ΠΟΔΗΛΑΤΟ: Ο «ΑΝΤΑΡΤΗΣ» ΤΩΝ ΠΟΛΕΩΝ

Στην Οικολογία Φτάνεις Μόνο με Ποδήλατο…

Γράφει ο Αλέξης Αλαματίδης

Σε μια εποχή που, πράττοντας μόνο ατομικά, ο άνθρωπος μπορεί να ανακτήσει το χαμένο έδαφος στο κυνήγι της σωτηρίας του περιβάλλοντος, πολλοί αναρωτιούνται πως θα μπορούσαν να συμβάλλουν στην ανακούφιση της επερχόμενης κλιματικής καταστροφής, μετριάζοντας έτσι το κακό. Οι νέες, σύγχρονες τεχνολογίες είναι πολλά υποσχόμενες και έχουν πάρει τη σκυτάλη σε έναν αγώνα δρόμου ο οποίος φαίνεται να καταλήγει όμως σε λαβύρινθο. Σ’ αυτό το λαβύρινθο ζούμε όλοι μας, και ως σκεπτόμενοι άνθρωποι πρέπει τώρα να αναλογιστούμε τις ευθύνες μας, αναλαμβάνοντας πρωτοβουλίες, που οι πολιτικοί όλου του κόσμου, καθυστερούν εγκληματικά να εφαρμόσουν. Μια τέτοια πρωτοβουλία είναι να εγκαταλείψουμε το αυτοκίνητο και ν’ αρχίσουμε να οδηγούμε ποδήλατο…

Στα τρία χρόνια κυκλοφορίας του ΖΕΝΙΘ έχουμε αναφερθεί εκτεταμένα στο περιβάλλον, στα προβλήματα που έχουν δημιουργηθεί σε αυτό λόγω των ανθρώπινων δραστηριοτήτων, στην επερχόμενη κλιματική καταστροφή και στον κύριο υπαίτιο του προβλήματος: το πετρέλαιο. Ένα πετρέλαιο που, απ’ τη στιγμή της εξόρυξης του από τα έγκατα της Γης μέχρι τη μεταφορά, την επεξεργασία και την τελική «κατανάλωσή» του, μόνο δεινά έχει επιφέρει στην ανθρωπότητα. Κάποιοι ίσως διαφωνήσουν εδώ με το επιχείρημα ότι το πετρέλαιο έχει συμβάλει σημαντικά στην πρόοδο της ανθρωπότητας χρησιμοποιούμενο ως καύσιμη ύλη. Κανείς δεν λέει «όχι» στα καύσιμα, αρκεί όμως αυτά να μην καταστρέφουν τον κόσμο. Ακούγεται απλό και είναι απλό. Αν με την καύση του πετρελαίου δεν εκλύονταν διοξείδιο του άνθρακα –ο Νο1 «Klima killer»–, κανείς δεν θα έλεγε όχι σε αυτό. Αν για τον έλεγχο των περιοχών που έχουν σημαντικά αποθέματα πετρελαίου δεν γινόταν πόλεμοι, ανθρωπιστικές καταστροφές, βασανιστήρια, δεν υπήρχε πείνα, προσφυγιά και αδικία, πάλι δεν θα έλεγε κανείς όχι σε αυτό.

Πρέπει να γίνει επιτέλους κατανοητό από όλους μας ότι κάθε γραμμάριο CO2 που εκλύουμε στην ατμόσφαιρα μας φέρνει όλο και πιο γρήγορα στην επερχόμενη καταστροφή. Στο προηγούμενο τεύχος του ΖΕΝΙΘ λέγαμε πως το περιβάλλον για να σωθεί θέλει επανάσταση. Ήρθε λοιπόν η ώρα αγαπητοί φίλοι, να κάνει ο καθένας τη δική του προσωπική επανάσταση, στην προσπάθεια σωτηρίας του πλανήτη. Ο καθένας ας βρει κάτι στη ζωή του, κάτι που του ταιριάζει καλύτερα, ως πράξη φιλική προς το περιβάλλον. Είναι π.χ. είναι προτιμότερο κάποιος να σταματήσει έναν τρόπο ζωής που βλάπτει το περιβάλλον, όπως η καύση πετρελαίου για θέρμανση ή η καθημερινή χρήση αυτοκινήτου, παρά να κάνει εθελοντικές δεντροφυτεύσεις. Πρέπει δηλαδή άμεσα να περάσουμε στο στάδιο της πρόληψης.

