Ο ΑΝΑΡΧΙΣΜΟΣ ΣΤΗ ΣΕΡΒΙΑ

Γιατί οι Σέρβοι Αναρχικοί Επιτέθηκαν στην Ελληνική Πρεσβεία στο Βελιγράδι;

Γράφει η Μίλιτσα Κοσάνοβιτς

Η φωνή και η δράση των αναρχικών της Σερβίας είναι όλο και πιο δυνατή τα τελευταία χρόνια. Το γεγονός αυτό προφανώς έχει σχέση με την όλο και πιο έντονη εφαρμογή του σκληρού καπιταλισμού και των ανελέητων και άδικων κανόνων του, που στοχεύουν πάνω απ’ όλα στην εκμετάλλευση της εργατικής τάξης, προκαλώντας την αύξηση της γενικής ανασφάλειας των λαϊκών στρωμάτων. Σήμερα οι αναρχικές ομάδες της Σερβίας ανέρχονται στις 500! Παρόλο που διαδηλώνουν κατά του ρατσισμού και του εθνικισμού, υπέρ της ανεκτικότητας, υπέρ των ανθρώπινων δικαιωμάτων και αγωνίζονται για τα ίσα δικαιώματα όλων των μειονοτήτων, συνήθως εκείνοι είναι οι πρώτοι ύποπτοι για τις τρομοκρατικές ενέργειες.

Ορισμένοι κοινωνιολόγοι θεωρούν τις αναρχικές ιδέες επικίνδυνες για το κράτος γιατί ο τελικός στόχος τους είναι κρατική ανεπάρκεια. Όμως οι αναρχικοί της Σερβίας βασίζονται στις ιδέες των Μπουντόν, Μπακούνιν, Κροπότκιν … Λένε ότι ιδεολογικά δεν έχούν καμία σχέση με τις ομάδες που δρουν σκόρπια και μεμονωμένα, όπως είναι ο Μαύρος Ηλίας (Crni Ilija) που πέταξε τις «μολότοφ» στην Ελληνική πρεσβεία του Βελιγραδίου στις 25 Αυγούστου του 2009. Χαίρονται όμως που αυτό το γεγονός επιτάχυνε την απελευθέρωση του Έλληνα συντρόφου τους Θοδωρή Ηλιόπουλου. Προκαλούνε πολλές φορές τις Αρχές και παίζουν με τους μπάτσους κοροϊδεύοντας το περιορισμένο Σύστημα το οποίο δεν μπορεί να ξεχωρίσει τους πραγματικούς αναρχικούς από τους οπισθοδρομικούς και ρατσιστές σκίνχεντς.

Αναρχικές Ομάδες στη Σερβία

Οι σέρβικες αναρχικές ομάδες είναι πολύ κλειστές προς την δημοσιότητα, ειδικά σε αυτή την περίοδο που κατηγορούνται για τρομοκρατία. Οι ίδιοι συνήθως μόνοι τους οργανώνουν τις διαδηλώσεις κατά του Καπιταλισμού και των ιδιωτικοποιήσεων. Διαφορετικά από τους «συντρόφους» τους στην Ελλάδα, Ρωσία και Γαλλία οι αναρχικοί της Σερβίας στο παρελθόν δεν είχαν και τόσες δραστηριότητες. Συμμετείχαν σε μικρότερα εργατικά κινήματα, κι έκαψαν πρόσφατα την αμερικάνικη σημαία μόλις προσγειώθηκε ο αμερικάνος αντιπρόεδρος Τζόσεφ Μπάιντεν στο σέρβικο έδαφος. Οι ομάδες που αναφέρονται στις εφημερίδες και τον τύπο είναι το Κόντραπουνκτ (Contrapunkt), περισσότερο ένα θεωρητικό ιδεαλιστικό κίνημα με ιστοσελίδα στο Διαδίκτυο, ή Τσέλιγια (Κελί), και η AntifaBGD. Οι πιο γνωστές είναι η Αναρχοσυνδικαλιστική Πρωτοβουλία (Anarhosindikalisticka Inicijativa, ASI) και η Inventati. Η ASI ασχολείται περισσότερο με την προώθηση των πληροφοριών και των αναρχικών ιδεών στις ιστοσελίδες και με το να εκδίδουν τη εφημερίδα Direktna Akcija (Άμεση Δράση) καθώς και τα έργα των πιο γνωστών αναρχικών Πιερ Ζοσεφ Προυντόν, Μιχάηλ Μπακούνιν, Πιότρ Κροπότκιν αλλά και του Καρλ Μαρξ και των διάφορων ειρηνιστών που έγραφαν για τον αναρχισμό.

