τόσο σε επίπεδο υποδομών, όσο και στους ανθρώπους που διαμορφώνει;

Γ. Είναι ακριβώς όπως την λες. Στημένη. Ο καθένας έχει έναν ρόλο. Απ’ τον διευθυντή, τον δάσκαλο, τα μίζερα κτίρια, την αυλή με το ξερακιανό δεντράκι, ως και τον σπασίκλα και την καθαρίστρια. Αυτούς τους ρόλους τελειοποιεί κάθε χρόνο η παιδεία και έτσι κανείς δε χρειάζεται να σκέφτεται παραπάνω. Η φαντασία στο σχολείο αντιμετωπίζεται σαν τον φτωχό συγγενή που μας επισκέπτεται μια στο τόσο και εμείς του βγάζουμε στρωσίδια για το πάτωμα. Τα φωτεινά παραδείγματα που αυτοσχεδιάζουν στους ρόλους τους, είναι μικρές φωνές. Αλλά καμιά φορά αυτές μπορούν να κάνουν και την μεγαλύτερη ζημιά.

Τι ετοιμάζει το Low Bap μέτωπο;

Μ. Παρόλο που τελειώνουμε σαν άνθρωποι (γέλια), το Low Bap μέχρι να τελειώσουμε θα κάνει μόνο σπουδαία πράγματα. Θα κάνουμε καινούργιο δίσκο Active Member, live όλο το καλοκαίρι με καινούργιο σχήμα, με πιο ζωντανά πράγματα και επί σκηνής. Εκεί έχουμε την προσοχή μας εμείς. Σε αυτά τα μικρά πράγματα που αγαπάμε. Μακάρι να το κάνει ο καθένας αυτό.

Μιχάλη αντί κλεισίματος μια κουβέντα, για αυτούς που δεν σε κατάλαβαν και έφυγαν ή απλά δεν βρέθηκαν δίπλα σου. Άλλοτε συνεργάτες-φίλοι και οπαδοί.

Μ. Τις κουβέντες τις κάναμε, όταν ήταν εδώ. Μάλιστα τους είχα πει όλους αυτούς, ότι κάποτε που θα φύγουν, να θυμούνται όλες αυτές τις κουβέντες. Εγώ μπορεί να τις έχω ξεχάσει αλλά είμαι σίγουρος, ότι θα τις θυμούνται αυτοί, όπως παραπαίει μέσα τους η ζωή τους θυμίζει, αρκετά πραγματάκια…

Οι Active Member στο διαδύκτιο: www.lowbap.com, www.sadahzinia.com

Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΣΑΛΑΜΕΣ (adisalames@yahoo.com) είναι δημοσιογράφος που ζει κι εργάζεται στη Θεσσαλονίκη.

Θα ήταν εύκολο να πω: «Πουλήθηκε όλη η γενιά μου, δεν γαμιέται θα πάω να τα πάρω και εγώ». Όχι, δεν θέλω να το ζήσω έτσι.

Πρόλαβα και την αίσθηση από τη Χούντα και την αίσθηση της δημοκρατικής χούντας μετά, και της χούντας του ΠΑΣΟΚ. Τις πρόλαβα όλες τις χούντες μέχρι τώρα.

Ο Μέγας Αλέξανδρος πρέπει να σκότωσε και να έμαθε Ελληνικά σε γιαγιάδες και παππούδες μου, κάπου στα βαθιά της Μικρά Ασίας από όπου κατάγομαι. Όπως καταλαβαίνεις δεν του έχω και μεγάλη υποχρέωση…

Ο Ομπάμα θα είναι ο πρώτος έγχρωμος που θα πεθάνει σαν πρόεδρος… Οι άνθρωποι που χρηματοδοτούν τον Ομπάμα, χρηματοδοτούν ένα μελλοθάνατο, που θα πεθάνει από τις διαδικασίες της Αμερικής…

Αυτή η χώρα έχει φτάσει σε τόσο έσχατο σημείο, που ακόμα και η κλίκα των δημοσιογράφων δεν σοκάρεται από αυτά που περιγράφει ο Κούλογλου μέσα από τα ντοκιμαντέρ του, αλλά δημιουργείται θέμα επειδή τον έκοψε η ΕΡΤ.

Η φαντασία στο σχολείο αντιμετωπίζεται σαν τον φτωχό συγγενή που μας επισκέπτεται μια στο τόσο και εμείς του βγάζουμε στρωσίδια για το πάτωμα.

Advertisements