Τα Μέσα Μεταφοράς

Η έκρηξη στον τομέα των μεταφορών, η μείωση του κόστους παραγωγής των οχημάτων και η οικονομική ανάκαμψη μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, έφεραν το αυτοκίνητο στην κορυφή της λίστας των πιο πολυπόθητων αγαθών. Τα αυτοκίνητα μέσα στις πόλεις αποτελούν σήμερα τον κύριο τρόπο μετακίνησης των ανθρώπων, εκλύοντας εκατομμύρια τόνους CO2 σε μια ήδη επιβαρημένη ατμόσφαιρα. Καυσαέρια, θόρυβος, δυσκολία μετακίνησης και στάθμευσης, εκνευρισμός, είναι μόνο μερικά από τα «τιμήματα» που πρέπει να πληρώσει κανείς όταν κυκλοφορεί με το Ι.Χ. του στην πόλη. Η λύση της δίκυκλης μηχανής αποτελεί ημίμετρο, μιας και το πρόβλημα της ηχορύπανσης και των καυσαερίων παραμένει. Οι πόλεις στην Ελλάδα είναι κομμένες και ραμμένες στα μέτρα του αυτοκινήτου. Κάθε εκατοστό εδάφους καταναλώνεται για δρόμους και πάρκινγκ αυτοκινήτων. Οι πεζοί έχουν εκτοπιστεί σε, πολλές φορές, άθλια πεζοδρόμια, τα οποία ενίοτε χρησιμοποιούνται και αυτά ως χώροι στάθμευσης των αυτοκινήτων. Και σε αυτό, έχουμε συμβάλλει όλοι μας, από την κορυφή της ηγεσίας της Πολιτείας, μέχρι τον απλό πολίτη. Η λύση στο κυκλοφοριακό με τα τόσα προβλήματα που φέρνει μαζί του, δεν είναι ούτε το Μετρό, ούτε οι υποθαλάσσιες αρτηρίες, ούτε τα υπόγεια πάρκινγκ. Η λύση του προβλήματος δεν είναι να δημιουργήσουμε υποδομές για να κυκλοφορούν περισσότερα αυτοκίνητα με περισσότερη ευκολία στις πόλεις, αλλά να βρεθούν τρόποι να μειωθεί δραστικά ο αριθμός τους σε αυτές. Τη λύση αποτελεί το ΠΟΔΗΛΑΤΟ.

«Κάντε μας τη Ζωή Ποδήλατο!».

Θυμάμαι πριν από δέκα χρόνια έναν φίλο μου συγκοινωνιολόγο που σε άρθρο του για τη λύση του κυκλοφοριακού και της ρύπανσης στις πόλεις, έλεγε προς τους πολιτικούς άρχοντες: «Αγαπητοί μου δήμαρχοι, σας παρακαλώ, κάντε μας τη ζωή ποδήλατο!».

Κάποιοι γελούσαν, άλλοι τον έλεγαν γραφικό, κάποιοι άλλοι δεν καταλάβαιναν και, εν πάσει περιπτώσει, η Αθήνα, η Θεσσαλονίκη, αλλά και πολλές άλλες πόλεις, είναι εχθρικές προς το ποδήλατο, με ανύπαρκτους ποδηλατοδρόμους, και. το χειρότερο, με την αλαζονική συμπεριφορά των οδηγών αυτοκινήτων απέναντι στα δίκυκλα γενικώς.