Ο γνωστός Σέρβος κοινωνιολόγος αλλά και σύμβουλος του πρόεδρου Μπόρις Τάντιτς και σήμερα πρέσβης στη Ισπανία, Τρίβο Ίντσιτς, ασχολήθηκε επί πολλά χρόνια με το θέμα του αναρχισμού. Είπε ότι η τρομοκρατία σήμερα εμφανίζεται σε θεοκρατικές χώρες, όπως είναι η Ελλάδα και το Ισραήλ. Οι αναρχικοί, όπως ο Γκάντι ή ο Τολστόι ήταν ειρηνιστές, όπως επίσης θεωρούνται αναρχικοί και τα κινήματα κατά του πολέμου του Βιετνάμ, τα «παιδιά των λουλουδιών», οι χίπης κλπ. Πάντα στην ιστορία υπήρχαν τα άτομα που είχαν την φιλοδοξία ότι μπορούν με το χέρι τους να απελευθερώσουν τον κόσμο από την τυραννία. Παρόλο που το κλασικό αναρχικό δόγμα επιτρέπει τη βία ως απάντηση στη βία, η βία επιτρέπεται μόνο όταν υπάρχει καταστολή. Γι’ αυτό το λίγο η λέξη αναρχία, που ετυμολογικά σημαίνει «χωρίς αρχή», παραπέμπει στο χάος και στην αταξία και είναι από τη φύση της εχθρός του κράτους και των μηχανισμών του.

Οι σύγχρονοι Σέρβοι αναρχικοί αποκαλούν τους εαυτούς τους «ελευθερόφρονες σοσιαλιστές» (slobodarski socijalisti) ή «ριζοσπαστικούς δημοκράτες», ή Λιμπερτέροι (από το liberta, liberte). Από τους στωικούς φιλόσοφους και τον Σωκράτη ως τον ιδρυτή του κινήματος τον Προυντόν, θεωρούνται ως οι αγωνιστές για την ισότητα και για τα δικαιώματα των φτωχών και των εκμεταλλευομένων στρωμάτων της κοινωνίας. Πάντα βοηθούσαν στην προώθηση και στην υλοποίηση των σοσιαλιστικών και των σοσιαλδημοκρατικών ιδεών και συμμετείχαν σε πολλούς απελευθερωτικούς αγώνες και ουκ ολίγες φορές τους οργάνωναν, όπως τη Γαλλική επανάσταση, την Ισπανική και την Ρώσική Οκτωβριανή Επανάσταση. Στο τέλος πάντα ήταν νικημένοι από τους συμμάχους τους, και πρώτα απ’ όλους από το μεγαλύτερο τους εχθρό, το Κράτος! Μετά την Γαλλική Αστική Επανάσταση οι Ιακωβίνοι σκότωναν τους «ξεβράκωτους», μετά την Ρώσικη επανάσταση οι αναρχικοί βρέθηκαν στο στόχαστρο. Τους εκκαθάρισαν τόσο πολύ που το αναρχικό κίνημα στη Ρωσία είχε σβήσει εώς πρόσφατα.

«Η Σερβία έγινε μια κοινωνία της αυταρχικής κουλτούρας από την πρώτη σέρβικη εξέγερση κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας το 1804. Από τότε ανταλλάσσονται μεταξύ τους στην εξουσία οι μονάρχες με τους αυτοαποκαλούμενους εκλεγμένους από το ‘’δημοκρατικό πάθος’’ του λαού. Η εξουσία είναι συμπυκνωμένη δύναμη, ένα μέσο της κυριαρχίας και όχι μέσο της πραγμάτωσης της ελευθερίας και των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Όλοι οι βαλκανικοί λαοί είναι καθυστερημένες κοινωνίες που δεν δημιουργήθηκαν με αυθόρμητη ιστορική εξέλιξη αλλά με το ζυγό της θρησκείας και των λεγόμενων εθνικό-απελευθερωτικών κινημάτων. Το βογομιλικό κίνημα ήταν το πρώτο ελεύθερο κίνημα, αλλά στην σέρβικη πολιτική κουλτούρα πάντα κυριαρχούσε δυνατή γραφειοκρατία. Ο αναρχισμός είναι ο κυρίαρχος κριτικός της σημερνής λεγόμενης δημοκρατίας», αναφέρει στα κείμενα του ο Τρίβο Ίντζιτς.

Δεν Είμαστε Αναρχικοί, αλλά με αυτό το Μισθό δεν Ζει Κανείς!

Ο Ράτιμπορ Τριβούνατς και οι σύντροφοί του πιστεύουν ότι έτσι όπως είναι οργανωμένη η κοινωνία δεν έχει προθέσεις να βρει δίκαιες λύσεις στα κοινωνικά προβλήματα της Σερβίας. Η εργατική τάξη θα συνεχίζει να είναι εκμεταλλευόμενη και καταληστευμένη με την ίδια δικαιολογία όπως και πριν: «την ενδυνάμωση του κράτους». «Πως η ενίσχυση του κράτους μπορεί να προστατεύει το συμφέρον των εργατών, αφού το Κράτος είναι ένας θεσμός που προστατεύει την ληστρική τάξη των καπιταλιστών;» αναρωτιέται αυτός ο αναρχο-συνδικαλιστής που αυτή τη στιγμή βρίσκεται στην φυλακή μαζί με άλλους πέντε συντρόφους του, ύποπτους για την επίθεση με μολότοφ στην Ελληνική Πρεσβεία του Βελιγραδίου. Αυτός ο φοιτητής Κοινωνιολογίας στη Φιλοσοφική Σχολή του Βελιγραδίου, βγάζει και το διμηνιαίο έντυπο Αναρχο-συνδικαλιστικής Πρωτοβουλίας (ASI, Anarho-sindikalna Inicijativa) με το όνομα Direktna Akcija (Άμεση Δράση) το οποίο μοιράζουν μπροστά στα μεγάλα εργοστάσια. Το έντυπο αυτό γίνεται ανάρπαστο από τους εργάτες που σχολιάζουν τα γεγονότα λέγοντας: «Εμείς δεν είμαστε αναρχικοί αλλά με αυτό το μισθό που παίρνουμε δεν μπορεί να ζει κανείς». Το έντυπο αυτό ιδεολογικά συνεχίζει την παράδοση του αναρχικού περιοδικού Hleb i Sloboda (Ψωμί και Ελευθερία) που για πρώτη φορά εκδόθηκε το 1905, υποστηρίζοντας την βασική ιδέα ότι «η απελευθέρωση της εργατικής τάξης θα είναι έργο των εργατών/εργατριών ή δεν θα συμβεί ποτέ». Ο αναρχισμός συνήθως συνδέεται με την τρομοκρατία αλλά όπως είπε κάποτε ο Αρτουρ Λένινγκ (Paul Arthur Mueller-Lehning 1899-2000): «Αν η τρομοκρατία ήταν αναρχικό φαινόμενο ή κάτι που συνδέεται ιδιαίτερα με τον αναρχισμό, τότε όλη η σύγχρονη Δυτική κοινωνία θα ήταν αναρχική, γιατί ποτέ δεν υπήρχε τόση τρομοκρατία όσο σήμερα»! Και αυτός ο πρώην διευθυντής του Ινστιτούτου για την Κοινωνική Ιστορία του Άμστερνταμ όπου διατηρούνται τα αρχεία της Παρισινής Κομούνας, των Γάλλων Σοσιαλιστών, του Μαρξ και Έγκελς, αλλά και του Μπακούνιν και άλλων αναρχικών, μάλλον ήξερε τι λέει. Τις ιδέες του Κροπότκιν τις υποστήριζαν και εκτιμούσαν κάποιοι από τους μεγαλύτερους συγγραφείς της ιστορίας της λογοτεχνίας, όπως το ότι «τον πλουραλισμό πρέπει να τον σεβόμαστε γιατί είναι έκφραση της ίδιας της ζωής» ή ότι «η δύναμη του αναρχισμού έγκειται ακριβώς στο γεγονός ότι περιέχει όλες τις ικανότητες και τα πάθη του ανθρώπου».