Το ποδήλατο είναι μια επινόηση του Γερμανού Karl Drais, ο οποίος γύρω στο 1817 κατασκεύασε ένα «όχημα» με δύο ρόδες το οποίο κινείτο με τη δύναμη των ποδιών (χωρίς αλυσίδα). Με τα χρόνια εξελίχθηκε, έγινε πιο εύκολο στη χρήση του και πιο προσιτό σε όλους. Τα σύγχρονα ποδήλατα είναι σχεδόν «παντός εδάφους», έχουν καταπληκτικά φρένα, ταχύτητες που σου επιτρέπουν να ανεβοκατεβαίνεις ανηφόρες και κατηφόρες χωρίς μεγάλο κόπο, ανάρτηση που αποσβένει τους κραδασμούς και βάρος γύρω στα 15 κιλά.

Το ποδήλατο κινείται με μηχανικό έργο που προσδίδουμε με τα πόδια μας κάνοντας πεντάλ. Η ενέργεια που καταναλώνει λοιπόν, είναι αυτή που περιέχεται στο φαγητό που τρώμε, καθιστώντας το έτσι κατά βάθος, «φυσικό προϊόν». Οι ταχύτητες στο ποδήλατο είναι μια μικρογραφία των ταχυτήτων στο αυτοκίνητο: Στις ανηφόρες επιτρέπουν στον αναβάτη βάζοντας λιγότερο δύναμη να κινείται, έχοντας όμως ως επίπτωση τη μείωση της ταχύτητάς του. Αλλά και στις κατηφόρες κάνουν δουλειά. Είναι ένα «εργαλείο οδήγησης» και μεταφοράς, το οποίο πραγματικά το οδηγείς εσύ, χωρίς όμως να είσαι αποκομμένος από το περιβάλλον και το δρόμο. Θυμάμαι το σλόγκαν γνωστής αυτοκινητοβιομηχανίας για τα οχήματά της. Έλεγε: «απόλυτο μηχάνημα οδήγησης». Το απόλυτο μηχάνημα οδήγησης όμως είναι το ποδήλατο! Είναι μια «τίμια» κατασκευή που τα δείχνει όλα. Όλα πάνω στο ποδήλατο είναι σε κοινή θέα, τίποτα δεν είναι κρυμμένο κάτω από λαμαρίνες ή πλαστικά. Τα φρένα, οι τροχοί, το σύστημα μετάδοσης της κίνησης και όλα τα υπόλοιπα εξαρτήματά του, φαίνονται με μια ματιά. Όλοι μας ξέρουμε πως λειτουργεί ένα ποδήλατο –κι ας μην το χρησιμοποιούμε σχεδόν ποτέ– αλλά κανείς δεν ξέρει πως ακριβώς λειτουργεί το αυτοκίνητό του –κι ας το χρησιμοποιεί καθημερινά.

Το ποδήλατο είναι το πλησιέστερο όχημα στο «perpetuum mobile» (μια μηχανή η οποία δουλεύει χωρίς την εισφορά ενέργειας και παράγει έργο, η οποία όμως είναι αδύνατον να υπάρξει) μιας και καταναλώνει την ελάχιστη ενέργεια που μπορεί να καταναλώσει ένα όχημα μεταφοράς. Σε αυτό συντελούν το χαμηλό του βάρος, η μικρή του τριβή με το έδαφος, ο μικρός αεροδυναμικός του συντελεστής και ο τρόπος μετάδοσης της κίνησης από τα πεντάλ, μέσω της αλυσίδας, στον τροχό. Δεν υπάρχει τρόπος μετακίνησης που να απαιτεί λιγότερη ενέργεια από αυτή του ποδηλάτου. Δεν υπάρχει μηχανή μετακίνησης που να ζυγίζει λιγότερο από 100 κιλά (μαζί με τον αναβάτη), ούτε υπάρχει άλλη με χαμηλότερο αεροδυναμικό συντελεστή. Το ίδιο ισχύει και για τον συντελεστή τριβής.

Και αν σκέφτεστε οχήματα που κινούνται με τον ήλιο ή τον άνεμο, γράψτε «λάθος»! Και αυτό, για τον απλό λόγο, ότι ενώ αυτά κινούνται μονάχα όταν έχει ήλιο ή όταν φυσάει αέρας, το ποδήλατο κινείται πάντα: ανεβαίνεις και φεύγεις!