Σαμποτάζ

Σύμφωνα με τον Ράτιμπορ Τριβούνατς ο αναρχοσυνδικαλισμός είναι ένα μέρος του συνδικαλιστικού κινήματος που πιστεύει ότι «μέσα στον αγώνα κατά των εργοδοτών και κατά του κράτους, δεν επιτρέπονται οι συμβιβασμοί. Τα συνδικάτα πρέπει να ασκούν την πολιτική ενός μόνιμου και ασυμβίβαστου ταξικού πολέμου, στον οποίο μπορούν να χρησιμοποιούν όλα τα μέσα συμπεριλαμβανόμενου και του σαμποτάζ». Η Άμεση Δράση, λέει ο Τριβούνατς στο τεύχος Ιουλίου του 2002, στο εξώφυλλο, κάτω από το σύμβολο τους που είναι μια μαύρη κουκουβάγια, έβαλαν ένα ακτιβιστικό κείμενο με το μονολεκτικό τίτλο «Σαμποτάζ». Κάποιοι έλεγαν πως αυτό είναι παράνομο, αλλά ο Ρατιμπορ Τριβούνατς τους απαντούσε: «Και λοιπόν; Η νομιμότητα δεν είναι δικό μας πρόβλημα, αλλά των αφεντικών μας. Κανένας δεν μας ρώτησε αν θέλουμε μια ζωή γεμάτη μιζέρια και φτώχια. Όλα αυτά είναι νόμιμα. Είναι νόμιμο εμείς να δουλεύουμε σαν τα ζώα, και να είμαστε πληρωμένοι με μίζερους μισθούς και το ζητούμενο είναι αν είμαστε καν πληρωμένοι! Είναι νόμιμο τα αφεντικά να μας απολύουν όταν τους καπνίσει; Είναι νόμιμο αυτοί να ζούνε σε σπίτια πεντακοσίων τετραγωνικών ενώ εμείς ζούμε σε κάτι τρύπες είκοσι τετραγωνικών; Όλα αυτά είναι νόμιμα, αλλά δεν είναι δικαία και το δίκαιο είναι το μόνο που μας έμεινε!» Η ASI δίνει αγώνα κατά των ιδιωτικοποιήσεων στη Σερβία. Ονομάζουν τις ιδιωτικοποιήσεις «Μεγάλη Κλοπή» και προσπαθούν με διάφορες πρωτοβουλίες και δράσεις να αποδείξουν ότι πρόκειται για άλλη μια νέο-φιλελεύθερη καπιταλιστική παγίδα, που δεν μπορεί να φέρει τίποτα καλό στους εργάτες παρά μόνο στους εργοδότες.

Το Κίνημα για την Ελευθερία

Το «Κίνημα για Ελευθερία» (Pokret za Slobodu) είναι μία άλλη οργάνωση κατά της Παγκοσμιοποίησης, κοντά στον αναρχισμό, που μαζεύονται γύρω από τους καταπιεσμένους εργάτες και αντιστέκονται στις βλαβερές επιπτώσεις του καπιταλισμού και των ιδιωτικοποιήσεων. Ο Μιλένκο Σρέτσκοβιτς (Milenko Sreckovic), αντιπρόσωπος αυτής της οργάνωσης, λέει ότι οι αναρχικοί στη Σερβία το μόνο που κάνουν είναι η προπαγάνδα κάποιου αναρχικού κινήματος, χωρίς να έχουν αναπτυγμένη πρακτική ή να ξέρουν τι ακριβώς κάνουν: «Οι χωρίς νόημα προβοκατόρικες δράσεις, όπως ήταν αυτή με τις μολότοφ που πετάχτηκαν στην Ελληνική πρεσβεία, στις αυταρχικές χώρες συνήθως τις οργανώνουν οι μυστικές υπηρεσίες ή η αστυνομία, ώστε να γίνουν αφορμή και μετά να λογαριαστούν με τους ακτιβιστές όπως έκαναν στην Ιταλία την δεκαετία του 1960. Ο αναρχισμός δεν έχει καμία σχέση με τη βία και την τρομοκρατία, ούτε το κράτος έχει τη νομιμότητα να επιτίθεται στους αναρχικούς. Ο αναρχισμός επιτρέπει τη βία μόνο σε περίπτωση που η ίδια έχει την πλατιά υποστήριξη του λαού, στην περίπτωση λοιπόν της λαϊκής εξέγερσης, όταν η βία γίνεται μέρος του αγώνα για την ελευθερία. Οι ατομικές τρομοκρατικές πράξεις δεν έχουν καμία σχέση με τον αναρχισμό, γιατί είναι σε αντίθεση με την κεντρική ιδέα του αναρχισμού – την άμεση δημοκρατία».

 

 

 

(Να μπει Σε Πλαίσιο)

Οι Έξι Φυλακισμένοι Ύποπτοι για την Επίθεση στην Ελληνική Πρεσβεία

Την ώρα που γράφω αυτό το κείμενο έξι νέοι αναρχο-συνδικαλιστές βρίσκονται κατηγορούμενοι για διεθνή τρομοκρατία. Από τις 5 Σεπτεμβρίου του 2009 βρίσκονται στην φυλακή ως υπόδικοι, κατηγορούμενοι ότι στις 25 Αυγούστου του 2009 πέταξαν δυο βόμβες «Μολότοφ» στην Ελληνική Πρεσβεία του Βελιγραδίου. Την ίδια μέρα όμως η αναρχική ομάδα που αυτοαποκαλείται Crni Ilija (Μαύρος Ηλίας) ανέλαβε την ευθύνη για την επίθεση στην Ελληνική Πρεσβεία στέλνοντας ένα γράμμα στις Αρχές και στις εφημερίδες λέγοντας ανάμεσα στ’ άλλα ότι το έκαναν ως αλληλεγγύη στον σύντροφό τους Θοδωρή Ηλιόπουλο, ο οποίος συνελήφθη κατά τη διάρκεια της εξέγερσης στην Ελλάδα τον περασμένο Δεκέμβριο και επειδή μέχρι τότε είχαν περάσει ήδη 46 μέρες που έκανε απεργία πείνας και γι’ αυτό ζητούσαν την άμεση απελευθέρωσή του.

Ακόμη δεν έγινε το δικαστήριο και δεν υπάρχουν αποδείξεις κατά της ομάδας των έξι Σέρβων αναρχικών. Στις 18 Οκτωβρίου του 2009 το Κέντρο για την Ανάπτυξη της Κοινωνίας των Πολιτών (Centar za razvoj civilnog društva), έστειλε μια ανοικτή επιστολή στον πρόεδρο της Σερβίας Μπόρις Τάντις προτείνοντας του να απαλλάξει από την ποινική δίωξη τους συλληφθέντες άναρχο-συνδικαλιστές: Ράτιμπορ Τριβούνατς (Ratibor Trivunac, 28), Τάντεγι Κούρεπα (Tadej Kurepα, 24), Ίβαν Βούλοβιτς (Ivan Vulović (24), Νίκολα Μίτροβιτς (Nikola Mitrović, 29) και Σάνια Ντόικιτς (Sanja Dojkić, 19), που βρίσκονται από τις 5 Σεπτεμβρίου στην φυλακή και κάτω από την ανάκριση με την κατηγορία ότι στις 25 Αυγούστου του 2009 πέταξαν δυο «κοκτέιλ μολότοφ» στην Ελληνική Πρεσβεία του Βελιγραδίου και ότι με αυτό τον τρόπο διέπραξαν ποινικό αδίκημα κατηγορούμενοι για «διεθνή τρομοκρατία!» Στην εξήγηση της πρότασης που την υπέγραψε ο δρ Βλάντιμιρ Ίλιτς, διευθυντής του CRCD, λέει ότι όλοι οι λόγοι της δικαιοσύνης απαιτούν να απελευθερωθούν αυτοί οι νέοι άνθρωποι από την ποινική δίωξη για διεθνή τρομοκρατία, γιατί οι κατηγορούμενοι στη χειρότερη περίπτωση πέταξαν δύο μπουκάλια μπίρας με βενζίνη μέσα στο άδειο κτίριο της Ελληνικής Πρεσβείας, πράγμα που προκάλεσε ελάχιστη φωτιά που την έσβησε αμέσως ο φύλακας αστυνόμος της βάρδιας. Το CRCD ισχυρίζεται στη συνέχεια ότι είναι αδιανόητο το γεγονός ότι για το κακούργημα που έγινε στις 21 Φεβρουαρίου του 2008, όταν μία ομάδα έκαψε την Αμερικάνικη Πρεσβεία και όπου σκοτώθηκε ένα άτομο, κατηγορούμενος ήταν μόνο ένας ύποπτος για το βαρύτατο κακούργημα «κατά της γενικής ασφάλειας», ενώ για την αποτυχημένη αυτή επίθεση στην Ελληνική Πρεσβεία, κατηγορούνται έξι νέοι άνθρωποι για τους οποίους δεν έχει καν αποδειχθεί ότι εκείνοι το έπραξαν και κρατούνται στην φυλακή πάνω από ένα μήνα κάτω από την ανάκριση, ύποπτοι για πολύ πιο βαριά ποινική πράξη όπως είναι η διεθνή τρομοκρατία.