Το ποδήλατο δεν είναι παιχνίδι, αλλά θέλει οπωσδήποτε παιχνιδιάρικη διάθεση για να οδηγηθεί καθημερινά. Είναι μια τέλεια μηχανή, απλή στη λειτουργία της και απίστευτα αποτελεσματική.

Να Μπουν Ποδήλατα στις Πόλεις!

Το ποδήλατο, δεν ρυπαίνει. Ένας οδηγός αυτοκινήτου ο οποίος κάνει 150 χιλιόμετρα τη βδομάδα, εκλύει από την εξάτμιση του αυτοκινήτου του περίπου 120 έως 200 κιλά (αναλόγως με το αυτοκίνητο) CO2 το μήνα, δηλαδή 1,5 με 2 περίπου τόνους το χρόνο. Ο ποδηλάτης είναι «καθαρός», το όχημά του δεν εκλύει ρυπογόνες ουσίες παρά μόνο χαμόγελα…

Το ποδήλατο σε μετακινεί και ταυτόχρονα σε γυμνάζει. Είναι αερόβια γυμναστική με θετικότατες επιπτώσεις στο κυκλοφοριακό (και των πόλεων και του οργανισμού μας), που εφάμιλλη της θεωρείται μόνο η κολύμβηση. Γυμνάζει καρδιά, αρκετούς μυς, αλλά και… το μυαλό! (θα σας πω παρακάτω γι’ αυτό).

Είναι αθόρυβο, όταν τα επίπεδα θορύβου στις σύγχρονες πόλεις πολλές φορές είναι πάνω από τα όρια της «αξιοπρεπούς επιβίωσης». Ο θόρυβος προκαλεί στρες και ευθύνεται για μια σειρά παθήσεων απ’ τις οποίες ολοένα και περισσότεροι «σύγχρονοι» άνθρωποι πάσχουν.

Το ποδήλατο καταλαμβάνει ελάχιστο χώρο στο δρόμο αλλά και στον τόπο στάθμευσής του. Οι δρόμοι και οι χώροι πάρκινγκ των αυτοκινήτων, στερούν στις (ελληνικές τουλάχιστον) πόλεις το πράσινο, τους υπαίθριους χώρους αναψυχής (πάρκα, αλσύλλια κτλ), με αποτέλεσμα το τσιμέντο να περισσεύει –όχι άλλο τσιμέντο!– γεγονός που γίνεται ιδιαίτερα αισθητό κατά τους καλοκαιρινούς μήνες, με τη θερμοκρασία στις πόλεις να είναι μονίμως 2 με 4 βαθμούς Κελσίου πάνω από αυτήν στην ύπαιθρο.

Το ποδήλατο είναι φθηνό και έχει σχεδόν μηδενικά έξοδα συντήρησης. Ένα καλό ποδήλατο ξεκινάει από τα 500 ευρώ, ποσό που το αποσβένει κανείς από τα καύσιμα, αν αντί για αυτοκίνητο ή μηχανή, οδηγεί καθημερινά μία ώρα ποδήλατο για 6 μήνες.

Slow Cities

Το ποδήλατο συνεισφέρει σε πιο χαλαρούς ρυθμούς ζωής στις πόλεις, γεγονός που φαίνεται στην εκτεταμένη χρήση του στο κίνημα των «slow cities».

Αν επισκεφθεί κανείς το Άμστερνταμ, προερχόμενος από Αθήνα ή Θεσσαλονίκη, θα βρεθεί προ μιας μεγάλης έκπληξης κι ενός πολιτισμικού σοκ: τα ποδήλατα στην πόλη αυτή είναι κατά πολύ περισσότερα απ’ ότι τα αυτοκίνητα! Ο θόρυβος είναι ελάχιστος, το πράσινο πραγματικά περισσεύει, και οι κάτοικοί του (1,5 εκατομμύρια άνθρωποι) αναπνέουν καθαρότερο αέρα απ’ ότι οι κάτοικοι στη… Λάρισα ή στα Γιαννιτσά!