Κάποιοι λένε πως οι κρατούμενοι αναρχο-συνδικαλιστές είναι εκτεθειμένοι στην ποινική δίωξη λόγω των φιλελληνικών συναισθημάτων των Σέρβων πολιτών (και ψηφοφόρων) και λόγω του μεγάλου αντιαμερικάνισμού μεταξύ τους, αλλά και λόγω της ανάγκης να παρουσιαστεί μια λανθασμένη ισορροπία με τις συλλήψεις και τις ποινικές διώξεις των Δεξιών εξτρεμιστών που τον Σεπτέμβριο γυρνούσαν στους δρόμους του Βελιγραδίου και απειλούσαν τον κόσμο με βία και ασκούσαν βία που προκάλεσε και θάνατο. Στις 17 Σεπτεμβρίου αυτοί οι ακροδεξιοί «παλικαράδες» ξυλοκόπησαν μέχρι θανάτου τον Γάλλο Μπρις Τατόν, επειδή ήταν ξένος, Γάλλος που ήρθε να δει έναν ποδοσφαιρικό αγώνα στο Βελιγράδι. Ακόμη δεν έχουν πιάσει ούτε έναν από τους 13 ύποπτους για αυτό το βαρύ και απάνθρωπο κακούργημα. Με λίγα λόγια λοιπόν η σέρβικη αστυνομία δεν αναζήτησε και πολύ ποιος πράγματι διέπραξε την επίθεση στην Ελληνική Πρεσβεία στις 25 Αυγούστου, ούτε και έγινε δίωξη κατά της ομάδας «Μαύρος Ηλίας», που ανέλαβε και την ευθύνη, αλλά αντ’ αυτού φυλάκισαν την ομάδα των έξι αναρχικών της ASI άδικα και χωρίς να υπάρχει κατηγορία. Για το σέρβικο κράτος αυτή η αναρχική ομάδα φαίνεται πως ήταν πολύ πιο επικίνδυνη και απειλητική από ό,τι είναι οι διάφοροι σκίνχετς που κυκλοφορούν και τρομοκρατούν τους πολίτες, τους ξένους, τους κατά τη γνώμη τους «ύποπτους ομοφυλόφιλους» και γενικώς αναζητώντας θύματα ανάμεσα στους διαφορετικούς από αυτούς ανθρώπους τους οποίους διακρίνουν με τους γνωστούς σκοτεινούς και ρατσιστικούς κανόνες…

Η ΜΙΛΙΤΣΑ ΚΟΣΑΝΟΒΙΤΣ (kosanovic@mail.com) είναι συγγραφέας και αρχισυντάκτρια του περιοδικού ΖΕΝΙΘ.

Ο αναρχισμός δεν έχει καμία σχέση με τη βία και την τρομοκρατία, ούτε το κράτος έχει τη νομιμότητα να επιτίθεται στους αναρχικούς

Κάποιοι λένε πως οι κρατούμενοι αναρχο-συνδικαλιστές είναι εκτεθειμένοι στην ποινική δίωξη λόγω των φιλελληνικών συναισθημάτων των Σέρβων πολιτών…

Πάντα στην ιστορία υπήρχαν τα άτομα που είχαν την φιλοδοξία ότι μπορούν με το χέρι τους να απελευθερώσουν τον κόσμο από την τυραννία.

Όλοι οι βαλκανικοί λαοί είναι καθυστερημένες κοινωνίες που δεν δημιουργήθηκαν με αυθόρμητη ιστορική εξέλιξη αλλά με το ζυγό της θρησκείας και των λεγόμενων εθνικό-απελευθερωτικών κινημάτων.

«Πως η ενίσχυση του κράτους μπορεί να προστατεύει το συμφέρον των εργατών, αφού το Κράτος είναι ένας θεσμός που προστατεύει την ληστρική τάξη των καπιταλιστών;»

Ράτιμπορ Τριβούνατς, Σέρβος Αναρχο-συνδικαλιστής

«Αν η τρομοκρατία ήταν αναρχικό φαινόμενο ή κάτι που συνδέεται ιδιαίτερα με τον αναρχισμό, τότε όλη η σύγχρονη Δυτική κοινωνία θα ήταν αναρχική, γιατί ποτέ δεν υπήρχε τόση τρομοκρατία όσο σήμερα»!

Advertisements