Αναλογιζόμενοι ότι ο μέσος όρος επιβατών στα αυτοκίνητα που κινούνται στις ελληνικές πόλεις είναι 1,4 μπορούμε εύκολα να καταλάβουμε γιατί η λύση του ποδηλάτου ως μέσο μετακίνησης στα αστικά κέντρα, είναι πραγματικά εφικτή αλλά και αναγκαία.

Στην Ελλάδα, δυστυχώς το ποδήλατο για πολλούς αποτελεί κάτι σαν σημάδι της μιζέριας του, σημάδι της φτώχιας του, ενώ το αυτοκίνητο είναι το σύμβολο οικονομικής προόδου και κοινωνικής ανόδου. Περίπου το ίδιο σκέφτονται και οι άνθρωποι στην Αλβανία, στην Κίνα, στην Κένυα και στο Μπαγκλαντές…

Η Εμπειρία μου με το Ποδήλατο

Όπως οι περισσότεροι άνθρωποι, όταν ήμουν μικρός, είχα ποδήλατο. Στα 18 μου, όταν γύρισα στην Ελλάδα –έμενα ως τότε στη Γερμανία–, το κεφάλαιο «ποδήλατο» έκλεισε. Ήταν δύσκολο για κάποιον που μεγάλωσε σε μια πόλη με 25 τετραγωνικά μέτρα πράσινο ανά κάτοικο –στην Κολωνία–, να ζήσει σε μια πόλη με 2,5 τ.μ. πράσινο ανά κάτοικο –στη Θεσσαλονίκη! Εκεί το ποδήλατο άνηκε στην καθημερινότητά μου, εδώ ήταν κάτι που μου φαινόταν πλέον αδύνατο, ακόμη και επικίνδυνο.

Είμαι ένας άνθρωπος που λατρεύει την αυτοκίνηση. Στο άκουσμα ενός εξακύλινδρου μοτέρ η καρδιά μου χτυπάει γρηγορότερα, στη θέαση ενός παλιού αλουμινένιου κινητήρα της Άλφα Ρομέο, χαμογελώ. Στη ζωή μου έχω κάνει πάνω από ένα εκατομμύριο χιλιόμετρα οδηγώντας και –ας με συγχωρήσει η Φύση– έχω ρυπάνει την ατμόσφαιρα με περίπου 250 τόνους CO2. Η οδήγηση είναι ένα από τα χόμπι μου και η διαδρομή έχει πάντοτε περισσότερη σημασία από τον προορισμό.

Πριν από δύο μήνες η τροχαία μου πήρε το δίπλωμα οδήγησης, λόγω υπερβολικής ταχύτητας κι έτσι απέκτησα ένα πρόβλημα με τις καθημερινές μετακινήσεις μέσα στην πόλη. Την επόμενη μέρα κατέβηκα στο κελάρι του σπιτιού μου, πήρα το παλιό μου ποδήλατο (μοντέλο του 1983) και το πήγα για σέρβις σ’ ένα φίλο που έχει ποδηλατάδικο. Δύο εβδομάδες αργότερα και αφού άρχισα άμεσα να χρησιμοποιώ το παλιό ποδηλατάκι, κατάλαβα πως το αυτοκίνητο και το μηχανάκι με τα οποία καθημερινά μετακινούμουν, δεν είναι τόσο απαραίτητα όσο νόμιζα. Πέρασαν άλλες δύο εβδομάδες και… η ζωή μου άλλαξε!

Την άδεια οδήγησης την πήρα πίσω πριν μια εβδομάδα (πήγα τρεις μέρες αργότερα από την ημερομηνία που μου είχαν πει), αλλά συνεχίζω να οδηγώ καθημερινά το (ολοκαίνουργιο πλέον) ποδήλατο μου…

Με το ποδήλατο είσαι ο «αντάρτης των πόλεων». Ανεβοκατεβαίνεις πεζοδρόμια, μπαίνεις άφοβα (και νόμιμα) σε μονόδρομους, κάνεις διαδρομές που ποτέ άλλοτε δεν έχεις κάνει, καθημερινά ανακαλύπτεις και κάτι καινούργιο σε πορείες που χρόνια τώρα κάνεις, δεν πρόκειται ποτέ να σε γράψει η τροχαία, είσαι πεζός, αλλά και οδηγός ταυτόχρονα. Κάνοντας ποδήλατο για δύο μήνες, μία έως δύο ώρες την ημέρα, βελτιώθηκε σημαντικά η φυσική μου κατάσταση, ανέβηκε κατακόρυφα η –ούτως ή άλλως υψηλή– περιβαλλοντική μου συνείδηση και σίγουρα αποτελώ θετικό πρότυπο στους πιτσιρικάδες που με βλέπουν. Είναι θετικό όταν είσαι 10 χρονών να βλέπεις κάποιον «μεγάλο κύριο» –άγγιξα πια τα σαράντα– πάνω σε ένα ποδήλατο, γιατί εκείνη ακριβώς τη στιγμή καταλαβαίνεις ότι αυτό δεν είναι μόνο ένα παιχνίδι. Είναι κάτι παραπάνω.

Ναι, μου λείπει το αυτοκίνητό μου, μου λείπει ο καταπληκτικός ήχος του 2λιτρου κινητήρα του, αλλά το καινούργιο μου ποδήλατο με αποζημιώνει με το παραπάνω. Αντί να βγάζει φανταστικό ήχο, λάμπει δια της απουσίας κάθε θορύβου, παρκάρει παντού (ακόμη και μέσα στο σπίτι), δεν θέλει βενζίνη, δεν ρυπαίνει, είναι γρηγορότερο μέσα στην πόλη από το αυτοκίνητο (λίγο πιο αργό από το μηχανάκι), με γυμνάζει, έχω εξοικονομήσει ήδη 150 ευρώ από τα καύσιμα, και τόσα άλλα…

Μια μέρα είμαι στην πόλη σε κεντρικό σημείο και περιμένω το φανάρι να πρασινίσει –πολλές φορές «παρακάμπτω» το κόκκινο, περνώντας σαν πεζός. Δίπλα μου μια θηριώδη Porsche Cayenne με έναν τερατώδη V8 κάτω από το καπό και περίπου 2,5 τόνους απόβαρο. Εγώ, χωρίς κινητήρα, με κινητήρια δύναμη τους μυς των ποδιών μου και 15 κιλά απόβαρο. Μέσα στην Cayenne υπήρχε μόνο ο οδηγός, ένας κοντός τύπος με τεράστια γυαλιά ηλίου, ο οποίος για κάθε χιλιόμετρο που διένυε, εξέπεμπε στην ατμόσφαιρα του πλανήτη τουλάχιστον 400 γραμμάρια CO2 (0 γραμμάρια εγώ). Κουστούμι αυτός, τζίν και πουκαμισάκι εγώ, γυαλιά που θύμιζαν κάσκα πιλότου εκείνος, Ray Ban εγώ, 100.000 ευρώ η Porsche, 600 το bike. Με κοιτούσε κάπως υποτιμητικά, πιστεύω όμως από τη ζήλια του, ο… ταύρος σε υαλοπωλείο!! Έφτασα σίγουρα πιο γρήγορα, πάρκαρα ακαριαία, ενώ εκείνος…

Το Ποδήλατο Είναι το Μέλλον

Να ένας καλός τρόπος να κάνουμε κάτι καλό, για το περιβάλλον –το αστικό αλλά και το φυσικό–, για την υγεία, την τσέπη μας και να αποτελέσουμε και καλό πρότυπο για τα παιδιά. Να ένας καλός τρόπος να ξεκινήσουμε κάτι ατομικό μα και συλλογικό ταυτόχρονα, να ξαναθυμηθούμε τη νιότη και τα παιδικά μας χρόνια, να περάσουμε σε πιο χαλαρούς ρυθμούς ζωής. Μετά από τις πρώτες τρεις μέρες που ξανάρχισα το ποδήλατο, αισθανόμουν μια απίστευτη «διαύγεια», έβλεπα –και βλέπω– ορισμένα πράγματα κάπως πιο «ξεκάθαρα», αισθάνομαι γενικώς πως το μυαλό μου δουλεύει καλύτερα σε σχέση με πριν.

Δεν χρειάζεται να πουλήσουμε όλοι τα αυτοκίνητά μας, κάνοντας μόνο ποδήλατο, σε μια κοινωνία που όλοι, όλη μέρα θα είναι πάνω σε ένα ποδήλατο. Με το ποδήλατο δεν πάω Αθήνα για δουλειές ή στην Κρήτη για φωτογράφηση, δεν κυκλοφορώ τη νύχτα ή όταν βρέχει. Το χρησιμοποιώ όμως καθημερινά για να πάω στη δουλειά το πρωί –8χλμ. πάνε-έλα–, για να πάω για καφέ ή βόλτα σε κάποιον φίλο που μένει κάπου στην πόλη. Το χρησιμοποιώ δηλαδή στις περισσότερες των περιστάσεων και ουδεμία φορά αισθάνθηκα –εγώ ο λάτρης του αυτοκινήτου, με πάνω από 1.000 περιοδικά αυτοκίνησης στα ράφια μου, με κόντρες, γκάζια και μανία στις βελτιώσεις– πως μου λείπει το αυτοκίνητο ή το μηχανάκι. Κυκλοφορώ και με αυτά, αλλά πολύ λιγότερο σε σχέση με την «προ ποδηλάτου εποχή».

Είναι τόσο απλό όσο δε φαντάζεται κανείς, είναι όμορφο (!) και ρομαντικό ταυτόχρονα. Και όπως λέει και ο φίλος μου ο Λευτέρης με το ποδηλατάδικο, «κι όμως κινείται!!».

Σε κάθε τεύχος του ΖΕΝΙΘ γράφω κάτι για το περιβάλλον. Νομίζω πως το παραπάνω κείμενο αποτελεί τη «φιλοσοφία» αυτού που θα’ θελα να μεταδώσω στους αναγνώστες του περιοδικού, σε σχέση με το περιβάλλον, διότι εμπεριέχει μια προσωπική εμπειρία αλλά και ΔΡΑΣΗ για αυτό. Εμπεριέχει αγάπη για το αθώο, θαυμασμό για το απλό, απόσχιση απ’ το παρωχημένο, ελπίδα για το καλό.

Όσοι το σκέφτεστε για το ποδήλατο, απλά τολμήστε το. Θέλει λίγο προσοχή στους δρόμους και θάρρος. Τίποτα παραπάνω. Τα καλά που θα εισπράξετε (βραχυπρόθεσμα για σας, μακροπρόθεσμα για το σύνολο) είναι πολλά. Το περιβάλλον δεν μπορεί να περιμένει άλλο…

Ο ΑΛΕΞΗΣ ΑΛΑΜΑΤΙΔΗΣ (dytikos@the.forthnet.gr) είναι εκδότης του περιοδικού Δυτικώς της Θεσσαλονίκης, και ασχολείται με τη φωτογραφία και το περιβάλλον.

Το ποδήλατο σε μετακινεί και ταυτόχρονα σε γυμνάζει.

Με το ποδήλατο είσαι ο «αντάρτης των πόλεων».

Η Αθήνα, η Θεσσαλονίκη, αλλά και πολλές άλλες ελληνικές πόλεις, είναι εχθρικές προς το ποδήλατο.

Το ποδήλατο είναι μια «τίμια» κατασκευή που τα δείχνει όλα. Όλα πάνω του είναι σε κοινή θέα, τίποτα δεν είναι κρυμμένο κάτω από λαμαρίνες ή πλαστικά.
Το ποδήλατο λάμπει δια της απουσίας κάθε θορύβου, παρκάρει παντού, δεν θέλει βενζίνη, δεν ρυπαίνει, είναι γρηγορότερο μέσα στην πόλη από το αυτοκίνητο, με γυμνάζει, κι έχω εξοικονομήσει ήδη 150 ευρώ από τα καύσιμα, και τόσα άλλα…
Δεν υπάρχει τρόπος μετακίνησης που να απαιτεί λιγότερη ενέργεια από αυτή του ποδηλάτου.

Advertisements